• Memoirs of a Geisha (2005) - Colleen Atwood
• Walk the Line (2005) - Arianne Phillips
• Charlie and the Chocolate Factory (2005) - Gabriella Pescucci
• Mrs. Henderson Presents (2005) - Sandy Powell
• Pride & Prejudice (2005) - Jacqueline Durran

Underworld: Evolution - Underworld: Η Εξέλιξη
(1.5/5)

Σκηνοθεσία: Len Wiseman
Σενάριο: Len Wiseman, Danny McBride
Παίζουν: Kate Beckinsale, Scott Speedman, Tony Curran

Δείτε το trailer

Το πρώτο Underworld ήταν μια πολύ σημαντική ταινία για την Kate Beckinsale. Όχι μόνο έκανε γνωστό στον κόσμο τι μπορούν να κάνουν οι καμπύλες της σφιχτά τυλιγμένες σε δέρμα, αλλά της σύστησε και τον (νυν) σύζυγό της, Len Wiseman, εμπνευστή και σκηνοθέτη του σύμπαντος του Underworld. Οπότε είχε δύο πολύ καλούς λόγους να τιμήσει με την (διάσημη και πανάκριβη πια) παρουσία της το sequel, for old times’ sake. Τώρα, εμείς τι λόγους έχουμε…

Βασικά δεν υπάρχει κάποια συγκεκριμένη πλοκή, απλώς ένας άνθρωπος με φτερά νυχτερίδας και ξηροδερμία του θανατά, κυνηγά μια δερματοντυμένη μελαχρινή με γαλάζια μάτια και πορσελάνινο κορμί, κι έναν γεροδεμένο μακρομάλλη που δε φοράει μπλουζάκι. Και διάφορα θορυβώδη γεγονότα συμβαίνουν ενδιάμεσα. Αλλά, σε περίπτωση που σας ενδιαφέρει και η μυθολογία, στο δεύτερο μέρος της σκοτεινής τριλογίας, η βρικόλακας Selene (ή death dealer, όπως την θέλει το σενάριο) μαζί με το υβρίδιο λυκανθρώπου-βρικόλακα, Michael Corvin (Scott Speedman), ταξιδεύουν στα χιονισμένα βουνά της Τρανσυλβανίας, ψάχνοντας το μυστικό της ύπαρξής τους, την αιτία που προκάλεσε τον προαιώνιο πόλεμο λυκανθρώπων και βρικολάκων, και το λόγο που ο Marcus (Tony Curran), ένας από τους πρώτους βρικόλακες, τους έχει πάρει στο κατόπι.

Το ξέρατε ότι η Beckinsale δε φοράει τίποτε, κάτω απ’ αυτό το δερμάτινο συνολάκι; Ορίστε, τώρα το ξέρετε, και πραγματικά δεν έχετε κανέναν λόγο να μη φυλάξετε τα 7μιση ευρώ σας. Για την ερωτική σκηνή της ταινίας, που είναι και αμφίβολο αν το κορμί που βλέπουμε ανήκει στην Beckinsale ή είναι ψηφιακό αντίγραφο, νομίζω μπορείτε να περιμένετε το DVD. Για να την απολαύσετε και πιο ελεύθερα, και να ’χετε και την ευχέρεια του rewind, του freeze frame, του slo-mo και του zoom…

Και να ’χετε και το FFWD πρόχειρο, για τις επαναλαμβανόμενες και ανέμπνευστες σκηνές μάχης, την παράλογα μπερδεμένη απλοϊκή πλοκή, το αντικλιμακτικό κι ατέλειωτο φινάλε και την κουραστική κι αδικαιολόγητα μεγάλη διάρκεια. Underworld Evolution είπαμε; Ναι, μόνο που η εξέλιξη πήρε πορεία προς τα πίσω.

Munich – Μόναχο
(4/5)

Σκηνοθεσία: Steven Spielberg
Σενάριο: Tony Kushner (από το βιβλίο του George Jonas, και βασισμένο σε πρώτο draft του Eric Roth)
Παίζουν: Eric Bana, Daniel Craig, Ciaran Hinds, Mathieu Kassovitz, Hans Zischler

Δείτε το trailer

Ότι θα έβλεπα τη μέρα που ο Spielberg θα κατηγορούταν για αντισημιτισμό, είναι κάτι που δεν το περίμενα. Όμως υποθέτω πως την ίδια και περισσότερο έκπληξη ένιωσε η εβραϊκή κοινότητα, όταν είδε το πιο επιφανές κι αγαπημένο της παιδί, να την κατηγορεί για την στάση που κράτησε απέναντι στον πιο μισητό εχθρό της.

Στο Munich, ο Spielberg γυρνά τον κινηματογραφικό χρόνο τρεις δεκαετίες πίσω, στο τρομοκρατικό χτύπημα του Μαύρου Σεπτέμβρη το ’72, και την αλυσίδα γεγονότων που πυροδότησε. Στους Ολυμπιακούς αγώνες του Μονάχου, μια ομάδα Παλαιστίνιων τρομοκρατών της οργάνωσης Μαύρος Σεπτέμβρης, απήγαγε και στη συνέχεια δολοφόνησε έντεκα Ισραηλινούς αθλητές, προπονητές και ακολούθους, και ως αντίποινα, η Ισραηλινή κυβέρνηση έστειλε μια ομάδα πρακτόρων της Μοσάντ να βρουν και να εκτελέσουν τους σχεδιαστές του χτυπήματος. Το Munich, είναι η ιστορία της ομάδας αυτής.

Η αλήθεια είναι πως, ο Spielberg δεν παίρνει θέση κατά των Ισραηλινών. Απλά, αυτή τη φορά, δεν παίρνει θέση υπέρ τους. Παραμένοντας πολιτικά ουδέτερος (που είναι το νέο hot thing στο Hollywood –βλ. Interpreter και Constant Gardener), ο Spielberg κρατά μια οπτική καθαρή και ασυμβίβαστη, που είναι πολύ προτιμότερη από τον ενδεχόμενο διδακτισμό μιας καθαρά πολιτικής ταινίας, και θέτει μερικά προφανή όσο και θαρραλέα ερωτήματα.

Το ότι κανένα καλό δε μπορεί να προκύψει από την «οφθαλμόν αντί οφθαλμού» αντιμετώπιση της τρομοκρατίας –ή εν γένει οποιασδήποτε μορφής βίας- είναι ένα συμπέρασμα τόσο παλιό όσο και η Καινή Διαθήκη. Όμως είναι καλό ταινίες σαν το Μόναχο, να μας θυμίζουν –και να θυμίζουν κυρίως στους Αμερικανούς- ότι αυτό το τόσο προφανές συμπέρασμα, αγνοείται τόσο σήμερα όσο και στην εποχή της Καινής Διαθήκης, και όσο στην δεκαετία του ’70.

Οι παραλληλισμοί και οι ομοιότητες της καταδικαστέας αντεπίθεσης της Μοσάντ τότε, με τον συνεχιζόμενο σήμερα «Πόλεμο ενάντια στον Τρόμο» που προκάλεσε το χτύπημα της 11ης Σεπτεμβρίου, γίνονται ακόμη πιο ενδιαφέροντες, όταν συνοδεύονται απ’ αυτούς της επιβεβλημένης άγνοιας. Ο Clooney με το Good Night and Good Luck έκανε ένα βήμα φέτος στην κατεύθυνση του σχολιασμού των σύγχρονων media και του τρόπου που συσκοτίζουν την πραγματικότητα αντί να προσπαθούν να την αποκαλύψουν στους θεατές τους, όμως ο Spielberg κάνει την σύγκριση ακόμη πιο εφιαλτική χωρίς καν να την προσπαθεί.

Οι εκτελεστές του δουν υπό άνωθεν εντολές και υπηρετούν υψηλά ιδανικά, που δεν δέχονται αμφισβήτηση, απλά και μόνο γιατί δεν είναι κανείς εκεί να τα αμφισβητήσει. Ένας ανώνυμος ανώτερος αξιωματούχος τους δίνει μια λίστα ενόχων, και χρησιμοποιώντας τη φρίκη που υποτίθεται ότι οι άνθρωποι αυτοί προκάλεσαν, ποτίζει τους στρατιώτες του με οργή και μίσος και τους στέλνει σε φονικές περιοδείες. Οι στρατιώτες εκτελούν τυφλά, χωρίς να έχουν την ευχέρεια να διασταυρώσουν πληροφορίες.

Αυτό όμως δε σημαίνει ότι η αμφιβολία δεν διαβρώνει τον προγραμματισμό τους, ότι ο φόβος δεν ελλοχεύει πίσω από κάθε τους απόφαση, και ότι η παράνοια δεν εισβάλει σιγά-σιγά στο αυστηρό, κλειστοφοβικό σύμπαν τους, υπονομεύοντας την εμπιστοσύνη στις πράξεις και τα πιστεύω τους.

Το μοτίβο της κατάρας του διαταραγμένου νου που πέφτει σε κάθε απρόθυμο εκτελεστή, εναλλάσσεται με εκείνο της πολιτικής αλληγορίας, κάνοντας το Μόναχο την πιο ώριμη, σκοτεινή και αν μη τι άλλο διαφορετική δουλειά του Spielberg, που καταφέρνει να ευχαριστήσει και το thrill junky, και τον σκεπτόμενο θεατή που ζητά κάτι παραπάνω από το κατασκοπικό του θρίλερ. Βέβαια η τρεις-ώρες-παρά-τέταρτο διάρκεια της ταινίας απαιτεί υπομονετικά βλέμματα απέναντί της, και η –δεδομένη- αναποφασιστικότητα του Spielberg στο φινάλε, αφήνει μια στυφή γεύση όταν τελικά κατευθύνεσαι προς την έξοδο, όμως σε γενικές γραμμές το Μόναχο καταφέρνει να κρατήσει τις ισορροπίες ανάμεσα στο showmanship του Spielberg και την ανάγκη του να γυρίσει μια ταινία που να ταιριάζει περισσότερο στα γκρίζα πια γένια του.

Αλλά το σημαντικότερο που πρέπει να κρατήσει κανείς απ’ αυτήν την ταινία, είναι πως αφορά πολύ λιγότερο το Ισραήλ των ‘70s, απ’ ότι την Αμερική –και τον κόσμο- των ‘00s. Και μάλλον αυτό είναι που δεν κατάλαβαν οι πολέμιοι του Spielberg. Ή μήπως το κατάλαβαν;

Ανάμεσα στους Steven Spielberg (Munich), George Clooney (Good Night and Good Luck), Paul Haggis (Crash) και Bennett Miller (Capote) αναδείχθηκε νικητής ο Ang Lee, κερδίζοντας το βραβείο της Ένωσης Σκηνοθετών της Αμερικής (DGA), για το Brokeback Mountain.

Το Brokeback Mountain, είναι απο καιρό το φαβορί για τις μεγάλες κατηγορίες των φετινών Όσκαρ, έχοντας ήδη κερδίσει την υψηλότερη διάκριση της Ένωσης Παραγωγών (PGA), και τέσσερις Χρυσές Σφαίρες (δραματικής ταινίας, σκηνοθεσίας, σεναρίου και μουσικής).

Απόψε απονέμονται τα βραβεία του Σωματείου των Ηθοποιών, όπου ο Heathe Ledger ελπίζει να πάρει αυτό που του στέρησε ο Philip Seymour Hoffman του Capote μερικά βράδια πριν, στις Χρυσές Σφαίρες.

Οι υποψηφιότητες των Όσκαρ, ανακοινώνονται στις 31 Γενάρη.

In her Shoes – Έλα στη θέση μου
(3/5)

Σκηνοθεσία: Curtis Hanson
Σενάριο: Susanah Grant (από τη νουβέλα της Jennifer Winer)
Παίζουν: Cameron Diaz, Toni Collette, Mark Feuerstein

Δείτε το trailer

Μια τυπική αμερικάνικη κομεντί, δεν είναι ακριβώς η ταινία που θα περίμενε κανείς απ’ την σκηνοθέτη του L.A. Confidential και του Wonder Boys, και μια τυπική αμερικανική κομεντί δεν είναι ακριβώς ο όρος που ταιριάζει στην νέα ταινία του, όσο κι αν το θέμα που προσεγγίζει την παρακαλάει να στραφεί προς αυτήν την κατεύθυνση.

H Rose (Toni Collette), μια συνεσταλμένη βιβλιοφάγος που η μόνη της χαρά στη ζωή είναι να ξυπνά το πρωί και να πηγαίνει στη δουλειά της σε ένα μεγάλο δικηγορικό γραφείο, έχει μια και μόνο παθολογική αδυναμία: τα παπούτσια. Ή μάλλον δύο. Τα παπούτσια και την αδερφή της, την Maggie (Cameron Diaz). Όταν πιάνει την αδερφή της να κοιμάται με τον άντρα που η Rose νόμιζε ότι θα της έφερνε το μαργαριταρένιο γοβάκι και θα την έκανε πριγκίπισσα, της μένει μόνο μια αδυναμία και μια ζωή απογυμνωμένη από κάθε σταθερή αξία. Η Maggie από την άλλη, όταν βλέπει πως ο ανεύθυνος, καλοπερασάκιας εαυτός της τη στερεί από τον μόνο άνθρωπο που νοιαζόταν γι’ αυτήν, φεύγει για την ηλιόλουστη Florida, ψάχνοντας μια χαμένη συγγενή, που θα της αλλάξει τη ζωή και θα την ξαναφέρει κοντά στην αδερφή της.

Στο In Her Shoes, ο Hanson ακολουθεί μια πιο ανάλαφρη προσέγγιση στην τσακισμένη και ψιλοϋστερική ψυχοσύνθεση του νεοαμερικάνου απ’ αυτή που προτίμησε στα Wild Boys και 8 mile, ξεκινώντας με την προοπτική και την προδιάθεση ενός συνηθισμένου chick flick, που πολύ σύντομα μετατρέπεται σε μια πολύ ιδιαίτερη ταινία. Παίρνει περίπου ένα μισάωρο στον σκηνοθέτη να τα καταφέρει, όμως στα επόμενα 100 λεπτά, οι απροσδόκητες ανατροπές των αναμενόμενων κλισέ και στερεοτύπων, μετατρέπουν την ταινία του σε ένα αναζωογονητικό κινηματογραφικό παιχνίδι.

Ο Hanson κερδίζει την προσοχή του θεατή προτείνοντάς του πραγματικά ασυνήθιστες διαδρομές της πλοκής, και τον ανταμείβει με αληθοφανείς διαλόγους, απολαυστική κωμωδία και ειλικρινείς δραματικές σκηνές. Οι δυο πρωταγωνίστριες συντονίζονται στην εντέλεια με τους τόνους των ρόλων τους, με την παρουσία της Diaz να είναι σημαντικότερη όχι μόνο για τις μινιμαλιστικές ενδυματολογικά εμφανίσεις της (if you catch my drift), αλλά και για τη χάρη με την οποία συγκρατείται απέναντι σε μια κάμερα που την παρακαλά ασταμάτητα να παρεκτραπεί στη σαχλαμάρα. Μια τραβηγμένη ερμηνεία απ’ την πανέμορφη ξανθιά θα μπορούσε να είναι η καταστροφή της ταινίας, όμως και αυτή όπως και η Collette, επιτρέπουν στον Hanson να αγκαλιάσει με μια μεταδοτική λατρεία τις πρωταγωνίστριές του και να ανανεώσει το είδος της ταινίας του, αποφεύγοντας τις παγίδες που θα το καθιστούσαν απαγορευτικό για μια δροσερή και χαλαρωτική βόλτα απ’ το ποπ-κορν-ο-πωλείο της γειτονιάς σας.

Cache – Κρυμμένος
(4/5)

Σκηνοθεσία: Michael Haneke
Σενάριο: Michael Haneke
Παίζουν: Daniel Auteuil, Juliette Binoche

Δείτε το trailer

(Όπως προβλήθηκε στο 46ο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης)
Με τις πληγές του Παρισιού να τρέχουν ακόμη ζεστή ντροπή για την εγκληματική αμέλεια και την απομόνωση που επέβαλαν στις πιο άτυχες κοινωνικές μειονότητές τους οι Γάλλοι, το νέο πόνημα του Haneke αποκτά περισσότερη αμεσότητα απ’ όση πιθανώς να περίμενε κανείς όταν η ταινία ακόμη γυριζόταν.

Η φαινομενική ευτυχία μεσοαστικού ζευγαριού, έρχεται σε μετωπική σύγκρουση με την πραγματικότητα που κρύβει πίσω από τις ατέλειωτες βιβλιοθήκες του, όταν αρχίζουν να λαμβάνουν βιντεοκασέτες από άγνωστο παραλλήπτη, που προφανώς παρακολουθεί το σπίτι τους. Η άλωση του οικιακού τους ασύλου, ξυπνά στο σύζυγο δυσάρεστες αναμνήσεις και μια ανακλαστική ξενοφοβία βαθιά ξεχασμένα, που βασανιστικά θα φέρουν την οικογένεια σε μια μη αναστρέψιμη πορεία προς την καταστροφή.

Ο Haneke, στρατολογεί με μαεστρία τις τεχνικές του αγνού suspense thriller, για να δημιουργήσει το σωστό κλίμα στο οποίο θα ξεδιπλώσει με αφοπλιστική σκηνοθετική ευκρίνεια την αλληγορία του για την απειλητικά έκρυθμη ισσοροπία ανάμεσα στις περισσότερο και λιγότερο ανεπτυγμένες χώρες της υφηλίου. Με κλειστά, σταθερά πλάνα εξαιρετική φωτογραφία και αριστοτεχνικές ερμηνείες για πολλά βραβεία από τους δυο πρωταγωνιστές του, το Cache κινείται σε ένα περιβάλλον υφέρποντος τρόμου, που δημιουργείται και από την ίδια την ιδέα ότι αυτός που τους παρακολουθεί μπορεί να είναι ο οποιοσδήποτε –αρκεί να πληροί στο μυαλό των πρωταγωνιστών τα φυλετικά χαρακτηριστικά που τον διαφοροποιούν από τους Γάλλους--, αλλά και από την κλινική αποστασιοποίηση του σκηνοθέτη.

Το Cache παραμένει το πιο προσιτό και ανοιχτό στο κοινό έργο του Haneke, για να κλείσει έτσι τον θεατή στο σύμπαν του και να τον κάνει να νιώσει την εγγύτητα της απειλής και του φόβου. Φόβου που τον προκαλεί να ανοίξει τη σκονισμένη ντουλάπα με τους σκελετούς του παρελθόντος, και να αντιμετωπίσει τη φρίκη που θα αντικρίσει, ελπίζοντας μόνο ότι θα το κάνει πιο αποτελεσματικά και ψύχραιμα απ’ ότι ο χαρακτήρας του Auteuil.

Με ιδιοφυή διακριτικότητα, ο Haneke μετατρέπει την ταινία σε μια αποθαρρυντική πρόβλεψη για το μέλλον σε δύο μόνο σκηνές, και με το αμφιλεγόμενο και απελπιστικά ανοιχτό φινάλε, θυμίζει πως, ό,τι κι αν έχουμε ζήσει, όποια φρίκη κι αν έχουμε δει, το πιο πιθανό είναι πως, έχουμε να δούμε κι ακόμη χειρότερα.

Match Point
(3,5/5)

Σκηνοθεσία: Woody Allen
Σενάριο: Woody Allen
Παίζουν: Jonathan Rhys-Meyers, Emily Mortimer, Scarlet Johansson

Δείτε το trailer

Διάβαζα σε ένα blog ότι σε κάποια προβολή της ταινίας, το κοινό ξεσπούσε σε γέλια σε άσχετες στιγμές, προφανώς από κεκτημένη ταχύτητα. Αυτή η παβλοφική αντίδραση είναι μάλλον ανησυχητική για τους Έλληνες θεατές, ιδίως από τη στιγμή που το trailer και μόνο απαλείφει κάθε δυνατή συγγένεια της καινούριας ταινίας του Woody Allen με το πρόσφατο κωμικό μπαγκράου (βλέπε backgound) του.

Αν είχε δει κανείς το trailer, θα ήξερε πως το Match Point είναι ένα ερωτικό τρίγωνο στην καρδιά του Λονδίνου, που πολύ σύντομα καταλήγει σε θρίλερ. Ένας νεαρός επαρχιώτης τενίστας, ανακαλύπτει τον αριβίστα που κρύβει μέσα του, όταν μέσω της δουλειάς του σε ακαδημία τένις, βρίσκει την ευκαιρία να συγχρωτιστεί και να γίνει μέλος της υψηλής κοινωνίας, μέσω του μόνου τρόπου που ένας νεαρός αριβίστας μπορεί να κατορθώσει κάτι τέτοιο: έναν καλό γάμο. Συνήθως όμως, πίσω από κάθε τέτοιο καλό γάμο, κρύβεται μια καλή ερωμένη, που όσο περνά ο καιρός, πιέζει τον αριβίστα και απαιτεί αυτό που δικαιωματικά της ανήκει: στεφάνι. Η πίεση στην προκειμένη περίπτωση γίνεται αφόρητη, κι ο (αντι)ήρωάς μας αντιδρά, με τρόπο καθόλου ευχάριστο για την ερωμένη.

Αυτό που επίσης απαλείφει το trailer, με την απελπιστική διάρκειά του, είναι κάθε πιθανότητα έκπληξης από το σενάριο. Ο Allen, έχοντας μεταφερθεί, για πρώτη φορά μετά από χρόνια, μακριά από την (μέχρι πρότινος) αγαπημένη του Νέα Υόρκη, σκηνοθετεί ένα καθαρόαιμο θρίλερ χαρακτήρων. To Match Point, εντυπωσιάζει με την άνεση που o Allen κινείται σ’ αυτά τα άγνωστα γι’ αυτόν λημέρια, με την υπέροχη film noir ατμόσφαιρα που δημιουργεί χάρη στην μαγευτική φωτογραφία και τον εξαιρετικό ρυθμό, με την ερμηνεία – αποκάλυψη του Jonathan Rhys Meyers και την αποκαλυπτική ερμηνεία της Scarlet Johansson (όχι, δεν είναι το ίδιο), και πάνω απ’ όλα, με την ολοκληρωτική απουσία των νευρωτικών trademarks του δημιουργού. Ο ίδιος δεν εμφανίζεται μπροστά απ’ την κάμερα, ούτε υπάρχει κανείς να τον μιμείται. Η Νέα Υόρκη έχει γίνει Λονδίνο, και η τζαζ έχει αντικατασταθεί απ’ την όπερα. Η εβραϊκή κοινότητα δεν είναι στόχος σαρκασμού, ούτε υπάρχουν αθεϊστικά ανέκδοτα (παρά μόνο μια διάχυτη ατμόσφαιρα νιχιλισμού, που προσθέτει στον ρεαλισμό της ταινίας). Όμως η απουσία γουντυαλενισμού, κάνει την ταινία καλύτερη; Να σου πω, δεν είναι και απαραίτητο.

Το Match Point είναι σίγουρα η πρώτη ώριμη ταινία του Allen εδώ και πάρα πολύ καιρό. Ίσως και η πιο ώριμη ever, αλλά δεν έχω δει το Crimes and Misdemeanors με το οποίο όλοι το συγκρίνουν, για να ’μαι και σίγουρος. Όπως και να ’χει, ο τρόπος που διαχειρίζεται το ζήτημα της τύχης, το ρόλο της στη ζωή και το πόσο η δύναμη της θέλησης επηρεάζει το αν το μπαλάκι θα πέσει στην από ‘δω, ή την από ‘κει μεριά του φιλέ, είναι αριστοτεχνικά διακριτικός. Το ίδιο είναι και η θεματολογία της ύβρεως και της θείας νέμεσης, που υποφώσκει στις τελευταίες πράξεις του δράματος. O Allen φέρνει τον αντιήρωά του επικίνδυνα κοντά μας και τον κάνει ακαταμάχητο, πράγμα διόλου εύκολο όταν ο χαρακτήρας που διαχειρίζεσαι καλείται συνεχώς να διαλέξει ανάμεσα στην απληστία και τη λαγνεία, και συνεχώς θέλει να διαλέξει και τα δύο, ή να βρει έναν εύκολο -έστω κι αν είναι ανήθικος- τρόπο να το αποφύγει.

Το μεγαλύτερο ατού της ταινίας, είναι ο αδιαπραγμάτευτος κυνισμός της. Αυτός της δίνει την ικανότητα να συγκινήσει τον σκεπτόμενο θεατή, προσφέροντάς του έναν φιλοσοφημένο σεναριακό πυρήνα. Το μεγαλύτερο μειονέκτημα, είναι η φορμουλαϊκή πλοκή που τον περιβάλει. Όχι ότι τα πράγματα πάνε απαραίτητα όπως τα περιμένεις εξ αρχής, ή ότι η ταινία δεν έχει δόντια να δείξει, αλλά όταν μπεις στο κλίμα, μπορείς με μεγάλη ακρίβεια, να δεις την πορεία που θα ακολουθήσουν τα πράγματα και να προβλέψεις κάθε στροφή κι αναποδοτιμονιά που θα προσπαθήσει να σου κάνει ο Allen. Τώρα πάλι, ίσως να μην έπρεπε να έχω δει και το trailer. Ατύχησα.

Με αμείωτη ταχύτητα συνεχίζει το κάλπασμα του Brokeback Mountain, που βραβεύθηκε ως καλύτερη ταινία απο το Αμερικάνικο Σωματείο Παραγωγών (PGA) χθες, κερδίζοντας τα Capote, Crash, Good Night and Good Luck και Walk the Line.

Το Brokeback Mountain, το gay western δράμα του Ang Lee που μιλά για τον έρωτα ανάμεσα στους καουμπόηδες Jake Gylenhaal και Heathe Ledger, προσθέτει το βραβείο του PGA στις τέσσερις Χρυσές Σφαίρες που είχε κερδίσει την περασμένη εβδομάδα. Τώρα, αναμένει να δράξει τους καρπούς των υποψηφιοτήτων της στα βραβεία των Σωματείων Σκηνοθετών, Σεναριογράφων και Ηθοποιών, μέσα στο μήνα, ενώ στις 31 του Γενάρη, οι δημιουργοί και συντελεστές, περιμένουν να δουν τα ονόματά τους στη λίστα των υποψηφιοτήτων για τα Όσκαρ.

Ο Thierry Fermaux, καλλιτεχνικός διευθυντής του φεστιβάλ των Καννών, αφού είδε μια κόπια εργασίας του νέου θρίλερ του Ron Howard την περασμένη βδομάδα στο hollywood, έκλεισε τον Κώδικα Da Vinci για το μη διαγωνιστικό πρόγραμμα της κινηματογραφικής φιέστας της γαλλικής Ριβιέρα.

Η κινηματογραφική μεταφορά του uber best seller του Dan Brown, που θέλει τον Τom Hanks στο ρόλο Αμερικανού μελετητή αρχαϊστικών και μυστικιστικών συμβόλων, να αποκαλύπτει την ανάμιξη της χριστιανικής εκκλησίας στη μεγαλύτερη απάτη στην Ιστορία της ανθρωπότητας, θα προβληθεί για πρώτη φορά στις 17 Μαΐου, ανοίγοντας το φεστιβάλ. Την ίδια μέρα θα παιχτεί και στις αίθουσες της υπόλοιπης Γαλλίας, ενώ η παγκόσμια πρεμιέρα της ταινίας έχει προγραμματιστεί για τις 19 Μαΐου.

Αυτή δεν θα είναι η πρώτη φορά που ο Κώδικας Da Vinci επισκέπτεται τη Γαλλία, αφού πριν από μερικούς μήνες, ο Ron Howard κατάφερε να είναι ο πρώτος σκηνοθέτης παγκοσμίως, που πήρε άδεια από το Μουσείο του Λούβρου, για να στήσει το συνεργείο του μέσα στην πιο περίβλεπτη αίθουσά του. Ελπίζοντας να προσελκύσει ακόμη περισσότερες υπερατλαντικές παραγωγές στην ακριβή για κινηματογραφικά γυρίσματα χώρα του, ο Γάλλος υπουργός πολιτισμού χρειάστηκε να παρέμβει προσωπικά, ώστε να γίνει δεκτό το αίτημα του αμερικάνικου studio και η παραγωγή της Columbia να απαθανατίσει αληθινά πλάνα της Τζοκόντα. Έτσι, εκτός απο την έντονη γαλλική παρουσία στο film (με την Audrey Tautou και τον Jean Renο να κρατούν βασικούς ρόλους), το ντόπιο σκηνικό θα αποτελέσει έναν ακόμη λόγο για τους Γάλλους να γεμίσουν τις αίθουσες.

Αν και πλησιάζει τα 48 (αν δεν έχει χακέψει το imdb και υποθέτοντας ότι τους είχε πει την αλήθεια εξ αρχής), η Sharon Stone εξακολουθεί να έχει τον τρόπο της με τις καρέκλες.

Αυτό τουλάχιστον αποδεικνύουν οι φωτογραφίες που κυκλοφόρησαν απ' το επερχόμενο Basic Instict 2, στο οποίο ο σκηνοθέτης Michael Caton-Jones (ο άνθρωπος πίσω απ' τα Τhe Jackal και City by the Sea) κάνει ό,τι περνάει απ' το χέρι του, για να μας θυμίζει συνεχώς τη μια απ' τις δυο αξέχαστες σκηνές της πρώτης ταινίας.

Η ταινία αναμένεται στις αίθουσες στα τέλη του Μάρτη.
Τρεις σελίδες με φωτογραφίες, εδώ

the horror...

Προφανώς η αναμονή στην ουρά των ταμείων είναι ένα από τα μεγαλύτερα προβλήματα που έχει να αντιμετωπίσει ο σημερινός σινεφίλ, γι’ αυτό άλλωστε και δύο μεγάλες αλυσίδες multiprex, τα Village και τα Ster, άρχισαν προσφάτως να προσφέρουν την ευκολία του ιδιωτικού box office σε όσους επισκέπτες δώσουν κάτι παραπάνω για να παρακολουθήσουν ταινία στις VIP αίθουσές τους.

Όμως όλα αυτά ξεχάστε τα, γιατί από την Αμερική (που αλλού;) έρχεται το σύστημα που θα ακυρώσει αυτήν την απλή, αλλά απαρχαιωμένη λύση στο πρόβλημα: το Mobile Box Office. Το MBO, είναι ένα σύστημα που επιτρέπει στους χρήστες κινητής τηλεφωνίας, να συνδέονται μέσω του κινητού τους με το site, και όχι μόνο να αγοράζουν τα εισιτήριά τους μέσω πιστωτικής κάρτας, αλλά και να κατεβάζουν το barcode τους, το οποίο ο άνθρωπος για τα εισιτήρια θα σκανάρει από την οθόνη του κινητού τους και θα τους επιτρέπει την είσοδο.

Βέβαια το σύστημα λειτουργεί –για την ώρα- μόνο σε κινητά με πρόσβαση στο internet (προφανώς) και έγχρωμη οθόνη, αλλά ποιος στις μέρες μας δεν έχει κινητό με πρόσβαση στο internet και έγχρωμη οθόνη; Όποιος απάντησε ‘εγώ’, καλά θα κάνει να βρει κάποιον να πηγαίνουν μαζί σινεμά.

Προς το παρόν, μόνο ένα multiplex είναι συμβατό με αυτό το σύστημα, και δυστυχώς δεν είναι απ’ τις αλυσίδες με ελληνική εκπροσώπηση. Πρόκειται για το Emagine Entertainment Theatre, στα προάστια του Detroit. Όσοι θέλουν να δοκιμάσουν τη νέα τεχνολογία, ας κλείσουν ένα αεροπορικό για τη μαγική Αμερική, αλλά καλά θα κάνουν να μην ξεχάσουν το φορτιστή τους. Γιατί θα είναι εξαιρετικά άβολο να μείνουν από μπαταρία πάνω στην ώρα που θα πρέπει να συνδεθούν στο internet για να κατεβάσουν το εισιτήριό τους, όπως επίσης θα είναι και το να μην έχουν σήμα, ή το να τους παίρνουν τηλέφωνο στη μέση του σκαναρίσματος. Όμως αυτά λύνονται με λίγη προνοητικότητα, έναν καλό παροχέα και φυσικά, φραγή των εισερχομένων. Κι έτσι, οι αίθουσες θα γεμίσουν ξανά.

Jarhead – Σύρριζα

(2.5/5)

Σκηνοθεσία: Sam Mendes
Σενάριο: William D. Boyles Jr. (από το βιβλίο του Anthony Swofford)
Παίζουν: Jake Gylenhaal, Peter Sarsgaard, Jamie Foxx

Δείτε το trailer

Μετά το εντυπωσιακό ντεμπούτο του American Beauty, ο Sam Mendes αφιέρωσε τρία χρόνια στην προετοιμασία του οπτικά αποχαυνωτικού, αλλά εντυπωσιακά κενού σεναριακά, Road to Perdition. Φέτος, τρία χρόνια μετά και το έπος του για το οργανωμένο έγκλημα στην Αμερική της ποτοαπαγόρευσης, ο βραβευμένος με Όσκαρ σκηνοθέτης επιστρέφει με μια ταινία που θα προκαλέσει μάλλον σύγχυση και διχογνωμία στο κοινό, παρά καθαρά απογοήτευση, ή ενθουσιασμό.

Το Jarhead, είναι μια πολεμική ταινία χωρίς μάχες, και μ’ αυτήν την έννοια, θα μπορούσε να πει κανείς ότι είναι μια πολεμική ταινία για τον τρόπο διεξαγωγής του σύγχρονου πολέμου: με μηδαμινή ανθρώπινη συμμετοχή. Βασιζόμενος στο ομότιτλο βιβλίο των απομνημονευμάτων του βετεράνου Anthony Swofford, ο Mendes εικονογραφεί (με εντυπωσιακή, για άλλη μια φορά, ματιά) την απανθρωποποίηση μιας ομάδας πεζοναυτών, απ’ τις “Full Metal Jacket” μέρες τις εκπαίδευσής τους, ως τους μήνες που περνούν άπραγοι στην έρημο της Σ. Αραβίας, περιμένοντας έναν πόλεμο που αργεί βασανιστικά να τους υποδεχτεί. Και αυτό λίγο-πολύ είναι και το στόρι. Μόνο που στο τέλος έχει και μια μάχη, που κράτησε «τέσσερις μέρες, τέσσερις ώρες και ένα λεπτό.» Αυτός είναι ο πόλεμος του πεζοναύτη Anthony Swofford.

Η ειρωνεία του Mendes, που χάρισε στην πρώτη του ταινία το απολαυστικό της ξεδίπλωμα, αυτή τη φορά στρέφεται προς αυτόν που κάθεται απέναντι από την οθόνη, καθώς ο Βρετανός σκηνοθέτης απογυμνώνει την ταινία του απ’ ό,τι θα περίμεναν θεατές και ήρωες να δουν και να ζήσουν σ’ έναν πόλεμο. Από την οπτική του πεζοναύτη σε έναν πόλεμο που πολέμησε η αεροπορία, ο Mendes προσφέρει την πιο αργή, βαρετή και κουραστική εκδοχή της ιστορίας, αλλά όχι απαραίτητα και την πιο αδιάφορη.

Οι ήρωές του, ένα μάτσο παιδιά με τρομπαρισμένη τεστοστερόνη, απομονωμένα στην κόλαση της ερήμου του Κουβέιτ, βλέπουν το Αποκάλυψη Τώρα, και διψούν για τη μυρωδιά του ναπάλμ το πρωί. Έχουν στο μυαλό τους την εικόνα που η pop κουλτούρα τους έχει αντιστοιχίσει στη λέξη πόλεμος, και περιμένουν να τη ζήσουν. Απαιτούν να τη ζήσουν. Αλλά η πραγματικότητα τους κρατά μακριά. Θα περίμενε κανείς να είναι ευγνώμονες για κάθε μέρα που περνούν σώοι και ασφαλείς, όμως αυτά τα παιδιά δεν αυτό που θα περίμενε κανείς. Είναι πεζοναύτες, είναι εκπαιδευμένες φονικές μηχανές, που όσο περνάει ο καιρός και μένουν αχρησιμοποίητες, σκουριάζουν. Όσο περνάει ο καιρός και δεν εκπυρσοκροτεί το όπλο τους, το πιο σημαντικό κομμάτι του σώματός τους, η προέκταση του φαλλού τους, οι ορμόνες τους αρπάζουν φωτιά.

Όμως αυτός δεν είναι δικός τους πόλεμος. Και περιμένουν. Και μαζί τους κι εμείς. Και ιδρώνουν, και πίνουν νερό και περιμένουν κι άλλο. Οι μήνες περνούν και περιμένουν. Και μαζί τους κι εμείς, σε μια ταινία που φαίνεται να προχωρά όχι λόγω κάποιας πλοκής, αλλά λόγω των ασταμάτητων λεπτοδεικτών στα ρολόγια μας. Και καθώς οι ήρωες χάνουν την πειθαρχία τους, το ηθικό τους, τα τελευταία ψήγματα κοινωνικής συμπεριφοράς, εμείς χάνουμε την υπομονή μας, το κουράγιο μας, τη θέληση να συνεχίσουμε να περιμένουμε μαζί τους. Θέλουμε να αρχίσει ο πόλεμος, ή να γυρίσουν πίσω. Να τελειώνουμε επιτέλους μ’ αυτήν την αναμονή.

Οπότε, μπορεί να πει κανείς ότι από άποψη συναισθηματικής ταύτισης, η ταινία του Mendes είναι πετυχημένη. Τώρα, από άποψη κινηματογραφικής ψυχαγωγίας… ας πούμε απλώς ότι δεν είναι για τους απειθάρχητους. Το Jarhead είναι μια αυστηρά εγκεφαλική εκδοχή της πολεμικής ταινίας, που μάλιστα μοιάζει περισσότερο με ψυχολογικό δράμα παρά με πολεμική ταινία. Το πιθανότερο είναι να γοητεύσει όσους (σινεφίλ) θεατές θέλουν να δουν κάτι πραγματικά διαφορετικό, αλλά σίγουρα δεν είναι για τους ανθρώπους στους οποίους οι αφίσες και οι διαφημιστικές τακτικές την προωθούν.

Φέτος, δε χρειάζεται να κερδίσετε Όσκαρ για να το δείτε από κοντά. Δε χρειάζεται καν να ταξιδέψετε ως το Los Angeles. Μια βόλτα από τη Νέα Υόρκη είναι αρκετή, αφού για πρώτη φορά στα χρονικά, η Ακαδημία διοργανώνει έκθεση των επίχρυσων αγαλματιδίων μακριά απ’ το Hollywood. Τα 50 αγαλματίδια που θα εκτεθούν, είναι αυτά που προορίζονται να απονεμηθούν στους νικητές των αντίστοιχων κατηγοριών το Μάρτη.

Από τις 23 Γενάρη, μέχρι την 1η του Φλεβάρη, τα 50 βραβεία θα βρίσκονται παρατεταγμένα στη βιτρίνα των Times Square Studios, στην καρδιά της Νέας Υόρκης, για την έκθεση Meet the Oscars: The 50 Golden Statuettes. Οι επισκέπτες, θα μπορούν να αφήνουν τα χνώτα τους στη βιτρίνα καθημερινά, από τις 7 το πρωί, μέχρι τα μεσάνυχτα. Στις 10 Φεβρουαρίου, η έκθεση θα μεταφερθεί στο Hollywood και θα παραμείνει εκεί μέχρι τη μεγάλη βραδιά που οι ιδιοκτήτες τους θα εμφανιστούν για να τα πάρουν σπίτι.

Νικητής της 63ης απονομής των Χρυσών Σφαιρών, αναδείχθηκε χθες το Brokeback Mountain του Ang Lee, που μάζεψε τέσσερα από τα επτά βραβεία για τα οποία ήταν υποψήφιο, με μεγαλύτερη έκπληξη της βραδιάς την επικράτηση του Philip Seymour Hoffman επί του Heath Ledger στην κατηγορία α’ δραματικής κινηματογραφικής ερμηνείας. Όχι γιατί η ερμηνεία του στο Capote, μια βιογραφική ταινία για τον μεγάλο Αμερικανό συγγραφέα, υπολείπεται σε οτιδήποτε αυτής του Ledger στο western του Lee, αλλά γιατί περιμέναμε αυτή η διάκριση του επί χρόνια διακριτικού, αξιόπιστου και υποτιμημένου ηθοποιού, έναντι του εντυπωσιακά ανερχόμενου νεαρού, να γινόταν στα Όσκαρ. Για το αν θα γίνει και εκεί, σημαντικός μπούσουλας θα είναι τα βραβεία του Σωματείου Ηθοποιών, που απονέμονται στο τέλος του μήνα, λίγο πριν και την ανακοίνωση των υποψηφιοτήτων των Όσκαρ.

Κατά τα άλλα, το Brokeback Mountain πήρε τα βραβεία σεναρίου, σκηνοθεσίας, τραγουδιού και καλύτερης δραματικής ταινίας, ενώ το Walk the Line έκανε το τρία στα τρία με τα βραβεία α’ ανδρικού και γυναικείου κωμικού ρόλου καθώς και καλύτερης κωμικής ταινίας/μιούζικαλ, και έτσι μαζί με την Rachel Weisz, η οποία κέρδισε το βραβείο β’ ρόλου (και απ’ ό,τι μαθαίνω περιμένει το παιδί του συζύγου της, Daren Aaronofsky) έδωσαν κάτι στην Odeon να περηφανεύεται σήμερα το πρωί. Στα υπόλοιπα κινηματογραφικά, για την ερμηνεία του στο Syriana, ο George Clooney κέρδισε τη Χρυσή Σφαίρα β’ ανδρικού ρόλου, η Felicity Huffman ως τραβεστί στο Transamerica βραβεύτηκε για την καλύτερη δραματική γυναικεία ερμηνεία κι ο John Williams έριξε στο τσουβάλι του άλλο ένα βραβείο με τη μουσική των Αναμνήσεων μιας Γκέισας.

Στα τηλεοπτικά, η Mary-Louise Parker του Weeds όντως στέρησε από τις Νοικοκυρές σε Απόγνωση το βραβείο καλύτερης κωμικής ερμηνείας, κι έτσι αυτές αρκέστηκαν στο βραβείο καλύτερης κωμικής σειράς, ενώ το Lost ανακηρύχθηκε καλύτερη δραματική σειρά και καλά θα κάνετε να ψάξετε να βρείτε το DVD της πρώτης σαιζόν και να το δείτε μονορούφι.

Το πάρτι των κόκκινων χαλιών συνεχίζεται με τα βραβεία των Σωματείων (σκηνοθετών, ηθοποιών, σεναριογράφων κλπ), όπου όμως λίγο πολύ οι βραβεύσεις απλά θα επαναλαμβάνονται, μέχρι να επιβεβαιωθούν στις 5 Μαρτίου στα Όσκαρ. Το μουφουτουμου (mftm) βέβαια, θα συνεχίσει να τα παρακολουθεί, κι άμα αδειάζει, να τα αναφέρει κιόλας.

Ο Anthony Hopkins είναι ο μόνος σίγουρος για να σηκώσει βραβείο στην αποψινή τελετή των Χρυσών Σφαιρών, αφού ο μεγάλος sir με τα κανιβαλικά γούστα, θα τιμηθεί με το βραβείο Cecil B. DeMille για το σύνολο της προσφοράς του στον κινηματογράφο και την τηλεόραση.

Κατά τα άλλα, στην 63η διοργάνωση της τελετής βράβευσης των καλύτερων ταινιών, τηλεοπτικών σειρών, ηθοποιών και δημιουργών, από την Ένωση Ανταποκριτών Ξένου Τύπου του Hollywood, θα διαγωνιστούν 33 ταινίες, με το Brokeback Mountain να πρωτοστατεί έχοντας συγκεντρώσει υποψηφιότητες σε 7 κατηγορίες, ενώ εντυπωσιακή είναι και η παρουσία των Desperate Housewives στα τηλεοπτικά βραβεία, έχοντας φυσικά υποψηφιότητα στην κατηγορία καλύτερης κωμικής/μουσικής σειράς, αλλά και τέσσερις από τις πέντε πρωταγωνίστριές της στις τέσσερις από τις πέντε θέσεις για τα αντίστοιχα βραβεία ερμηνειών.

Να θυμίσουμε ότι στις Χρυσές Σφαίρες, οι κατηγορίες α’ ερμηνείας (σε σειρά και ταινία), καλύτερης ταινίας και τηλεοπτικής σειράς, χωρίζονται σε κατηγορίες δράματος και κωμωδίας/μιούζικαλ (δηλαδή δίνονται δυο βραβεία), πράγμα όμως που δε συμβαίνει (ευτυχώς) για τα βραβεία σκηνοθεσίας, σεναρίου, β’ ρόλων (σε ταινία και σειρά), μουσικής, τραγουδιού, ξενόγλωσσης ταινίας, μίνι-σειράς/τηλεταινίας, και α’ και β’ ρόλου σε μίνι σειρά/τηλεταινία. Έτσι μαζεύονται αμέσως-αμέσως 24 βραβεία, και η τελετή, που θα μεταδοθεί γύρω στις 3 ώρα Ελλάδος απόψε στο FilmΝet, πιάνει τις 3-3μιση ώρες διάρκειας περίπου. Επειδή μάλλον μπερδευτήκατε (κι εμένα, τώρα που τα ξαναμετράω, δε μου βγαίνουνε), ρίξτε μια ματιά στη λίστα των υποψηφιοτήτων για να σημειώσετε και τα φαβορί.

Αν και για τις Νοικοκυρές σε Απόγνωση, δεν είναι διόλου απίθανο να γυρίσουν σπίτι με άδεια χέρια --αν η Mary-Louise Parker, πρωταγωνίστρια στο πολύ πιο σκοτεινό και τολμηρό Weeds, κάνει την έκπληξη και πάρει το βραβείο ερμηνείας-- δεν ισχύει το ίδιο για το Brokeback Mountain. Το gay-western έπος του Ang Lee, έρχεται με τέτοια τρομερή φόρα από τα φεστιβάλ της Ευρώπης, αλλά και τα βραβεία των τοπικών ενώσεων των Αμερικάνων κριτικών, που δύσκολα θα ρίξει κανείς τους συντελεστές του από τη σέλα τους. O Heath Ledger καλπάζει όχι μόνο προς τη Χρυσή Σφαίρα α’ ερμηνείας σε δραματικό ρόλο, αλλά και τον χρυσό κύριο Όσκαρ στις αρχές του Μάρτη, ενώ δύσκολα θα μπορέσει κανείς να αμφισβητήσει και την κυριαρχία του Lee στην κατηγορία σκηνοθεσίας (George, κάτσε καλά).

Άλλο δυνατό φαβορί, στην αποψινή τελετή, είναι το Walk the Line, ένα biopic για τον θρυλικό Johnny Cash, με τον Joaquin Phoenix στον πρωταγωνιστικό ρόλο, ο οποίος πιθανότατα θα σηκώσει τη Σφαίρα για την ανδρική ερμηνεία, και η ταινία του θα κερδίσει το βραβείο στην κατηγορία κωμωδίας/μιούζικαλ. Είναι επίσης πολύ πιθανό η Reese Witherspoon να φέρει στο Walk the Line και το γυναικείο βραβείο ερμηνείας, ενώ κατά τα άλλα, στηρίζουμε φανατικά και κολασμένα το Lost στην κατηγορία δραματικής τηλεοπτικής σειράς, τον Clooney και την Rachel Weisz στους β’ κινηματογραφικούς ρόλους (για τα Syriana και Constant Gardener αντίστοιχα), και τον Alexandre Desplat στο score του Syriana, αλλά δεν αποκλείεται να απογοητευτούμε.

Η Εύκολη… Λία


Σκηνοθεσία: Βαγγέλης Σεϊτανίδης
Σενάριο: Βαγγέλης Σεϊτανίδης
Παίζουν: Ιωάννης Παπαζήσης, Άννα Μαρία Παπαχαραλάμπους, Εύα Θεοτοκάτου

Δείτε το trailer

(Όπως προβλήθηκε στο 46ο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης)
Τον Αιώνιο Φοιτητή τον θυμάστε; Εκείνο το noir που ο Αιμίλιος Χειλάκης είχε βάλει σκοπό να ξετινάξει το καζίνο στο Λουτράκι; Το τέλος το θυμάστε; Που ήταν βέβαια –και λόγω του genre- οριστικό, αλλά παρ’ όλ’ αυτά κάπως βεβιασμένο και προβληματικό; Κάπου εκεί σκαλώνει και η Λία: στην ολοκλήρωση.

Στη δεύτερη μεγάλου μήκους ταινία του, ο Βαγγέλης Σεϊτανίδης βγαίνει τσάρκα στην Αθήνα για να ρίξει μια απολαυστική, σαρκαστική ματιά στο νυχτερινό lifestyle και στην παράνοια των ανθρώπων που στήνονται σε μια ουρά για να περάσουν το άτεγκτο face control του MAO, γνωστού trendy club στου Ψυρρή. Εκεί, μας συστήνει σε δυο αταίριαστους χαρακτήρες, που θα αναβιώσουν τα αρχετυπικό love story του πτωχού πλην τίμιου πιτσιρικά και της πανέμορφης πλην τρελλαμένης πλουσιογκόμενας.

Ο εξ’ αρχής καταδικασμένος έρωτας, κινηματογραφείται με εντυπωσιακή φρεσκάδα από τον Σεϊτανίδη, ο οποίος δείχνει να εκμεταλλεύεται στο έπακρο το μικροσκοπικό budget των 25 χιλ. ευρώ, αλλά προδίδεται από την πένα του που δεν τον βοηθά να πιάσει αντίστοιχη απόδοση στο σενάριο. Οι κατακερματισμένες κι ανεκμετάλλευτες υποπλοκές, σε συνδυασμό με το βεβιασμένο φινάλε, μετατρέπουν την Εύκολη Λία σε κάτι που θα μπορούσε να είναι τηλεοπτικό, αν η ελληνική τηλεόραση ήταν τόσο καλή, όσο, ας πούμε, η αμερικάνικη.

Την ταινία σώζει ο νεαρός Παπαζήσης, μια από τις πιο ενδιαφέρουσες νέες φάτσες που έχουμε δει τελευταία στο σινεμά, ο οποίος σε άλλη μια εξαιρετική εμφάνιση μετά το Hardcore και το Λούφα και Παραλλαγή: Σειρήνες στο Αιγαίο, κρατά το βλέμμα προσηλωμένο στην οθόνη. Μακάρι να μπορούσα να πω το ίδιο και για την πανέμορφη Άννα Μαρία.

Memoirs of a Geisha – Αναμνήσεις μιας Γκέισας
(1.5/5)

Σκηνοθεσία: Rob Marshall
Σενάριο: Robin Swicord (από τη νουβέλα του Arthur Golden)
Παίζουν: Zhang Ziyi, Gong Li, Michelle Yeoh, Ken Watanabe

Δείτε το trailer

Οι Αναμνήσεις μιας Γκέισας, είναι μια απ’ αυτές τις ταινίες που, χάρη στη δύναμη της παραγωγής τους, μαζεύουν Όσκαρ συγκεκριμένων κατηγοριών, αδικώντας άλλες, καλύτερες και πιο ολοκληρωμένες ταινίες. Όμως όλα επιτρέπονται στον πόλεμο και το Hollywood, και δεν μπορεί να κρατήσει κανείς κακία στον Rob Marshall, που θέλει με τη δεύτερη ταινία του να επαναλάβει το θρίαμβο του Chicago.

Για την εννιάχρονη Τσίγιο, με τα μάτια από θάλασσα, το ταξίδι της ενηλικίωσης είναι απροσδόκητα σκληρό. Ο οικτρή οικονομική κατάσταση του πατέρα της, την μετατρέπει σε ιδιοκτησία μιας οκιγιά (βλ. εξευγενισμένο μπορντέλο) στην πρωτεύουσα της Ιαπωνίας, Κιότο, όπου θα πρέπει να αποδείξει την αξία της και να ζήσει σύμφωνα με τις αυστηρές αρχές μιας εκκολαπτόμενης γκέισας. Μέσα από τις κακουχίες και τις συγκρούσεις τις με την ντίβα του οίκου, ο Τσίγιο θα βρει ένα νόημα και έναν και μοναδικό σκοπό στη ζωή της: να γίνει η καλύτερη γκέισα της πόλης, ώστε να μπορέσει να μαγέψει τον Πρόεδρο, τον μοναδικό άνθρωπο σ’ ολόκληρη την παιδική της ζωή, που της έδειξε λίγη καλοσύνη. Όμως, όταν τελικά, πολλά χρόνια μετά, θα καταφέρει να φτάσει κοντά στο στόχο της, θα πρέπει να ξεπεράσει τα τραύματα που άνοιξε στη χώρα της ο Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος.

Όταν ανέλαβε να μεταφέρει στη μεγάλη οθόνη το best seller μυθιστόρημα του Arthur Golden -–ένα project που πέρασε αρκετά χρόνια στο ψυγείο του pre-production περιμένοντας να βρεθεί ένα κενό στην ατζέντα του αρχικά προορισμένου για τη σκηνοθεσία Steven Spielberg— φαίνεται πως η πρώτη και σημαντικότερη έγνοια του, ήταν η ταινία του να δείχνει σωστή. Και πράγματι, τα κουστούμια, τα σκηνικά, το μακιγιάζ και μαζί μ’ αυτά και η φωτογραφία, είναι απολύτως αψεγάδιαστα. Απ’ τη μεριά τους, αποδίδουν στην εντέλεια το πνεύμα της γκέισάς του: ένα κινούμενο έργο τέχνης.

Ένα έργο τέχνης όμως, δεν είναι μόνο η εικόνα. Είναι κι αυτά που κρύβει πίσω της. Η ουσία, το βάθος, το συναίσθημα, το στόρι. Όλα αυτά που λείπουν από την κινηματογραφική γκέισα. Όλα αυτά που αδυνατεί να προσεγγίσει ο Marshall, ο οποίος υπεραπλουστεύει τη φιλοσοφία που θα έπρεπε να αναλύει και να υπηρετεί η ταινία του, ούτως ώστε να την κάνει να ταιριάζει καλύτερα με τις μπουρμπουλήθρες των αναψυκτικών για τα οποία προορίζεται. Τα πράγματα γίνονται χειρότερα με την απροθυμία του να προσεγγίσει το ευρύτερο κοινωνικό σύνολο στο οποίο θα έπρεπε να εντάσσεται το πολύχρωμο πανηγύρι του, κι έτσι οι πρωταγωνίστριές του περιφέρονται πανέμορφες, αλλά άψυχες, σ’ ένα ψυχρό πορσελάνινο κουκλοθέατρο, που προσπαθεί να αντλήσει ενέργεια απ’ το λειψό κι ανεξερεύνητο love story, και την ίδια στιγμή σκαλώνει στην εκφορά του αμερικάνικου λόγου, κλιμακώνοντας αδυσώπητα τον εκνευρισμό του θεατή για δυόμισι αναπάντεχα κουραστικές ώρες.

Don’t Come Knocking – Μη Γυρίσεις
(2.5/5)

Σκηνοθεσία: Wim Wenders
Σενάριο: Wim Wenders, Sam Shepard
Παίζουν: Sam Shepard, Jessica Lange, Tim Roth, Gabriel Mann, Sarah Polley

Δείτε το trailer

Αν κρίνει κανείς απ’ τις δυο ταινίες, τα 20 χρόνια που έχουν παρεμβληθεί του Paris, Texas, και του Don’t Come Knocking, δεν έχουν φερθεί καθόλου ευγενικά ούτε στον Wenders, ούτε στον Shepard. Οι δυο τους, που είχαν γράψει μαζί το σενάριο της ταινίας που χάρισε στον Γερμανό σκηνοθέτη τον Χρυσό Φοίνικα, συνεργάζονται ξανά για το Παρίσι, Τέξας νούμερο δύο.

Ο Wenders υποστηρίζει ότι αφιέρωσαν 5 χρόνια στο σενάριο και δεν έχω κανένα λόγο να τον αμφισβητήσω, όμως η αλήθεια πως, ή το έκρυψαν καλά, στα 5 αυτά χρόνια δούλεψαν σε 5 διαφορετικά σενάρια, τα οποία προσπάθησαν να χωρέσουν σε μια ταινία κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων.

Το Don’t Come Knocking είναι ένα ξέφρενο homage στην παλιά Άγρια Δύση (που όλοι αγαπήσαμε), τα κλασικά αμερικάνικα westerns, τη μοναξιά των ηρώων τους και την μεταφυσική ομορφιά των τοπίων τους. Ένα νοσταλγικό τριπάκι, διανθισμένο από τη νωχελική αγωνία σκηνοθέτη και σεναριογράφου για μια από τις κλασικότερες αμερικάνικες (και παγκόσμιες) κοινωνικές αξίες: της οικογένειας.

Ένας ξεφτισμένος cowboy ξαφνικά αποκτά την ακατανίκητη επιθυμία να γυρίσει στη μάνα του, με την οποία έχει να ειδωθεί και να μιλήσει σχεδόν 30 χρόνια, και απ’ αυτήν μαθαίνει ότι κάπου στη διαδρομή των ακολασιών του έσπειρε ένα μούλικο. Σκεφτείτε το: έχει να δει τη μάνα του 30 χρόνια. Η μάνα του μαθαίνει ότι ο γιος της τής έχει χαρίσει εγγόνι. Κι αυτός δεν το μαθαίνει. Για 30 χρόνια. Ακόμη και στην αληθινή Άγρια Δύση, εκείνος ο ξανθούλης πάντα κατάφερνε να βρει τον Λούκι Λουκ και να του παραδώσει τα τηλεγραφήματά του. Μάλλον πέθανε…

Παραδόξως, αυτό το σύμπαν αναληθοφάνειας καμουφλάρεται με καλοδουλεμένα πλάνα από έναν βετεράνο σκηνοθέτη κι έναν διευθυντή φωτογραφίες που κάνει παπάδες και όλα αυτά συνδέονται με την πραγματικότητα του 21ου αιώνα χάρη στην ερμηνεία του Tim Roth που παίζει το ρόλο του ντετέκτιβ, ο οποίος έχει αναλάβει να συνδέσει την ταινία και τον ήρωά της με την πραγματικότητα.

Ιππότης του Τάγματος των Γραμμάτων και των Τεχνών, ανακηρύχθηκε χθες στο Παρίσι η Penelope Cruz. Η Ισπανίδα ηθοποιός, βρέθηκε στην Πόλη του Φωτός προωθώντας τη νέα της ταινία, Bandidas, και παρέλαβε το βραβείο από τα χέρια του Γάλλου υπουργού Πολιτισμού. Ο υπουργός, δήλωσε «χαρούμενος» που τιμά «αυτήν την σπουδαία Ευρωπαία ηθοποιό».

Το Τάγμα των Γραμμάτων και των Τεχνών, που θεσπίστηκε το 1957, τιμά δυο φορές το χρόνο μερικές εκατοντάδες προσωπικότητες που συμβάλλουν στη διάδοση του πολιτισμού ανά την υφήλιο. Η Penelope δέχθηκε το μετάλλιο του τάγματος λέγοντας «δεν είμαι σίγουρη για το αν αξίζω την τιμή, αλλά θα βάλω τα δυνατά μου για να μην το μετανιώσετε.» Με αυτά τα λόγια πέρασε στη συντροφιά προσωπικοτήτων όπως ο James Joyce, ο Jackson Pollock, κι ο William Faulkner, αλλά και ο Leonardo DiCaprio, ο Bruce Willis και η Diana Ross. Προσμονούμε την προσθήκη του Steven Seagal, ως Lancelot των Γραμμάτων και Αττίλα των Τεχνών.

Ανακοινώθηκαν σήμερα οι φιναλίστ για το Όσκαρ Μιξάζ (Sound Editting), μια κατηγορία που συνήθως καπαρώνεται απο τα blockbusters της χρονιάς, για να πάρουν κάτι και οι μεγάλες εταιρείες.

Οι φετινοί τίτλοι είναι:
"The Chronicles of Narnia: The Lion, the Witch and the Wardrobe"
"Harry Potter and the Goblet of Fire"
"King Kong"
"Memoirs of a Geisha"
"Star Wars: Episode III Revenge of the Sith"
"Walk the Line"
"War of the Worlds"

Από τους επτά τίτλους, θα προβληθούν 10λεπτα κλιπάκια για την επιτροπή της Ακαδημίας επικεφαλής του τομέα του ήχου, και θα προκριθούν τρεις, οι οποίες θα είναι υποψήφιες για το βραβείο την μεγάλη βραδιά. Δε νομίζω όμως ότι τίθεται καν θέμα για τον νικητή, αφού τo War of the Worlds ήταν by far η πιο συναρπαστική ηχητική εμπειρία της σαιζόν.

To αυτό και με τις φιναλίστ για το Όσκαρ Μακιγιάζ (Makeup), με τις ταινίες που θα παλέψουν σε δεκάλεπτα κλιπάκια για μια θέση στην τελική τριάδα να είναι οι:

"The Chronicles of Narnia: The Lion, the Witch and the Wardrobe"
"Cinderella Man"
"A History of Violence"
"The Libertine"
"Mrs. Henderson Presents"
"The New World"
"Star Wars: Episode III Revenge of the Sith"

Αν και εδώ δε νομίζω ότι είναι και πολύ ασφαλές να κάνει κανείς πρόβλεψη, υποθέτω ότι οι επικρατέστερες για την υποψηφιότητα είναι οι το The New World, το Mrs Henderson Presents, το The Libertine και η Narnia. Αλλά πάλι, δε βάζω και πληκτρολόγιο στη φωτιά.

Τέλειωσαν οι μέρες με γεύση καραμέλα κανέλα, που ο Άρχοντας σάρωνε τα ταμεία κάθε Χριστούγεννα κι ο Billy Crystal στόλιζε τους συναδέλφους του με σαρκασμό και ειρωνεία στα Όσκαρ, σε περίπτωση που δεν το καταλάβατε από την περσινή απουσία Νεοζηλανδικού έπους και υπερήλικου λευκού παρουσιαστή.

Απ΄ την περσινή τελετή των Όσκαρ οι διοργανωτές έδειξαν ότι θέλουν να φέρουν τα νιάτα στη σκηνή και να τους δώσουν την καυτή πατάτα της παρουσίασης, και μετά το αναπάντεχο (και αποτυχημένο) πέρασμα του Chris Rock από το κοστούμι του οικοδεσπότη, η Ακαδημία φέτος κάνει άλλη μια ανορθόδοξη επιλογή.

Ο Jon Stewart, έταιρος κωμικός-καμάρι του αμερικανικού τηλεοπτικού Comedy Central, θα είναι ο άνθρωπος που θα προσπαθήσει, με εξυπνάδα και χιούμορ, να δώσει σπιρτάδα και ρυθμό στην τελετή και να κρατήσει τους θεατές μακριά απ' το τηλεκοντρόλ. Ο Stewart έχει μεγάλο σουξέ στην Αμερική ως anchorman της σατιρικής εκπομπής The Daily Show, την οποία ενδεχομένως να έχετε πετύχει κανένα απόγευμα στο CNN, ενώ μετρά και μια-δυο κινηματογραφικές εμφανίσεις. Ίσως τον θυμάστε από το The Faculty (1998), όπου έπαιζε τον καθηγητή που έφαγε το στυλό στο μάτι, ίσως πάλι και όχι.

Το buzz στο internet για την επιλογή του Stewart δεν είναι πολύ θετικό, ιδίως από τους Αμερικανούς, μιας και δεν εκτιμούν όλοι το τολμηρό και αρκετά βιτριολικό του humour, πιστεύουν όμως πως, μετά το φιάσκο του Rock, δεν υπάρχει και μεγάλο περιθώριο αποτυχίας. Προφανώς ξεχνούν τη χρονιά που χρέη οικοδεσπότη τέλεσε ο David Letterman, anchorman αντίστοιχης εξαιρετικά πετυχημένης σατιρικής εκπομπής, ο οποίος χάρισε στο θείο Όσκαρ μια από τις χειρότερες τελετές της ιστορίας του.

Ο Stewart μίλησε για την τιμή που του έκανε η Ακαδημία, στην τελευταία του εκπομπή, λέγοντας ότι "δεν ξέρω πολλά για τις ταινίες, πέρα από το ότι είμαι πολύ κακός σ' αυτές, αλλά ναι, θα παρουσιάσω τα Όσκαρ," λίγο πριν αρχίσει να μιλά για την νοσηλεία του Sharon. Το σχετικό απόσπασμα μπορείτε να βρείτε εδώ για κάποιο διάστημα. Μετά προφανώς θα μετακινηθεί, οπότε θα πρέπει να το ψάξετε με τον τίτλο Sharon Hospitalized.

(2/5)


Σκηνοθεσία: George Clooney
Σενάριο: George Clooney, Grant Heslov
Παίζουν: David Strathairn, George Clooney, Patricia Clarkson, Robert Downey Jr.

Δείτε το trailer

Ψυχρός πόλεμος, ανακρίσεις και ανυπόστατες κατηγορίες, κυνήγι μαγισσών, ένα όνομα που έμεινε στην ιστορία για τους λάθος λόγους: Joseph McCarthy. Εκτός από αυτούς που συμμετείχαν στη φρενίτιδα εκείνων των ημερών (αμαυρώνοντας την μετέπειτα φήμη τους), υπήρξαν και πολλοί που αντιστάθηκαν, υπερασπιζόμενοι αξίες όπως η ελευθερία του λόγου, τα ατομικά δικαιώματα και η αυτοδιάθεση. Μεταξύ αυτών ο Edward R. Murrow, ο Χατζηνικολάου του τότε CBS. Και το «Good Night, and Good Luck» (βραβείο σεναρίου και ερμηνείας στο φεστιβάλ Βενετίας και 4 υποψηφιότητες στις Χρυσές Σφαίρες) είναι η ιστορία του.

Δεύτερη σκηνοθετική απόπειρα για τον Cary Grant των 00’s, τον George Clooney, ένας από τους δηλωμένα πολιτικοποιημένους ηθοποιούς τους Hollywood, που συμπρωταγωνιστεί στην ταινία, στο ρόλο του τηλεοπτικού παραγωγού και συνεργάτη του Murrow . Τα παραπάνω και μόνο ίσως να φαίνονται αρκετά, και θα ήταν αν επρόκειτο για μεταμεσονύχτιο ντοκιμαντέρ στη ΝΕΤ, αλλά δεν είναι όταν μιλάμε για φιλμ που διανέμεται κανονικά στις (λίγες η αλήθεια) αίθουσες.

Αντιλαμβάνομαι την επιλογή του ασπρόμαυρου, μιας και οι τηλεοπτικές αναμνήσεις της εποχής δεν έχουν χρώμα. Αλλά οι original ομιλίες του McCarthy (που θυμίζουν λίγο Παπαδόπουλο στο "θα πατάξωμεν την αναρχία") , η... «αναπαράσταση» των εκπομπών του Murrow και οι ενδιάμεσοι διάλογοι των πρωταγωνιστών που καπνίζοντας ακατάπαυστα προσπαθούν αλλά αποτυγχάνουν να αναβιώσουν το κλίμα της Αμερικής του ’50, (το πολιτικό παρασκήνιο, το κλίμα τρομοκρατίας και την αδρεναλίνη πίσω από τις κάμερες), με έκανε να νιώθω σα μαθήτρια σε σχολική εορτή: σε εκείνους τους μακροσκελείς λόγους για τον αγώνα για την ελευθερία, τόσο «ξύλινους» και τυπικούς, που προτιμούσα να παίζω τρίλιζα.

Πετυχημένο το timing που ο Clooney επέλεξε να παραδώσει αυτό το απλό και συνοπτικό (αλλά καθόλου εμπνευσμένο) μάθημα ιστορίας στους συμπατριώτες του και στους δημοσιογράφους του κόσμου, αλλά εκ των υστέρων, είναι εύκολο να εξυμνήσει κανείς τους ήρωες και να εξευτελίσει τους δυνάστες - να είναι πραγματικά ήρωες όμως όταν χρειάζεται, πόσοι έχουν τα κότσια;

Αυτό το ήξερες; Ο πατέρας του George Clooney ήταν newscaster!