Μέχρι σήμερα, το MftM είχε να ευχαριστεί τη Βανέσα Αδαμοπούλου για έναν σημαντικό αριθμό απ’ τα hits που έπαιρνε απ’ τα search engines. Τώρα, ήρθε η ώρα να μαζέψουμε ακόμη περισσότερα ξέμπαρκα clicks χάρη σε ένα άλλο όνομα: Σάκης Ρουβάς.


Ο super-pop-star με τη λουστραρισμένη οδοντοστοιχία και την μυστική, κερκυραϊκή συνταγή για μακαρόνια με κιμά, θα πρωταγωνιστήσει στην νέα παραγωγή της Village Roadshow Productions Hellas, σύμφωνα με ανακοίνωση της εταιρείας που μετρά στο ενεργητικό της την Πολίτικη Κουζίνα.

Λεπτομέρειες για την ταινία, όπως το στόρι και οι υπόλοιποι συντελεστές, δεν έχουν ακόμη ανακοινωθεί, αλλά από τη στιγμή που πρωταγωνιστής θα είναι ο Σάκης Ρουβάς, αυτά είναι –όπως είπαμε—λεπτομέρειες. Εμείς ελπίζουμε να πρόκειται για ψευδοβιογραφική ταινία με περίπλοκες κοινωνικές προεκτάσεις στα χνάρια του 8 Mile (με πρωταγωνιστή τoν Eminem), αλλά φαντάζομαι κάτι τέτοιο έχει τις ίδιες πιθανότητες με ένα πάντρεμα του Καφέ της Χαράς με το Μαντολίνο του Λοχαγού Κορέλι. Ίσως και λιγότερες.

Ο Διευθύνων Σύμβουλος του ομίλου Village Roadshow, Χάρης Αντωνόπουλος, αναφέρει ότι «ο επαγγελματισμός, η μεθοδικότητα αλλά και το φυσικό χάρισμα επικοινωνίας του [Σάκη Ρουβά] με το κοινό είναι τα στοιχεία τα οποία μας κάνουν να νιώθουμε σίγουροι για την εμπορική επιτυχία της ταινίας,» ενώ ο ίδιος ο Sakis, που θα παρουσιάσει σε λιγότερο από δύο μήνες την τελετή της Eurovision με την Μαρία Μενούνος (yes, κι άλλα hits!), δηλώνει «πολύ ευλογημένος που βλέπω τα όνειρά μου να γίνονται πραγματικότητα.» Τα γυρίσματα θα γίνουν το ερχόμενο καλοκαίρι, και η ταινία προγραμματίζεται να βγει στις αίθουσες το Δεκέμβριο του 2006.

Στο επίσημο site του τραγουδιστή (στο οποίο μπορεί να ακούσει κανείς και τα τελευταία του hit, απλά και μόνο ανοίγοντάς το) δεν έχει αναφερθεί ακόμη κάτι σχετικό, και δεδομένης της ώρας που έγινε η ανακοίνωση από την εταιρεία, υποθέτω είναι ασφαλές να πούμε, ότι το διαβασατε πρώτοι εδώ, έτσι;

Update: Σύμφωνα με τις mourlokakomoires, ο Sakis θα παίζει ένα ροκ σταρ που περιοδεύει ανά την Ελλάδα (όπως αμερική) με πούλμαν, προσπαθεί να σώσει τον ντράμερ του από τα ναρκωτικά και ερωτεύεται την πουλμαντζού του. Τώρα βέβαια, επειδή το blog είναι πολύ νέο ακόμα, για το αν συμπρωταγωνίστρια θα είναι η Δόμνα Σαμίου όρκο δε παίρνω.

Η εποχή των καλοκαιρινών μπλοκμπάστερ ("εφεύρεση", θυμίζω, κι αυτή του Spielberg) πλησιάζει στις αμερικάνικες πολιτείες. Και ανοίγει στις 5 Μαίου με τη τρίτη συνέχεια των Επικίνδυνων Αποστολών.

Έτσι, φυσιολογικά, ο προωθητικός μηχανισμός της ταινίας ανεβάζει ρυθμούς και μετά τα τίζερ και τα τρέιλερ αρχίζουν να κυκλοφορούν και τα μίνι αφιερώματα (featurettes). Και τι άλλο να μας ενδιαφέρει στο Mission: Impossible III (2006) από τις εντυπωσιακές σκηνές?

Στο ψητό λοιπόν, επιστρατεύονται λυτοί και δεμένοι για να μας πείσουν ότι ο Tom Cruise κάνει όσα δεν έχει κάνει μέχρι τώρα. Και τα κάνει όλα εντυπωσιακά και μόνος του (βλ. χωρίς κασκαντέρ). Βέβαια, τον Τομ να τρέχει με όλη την εντυπωσιακή βαρβατίλα που 'τρεχε και.. η Scarlett Johansson στο Νησί (2005), τον είδαμε και στο Πόλεμο των Κόσμων (2005), ας πούμε. Και ο Philip Seymour Hoffman (πασίγνωστος, δυστυχώς, πια ως.. ανδροπρεπής Τρούμαν Καπότε (2005)) και ο Jonathan Rhys-Meyers (που ακόμα και η Σκάρλετ τον βρήκε πολύ θηλυπρεπή για τα γούστα της στα γυρίσματα του Match Point (2005)) δεν είναι και οι ιδανικότεροι για θαυμαστές.

Πέρα από κακίες και κακεντρέχειες πάντως (άφθονες για να θάψουν και το Πύργο του Άιφελ τελευταία), ο Κρουζ φαίνεται συνηθισμένος σε επικίνδυνες αποστολές και η ταινία πάει, σύμφωνα με τις περισσότερες εκτιμήσεις, να κόψει πάνω από $150 εκατομμύρια τις πρώτες βδομάδες της στο αμερικάνικο μποξόφις. Και αν ακόμα αναρωτιέσαι (verbal) ποιος θα γράψει αυτή τη φορά το "εμπνευσμένο" από το θέμα της σειράς κομμάτι, ο Kayne West είναι, και ήδη έχει παρουσιάσει το πρώτο από.. δύο.

Αν και η ταινία που «άνοιξε» επίσημα το ελληνικό πρόγραμμα του 46ου Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης (με την προτροπή του προέδρου Χωραφά «κυρήζω αυτό το φεστιβάλ ανοιχτό»), δεν κατάφερε να γεμίσει την αίθουσα του Ολύμπιον, αλλά μπόρεσε ωστόσο να συγκεντρώσει την αρκετά υψηλή βαθμολογία του 3.9 (στα 5) από το κοινό.

Η ιστορία μιας δυσλειτουργικής οικογένειας που αναστατώνεται ακόμη περισσότερο όταν την επισκέπτεται η Λιούμπη (στο ρόλο η πανέμορφη Ευγενία Καπλάν), μια νεαρή ρωσίδα που αναλαμβάνει να φροντίζει την κατάκοιτη μητέρα, είναι ένα κλασικό crowd-pleaser, που δεν καταφέρνει να ξεφύγει απ’ όλα τα προβλήματα που συνήθως έχουν τα crowd-pleasers, και λέγονται κλισέ.

Ωστόσο η ανταπόκριση του κοινού, πρέπει να έφερε μεγάλη ευτυχία στην κα Γιούργου, η οποία όπως είπε σε συνέντευξη στον Γ. Δηράκη, κάνει «λαϊκό κοινωνικό σινεμά» ψάχνοντας ευνόητα σχήματα γα να περάσει στον απλό θεατή τις κοινωνιολογικές της ανησυχίες. Φυσικά και είμαστε μαζί της στην προσπάθεια να απευθυνθεί στις μάζες και φυσικά χαιρόμαστε που δεν την ενδιαφέρει το «ψυχοψαχτικό» σινεμά, αυτό όμως δεν σημαίνει ότι της δίνουμε άφεση όταν χρησιμοποιεί σκηνοθετικές κοινοτοπίες και σεναριακές ευκολίες για να καλύψει τις κοιλιές της ταινίας και να σπρώξει την εξέλιξη της πλοκής.

Η υπόθεση και η εκτέλεση της ταινίας δεν έχουν τίποτε που να την ξεχωρίζει από δράμα τηλεοπτικού επιπέδου, ευκολοχώνευτο κι ευκολολησμόνητο, και άτολμο, όμως η ταινία έχει στα θετικά της την πρωτάρα Καπλάν, ένα πραγματικά εντυπωσιακό εύρημα που αφήνει πολλές υποσχέσεις για το μέλλον. Αλλά είναι κρίμα που η εύθραυστη ρωσίδα με το εκφραστικό βλέμμα έχει απέναντί της έναν εκνευριστικά αφελή χαρακτήρα, που παίζει με περιορισμένη απόδοση ο Αλέξης Γεωργούλης. Αν και μονοπωλεί την κάμερα, όντας ο κεντρικός χαρακτήρας μέσω του οποίου η Γιούργου προσπαθεί να αναδείξει τη σαπίλα που κρύβεται πίσω από τις πόρτες των ελληνικών σπιτιών, ο ωραίος Αλέξης δεν μπορεί να κερδίσει ούτε μια σκηνή όταν μοιράζεται το πλάνο, με πιο τρανταχτές αποδείξεις των μικρών του διαστάσεων στο κινηματογραφικό πανί, τις σκηνές που μοιράζεται με τον Νίκο Γεωργάκη, έναν ηθοποιό που εντυπωσιάζει με τις κρυμμένες ερμηνευτικές του δυνατότητες όταν το σενάριο τον καλέσει να τις εμφανίσει, και χάρη σ’ αυτές κέρδισε το Κρατικό Βραβείο Β’ Ανδρικού.

Η Jane Mansfield ήταν αποφασισμένη αυτή τη φορά να προβάλλει, όσο πιο έντονα γίνονταν, τα.. προσόντα της. Η καριέρα της πήγαινε κατά διαόλου, και η MGM την είχε καλέσει να παίξει ένα μικρό ρόλο στη καινούρια, all-star, παραγωγή του Tony Richardson, The Loved One (1965). Φόρεσε το πιο προκλητικό της δερμάτινο και ξεκίνησε για το στούντιο...

Ο ρόλος της Τζέιν (που στη φωτό ανθολογίας εντυπωσιάζει τη Σοφία Λόρεν), κόπηκε τελικά στο μοντάζ. Και είναι ένας από τους δέκα που το FilmThreat.com επέλεξε να παρουσιάσει σα τους κορυφαίους που δεν είδαμε ποτέ. Κι ενώ σίγουρα οι περισσότερες από τις ταινίες δε σου γεμίζουν το μάτι, τα ονόματα των πρωταγωνιστών (των χαμένων σκηνών) είναι τρανταχτά. Και βέβαια αξίζουν μια ματιά, είτε σα τρίβια για τους σινεφίλ είτε σαν υπενθύμιση μιας άλλης εποχής.

Μιας εποχής που τα φιλμ με τις άχρηστες σκηνές πετάγονταν στο καλάθι των αχρήστων. Και δεν εμφανίζονταν σε νέα έκδοση του DVD του Platoon (1986) με δέκα έξτρα λεπτά νηπιακού Johnny Depp.

Ο Καταγκίρι είναι σαμουράι και τοπικός προύχοντας. Ο πατέρας του όμως είχε αναγκαστεί να κάνει χαρακίρι αναλαμβάνοντας την ευθύνη οικονομικών ατασθαλιών στη κατασκευή μιας γέφυρας. Έτσι έζησε με τη μητέρα του και μια πολύ μικρότερή του χωρική την Κίε που εκπαιδεύονταν να γίνει υπηρέτρια. Παρολαυτά, πάντα νοιάζονταν γι αυτή, ακόμα κι όταν έφυγε για να παντρευτεί έναν έμπορα...



Ο 75χρονος Γιότζι Γιαμάντα είναι θρύλος στη χώρα του. Από τα τέλη του '60 και μέχρι τα μέσα του '90 (οπότε και πέθανε ο πρωταγωνιστής του Κιγιόσι Ατσούμι) έγραφε και σκηνοθετούσε τις περιπέτειες του Τόρα-σαν. Μια σειρά από 48 ταινίες, μακράν η μεγαλύτερη στο πλανήτη, που αποτέλεσε κοινωνικό φαινόμενο, απεικονίζοντας νοσταλγικά μια μεταπολεμική Ιαπωνία που.. ποτέ δεν υπήρξε. Και με μια απαρέγκλιτη συνέπεια στη βασική φόρμα των ιστοριών: Ο Τόρα-σαν, έφτανε σε μια απομακρυσμένη πόλη προσπαθώντας να εξαπατήσει τους ντόπιους με τη γοητεία του, ερωτεύονταν μια αγνή χωριατοπούλα και φτάνοντας στα πρόθυρα της.. εκκλησίας, το μετάνιωνε και γύριζε στο Τόκιο να πνίξει τον καημό του στο σακέ. Και όλη η Ιαπωνία, ξέροντας από την αρχή τη κατάληξη, βυθίζονταν μαζί του στη γλυκιά θλίψη για μια εποχή που (δεν) πέρασε.



Το 2002, ο Γιαμάντα έκανε την 77η ταινία του. Τον Σαμουράι του Λυκόφωτος (Tasogare Seibei). Για μια άλλη περίοδο της ιστορίας της πατρίδας του, αυτή της αλλαγής σε δυτικογενείς τρόπους αλληλοεξόντωσης, τον 19ο αιώνα. Και, επαναστατικά, παρουσίασε μια Ιαπωνία που.. υπήρξε, πέρα από τα δημοφιλή μυθιστορήματα και τις χολιγουντιανές ταινίες. Και κυριολεκτικά πήρε σπίτι του οποιοδήποτε ντόπιο κινηματογραφικό βραβείο της χρονιάς (και μια υποψηφιότητα για Oscar καλύτερης ξενόγλωσσης ταινίας, στα ψιλά).

Το 2004, με την ίδια συνταγή της επιτυχίας έκανε το Κρυφό Σπαθί του Σαμουράι (Kakushi-ken: oni no tsume). Αλλά μοιάζει λιγάκι σα ξαναζεσταμένο φαγητό. Η ίδια ιερόσυλη ματιά στο τρόπο ζωής και τους ηθικούς κανόνες της εποχής. Ο ίδιος σαμουράι που, μόνος, τους σέβεται και γι' αυτό ακριβώς δε μπορεί να ζήσει μ' αυτούς. Η ίδια αυτοσυγκράτηση τόσο στον ήρωα όσο και στη σκηνοθεσία (που μόνο σε ορισμένες στιγμές ξεσπούν, για να μας πείσουν για τις δυνατότητές τους). Και μια ιστορία αγάπης συμβατική στην αντισυμβατικότητά της.

Ο μόνος λόγος να μη τη χάσεις είναι αν είδες τον Τελευταίο Σαμουράι (2003) και όχι το Σαμουράι του Λυκόφωτος (2002).

(3.5/5)

Σκηνοθεσία: James McTeigue
Σενάριο: Andy & Larry Wachowski (από το graphic novel των Alan Moore & David Lloyd)
Παίζουν: Hugo Weaving, Natalie Portman, Stephen Rea

Δείτε/Κρύφτε το trailer v


Remember, remember, the 30th of March… Δεν κάνει ρίμα, ε; Η ταινία ήταν προγραμματισμένη να ανοίξει στις αρχές του περασμένου Νοέμβρη, ώστε να συμπέσει με την επέτειο της αποτυχημένης «τρομοκρατικής» απόπειρας του Guy Fawkes να ανατινάξει τη Βουλή των Λόρδων πριν τέσσερις και κάτι αιώνες. Δηλαδή την Fifth of November.

Γιατί απ’ αυτήν την απόπειρα του Fawkes να αποτινάξει την παλιά Αγγλία από το απολυταρχικό καθεστώς, καταστρέφοντας το σημαντικότερο μνημείο του, είναι εμπνευσμένος και ο μασκοφόρος ήρωάς μας, που κυκλοφορεί με την κωδική ονομασία V, μια μονίμως χαμογελαστή μάσκα του ινδάλματός του, και μαύρη θεατρική στολή. Ο V, είναι το προϊόν (κυριολεκτικά) της ολοκληρωτικής κυβέρνησης ενός μελλοντικού Λονδίνου, η οποία έχει απομονώσει και αδρανοποιήσει την λαϊκή της βάση, ποτίζοντάς την με επίπλαστο τρόμο, για να εξυπηρετήσει τα δικά της σχέδια (τα οποία λίγο-πολύ περιστρέφονται γύρω από την διαιώνιση της παραμονής τους στην εξουσία). Όμως οι μέρες τους είναι μετρημένες, αφού ο V θέτει σε κίνηση ένα περίπλοκο σχέδιο εκδίκησης (ποιου πράγματος, δε θα αναφέρουμε εδώ), το οποίο θα κορυφωθεί με την ανατροπή του καθεστώτος και την επιστροφή της λαϊκής εξουσίας στους νόμιμους δικαιούχους της. Κατά μήκος αυτής της αλυσίδας γεγονότων, θα συναντήσει την Evey, μια νεαρή κοπέλα που θα γίνει η μεγαλύτερη σύμμαχός του, και έναν αστυνομικό, ο οποίος μέσα από το κυνήγι του V θα ανακαλύψει ότι οι αληθινοί τρομοκράτες, κυκλοφορούν χωρίς να φοράνε μάσκα.

Δεν ξέρω αν η πρεμιέρα του V καθυστέρησε λόγω της πληθώρας πολιτικών ταινιών που έδωσαν ένα ιδιαίτερο άρωμα στο χειμώνα που πέρασε, αλλά το ανοιξιάτικο άνοιγμά του, μάλλον του ταιριάζει καλύτερα. Τα πολιτικά ερωτήματα και το αλληγορικό υπόβαθρο που σκιαγραφούν στο νέο τους φιλμ οι αδερφοί Wachowski, όσο κι αν είναι ευχάριστο να εντοπίζεται ανάμεσα στα λαμπερά στολίδια ενός έξυπνου blockbuster, δεν ξεπερνά τα επίπεδα του pulp, αδικώντας ίσως σ’ αυτό το σημείο το comic στο οποίο βασίστηκε. Αλλά μην παρεξηγιόμαστε, αυτό δεν ρίχνει την ταινία.

Οι δημιουργοί του Matrix, μας τοποθετούν πάλι σε ένα οργουελικό σκηνικό, όπου το απολυταρχικό καθεστώς κρύβει τον δεσποτικό χαρακτήρα του πίσω από μια ψευδή πραγματικότητα, στη συντήρηση του προσωπείου της οποίας, βάζουν το χεράκι τους και τα media. Όμως ένας μυστηριώδης χαρακτήρας, τολμά να αντισταθεί, και αφυπνίζει έναν απρόθυμο ήρωα, απαραίτητο σύμμαχο και συνεχιστή του απελευθερωτικού αγώνα. Οι ομοιότητες με το (πρώτο) Matrix όμως, σταματούν κάπου εδώ. Γιατί το V for Vendetta, εκτός από το σαφώς πιο επίκαιρο μήνυμα (περί της υποκειμενικότητας του τι ορίζει κανείς ως τρομοκρατία), έχει και διαφορετικό, σαφώς πιο γήινο σκηνοθέτη.

Οι επιρροές του McTeigue, που είχε υπηρετήσει ως βοηθός σκηνοθέτη των δυο διαβόητων αδερφών στην τριλογία τους, είναι εμφανείς (κι αναμενόμενες και λογικές). Όμως μην περιμένετε bullet time εφέ, και sci fi καταδιώξεις και εναέριες κλωτσοπατινάδες. Ο McTeigue κατορθώνει να πιάσει έναν πολύ δύσκολο στόχο: να δημιουργήσει ένταση και άρωμα δράσης και περιπέτειας, σε μια ταινία που έχει πολύ περισσότερα λόγια παρά πράξεις. Διαχειριζόμενος σωστά το πολύ πυκνογραμμένο σενάριό του, εναλλάσσει τις αναρχικές εξάρσεις του μασκοφόρου του, με ένα συναρπαστικό (αν και αδύναμο στις εκπλήξεις) whodunit, το οποίο δίνει στον σκηνοθέτη τη δυνατότητα να μοιράζει ομαλά το χρόνο του ανάμεσα στους τρεις κεντρικούς χαρακτήρες του film.

Ο Hugo Weaving, από μανιακός καταστολέας της επανάστασης του Matrix, εδώ περνά πίσω από τη μάσκα του τρομοκράτη και δημιουργεί μια επιβλητική σκοτεινή φιγούρα, χρησιμοποιώντας άψογα τη χαρισματική του φωνή, και τις σκιες που ρίχνει γύρω του ο McTeigue. Η Natalie Portman που βρίσκει την ευκαιρία να ξεδιπλώσει μεγάλη γκάμα των υποκριτικών της δυνατοτήτων, επιβεβαιώνει ξανά (και ξανά και ξανά) ότι είναι μια απ’ τις πιο λαμπερές σταρ της γενιάς μας (ακόμη και με ξυρισμένο κρανίο), ενώ ο Stephen Rea, είναι άψογος στον πιο κοντινό σ’ εμάς χαρακτήρα, αυτόν του μπάτσου που ανακαλύπτει μαζί μας πόσο βαθιά φτάνει η κρατική συνομωσία.

Οι τρεις ηθοποιοί, δημιουργούν το συμπαγές κέντρο βάρους μιας ταινίας που μπορεί να μην δημιουργήσει την αίσθηση που προκάλεσε πέρυσι το Sin City, αλλά θα είναι μάλλον το πιο ολοκληρωμένο blockbuster της ερχόμενης καλοκαιρινής σαιζόν.

Η Scarlett Johansson είναι η πιο σέξι γυναίκα στο κόσμο, για το 2006. Για την αμερικάνικη έκδοση του FHM.

Στα 21 της χρόνια, έχει ήδη τη φωνή, την επιτυχημένη καριέρα και την ομορφιά που σου κόβει την ανάσα για να είναι στη κορυφή, σύμφωνα με το περιοδικό. Πέρσι η Σκάρλετ ήταν στην ένατη θέση (με τη.. πρώτη της προσπάθεια). Και στη πρώτη, η Angelina Jolie που φέτος υποχώρησε μια θέση, αν και εξακολουθεί να είναι στη κορυφή για τις γυναίκες αναγνώστριες.

Τη πεντάδα κλείνουν Jessica Alba, Jessica Simpson και Keira Knightley (που γιόρτασε κι αυτή τα εικοσιένα προχτές, με στιλ). Και μεγάλες ανόδους, όσο αφορά ηθοποιούς, είχαμε για τη Jenny McCarthy (7 από 54, μετά το θρίαμβο στα Razzies και τη νέα στήλη της στο περιοδικό βεβαίως). Και τις.. τηλεοπτικές Eva Longoria (13 από 38, Desperate Housewives φυσικά), Jaime Pressly (17 από 87, My Name Is Earl - εγώ προτιμάω απείρως περισσότερο τη Nadine Velazquez, παραπλεύρως, αλλά η Jaime αρέσει στις γυναίκες κι αυτή, καρατσεκαρισμένα) και Katherine Heigl (19 από 55, η.. Izzie του Grey's Anatomy). Τέλος, η ψηλότερη νέα είσοδος ήταν αυτή της Erica Durance (η Lois Lane του Smallville) στο 38.

Για τη βρετανική (και πιο "επίσημη") έκδοση του FHM, η ψηφοφορία είναι ανοιχτή. Αν κι έχει ακόμα πιο τοπικό χαρακτήρα, και φέτος π.χ. ποντάρω στη δεκαοχτάχρονη Keely (Hazell) με outsider καμιά στιλ Charlotte Church.

Σύμφωνα με τη Sun, τη Mirror και σύσσωμο το βρετανικό (και όχι μόνο) τύπο του σαββατοκύριακου, ο κώλος της Penelope Cruz δεν είναι αρκετά.. καμπυλωτός.

Συγκεκριμένα, για τις ανάγκες του Returning (2007?) όπου παίζει (όπως λέει το "ρεπορτάζ" γιατί εγώ πρώτη φορά το ακούω) μια νοικοκυρά τύπου Sophia Loren(!), κρίθηκε ότι έπρεπε να έχει πλούσιες καμπύλες. Και ενώ το στήθος της πέρασε όλους τους.. ποιοτικούς ελέγχους, κατά τον εκπρόσωπο της παραγωγής, "παρακάτω" χρειάζονταν.. παραπάνω. Οπότε της φόρεσαν ένα προσθετικό, και μείναν όλοι ικανοποιημένοι. Και μάλιστα το ζήτησε να το πάρει και σπίτι.

Εγώ προτείνω στη Πηνελόπη να ακολουθήσει το παράδειγμα της Shakira και να το βάλει μόνιμα. Γιατί οι μικροί και πεσμένοι κώλοι είναι out (όχι ότι ήταν ποτέ και in). Όπως ξέρει καλά και η Tara Reid μετά το σχετικό δούλεμα που 'φαγε τη προηγούμενη βδομάδα.

Βασικό Ένστικτο 2
(1/5)

Σκηνοθεσία: Michael Caton-Jones
Σενάριο: Leora Barish, Harry Bean
Παίζουν: Sharon Stone, David Morrissey, David Thewlis

Δείτε/Κρύφτε το trailer v


Δεν ξέρω αν έχει μεγαλώσει το ηλικιακό εύρος στο οποίο χτυπά η κρίση της μέσης ηλικίας, αλλά στα 48 της, η Sharon Stone θα έπρεπε να την είχε ξεπεράσει πιστεύω. Ε τώρα να πούμε ότι πλησιάζει την εμμηνόπαυση, θα είναι υπερβολικό. Δεν ξέρω ποιο άλλο είναι το αίτιο, αλλά σίγουρα έχει να κάνει με αυτό το ακατανόητο πράγμα που λέγεται γυναικεία ψυχολογία. Γιατί ο μόνος λόγος για τον οποίο φαίνεται να γυρίστηκε το Βασικό Ένστικτο 2, είναι ώστε η Sharon να επιβεβαιώσει (στον εαυτό της μάλλον), ότι είναι ακόμη σεξουαλική. Βέβαια, λειτουργεί περισσότερο σαν επιβεβαίωση των θαυμαστών δυνατοτήτων της πλαστικής χειρουργικής, και καθώς εσείς διαβάζετε αυτές τις γραμμές, κάποιος χολιγουντιανός γιατρός βγάζει πολλά λεφτά.

Στην ταινία τώρα, σχεδόν μια δεκαπενταετία μετά την πρώτη μας γνωριμία, η συγγραφέας με τα φονικά ένστικτά και τις τάσεις νυμφομανίας, Catherine Tramell, επιστρέφει. Στο Λονδίνο αυτή τη φορά, μπλέκεται σε άλλο ένα παιχνίδι σεξ, εκμετάλλευσης και φόνου, με θύμα της έναν καθώς πρέπει ψυχίατρο.

Ο Michael Caton Jones, που είχε κάνει το Τσακάλι με τον Bruce Willies κι εκείνο το πράμα με τον DeNiro που λεγόταν City by the Sea, χρησιμοποιεί το Λονδίνο με τον λιγότερο κολακευτικό και πιο αδιάφορο τρόπο που έχουμε δει, για να στήσει ένα κακόγουστο πανηγύρι με εξοντωτικά αργό ρυθμό και παιδαριώδες σενάριο, που διαφέρει από τα straight to video θριλεράκια με βυζαρούδες teenagers, μόνο γιατί έχει καλύτερη φωτογραφία και πιο μεγάλους (σε ηλικία) ηθοποιούς. Ίσως και λιγότερο sex. Αλλά όταν η ταινία βγει στο DVD, στο ίδιο ράφι θα καταλήξει, με bonus το καρτελάκι του αξιοπερίεργου.

Όπως και να ’χει, επειδή όλοι ξέρουμε ότι το Βασικό Ένστικτο 2 είναι ένα sequel που δε χρειαζόμασταν ούτε εμείς, ούτε η Sharon, να περάσουμε στο κρέας: τρεις σκηνές σεξ (ή περίπου σεξ), δύο (διαφορετικού προσανατολισμού) στήθη (της Sharon και τα δύο), ασφυξία με ζωνάρι στη θέση του μακελειού με τον παγοκόφτη, και ένα σωρό σκατόφατσες να περιτριγυρίζουν τη Sharon για να επιβεβαιώνουν την υπεροχή της. Άμα γουστάρετε, μαγκιά σας.

(2.5/5)

Σκηνοθεσία: Abbas Kiarostami, Ermanno Olmi, Ken Loach
Σενάριο: Abbas Kiarostami, Ermanno Olmi, Paul Laverty
Πρωταγωνιστούν: Carlo Delle Piane, Valeria Bruni Tedeschi, Silvana De Santis, Filippo Trojano, Martin Compston, William Ruane

Δείτε/Κρύφτε το trailer v

Ο Ιταλός Ermanno Olmi, ο Ιρανός Abbas Kiarostami και ο Βρετανός Ken Loach, συνεργάστηκαν σε αυτή εδώ την πρωτότυπη διεθνή προσπάθεια: ένα τρένο διασχίζει την Ευρώπη με τελικό προορισμό τη Ρώμη. Πολλές οι ιστορίες που διαδραματίζονται στο ταξίδι του, τρεις όμως θα παρατηρήσουμε. Θα ήταν άδικο να μη μιλήσουμε για τη καθεμία χωριστά, εφόσον είναι σκηνοθετημένες αντίστοιχα από τους προαναφερθέντες δημιουργούς.

Στην πρώτη (του Olmi), ρομαντικός προφέσορας πλάθει στο μυαλό του ιστορίες από το πουθενά, με αφορμή μια ευγενική συνεργάτιδα που τον βοήθησε να βρει εισιτήριο επιστροφής (για την ακρίβεια δύο εισιτήρια ώστε να είναι άνετα) όταν η πτήση του ακυρώνεται. Μελαγχολικό, και δοσμένο με μαεστρία, βασισμένο 100% στον πρωταγωνιστή της, που μας πείθει ότι είναι τόσο αιθεροβάμον στα προσωπικά (να υποθέσω ότι είναι Ιχθύς στο ζώδιο;), ξέροντας όμως ότι όλα αυτά είναι ανόητες σκέψεις, χωρίς όφελος, την ίδια στιγμή που στα επαγγελματικά δε σηκώνει μύγα στο σπαθί του.

Στη δεύτερη ιστορία (του Kiarostami), ένα νεαρός συνοδεύει επί πληρωμή εκνευριστική μέχρι δολοφονίας, δεσποτική χοντρή κυρία, που με το έτσι θέλω κάθεται στην Ά θέση, παρόλο που το εισιτήριό της είναι για τη δεύτερη. Η ιστορία κυλάει γρήγορα, με μερικές αστείες πινελιές, ασύνδετη όμως με την πρώτη και τρίτη, σα μια ξέμπαρκη μικρού μήκους ταινία.

Η τελευταία, η πιο δυνατή από όλες, οφείλει την επιτυχία της στο χαρισματικό της σκηνοθέτη. Τρεις πιτσιρικάδες, φανατικοί οπαδοί της Celtic πηγαίνουν στη Ρώμη για το Champions League. Καλά παιδιά, που όμως την πατάνε και χάνουν ένα εισιτήριο. Οι υποψίες τους πέφτουν σε ένα μικρό Αλβανό, που ταξιδεύει με την οικογένειά του (τους οποίους έχει βοηθήσει ο ήρωας του Olmi, συνδέοντας έτσι τις ιστορίες). Ο ρατσισμός είναι το θέμα του πάντα στρατευμένου Ken Loach, που το χειρίζεται παίζοντας με τα politically correct συναισθήματά μας, μας προκαλεί αμφιβολίες, μας κάνει να αναρωτηθούμε μέσα μας, όχι αν είμαστε ρατσιστές, αλλά πόσο είμαστε, χωρίς ωστόσο να τσιγκουνεύεται το χιούμορ. Το feel good φινάλε, στο οποίο ο Loach καταφέρνει να χωρέσει και ένα σχόλιο περί οπαδών, άμιλλας και λοιπών αθλητικών θεμάτων, επιδρά προσωρινά στο σχηματισμό θετικής εντύπωσης για όλη την ταινία.

Το συνολικό αποτέλεσμα στην πραγματικότητα όμως δεν δικαιολογεί το τρανταχτό των ονομάτων ή το φιλόδοξο του πονήματος, που μαθαίνω ότι η αρχική ιδέα ήταν 3 ντοκιμαντέρ για ταξίδια με τρένο, που εξελίχθηκε σε ένα ντοκιμαντέρ, που έγινε τελικά fiction ταινία, με θέμα τη σπουδή τυχαίων, αλλά χαρακτηριστικών προσωπικοτήτων, μέσω των οποίων γίνεται και μια παρατήρηση πάνω στις κοινωνικές διακρίσεις;
2 thumbs up, η ατμόσφαιρα στο τρένο. Αν έχεις ταξιδέψει έστω και μια φορά με το intercity, καταλαβαίνεις τι λέω. All aboard!

Μετά τη Sharon Stone που 'δωσε μάχη με σκηνοθέτες, μονταζιέρες κτλ. για να μη κοπεί καμιά γυμνή σκηνή της στο Βασικό Ένστικτο 2 (2006), και η Salma Hayek έκανε το γύρο των εφημερίδων τη προηγούμενη βδομάδα, για να "υπερασπιστεί" την ανάλογη σκηνή της στο επερχόμενο Ask The Dust (2006).

Σύμφωνα με τη Σάλμα (στη New York Daily News) το.. παίξιμο, με τον Colin Farrell, στη παραλία, συμβολίζει το "ελεύθερο πνεύμα" της ηρωίδας της. Σύμφωνα με μένα, συμβολίζει το τι έχουμε να δούμε φέτος στις (κινηματογραφικές, και όχι μόνο) παραλίες από ευμεγέθη βυζιά και παλαμάρια. Και ακόμα δε βγήκε ο Μάρτιος, έτσι?

Μείνετε συντονισμένοι. Πριν μπει το καλοκαίρι, εδώ θα τα 'χετε δει όλα.

Inside Man – Ο Υποκινητής
(2.5/5)

Σκηνοθεσία: Spike Lee
Σενάριο: Russell Gewirtz
Παίζουν: Denzel Washington, Clive Owen, Jodie Foster

Δείτε/Κρύφτε το trailer v


Μια ωραία ατάκα που πέτυχα σε μια ξένη κριτική για την ταινία, λέει πως «στη Μεγάλη Χίμαιρα του Renoir, που λέει ότι η εθνική διαφορετικότητα είναι μια οφθαλμαπάτη η οποία ξεπερνιέται από την κοινή μας ανθρώπινη υπόσταση, ο Spike Lee θα απαντούσε: ‘ωραία ιδέα, πήγαινε πες την στον τύπο που μόλις του αφαίρεσαν το τουρμπάνι οι μπάτσοι’.» Αυτή η αγωνία του Lee να υποδείξει δείγματα ξενοφοβίας και εξάρσεις ρατσισμού στην Αμερική -και ιδιαίτερα στην πιο πολυσυλλεκτική της μητρόπολη, τη Νέα Υόρκη- ήταν πάντα η καρδιά του έργου του, σε όλη του τη φιλμογραφία. Ακόμη, όπως με διαβεβαίωσαν, και στο She Hate Me, το οποίο δεν έχω δει. Οπότε κανείς δεν εξεπλάγη, όταν την είδε να ξεπροβάλλει και στο Inside Man, μια ταινία πολύ διαφορετική απ’ αυτές που συνήθως μας δείχνει ο Lee.

Είμαστε, όπως πάντα, στο Manhattan, και συγκεκριμένα στη Wall Street και συγκεκριμενότερα σε μια μεγάλη της τράπεζα, όπου μια ασπροφορεμένη τετράδα εισβάλει κρατώντας όπλα και πιάνει ομήρους όλους τους πελάτες και το προσωπικό της. Οι New York’s finest ενημερώνονται ότι έχουν στα χέρια τους μια ληστεία εν εξελίξει, αποκλείουν την τράπεζα, και καλούν ένα ντουέτο ντετέκτιβ-διαπραγματευτών, να επικοινωνήσει με τους ληστές, και να μάθει τα αιτήματά τους. Ο αρχιληστής, ζητά τα συνήθη: λεωφορεία, ένα τζετ, και μια ντουζίνα πίτσες με έξτρα πεπερόνι. Η ψυχρή λογική είναι το επίστρωμα του άριστα μελετημένου σχεδίου του, και όλα δείχνουν ότι οι εγκληματίες θα εκτελέσουν την τέλεια ληστεία, μέχρι που ο χαρισματικός ντετέκτιβ αρχίζει να ψυλλιάζεται ότι τα σκαμπό από 100δόλαρα που κρύβονται στο χρηματοκιβώτιο, δεν είναι ακριβώς ο στόχος των ληστών. Όχι πως αυτό αλλάζει κάτι…

Μιλάμε για ένα καθαρόαιμο αστυνομικό θρίλερ, έντονο και ατμοσφαιρικό, με σωστές δόσεις σασπένς και κυνισμού, που διατηρείται στα (υψηλά) επίπεδα ενός Spike Lee, κυρίως χάρη στον τρόπο με τον οποίο σαρκάζει και αποφεύγει τις συμβάσεις του είδους. Πέρα όμως από το θέμα της, η ταινία ξεχωρίζει από την υπόλοιπη φιλμογραφία του Lee, ακριβώς επειδή μένει πιστή και στις εμμονές (ή, αν προτιμάτε, στις πολιτικές θέσεις) του δημιουργού της. Συνήθως οι διαφυλετικές σχέσεις -και προσφάτως οι νέες, μετά 11ης Σεπτεμβρίου, αντίξοες για τους μη Αμερικανούς συνθήκες διαβίωσης- των χαρακτήρων του, λειτουργούν ως ένας καλοτεντωμένος καμβάς, πάνω στον οποίο ο Lee ζωγραφίζει τις πολλαπλές επιστρώσεις των ιστοριών και των πρωταγωνιστών του. Στο Inside Man όμως, αυτά τα anti-racist και post 9/11 anxiety attacks του, μοιάζουν με σβολιασμένες πινελιές που διακόπτουν τη θέαση του έργου απαιτώντας προσοχή, ενώ στην πραγματικότητα δεν είναι παρά μουντζούρες. Σαν εμβόλιμα κομματάκια που κάποιος (ποιος;) τα έχει παραχώσει πρόχειρα στο σενάριο του πρωτάρη Russell Gertwitz, ελπίζοντας ότι δεν θα τα προσέξει κανείς μέχρι την πρεμιέρα.

Το οποίο σενάριο βέβαια, έχει και τα δικά του προβληματάκια: τον ασαφή χαρακτήρα της Jodie Foster, που χρησιμοποιείται κραυγαλέα ως μηχανισμός προώθησης της πλοκής, για να αποδειχθεί τελικά ότι ήταν εντελώς περιττός, το αδύναμο και φλύαρα αναλυμένο back-story των αληθινών κινήτρων των ληστών, και μερικές υπερδραματοποιημένες σκηνές, μια εκ των οποίων ο οποιοσδήποτε σκηνοθέτης θα είχε κόψει εντελώς απ’ το σενάριό του, αλλά ο Lee μάλλον αυτοσαρκαστικά επέλεξε να κρατήσει, ντύνοντάς την μάλιστα με τη γνωστή μουσική υπόκρουση βιολιού, για να μας δώσει τον ακριβή ορισμό του όρου «σκηνή-βιολί». Είναι προς το τέλος, εκεί που ο Richard Plummer, ως στερεοτυπικός διευθυντής της τράπεζας με το ένοχο μυστικό, αναλύει το ένοχο μυστικό του – you cant’ miss it.

Γιατί λοιπόν η ταινία έχει δυόμισι αστέρια αντί για ένα; Γιατί ο Spike Lee, σκηνοθετικά κάνει παπάδες. Γιατί κινείται σε ένα άγνωστο είδος με τέτοια άνεση που σου δίνει την εντύπωση ότι γεννήθηκε να κάνει αυτού του είδους τις ταινίες. Γιατί ο Clive Owen ακόμη και με τη μάσκα που φορά στην περισσότερη διάρκεια της ταινίας, είναι ο κυρίαρχος της οθόνης όποτε τον πιάνει η κάμερα. Γιατί ο Denzel Washington καταπίνει πριν μιλήσει. Και γενικά, γιατί αυτή η άνιση ταινία, όταν δεν παίρνει την κάτω βόλτα, είναι συναρπαστική, χάρη στην ικανότητα του Lee να καμουφλάρει τις αδυναμίες της. Α, και γιατί είχε και δυνατό μπουφέ μετά την προβολή.

Σύμφωνα με τη Daily Star και ένα μύριο άλλες πηγές, o Daniel Craig θα εμφανιστεί γυμνός σε δυό τουλάχιστο σκηνές στο Casino Royale (2006).

Σε δυο τουλάχιστο με την Eva Green δηλαδή, γιατί δεν αποκλείω να βγεί και σόλο, όπως είχε κάνει και στο Love Is The Devil (1998). Και δε το αποκλείω, γιατί η Barbara Broccoli (υπεύθυνη για τη παραγωγή) προφανώς δε χορταίνει να τον βλέπει, και σύμφωνα με τη πηγή της Daily Star "θέλει να δείξει σε όλο τον κόσμο πόσο άνδρας είναι". Άρα, για να συνοψίσω όσα έχουμε μάθει μέχρι τώρα, κουστούμια δε θα φοράει, Aston Martin δε θα οδηγάει, στη μισή ταινία θα είναι στη παραλία πρωτόπλαστος με την Εύα και στην άλλη μισή θα τον παίζει μόνος του.

O Sam Foster είναι επιτυχημένος ψυχολόγος. Η Lila Culpepper είναι καθηγήτρια τέχνης, σύντροφός του και πρώην ασθενής του. Στη ζωή και των δύο θα εισβάλλει, σαν ασθενής κι αυτός, ο εικοσάχρονος Henry Letham που είναι αποφασισμένος να βάλει τέρμα στη ζωή του, στα 21α του γενέθλια σε τέσσερις μέρες. Ξυπνώντας μνήμες της παλιότερης, αποτυχημένης, απόπειρας της Lila...



Το αξιοπερίεργο με το Stay (2005) είναι ότι αποτελεί ουσιαστικά τη πρώτη εμπορική πατάτα τόσο του Marc Forster (Monster's Ball (2001)) όσο και του David Benioff (25th Hour (2002)). Και μιλάμε για.. απύθμενη πατάτα, αφού κόστισε πενήντα εκατομμύρια δολάρια και δεν έβγαλε ούτε πέντε (ούτε τέσσερα ακριβέστερα). Βέβαια, αν με ρωτούσαν, θα 'χα πει από πριν ότι το ταίριασμα του σκηνοθέτη της αχαρακτήριστης Χώρας του Ποτέ (2004) με το σεναριογράφο της επίσης αχαρακτήριστης Τροίας (2004) μόνο τερατογένεση θα μπορούσε να έχει σαν αποτέλεσμα. Οπότε πες με προκατειλημμένο (αγαπητέ, ότι και να λες, αναγνώστη).



Όταν, στις αρχές του '90, ο Forster μάθαινε να γυρνάει ταινίες, το morphing ήταν η πιο νέα και εκθαμβωτική οπτική τεχνική. Όταν ο Benioff σπούδαζε φιλολογία, είχε πήξει στον Σέξπιρ και στις μεταφορές του με all-lesbian διανομές. Όταν συναντήθηκαν αποφάσισαν να κάνουν κάτι στο Lynch-ικό και Shyamalan-ικό για να βγάλουν τ' απωθημένα τους. Και αυτός ο υπερβολικός ενθουσιασμός τους είναι πέρα για πέρα άσκοπος, σε βαθμό μαρτυρίου, μετά τα πεντεδέκα πρώτα λεπτά της ταινίας. Πόσα επιδεικτικά περάσματα από τη μια σκηνή στην άλλη, αναφορές στον Άμλετ (το Letham είναι αναγραμματισμός του Hamlet, βλέπεις? βλέπεις? βλέπεις?) και ονειρικές.. καταστάσεις μπορείς να χωνέψεις προτού σε πιάσει ναυτία?

Κι αν ακόμα αναρωτιέσαι.. να τη δει κανείς ή να μη τη δει, σου απαντάω.. έξυπνα (και, χωρίς να το κρύβω, χαιρέκακα), όπως τόσοι άλλοι πριν από μένα, "Stay Away".

Ακόμα και εν ζωή ο Καζανόβας είναι θρύλος στη Βενετία του 18ου αιώνα. Σε θέατρα και πλατείες εξιστορούνται οι περιπέτειές του. Με όλο τον "αφελώς" πρόθυμο γυναικείο πληθυσμό, ακόμα και με ολόκληρη.. μονή καλογριών. Κάποια στιγμή η δικαιοσύνη και η εκκλησία (που ταυτίζονται την εποχή) τα παίρνουν και πρέπει να αποκατασταθεί για να ησυχάσουν. Διαλέγει μια νεαρή (και πρόθυμη πάντα) παρθένα. Όμως τη προσοχή του κερδίζει μια όμορφη και "ανεξάρτητη" (βλ. τα θέλει όλα δικά της) δεσποινίδα, η Francesca Bruni. Που λόγω οικονομικών προβλημάτων θα πρέπει να παντρευτεί τον Paprizzio, βασιλιά του λαρδιού...



Η πιο πρόσφατη εκδοχή του Καζανόβα είναι παραγωγή, περίεργα, της Touchstone. Και λέω περίεργα γιατί η εταιρεία είναι θυγατρική της Disney. Και ακόμα πιο περίεργα πήρε R rating από την MPAA. Πράγμα που σημαίνει ότι στις αμερικάνικες πολιτείες (όπου άνοιξε τα Χριστούγεννα και παίζεται, ερμμμ.. περίεργα, ακόμα - χωρίς ιδιαίτερη επιτυχία) δε μπορεί να τη δει κανένας κάτω των 17 χωρίς συνοδεία ενήλικου. Και ακόμα περιεργότερα, θα είχε περισσότερο σεξ και βία αν πρωταγωνιστούσε ο Μπομπ Σφουγγαράκης.

Και το ξέρω ότι από τη μιά η MPAA είναι ικανή να χαρακτηρίσει ακατάλληλη οποιαδήποτε ταινία δε περιέχει τουλάχιστο δέκα.. ξαφνικούς θανάτους και από την άλλη μπορεί να βγάζει σε DVD "unrated" εκδόσεις μέχρι και η Disney. Απλά αφήνω τα συμπεράσματα σε σένα (αγαπητέ αναγνώστη, όπως λένε).

Όπως ήδη θα μάντεψες λοιπόν, δε συζητάμε για καμιά καυτή ιστορική βιογραφία του Καζανόβα. Αλλά για μια ταινία που έχει περισσότερο σχέση με σεξπιρική φάρσα. Δηλαδή με άντρες που υποδύονται άλλους άντρες (που υποδύονται άλλους άντρες) και γυναίκες που υποδύονται άντρες (που δεν υποδύονται γυναίκες γιατί είμαστε σε ταινία της Disney, είπαμε). 'Η με αναχρονιστική ρομαντική σεξπιρική φάρσα καλύτερα. Κάτι σαν Ερωτευμένο Σέξπιρ (1998).



Έχουμε επίσης πρωταγωνιστές ωραίους και ξύλινους: ξανθό Heath Ledger (πολύ πολύ πιο καλύτερος με μακρύ μαλλί να εξομαλύνει τη κεφάλα του) και κοκκινομάλλα(!) Sienna Miller (πιο γνωστή ως "τα βυζιά στο Alfie (2004)", όπως διάβαζα σε μια κριτική και ψόφησα στο γέλιο). Και εκπληκτικούς δεύτερους ρόλους, από τους βετεράνους Jeremy Irons, Omid Djalili και ειδικά από τη Lena Olin να κάνει κωμωδία ζευγάρι με τον Oliver Platt πιο.. χαλαρό απ' το West Wing. Και εξαιρετικά (αγαπησιάρικα βενετσιάνικα) σκηνικά και κουστούμια εφάμιλλα παραγωγής του.. Merchant Ivory. Και μια σκηνοθεσία που σέβεται το υλικό της και το θεατή, και δε το παρακάνει διόλου στο συναισθηματισμό.

Έχουμε δηλαδή ένα πολύ καλό date flick (i.e. κατάλληλο για.. άντρες) που κακώς προωθήθηκε ως περίπου τσόντα.

Μια κοπέλα περπατάει σε έναν ήρεμο, απόκεντρο δρόμο. Έχει νυχτώσει, το σκοτάδι έχει πέσει βαρύ. Η κοπέλα, ακούει βήματα πίσω της, αλλά δεν ανησυχεί. Λάθος της, γιατί ένας μαύρος της επιτίθεται πισώπλατα, την σέρνει σε ένα σοκάκι και την βιάζει. Επειδή κάποιοι περαστικοί τον επευφημούν, νιώθει την ανάγκη να τους ευχαριστήσει ξαναβιάζοντας την. Αφού της κλέψει το πορτοφόλι, φεύγει σιγοσφυρίζοντας. Ζαλισμένη και σοκαρισμένη, η κοπέλα προσπαθεί να σηκωθεί αλλά τα πόδια της δεν την κρατάνε. Ένας λευκός, ηλικιωμένος κύριος πλησιάζει ίσως για να βοηθήσει.΄Ισως και όχι γιατί μπροστά στο αβοήθητο πλάσμα αναδύονται τα σκοτεινά ένστικτά του. Την βιάζει και αυτός... και επειδή οι ίδιοι που επευφημούσαν πριν επευφημούν και τώρα ζητώντας encore αποφασίζει να την ξαναβιάσει. Το όνομα του μαύρου είναι Keenan Ivory Wayans… Tο όνομα του γλοιώδους λευκού πουρού είναι David Zucker.. Tο όνομα της κοπέλας είναι Κωμωδία.

Πείτε μας ότι θέλετε, αποκαλέστε μας ελιτιστές αλλά το τρέιλερ του Scary Movie 4 είναι η ένδειξη ότι ως ράτσα κάναμε ότι είχαμε να κάνουμε σε αυτό τον πλανήτη και πρέπει πλέον να αφήσουμε την θέση μας στις κατσαρίδες, τα μοναδικά όντα μαζί με τον verbal που θα επιβιώσουν από μια απλή προβολή όλων των Scary Movies, back-to-back. Η κωμωδία, το χιούμορ και η παρωδία είναι απολύτως υποκειμενικές έννοιες (πχ, εμείς γελάμε με τα αυτοκινητιστικά), αλλά αν μια ταινία που επιμένει στο ίδιο slapstick χιούμορ («μπάλα του μπέιζμπολ στα μουτρα, ΧΑΧΑΧΑ, είμαστε ιδιοφυίες!») και την ίδια συνταγή παρωδίας ( «ας βάλουμε τον Leslie Nielsen να κάνει τον Πρόεδρο, χαχα, είμαστε απίστευτοι!») κάνει επιτυχία είναι ένδειξη ότι το άθροισμα IQ του κινηματογραφικού κοινού μπορεί να εκφραστεί με μονοψήφιο νούμερο.

Δε θα σας αναλύσουμε τι συμβαίνει στο τρέιλερ, να το δείτε μόνοι σας. Ο παρών reviewer θα περάσει τις επόμενες ώρες τρέμοντας σε εμβρυακή στάση, ακούγοντας ανέκδοτα με Πόντιους σε αφήγηση James Earl Jones.

ΣΥΝ:
Έγραψα αυτή την κριτική σε 45 δεύτερα.

ΠΛΗΝ:
Είμαστε σίγουροι ότι θα κάνετε κλικ, για να δείτε (ή κρύψτε) το trailer v

(1/5)

Σκηνοθεσία: Μάκης Παπαδημητράτος
Σενάριο: Μάκης Παπαδημητράτος
Παίζουν: Αλέξανδρος Παρίσης, Τζένη Θεωνά, Μάκης Παπαδημητράτος

Δείτε το trailer

(Όπως προβλήθηκε στο 46ο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης)
Δεκαπενταύγουστος στην Αθήνα, και δεν κινείται τίποτα. Ούτε καν τα βαποράκια. Ο Τσίου, ένα απελπισμένο πρεζάκι, κινεί όλα του τα νήματα για να εξασφαλίσει τη δόση που θα του ανοίξει το δρόμο για τον έρωτα της ζωής του. Τα νήματα μπερδεύονται, κι ο Τσίου και οι φίλοι του μπλέκονται σε αλλόκοτες καταστάσεις.

Εδώ και χρόνια, ο Μάκης Παπαδημητράτος εμφανίζεται μπροστά από την κάμερα ως ηθοποιός –κάτι θα σας θυμίζει η φάτσα. Φέτος αποφάσισε να περάσει και πίσω της. Αν κάτι έμαθε όλα αυτά τα χρόνια, είναι πώς να κρατάει την κάμερα σταθερή και πού. Αυτά που δεν κατέκτησε ακόμα --και δικαίως βέβαια--, είναι το να στήσει μια σκηνή και να αποσπάσει ερμηνείες από ερασιτέχνες με προβλήματα συγχρονισμού.

Ο low budget χαρακτήρας της ταινίας δεν είναι επαρκής δικαιολογία για τον ερασιτεχνισμό της και για την έλλειψη οποιουδήποτε στοιχείου θα μπορούσε να διακρίνει το Τσίου...από home video. Τώρα, οι βραβεύσεις της ταινίας στη Θεσσαλονίκη (βραβείο FIPRESCI, βραβείο Σκηνοθεσίας Πρωτοεμφανιζόμενου και βραβείο Σεναρίου), εξυπηρετούν μόνο το σκοπό για τον οποίο εδόθησαν: να παροτρύνουν νέους δημιουργούς να κάνουν φτηνές ταινίες. Δεν ξέρεις ποτέ μέχρι που μπορεί να φτάσεις...

Η Scarlett Johansson ψηφίστηκε η πιο φυσική ομορφιά του Hollywood από την αμερικάνικη Ομοσπονδία Μακιγιέρ και Κομμωτών, σύμφωνα με το contactmusic.com. Στη δεύτερη θέση βρέθηκε η Kate Winslet που είναι γνωστή για τη φυσική ομορφιά της εκεί που δε χρειάζεται πολύ μέικαπ. Και στη τρίτη, η Catherine Zeta-Jones που σίγουρα λατρεύουν οι ομοσπονδίες του Hollywood που έχουν κάνα πιο σοβαρό λόγο στα γυρίσματα. Και οι πλαστικοί χειρούργοι, αφού αποτελεί το πρότυπο για τουλάχιστο τις μισές.. επιδιορθώσεις ανά τον πλανήτη.

Στους άντρες τις αντίστοιχες θέσεις κατέλαβαν ο Orlando Bloom, o Jake Gyllenhaal και ο Johnny Depp, αν σας ενδιαφέρει.

Η Scarlett επαινέθηκε για το λαμπερό δέρμα και τα χυμώδη χείλια της. Και όπως είδαμε όλοι πρόσφατα στο εξώφυλλο του Vanity Fair και κοιτάγαμε σα Χαμένοι στη Μετάφραση (2003) πριν κάτι χρόνια όταν έκανε τη σχετική αποκάλυψη η Sofia Coppola, το χυμώδες.. κωλαράκι της 21χρονης είναι απόλυτα φυσικό και λαχταριστό. Αλλά για το δέρμα έχω τις αμφιβολίες μου. Βλέπετε η Scarlett πήρε 4 εκατομμύρια δολάρια τον Ιανουάριο για να γίνει (ένα ακόμη) πρόσωπο της L'Oreal. Και οι έπαινοι συμπίπτουν με την έναρξη της διαφημιστικής καμπάνιας του Sublime Glow (και δεν υποκρίνομαι ότι έχω και ιδέα τιντούτο) στο InStyle του Μαρτίου. Και μαντέψτε ποια.. πρωταγωνιστεί.

Και τη.. σφαιρική κάλυψη τέτοιων εξαιρετικά σημαντικών γεγονότων, πάντα εδώ θα τη βρίσκετε. Έτσι?

VI. Storytelling - Fiction και Nonfiction
Όπως είδαμε λοιπόν, ο Todd Solondz ήταν ίσως η πιο σημαντική μορφή ενός κινήματος που αφομοίωσε το μεταμοντερνισμό και ήρθε να πει, πολιτικά ανορθόδοξα, τα πράγματα με το όνομά τους ενάντια σε υποκρισίες εκατέρωθεν.

Και προσπαθώντας (ή ματαιοπονώντας αν θέλετε) ο ίδιος σκηνοθέτης να συνδιαλεχτεί τόσο με τους κριτικούς του όσο και τους ομοίους του, κατάφερε να βρει ευήκοα ώτα μόνο στα άκρα και με τραγελαφικά αποτελέσματα. Σα να προσπαθείς να κάνεις μια σύγχρονη ταινία όπου να λες ότι οι αλβανοί βρωμάνε και κλέβουν όπως ξέρεις κι εσύ και όλοι, και να σε αποθεώνουν για τη πολιτική σου ορθότητα και την ευαισθησία σου ή να σε επικρίνουν που δεν ακολουθείς το μεγάλο δρόμο που χάραξε ο Δαλιανίδης (ή ο Γιάνναρης) ή τέλος να σε κατηγορούν για ρατσιστή και φασίστα. Όλα μαζί.

Σε όλα αυτά και ακόμα περισσότερα (δείτε και κάνα προηγούμενο μέρος, πάλι θα τα λέω?) ο σκηνοθέτης ήρθε να απαντήσει με το Storytelling (2001). Και από τον τίτλο ακόμα είναι φανερό ότι κυρίως ασχολήθηκε με ιστορίες (που λένε ιστορίες, που λένε ιστορίες) και με αυτούς που λένε ιστορίες ή.. ιστορίες. Και για να είναι ακόμα πιο ξεκάθαρος, δείχνει και τη πραγματικότητα.

Όχι ότι η πραγματικότητα (της ταινίας) είναι απλή δηλαδή. Όπως και στη.. πραγματικότητα, έχουμε μια αλυσίδα από εκμεταλλευτές (που τους.. εκμεταλλεύονται) και εκμεταλλευόμενους (οι οποίοι.. εκμεταλλεύονται). Η διαφορά είναι ότι κάποιοι λένε ψέματα (χωρίς ενοχές) και κάποιοι αλήθειες (χωρίς ενοχές). Και ο Solondz, όπως έχει ήδη πει π.χ. ότι οι μετανάστες φυσικά και κλέβουν (Happiness (1998)), δε διστάζει να υποδείξει π.χ. ότι οι γυναίκες φυσικά και δε λένε ποτέ την αλήθεια. Και στο πρώτο μέρος του φιλμ, το Fiction, που μας ενδιαφέρει (αν δε το 'χετε ακόμα καταλάβει) η Vi λέει, από την αρχή μέχρι το τέλος, παραμύθια σε όλους (ακόμα και στο εαυτό της αν χρειαστεί), για να εισπράξει περιφρόνηση είτε υποκριτική είτε αληθινή.

Σε δεύτερο επίπεδο, ο δημιουργός απαντά στους επικριτές του. Δίνοντας πιο ξεκάθαρους καλούς, κακούς και.. θύματα αλλά αφήνοντας και τα περιθώρια να αναγνωρίσει ο καθένας τα δικά του. Ώστε να ξεκαθαρίσει τελικά η υποκρισία και η προκατάληψη του (επι)κρίνοντος και όχι του (επι)κρινόμενου.

Υπάρχει, για παράδειγμα, ανάγνωση που λέει ότι ο Solondz έχει, στο Fiction πάντα, κύριο θέμα το ρατσισμό. Και μας παρουσιάζει έναν αφροαμερικανό ο οποίος είναι θύμα του στερεότυπου που η (λευκή) κοινωνία έχει δημιουργήσει, και δε μπορεί να έχει φυσιολογικές σχέσεις παρά μόνο σεξουαλικές και βίαιες. Και στο περιθώριο υπάρχει και μια φιλόδοξη νεαρή που απλά θέλει μια σχέση της μιας βραδιάς. Ε και τη βρίσκει στο πρόσωπο του καθηγητή και κάνουν κάτι έτσι λάιτ και χαχαχούχα (καμιά σχέση με σεξουαλικό και βίαιο). Αλλά μετά επειδή αισθάνεται απόρριψη (από τη λάιτ σχέση της μιας βραδιάς) λέει κι ένα αθώο ψεματάκι, για να πάρει το αίμα της πίσω.

Μένοντας τώρα μόνο στη σκηνή του σεξ (που κρύφτηκε - και φώναξε - πίσω από ένα μεγάλο κόκκινο τετράγωνο στην Αμερική, για να πάρει η ταινία "οικογενειακό" rating), βρίσκουμε επιπλέον πάρα πολλές αναγνώσεις που δε διακρίνουν τίποτα περίεργο σε όσα λέει εκ των υστέρων η.. αθώα φοιτήτρια (ότι δηλαδή, θυμίζω, την ανάγκασε σωματικά να στηθεί στον τοίχο και τη βίασε). Και επίσης αρκετές αναγνώσεις που μιλάνε για.. ερμμμ.. πρωκτικό σεξ (πίσω από το τετράγωνο). Και όλες αυτές προδίδουν τους αναγνώστες.

Στα αθώα ψεματάκια απαντά ο Solondz στην επόμενη ιστορία, όπου η μετανάστρια υπηρέτρια κλαίει γιατί θανατώνουν το γιο της κατηγορώντας τον άδικα για βιασμό - αλλά οι πολιτικά ορθοί βλέπουν μόνο ότι η μετανάστρια κλαίει και όχι γιατί. Και έχει ήδη φροντίσει να βάλει τον αράπη να μην έχει ίχνος απειλητικότητας στις.. διαταγές του και τη κοκκινοσκουφίτσα να έχει κατα..ιδρώσει και πριν (αφού της τον βάζει με χαρακτηριστική ευκολία) και μετά (όπως διαπιστώνει με χαρακτηριστική έκπληξη ο φίλος) - αλλά οι φεμινίστριες βλέπουν μόνο κακούς λύκους και δεν βλέπουν πως μπορούν να υπάρξουν αβάσιμες κατηγορίες για βιασμό. Και βέβαια όσο και να μούσκευε η μικρή, δε μούσκευε εκεί ακριβώς που θα θέλανε να της τον βάζει (με τη γνωστή πλέον χαρακτηριστική ευκολία) οι πουριτανοί από τη μια και οι.. βιτσιόζοι από την άλλη (αν και δεν υπάρχει και καμιά χαρακτηριστική διαφορά μεταξύ των δύο). Τέλος όσους θα μιλήσουν υποκριτικά για ρατσισμούς, μισογυνισμούς, κτλ. έχει ήδη ειρωνευτεί ο σκηνοθέτης, βάζοντας τα λόγια τους στο στόμα των καλοαναθρεμμένων βιτσιόζων συμφοιτητριών - αυτό δε σημαίνει και ότι τους εμποδίζει να επαναλάβουν τα ίδια.

Σε τεχνικό επίπεδο, οι απαντήσεις έρχονται με το κόψιμο στο μοντάζ όλων (και ήταν πολλές) των σκηνών που γυρίστηκαν με περιφερειακούς χαρακτήρες. Και με τη χρησιμοποίηση στη φωτογραφία του Frederick Elmes με τον οποίο συνεργάστηκαν, για παράδειγμα, ο David Lynch στις αρχές του και ο Jim Jarmusch στα.. τελευταία του.

Και σε καλλιτεχνικό επίπεδο οι αναφορές είναι τόσες πολλές και εξώφθαλμες οι περισσότερες, όπως π.χ. για το American Beauty (1999) και το American Movie (1999) στο Nonfiction, που αναγκαστικά τις αφήνω ασχολίαστες (δείτε επιπλέον νύξεις στο 3ο μέρος). Στέκομαι μόνο στον Lars von Trier και στο αγαπημένο στιλάκι "εξαγνισμού" των ηρωίδων του μέσα από.. περιπέτειες. Και, ίσως επειδή πολλοί είδαν ομοιότητες στους χαρακτήρες του Solondz, στο τέλος του Fiction, η Vi παρά τη "καθαρτική" περιπετειά της, μένει να φωνάζει

Vi:
- But it happened!
Mr. Scott:
- I don't know about 'what happened,' Vi, because once you start writing, it all becomes fiction.

Ιδιοφυώς μελετημένο, πέρα απ' όσο το μικρό αυτό αφιέρωμα (που έφτασε στο τέλος του τελευταίου μέρους του) μπορεί να δείξει, το Storytelling (2001) αποδεικνύει ότι τα "ταμπού" θέματα όχι μόνο είναι η καθημερινή μας ζωή αλλά είναι και καθημερινά θέματα, τα οποία όμως αντιμετωπίζονται είτε ως (φτηνά) θεάματα από τα media είτε με υποκριτική ανωτερότητα απ' όλους. Και έχει πραγματικά τη δύναμη, που λίγοι δημιουργοί μπορούν να δώσουν, "να μετατοπίσει τον κόσμο ώστε να τον δούμε με νέο φως" (Peter Travers, Rolling Stone 889) ή έστω με πιο ανοιχτό μυαλό.

Ξαναδείτε το, διαβάστε τους κριτικούς μέσα από τις αναλύσεις του(ς) (και τον υποφαινόμενο στο cine.gr το 2001) και ίσως να δείτε με άλλο μάτι π.χ. τις απλές ιστορίες για απλούς καουμπόηδες που απλά ερωτεύονται και τον πολύπλοκο τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζονται.

Ο ντετέκτιβ Jack Mosley είναι γέρος, χαρτογιακάς πια, κουτσός και αλκοολικός. Ένα πρωί, κι ενώ ετοιμάζεται να τελειώσει τη βάρδιά του, του αναθέτουν "τυχαία" να συνοδέψει ένα φυλακισμένο, μάρτυρα σε δίκη, στο δικαστήριο μόλις 16 τετράγωνα από το τμήμα...



Άμα είσαι παλιός μπορείς να πεις ότι το 16 Blocks (2006) είναι ακριβώς το ίδιο με το The Gauntlet (1977) του Clint Eastwood και αναπαράγει όλα τα κλισέ από τότε μέχρι τώρα. Άμα είσαι νέος μπορείς να πεις ότι εκτυλίσσεται κι αυτό σε (σχεδόν) πραγματικό χρόνο και έχει όλα τα απίθανα a- thrill- a- minute του 24. Άμα είσαι σινεφίλ μπορείς να πεις ότι ο Richard Donner έχει βγάλει τέσσερα Φονικά Όπλα και δε τα 'βγαλε και σε.. μονοπλάνο τα 95 λεπτά. Άμα είσαι ο dalaiklama μπορείς να πεις ότι ο Bruce Willis έχει πατεντάρει το ρόλο του αστυνομικού με το απλανές βλέμμα κι όλο νομίζεις ότι θα βγάλει τα χάπια για τη καρδιά του τελευταία.



Όλα αυτά όμως λειτουργούν υπέρ της ταινίας τελικά. Και δε χρειάζεται άλλες.. συστάσεις. Έχει ότι θα περίμενε κανείς από ένα καλό "αστυνομικό". Οικείο σενάριο, typecast πρωταγωνιστή, σκηνοθέτη του.. είδους, καλούς καλούς, κακούς κακούς, γρήγορο ρυθμό, συνεχή κυνηγητά, σφαίρες σα το χαλάζι, κτλ. Ο Willis έχει αυτό το κάτι στο μάτι που σου λέει ότι ξέρει να παίζει καλά τον αστυνομικό που έχει αυτό το κάτι στο μάτι που σου λέει ότι ξέρει να παίζει καλά τον αστυνομικό άμα χρειαστεί, παρ' όλο που γέρασε (και ο Willis και ο αστυνομικός). Ο Donner έχει αυτό το κάτι στη σκηνοθεσία που δείχνει ότι ξέρει να σκηνοθετεί καλά ηθοποιούς που έχουν αυτό το.. κάτι στο μάτι κτλ. (και ο Willis και ο Mel Gibson παλιότερα) χωρίς να βγάζει μάτι. Ε και το φιλμ έχει αυτό το κάτι που δε καταλάβατε ακόμα, αν δε το καταλάβατε ακόμα.

Στην Αμερική (όπου άνοιξε το προπροηγούμενο weekend), δε πήγε και πολύ καλά, εξαιτίας μάλλον του Tyler Perry και του πρόσφατου πονήματος της περσόνας του (Madea's Family Reunion (2006)) που μάζεψε όλα τα (φτωχά) εισιτήρια της περιόδου. Στην Ελλάδα (όπου ανοίγει αυτή τη Πέμπτη και) όπου οι ιστορίες τρελών μαύρων γιαγιάδων δεν έχουν και πολύ πέραση, θα τα πάει πολύ καλύτερα, αν όχι στις αίθουσες σίγουρα στο DVD.

Το θρυλικό όνομα του Rocky Balboa εμφανίζεται σε μαύρο φόντο. Επευφημίες από ένα τρελαμένο κοινό, που δεν ξέρουμε τι φωνάζει αλλά ακούγεται σαν «Bi-bo, Bil-bo, Bi-lbo». Xτύποι της καρδιάς του 60χρόνου, πλέον Stallone, που αν τους αναλύσετε προκύπτει ότι ζητούν έλεος σε κώδικα Μορς.

ΣΟΚ. Το ματωμένο, πρησμένο πρόσωπο του Stallone γυρίζει σιγά σιγά, εστιάζοντας το βλέμμα σε κάποιο άγνωστο σημείο στις 8 o clock, όπως θα λεγε και κανας πιλότος. (Να θυμάστε, όσο λιγότερο εστιάζετε σε κάμερα, πρόσωπα κλπ τόσο πιο cool είσαστε. Την επόμενη φορά που θα μιλήσετε με κάποιον δοκιμάστε να κοιτάζετε ένα αόριστο σημείο πάνω από τους ώμους του) .

Κάπου εδώ αρχίζουν τα δύσκολα.Ο Rocky Balboa μιλάει. Μιλάει και ακούγεται σαν τα ανάποδα μηνύματα σε δίσκο του Μητροπάνου ή σαν απευθείας μονόλογος από το Σατανά... Τι διάολο λέει; Το transcript είναι περίπου αυτό.

«(Βουητό) Kid? The world aint all sunshine and rainbows. It’s a very rough and mean place. And no matter how tough you think you are, it always brings you to your knees and keep you there.. (Άγνωστο, βουητό, ήχοι όμοιοι με αυτούς όταν παίρνεις την πίεση σε κάποιον), you are nobody.. But it aint about how hard you hit, it's about how hard you can get hit and keep moving forward, how much you can take and keep moving. FORWARD! If you know what you're worth, go out and get what you're worth, but you gotta be willing to take the hit.»

Είδα τέσσερις φορές αυτό το teaser. Δεν θα το ξαναδώ. Το φοβάμαι. Το σέβομαι, αλλά και το φοβάμαι. Ίσως είναι ο «έχω Αlzheimer και δεν θυμάμαι γιατί ακριβώς φοράω σορτσάκι και με δέρνει ένα κτήνος» τρόπος που ο Sylvester κοιτάζει από δω και από κει, ίσως η απόλυτη γενικότητα του «ηρωικού » αυτού μονόλογου, ίσως το γεγονός ότι οι συνεχείς χτύποι καρδιάς με αγχώνουν γιατί πιστεύω ότι ο χειρότερος εχθρός του Rocky Balboa είναι ο “Heart Attack Kid”

ΣΥΝ
Κάποιος έδειρε τον Σταλόνε.
Μπορείτε να γεμίσετε τα κενά του μονολόγου με ότι θέλετε («And no matter how tough you think you are, it always brings you to your knees and keep you there. So stay on your knees and suck me, boy, you are nobody»).

ΠΛΗΝ
Έχω την υποψία ότι το teaser δεν είναι σε slow motion αλλά πρόκειται για τα κανονικά αντανακλαστικά του Stallone.

Ζει η Lassie; Όχι, ζουν όμως οι απόγονοί της, και αρκετοί απ’ αυτούς κρατούν ζωντανό των θρύλο της στον κινηματογράφο και την τηλεόραση. Βέβαια, στην καινούρια κινηματογραφική περιπέτεια της καλοχτενισμένης σκύλας, δεν πρωταγωνιστεί κανείς απ’ αυτούς, αφού τα γυρίσματα της ταινίας έγιναν στην Αγγλία και οι υπεύθυνοι των τελωνείων δεν επέτρεψαν στους αμερικάνους γαλαζοαίματους σκύλους να περάσουν την καραντίνα.



Επέτρεψαν ωστόσο στην σκύλα-stand in να βγει απ’ τη χώρα και να ταξιδέψει στην Ευρώπη για να κυνηγήσει την ευκαιρία της να γίνει διάσημη –με ξένα κόλυβα. Έτσι έφτασε στην Ελλάδα, για ένα event που διοργανώνει η Village στα multiplex-λούνα παρκ της. Την ερχόμενη Κυριακή, 19 Μαρτίου, όποιοι βρεθούν στα Village Park Ρέντη και Village World στο The Mall, στις 12,00 και στις 17,00 αντίστοιχα, «θα έχουν την ευκαιρία να φωτογραφηθούν, να παίξουν και να γνωρίσουν από κοντά τη θρυλική σκυλίτσα, αλλά και να δουν τις νέες της κινηματογραφικές περιπέτειες σε ειδικές προβολές που θα πραγματοποιηθούν αποκλειστικά εκείνη την ημέρα».

Η Lassie, όταν τελειώσει απ’ το απαιτητικό press tour της, θα καταλύσει στο St. George Lycabettus, που δείχνει ότι η Village εξασφάλισε περισσότερη χλιδή στη σκύλα απ’ όση θα ζήσουν όλοι αυτοί που θα την χαϊδέψουν σ’ ολόκληρη τη ζωή τους, και περνάει την ηλιθιότητα των events που διοργανώνουν οι εγχώριες εταιρείες, σε ένα εντελώς καινούριο επίπεδο.

Εμείς ελπίζουμε μόνο ότι θα μας δώσουν την ευκαιρία να παίξουμε και να χαϊδέψουμε και την Natalie Portman, όταν φτάσει η ώρα να βγει στις αίθουσες το V for Vendetta.

Σύμφωνα με το US Weekly ο George Clooney αποχαιρέτησε τη Teri Hatcher πριν τη βραδιά των Oscar.

Οι δυό τους ψιλοβγαίναν (και κυρίως ψιλομπαίναν δηλαδή) μαζί για κάποιους μήνες, αλλά ο Clooney δεν είχε καμιά όρεξη προφανώς να το παίξει Brad Pitt και να υιοθετήσει παιδιά και σκυλιά της Hatcher. Σύμφωνα πάντα με τη "πηγή" του US, η τελευταία είχε αρχίσει να κουβαλάει μαζί και την την οχτάχρονη κόρη της στα ραντεβού τους. Οπότε κι αυτός έφαγε με την ευκαιριακή πρώην του Krista Allen, πετάχτηκε να πάρει ένα όσκαρ και τη ξαναβρήκε στο (άφτερ)πάρτι του Vanity Fair.

Έτσι η Teri βγήκε στο Vanity Fair να πει πως ήταν θύμα (σεξουαλικής) κακοποίησης μικρή και μεγάλωσε για να τη.. κακοποεί (ψυχολογικά) και ο "Mystery Man" της. Και η χτεσινή Page Six της NY Post "αποκάλυψε" τι έκανε νιάου νιάου στα κεραμίδια τόσο καιρό.

Ενημερωθήκατε?

Όσο βγαίνουν περισσότερες φωτό του νέου James Bond, τόσο αρχίζω να ανησυχώ ότι οι τύποι στο www.craignotbond.com, ίσως και να'χουν δίκιο που φωνάζουν...

...το Σάββατο11 Μαρτίου θα γίνoυν μεταμεσονύκτιες
avant premieres της ταινίας Το Κακό του Γιώργου Νούσια στoυς
κινηματογράφους Ελλη, Odeon Starcity, Ster Αγ. Ελευθέριος και Village
Park Ρέντη. Οι απόκριες έφυγαν, το Κακό έρχεται...

Ενδιαφέρον το trailer του Χ3: The Last Stand, μια ταινία που έχει περίεργο τίτλο αν σκεφτεί κανείς ότι θα υπάρξουν ακόμα γύρω στα 30 sequel και 57 spin off (σε live action και cartoon) με ήρωες τα μεταλλαγμένα κατοικίδια και φυτά του Xavier και των υπόλοιπων X Men.

Θυμάστε το teaser; Ναι, εκείνο όπου ο Patrick Stewart μονολογούσε με την θέρμη νοικοκυράς που διαβάζει τη λίστα με ψώνια. Σκεφτείτε το.. «Since the dawn of existence, there have always been moments where the course of history shifted»… («Πορτοκάλια πήρα…καθαριστικό για τζάμια πήρα, βετέξ πήρα..»). Δεν ήταν άσχημο teaser, αλλά βλεπόταν καλύτερα στο mute. Με το νέο trailer, οι παραγωγοί προσπάθησαν να διορθώσουν αρκετά πράγματα, κυρίως φιμώνοντας τον Stewart και αποτρέποντας άλλο ένα υπνωτικό voice over.


Αυτή τη φορά, ξεκινάμε με μια σκηνή που, κλασσικά, για άλλη μια φορά αποδεικνύει τον ρατσισμό μιας κοινωνίας που δεν είναι έτοιμη να δεχθεί κάποιους που πετούν laser από τα μάτια τους, βγάζουν από το πουθενά σιδερένια λεπίδια και μεταμορφώνονται σε οτιδήποτε θέλουν ( δεν ξέρω ακόμα αν η Mystique μπορεί να μεταμορφωθεί σε άψυχο αντικείμενο πχ, σταχτοδοχείο, μηχανή του καφέ κλπ). «On principle,Ι cant negotiate with these people» λέει ο πρόεδρας τον ΗΠΑ, προοιωνίζοντας μια σύγκρουση ανάμεσα στους «νορμάλ» ανθρώπους και τους mutants.

Για να καταλάβουμε πόσο άδικο είναι αυτό, περνάμε αμέσως στον Gandalf, ο οποίος έχει ξυριστεί, κουρευτεί, τρελαθεί,απαιτεί να τον ονομάζουν Magneto και ηγείται μια συμμορίας τσαμπουκαλεμένων μεταλλαγμένων. Όπως καταλαβαίνουμε από την συνέχεια (όπου και γνωρίζουμε τον Angel-Ben Foster) η κυβέρνηση θέλει αν αναπτύξει ένα φάρμακο, φτιαγμένο από τον ορό ενός mutant, που θα καταργεί τις σούπερ δυνάμεις τους. Ο Magneto περνάει σε voice over (που σε συνδυασμό με τη μουσική ορκιζόμαστε ότι θυμίζει The Return of the King ) και η εικόνα σε ένα μοντάζ σημαντικών σκηνών, όπως ο Cyclops που μετά τον χαμό της Jean Grey κατάντησε να μοιάζει με τον Ben Stiller, o Pyro σε τρυφερό τετ-α-τετ με ένα αόριστο πιπίνι ,ο Wolverine με το πούρο του... Πάλι καλά που στη συνέχεια, και ενώ το μέσο fanboy ήδη πάει να κλείσει την οθόνη και να αυνανιστεί με μια φωτογραφία της Wonderwoman η μουσική μετατρέπεται σε εμβατήριο και περνάμε σε σκηνές δράσης αλλά και την Jean Grey που έχει επιστρέψει («Something woke her»).

Με δεδομένο ότι ήταν νεκρή, συμπεραίνουμε ότι ο Ιησούς επέστρεψε στη γη και δουλεύει για τον Xavier. Για να πειστούμε ακόμα περισσότερο, ο Angel ανοίγει τα φτερά του και (θυμίζοντάς μας το Brazil) αποδρά από τον χώρο των πειραμάτων (που παραδόξως δεν γίνονται σε μπουντρούμι αλλά σε ουρανοξύστη) για να πάει να συναντήσει τον Ιησού. Ή τον καθηγητή Xavier. Βλέπουμε και λίγο μπουτάκι από Jean Grey, αν και η σκηνή που διαλύει μια πόρτα μόνο με τη δύναμη του sex appeal της ήταν και στο teaser. Με τη συνοδεία «γενικού δραματικού/πωρωτικού διαλόγου» περνάμε σε νέο μοντάζ, αυτή τη φορά με σύγκρουση καλών και κακών mutants, εκρήξεις, τον Juggernaut που σπάει τοίχους (κάτι που έχω ξαναδεί σε διαφήμιση Diesel, ή Replay, η τέλοσπαντων μιας μάρκας από αυτές που πουλάνε ένα τζην στην τιμή ενός μεταχειρισμένου Fiat), τον απόλυτα γελοίο mutant-σκατζόχοιρο (πιθανότατα ο πιο γκαντέμης μεταλλαγμένος που έχει υπάρξει ποτέ), τον Beast, ένα ανατριχιαστικό, φαλακρό παιδί ,την υπερ σέξι (και γυμνή) Rebecca Romjn που προσπαθεί να δείξει υποκριτικό ταλέντο αλλά εμείς απλά ελπίζουμε να δούμε λίγο θηλή, έντονο και δραματικό face-to-face-to-face Wolverine και Jean Grey («Stay with me» φωνάζει ο Jackman, μάλλον σε μια απέλπιδα προσπάθεια να κάνει mutant sex μαζί της) και φυσικά το μεγάλο set piece της ταινίας, με την γέφυρα του Brooklyn που διαλύεται-σίγουρα όχι λόγω του mutant σκατζόχοιρου.

Η μεγάλη απορία είναι σε ποιού την κηδεία κλαίνε οι X Men με μαύρο δάκρυ. Ελπίζουμε να είναι του Cyclops, που από τον καημό του αυτοκτόνησε κοιτάζοντας τον εαυτό του, λίγο πριν η Jean Grey ξαναεμφανιστεί. Η καλύτερη Romeo and Juliet παρωδία EVER!

ΣΥΝ
Μερικοί νέοι χαρακτήρες.
Ο Juggernaut σε δράση.
Με έκανε να θέλω να μεταλλαχθώ και να καταστρέψω τη γέφυρα Ρίο -Αντίρριο.

ΠΛΗΝ
Πολύ δράμα. Κάποιος πρέπει να πει στους σεναριογράφους ότι γράφουν για μεταλλαγμένους με ονόματα όπως Iceman, Colossus και Storm, δεν αναλύουν Ιψεν.

Με κυνικό στιλάκι Bogart, o αμερικανός πρώην διπλωμάτης Todd Jackson δημιουργεί και διατηρεί ένα πολυπολιτισμικό club στη Σαγκάη (φώναξε κανείς Casablanca?) του 1936. Η ξανθιά της ιστορίας είναι η ρωσίδα πρώην κοντέσα Σοφία Μπελίνσκι που διασκεδάζει τους πελάτες της "Λευκής Κοντέσας" για να συντηρεί την οικογένειά της...

Οι Ismail Merchant και James Ivory ήταν αχώριστο ζευγάρι τόσα χρόνια "στη ζωή και τη τέχνη" όπως λένε, που πολλοί πίστευαν ότι ήταν ένα πρόσωπο, ο Merchant Ivory (κάτι σαν Τσακνής Μαχαιρίτσας στο πιο gay και on steroids). Ασχολούμενοι με εξευγενισμένες διαφυλετικές και ομοφιλικές ιστoρίες (πρέπει δηλαδή να πω ότι ο Ismail Noormohamed Abdul Rehman ήταν προφανώς Ινδός, ο James Ivory προφανώς λευκός και οι δυο τους προφανέστατα ομοφυλόφιλοι?) χτύπησαν φλέβα με τους Ευρωπαίους (1979) και από τότε κάναν αναρίθμητες ταινίες "εποχής" γνωρίζοντας μεγάλη κριτική και.. εισπρακτική αποδοχή. Άμα αρχίσω να λέω για Βοστωνέζους (1984), Δωμάτιο με Θέα (1985), Μορίς (1987), Επιστροφή στο Χάουαρντς Εντ (1992), Απομεινάρια μιας Μέρας (1993) θα καταλάβετε ότι μιλάμε για πολύ Όσκαρ, πολύ μελόδραμα, πολύ εποχή και εισιτήρια ακόμα και στην Ελλάδα, επι του.. εισπρακτέου. Στο τελευταίο, η Merchant Ivory Productions ατύχησε από κάποιο σημείο και μετά. Και Η Κοντέσα της Σαγκάης (2005) αποτελεί και το κύκνειο άσμα της αφού χτυπήθηκε από ακόμη μεγαλύτερη ατυχία, το θάνατο του Merchant πέρσι την άνοιξη.

Καλύτερα λοιπόν να σεβαστώ όλη αυτή την ιστορία και την ατυχία και να μη πω πολλά για τη ταινία. Δυστυχώς είναι κακή όσο η προσποίηση αμερικανικής καταγωγής από τον Fiennes, άσκοπη όσο η απόφαση της τελευταίας στιγμής να παίξει και τον τυφλό από πάνω και βαρετή όσο οι μακρόσυρτες σκηνές που περιδιαβαίνει σκουντουφλώντας ενώ κοιτάει το κόσμο στα μάτια. Με τις πολλές κυρίες του καστ, ως τζέντλεμαν, δε θα τα βάλω. Ούτε με τον υπερήλικα και πενθών σκηνοθέτη. Από τον συγγραφέα του The Remains of the Day (1993) και σεναριογράφο του The Saddest Music in the World (2003) θα περίμενε κανείς κάτι περισσότερο από ένα σενάριο μυθιστορηματικά gay μόνο με την έννοια που το λέει ο Cartman.

Δείτε τη σα το μνημόσυνο αυτών που αγαπήσατε (όσες και όσοι αγαπήσατε). Εμένα μη με βάζετε μέσα πάντως.

To Movies for the Masses, υποδέχεται στις τάξεις του τον άνθρωπο που θα δοκιμάσει τις αντοχές των εγκεφαλικών σας κυττάρων -λες κι εμείς οι υπόλοιποι δεν ήμασταν αρκετοί. Αδιαφιλονίκητος πρωταθλητής εριστικού σαρκασμού και εκνευριστικού ελιτισμού, ο capo της ανίας, ο πρωτοπαλαιστής dalaiklama, θα μοιράζεται απο τούδε και στο εξής τη σοφία του μαζί σας, ως επίτιμος Movie Trailer Reviewer.

Πιθανότατα, η τάση του να κριτικάρει ταινίες απ' τα trailer και το μπούστο των πρωταγωνιστριών, θα κάνει τη δουλειά μας εδω αχρείαστη, οπότε θα έχουμε όλο το χρόνο να απολαμβάνουμε ζεστά μοχίτο σε τροπικά βουνά, ενώ αυτός θα γράφει σαν το σκυλί που είναι και το ρευστό θα τρέχει καυτό στις τσέπες ημών των υπολοίπων. Αποθεώστε τον, σας αξίζει.

Τον βαρέθηκα ήδη όλο αυτό το θόρυβο με τη Reese Witherspoon. Και δε με βοηθάει καθόλου και ο μηρυκασμός άσχετων "ειδήσεων" από "ενημερωμένους" και μη.

Μια βδομάδα πριν η Reese ανέβει στη σκηνή με το 50+ χρόνων vintage (βλ. από δεύτερο χέρι) Dior της (που "ανακάλυψε η ίδια κάπου στη Γαλλία") για να παραλάβει το χρυσό αγαλματίδιο της αμερικάνικης ακαδημίας, στη πιο επιτηδευμένη αποδοχή Όσκαρ των τελευταίων χρόνων, οι Sunday Times δημοσίευσαν μια είδηση που την αφορούσε:

Witherspoon, 29, impressed Academy members (who vote for the Oscar winners) with her performance as June Carter Cash, the country music star, in Walk the Line. Now she is producing and starring in Our Family Trouble, about a mother fighting demons possessing her child in Witherspoon’s native Deep South.
Hollywood deal makers predict that if the new film is even a moderate hit next year, she will earn $30m (£17m) — putting her in the same league as male stars such as Tom Cruise and Jim Carrey.

Την είδηση αναπαρήγαγε, με άκρατο ενθουσιασμό, λανθασμένα, το World Entertainment News Network:

Actress Reese Witherspoon has surpassed Hollywood superstar Julia Roberts to become the highest paid actress of all time.
The Walk the Line star will earn $29 million for upcoming horror film Our Family Trouble--beating the $24 million 38-year-old Roberts was reportedly paid for Mona Lisa Smile.

Έπεσε και στη μέρα που τροφοδοτεί το imdb.com, και μας ζάλισαν όλοι (με μόνη, κάπως, εξαίρεση το Asian News International) τα ούμπαλα με τη πιο "ακριβοπληρωμένη" ηθοποιό, ενώ ακόμα βάζει από τη τσέπη της. Και ο ατζέντης της αναγκάστηκε να "αμφιβάλλει πολύ για το ποσό" στo αφιέρωμα στη Reese των πιο πρόσφατων Sunday Times.

Βέβαια όπως εμφανώς ξέρει και η ίδια, όλη αυτή η.. λατρεία κακό δε της κάνει και όλο και κάτι τσοντάρει στην τελική είσπραξη. Εσείς από την άλλη ξέρετε και κάτι παραπάνω τώρα, και το διαβάσατε πρώτοι εδώ. Έτσι?

Δεν ξέρω αν το νιώσατε κι εσείς, αλλά χτες κατάλαβα γιατί τα χρήματα δεν πρέπει να μπλέκονται με την τέχνη: δεν περίμενα ποτέ να χαρώ τόσο πολύ, που το Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας, πήγε στην ταινία που -κατά την ταπεινή μου- το άξιζε λιγότερο απ’ τις πέντε υποψήφιες.

Η είσοδος των Όσκαρ στα κουπόνια του Πάμε Στοίχημα, έκανε τη χτεσινή βραδιά απείρως πιο ενδιαφέρουσα, συναρπαστική και αποδοτική, όσο η νύχτα προχωρούσε και έπιανα το ένα δελτίο μετά το άλλο. Όχι πως η εκδήλωση δεν είχε κι από μόνη της μερικές εκπλήξεις.

Η πρώτη, ήταν και το highlight του κόκκινου χαλιού, με το οποίο ξεκίνησε η βραδιά. Ήταν η μοναδική φορά, που –σχεδόν ντρέπομαι που το λέω- βρήκα την Keira Knightley εκθαμβωτική. Στην μακριά της τουαλέτα σε χρώμα σοκολά –το οποίο, όπως μας ενημέρωσε ο Ορέστης, θα φορεθεί πολύ φέτος στα gala—με το μαλλάκι της να της γλυκαίνει το πρόσωπο κι αυτό το ελαφρύ μαυρισματάκι να την ντύνει με μια αύρα εξωτικού, η Keira Knightley ήταν η ωραιότερη παρουσία στις αφίξεις των stars. Μέχρι που άνοιξε το στόμα της. Δεν έχω προσέξει να συμβαίνει συχνά, αλλά πρέπει να είναι απ’ τις λίγες κοπέλες που γίνεται πέντε φορές πιο άσχημη όταν γελά. Ίσως η Χριστίνα Ιακωβίδου, η-οδοντίατρος-που -πηγαίνει-στα-Όσκαρ, να έχει μερικές συμβουλές να της δώσει.

Μέσα στην αίθουσα τώρα, το show ξεκίνησε με ένα υπέροχο CG μοντάζ των μεγαλύτερων στιγμών και μορφών της ιστορίας του Hollywood, με την κάμερα να πλανάρει προς το λιμάνι μιας φανταστικής πόλης, περνώντας ξυστά από τον Τιτανικό, κάνοντας μια απότομη στροφή στο Empire State Building, συναντώντας στους δρόμους τον Spider Man, τον Καουμπόη του Μεσονυχτίου, τον Bogey, τον Newman, την Dorothy και τους φίλους της να ψάχνουν τον Μάγο του Οζ, τον King Kong και τους τυρανόσαυρους, μέχρι να φτάσει στο Kodak Theatre, where it all goes down. Δείτε το εδώ.

Το καθιερωμένο μοντάζ εισαγωγής του παρουσιαστή ήταν right on the money, με όλους τους οικοδεσπότες των περασμένων ετών (όσοι ζουν τουλάχιστον) να αρνούνται να συμμετάσχουν στη φετινή τελετή (highlight ο Steve Martin), και το πλάνο να καταλήγει στον Jon Stewart που ξυπνά δίπλα στην Hale Berry.
-I just had the weirdest dream…
-And what makes you think you’re awake now?



Άψογο. Δείτε το. Ο Jon Stewart στο λόγο του, προσπάθησε να χτυπήσει μερικές παρακινδυνευμένες κωμικές νότες, οι περισσότερες εκ των οποίων απέσπασαν συγκαταβατικά χειροκροτήματα ("tonight we celebrate excellence in film, with me, the fourth male lead from Death to Smootchie"), και άλλες να αποδεικνύονται πολύ νεοϋορκέζικες για να πετύχουν γρήγορη αντίδραση από το κοινό ("this is the first time many of you have ever voted for a winner" –βλέπε τα anti-Bush συναισθήματα των επιφανών του Hollywood).

Το πρώτο του πετυχημένο αστείο, «”Good Night and Good Luck,” η ατάκα με την οποία ο κος Clooney τελειώνει όλα του τα ραντεβού,» κέρδισε περισσότερο γέλιο χάρη στην αντίδραση του ίδιου του Clooney, ενώ το χιούμορ του για τον Spielberg («πρώτα η Λίστα του Σίντλερ, μετά το Μόναχο, ανυπομονώ να δω τι άλλο θα πάθουν οι Εβραίοι μετά… τριλογία!») και εκείνο για την Bjork («δοκίμαζε την τουαλέτα της όταν την πυροβόλησε ο Dick Chaney») ήταν απ’ τα καλύτερα του.

Κατά τα άλλα, ο χρόνος του στη σκηνή ήταν αρκετά μειωμένος απ’ αυτόν των προηγούμενων οικοδεσποτών, αφήνοντας την παράσταση στους παρουσιαστές των εκάστοτε βραβείων, τα διάφορα μοντάζ (με κορυφαίο αυτό που υπεδείκνυε τα gay υπονοούμενα στα κλασικά western -μπορείτε να το δειτε προς το τέλος του παραπάνω embeded, αλλά και εδώ μόνο του), και τους ίδιους τους βραβευθέντες.

Πρώτο βραβείο, αυτό του β’ ανδρικού, που πήγε στον George Clooney για την ερμηνεία του στο Syriana, απ’ τα γκανιάν της διοργάνωσης, και συνοδεύτηκε από τον καλύτερο ευχαριστήριο λόγο της βραδιάς. Ο Martini George, καρδιοκατακτητής των φετινών Όσκαρ, εισήλθε στην ομάδα των βραβευθέντων θυμίζοντας την καλή πλευρά της Ακαδημίας. «Ξέρω ότι είμαστε λίγο εκτός πραγματικότητας εδώ στο Hollywood, έχουμε μια καθυστέρηση δυο ετών συνήθως, αλλά πιστεύω ότι είναι καλό. Είμαστε αυτοί που μιλήσαμε για το AIDS όταν όλοι οι άλλοι το ψιθύριζαν, και μιλήσαμε για τα πολιτικά δικαιώματα όταν το θέμα δεν ήταν ιδιαίτερα δημοφιλές. Και ξέρετε, τονίζουμε διάφορα θέματα. Αυτή η Ακαδημία, αυτή η ομάδα ανθρώπων εδώ πέρα, έδωσε στην Hatty McDaniel ένα Όσκαρ το 1939, όταν οι μαύροι ήταν ακόμη αναγκασμένοι να κάθονται στις πίσω σειρές στις αίθουσες. Είμαι περήφανος να είμαι μέλος αυτής της Ακαδημίας, περήφανος να είμαι μέλος αυτής της κοινότητας, και περήφανος να είμαι εκτός πραγματικότητας. Και σας ευχαριστώ πολύ γι’ αυτό εδώ».

Για την πιο trashy στιγμή της βραδιάς, συναγωνίστηκαν από τη μια μεριά η Dolly Parton όταν ερμήνευσε το υποψήφιο για Όσκαρ τραγούδι Travellin’ Thru θυμίζοντας τη σκηνή του χορού των σκελετών απ’ το Corpse Bride, αλλά με αερόσακους, και απ’ την άλλη ο Ben Stiller, όταν παρουσίασε το Όσκαρ Ειδικών Εφέ, ντυμένος με μια πράσινη στολή μέχρι το λαιμό, η οποία θα βοηθούσε τους τεχνικούς να δημιουργήσουν το εφέ του ιπτάμενου κεφαλιού, αν γύριζαν τη σκηνή σε πράσινη οθόνη. Αλλά δε γύριζαν τη σκηνή σε πράσινη οθόνη.

Σε περίπτωση που αναρωτιέστε, το Όσκαρ για τα εφέ πήγε στο King Kong, το οποίο πήρε επίσης και το ηχητικό μοντάζ και το μιξάζ (ναι, είναι δυο διαφορετικές κατηγορίες, το είπαμε), αφήνοντας στο υποτιθέμενο αντίπαλο δέος, τα Χρονικά της Νάρνια, μόνο το Όσκαρ Μακιγιάζ (Jon Stewart: Cinderella Man… φανταστείτε το μακιγιάζ που χρειάζεται για να κάνουν τον Russell Crowe να μοιάζει σα να έμπλεξε σε καυγά! Εξαιρετική δουλειά.) Ούτε στα υπόλοιπα «τεχνικά» βραβεία δεν υπήρξαν εκπλήξεις, με τη φωτογραφία, τα κοστούμια και την καλλιτεχνική διεύθυνση (στην οποία έχουν συγχωνευτεί τα σκηνικά) να πηγαίνουν στις Αναμνήσεις μιας Γκέισας.

Τα υπόλοιπα βραβεία ερμηνειών πήγαν στα φαβορί Philip Seymour Hoffman (α’ ανδρικός, Capote), Reese Witherspoon (α’ γυναικείος, Walk the Line) και Rachel Weisz (β’ γυναικείος, The Constant Gardener), χωρίς καμία απολύτως έκπληξη. Πέρα, φυσικά, απο το γεγονός ότι ο Hoffman δεν κράτησε τον όρκο που είχε δώσει στους παιδικούς του φίλους, όταν, στο σχολείο ακόμη, είχαν κάνει μια συμφωνία, αν ποτέ κανείς τους κερδίσει Όσκαρ, ο ευχαριστήριος λόγος του θα αποτελείται αποκλειστικά απο γαυγίσματα. Έτσι, έμεινε στα Crash και Brokeback Mountain να μοιραστούν τα έξι σημαντικά βραβεία. Το gay western του Ang Lee πήρε τρία αγαλματάκια, ένα για το διασκευασμένο σενάριο, ένα για τη μουσική του Gustavo Santaolalla και ένα για τον Ταϊβανό σκηνοθέτη, ενώ το αντιρατσιστικό σπονδυλωτό του Haggis, κέρδισε το πρωτότυπο σενάριο, το Όσκαρ Μοντάζ (το οποίο 9 φορές στις 10 καθορίζει τον νικητή της Καλύτερης Ταινίας), και φυσικά, το Όσκαρ για την Καλύτερη Ταινία της Χρονιάς.

Δεν ξέρω αν μπορώ να χαρακτηρίσω έκπληξη το παραπάνω μοίρασμα, και ιδίως τη βράβευση του Crash ως Καλύτερη Ταινία. Με τα vibes που έρχονταν την τελευταία μιάμιση βδομάδα από Hollywood μεριά, μάλλον περισσότερη έκπληξη θα μου προκαλούσε αν τελικά σάρωνε το Brokeback. Όπως έλεγα και προχτές, η επιλογή του Crash ως ταινία της χρονιάς, ταιριάζει περισσότερο με το προφίλ της Ακαδημίας, και τις χρυσές τομές της ανάμεσα στην κοινωνική δήλωση και την ουδέτερη στάση, με την φετινή χρονιά να μοιάζει περισσότερο με χρονιά συγκρατημένης επίθεσης. Ούτε ευχαριστημένος μπορώ να δηλώσω με το πώς κατανεμήθηκαν τα βραβεία, αλλά αυτό πάνε χρόνια που έχω να το νιώσω. Απλώς, με ένα κέρδος στο στοίχημα, που συναγωνίζεται το μισό μου μισθό, μπορώ να πω ότι η χτεσινή ήταν μια καλή βραδιά. Άντε, και του χρόνου.

Μπορεί τα Όσκαρ να μην είχαν φέτος ξεκάθαρο νικητή, τα Χρυσά Βατόμουρα όμως σάρωσε το Dirty Love (2005) της Jenny McCarthy. Κέρδισε τα "βραβεία" χειρότερης ταινίας, χειρότερου πρώτου γυναικείου ρόλου (της ίδιας), χειρότερου σεναρίου (της ίδιας) και χειρότερης σκηνοθεσίας (του πρώην άντρα της John Asher). Έχασε ουσιαστικά μόνο το χειρότερο β' γυναικείο ρόλο (για τη Carmen Electra) που πήγε στη Paris Hilton για το House Of Wax (2005), αφού "ζευγάρι" ακριβώς δεν είχε, ικανό να του δώσει και το βραβείο στην αντίστοιχη κατηγορία.

Τα υπόλοιπα βραβεία:
Χειρότερο remake: Son of the Mask (2005)
Χειρότερος α' αντρικός: Rob Schneider - Deuce Bigalow European Gigolo (2005)
Χειρότερος β' αντρικός: Hayden Christensen - Star Wars:Episode III - Revenge of the Sith (2005)
Χειρότερο ζευγάρι: Will Ferrell και Nicole Kidman - Bewitched (2005)
Πιο βαρετός στόχος των ταμπλόιντ: Tom Cruise, Katie Holmes και τα σχετικά τους στον καναπέ της Oprah, τον Πύργο του Άιφελ και το "μωρό τους" (το "μωρό του Τομ" ακριβέστερα).

Προσωπικά, θεωρώ τις υστερικές στιγμές της Jenny (και ειδικά αυτή που χτυπιέται ξώβυζη με τον εμετό ενός σιχαμερού ανθρωπάκου στο στήθος της), το παλούκι που πέρασε από το μυαλό της Paris, και το go-go boy πέρασμα του Σόμερ κορυφαίες στιγμές της 7ης τέχνης. Και είδα χειρότερες ταινίες το 2005, η αλήθεια είναι.

Γεννημένοι όλοι στο διάστημα 1967-1970, δεν έχω καμιά αμφιβολία ότι οι σουπερστάρ συγγραφείς κόμικ των 00s (Bendis, Ellis, Ennis, Millar), μεγάλωσαν με τους αιρετικούς Watchmen του Alan Moore και το επικό πέρασμα του Frank Miller από τον Daredevil. Ενώ όμως οι υπόλοιποι, ως Βρετανοί, κάναν το αγροτικό τους υπό τη σκέπη της 2000AD, o Bendis γεννήθηκε στο Cleveland (Ohio). Και είχε μια επιπλέον σκοτεινή ιστορία να πει. Βασισμένη σε πολύ πραγματικά γεγονότα.

Στις 23 Σεπτεμβρίου του 1935, σε μια υποβαθμισμένη περιοχή του Cleveland το Kingsbury Run (εν μέσω οικονομικής ύφεσης, λήξης ποτοαπαγόρευσης και ανόδου του φασισμού στην Ευρώπη) βρέθηκαν δυο πτώματα αγνώστων ανδρών, σε απόσταση δέκα μέτρων. Οι εκτιμήσεις έλεγαν ότι ο ένας είχε σκοτωθεί 7-10 ημέρες νωρίτερα (αργότερα το διάστημα έγινε 3-4 βδομάδες) και ο άλλος 2-3. Από τα πτώματα είχαν αφαιρεθεί προσεκτικά τα περισσότερα τμήματα των άκρων. Όπως και τα κεφάλια. Και τα γεννητικά όργανα του ενός. Όλα δε βρέθηκαν ποτέ.

Την ίδια περίπου περίοδο, ο Elliot Ness, με φρέσκες τις δάφνες της θρυλικής σύλληψης του Al Capone στο Chicago, έχει διοριστεί Διευθυντής Δημόσιας Ασφαλείας του Cleveland και με μια νέα φουρνιά "Αδιάφθορων" καθαρίζει τη πόλη από παράνομα κυκλώματα. Όπως θα γίνει προφανές χρόνια αργότερα, το 1947, με την υποψηφιότητά του για δήμαρχος, (ο Ness) στηρίζει τις πολιτικές του φιλοδοξίες και το μέλλον του σε αυτό το ξεκαθάρισμα.

Στις 26 Ιανουαρίου του 1936 το τεμαχισμένο πτώμα μιας γυναίκας αυτή τη φορά ανακαλύπτεται στη κάτω πόλη. Και ανασύρει μαζί του μνήμες της "Κυρίας της Λίμνης", ένα γυναικείο πτώμα του οποίου ο θώρακας (torso) και μόνο, είχε βρεθεί ενάμισι χρόνο πριν, το Σεπτέμβριο του 1934. Τα media έχουν πια το χαρακτήρα τους, τον "Torso Killer". Και ο Ness τον εφιάλτη του, που θα τον κυνηγάει για την υπόλοιπη ζωή του και θα καταστρέψει τη καριέρα του.

Στον χασάπη του Cleveland αποδόθηκαν επίσημα 12 θύματα αν και το πιο πιθανό είναι να είναι υπεύθυνος για τα διπλά, και κάποιοι του χρεώνουν πάνω από 40 φόνους στην ευρύτερη περιοχή και για μεγαλύτερο χρονικό διάστημα. Επίσημα επίσης παρέμεινε άγνωστος αν και η δράση του σταμάτησε το 1938. Απ' όσα πτώματα αναγνωρίστηκαν, η ειδικότητά του ήταν πόρνες, πόρνοι και κοινωνικά αποβράσματα της παραγκούπολης του Kingsbury Run. Και η μεγάλη του.. αγάπη ο Eliot Ness, αφού όπως ισχυρίστηκε ο τελευταίος του έστελνε ειρωνικές κάρτες. Όταν δε, έλαβε συστημένο κι ένα πτώμα σχεδόν κάτω από το γραφείο του, έκαψε όλες τις παράγκες και φυλάκισε τους περίοικους σε μια έκρηξη λαμπρή μεν (αφού οι φόνοι σταμάτησαν) καταστροφική δε (αφού κανείς δε του τη συγχώρεσε).

Εξήντα χρόνια μετά, το 1996-97, ο Alan Moore έχει μόλις ολοκληρώσει το From Hell, όπου αφηγείται την ιστορία του Τζακ του Αντεροβγάλτη με επίκεντρο τους διώκτες του και με βάση το μύθο που τον ήθελε πρόσωπο υπεράνω του νόμου. Στα χνάρια του ο Brian Michael Bendis, μετά τη κλασική πλέον "διλογία" των Goldfish και Jinx, έρχεται να αφηγηθεί με το ίδιο πρίσμα την ιστορία του Torso Killer στο Jinx: Torso (και αργότερα γνωστό ως απλά Torso). Όπου και υιοθετεί τη δημοφιλή (και καθόλου απίθανη) θεωρία ότι ο δολοφόνος ήταν ο Dr. Francis E. Sweeney, ξάδερφος του γερουσιαστή Martin L. Sweeney. Ο Sweeney είχε ανακριθεί από τον Ness, ταίριαζε απόλυτα στο προφίλ του μανιακού, και μέρες μετά την ανάκριση, νοσηλεύτηκε οικειοθελώς σε ψυχιατρική κλινική, όπου και μπαινόβγαινε μέχρι το θάνατό του, το 1965. Και ο Bendis αριστουργηματικά μπλέκει μύθο και αλήθεια, ποτοαπαγόρευση κι εφόδους, "κινηματογραφικές" ανακαλύψεις πτωμάτων και πραγματικές φωτογραφίες, μυθιστορηματικές και αληθινές προσωπικές ιστορίες, για να θεμελιώσει το δικό του μύθο και να τιμηθεί με το βραβείο Eisner 1998 για Ταλέντο Χρήζον Ευρείας Αναγνωρίσεως για τη τριλογία του (πια).

Το 2001 οι αδερφοί Hughes βγάζουν στις κινηματογραφικές οθόνες το From Hell (2001) χωρίς τη συνεργασία του Moore (ως συνήθως). Το 2004 ο Bendis έχει πάρει ήδη άλλα 4 βραβεία Eisner (και τα δυο καλύτερου συγγραφέα στη σειρά), η Charlize Theron συμφωνεί να παίξει τη Jinx στη μεταφορά του κόμικ και η Sony συζητάει τη παραγωγή ενός ακόμη κόμικ του, του Powers. Τέλη του 2005 ξεκινάει η παραγωγή της Black Dahlia (2006), της χιλιοειπωμένης δηλαδή ιστορίας της σταρλετίτσας Elizabeth Short που, προσέξτε, βρέθηκε τεμαχισμένη το 1947 με τρόπο τουλάχιστο εμπνευσμένο από τους φόνους του Cleveland. Και ο Todd McFarlane αποφασίζει να βάλει μπροστά το Torso (2007) με τον Ehren Kruger στο σενάριο και τον David Fincher στη σκηνοθεσία.

Αν σας φαίνεται συνταγή επιτυχίας, θυμηθείτε ότι την ιστορία τη διαβάσατε όλη, πρώτοι, εδώ.

Και όχι στην αποκριάτικη Espresso, εντάξει?

Είχα σκοπό να κάτσω να γράψω τις προβλέψεις το προηγούμενο Σαββατοκύριακο, που ήταν ακόμη ανοιχτό το κουπόνι του Πάμε Στοίχημα, όμως δυσλειτουργίες της μαγικής μου σφαίρας με ανάγκασαν να κάνω έκτακτο ταξίδι στη Βενετία για να την επιδιορθώσω κι έτσι ούτε κι εγώ πρόλαβα να ακουμπήσω τα ευρά μου στον ΟΠΑΠ. Τουλάχιστον είδα τον Casanova -ή κάποιον που του έμοιαζε- από κοντά, και ανακάλυψα τη μαγεία των tramezzini.

Ωστόσο, δεν είμαι σίγουρος ότι ακόμη και μετά το upgrade στο λογισμικό η σφαίρα λειτουργεί κανονικά, γιατί οι προβλέψεις που μου βγάζει φέτος είναι κομμάτι παρακινδυνευμένες, αλλά τουλάχιστον έχουν καλές αποδόσεις. Οπότε να πω εξαρχής ότι προβλέπω μεγάλη απόκλιση των προβλέψεων απ' τα τελικά αποτελέσματα, αλλά όπως και να ’χει, here goes.



Καλύτερη Ταινία
Κανονικά θα έλεγα Brokeback Mountain. Είναι η ταινία που είχε το εντονότερο buzz σε όλη τη διάρκεια του Oscar race, είναι το πιο δυνατό άλογο της κούρσας και γιατί ταιριάζει στο απολιτίκ προφίλ της Ακαδημίας, που αφήνει εκτός ταινίες όπως το Καληνύχτα και Καλή Τύχη, και το Μόναχο, και γιατί είναι ταινία συνόλου, δεν βαραίνει δηλαδή στην πλευρά των ερμηνειών, όπως το Capote. Τι περισσότερο έχει το Crash λοιπόν; Περισσότερη ουδετερότητα και ακαδημαϊσμό, σε ένα ζήτημα εξίσου καυτό, αλλά ευρύτερο από το Brokeback. Δεν είμαι σίγουρος ότι η Ακαδημία είναι έτοιμη να αφήσει το gay crowd να της κρεμάσει τη σημαία με το ουράνιο τόξο στο Kodak Theater, και αυτό φαίνεται και απ’ τον τρόπο που προωθείται το Brokeback τους τελευταίους μήνες. Άλλωστε, η βράβευση του gay western του Lee, θα ήταν πολύ πιο liberal από αυτήν του Crash, το οποίο δεν κάνει τίποτε άλλο απ’ το να τονίζει το αυτονόητο, το ότι δηλαδή ο ρατσισμός είναι παντού γύρω μας, αλλά και μέσα μας, χωρίς όμως να παίρνει θέση. Άλλωστε, είναι γυρισμένο και στο Los Angeles, την αυλή, δηλαδή, τα συντριπτικής πλειοψηφίας των μελών της Ακαδημίας. Αλλά ok, αν είναι να μην το πάρει το Capote, ή το Μόναχο, δε βαριέσαι, ας το πάρει και το Crash.

Καλύτερη Σκηνοθεσία
Ακόμη κι αν γίνει ανατροπή στην κατηγορία της Ταινίας, ο θείος Όσκαρ δεν ξεφεύγει απ’ το λάσο του Lee, ο κόσμος να χαλάσει. Ο Ταϊβανέζος σκηνοθέτης, που από τη Δευτέρα θα είναι ο πρώτος ανατολίτης σκηνοθέτης βραβευμένος με Όσκαρ, είναι εξαιρετικά αγαπητός στο Hollywood, ικανός δημιουργός, με σερί καλών ταινιών. Μπορεί να μην είναι η καλύτερη επιλογή που θα μπορούσε να κάνει φέτος η Ακαδημία, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι ο Lee δεν είναι άξιος για το αγαλματάκι.

Α’ Ανδρικός
Αυτή η κατηγορία θα δώσει στην Ακαδημία την ευκαιρία να κάνει μια έμμεση αποδοχή της gay κοινότητας, στην περίπτωση που δεν την αγκαλιάσει στην Καλύτερη Ταινία. Όπως και να ‘χει όμως, ο Phillip Seymour Hoffman δε θα βραβευτεί γι’ αυτό, αλλά γιατί, πολύ απλά, έδωσε την καλύτερη ερμηνεία φέτος. Τελεία. Α, και γιατί βέβαια, ο ρόλος του είναι ο πιο αβανταδόρικος απ’ όλους τους υπόλοιπους, αφού το Capote στηρίζεται αποκλειστικά πάνω του. Τώρα τελεία.

Β’ Ανδρικός
Είναι η πιο ενδιαφέρουσα απ’ όλες τις κατηγορίες της φετινής διοργάνωσης, και η μόνη που σημείωσε αλλεπάλληλες ανατροπές στη διάρκεια της κούρσας. Στα μέσα του 2005, ο Paul Giammati ξεκίνησε ως κυρίαρχος για το ρόλο του στο Cinderella Man και όλοι ήταν βέβαιοι ότι φέτος θα έπαιρνε τα χρωστούμενα απ’ την Ακαδημία για τα Sideways και American Splendor. Αργότερα όμως, όλοι συνειδητοποίησαν πως το ότι παίζει κάθε φορά τον κατσούφη, δεν σημαίνει ότι κάθε φορά είναι καλός. Και μετά εμφανίστηκε ο Mat Dillon, με δυο δυναμικές, εσωτερικές ερμηνείες φέτος: μια στο Crash και μια στο Factotum ως το alter ego του Charles Bukowski, μια απ’ τις πιο αγαπημένες στιγμές της art house σκηνής φέτος. Όμως ο Mat Dillon είναι ο Mat Dillon, και γνώμη μου είναι ότι χρειάζεται πολύ προσπάθεια ακόμη για να κάνει την Ακαδημία να ξεχάσει το There’s Something About Mary, ή το Wild Things. Κι ύστερα, μας εμφανίστηκε ο George Clooney, με την ολοκληρωτική του μεταμόρφωση στο Syriana να του εξασφαλίζει και μια τρίτη υποψηφιότητα στα φετινά Όσκαρ. Με ένα δυνατό σερί τα τελευταία χρόνια, ο Clooney έχει φτάσει στο σημείο να θεωρείται ο Robert Redford των ‘00s, και απ’ ό,τι δείχνουν τα πράγματα, θα είναι συχνά καλεσμένος της Ακαδημίας τα επόμενα χρόνια. Οπότε φέτος, θα του ετοιμάσουν και μια μεγαλειώδη υποδοχή. Άξιος.

Α’ Γυναικείος
Εδώ η κρυστάλλινη μπάλα ακόμη με ταλαιπωρεί, αφού δεν μπορεί να διαλέξει ακόμη ανάμεσα στην Felicity Huffman και την Reese Witherspoon. Η πρώτη έχει extra πόντους αν η Ακαδημία διαλέξει να κάνει τη φετινή χρονιά, χρονιά δευτερορολιτών και να ταιριάξει τη δική της βράβευση με αυτήν του Hoffman, όμως δεν αποκλείεται ο Όσκαρ να αποδειχθεί αλλεργικός στους τηλεοπτικούς αστέρες και να προτιμήσει την Reese Witherspoon, που έτσι κι αλλιώς παίρνει το σωβρακάκι του Joaquin Phoenix στο Walk the Line. Ένα τελευταίο σχόλιο γι’ αυτήν την κατηγορία: Keira Knigtlhey? What the Fuck?

Β’ Γυναικείος
Πολύ θα το ‘θελα να πάει στην Catherine Keener, αφ’ ενός γιατί έχει τρελή απόδοση στο κουπόνι, αφ’ εταίρου γιατί είναι εκπληκτική στο Capote. Όμως τα φαβορί είναι δύο: το λογικό, βλέπε Rachel Weisz που έχει ήδη σαρώσει σε Σφαίρες και βραβεία Σωματείων, και το συναισθηματικό, βλέπε Amy Adams που ενθουσίασε με την ερμηνεία-αποκάλυψη, αλλά προς στιγμήν έχει μείνει με τον ενθουσιασμό. Και θα μείνει.

Σε άλλες ενδιαφέρουσες κατηγορίες, το μοντάζ θα πάει χωρίς αμφιβολία στο Crash, το οποίο μάλλον θα κερδίσει και το σενάριο, λόγω ατολμίας της Ακαδημίας να βραβεύσει το πολύ πιο απαιτητικό Syriana. Στα οπτικά εφέ Kong is King, ενώ το Sound Editing από τον Πόλεμο των Κόσμων. Ο John Williams δυστυχώς θα δει τις ψήφους του να μοιράζονται ανάμεσα στα δυο εξαιρετικά φετινά του soundtrack (Munich και Memoirs of a Geisha), αφήνοντας άνοιγμα στον Gustavo Santaolalla να χαρεί μαζί με τους υπόλοιπους συντελεστές του Brokeback Mountain, το οποίο προφανώς θα σηκώσει και το Όσκαρ Φωτογραφίας, παρά τα παράπονα του vkap για καύτρες και σκοτάδια. Τέλος, μάλλον για καλό δικό του αλλά και της Ακαδημίας, ο Tim Burton δεν θα πάρει το πρώτο του Όσκαρ στην πρώτη του υποψηφιότητα, με την κατηγορία Animated Film να δοκιμάζει αγγλική προφορά για το Wallace and Grommit. Α, και για το ντοκιμαντέρ, έχω υπόψιν μου κάτι κύριους με tuxedos που περπατάνε κάπως περίεργα.

...το Σάββατο 4 Μαρτίου θα γίνει μεταμεσονύκτια avant premiere της ταινίας Το Κακό του Γιώργου Νούσια στον κινηματογράφο Ελλη στις 00.30 και στον κινηματογράφο Δαναό στις 00.45. Ντυθείτε ζόμπι και διασκεδάστε. Οι απόκριες φεύγουν, το Κακό έρχεται...

Καταλαβαίνετε το σοκ μου όταν πρωτοείδα την παραπάνω φωτό, και φαντάζομαι μοιράζεστε την έκπληξή μου βλέποντας την άσεμνη χειρονομία να προέρχεται απο την πρωταγωνίστρια αγαπημένων σύγχρονων κλασικών ταινιών της βιντεοθήκης της Disney, όπως τα The Parent Trap, Freaky Friday, και Herbie Fully Loaded.

Όμως ησυχάστε, η Lindsay Lohan έχει απλώς πέσει σε υπερκόπωση, που της προκάλεσε μια -ομολογουμένως παρεξηγήσιμη- αγκύλωση. Αλλιώς δεν εξηγείται η ίδια στάση σε όλες τις άλλες φωτογραφίες, εδώ, εδώ κι εδώ.

Όπως μπορείτε να δείτε εδώ, οι φιλενάδες της, έσπευσαν να τη βοηθήσουν με μια ειδική συσκευή που επιτρέπει την απελευθέρωση των αρωμάτων θρεπαυτικών βοτάνων και την απευθείας εισπνοή τους.

Ο γοητευτικός κύριος με τη χωρίστρα-γελαδογλείψιμό, είναι ο νεαρός Jimmy Olsen, ο μικρός του γραφείου.