Η νέα ταινία της Sofia Coppola ανοίγει στη Γαλλία στις 24 Μαίου, παράλληλα με τη συμμετοχή της στις Κάνες. Και το νέο trailer της, για γαλλική κατανάλωση, ανοίγει με το κωλαράκι της Kirsten Dunst.

Το οποίο (άνοιγμα) βιάστηκαν να αμφισβητήσουν πολλοί. Αλλά είναι χαρακτηριστικό άνοιγμα (λεκάνης) της Κίρστεν. Ε και άμα έχεις δει καμιά candid της, καμιά ταινία της (έστω και σε δεύτερο ρόλο, όπως στην Αιώνια Λιακάδα (2004) π.χ.) ή τουλάχιστο καμιά φωτογραφία της (και καμιά άλλη.. γυναίκα), δε πέφτεις εύκολα σε τέτοιο λάθος. Και άμα βάζαν κωλοκασκαντέρ (ήτοι butt-double) θα βρίσκαν και τίποτα καλύτερο, εδώ που τα λέμε.

Κατά τα άλλα η Coppola δε φαίνεται να είναι τόσο πιστή στο (ιστορικό) πρόσωπο της ηρωίδας της, όσο στο κωλαράκι της πρωταγωνίστριάς της. Και ήδη έχει ξεκινήσει ένας σχετικός ψιλοχαμός στα διάφορα φόρα.

Η πραγματική (αυστριακής καταγωγής) βασίλισσα της Γαλλίας φαίνεται, να μετακόμισε στις Βερσαλίες στα 14 της, να έπινε μόνο νερό Ville d'Avray, να μη γδύνονταν ούτε στο μπάνιο της, να είχε παθιασμένη "σχέση" με τον Axel von Fersen μόνο.. δι' αλληλογραφίας, και να μην έχει ξεστομίσει ποτέ τίποτα για πεινασμένους και παντεσπάνια. Αλλά στη ταινία, πέρα από πολλά ακόμα, ενηλικιώνεται.. απότομα, γυρνάει με μπουκάλες κρασί, φοράει μόνο τη βεντάλια της, και βγάζει και τα μάτια της (εκτός από τα ρούχα της). Ε και δεν αντέχει στο πειρασμό να πει τη πιο ακατάλληλη φρασούλα στη χειρότερη στιγμή.

Πάντως το όλο σκηνικό φαίνεται να σώζει το φυσικό.. σκηνικό των Βερσαλιών, που άνοιξαν ειδικά για τα γυρίσματα ενώ μέρη τους είναι σε φάση συντήρησης. Και το τελικό αποτέλεσμα φαντάζει πανέμορφο στις πρώτες αναλυτικές φωτογραφίες. Ίσως και επειδή δεν.. ακούγονται οι ηθοποιοί (απ' όλο το κόσμο) να μιλάνε με τη φυσική τους προφορά, με τη προτροπή και της σκηνοθέτριας.

Η ταινία ανοίγει στην Αμερική, την οσκαρική περίοδο, στις 13 Οκτωβρίου. Ελπίζουμε εδώ να τη δούμε νωρίτερα, για να κρίνουμε από πρώτο χέρι τις φιλοδοξίες της.

Ένα απ' τα πράγματα που σου δείχνει το Candy, είναι η ματαιότητα του να προσπαθείς να ξεφύγεις απ' τον εθισμό. Τον εθισμό δεν τον αποφεύγεις. Τον διώχνεις. Γι' αυτό λένε και οι Αμερικάνοι αυτό το "kick the habit." Γιατί αν δεν τον διώξεις με τις κλωτσιές, αυτός θα συνεχίσει να σε καταδιώκει όσο σπίτια κι αν αλλάξεις, σ' όσες "καθαρές" περιοχές κι αν μετακομίσεις. Έχει τον τρόπο του να σε βρίσκει. Όπως βρίσκει τον Dan και την αγαπημένη του Candy, την οποία o Dan παρέσυρε στον πολύχρωμο εφιάλτη των ναρκωτικών γιατί βρήκε στην καλλιτεχνική της φύση το άλλο του μισό. Και παρ' όλες τις (φιλότιμες) προσπάθειές τους, δεν μπορούν να βγουν απ' την αυτοκαταστροφική τους πορεία.

Ένα άλλο πράγμα που μαθαίνεις απ' αυτό το ανεξάρτητο αυστραλέζικο δράμα, είναι πως ο ρόλος του junkie είναι ένας ρόλος με σημαντικές σωματικές απαιτήσεις. Μια νυχτερινή βόλτα στην Ομόνοια (και μεσημεριανή να 'ναι, δεν κάνει μεγάλη διαφορά), αρκεί για να προσέξει κανείς, πως κανένα τελειωμένο πρεζόνι δε μοιάζει ούτε με τον Ledger, ούτε με την Cornish. Όταν βάζεις δυο πανέμορφους ηθοποιούς, με τα προσεγμένα, γραμμωμένα και καλοθρεμένα κορμιά τους να παίζουν τα τελειωμένα τζανκιά, σηκώνεις ένα τοίχος αναληθοφάνειας ανάμεσα στην οθόνη και το κοινό, και δε φτάνουν τα δυο ζευγάρια μαυρισμένα μάτια των πρωταγωνιστών για να το ξεπεράσεις. Και άντε, με την Cornish, που είναι και αδυνατούλα, κάτι πάει κι έρχεται. Αλλά το απίστευτο miscast του Ledger, πώς να το κρύψεις άμα δεν κάνει κι ο ίδιος τίποτα να βοηθήσει την κατάσταση;

Οι συγκρίσεις του Candy με το Trainspotting (1996) και το Requiem for a Dream (2000) είναι αναπόφευκτες, και το Candy δεν έχει καμία ελπίδα, κυρίως γιατί μεταφέρει τον κόσμο του βιβλίου χωρίς καμία σκηνοθετική πρωτοτυπία, δεν καταφέρνει να προσεγγίσει το σύμπαν των παραισθήσεων που στήνουν γύρω από τις ιστορίες τους οι δύο προηγούμενες ταινίες, και απο 'κει κι έπειτα, αφού έχει υπονομεύσει από μόνο του την αίσθηση του ρεαλισμού που θα χρειαζόταν για να λειτουργήσει σωστά, τελικά δεν καταφέρνει να φέρει τον θεατή σε επαφή με το δράμα των αντιηρώων του. Η ταινία πάντως έχει κάνει αίσθηση στους φεστιβαλικούς κύκλους, και μ' αυτήν την διάχυτη μπίτνικ μυρωδιά του σεναρίου της, μπορεί να καταλάβει κανείς το γιατί. Αλλά εντάξει, οι φεστιβαλικοί κύκλοι, πάντα ήταν επιρρεπείς στην ψευτοκουλτούρα.

Όπως είναι ήδη φανερό (από credits κτλ.), οι πραγματικοί πρωταγωνιστές της ταινίας είναι οχτώ (8) χάσκι στο φυσικό τους περιβάλλον. Και η (περίπου) πραγματική ιστορία της επιβίωσής τους στο χειμώνα της Ανταρκτικής έχει ήδη γυριστεί στην Ιαπωνία. Και πρόκειται για μια ακόμα προσθήκη στη μεγάλη παράδοση σκυλοταινιών της Disney.


Όπως είναι ήδη φανερό από τα credits, επίσης, τα σκυλιά παίζουν καλύτερα από τον Paul Walker (αν και αυτό δεν είναι πια τόσο σίγουρο, τελευταία). Και όπως θα περίμενε κανείς από την εταιρεία με σήμα το κάστρο της ωραίας κοιμωμένης, αισθάνεσαι ηλίθιος που δε τα καταλαβαίνεις όταν.. μιλάνε.


Και όπως είναι ήδη φανερό από τα credits, τέλος, το φιλμ υπερβαίνει τα στενά όρια της οικογενειακής ταινίας (όπως είναι πια σίγουρο τελευταία), αφού ο σκηνοθέτης του ήταν στενότατος συνεργάτης, στη παραγωγή, του Spielberg στα 80s. Και έβαλε και το χεράκι του στην Έκτη Αίσθηση (1999), τον Οιωνό (2002) και τα δυο Bourne αργότερα. Οπότε δε ξέρω τι άλλο να πω, εκτός από το ότι η Disney σίγουρα σεβάστηκε τα εκπληκτικά πλάσματα περισσότερο από τους ανθρώπους της πραγματικής ιστορίας και της προηγούμενης παραγωγής.

Αν είσαι οικογενειάρχης ή και μόνο ζωόφιλος, κόψε τα και κόλλησέ τα στα άλλα παραπάνω.

Η Keira Knightley είναι η πιο σέξι γυναίκα στο κόσμο, για το 2006. Για την βρετανική έκδοση του FHM.

Όχι ότι έχω και πολλές αντιρρήσεις, αλλά δε περίμενα τέτοια.. κλάση από τους βρετανούς που λατρεύουν τη Charlotte Church και την Abi Titmuss. Και η Κίρα, 18η στη περσινή αγγλική λίστα και 5η στη φετινή της αμερικάνικης έκδοσης, είναι το πρόσωπο της Vogue του Μαίου και το νέο του Mademoiselle της Chanel, για παράδειγμα.

Η δεκαοχτάχρονη Keely, που ήταν όλα τα λεφτά σύμφωνα με τις προβλέψεις μου, τελικά έκανε νέα είσοδο στη 2η θέση. Στη 3η είναι η, επίσης πιο σέξι γυναίκα του πλανήτη, Scarlett Johansson. Και τη πεντάδα κλείνουν η Angelina Jolie και η περσινή πρώτη Kelly Brook.

Περισσότερα αργότερα, γιατί προς το παρόν μόνο το Reuters το πήρε χαμπάρι και στο site του FHM δεν έχει ανέβει τίποτα.

Οι Τρεις Στιγμές (2005) είναι από τις ταινίες που ίσως και να μη βλέπαμε καθόλου στις κινηματογραφικές αίθουσες, αν δεν είχαν ξεφυτρώσει τόσες πολλές τα τελευταία χρόνια ώστε να χρειάζονται και περισσότερο.. τάισμα από τις εταιρίες διανομής. Χαράς ευαγγέλιο (και) για τους σινεφίλ, που τώρα έχουν την εβδομαδιαία δόση τους από δημιουργίες που ο μέσος θεατής αποκλείεται να καταφέρει να δει χωρίς ν' αποκοιμηθεί.


Βλέπεις, ο Hou Hsiao-Hsien μπορεί να 'χει όνομα που δε το θυμάσαι με τίποτα (χσουν χσιαν χσον, χεν χιαν χσουν, κάθε φορά που θα με ρωτήσεις άλλο θα βρω) αλλά άμα δε το θυμηθούν στις Κάνες (6 υποψηφιότητες για Χρυσό Φοίνικα τα τελευταία 12 χρόνια), θα το θυμηθούν στη Βενετία, κι αν όχι εκεί στο Βερολίνο, στη Κωνσταντινούπολη, το Τόκιο, ή.. τη Χαβάη. Και στα νιάτα του, τη δεκαετία του '80, θεωρούνταν από τους ανθρώπους που θα σώσουν το σινεμά. Από τους θεατές. Ή την αϋπνία.


Ως ατρόμητος (πιο πολύ κι από τον Al Pacino στο Insomnia (2002)) κριτικός που είμαι όμως, μπορώ να πω ότι αυτές τις, λυρικές, ανθρώπινες στιγμές αξίζει να τις δεις τελικά. Είτε γιατί είναι κάτι σαν greatest hits (που λέει και η Village Voice) ενός αξιόλογου σκηνοθέτη, αν δεν τον γνωρίζεις. Είτε γιατί ανατρέπει, συμπυκνώνοντάς το, εκούσια ή ακούσια το προηγούμενο έργο του (το δεύτερο μέρος, που θυμίζει το Flowers of Shanghai (1998) όπου μίλαγαν δυοτρείς μαζί σε κάθε σκηνή, εδώ είναι.. βωβό γιατί οι πρωταγωνιστές δε προλάβαιναν να μάθουν Μανδαρίνικα).

Είτε απλά γιατί οι στιγμές αυτές (Καιρός για Έρωτα/1966, Καιρός για Ελευθερία/1911, Καιρός για Νιάτα/2005) ταιριάζουν στην Άνοιξη.

Ανακοινώθηκαν χτες οι υποψηφιότητες για τα πιο δημοφιλή κινηματογραφικά βραβεία. Και συμπεριλαμβάνουν, φυσικά, μερικές από τις καλύτερες, και πιο σνομπαρισμένες από ακαδημίες, συντεχνίες και φεστιβάλ, κινηματογραφικές στιγμές του 2005.

Με πρώτους και πιο.. υποψήφιους (με 5 έκαστος) τον 40-Year-Old Virgin (2005) και τους Wedding Crashers (2005). Ενώ στις ατομικές υποψηφιότητες ξεχωρίζουν ο Steve Carell (Καλύτερη Ερμηνεία, Κωμική Ερμηνεία and Ομαδική Παράσταση) και η Jessica Alba (Ομάδα, Καλύτερος Ήρωας, Πιο Σέξι Ερμηνεία).

Άλλες υποψηφιότητες (που, όπως λέει και το δελτίο τύπου, "καμιά οσκαρική μετάδοση δε θα τολμούσε να αγκαλιάσει" και) που ξεχώρισα είναι των Batman Begins (2005), King Kong (2005) και Sin City (2005) για Καλύτερη Ταινία, της Kate Beckinsale για Καλύτερο Ήρωα, της Jessica Alba και της Jessica Simpson για Πιο Σέξι Ερμηνεία. Και τον Kong (vs. the Planes) για Καλύτερη Μάχη και τη Paris Hilton για Καλύτερη Τρομοκρατημένη Ερμηνεία. Στη κατηγορία Καλύτερο Φιλί οι Jake Gyllenhaal & Heath Ledger δεν αναμένεται να έχουν ανταγωνιστή (εκτός ίσως από Rosario Dawson & Clive Owen). Ενώ δε καταλαβαίνω με πιο σκεπτικό μπήκε η Zhang Ziyi και όχι η Gong Li στη Πιο Σέξι Ερμηνεία.

Ο verbal ακόμα καταβροχθίζει αρνιά στη Λευκάδα, γι' αυτό εμπεριστατωμένα προγνωστικά (για τυχόν μεγάλες μπάζες, όπως με τα όσκαρ) δεν έχουμε. Το καλύτερο όμως είναι ότι μπορείς να ψηφίσεις, και όσες φορές θες για.. να 'σαι σίγουρος, στη σχετική σελίδα του MTV.

Τους τελευταίους δυο μήνες έχουμε βγάλει πάνω από εκατό (100) θέματα που με 2-3 ώρες δουλειάς το καθένα αντιστοιχούν σε δυο ανθρωπομήνες τουλάχιστο. Σχεδόν καθημερινά, με εξαίρεση μια βδομάδα περίπου που ο verbal έλειπε στη Βενετία κι εγώ στη Κύπρο. Και αφού.. σταυρωθήκαμε τόσο καιρό, θα κάνουμε Ανάσταση με την ησυχία μας.

Από τη stella, τον verbal, τον dalaiklama κι εμένα, ευχές για τη καλύτερη Ανάσταση λοιπόν. Και να μας πείτε σε ποια εκκλησία θα 'στε το Σάββατο να 'ρθουμε να σας φιλήσουμε για να 'ναι γλυκιά και η δική μας.

Ανακοινώθηκε το πρωί το επίσημο πρόγραμμα του Φεστιβάλ Κανών αυτής τη χρονιάς.

Χωρίς πολλές εκπλήξεις, αφού σχεδόν όλα τα φαβορί είναι μέσα. Και με πιο γνωστά, αφού έχουν ανοίξει ήδη με.. θόρυβο στις χώρες τους, το Volver του Almodóvar και το Il Caimano του Nanni Moretti (με θέμα τον Berlusconi).

Το πειραματικό Inland Empire του David Lynch έμεινε τελικά απέξω. Ενώ στην επίσημη επιλογή, αλλά εκτός συναγωνισμού φυσικά, συμπεριλαμβάνονται και τα καλοκαιρινά blockbuster United 93, X-Men 3: The Last Stand και Over the Hedge. Και το The Da Vinci Code που θα ανοίξει το φεστιβάλ, όπως είναι γνωστό εδώ και καιρό.

Χαράς ευαγγέλια για όποιον έχασε το Lion King, το Madagascar και το Ice Age: τώρα, μπορείτε να δείτε και τα τρία, στην τιμή του ενός. Στο σκηνοθετικό του ντεμπούτο, ο Steve ‘Spaz’(!) Williams, συμπυκνώνει τις σεναριακές βάσεις των τριών αυτό σουξεδιάρικων κινούμενων σχεδίων, σε ένα --παραδόξως-- αρκετά διασκεδαστικό deja vu.

Ο Ryan, το μικρό λιονταράκι του ζωολογικού κήπου της Νέας Υόρκης, έχει προβλήματα αυτοπεποίθησης, και η μεγαλεπήβολη στάση του πατέρα του, Samson, που μοστράρεται ως πρώην βασιλιάς της ζούγκλας, δε βοηθάει καθόλου τα πράγματα. Σε μια κίνηση απελπισίας, ο Ryan το σκάει από τον κήπο, και παίρνει το πρώτο container για τη ζούγκλα. Οπότε, ο πατέρας του μαζί με τους φίλους του --ένα κοάλα από το Λονδίνο(;), ένα φίδι με μηδενικό IQ, μια αυτάρεσκη καμηλοπάρδαλη και έναν σκίουρο με μπερδεμένη σεξουαλικότητα--, ξεκινούν για τη διάσωση του λιονταριού Ryan.

Οι πέντε χαρακτήρες --που μάλλον ξεσηκώθηκαν από τα πρώτα drafts του Madagascar-- δεν παρουσιάζουν κανένα ενδιαφέρον για τον θεατή, πέρα ίσως από τον απρόσμενο σχεδιασμό τους, που φαίνεται σα να συνδυάζει το 3G με το clay animation --μάλλον για να μοιάζουν περισσότερο με τα κουκλάκια τους, όταν έρθει η ώρα να παραταχθούν στα ράφια των παιχνιδάδικων. Λειτουργούν όμως μια χαρά σαν μηχανισμοί προώθησης της φορμουλαϊκής πλοκής, μιας ταινίας που προτείνεται ως χαζοχαρούμενο δίωρο για τους μικρούς θεατές. Αν και η τηλεόραση αυτές τις μέρες έχει πολύ ωραίες υπερπαραγωγές.

Δε νομίζω να χρειάζεται να εξηγήσω σε κανέναν τι σημαίνει libertine μετά τον Pete Doherty. Πολύ πριν από αυτόν πάντως, τον 17ο αιώνα, ο John Wilmot, 2ος κόμης (ή earl για τους βρετανούς) του Rochester σόκαρε την Αγγλία με τα ποιήματα, τα έργα του, την Εύθυμη Συμμορία του και κυρίως με τον θρασύ κυνισμό και τη ροπή του προς παντός είδους ακολασία...



Όσοι θυμάστε πως ξεκίνησε ο Johnny Depp, στη τερατουργηματική 21 Jump Street (ή Ομάδα Δράσης 21 αν δε πηγαίνατε ακόμα αγγλικά), ξέρετε ότι δεν είχε και κάνα έμφυτο ταλέντο. Και εγώ πάντως ακόμα αναρωτιέμαι πως έμαθε να υποκρίνεται τόσο αριστοτεχνικά, αφού ήταν και είναι προφανές ότι ποτέ δε θα του χρειάζονταν (αν και κάποιες διαφωνούν). Πάντως από τότε λατρεύτηκε σε ότι και να 'κανε (εκτός από τον σκηνοθέτη στις Κάνες). Και στις χρυσές μετριότητες (στη καλύτερη) των τελευταίων 3-4 χρόνων.

Και, αν μη τι άλλο, είναι ευχάριστο να τον βλέπεις να.. ξύνεται, επιστρέφοντας σε φόρμα.



Παρότι συναγωνίζεται σε γηρατειά τον John Malkovich (ενώ υποδύεται κάποιον που πέθανε στα 33 του), παρά το θεατρικό και πουριτανικό του σεναρίου (όπου για ακολασίες συνήθως μόνο.. ακούμε) και τους ατέλειωτους μονολόγους και τη μεγάλη διάρκεια, παρά ότι άλλο θα βρείτε να του σούρετε. Και ο ήρωας και ο πρωταγωνιστής είναι αποστομωτικά, και το κυριότερο αμετανόητα, έκλυτοι και η ταινία έχει τα @@ εκεί που θα 'πρεπε.

Μπορείς να τη κατηγορήσεις για πολλά αλλά, βέβαια, το ίδιο και τον Wilmot.

Εξαιρετικό χωνευτήρι επιρροών από Spielberg και Kubrick, Ritchie και Rodriguez, Max Payne και Fahrenheit (Indigo Prophecy), το Running Scared (2006) δε πιάνεται πουθενά για να το περιγράψεις. Αν και το βασικό στόρι είναι αναμενόμενα γλυκά σύντομο: Ο Joey Gazelle, χαμηλόβαθμος μαφιόζος, ψάχνει να βρει, πριν τη συμμορία του και την αστυνομία, το φίλο του γιου του Oleg και το "καυτό" όπλο που του βούτηξε για να πυροβολήσει τον πατέρα του.


Στο.. δρόμο και οι δυο θα μπλεχτούν σε ένα σωρό μελετημένα over the top γραφικές ιστορίες βίας, αίματος και, κατά τα αμερικάνικα πρότυπα δυστυχώς, πολύ περιορισμένου σεξ. Που είναι όλες αξιομνημόνευτες και δίνουν την ευκαιρία στους χαρακτήρες τους να λάμψουν. Λίγοι το κάνουν βέβαια, και δε θα περίμενε κανείς π.χ. από τον Paul Walker που 'κανε καριέρα το να μη υποκρίνεται να το κάνει εδώ - τουλάχιστο, πάντως, προσπαθεί. Οπότε και ξεχωρίζει άνετα ο πιτσιρικάς του Birth (2004) έχοντας τελειοποιήσει το αδίστακτο ψυχωτικό του βλέμμα.


Λίγη σημασία έχουν ολαυτά όμως αφού ο Wayne Kramer (που δε κώλωσε να γυρίσει σκηνή σεξ με πρωταγωνιστή τον William H. Macy, όπως υπενθυμίζει ο Ebert), όπως είπα, δε σε αφηνει να σταθείς και να τα παρατηρήσεις. Χρησιμοποιώντας κάθε τρικ (ιν δε μπουκ) και ακόμα περισσότερα.

Ε και αν είχε το budget για καστ που να μην είναι τόσο γελοίο και αξιολογότερη μουσική επένδυση, και δεν τη τελείωνε περισσότερες φορές κι από το Lord of the Rings, η δημιουργία του θα ήταν από τις καλύτερες ταινίες της χρονιάς. Έτσι κι αλλιώς είναι από τις πιο ξεχωριστές, όπως δέχεται ακόμα και ο Guardian.

Αν μπορούσατε να πάρετε ένα άτομο μαζί σας σ' ένα ερημονήσι, και ήσασταν άρρεν fan του Lost, πάω στοίχημα ότι θα διαλέγατε την Evangeline Lilly. Αρκεί αυτή να έπαιρνε μαζί της τα λαγουδίσια αυτιά της, για να τα φορέσει το Πάσχα. Έστω κι αν στις φωτογραφίες που κυκλοφόρησαν είναι ξινισμένη, πράγμα που συμβαίνει μάλλον επειδή αν της έκαναν την ίδια ερώτηση για το ερημονήσι, θα ήταν αναγκασμένη να διαλέξει το ξανθό χόμπιτ με το οποίο αρραβωνιάστηκε πριν μερικούς μήνες.



H star της τηλεοπτικής σειράς, δήλωσε πρόσφατα ότι θαυμάζει την Scarlett Johansson, την ζηλεύει για τους ρόλους που της προτείνονται, και έχει την καριέρα που και η ίδια θα ήθελε να πετύχει αν ασχοληθεί με τον κινηματογράφο όταν τελειώσει τη σειρά. Τα κυβικά των δύο καυτών νεανίδων δεν ήταν ποτέ τόσο άμεσα συγκρίσιμα όσο σήμερα, και από τις πιο κάτω φωτογραφίες, είναι ξεκάθαρο ότι --αν και έχω τις επιφυλλάξεις μου για τον εμπριμέ χαρακτήρα της Scarlett-- η Lilly είναι ακόμη αρκετές δεκαετίες πίσω από το ίνδαλμά της.

Η Scarlett Johansson εθεάθη πριν λίγες μέρες να απολαμβάνει τον ήλιο και τη θάλασσα στο, απρόσιτο για τους κοινούς θνητούς, Goldeneye Resort στη Jamaica.

Η πολυάσχολη τελευταία (και πιο σέξι γυναίκα στον κόσμο όπως ξαναματάπαμε) Σκάρλετ, πέρασε τις διακοπές του (δυτικού όπως ξαναματάπαμε) Πάσχα, παρέα με τον αγαπημένο της Josh Hartnett, στο υπερπολυτελές (φυσικά) πρώην καταφύγιο του Ian Fleming. Ε και έχω μια υποψία τι κάνανε όλη την ώρα με τον συμπρωταγωνιστή της στο επερχόμενο Black Dahlia (2006).



Κατά τα άλλα, τα τελευταία νέα λένε ότι θα κάνει τη 14χρονη ερωμένη του Ναπολέοντα στο Napoleon and Betsy (2007) και τη νταντά, μαζί με την Alicia Keys, στη μεταφορά του Nanny Diaries (2007). Και φυσικά της άρεσε τόσο να της τη πέφτει ο Woody Allen που 'κανε και το Scoop (2006) μαζί του.

Το τελευταίο ζήλεψε μάλλον και η Evangeline Lilly, που θέλει να ακολουθήσει τα κινηματογραφικά χνάρια της, και θα τη βγάλουμε λαγουδάκι.

Το franchise του Scary Movie, είναι μια πολύ ιδιαίτερη εμπειρία: κάθεσαι σε μια καρέκλα, και επί μιάμιση ώρα δέχεσαι απανωτά χαστούκια ηλιθιότητας. Και η αλήθεια είναι, για έναν άνθρωπο που συνήθως βλέπει τουλάχιστον το 80% των ταινιών που βγαίνουν κάθε βδομάδα, υπάρχουν και πιο βασανιστικές εμπειρίες.

Στο τέταρτο μέρος του saga, η ξανθιά Cindy (Anna Faris), γνωρίζει τον (καινούριο) έρωτα της ζωής της, στο πρόσωπο του Tom (Craig Bierko), ο οποίος είναι γείτονας της κατατονικής γραίας που φροντίζει σε ένα στοιχειωμένο κινέζικο σπίτι, στην Αμερική. Ο έρωτάς τους διακόπτεται άξαφνα από την εισβολή φονικών TRiPods απ΄ το διάστημα, κι ενώ ο Tom προσπαθεί να γυρίσει τα παιδιά του στην πρώην γυναίκα του, η Cindy φεύγει για να βρει τη λύση σε ένα χωριό της Βικτοριανής εποχής. Κι αργότερα, όλοι καταλήγουν αλυσοδεμένοι σε μια βρώμικη τουαλέτα. Όπως θα έχετε –ελπίζω-- καταλάβει, στο φετινό μπλέντερ διακωμώδησής του, ο David Zucker ρίχνει λίγο από The Grudge, The Village και Saw, κι απλώνει το μείγμα σε μια βάση από War of the Worlds.

Δεν έχω ακόμη αποφασίσει αν οι τέσσερις τελευταίες οβίδες που έχει εκτοξεύσει εναντίον μας ο μαιτρ της χοντροκομμένης παρωδίας, είναι καρμικό συνεπακόλουθο, ή λεπτή ειρωνεία της κινηματογραφικής Ιστορίας, για τη σκουπιδοπαραγωγή που γεμίζει ανά ντουζίνες τις ατζέντες των διανομέων κάθε βδομάδα. Για τον πιο χαλαρό θεατή πάντως, τον περιστασιακό που δεν πάει σινεμά πάνω από 2-3 (άντε 6 στο high season) φορές τη βδομάδα, το Scary Movie 4, μου φαίνεται λίγο ριψοκίνδυνη υπόθεση.

Όχι γιατί δεν είναι αστείο –τουναντίον. Δεν πρόκειται βέβαια για κωμωδία επιπέδου Monty Python, αλλά αυτό το ξέρουμε όλοι νομίζω. Όμως αν παραδοθείς στην καλαμπουρδιάρικη διάθεσή του, και τεθείς σε απόλυτη εγκεφαλική αδράνεια κατά τη διάρκεια της προβολής, υπάρχουν σκηνές που προσφέρουν μπόλικη και ειλικρινή εκτόνωση, έστω και μόνο δια του υστερικού χαχανητού --ιδίως τα spoofs των Brokeback Mountain και Million Dollar Baby, των δυο πιο πετυχημένων σκηνών της ταινίας, και μάλλον των μοναδικών που δεν έχουν κυκλοφορήσει στα trailers. Γιατί, πραγματικά, τα trailers της έχουν κάνει πολύ μεγάλη ζημιά.

Εκεί που η ταινία τσακίζει και την πιο χαριστική προδιάθεση, είναι στο ασυγκράτητο κακόγουστο χιούμορ τουαλέτας, για την προέλευση του οποίου όμως, δεν ξέρω αν πρέπει να κατηγορούμε περισσότερο τον Zucker, ή τους αδερφούς Farrelly. Η ασταμάτητη χρήση του όμως, δεν αφήνει χώρο για κανένα ελαφρυντικό στον άνθρωπο που κάποτε μας είχε δώσει το Airplane! (1980) και το Top Secret! (1984). Ε, τώρα, και σαν ταινία, και πέρα από τις κωμικές του επιλογές που στο κάτω-κάτω είναι και θέμα γούστου, το Scary Movie είναι ένα κακό χάλι κακοδεμένων σκηνών με μηδενική συνέχεια και χαραμισμένους δεύτερους χαρακτήρες. Αλλά ok, Scary Movie είναι, οπότε δεν έχει και μεγάλη σημασία. Άλλωστε, παίζει κι η Carmen Electra.

Την ευκαιρία της ανάστασης του Ιησού για να σταυρώσουν τον Κώδικα ΝταΒίντσι (2006) φαίνεται πως βρήκαν οι δυτικές χριστιανικές εκκλησίες. Το Θεολογικό Ιεροδιδασκαλείο του Westminster έβγαλε online το thetruthaboutdavinci.com, ο Πατήρ Raniero Cantalamessa το καταδίκασε τη (μεγάλη καθολική) Παρασκευή παρουσία του Πάπα Βενέδικτου 16ου στη Βασιλική του Αγίου Πέτρου, και ο Αρχιεπίσκοπος του Καντέρμπουρι και ηγέτης της Αγγλικανικής Εκκλησίας έκανε το ίδιο χτες Κυριακή (του δυτικού Πάσχα) στη Βασιλική του Καντέρμπουρι.

Όλα ξεκίνησαν μια βδομάδα νωρίτερα, όταν το προτεσταντικό Χριστιανικό Συμβούλιο της Κορέας προσέφυγε στα δικαστήρια της Σεούλ ζητώντας να απαγορευτεί η διανομή του φιλμ σαν "προσβλητική προς τη θεία φύση του Ιησού Χριστού" και πιθανή να προκαλέσει "χάος - σε χριστιανούς και μη - καθώς κάνει τους ανθρώπους να πιστεύουν μια μυθιστορηματική ιστορία σαν ιστορικό γεγονός". Η παραγωγή της ταινίας βέβαια, συνηθισμένη να τρέχει στα δικαστήρια του πλανήτη, δε φάνηκε να έδωσε ιδιαίτερη σημασία. Όμως σειρά είχαν άλλες, πολύ μεγαλύτερες, εκκλησίες.

Τη Πέμπτη, με δελτίο τύπου (που βρίσκεται τώρα και online) τη σκυτάλη παρέλαβε η αμερικάνικη Πρεσβυτεριανή Εκκλησία. Που αποδείχτηκε φυσικά και η πιο μοντέρνα απ' όλες, δημιουργώντας ιστοσελίδα, και προωθώντας τη, με διαφημιστικές καμπάνιες (που θα κορυφωθούν τη μέρα που θα βγει στις αίθουσες το έργο) και δημοσιογραφικές ενημερώσεις, σε πιστούς και μη. Και φιλοδοξώντας να προσθέσει "ακρίβεια, αξιοπιστία και επιστημονικότητα στη συζήτηση".

Άγνωστο για ποιο λόγο βέβαια, το site δεν είχε "αποκαλυφτεί" μέχρι τις πρωινές ώρες του Σαββάτου (που τσέκαρα) και τη παράσταση τους έκλεψε η Καθολική Εκκλησία και ο προσωπικός ιεροκύρηκας του Πάπα. Που, παρουσία του όπως είπα, μίλησε για "ξεπούλημα" του Ιησού από "ψευτο-ιστορικές τέχνες". Και επέκρινε όσους παρασύρονται από "κάθε νέα θεωρία σύμφωνα με την οποία [ο Ιησούς] δε σταυρώθηκε αλλά.. το 'σκασε με τη Μαρία Μαγδαληνή". Αποφεύγοντας να κατονομάσει τη συγκεκριμένη ταινία.

Τέτοιους ενδοιασμούς δεν είχε ο Αρχιεπίσκοπος της Αγγλικανικής Εκκλησίας Rowan Williams. Που είπε όλα τα πράγματα με το όνομά τους (και πραγματικά είναι χαρακτηριστική της κάθε Εκκλησίας η αντίδρασή της - και αναμένουμε άρα με ιδιαίτερη.. αδιαφορία τις Ορθόδοξες). Και τόνισε ότι η "ψύχωση με τις θεωρίες συνομωσίας και κουκουλώματος" και η "καχυποψία για καθετί που μοιάζει με επίσημη εκδοχή" δε βοηθάνε "στη κατανόηση του τι λένε και γιατί, οι συγγραφείς της Καινής Διαθήκης".

Και άρα αυτό που φοβούνται περισσότερο οι εκκλησίες, προφανώς, είναι ότι το επίπεδο μόρφωσης και η ευπιστία του ποιμνίου τους μπορεί να στραφεί εναντίον τους.

Μετά απ' όλα, μεγαλύτερη προώθηση δε χρειάζεται η Sony, ο Tom Hanks, ο Ron Howard και η παρέα τους. Παρολαυτά, ξεκίνησε σήμερα η διαφημιστική συνεργασία τους με το Google, σε ένα καθημερινό online puzzle που θα ολοκληρωθεί στις 19 Μαίου, ημέρα ανοίγματος της ταινίας. Που θα κάνει επίσημη πρώτη στις Κάνες, δυο μέρες νωρίτερα.

Η ιστορία του είναι η μεγαλύτερη που γράφτηκε ποτέ, όσο αφορά το δυτικό κόσμο. Και δε σταμάτησε να γράφεται και.. να μεγαλώνει εδώ και δυο χιλιάδες χρόνια. Για 20 αιώνες φυσικός πρωταγωνιστής στα πιο υπέρλαμπρα θεάματα, και με μια καριέρα ενός αιώνα στη μεγάλη οθόνη, δεν υπήρχε περίπτωση να χάσει τα πρωτεία από ξωτικά και ορκς, στην αυγή του 21ου..

Ο πραγματικός.. βασιλιάς λοιπόν επέστρεψε το 2004 στη κορυφή του box office, και επιστρέφει αυτή που διανύουμε, συνεπής όπως κάθε χρόνο, στο τελετουργικό της σταύρωσης και της ανάστασής του. Πόσα όμως γνωρίζουμε, ιστορικά, γι αυτόν πέρα από το ότι.. μαστιγώθηκε αλύπητα προς τέρψη των Εβραίων?

Η αλήθεια είναι ότι τα στοιχεία είναι ελάχιστα και οι βεβαιότητες ανύπαρκτες. Τα Ευαγγέλια, σύμφωνα ακόμα και με την επίσημη θέση της Καθολικής Εκκλησίας, θα πρέπει να τα αλατίζουμε λίγο πριν τα καταπιούμε. Και πέρα από αυτά, οι ιστορικές μαρτυρίες είναι τουλάχιστο.. αμφισβητήσιμες. Και ακόμα πιο πέρα από αυτές έστω τις δυο-τρεις μαρτυρίες, η λίστα των ιστορικών της εποχής που θα έπρεπε να μας έχουν κατατοπίσει σχετικά είναι.. μακρά.

Από την άλλη, ελάχιστα πειστικός θα μπορούσε να είναι κάποιος που θα ισχυρίζονταν φανατικά ότι ο Ιησούς δε γεννήθηκε ποτέ. Ο Παύλος, που αναμφισβήτητα θεμελίωσε το χριστιανισμό σε πείσμα όλων των αποστόλων (ή "αποστόλων") της εποχής, κάτι σουξουμουξουαναφέρει. Τα Ευαγγέλια, έστω και αν δε γνωρίζουμε καν ποιοι τα έγραψαν, αναφέρουν στοιχεία που δεν εξυπηρετούν το μύθο αλλά (πιθανά) την αλήθεια. Και έτσι κι αλλιώς, η περίοδος έβριθε μεσσιών που σταυρώθηκαν από τους Ρωμαίους και.. γράφτηκαν και στα κατάστιχα - με πιο γνωστούς τον Ιούδα τον Γαλιλαίο (6 μ.Χ.), τον Θεούδα (44 μ. Χ.) και τον Βενιαμίν τον Αιγύπτιο (60 μ.Χ.).

Το πιο πιθανό (και.. μεσοβέζικο είναι η αλήθεια), κατά την άποψή μου, είναι ο Ιησούς να ήταν ο μοναδικός μεσσίας που σταυρώθηκε γιατί.. δεν κήρυττε την επάνασταση ενάντια στους Ρωμαίους. Και να είναι ουσιαστικά ο άνθρωπος που ο Παύλος έκανε θεό (ίσως και.. παρεξηγώντας τον, όπως θα μπορούσε να ισχυριστεί κανείς). Πάντως μετά την ανακάλυψη, το 1945, του ευαγγελίου (των Λόγων) του Θωμά, οι περισσότεροι δυτικοί θεολόγοι συγκλίνουν στη θεωρία του δεύτερου, μαζί με το Κατά Μάρκον, "πηγαίου" (Quelle ή Q) ευαγγελίου. Ίσως η μεθοδική δουλειά τους μας επιτρέψει, κάποτε, να γνωρίσουμε περίπου τα αληθινά (ή.. πηγαία αν θέλετε) λόγια και πράξεις ενός ανθρώπου που ίσως να υπήρξε αλλά σίγουρα επηρρέασε τις ζωές όλων μετά από αυτόν.

Με βάση όλη αυτή τη βέβαιη αβεβαιότητα, πάμε τώρα να δούμε και τις σημαντικότερες πρωταγωνιστικές στιγμές του Ενός, στη κινηματογραφική ιστορία..

Τα fake trailers που σαρώνουν στο δίκτυο τους τελευταίους μήνες, έγιναν και επίσημα "αποδεκτά" από τη κινηματογραφική κοινότητα. Το TBS, που γιορτάζει το Πάσχα (των καθολικών) προβάλλοντας τη μια τριλογία που ηγεμόνευσε όλων, αποφάσισε να προωθήσει το γεγονός με έξι (6) τέτοια σποτάκια.

Πιο χαρακτηριστικό πρόσφατο παράδειγμα της δημιουργικής έκφρασης που συγχωνεύει τα (μουσικά) mashups και τους Photoshop διαγωνισμούς είναι το Titanic Two The Surface, το οποίο είναι μάλλον και το πιο πολυσύνθετο και καλοδουλεμένο mashup που έχουμε δει να κυκλοφορεί, από την εποχή που πρωτοεμφανίστηκε το trailer του The Shinning σε εκδοχή οικογενειακής dramedy. Και δικαίως έχει κάνει πολλούς να μιλούν για τα mashups σαν να είναι η επόμενη μορφή video art.

Φυσικά, τα μεγάλα στούντιο δεν έχουν ενθουσιαστεί καθόλου με την προοπτική να βλέπουν τις ταινίες που με τόσο κόπο προωθούν, να γελοιοποιούνται, απλά γιατί μερικοί computer geeks είναι πολύ καλοί στο Photoshop και το Final Cut Pro. Έτσι, προπαθούν να βγάλουν τον μεγάλο μπαμπούλα απ' την ντουλάπα, και επικαλούνται ζητήματα πνευματικών δικαιωμάτων, τα οποία καταχρώνται οι μοντέρ του διαδικτύου. Τα δικαστήρια --όπως συνήθως συμβαίνει με θέματα που προκύπτουν από τις νέες δυνατότητες που παρέχει η τεχνολογική ανάπτυξη-- δεν έχουν ακόμη αποφασίσει για τη νομιμότητα ή μη των οπτικών αυτών remix, και την τελευταία φορά που κοίταξα, ο e-lawyer έλεγε κάτι ακαταλαβίστικα, οπότε δεν είμαι σίγουρος αν έχει θίξει το θέμα.

Ο Jason Schultz πάντως, του Electronic Frontier Foundation, δίνει πράσινο φως στα mashups, ως μη κερδοσκοπικές ασκήσεις ύφους, οι οποίες δεν αποτελούν κίνδυνο για τα πνευματικά έργα που κομματιάζονται.

Περισσότερα στο YouTube και το IFILM.

Nacho Libre ή όπως θα γίνει γνωστό μετά την προβολή του, Πάτσο Libre. Θα γίνουμε φτηνοί αλλά το trailer του νέου φιλμ του Jared Hess τραβάει την προσοχή του κοινού για την ασυγκράτητη ποσότητα λίπους (πάτσο) που ο Jack Blac αφήνει ελεύθερη (Libre) για κωμικούς σκοπούς ή απλά γιατί είναι δύσκολο να ρουφάει την κοιλιά του για 90 λεπτά. Δεν υπερβάλω, τόση πλαδαρότητα Onscreen είχαμε να δούμε από την εποχή του The Blob (1958) .

H υπόθεση είναι λίγο-πολύ γνωστή (ίσως λιγότερο από όσο θέλω να νομίζω): Ένας ιερέας (Jack Black) γίνεται μασκοφόρος wrestler και συμμετέχει σε αγώνες προκειμένου να σώσει ένα ορφανοτροφείο. Η πλάκα είναι ότι το φιλμ προβλέπεται τόσο off beat και αμφιλεγόμενου γούστου που πιθανότατα θα είναι πραγματικά αστείο,αλλά «χαμηλόφωνα», όπως ακριβώς και το Napoleon Dynamite. Λίγο ο χαρακτήρας του Black που μοιάζει με την Gay Version του Zorro που παράτησε την ξιφασκία με τα burritos, λίγο η σοβαροφάνεια της εντελώς φευγάτης πλοκής («..and I used my strength to rip my blouse»), λίγο η ψευτο-Rocky αθλητική προετοιμασία του παπα-παλαιστή που βλέπουμε στο trailer.. τι διάλο, πόσο πιο γελοίος δηλαδή είναι ο Black από τους «ήρωες» του Wrestling που φοράνε κολάν, ανταλλάσσουν χαστούκια («πλαφ!») φέρνοντας ζειμπεκιές και έχουν ονόματα όπως ο Νεκροθάφτης, Τριπλό-X και Ρέη Μυστήριος; Απορώ πως κανείς δεν είχε σκεφτεί αυτό το φιλμ νωρίτερα (όποιος αναφέρει το Ready to Rumble μπορεί να μην ξαναπατήσει στο Μούβις φορ Δε Μάσες)

ΣΥΝ

• H σκηνοθεσία είναι του Jared Hess
  
• Φαντάστηκα τον Χριστόδουλο να δέρνεται με τον Σουγκλάκο για να σώσει κανα μοναστήρι.
  
• Οι όμορφες λατίνες καλόγριες (Ana de la Reguera) είναι φετίχ μας.
  
• Ο Jack Black κάνει και πάλι αυτό που ξέρει: κωμωδία

ΠΛΗΝ

• H σκηνοθεσία είναι του Jared Hess…

Για πρώτη φορά στη κινηματογραφική ιστορία (σύμφωνα με το δελτίο τύπου), οι θεατές έχουν την ευκαιρία να αποφασίσουν τη τιμή του εισιτηρίου τους, και μάλιστα αφού δουν τη ταινία.

Οι δημιουργοί του Revoloution (2006) αποφάσισαν να δώσουν όλες τις εισπράξεις του σε μη κερδοσκοπικές φιλανθρωπικές οργανώσεις. Και σύμφωνα με τους εκπροσώπους τους, το κοινό θα παραλαμβάνει ένα κουπόνι μετά την προβολή που θα επιτρέπει τη "δωρεά της αξίας της ταινίας". Όλο τον Απρίλιο, μήνα ενημέρωσης για τη παιδική κακοποίηση, η ομάδα της ταινίας θα διανείμει 80 χιλιάδες κουπόνια ελεύθερης εισόδου στο Λος Άντζελες και τη Νέα Υόρκη.

Σκηνοθέτης και πρωταγωνιστής του έργου είναι ο Bret Carr. Παπούς του ήταν ο Victor Posner, μεγαλοεπιχειρηματίας και πρωτοπόρος των επιθετικών εξαγορών στα 60s, που πέθανε το 2002 αφήνοντας όλη του τη περιουσία (πάνω από $200 εκατομμύρια) στη.. πρώην γκόμενά του. Ο ίδιος μεγάλωσε, όπως λέει, "υπερβολικά πλούσιος αλλά συντριμμένος από εγκατάλειψη και κατάθλιψη - συνέπειες του να μεγαλώνεις σε ένα σπίτι αλκοολικών". Και έχοντας βρει ένα τρόπο να το ξεπεράσει μεθοδικά, ήθελε να.. προσφέρει.

Και ο τρόπος που βρήκε ήταν να κάνει μια ταινία (το tv spot της οποίας παίζει με κλικ δίπλα), βασισμένη στη ζωή του, με θέμα "ένα βίαιο, ομοφοβικό, καβγατζή τραυλό που μεταμορφώνεται σε ανθρωπιστή και υπερασπιστή των παιδιών σε κίνδυνο". Και τη γύριζε πεντέξι χρόνια χρηματοδοτώντας τη πουλώντας ζωγραφιές σε.. κόκους ρυζιού. Πριν αρχίσει να την υποβάλλει σε διάφορα φεστιβάλ, αρχικά σαν 2 Birds with 1 Stallone (2002) και αργότερα σαν The Gospel of Lou (2003) που ήταν και υποψήφιο για το βραβείο του Slamdance της ίδιας χρονιάς.

Διάσημος έγινε το 2004, με το δίλεπτο spoof The Passion of the Heist, που χτύπησε εκατομμύρια δικτυακές θεάσεις. Και εκμεταλλεύτηκε την όλη βαβούρα για να προωθήσει τη ταινία της ζωής του. Με ευτυχή κατάληξη να ανοίξει τελικά σε μια αίθουσα στο LA στις 28 του μήνα, και σε άλλη μια στη Νέα Υόρκη στις 12 Μαίου.

Σημειώστε ότι στο σενάριο έχει αναμιχθεί ο Quinn K. Redeker από τους σεναριογράφους του Ελαφοκυνηγού (1978), ένα πέρασμα κάνει, με την ίδια τραγιάσκα, ο Paulie του Rocky (1976) Burt Young, ενώ τo θέμα της έχει γράψει ο Bill Conti (που είχε κάνει το ίδιο και για τον Stallone, φυσικά).

Περισσότερα στο revolutionmovie.com.

Αποφασίσαμε να σας παρουσιάσουμε, όσο είναι φρέσκια, και τη Jennifer Love Hewitt, χωρίς κανένα ιδιαίτερο λόγο. Εκτός από το ότι μας αρέσουν ιδιαιτέρως ιδιαίτερα οι γυναίκες (και οι πιτσιρίκες βεβαίως) που φοράνε αεράτες (και κολλητές βεβαίως) κοντές φουστίτσες.

Η.. μικρή JLo για κάποια χρόνια, στις αρχές της δεκαετίας, πάσαρε μια σέξι εικόνα. Και ακόμα έχω τη φωτογράφιση που 'κανε, όπως όλες όσες επιδιώκουν σχετικές αλλαγές, για το FHM το 2002 (το βρετανικό του Δεκεμβρίου έχω, αλλά πρώτα βγήκε τον Ιούνιο στο αμερικάνικο). Και τη κοιτάω να δω που τα 'κρυβε ολαυτά τα φυσικά (όπως ισχυρίζεται) ταλέντα της.

Όμως γενικά το προφίλ της είναι πιο οικογενειακό (άλλωστε σαν ορφανό έγινε γνωστή στη TV, στο Party of Five). Και εκεί το ξαναγύρισε με τον Garfield (2004) και το Ghost Whisperer φέτος. Που σταμάτησα να το βλέπω κάπου στο 10o επεισόδιο και δε προσφέρεται και για spoilers, anywayz. Και με "θέμα" αυτό, φωτογραφήθηκε και για το Emmy που κυκλοφορεί, όπως βλέπετε δίπλα.

Και όλη αυτή την εικόνα πήγε να της τη χαλάσει ο Wilmer Valderrama, με τα γνωστά παραμύθια που 'λεγε στο (νέο) show του Howard Stern. Οπότε βγήκε κι αυτή, πλάθοντας φιλανθρωπικά κουλουράκια, και τον διέψευσε. Άρα μη περιμένετε καμιά φωτογράφιση για το Playboy σύντομα.

Υπάρχουν κάποιες ταινίες, τον οποίων ο μόνος λόγος ύπαρξης, είναι να έχουν δουλειά να κάνουν οι νεαροί πρωταγωνιστές τους, για να βγαίνουν οι φάτσες τους στις αφίσες και να τους συνηθίζει ο κόσμος. Αυτές, είναι οι λεγόμενες ταινίες-οχήματα, και μια απ’ αυτές είναι το Annapolis.

Ο νεαρός που μεταφέρει, είναι ο James Franco, στο ρόλο επαναστάτη νεαρού, που είναι στο μεταίχμιο του να ξεκινήσει μια ζωή η οποία θα καταλήξει στην αποτυχία. Μόνη σωτήρια λέμβος, η κατάταξή του στο αμερικάνικο πολεμικό ναυτικό, μέσω της θρυλικής σχολής Annapolis, διαβόητη για το αυστηρό της πρόγραμμα. Ο νεαρός καταφέρνει να μπει, εκεί γνωρίζει τη σημασία της συντροφικότητας, και έρχεται αντιμέτωπος με σκληρό μαύρο αξιωματικό με ξινισμένη φάτσα, με τον οποίο σύντομα λύνει τις διαφορές του στο ρινγκ, αφού είναι και καλός στις γροθιές.

Ο Franco, ο οποίος σ’ αυτό το κακέκτυπο του Ιπτάμενος και Τζέντλεμαν (1982) προφανώς είδε την ευκαιρία να βγει από τη σκιά του άσπονδου εχθρού-αδερφικού φίλου του, Spider Man (2002, 2004), κάνει φιλότιμες προσπάθειες να κρατήσει το Annapolis σε αξιοπρεπή επίπεδα. Έχει όμως απέναντί του έναν πολύ δύσκολο αντίπαλο: τον σαδισμό του Justin Lin.

Ο Lin, που φέτος παρουσιάζει και το τρίτο μέρος του saga του Fast and Furious (και βρίσκεται πίσω κι απ’ την αμερικάνικη εκδοχή του Oldboy… χμ…), φαίνεται πως εδώ κάνει πείραμα να δει πόσα κλισέ χωράνε σε μια και μόνο ταινία. Και η απάντηση που του προκύπτει, είναι: πολλά. Πάρα πολλά. Περισσότερα απ’ όσα μπορεί να αντέξει ανθρώπινος εγκέφαλος σε μια δόση.

Το Annapolis, στην προσπάθειά του να παρουσιάσει τη ζωή ενός απείθαρχου πλην αποφασισμένου νεοσύλλεκτου σε απαιτητική στρατιωτική σχολή, περνά από τη μια χιλλιοειδωμένη σκηνή στην άλλη, αναποφάσιστο αν τελικά το θέμα του είναι ο στρατός, ή το μποξ, και ανίκανο να γίνει ένας ομαλός συνδυασμός και των δύο. Η διεκπαιρεωτική σκηνοθεσία ενός σεναρίου που βρωμάει επαναλήψεις, δεν βοηθιέται από ένα cast που είναι μάλλον αδιάφορο, αφού ούτε η Jordana Brewster έχει κανένα φοβερό σεξαπίλ, ούτε ο Franco έχει κανένα ιδιαίτερο fan base ακόμη. Κι αν συνεχίσει με τέτοιες επιλογές, πολύ αμφιβάλλω αν θα θέλει κανείς ποτέ να τον θυμάται ως κάτι άλλο απ’ τον καλό κακό του Spider Man (2002, 2004).

Δε χρειάζεται να ξέρεις και πολλά περισσότερα για τη ταινία πέρα από ότι τη γράφει και τη σκηνοθετεί ο σεναριογράφος των Υδάτινων Ιστοριών (The Life Aquatic with Steve Zissou (2004)) και είναι και αυτοβιογραφική, της εφηβικής του ηλικίας, από πάνω. Για τέτοια.. διαταραγμένη φάση μιλάμε δηλαδή.


Τώρα ξέρουμε λοιπόν ποιος είναι ο κύριος υπεύθυνος για τη κουφαμάρα του δεύτερου.. μεγάλου παιδιού του Wes Anderson, δημιουργού των εξαιρετικών Royal Tenenbaums (2001). Και μπορούμε να υποθέσουμε ότι με τη φούρια και των δυο πονημάτων, ο Noah Baumbach κατάφερε και σάρωσε τις υποψηφιότητες και τα βραβεία των αμερικάνικων φεστιβάλ και συντεχνιών.


Από τα οποία, όμως, απουσιάζει, και δικαιολογημένα, η σκηνοθεσία. Ε και το ισχυρό ατού, το υποψήφιο για όσκαρ σενάριο, καταφέρνει να δημιουργήσει μόνο αντιπαθείς χαρακτήρες μιας οικογένειας που μοιάζει να διαλύεται.. φυσιολογικά στα τέσσερα άκρα ενός ψυχιατρικού χάρτη. Και η αντιπάθεια μεγαλώνει λόγω της προσωποποίησης όλων των ηρώων από αχώνευτους πρωταγωνιστές, με προεξάρχουσα τη Laura Linney.

Έτσι το μόνο που μένει είναι η μαύρη χαρά να τους βλέπεις όλους να.. ζουν τη ζωή τους, χωρίς προφανή λόγο. Και η εμφάνιση της Anna Paquin, που ξεχωρίζει σα τη μύγα στο γάλα, σε ένα ακόμα καβλιάρικο ρόλο (όχι βέβαια επιπέδου Rogue ή Polexia Aphrodisia).

Βασισμένη χαλαρά σε μια σειρά παιδικών βιβλίων των 60s με ηρωίδα τη Νταντά Ματίλντα σύμφωνα με τα επίσημα credits, και εμφανώς σε μια σειρά άλλων παιδικών (και όχι μόνο) μύθων, όπως η Μαίρη Πόπινς (1964) και η Μελωδία της Ευτυχίας (1965), η Μαγική Νταντά (2005) αποτελεί μια πετυχημένη προσπάθεια μεταφοράς του "πνεύματος" του Χανς Κρίστιαν Άντερσεν στον 21ο αιώνα.


Η ταινία άνοιξε στη Βρετανία το φθινόπωρο με μεγάλη επιτυχία και τα πήγε πολύ καλά (μη αναμενόμενα ίσως, μετά τον Όλιβερ Τουίστ (2005) που πέρασε και δεν ακούμπησε) και στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού. Όπου άνοιξε τον Ιανουάριο και παίζεται ακόμα, κοντεύοντας τα $50 εκατομμύρια σε εισπράξεις. Και είναι ελαφρώς ειρωνικό να ανοίγει εδώ, σήμερα, μαζί με τον Κωδικό Προστασίας (2005). Αφού η μεν αποτελεί παράδειγμα ενός κύκλου που (ξαν)άρχισε με τον Χάρι Πότερ και τη Φιλοσοφική Λίθο (2001) και έχει.. κατακτήσει τον κόσμο, με τον Χάρι και τη Νάρνια (2005) να φιγουράρουν στη κορυφή του παγκόσμιου μποξόφις. Και ο δε, φαίνεται να κλείνει σε βαθιά γεράματα (κυριολεκτικά) τον αντίστοιχο κύκλο του Πολύ Σκληρού για να Πεθάνει (1988) - αν και ο Μπρους Γουίλις δε ξεφτιλίζεται τόσο ακόμα.

Και είναι ξαφνικά(?) πιο ασφαλές να ακολουθείς τα ανήλικα παρά τους κοιλαράδες αν δε βρίσκεις το δρόμο σου στις σκοτεινές αίθουσες.


Όχι βέβαια ότι μπορείς να είσαι και 100% ήσυχος. Να βρεθείς τώρα με ήρωα αντί τον αστυνόμο Μακλέιν κάτι μπασμένα που τα τρομάζει π.χ. η Τίλντα Σουίντον είναι λίγο δύσκολο. Βάλε τώρα ότι η Έμα Τόμπσον (που τα τρομάζει σε αυτή τη περίπτωση), δε μπορούσε να αντισταθεί στο πειρασμό να βάλει και λίγη.. Λογική και Ευαιθησία (για την οποία πήρε και όσκαρ σεναρίου το '96), και ο σκηνοθέτης ήθελε να κουβαλήσει μέχρι και την Άντζελα Λάνσμπουρι, για να πιάσει και τις γιαγιάδες που θα πήγαιναν αλλιώς στον Χάρισον Φορντ. Ε και απο κει που χαίρεσαι να βλέπεις μωράκια στη χύτρα ταχύτητας, βρίσκεσαι σε.. άλλο παραμύθι.

Οι Νύχτες Πρεμιέρας, πάντα είχαν ευαίσθητο ραντάρ στα νέα ταλέντα της Ανατολής, και προτού η Ελλάδα αρχίσει να παραμιλά για τον Chan Wook Park, και το Oldboy του, οι Νύχτες μας είχαν συστήσει σε έναν άλλον συμπατριώτη του, με εξωπραγματική ικανότητα στο πανέμορφο στυλιζάρισμα των ταινιών του, και τον ανατρεπτικό συνδυασμό των κινηματογραφικών genre. Τον Kim Ji-Woon, αρκετοί των πρωτογνωρίσαμε από το Tale of Two Sisters, που παντρεύει το μεταφυσικό θρίλερ με το οικογενειακό-ψυχολογικό δράμα, σε ένα αριστουργηματικό mind fuck. Και όσοι δεν το έχετε δει ακόμα, τώρα είναι η ώρα.

Φέτος, ο Κορεάτης επιστρέφει με τη Γλυκόπικρη Ζωή, την ιστορία ενός ψυχρού υπολοχαγού της κορεάτικης Μαφίας, που έρχεται σε άμεση σύγκρουση με την ίδια τη σέκτα του, όταν δείχνει στοιχεία μαλθακότητας αντιμέτωπος με την αποστολή να εκτελέσει την ερωμένη του αφεντικού του, και τον κρυφό εραστή της.

Στην ταινία που εύστοχα έχει χαρακτηριστεί ως βουδιστικό film noir, ο Kim απλώνει την παλέτα του από τα ψυχρά, ονειρικά χρώματα του David Lynch, μέχρι τα κλασσικά μαύρα και κιαροσκούρα του film noir, τυλίγοντας τη δική του ιστορία εκδίκησης με έναν μανδύα αψεγάδιαστης τεχνικής. Με εξαίρεση ένα-δυο κωμικά διαλείμματα που κρατούν λίγο περισσότερο απ’ όσο θα έπρεπε, η μονταζιέρα δίνει στην ταινία υποδειγματικό ρυθμό, μοιράζοντας το χρόνο ανάμεσα στις σκηνές καταιγιστικής δράσης, τις καλύτερες χορογραφίες μάχης σώμα με σώμα που έχουμε δει εδώ και χρόνια, το χορταστικό gore, και τις υποβλητικές σκηνές που απαιτούν περισσότερο χρόνο για να στρώσουν το σωστό συναισθηματικό υπόβαθρο.

Ο Byung-hun Lee, κλασσικός πρωταγωνιστής ρομάντζων στη χώρα του, αφήνει στόματα ανοιχτά με τον τρόπο που συνδυάζει αποχαυνωτική φωτογένεια, εξαιρετική επίδοση στη δράση, και αυτό το ύφος του ανθρώπου που αποτελεί ζωντανή εφαρμογή της ανατολίτικης (φιλο)σοφίας ολόκληρης. Δυστυχώς όμως, πίσω από το άριστο στυλιζάρισμα και τις πλούσιες, καλοδουλεμένες αναφορές στην παράδοση του γκανγκστερικού film noir, κρύβεται ένα σενάριο που ανίκανο να φτάσει την υπέρβαση στην οποία μας κακόμαθε το Oldboy, και οι σεναριακές ομοιότητες (σε βαθμό ενοχλητικό) ανάμεσα στις δύο ταινίες, κάνουν την Γλυκόπικρη Ζωή να μην αντέχει στη σύγκριση, και να αφήνει –φυσικά- μια γεύση γλυκόπικρη.

Είσαι ο Jack Bauer δυναμικός πράκτορας της CTU.. χμμμ.. my bad.. είσαι ο Jack Stanfield γεροπαραλυμένος τραπεζίτης. Αδίστακτοι κακοποιοί κρατάνε την οικογένειά σου. Σε έχουν ζώσει με μικρόφωνα, κάμερες, κτλ. και επιπλέον παρακολουθούν κάθε σου κίνηση από κοντά. Θέλουν τη βοήθειά σου για να μεταφέρουν $100 εκατομμύρια στο λογαριασμό τους και να εξαφανιστούν σε τροπικά νησιά...


Προσπαθείς να στείλεις mail σε όποιον ξέρεις και δε ξέρεις, μπουκώνεις τα μικρόφωνα, φοράς τη κάμερα στη γραμματέα σου και γενικά.. ακολουθείς κατά γράμμα τις οδηγίες τους. Σε έχουν πάρει εκατό φορές χαμπάρι και επιμένεις. Τι περιμένεις να συμβεί?

α) Να βιάσουν τη γυναίκα σου
β) Να βιάσουν τη γυναίκα σου και τη μεγάλη σου κόρη και το μικρό σου γιό
γ) Να σκοτώσουν ένα δικό τους για να.. μάθεις άλλη φορά


Αν έχεις περισσότερα γάμα, είσαι φαν των εισαγόμενων βιντεοκασετών με υπερήλικες και υπέρβαρους να κάνουν τους καρατίστες, και των ελληνικών με ζωγραφιστές φωτιές στις σκηνές δράσης, ε τότε περίμενε θα βγει κι αυτή σε κασέτα οσονούπω. Από την άλλη, αν έχεις συνηθίσει να βλέπεις ταινίες που.. βλέπονται, τότε το Firewall (2006) είναι πολιτισμικό σοκ παρόμοιο με το να έχεις σπουδάσει καναδυό χρόνια και να πας φαντάρος - ανακαλύπτεις ότι το μέσο επίπεδο δεν είναι εκεί που το εκτιμούσες, γιατί το χαμηλό είναι.. άπατο.

Κρίμα μόνο για τη Mary Lynn Rajskub που ενώ είχε μια καριέρα μικρών αλλά ιδιότροπων ρόλων, εδώ τυποποιείται παίζοντας τη Chloe (του 24) σε.. slow motion.

Μια χαρά έχω αποφύγει τόσα χρόνια το Bend it Like Beckham (2002) και μια χαρά θα είχα αποφύγει και το She’s the Man, αν δεν είχε λυσσάξει ο cheaplog να… ενημερωθεί. Βέβαια, για να μην τον παραπλανήσω κιόλας, το She’s the Man, έχει τόση σχέση με το Bend it Like Beckham, όση και με την Δωδεκάτη Νύχτα του Shakespeare. Πράγμα που σημαίνει ότι το She’s the Man υποτίθεται πως είναι μια μεταφορά της 12ης Νύχτας στη σύγχρονη λυκειακή Αμερική, με το κορίτσι που προκαλεί όλα τα μπερδέματα, να το κάνει κατά βάση γιατί θέλει να δείξει πως παίζει καλύτερη μπάλα απ’ τα αγόρια του σχολείου της.

Οπότε το κορίτσι ντύνεται αγόρι, και παίρνει τη θέση του (δίδυμου μάλλον) αδερφού της σε άλλο Λύκειο, με σκοπό να μπει στην αντίπαλη ποδοσφαιρική ομάδα. Όμως, ως αγόρι, το κορίτσι έχει τις κατακτήσεις του, κλέβοντας την καρδιά της κοπέλας που έχει κλέψει την καρδιά του αγοριού που θα κλέψει την καρδιά τη δικιά της. Μπερδευτήκατε; Διαβάστε το άλλη μια, βγάζει νόημα. Αλήθεια.

Η FIPRESCI, η διεθνής ένωση κριτικών κινηματογράφου, δημιούργησε ένα online περιοδικό, το Undercurrent. Όπως θα περίμενες βέβαια, με βαριά επώνυμα (στα) άρθρα και διεξοδικές αναλύσεις της δουλειάς καλλιτεχνίζοντων δημιουργών. Μεταξύ των οποίων και τις σκέψεις του καθηγητή κριτικής Gabe Klinger για το Les Amants réguliers (2005) που βγαίνει αυτή τη βδομάδα στις ελληνικές αίθουσες (και.. ερμμμ.. δε το καλύψαμε χτες, οπότε είναι και ότι καλύτερο μπορούμε να προτείνουμε γι' αυτό).

Η μεγάλη συζήτηση γίνεται βέβαια, αυτή την εποχή, για τους κριτικούς και όχι για το αντικείμενό τους (τις κινηματογραφικές ταινίες). Όπως πήραν χαμπάρι μέχρι και τα διεθνή πρακτορεία ειδήσεων, τα χολιγουντιανά στούντιο φαίνεται να μην έχουν πια καμία όρεξη να κάνουν δημοσιογραφικές προβολές για να προωθήσουν το προϊόν τους. Ενώ τα προηγούμενα χρόνια ήταν μετρημένες στα δάχτυλα, συνολικά, οι διανομές που τολμούσαν να σνομπάρουν τα οξυδερκή σχόλια, πέρσι στο πρώτο τετράμηνο το έπραξαν δύο (2) και φέτος ήδη έντεκα (11), με δύο μόνο τη βδομάδα που πέρασε.

Και το χειρότερο είναι ότι κανείς δεν έδινε σημασία. Όχι μόνο το ευρύ κοινό που θεωρεί, και καλά κάνει, τους κριτικούς μια κλίκα που δεν έχει τίποτα να του πει εκτός από το να το πήξει στα spoilers (βλ. plot reviews) ή τη τετριμμένη πια κινηματογραφική θεωρία και πράξη ("does it have three acts?" που λέει και ο Adrian Martin). Αλλά και οι ίδιοι οι.. ενδιαφερόμενοι που, όπως χαρακτηριστικά ο Roger Ebert (κατά το AP), βαρέθηκαν να σχολιάζουν αρνητικά την τάση, και συμβιβάστηκαν με την πλατιά άποψη ότι το κοινό των συγκεκριμένων ταινιών δεν νοιάζεται για τη δική τους (άποψη).

Με τη γενίκευση του φαινομένου, όμως, ακόμα και σε ταινίες που "αρέσουν" κλιμακώθηκαν και οι αντιδράσεις. Και τη τελευταία βδομάδα είναι πια τόσες οι γνώμες που διατυπώθηκαν, που θέλω άλλο blog για να τις χωρέσω όλες. Και γι αυτό στέκομαι μόνο στο editorial του Undercurrent:

Film criticism, at least in English, seems often in the position of apologizing for its own existence, pretending to be something else, or wishing it were something else. Undercurrent wants to be a place where film criticism can dispense with alibis. Read on, write back, and let a thousand critical flowers bloom.

Και φυσικά επειδή τα χίλια κριτικά άνθη καλό είναι να' χουν και καμιά γλάστρα πρόχειρη (βλ. να απευθύνονται και σε κανέναν), το περιοδικό παραθέτει την ενδιαφέρουσα συζήτηση, σε ανύποπτο χρόνο (στα πλαίσια του Brisbane International Film Festival 2005), για τη δουλειά ενός κριτικού. Όπου και δυστυχώς, με εξαίρεση κάπως και πάλι τον Adrian Martin, το consensus είναι το ίδιο: ο αυτοπεριορισμός των χιλίων (θεσπι-δ-ών) και τρακοσίων (σινεφίλ) σε κινηματογραφικά στενά, και η αντίσταση μέχρις ενός στους βαρβάρους μέσω της "επιμόρφωσης" του κοινού.

Ε και από την άλλη βέβαια, υπάρχει και το Movies for the Masses.

Επιτέλους (;) κυκλοφόρησε και το νέο, πολυαναμενόμενο (;;) trailer για το Clerks 2, τo επόμενο δημιούργημα του εγκεφάλου (;;;) του Kevin Smith. Οκέι, για να μην υπερβάλλουμε, ο καλός Kevin είναι υπεύθυνος για μερικούς από τους εξυπνότερους διαλόγους που έχουμε ακούσει ποτέ αλλά όταν ο μόνος τρόπος για να ξεφύγει από το τρομερό σαβουρο-σερί του είναι να αναστήσει το Clerks…

The Passion of the Clerks, με τους ίδιους losers του Clerks που επιστρέφουν για το χαρτζιλίκι τους. Δεν περιμένουμε από τους Brian o Halloran και Jeff Anderson να γίνουν ηθοποιοί και από ότι φαίνεται από το trailer ο ερασιτεχνισμός τους καλά κρατεί (και μάλλον θα ωφελήσει το φιλμ). Ο Smith ξεσκονίζει τους Jay και Silent Bob -με τον αντιπαθέστατο πρέζονα Jason Mewes με το γνωστό βλέμμα του ανθρώπου που έχει στο αίμα του περισσότερες ουσίες από ότι τα βιομηχανικά απόβλητα της Bayer-, το σκατολογικό χιούμορ του και το κόλλημά του με το Star Wars (πλέον η βεντέτα είναι ενάντια στο LOTR) ενώ απορούμε αν το σαρκαστικό, αυτοειρωνικό ύφος του Dante μπορεί να τραβήξει μια ολόκληρη ταινία. Αυτό μάλλον σκέφτηκε και ο Smith που πρόσθεσε στο καστ και την Rosario Dawson, μια ηθοποιό που μετά το Alexander πρέπει να πολεμήσει για να μπορέσει να αποδείξει ότι έχει να προσφέρει πολλά παραπάνω από ένα απλό ζευγάρι θεσπέσιους μαστούς.

Αν και η σκηνή όπου οι εν λόγω μαστοί ταλαντεύονται θρασύτατα και ανέμελα μέσα στο μπλουζάκι της Rosario μάλλον δείχνει ότι o πόλεμος είναι ήδη χαμένος.

ΣΥΝ

• Rosario Dawson and her Amazing Bouncing Breasts.
  
• Jason Lee
  
• «My shitty acting is ruining saga»

ΠΛΗΝ

• Η υπόσχεση « Return of the counter culture». Εκτός και αν γυρίσαμε στα 90’s οπότε να θυμηθώ να μην είμαι τόσο εκλεκτικός στις γυναίκες και να αλλάξω μερικές λεπτομέρειες στο μηχανογραφικό.
  
• Οι αθυρόστομοι μεσήλικες («Fucking fries») δεν βγάζουν γέλιο.
  
• Οι πρωταγωνιστές του φιλμ μεγάλωσαν - το να είναι τελειωμένοι είναι περισσότερο θλιβερό από ότι διασκεδαστικό.

H Eva Longoria είναι το πρόσωπο του μήνα ανά τον πλανήτη. Μετά το βρετανικό GQ, το "ορατό από το διάστημα" επετειακό αφιέρωμα του Maxim και τα (αμερικανο)λατινοαμερικάνικα ALMA Awards, το Allure και το Shape την επέλεξαν κι αυτά για το "πρόσωπό" τους αυτό το μήνα, στην Αμερική. Ε και έχει ακόμα πολλές μέρες ο Απρίλης.

Η Εύα τείνει να αντικαταστήσει (προς μεγάλη μου λύπη αφού δε συγκρίνεται σε.. μέγεθος επίμαχων προσόντων), σχεδόν απ' το πουθενά, τη Jennifer Lopez στο (λατινογενούς χροιάς) ενδιαφέρον του αντρικού πληθυσμού. Και χρωστάει βέβαια την επιτυχία της, εκτός από τα φυσικά της χαρίσματα, και στο ρόλο της Gabrielle Solis στις Νοικοκυρές σε Απόγνωση. Και μπορεί στη σειρά να είναι πλέον πιστή σύζυγος και να θέλει να κάνει (και δε μπορεί και ψάχνει να υιοθετήσει) παιδιά, αλλά το στερεότυπό της είναι πια της γυναίκας που δε κάνει χωρίς (τουλάχιστο) το δονητή της.

Όπως βέβαια αναμενόταν η, έτερη μεγάλη (και σύντομα η μεγαλύτερη τηλεοπτική) σταρ νοικοκυρά (που, για να πήξω στα spoilers όσους είναι ακόμα πίσω, στη σειρά παντρεύεται τυπικά τον πρώην της και κυνηγάει ένα νεαρούλη χειρούργο) Teri Hatcher, δε θα το άφηνε έτσι. Και παραμένοντας, περιέργως, ψηλότερα ακόμα στις προτιμήσεις των πουρέιτζερ και των γκέι, και μετά τη καληνύχτα του Clooney και τα σχετικά, εθεάθη σε ψεύτικες περιπτύξεις με τον (ξεφωνημένο) Seacrest και σε ψεύτικα εξώφυλλα του.. ουγγρικού Shape.

Κι άμα τα διαβάσετε και πουθενά αλλού, να μας το πείτε να το ξέρουμε. Ε?

"Best Film Not Playing At a Theater Near You" διαφημίζει το τρέιλερ, παίζοντας με την απονομή του σχετικού IFP Gotham βραβείου το Δεκέμβριο στη ταινία και την (όπως φαίνονταν) άφιξή της σε ορισμένες αμερικάνικες αίθουσες, τη βδομάδα που πέρασε.

Έλα όμως που αποδείχτηκε υπερβολικά αισιόδοξο. Γιατί το φιλμ βρέθηκε, ξαφνικά, στο μέσο όχι μόνο της, τεραστίων συμφερόντων, διαμάχης για τη ταυτόχρονη (ή σχεδόν) διανομή με διαφορετικά μέσα. Αλλά και του έντονου υπόγειου (μέχρι τώρα) ανταγωνισμού για τη κατοχή αποκλειστικού μεριδίου σε όλους τους "μελλοντικούς" τρόπους.. μοιράσματος.

Έτσι, ενώ ήταν να ανοίξει τη Παρασκευή στο Landmark Theater του Berkeley, ο σκηνοθέτης Caveh Zahedi πληροφορήθηκε ότι.. ατύχησε. Και αυτό γιατί ο διανομέας του ήταν η IFC Films. Που έχει συμβόλαιο συνεργασίας για video-on-demand με τη Comcast. Που αρνείται να διανέμει το (καλωδιακό) δίκτυο HDNet. Που ανήκει στον Mark Cuban και τον Todd Wagner. Που έχουν ιδρύσει επίσης και τη 2929 Entertainment. Που έχει στην ιδιοκτησία της τη Landmark Theatre Corporation.

Η Comcast λοιπόν, προφανώς γιατί έχει ίδια συμφέροντα να προστατέψει, χαλάει τα σχέδια του Cuban να έχει όλη τη πίτα μόνος του και να διανέμει ταυτόχρονα σε όλα τα μέσα (του) κινηματογραφικές παραγωγές (του, κατά προτίμηση) - όπως έκανε και με την Enron (2005) και πολύ χαρακτηριστικά, εν μέσω μεγάλης φανφάρας και αβυσσαλέων πωλήσεων, με τον Steven Sodebergh και την (άλλη μια) Φούσκα (2005) του. Οπότε κι αυτός (ο Cuban), κατά το παράδειγμα των ηγεμόνων ανά τους αιώνες, σκοτώνει τον.. αγγελιαφόρο (Zahedi).

Ε και ο καημένος ο τελευταίος, απηύθυνε δημόσια έκκληση να μη του θάψουν τα όνειρα και τη ταινία του, που μόνο θετικά σχόλια έχει αποσπάσει μέχρι στιγμής. Και απ' ότι κατάλαβα (σόρι έχασα τη μπάλα με τα λινκ) βρήκε φιλόξενο θέατρο. Και συνεχίζει να απευθύνεται στη Comcast, τον Cuban και τον Sodebergh (και να τους ακούει να του λένε ιστορίες γι' αγρίους) στο blog του.

Ακόμα μια έκπληξη είναι η νέα ταινία του Pedro Almodóvar, σύμφωνα με το ελληνικό κινηματογραφικό blog Scarlet Carpet.

Ειδικά ύστερα από την τελευταία του τάση για μελόδραμα και βαρύγδουπα θέματα, επιτέλους να και λίγη ατόφια διασκέδαση! Ταινία που πραγματικά ξεχειλίζει από σάτιρα της ισπανικής κοινωνίας και εύστοχο χιούμορ, μέρος του οποίου θα καταλάβουν φυσικά μόνο αυτοί στους οποίους απευθύνεται. Καρκινοπαθείς και φαντάσματα, ψυγεία, πυρκαγιές και κομμώτριες, όλα ανακατεύονται και αλατοπιπερώνονται, με αλάτι τους μπριόζους γυναικείους χαρακτήρες και πιπέρι, ξεχωριστά, τη φλογερή Penelope να μιλάει τη μητρική της γλώσσα και να υποδύεται αυτό που ίσως να ήταν αν δεν γινόταν αυτό που είναι: μια λαική βασανισμένη τριαντάρα κάπου στην Ισπανία...

Volver είναι γυρίζω-γυρισμός στα ισπανικά(όπως revolver είναι το πιστόλι με κύλινδρο που γυρνάει) Και όντως η ταινία ασχολείται με πολλά come back, όπως λέει ο Pedro: Carmen Maura, Penelope Cruz, Lola Duenas, οι τρεις ηθοποιοί που ξανασυναντιούνται με τον Pedro, με τις καλύτερες προοπτικές. Φυσικά είναι και ο γυρισμός του...φαντάσματος, είναι ο τίτλος του τραγουδιού, ο γυρισμός του σκηνοθέτη στη μελέτη γυναικείων χαρακτήρων και στη κωμωδία και ένας θεός ξέρει πόσα άλλα.

Διαβάστε περισσότερα...

Η ταινία άνοιξε στις 17 Μαρτίου στην Ισπανία, και συνεχίζει με μεγάλη επιτυχία, σύμφωνα πάντα με το Scarlet Carpet. Και βρίσκεται ανάμεσα στις υποψήφιες που θα διεκδικήσουν το φετινό χρυσό φοίνικα στις Κάνες, σύμφωνα με τον Guardian (η επίσημη ανακοίνωση του προγράμματος θα γίνει στις 20 Απριλίου).

Ενώ το πανελλήνιο κρατά την ανάσα του περιμένοντας το νέο υπερ-reality, Big Blogger, η αμερικάνικη TV ετοιμάζεται να υποδεχτεί το On the Lot, μια σύμπραξη του δημιουργού του Survivor, τον guru των reality, Mark Burnett, και του βραβευμένου με Όσκαρ σκηνοθέτη της Λίστας του Σίντλερ, Steven Spielberg.



Στο νέο τηλεπαιχνίδι, που θα συνδυάζει στοιχεία του The Apprentice και του American Idol, 16 φιλόδοξοι νέοι θα δοκιμάζουν τις ικανότητές τους στην κινηματογραφική δημιουργία, προσπαθώντας να αναδειχθούν ως το καινούριο καυτό σκηνοθετικό ταλέντο του Hollywood. «Σε όλη μου την καριέρα, έκανα ό,τι μπορούσα για να ανακαλύψω καινούρια ταλέντα και τους δώσω μια ευκαιρία,» είπε ο Spielberg σχετικά, ενώ ο Burnett χαρακτήρισε την ευκαιρία να δουλέψει με τον Speilberg «ένα όνειρο που έγινε πραγματικότητα.»

Ακολουθώντας τους δοκιμασμένους κανόνες της μεγάλης πολιτιστικής παράδοσης του Burnett, στο παιχνίδι οι 16 φιναλίστ θα προκύψουν από επιλογή μέσω δοκιμαστικών βίντεο που θα στείλουν οι υποψήφιοι διαγωνιζόμενοι. Οι καλύτεροι δημιουργοί, θα μαζευτούν στο Hollywood, όπου θα μοιραστούν σε ομάδες, οι οποίες κάθε εβδομάδα θα πρέπει να ετοιμάσουν μια μικρού μήκους ταινία που θα ανήκει σε ένα συγκεκριμένο genre. Ένα μέλος της ομάδας θα καθορίζεται ως σκηνοθέτης στο εκάστοτε project, το οποίο στο τέλος της εβδομάδας θα προβάλλεται σε ζωντανό κοινό και τριμελή επιτροπή αποτελούμενη από ένα στέλεχος μεγάλης εταιρείας παραγωγής, έναν επιφανή κριτικό κινηματογράφου και ένα διαφορετικό έκτακτο μέλος κάθε φορά. Ο σκηνοθέτης της λιγότερο πετυχημένης ταινίας, θα φεύγει από το παιχνίδι, αφήνοντας την ομάδα του με ένα μέλος λιγότερο για την ολοκλήρωση του επόμενου project. Και όταν μείνει μόνο ένας μικρός νέγρος, θα ανακηρύσσεται νικητής, και θα συνοδεύεται από τον Steven Spielberg στο καινούριο γραφείο του στην DreamWorks.

Το On the Lot, που προγραμματίζεται να ξεκινήσει στις αρχές της επόμενης σαιζόν, θα προβάλλεται από το δίκτυο της Fox. Ο executive της εταιρείας, Mike Darnell, ενθουσιάστηκε όταν άκουσε το concept. «Οι περισσότεροι Αμερικάνοι θεωρούν εαυτόν ερασιτέχνη κριτικό κινηματογράφου, και αυτό θα δώσει την ευκαιρία στους θεατές να γίνουν οι επόμενοι μεγάλοι κινηματογραφιστές,» δήλωσε σχετικά. Παραβλέποντας το γεγονός πως το ότι έχεις άποψη για το σινεμά, δεν σημαίνει απαραίτητα ότι έχεις κι απωθημένο να γίνεις σκηνοθέτης, και δεδομένης της μάλλον χαμηλής απήχησης του κινηματογράφου στο ελληνικό τηλεοπτικό κοινό, εμείς ποντάρουμε ότι στους εγχώριους δέκτες θα δούμε να περνά πρώτα το reality του στυλ «Γίνε προπονητής Α’ Εθνικής,» που έχει πετυχημένα δοκιμαστεί στην Ιταλία. Και βέβαια περιμένουμε (επιτέλους) και το Big Blogger.

Τελικά υπάρχουν κάποιες χώρες, οι κινηματογραφιστές των οποίων φροντίζουν να κάνουν την παράνοια των δικών μας να μοιάζει με απλό παιδικό καπρίτσιο.

Ως άλλο ένα δείγμα του αναπόφευκτου επερχόμενου Αρμαγεδώνα, που θα εξαφανίσει κάθε μορφή έλλογης ζωής από το πρόσωπο της γης και θα αφήσει πίσω του μόνο συμμαθητές του Forrest Gump, ο Ινδός σκηνοθέτης ονόματι T. Rajeevnath, ανακοίνωσε σήμερα ότι θέλει να γυρίσει βιογραφική ταινία για την Μητέρα Τερέζα. Το σημάδι της Αποκάλυψης, βέβαια, δεν είναι αυτό, αλλά το ότι το ρόλο της βραβευμένης με Νόμπελ φιλανθρώπου, θέλει να δώσει στην Paris Hilton.



Ο αθεόφοβος Ινδός (που μάλλον δεν έχει κανέναν λόγο να φοβάται για τη θέση του μετά τη Δευτέρα Παρουσία, γιατί πιθανότατα είναι βουδιστής), εξήγησε ότι, από φωτογραφίες που προέκυψαν ψηφιακά, το πρόσωπο της Μητέρας Τερέζας στη νεαρή της ηλικία, μοιάζει τρομερά με αυτό της Paris Hilton. Και αυτό το είπε ακριβώς αφού δήλωσε ότι εντυπωσιάστηκε για πρώτη φορά από την Paris, όταν διάβασε ένα άρθρο όπου η πολυεκατομμυριούχος κληρονόμος της οικογένειας Hilton εξηγούσε ότι είχε αρνηθεί να κάνει γυμνή φωτογράφηση για το περιοδικό Playboy. Παραμένει ωστόσο άγνωστο, αν οι φωτογραφίες της Paris που επεξεργάστηκε ο Ινδός, προέκυψαν από captures του μεγαλύτερου hit της, One Night in Paris.

Ο Rajeevnath, που αναμένεται να συναντηθεί σύντομα με την ενθουσιασμένη Paris για να μιλήσουν για την ενδεχόμενη συνεργασία τους, ελπίζει να αρχίσει τα γυρίσματα της ταινίας του στις αρχές του νέου έτους, με αρχικό budget που να αγγίζει τα 11 εκατομμύρια δολάρια. Δεν αποκλείεται όμως, μέχρι τότε η Paris να έχει μπει τόσο βαθιά στο πετσί του ρόλου, που να απαιτήσει το μισό ποσό να διατεθεί για την φαρμακευτική περίθαλψη των δεινοπαθούντων τσιουάουα του Τζιμπουτί.

Πάντως, κάτι μου λέει ότι, αν τελικά αυτή η ταινία δρομολογηθεί, όσοι φετιχιστές άναβαν με τις καλόγριες, θα αποκτήσουν ξαφνικά πολύ αυξημένες απαιτήσεις.

Με την ολοκλήρωση της «κοινωνικής τριλογίας» του, ο Per Fly διαβεβαιώνει ότι υπάρχει κι άλλο ένα σημαντικό κινηματογραφικό όνομα στην Δανία εκτός απ’ τον Trier, και μάλλον πολύ πιο ενδιαφέρον.

Στο τρίτο κομμάτι μιας τριλογίας που καταπιάνεται με τα τρία κοινωνικά στρώματα, όπως τα βλέπει στη χώρα του, ο Per Fly προσεγγίζει την μεσαία τάξη. Ένας καθηγητής πολιτικών επιστημών με αριστερό παρελθόν, έχει κρυφό ερωτικό δεσμό με πρώην μαθήτριά, η οποία εκτελώντας τις διαταγές των ριζοσπαστικών πεποιθήσεών της, καταλήγει ένοχη για ανθρωποκτονία. Ο καθηγητής διαλύει την οικογένειά του και βάζει στην άκρη το κοινωνικό του status, για να προστατεύσει την ερωμένη του και να την πείσει να μην ομολογήσει το έγκλημά της. Η ερωμένη του αθωώνεται λόγω έλλειψης στοιχείων, όμως ο δεσμός τους μετεξελίσσεται σε μια καταδικασμένη σχέση εξάρτησης, ενώ γύρω τους ο κοινωνικός ιστός σαπίζει.

Το πυκνογραμμένο σενάριο του Fly, ξεπερνά τα όρια του δράματος, μπαίνοντας στην περιοχή της σκληροπυρηνικής τραγωδίας, καθώς οι ήρωές του χάνονται σε μια σκοτεινή θάλασσα ψέματος, τύψεων, συγκαλύψεων, αυτοτιμωρίας, απόγνωσης και παραίτησης. Μια μαύρη τρύπα που δημιουργούν εν μέρει οι ίδιοι με τις επιλογές τους, και εν μέρει το κοινωνικό και πολιτικό κατεστημένο που δεν μπορεί να δεχτεί την αντιδραστική τους στάση.

Ο Jesper Christensen στον κεντρικό ρόλο, παραδίδει μια συγκλονιστική ερμηνεία, από τις καλύτερες της χρονιάς, δίνοντας ψυχή και σώμα στον ρασκολνικοβικό χαρακτήρα του, που κρύβει το ζουμί της ταινίας στην ελικοειδή διαδρομή του προς την άβυσσο. Γύρω του, τρεις γυναίκες (Beate Bille, Pernilla August, Charlotte Fich) συμβολίζουν τις σειρήνες, τις τύψεις και τις χαμένες ελπίδες που τον καταδιώκουν και τον βασανίζουν, δημιουργώντας ένα ερμηνευτικό σύνολο που ανυψώνει μια ήδη έντονη κινηματογραφική εμπειρία.

Κρίμα μόνο που κάνει μια κοιλίτσα προς τη μέση, βαραίνοντας τον ρυθμό, και ακόμη πιο κρίμα που οι διανομείς δεν βγάζουν (για την ώρα τουλάχιστον) και τις άλλες δύο ταινίες στις αίθουσες –ιδίως τη δεύτερη, που είναι ακόμη καλύτερη συνολικά απ’ αυτήν εδώ.

Δείτε/Κρύφτε το trailer v


Όταν ακούς ταινία να περηφανεύεται ότι θα έχει το πέμπτο widest release ever, 3 φορές στις 5, η εταιρεία μάλλον πάει να μαζέψει όσο περισσότερο χαρτί μπορεί το πρώτο τριήμερο προβολής, για να προλάβει το κακό word of mouth. Τις άλλες 2 φορές στις 5, ή έχει στα χέρια της το Shrek 2, ή το Spider-Man 2.

Στην Απόψυξη του Ice Age, τα τρία προϊστορικά ζώα που είχαμε γνωρίσει στην πρώτη ταινία πριν από τέσσερα χρόνια –ένα μαμούθ, ένας βραδύπους και μια τίγρη-, βρίσκονται αντιμέτωποι με το τρομερό λιώσιμο των πάγων της Εποχής των Παγετώνων. Ως φυσικοί ηγέτες της παρέας τους από διάφορα άλλα προϊστορικά ζώα, πρέπει να οδηγήσουν τους φίλους τους, από τη μια άκρη της κοιλάδας όπου βρίσκονται, στην άλλη, για να γλιτώσουν την επερχόμενη παλίρροια. Στη διαδρομή, συναντούν κι άλλα προϊστορικά ζώα, ανάμεσά τους, το τελευταίο ίσως μαμούθ επί γης, το οποίο τυγχάνει να είναι και θηλυκό. Επίσης σ’ αυτό το επεισόδιο, ο Diego (η τίγρη), πρέπει να ξεπεράσει και την (έμφυτη) φοβία του για το νερό. Λογικό.

Το sequel των περιπετειών των 3D animated ηρώων, άνοιξε το περασμένο Σαββατοκύριακο στην Αμερική, απέναντι στον ανύπαρκτο ανταγωνισμό του Βασικού Ενστίκτου 2, και μάζεψε 75 εκατομμύρια δολάρια (και κάτι ψιλά), ξεπερνώντας κατά 30 μύρια τις αντίστοιχες εισπράξεις του πρώτου μέρους. Οι εισπράξεις, δυστυχώς, είναι το μόνο σημείο στο οποίο αυτό το sequel, υπερτερεί του πρωτοτύπου.

Το Ice Age 2, αν και ξεκινά με τις αγαθότερες των προθέσεων, σύντομα μετατρέπεται σε ένα οδοιπορικό στις όχθες τις ανίας. Και ενώ κάνει και αρκετές βουτίτσες στην υπνηλία κάθε τόσο, τα set pieces εναλλάσσονται με τρόπο που κάνει την ταινία να μοιάζει σα να βλέπεις το video game όπως θα το έπαιζε κάποιος που θα το έπαιζε καλύτερα από ‘σένα. Δηλαδή, κάποιος που δε θα έχανε στις ομολογουμένως δύσκολες πίστες.

Τα μόνα ευχάριστα διαλείμματα, παρέχει ο Scrat, ο βελανιδομανής σκίουρος, με τα μπόλικα κι ευπρόσδεκτα gags του. Κι εγώ δεν μπορώ να μη ρωτήσω: γιατί δεν έκαναν απλώς 4-5 μικρού μήκους με τον σκίουρο, να τσιμπήσουν και κάνα Όσκαρ, και να περάσουν τους υπόλοιπους ήρωες κατευθείαν στο video game; Και αυτοί θα γλιτώναν τα 80 εκατομμύρια της παραγωγής, και εμείς θα ήμασταν πιο ευχαριστημένοι.

(1/5)

Σκηνοθεσία: Gerard Pires
Σενάριο: Gilles Malencon (εμπνευσμένο –ελαφρώς- απ’ τα κόμικς των Jean-Michelle Charlier και Albert Uderzo)
Παίζουν: Benoit Magimel, Clovis Cornillac, Geraldine Pailhas

Δείτε/Κρύφτε το trailer v

Υπό τη προεδρία του Ken Lay (παπαδοπαιδιού και αγαπημένου "Kenny Boy" της αγίας οικογένειας Bush) και τη καθοδήγηση του Jeff Skilling (macho-nerd απόφοιτου του Harvard και θιασώτη της απεριόριστης απληστίας) η Enron έγινε η 7η μεγαλύτερη αμερικάνικη εταιρία (και πιο καινοτομική στο κόσμο κατά το Fortune) στα τέλη των 90s. Για να καταλήξει, απότομα, στη μεγαλύτερη (τότε) χρεωκοπία στα χρονικά, το Δεκέμβριο του 2001...


Το ντοκιμοντέρ ήταν υποψήφιο για όσκαρ φέτος, και θα το 'παιρνε αν δεν έπεφτε πάνω σε κάτι περίεργους κυρίους που είχαν προετοιμάσει το σμόκιν τους για τη βραδιά της απονομής πολλούς.. αιώνες πριν. Οι δε "πρωταγωνιστές" του άξιζαν ασυζητητί αυτό του Α' ανδρικού, και ο Skilling εμφανίζεται εκτάκτως ζωντανά σήμερα σε μια παράσταση που αναμένεται να σαρώσει όλα τα βραβεία υποκριτικής. Και τα χνάρια του τελευταίου ακολουθεί και ο παραγωγός της ταινίας (μέσω HDNet) Mark Cuban.


Και στα χνάρια αντίστοιχα του Fahrenheit 9/11 (2004), ο Gibney έκανε μια ταινία που θα μπορούσες να τη χαρακτηρίσεις αριστερής σκοπιάς αλλά είναι, όπως παρατηρεί ο Roger Ebert, μια ιστορία εγκλήματος. Μια ιστορία απίστευτης ανηθικότητας, και συνωμοσίας σιωπής και εκμετάλλευσης όλων ανεξαιρέτως των εμπλεκόμενων μηχανισμών του "ελεύθερου" εμπορίου. Που αφού αισχροκέρδησαν πουλώντας αέρα κοπανιστό (όπως τα μελλοντικά κέρδη από την εμποριοποίηση του.. bandwidth που σου περισσεύει το βράδυ) και στέρεψαν το ρεύμα και τα λεφτά της Καλιφόρνιας, έφαγαν και όλες τις συντάξεις των εργαζομένων (τους) απλά για να 'χουν περιθώρια μερικών μηνών να ξεπουλήσουν και να φύγουν.

Έξοχα τεκμηριωμένη (με βάση το αντίστοιχο βιβλίο), απλή, περιγραφική, και επίμονη στα βασικά σημεία ώστε να καταλάβει και ο πιο ανυποψίαστος, η ταινία είναι ικανή να κάνει και τον Μητσοτάκη αριστερίζοντα στα βαθιά γεράματα.

Ο ελληνικός τίτλος της ταινίας είναι 30άρης από σπίτι. Για να μη τρομάξει το αντρικό κοινό υποθέτω, αφού κανονικά θα 'πρεπε να είναι 30άρης στο σπίτι. Των γονιών του.


Να και κάτι στο οποίο ο νεοέλληνας είναι χρόοονια μπροστά από τον αμερικανό. Η Generation Yo-Yo (μετά τη X και τη Y) είναι η γενιά που προτιμάει περισσότερο να μένει με τους γονείς της αφού κλείσει τα δεκαοχτώ(!), στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού. Ε και όχι τίποτα ανησυχητικό δηλαδή, σε ποσοστό 2,2% στους άντρες και 15,2% στις γυναίκες περισσότερο απ' ότι στα 70s. Ε και βέβαια όσοι μένουν και μετά τα 30 είναι τόσο σπάνιοι, ακόμα, όσο και οι 40χρονοι Παρθένοι (2005). Στην Αμερική πάντα, γιατί στην Ελλάδα είναι τόσο σπάνιοι όσο οι πιτσιρίκες (και όχι μόνο) φαν του Ρουβά και του Νίνο.


Έτσι κι αλλιώς πάντως, το υποψήφιο κοινό της ταινίας, και δη το αντρικό καλύτερα να τρομάξει. Γιατί έχει φάση μόνο στα 5-10 πρώτα λεπτά, κι απο κει και πέρα δε βλέπεται, παρά το φιλότιμα γρήγορο ρυθμό του σκηνοθέτη. Και ο ήρωάς της έχει τόση σχέση με τυπικό 35άρη που μένει με τους δικούς του, όση και ο Matthew McConaughey στη προσωπική του ζωή. Χμμμ... τώρα που το σκέφτομαι... γράψε λάθος...

Άμα ακόμα μένεις με τους δικούς σου να πας να τη δεις. Για να φαντασιώνεσαι ότι είσαι ο Μακόναχι, οδηγάς Πόρσε και πουλάς καράβια (μια δυο ώρες τη βδομάδα) για να ζήσεις. Τις υπόλοιπες ώρες κάνεις extreme sports με τους κολλητούς σου και τα βράδια ψαρεύεις γκόμενες. Και όταν τις βαρεθείς τις πας σπίτι σου (για να δουν που μένεις) για να τις ξεφορτωθείς.

Το άσχημο είναι ότι θα πρέπει να αντέξεις να βλέπεις και την, κάπως, Σάρα Τζέσικα παράλληλα. Που βέβαια άμα είσαι (ή πας να τη δεις με) γυναίκα, κι αυτό στα θετικά προσμετράται.

Η Jessica Simpson είναι η νέα Pamela Anderson. Τουλάχιστο όσο αφορά το Baywatch (2006?), αφού συμφώνησε να πρωταγωνιστήσει στη κινηματογραφική μεταφορά της σειράς. Σύμφωνα με τη χτεσινή Sun.

Η Τζέσικα, 4η πιο σέξι στο κόσμο πρόσφατα, δεν είχε και ποτέ πρόβλημα να παίζει τη ξανθιά είτε στη ζωή της, είτε στο τραγούδι (όπου και ξεκίνησε, κι αυτή, ως νυμφίδιο), είτε στη μικρή οθόνη (με τους ριάλιτι Newlyweds του MTV), είτε στη μεγάλη (κάνοντας πέρσι τη Ντέζι στους Ντιούκς (2005)). Αλλά αφού έχασε (δια διαζυγίου), παίζοντας τη χαζή νοικοκυρά, τον Nick Lachey και τη μισή της περιουσία, τελευταία το 'χει γυρίσει στο πολύ πιο άνετο. Και ανακάλυψε πόσο της αρέσουν τα φυσικά της χαρίσματα και ειδικά τα στήθια της. Και πόσο αρέσουν και στον υπόλοιπο κόσμο. Όπως έλεγε πάντα ο πατέρας της.

Έτσι, αφού πρόβαρε ήδη τα ροζ μπικίνι, έγινε και η ομόφωνη επιλογή των παραγωγών της ταινίας, σύμφωνα πάντα με τη σοβαρή εφημερίδα. Που προσθέτει και εντός εισαγωγικών, από τη πηγή της, το αποκλειστικό ότι η Τζέσικα "έχει όλα τα προσόντα να κάνει το ρόλο δικό της".

Όσο περνάει ο καιρός πληθαίνουν οι φωνές για τη νέα ταινία του Paul Greengrass με θέμα τη πτήση της United Airlines (που δυστυχώς ή ευτυχώς) δεν έσκασε στον Λευκό Οίκο, στις 9 Σεπτεμβρίου του 2001.

Πληθαίνουν οι φωνές για τις φωνές δηλαδή. Και εννοώ ότι, δεν είμαι και στη Νέα Υόρκη βέβαια, αλλά όλα τα δημοσιεύματα μου φαίνεται να αναφέρουν τις ίδιες, μεμονωμένες, αντιδράσεις. Αυτές που είχε διαρρεύσει από τη προηγούμενη βδομάδα (και ανακοινώθηκε επίσημα το σαββατοκύριακο) ότι θα εμφανιστούν στο χτεσινό Newsweek. Και τελικά το περιοδικό φαίνεται να προτίμησε να υποβαθμίσει την ιστορία στο δημοσίευμα. Αυτό όμως δεν εμποδίζει τους υπόλοιπους να την αναπαράγουν. Και να τη διογκώνουν.

Τώρα γιατί βάλαν κάποιοι τα κλάματα και κάποια θέατρα το απέσυραν το τρέιλερ ούτε το βλέπω ούτε μπορώ να το πω. Αυτό που ξέρω είναι ότι η ταινία θα ανοίξει το φετινό Tribeca, αλλά σε ήδη προσχεδιασμένα ήπιους τόνους - κάτι σα μνημόσυνο παρά πρεμιέρα. Και ο Greengrass έχει παρελθόν στις πραγματικές ιστορίες, αφού έκανε και το εξαιρετικό Bloody Sunday (2002).

Ένα μεγάλο βήμα προς την ψηφιακή εποχή, ετοιμάζεται να κάνει το Hollywood. Αργότερα σήμερα, αναμένεται να ανακοινωθεί από όλα σχεδόν τα μεγάλα studio, η έναρξη μιας νέας μεθόδου διανομής ταινιών: η διαδικτυακή.

Οι Αναμνήσεις μιας Γκέισας, το Brokeback Mountain, και το Saw II, θα είναι μερικές απ’ τις πρώτες ταινίες που θα διατεθούν προς online πώληση, την ίδια μέρα που θα κυκλοφορήσει και το DVD στα (αμερικάνικα) ράφια. Οι ταινίες θα είναι διαθέσιμες για download, σε ένα νέο φορμά, που θα επιτρέπει μόνο την αναπαραγωγή τους στον υπολογιστή που τους κατέβασε –άντε και σε κάναν δυο ακόμη. Παράλληλα, ειδικό λογισμικό θα φροντίζει ώστε η ταινία να μπορεί να αποθηκευτεί σε DVD για backup, αλλά όχι με τρόπο τέτοιο ώστε το δισκάκι να μπορεί να λειτουργήσει και σε απλό DVD player –ή τουλάχιστον, έτσι ελπίζουν.

Τα δύο sites που θα κονταροχτυπηθούν για την πρώτη θέση, είναι το Movielink.com και το CinemaNow, με τις εταιρείες να μοιράζονται κάπως έτσι: Metro-Goldwyn-Mayer Paramount Pictures, Universal Pictures, Sony Pictures Entertainment, Warner Bros και 20th Century Fox προτιμούν το Movielink --το οποίο για την ώρα έχει στα αρνητικά του ότι απευθύνεται μόνο στο αμερικάνικο κοινό-- και Sony και Lionsgate έχουν υπογράψει με το CinemaNow. Αναποφάσιστο παραμένει ακόμη το studio με τα ποντικίσια αυτιά, αν και ήδη γίνονται διαπραγματεύσεις ώστε και οι ταινίες της Disney να βρουν το δρόμο προς τον ιστό.

Μέχρι τώρα, τα δύο sites πρόσφεραν με αντίστοιχη μέθοδο μόνο την δυνατότητα ενοικίασης ταινιών, τις οποίες ο χρήστης κατέβαζε στον υπολογιστή του και μπορούσε να τις δει (μόνο εκεί) εντός μερικών ημερών. Φυσικά, υπήρχαν και κάποιοι τίτλοι προς πώληση, περιορίζονταν όμως σε ταινίες β’ διαλογής. Με αυτό τους το άνοιγμα, τα μεγάλα χολυγουντιανά στούντιο, ελπίζουν πως, όταν έρθει η ώρα, θα έχουν ήδη στα χέρια τους τον αντικαταστάτη του DVD, με τη δυνατότητα πρόσβασης του νέο μέσου στο μέσο αμερικάνικο νοικοκυριό, να δείχνει σημαντικά υψηλή, χάρη στην δημοτικότητα του video on demand μέσω διαδικτύου. Ελπίδες που μάλλον θα επιβεβαιωθούν, με την επέλαση μέχρι το τέλος του έτους, καινούριων τηλεοπτικών συσκευών, που θα συνδέονται απευθείας με το internet.

Και όλα αυτά, μόλις λίγους μήνες μετά την έξοδο του Bubble, του Stephen Soderbergh, που βγήκε ταυτόχρονα (ή σχεδόν) σε αίθουσες και DVD club. Ένα πείραμα με σκοπό να δοκιμάσει ποιο απ’ τα δύο μέσα είναι πιο ισχυρό, που απέτυχε προφανώς γιατί η ταινία ήταν… φούσκα.

Αυτά βέβαια, για την Αμερική. Γιατί εδώ στην Ευρώπη, η αλήθεια είναι πως είμαστε λίγο κολλημένοι στις παραδόσεις ακόμη. Για την Ελλάδα βέβαια, ούτε λόγος να γίνεται.

Με spicy φιστίκια, πολλές κοκακόλες, καυτά ερωτήματα απ’ το κοινό («Είναι πιο εύκολο να παίζει σε ταινίες σαν το Οι Μαχητές του Ουρανού, ή σαν την Τροία και τον Μπεν Χούρ;»), και αφοπλιστικές απαντήσεις απ’ τους δημιουργούς («Αγάπησα όσες ταινίες έχω κάνει, και πίστεψα σ’ αυτές, κι όταν πάψω να πιστεύω, θα πάψω να κάνω ταινίες»), κύλησαν οι τρεις πρώτες μέρες του 7ου Φεστιβάλ Γαλλόφωνου Κινηματογράφου.

Το κοινό έσπευσε να γεμίσει τις αίθουσες, σχεδόν αποκλειστικά όμως, στις ταινίες που συνόδευσαν στην Ελλάδα οι δημιουργοί τους. Το Αττικόν ήταν κατάμεστο στις προβολές των Μαχητών του Ουρανού, του Les Bronze 3, και του Sheitan, πράγμα που δείχνει πως η εμφάνιση ενός συντελεστή κάτω από την οθόνη, μετά την προβολή, αποτελεί τον πιο σίγουρο κράχτη για μια ταινία –όποια κι αν είναι αυτή. Αυτό, φυσικά, έχει και τα αρνητικά του, όπως αποδείχθηκε με την προβολή του Sheitan, μιας trashy κωμωδίας, γεμάτη ενέργεια, νεανικότητα, αίμα, παράνοια και πολλές αναφορές σε σπλάτερ ανοσιουργήματα, την οποία φρόντισαν να τιμήσουν με την παρουσία τους, όλες οι κατηγορίες θεατών. Μετά το πέρας της προβολής, και αμα τη εμφανίση του Vincent Cassel –πρωταγωνιστή και παραγωγού της ταινίας--, οι… Casselίτσες έλιωσαν στους εξώστες και στα καθίσματα, τα αγοράκια διπλασίασαν τα Watt τις αίθουσας με τα φλας τους, και οι πιο συντηρητικοί των θεατών, προσπαθούσαν να βρουν τρόπο να προγκίξουν τον ηθοποιό και τον σκηνοθέτη του (Kim Chapiron, Γαλλοβιετναμέζος στα 24 του μόλις χρόνια - στη φωτό αριστερά), με τη διακριτικότητα που απαιτεί το σαβουάρ φερ των Γάλλων. Συγκεκριμένα, μια γηραιά κυρία με σκαλιστό μαλλί, εξανέστη που οι νεαροί Γάλλοι δημιουργοί, αντί να προσπαθούν να ξετινάξουν την αμερικανίλα απ’ το γαλλικό σινεμά, την αναπαράγουν δημιουργώντας ανεγκέφαλες φρικαλεότητες, ενώ ένας 26χρονος (όπως μας ενημέρωσε) νεαρός, αμφισβήτησε το γούστο του Cassel, και προκάλεσε τον σκηνοθέτη να τον βρει έξω από την αίθουσα για να του εξηγήσει αυτός τι είναι το LSD και να του προκαλέσει πιο σοβαρές παραισθήσεις δια ροπάλου. Στη συνέχεια, αποχώρησε επιδεικτικά από την αίθουσα, σέρνοντας το δύσμοιρο κοριτσάκι του απ’ το χέρι, ενώ αυτό προσπαθούσε να ρίξει μια τελευταία κλεφτή ματιά στον Βενσάν.

Μαζί με το Sheitan, αυτή ήταν so far η μόνη συναρπαστική στιγμή της διοργάνωσης, με τις ταινίες να προσφέρουν κυρίως φτηνό και απαίδευτο θέαμα. Το Les Chevaliers du Ciel του άκρως εμπορικού Gerard Pires (δημιουργού του πρώτου Taxi -ο δεξιά στη φωτό), επιβεβαίωσε την κακογουστιά του γαλλικού blockbuster, βυθίζοντάς μας σε μια κακοστημένη, «κατά της τρομοκρατίας» προπαγάνδα της γαλλικής αεροπορίας, που έχει να επιδείξει στα θετικά της, μόνο την ενδιαφέρουσα φιγούρα του πρωταγωνιστή, Benoit Magimel (ο αριστερά στη φωτό). Ο δε Patrice Leconte (του Το Κορίτσι στη γέφυρα (1999)), με το Les Bronzes 3, δεύτερο sequel της μεγάλης εμπορικής επιτυχίας του ’78, έδειξε πως, τρεις δεκαετίες μετά, οι τρελές περιπέτειες έξι φίλων, μπορούν ακόμη να προσφέρουν άπειρο γέλιο, αρκεί να ερμηνεύονται από 6 εκπληκτικούς ηθοποιούς. Και το κοινό να έχει την ανάλογη διάθεση βέβαια.

Το Le Petit Lieutenant του Xavier Beauvois, παρουσιάζει ενδιαφέρον σαν μια οπτική του film noir μέσα από το φακό του κινηματογραφικού ρεαλισμού, όμως σύντομα χάνεται στους εξαντλητικούς ρυθμούς και την περιορισμένη εμβάθυνση στους (πολλούς) χαρακτήρες. Ωστόσο, η εκπληκτική ερμηνεία της Nathalie Baye σε έναν ασυνεπή σεναριακά χαρακτήρα, θα αποζημιώσει τους πιο υπομονετικούς.

Σήμερα είπα να κάνω μια μικρή αγρανάπαυση, γιατί το θέαμα –παραδόξως—μου έπεσε πολύ πιο… ελαφρύ απ’ ό,τι περίμενα. Δεν ξέρω τι γινόταν στις διπλανές αίθουσες, κι αν αποκαλύφθηκε το βαθύτερο νόημα της ζωής σε κάποια άλλη, πιο φλουταρισμένη και καπνισμένη ταινία, αλλά απ’ ό,τι φαίνεται μέχρι ώρας, η φετινή γαλλική παραγωγή μάλλον είναι (πάλι) ψόφια.

Η Lindsay Lohan παρέλαβε με εντυπωσιακό τρόπο, όπως βλέπουν και τυφλοί φάτσα κάρτα στη φωτό, το βραβείο της Πιο Αγαπημένης Ηθοποιού, στα χτεσινοβραδινά 19α (πότε μεγάλωσαν τα σκασμένα) Nickelodeon Kids' Choice Awards.

Στη σχετική ψηφοφορία φέτος έλαβαν μέρος 25 εκατομμύρια παιδιά (και όσοι.. αγαπάνε τις αγαπημένες τους προφανώς), περισσότερα από κάθε προηγούμενη. Αγαπημένος ηθοποιός ψηφίστηκε ο Will Smith για το Hitch (2005) και αγαπημένη ταινία ο τέταρτος Χάρι Πότερ (2005). Ο Chris Rock (που δημιούργησε και την εξαιρετική σειρά Everybody Hates Chris το χειμώνα) ψηφίστηκε πιο αγαπημένη φωνή στα κινούμενα σχέδια, για το Madagascar (2005). Και ο Μπομπ Σφουγγαράκης, φυσικά, είναι το πιο αγαπημένο καρτούν, για τέταρτη συνεχή χρονιά. Τη τελετή απονομής παρουσίασε ο Jack Black.

Η Λίντσεϊ, πιο αγαπημένο νυμφίδιο όλων (γιατί να το κρύψωμεν άλλωστε) για εναδυοτρία (και τέσσερα) φεγγάρια, επανήρθε σε φόρμα πρόσφατα, μετά τη γνωστή περιπέτεια με οξυζενέ μαλλιά, κοκαϊνομανικό αδυνάτισμα, κλινικές, κτλ. Και γίνεται το πρόσωπο του Louis Vuitton, και θέλει να γίνει το πρόσωπο της Wonder Woman (2007) (αλλά όμως η επίσης φιλόδοξη Charisma Carpenter έχει πια εμφανώς περισσότερα προσόντα και.. ξέρει και τον Joss Whedon από τη Buffy). Και βέβαια (ξανα)φωτογραφίζεται έτσι ώστε να ξεσηκώνει τις.. καρδιές μας.

Και θα τα διαβάσετε όλα και αλλού. Από αύριο.

Η Σλοβακία είναι ένα ειδυλλιακό μέρος στην Ανατολική Ευρώπη, δίπλα στην Ολλανδία, όπου μιλάνε γερμανικά (και στην Ολλανδία και πιθανώς και σε όλη την Ευρώπη). Τα παιδιά είναι πάμφτωχα και μιας και δεν έχουν (δημοτικό) σχολείο να πάνε, γυρνάνε ζητιανεύοντας, κλέβοντας και δολοφονώντας. Οι γυναίκες είναι ψηλές, αδύνατες, χαζοχαρούμενες, βυζαρούδες και παντού και πάντα πρόθυμες. Αφού άντρες δεν υπάρχουν πουθενά γιατί σκοτώθηκαν όλοι στο πρόσφατο πόλεμο...


Όμως, στην Ευρώπη, δεν είναι όλα όπως φαίνονται. Και θα το ανακαλύψεις, αν έχεις διάθεση να ξεγράψεις 55 λεπτά απ' τη ζωή σου, παρακολουθώντας, σαν εισαγωγή, ότι πιο ερασιτεχνικό έχει καεί σε φιλμ από την εποχή των πρώτων stag films - χωρίς να υπονοώ καν ότι συγκρίνονται σε ενδιαφέρον ή έμπνευση (από "πραγματικά γεγονότα").

Μετά τα 55 (λεπτά, χρόνια τι σημασία έχει?), όταν γίνεται και η αποκάλυψη του πραγματικού τουριστικού προορισμού στη Σλοβακία, το να βρεθείς στη καρέκλα-λεκάνη τουαλέτας ενός απο τους θάλαμους μαρτυρίων του Hostel (2005) με κάποιο άγνωστο να σου πριονίζει τους αστραγάλους, φαντάζει τόσο χαλαρωτικό όσο μια σάουνα με τις Barbara Nedeljakova και Jana Kaderabkova. Και όλη αυτή η απόλαυση κρατάει κάνα δεκάλεπτο, πριν το υποχρεωτικό χάπι-ending.

Και μπορεί ο Eli Roth να φοράει τις επιρροές του περήφανα στο κούτελο, μιας και ο Quentin Tarantino.. παρουσιάζει, και ο Takashi Miike κάνει ένα καμέο. Αλλά ο Tarantino δε κατηγορήθηκε ποτέ σαν ελιτιστής και υπεράνω χρημάτων και ο Miike άφησε τον Ichi the Killer (Koroshiya 1 - 2001) για παραμύθια για μικρά παιδιά (βλ. Yôkai daisensô (2005) - θα του γράψω κι αυτουνού τίποτα άμα δε με προλάβει ο dalaiklama). Και το πόνημα του μαθητή δεν έχει ούτε τον αυτοσαρκασμό (ίσα ίσα παίρνει τον εαυτό του, γελοία, πολύ σοβαρά) ούτε τη δίψα για αίμα (παρά τα 150 γαλόνια που χύθηκαν στα γυρίσματα) των δασκάλων του.

Έχει μόνο τη δίψα για εύκολο χρήμα και εντυπωσιασμό μικρών παιδιών.

Όπως ενδεχομένως έχετε πληροφορηθεί από τις αρμόδιες πηγές, άρχισε την περασμένη Πέμπτη το 7ο Φεστιβάλ Γαλλόφωνου Κινηματογράφου της Αθήνας. Φέτος, με την συνεργασία του Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, το Γαλλικό Ινστιτούτο Αθηνών έχει μαζέψει 17 ταινίες παραγωγής 2005, που θα προβληθούν για πρώτη φορά στη χώρα μας, στις αίθουσες Αττικόν και Απόλλων, αλλά και στο auditorium του Ινστιτούτου.

Στις προβολές της διοργάνωσης, που θα διαρκέσει έως και την Κυριακή 9 Απριλίου, συμπεριλαμβάνεται μια επιλογή από τις καλύτερες ταινίες της πρόσφατης γαλλικής κινηματογραφικής παραγωγής, καθώς και δύο αφιερώματα στον Μιχάλη Κακογιάννη και τη Jeanne Moreau. Στο πρόγραμμα βρίσκονται από 8 ταινίες για το κάθε τιμώμενο πρόσωπο, οι οποίες καλύπτουν όλο το φάσμα των ταλέντων και των ικανοτήτων των δύο τιμώμενων προσώπων.

Αυτό που ανεβάζει την αίγλη του φετινού φεστιβάλ και το κάνει να ξεχωρίζει απ’ τις περασμένες διοργανώσεις του, είναι το πλήθος και η ποιότητα των καλεσμένων, με τον Vincent Cassel (πρωταγωνιστή του θρίλερ Sheitan, που πρωτοπροβάλλεται απόψε στις 23,00, στο Αττικόν), να πιάνει το πιο pop corn άκρο τους, και τον Patrice Leconte (σκηνοθέτη του Les Bronzes 3, που θα παιχτεί αύριο στις 20.30 στην ίδια αίθουσα) να ηγείται των βετεράνων του γαλλικού.

Σήμερα το μεσημέρι, πραγματοποιήθηκε κοινή συνέντευξη τύπου των Vincent Cassel και Kim Shapiron, σκηνοθέτη του Sheitan, όπου ο Vincent Cassel, με φαρδύ παντελόνι και μαύρη σαγιονάρα, δήλωσε ότι δεν πηγαίνει πια σινεμά, και πιστεύει περισσότερο στη δύναμη του DVD, για την οικονομική βιωσιμότητα των ταινιών. Οι δυο τους, θα βρεθούν αργότερα και στην προβολή της ταινίας τους, και θα δεχθούν ερωτήσεις από το κοινό μετά την προβολή, οπότε αν ποτέ θέλατε να χιμήξετε στον σύζυγο της Monica Belluci, τώρα είναι η ευκαιρία σας.

Σχετικά με τις ταινίες πάντως, το πρόγραμμα μπορείτε να βρείτε εδώ, και να σημειώσετε από τώρα το Le Petit lieutenant, που κέρδισε φέτος το Cesar Α’ γυναικείου ρόλου, το Les Chevaliers du Ciel, που απ’ ό,τι ακούω, είναι το γαλλικό Stealth και θα βγει στις ελληνικές αίθουσες μέσα στον Απρίλη, το Les Poupes Russes που, αν θυμάστε το Euroflirt αυτό είναι κάτι σαν sequel του, ενώ αν δεν το θυμάστε, παίζει η Audrey Tautou, που φαντάζομαι τη συμπαθείτε. Για τα παιδάκια, ο Αστερίξ και οι Βίκινγκς, το πιο ακριβό κινούμενο σχέδιο της Ευρωπαϊκής παραγωγής, θα κάνει εδώ την πρεμιέρα του, ενώ μάλλον θα ευχαριστηθούν και το Le roman De Renart.

Κι αμα πάρουμε πρέφα και τίποτε άλλο καλό, εδώ είμαστε.

Αυτήν την εβδομάδα η ελληνική κινηματογραφία φαίνεται να έχει αποδεχτεί την πορεία της προς την κόλαση, και αποφάσισε να πάει στον αγύριστο με μια τρελή φιέστα. Μετά τον Σάκη Ρουβά, άλλη μια σούπερ σταρ του ελληνικού πολιτισμού, προσθέτει το όνομά της στα πιο ανέλπιστα κινηματογραφικά credits της Ιστορίας: Δόμνα Σαμίου.

Η Δόμνα Σαμίου και το μπαλέτο της ευελπιστούν να ξεπεράσουν τη Βανέσα Αδαμοπούλου στα hits του MftM

Η δημοφιλής (?) 78χρονη τραγουδίστρια με την μικρασιατική καταγωγή, που έχει συνδέσει το όνομά της με την ανάδειξη και τη διαφύλαξη της παραδοσιακής ελληνικής μουσικής, θα αφήσει για λίγο το μικρόφωνο και τα νταούλια, για να συμμετάσχει στην νέα συμπαραγωγή των Odeon, Nova και Graal. Η ταινία, που δεν έχει ακόμη τιτλοφορηθεί, θα μας ταξιδέψει «στα μαγευτικά μονοπάτια της Μικράς Ασίας, όπου μέσα από μεθυστικά αρώματα και παραδοσιακές μουσικές, θα σχηματιστεί ένας συγκλονιστικός έρωτας ανάμεσα σε έναν Αρμένιο και μια Ελληνίδα,» σύμφωνα με το Δελτίο Τύπου.

Το σενάριο, που υπογράφει ο Κώστας Κουτσομύτης και αναμένεται να περάσει ένα τελευταίο χτένισμα από τον Χριστόφορο Παπακαλιάτη, θα «εκτυλίσσεται σε δύο χρόνους, το παρόν και το μέλλον.» Η Δόμνα Σαμίου θα κρατά προφανώς τον ρόλο της περί ου ο λόγος Ελληνίδας στο παρόν, η οποία θα αναπολεί τον έρωτα της ζωής της με τον Αρμένιο. Τον Αρμένιο μάλλον θα υποδύεται ο ίδιος ο Παπακαλιάτης, άγνωστο το γιατί.

Για την Ελληνίδα στη νεαρή ηλικία, αν και δεν έχει ανακοινωθεί επισήμως τίποτε μέχρι ώρας, τα διάφορα ονόματα που ακούγονται αυτή τη στιγμή, καλύπτουν το χαώδες φάσμα από την Κάτια Δανδουλάκη μέχρι τη Sienna Miller –ναι, καλά διαβάσατε, την Sienna Miller, και αυτό βγήκε από χείλη εκπροσώπου της Graal. Ξεπερνώντας το γεγονός ότι η κα Δανδουλάκη δεν είναι νεαρά, και ότι η Sienna Miller δεν είναι Ελληνίδα, εμείς θα επιτελέσουμε το χρέος μας για δημιουργική κριτική προτείνοντας την Δήμητρα Ματσούκα, μιας και «το φυσικό χάρισμα επικοινωνίας της με το κοινό μας κάνει να νιώθουμε σίγουροι για την εμπορική επιτυχία της ταινίας», για να θυμηθούμε τα χτεσινά. Ή, ακόμη καλύτερα, τη Δήμητρα Μαργέτη, που ίσως μπορέσει να εξασφαλίσει στο ελληνικό σινεμά ένα πιο ομαλό πέρασμα στην νέα του κατοικία. Αιωνία του η μνήμη…

Είναι δύσκολο να φανταστείς, στην Ελλάδα, ότι μια ταινία όπου τα φτιάχνει ένας πιτσιρικάς με τη 16χρονη κόρη ενός θρησκόληπτου, και σκοτώνει τον αδερφό της όταν τους ανακαλύπτει, θα θεωρούνταν "η πιο προκλητική ταινία της χρονιάς". Μάλλον.. επιστημονικής φαντασίας θα χαρακτηρίζονταν. Το δεύτερο σκέλος (αυτό του φόνου). Αφού οι πιο πολλές κατηχητικοπούλες είναι υπεράνω του μέσου όρου και της κοινής ηθικής. Και οι συγγενείς τους, το πιο απειλητικό που κάνουν είναι.. τα στραβά μάτια.



Αυτό που παραγνωρίζουν όμως αρκετοί, ακόμα και μετά τις δραματικές τελευταίες προεδρικές εκλογές, είναι ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες, ένα από τα μεγαλύτερα και πιο "προηγμένα" κράτη στο κόσμο, αποτελούν επίσης και ένα από τα πιο εξαιρετικά θρησκευόμενα. Και ακόμα και η Εξελικτική Θεωρία (του Δαρβίνου) τους έκατσε στο λαιμό, δε τη κατάπιαν ποτέ, και προσπαθούν όλο και πιο έντονα να τη φτύσουν. Και σε τέτοιες συνθήκες η, διαβόητη πλέον, κριτική του Variety που χαρακτηρίζει τον The King (2005) επιβλαβή ηθικά και ενοχλητικό δραματουργικά, είναι υπόδειγμα αυτοσυγκράτησης (σεμνότητας και ταπεινότητας).



Ήταν στραβό το κλίμα λοιπόν για τη ταινία, το 'φαγε και o Todd McCarthy. Ξεκίνησε με Sean Penn σα χριστιανό πατέρα, Daryl Hannah μάνα, Alison Lohman κόρη και.. φιλοδοξίες. Και κατέληξε μετά απο πολλές ενδιάμεσες αντικαταστάσεις ηθοποιών, ατυχήματα και χρεωκοπίες να ψάχνει διανομή και αξιοπιστία στην αμερικάνικη αγορά (όπου τελικά ανοίγει σε κάποιες αίθουσες στις 5 Μαίου). Παρόλο που 'χει τον λατίνο "καρδιοκατακτητή" Gael García Bernal στον πρωταγωνιστικό ρόλο και τον "Academy Award nominee" σεναριογράφο του Monster's Ball (2001) στοn υποβολέα.

Το τελικό αποτέλεσμα πάντως μόνο αποκαρδιωτικό δεν είναι. Ο Penn σίγουρα θα 'δινε στη ταινία @@ αλλά και ο (Academy Award winner) Hurt κάνει μισο-οσκαρική δουλειά. Και η (αξεπέραστη Rita του Malholland Dr. (2001)) Laura χωρίς-Elena-πια Harring όσο να 'ναι.. βοηθάει. Και άμα ξεπεράσεις το γεγονός ότι και οι δυο του βασικού ζεύγους κοντεύουν τα 30 και παίζουν τινέιτζερ, και το σενάριο έχει τεράστιες τρύπες, καταλαβαίνεις ότι..

Πρόκειται για μια, κάθε άλλο παρά πατερναλιστική, παραβολή για τη πίστη και τη συγχώρεση, που απογειώνεται από τη φωτογραφία του Eigil Bryld, και τη μουσική του Max Avery Lichtenstein. Και σου καρφώνεται, στο πίσω μέρος του κεφαλιού σου, για καιρό. Όπως Θα 'πρεπε.