
(1/5)Σκηνοθεσία: Jafar Panahi
Σενάριο: Shadmehr Rastin
Παίζουν: Sima Mobarak-Shahi, Shayesteh Irani, Ayda Sadeqi
Το πολιτικό σινεμά, παρουσιάζει και σχολιάζει μια πολιτική πραγματικότητα, εισάγοντάς την σε έναν κινηματογραφικό κόσμο, που την ωθεί στα άκρα μετατρέποντάς την σε ένα δυστοπικό σύμπαν, ή την μετατρέπει σε κωμικό μηχανισμό για να αναδείξει τον παραλογισμό της, ή την χρησιμοποιεί ως αίτιο της τραγωδίας που προκύπτει από το ξεδίπλωμα του δράματος του ήρωα, ή την καταγράφει ενδελεχώς και την αναλύει σε βάθος. Ή τέλος πάντων, οτιδήποτε άλλο, αλλά κάτι. Κάτι την κάνει για να φτιάξει ένα πράμα σαν ταινία, που από κάπου ξεκινάει και προς τα κάπου πηγαίνει. Ο Jaffar Panahi, που επανειλημμένως έχει βρει στραβά και παράδοξα της χώρας του, του Ιράν, και τα ‘χει κινηματογραφήσει, εδώ δεν φτιάχνει ταινία.

Θέμα του Offside, μια ετερόκλητη ομάδα Ιρανών γυναικών, που προσπαθούν να μπουν κρυφά στο γήπεδο που διαγωνίζεται η εθνική τους εντεκάδα για μια θέση στο Μουντιάλ του ’06. Κρυφά, γιατί στο Ιράν, η είσοδος στις γυναίκες σε ποδοσφαιρικά γήπεδα απαγορεύεται, μολονότι επιτρέπεται να βλέπουν τα ματς στην τηλεόραση, ή να μπουν σε γήπεδο βόλεϊ, ή μπάσκετ. Τα κορίτσια συλλαμβάνονται, μεταφέρονται σε μια αυτοσχέδια φυλακούλα, και ενόσω περιμένουν την προσαγωγή τους, ανταλλάσσουν με τους φύλακές τους, τις απόψεις τους για την ορθότητα και την ισχύ των πεποιθήσεων των Ιρανών, σε ελαφρύ και ευδιάθετο κλίμα.
Δεν πα’ να του δώσουν όσες Αρκούδες θέλουν οι Βερολινέζοι, εγώ αρνούμαι να παραδεχτώ ότι το να βλέπω επί μιάμιση ώρα τις ηρωίδες του Panahi να προσπαθούν να αντικρούσουν τον παραλογισμό που έχουν εμποτίσει στους Ιρανούς οι Μουλάδες κι οι Αγιατολάδες και η εξωφρενικά ευνουχιστική θρησκομανία τους, είναι ένα θέαμα που αφορά το παγκόσμιο κοινό, έστω και το πιο σκληροπυρηνικό art-house ακροατήριο. To Offside δεν έχει καμία σεναριακή εξέλιξη, καμία σκηνοθετική πρωτοτυπία, κανέναν ενδιαφέρων χαρακτήρα, κανένα ενδιαφέρον γενικότερα, μετά το πρώτο μισάωρο.
Μαγκιά του Panahi που ανέδειξε ένα θέμα (ή τουλάχιστον μια πτυχή της κατάστασης) που η παγκόσμια κοινότητα μάλλον αγνοούσε, και μαγκιά του που εξακολουθεί να μετριέται με μια πολιτική και θρησκευτική ηγεσία που μόνο κατά τύχη επιτρέπει στις ταινίες του να προβάλλονται στη χώρα του. Και μπράβο του που κατάφερε να τροφοδοτήσει μια σχετική μίνι αναμπουμπούλα. Αλλά εγώ προτιμώ να ξαναδώ το Cache και το Le Couperet, δυο ταινίες αμέτρητα ανώτερης πολιτικής οξύνοιας και τεχνικής επιδεξιότητας, που δεν πήραν και κανένα ιδιαίτερο βραβείο πουθενά.

Θέμα του Offside, μια ετερόκλητη ομάδα Ιρανών γυναικών, που προσπαθούν να μπουν κρυφά στο γήπεδο που διαγωνίζεται η εθνική τους εντεκάδα για μια θέση στο Μουντιάλ του ’06. Κρυφά, γιατί στο Ιράν, η είσοδος στις γυναίκες σε ποδοσφαιρικά γήπεδα απαγορεύεται, μολονότι επιτρέπεται να βλέπουν τα ματς στην τηλεόραση, ή να μπουν σε γήπεδο βόλεϊ, ή μπάσκετ. Τα κορίτσια συλλαμβάνονται, μεταφέρονται σε μια αυτοσχέδια φυλακούλα, και ενόσω περιμένουν την προσαγωγή τους, ανταλλάσσουν με τους φύλακές τους, τις απόψεις τους για την ορθότητα και την ισχύ των πεποιθήσεων των Ιρανών, σε ελαφρύ και ευδιάθετο κλίμα.
Δεν πα’ να του δώσουν όσες Αρκούδες θέλουν οι Βερολινέζοι, εγώ αρνούμαι να παραδεχτώ ότι το να βλέπω επί μιάμιση ώρα τις ηρωίδες του Panahi να προσπαθούν να αντικρούσουν τον παραλογισμό που έχουν εμποτίσει στους Ιρανούς οι Μουλάδες κι οι Αγιατολάδες και η εξωφρενικά ευνουχιστική θρησκομανία τους, είναι ένα θέαμα που αφορά το παγκόσμιο κοινό, έστω και το πιο σκληροπυρηνικό art-house ακροατήριο. To Offside δεν έχει καμία σεναριακή εξέλιξη, καμία σκηνοθετική πρωτοτυπία, κανέναν ενδιαφέρων χαρακτήρα, κανένα ενδιαφέρον γενικότερα, μετά το πρώτο μισάωρο.Μαγκιά του Panahi που ανέδειξε ένα θέμα (ή τουλάχιστον μια πτυχή της κατάστασης) που η παγκόσμια κοινότητα μάλλον αγνοούσε, και μαγκιά του που εξακολουθεί να μετριέται με μια πολιτική και θρησκευτική ηγεσία που μόνο κατά τύχη επιτρέπει στις ταινίες του να προβάλλονται στη χώρα του. Και μπράβο του που κατάφερε να τροφοδοτήσει μια σχετική μίνι αναμπουμπούλα. Αλλά εγώ προτιμώ να ξαναδώ το Cache και το Le Couperet, δυο ταινίες αμέτρητα ανώτερης πολιτικής οξύνοιας και τεχνικής επιδεξιότητας, που δεν πήραν και κανένα ιδιαίτερο βραβείο πουθενά.
Δείτε/Κρύφτε τις αίθουσες που ανοίγει v
*Το πρόγραμμα αναδημοσιεύεται από το Αθηνόραμα και ισχύει για τη πρώτη βδομάδα προβολής
ΔΑΝΑΟΣ 1
Λ. Κηφισίας 109 (ΜΕΤΡΟ Πανόρμου), 2106922655.
Πεμ. - Τετ.: 19.00/ 21.00/ 23.00
ΕΛΛΗ
Ακαδημίας 64 (ΜΕΤΡΟ Πανεπιστήμιο), 2103632789.
Πεμ. - Τετ.: 20.15/ 22.15
ΣΙΝΕ ΨΥΡΡΗ FAMOUS GROUSE
Σαρρή 40-44, (πίσω από το θέατρο Αποθήκη), 2103247234.
Πεμ. - Τετ.: 21.00/ 23.00
ODEON ΑΒΑΝΑ (Θερινός)
Κηφισίας 234 & Λυκούργου 3, 2106715905.
Πεμ. - Τετ.: 21.00/ 23.00

Προηγούμενο


Σε άλλα κόμικ-ο-νέα, ο Arad είπε ότι το











(3/5)

«Ποιος έφαγε την κοσμική σούπα», ποιος είναι ο νέος μας πρόγονος, ποια ήταν η μεγάλη ιδέα του Αϊνστάιν, τι γίνεται με τη νόσο του Πάρκινσον, με το AIDS, τι είναι ακριβώς το Τσουνάμι και πολλά άλλα επιστημονικά θέματα στο International Science Film Festival: 4 μέρες, 35 επιστημονικές ταινίες, 11 χώρες, 40 ώρες προβολών, 5 διαλέξεις, 7 βραβεία. To CAID σε συνεργασία με την Ελληνοαμερικανική Ένωση παρουσιάζει το 1ο Διεθνές Φεστιβάλ Επιστημονικών Ταινιών. Το φεστιβάλ -που θα πραγματοποιηθεί από 25 έως και 28 Μαΐου 2006 στην Ελληνοαμερικανική Ένωση- στοχεύει στην προώθηση, τη διάδοση και την εκλαΐκευση της επιστημονικής γνώσης
Ωστόσο, λένε ότι η ταινία είναι καλομονταρισμένη και εξαιρετικά γυρισμένη, στα υψηλά επίπεδα του Stone. Εμείς πάντως απορούμε τι θα μας κρατήσει το ενδιαφέρον σε μια ταινία για δυο αστυνομικούς, που έμειναν εγκλωβισμένοι στα ερείπια των διδύμων μέχρι να έρθουν τα σωστικά να τους βγάλουν έξω, ιδίως όταν ο ένας απ' αυτούς είναι ο Nicolas Cage. Εκτός βέβαια κι αν ο σκοτεινός σκοπός του Stone, είναι να ξαναφέρει τα παχιά μουστάκια στη μόδα, αφού προφανώς μόνο όσοι τα έχουν στην ταινία, μένουν ζωντανοί ως τους τίτλους τέλους.









(2/5)


(2.5/5)



Το Tideland, η μεταφορά της ομότιτλης νουβέλας με άρωμα ποίησης του Mitch Cullin, είναι το όνειρο όσων ήλπιζαν να δουν κάτι ακόμη πιο αλλόκοτο απ' το Fear and Loathing. Η Jeliza-Rose είναι η κόρη δύο τελειωμένων junkies, που, αφού αποτρέπει τον πατέρα της απ' το να στείλει τη νεκρή μητέρα της στον άλλο κόσμο με τελετή των Βίκινγκς που τόσο αγαπά (καίγοντάς την μέσα στο διαμέρισμά τους), ταξιδεύει μαζί του ως το σπίτι της νεκρής γιαγιάς της, στη μέση του πουθενά. Εκεί, ο πατέρας με την ανεξήγητη εμμονή για το ακρωτήρι της 




Το «On a clear day» μπορεί να μην είναι τόσο δυνατό, ώστε να κάνει τη μεγάλη έκπληξη, αλλά διαθέτει στιγμές γέλιου και συγκίνησης και κυρίως στιγμές παρέας, καθώς οι φίλοι είναι αυτοί που δεν αφήνουν τον Frank να εγκαταλείψει την προσπάθεια. Η ταινία λειτουργεί επίσης καλά στις λεπτομέρειες, παρουσιάζοντας τη καθημερινότητα των εργατών, την ανεργία σε μεγάλη ηλικία, αλλά και το πώς μπορεί να διαχειριστεί κανείς την απώλεια (ο Frank έχει χάσει ένα γιο από πνιγμό στη θάλασσα).
Με αφορμή την έξοδο της [...] ταινίας [...] 'ΚΩΔΙΚΑΣ DA VINCI' και με πηγή έμπνευσης την πολύπλευρη μορφή του Leonardo Da Vinci, η ΠΡΟΟΠΤΙΚΗ Α.Ε., θυγατρική του Ομίλου Επιχειρήσεων Ήχου και Εικόνας AUDIOVISUAL, παρουσιάζει την ομαδική έκθεση σύγχρονης τέχνης



Ο Αλέξης Δαμιανός γεννήθηκε το 1921 στην Αθήνα. Μετράει χρόνια και σημαντικά γεγονότα: έζησε όλη την ιστορία που εμείς απλώς διαβάζουμε, την ιστορία που αυτόν τον ώθησε στη δημιουργία. Το λέω αυτό, γιατί συμφωνώ με τη γνώμη εκείνων που θέλουν το ρεύμα των κινηματογραφιστών της γενιάς του ΄60 να μάχεται με τις ταινίες του εναντίον της Χούντας των Συνταγματαρχών(1967-1974) και να προσπαθεί να αποδώσει την "ελληνικότητα" ενάντια στις έντονες αμερικάνικες επιρροές της εποχής. Η Ευδοκία (1971), καθώς και η πρώτη ταινία του Θόδωρου Αγγελόπουλου, Αναπαράσταση (1970) είναι χαρακτηριστικά παραδείγματα του κινηματογράφου που ο κριτικός Φώτης Αλεξίου ονόμασε "Νέος Ελληνικός Κινηματογράφος". Είναι το νέο αυτό ρεύμα που θέλησε να εναντιωθεί στον εμπορικό κινηματογράφο της εποχής, τα ηνία του οποίου κρατούσε η Φίνος Φιλμς και να ασχοληθεί με έναν τύπο 
(4.5/5)




(4/5)
[...]Αν δεν προλάβατε να δείτε όλες τις ταινίες της τρέχουσας κινηματογραφικής σαιζόν, η C1nemax με τις αίθουσες Κηφισιά 3 C1nemax class και Νιρβάνα C1nemax class σας παρουσιάζει, από 04/05/06 έως 10/05/06, όλες τις βραβευμένες ταινίες των φετινών Όσκαρ.
Από τη μια, η 21η ταινία του franchise της EON στοχεύει στο να φέρει και τον υπερπολύτιμο χαρακτήρα της στον 21ο αιώνα. Μέσω.. reboot, στο δρόμο που άνοιξε το 
Τα πυροτεχνήματα του Pellicano τον οδήγησαν στα δικαστήρια, όπου βρέθηκε αντιμέτωπος με μια λίστα 110 κατηγοριών, που υποδείκνυαν εγκλήματα εκβιασμού, συνομωσίας, εκφοβισμού μαρτύρων, καταστροφή στοιχείων και τηλεφωνικών υποκλοπών. Μια από τις πιο ενδιαφέρουσες πτυχές της υπόθεσης, ήταν οι σχέσεις του Pellicano με τις αστυνομικές αρχές του Los Angeles και του Beverly Hills, οι οποίες τον προμήθευαν με απόρρητα αρχεία διασήμων, αλλά και οι σχέσεις του ντετέκτιβ με πρώην υπάλληλο τηλεφωνικής εταιρείες, που διευκόλυνε την διαδικασία παρακολούθησης των τηλεφώνων. Στη συνέχεια, το σκάνδαλο απέκτησε τεράστιες διαστάσεις, όταν άρχισαν να ακούγονται ονόματα απ' το πελατολόγιο και τις δραστηριότητες του Pellicano, το οποίο περιλάμβανε αστέρια όπως η 



Γράψε με!
Γράψε με!
Cast:
Contact Us