Συνελήφθη χτες στη καρδιά του Ισραήλ, το Μαλιμπού, ο πρωτοπαλίκαρος των αντι-σιωνιστικών δυνάμεων και διανοητής παύλα δημιουργός, Μελ Γκίμπσον. Κουβαλούσε πάνω του, και ειδικότερα στο στομάχι του, τόνους οινοπνεύματος, που πιθανολογείται ότι σκόπευε να χρησιμοποιήσει για να βάλει φωτιά στην εύφορη γη και να χτίσει κανά αυθαίρετο.

Αντιστάθηκε με όλες του τις δυνάμεις αλλά υπέκυψε στην αριθμητικά υπερτερότατη και άκρως εκπαιδευμένη δύναμη του αστυνομικού βάρδιας. Ακόμα και χειροπεδεμένος όμως, ο ήρωας των απανταχού χριστιανών και σιιτών μουσουλμάνων (και αθόρυβος εσχάτως), συνέχισε να απειλεί τον βοηθό σερίφη ότι θα τον γαμήσει, έχοντας καταλάβει την καλά κρυμμένη του εβραϊκή καταγωγή.

Μετά το γεγονός, η Κοντολίιζα Ράις ανέβαλλε, με ανακούφιση, το ταξίδι της στη Μέση Ανατολή για τα ασήμαντα του Λιβάνου. Και ετοιμάζεται να μεταβεί στη, πατρίδα του Γκίμπσον, Αυστραλία, τη Νέα Ζηλανδία και την Ανταρκτική, όπου αναμένεται να χτυπήσει το Ισραήλ σε αντίποινα για τη σοβαρότατη πρόκληση.

Με την Μόστρα 63 και τις αρκετές αξιόλογες αμερικάνικες συμμετοχές της (σε ένα φεστιβάλ που έδωσε και τη πιο βραβευμένη και συζητημένη ταινία του 2005, έτσι?) να ετοιμάζεται, και το Miami Vice (2006) να βγαίνει σήμερα στις αίθουσες της αντίπερα όχθης του Αντλατικού, φαίνεται να ξεκινάει και επίσημα η προ-οσκαρική περίοδος. Και σκάνε τα πρώτα μεγάλα, βαριά ονόματα.

Ακριβώς στη περίπτωση, έχουμε το remake του Internal Affairs (όχι του Figgis του '90 αλλά αυτού) που γυρίστηκε στο Χονγκ Κονγκ το 2002 με ένα στυλ που θυμίζει πολύ Michael Mann. Με ένα τίτλο (The Departed) που παραπέμπει σε remake μεταφυσικού ρομάντζου, από αυτά που βλέπουμε τελευταία.

Το trailer δε γέρνει προς κανένα απ' τα δυο άκρα. Αλλά και ο DiCaprio δε φαίνεται να είναι στα νερά του και ο Nicholson δε φαίνεται να βοηθάει (επαναλαμβάνοντας τους ατελείωτους ρόλους του πυροβολημένου του παρελθόντος του). Έτσι αυτό που φαίνεται.. βεβαιότητα πια είναι ότι ο Martin Scorsese, σκηνοθέτης και αυτής της "μεγάλης" ταινίας, δε θα πάρει ποτέ Όσκαρ. Αλλά επειδή έχει, όπως είναι πασίγνωστο, άκρες και συμπάθειες, κάτι θα τσιμπήσει ίσως και αυτό το πόνημά του. Ειδικά αν το πρωτότυπο στόρι, αντιπαλότητας ενός μυστικού.. μαφιόζου στο αστυνομικό τμήμα της Βοστόνης και ενός μυστικού αστυνομικού στην ιρλανδική μαφία, αποδειχτεί ικανό να κουβαλήσει και αυτή τη ταινία.

Από την άλλη, περισσότερες οσκαρικές πιθανότητες, ακόμα και για τον Brad Pitt, έχει η νέα συνεργασία του σκηνοθέτη Alejandro González Iñárritu και του σεναριογράφου Guillermo Arriaga, δημιουργών των 21 Grams (2003) και Amores perros (2000). Που στο τσακ χάσαν και το μεγάλο βραβείο στις Κάνες, όπως έχουμε πει ήδη.

Ανακοινώθηκε σήμερα το line-up για το φεστιβάλ της Βενετίας που ξεκινάει στις 30 Αυγούστου. Και είναι το πιο ενδιαφέρον της χρονιάς συνήθως, χωρίς αμερικάνικες ή γαλλικές αγκυλώσεις.

Φέτος το πρόγραμμα θα ανοίξει η Black Dahlia του Brian De Palma.



Για πρώτη φορά από τον 2ο Παγκόσμιο, και οι 21 ταινίες (από.. 27 χώρες) του κυρίως διαγωνιστικού τμήματος θα κάνουν πρεμιέρα στην 63η Μόστρα. Και αρκετές είναι ενδιαφέρουσες, ανάλογα και με το προς τα ποια ήπειρο και γενιά βλεφαρίζεις. Εμείς, για παράδειγμα, ήδη παρουσιάσαμε το The Fountain του Darren Aronofsky και το Hollywoodland του Allen Coulter. Ενώ περιμένουμε και το (εκτός διαγωνιστικού) Inland Empire του David Lynch, που δε πρόκαμε τις Κάνες και καλύτερα αφού θα τιμηθεί και για το σύνολο του έργου του. Και να δούμε άμα ζει ακόμα ο Alain Resnais. Ε και αρκετά άλλα, που θα (ανα)καλύψουμε στη πορεία μέχρι τις απονομές, τη Κυριακή 9 Σεπτεμβρίου.

Η πλήρης λίστα του διαγωνιστικού έχει ως εξής

Opening film :

Brian DE PALMA

The Black Dahlia

120'

Barbara ALBERT	Fallen	88'
Gianni AMELIO	La stella che non c’è	103'
Darren ARONOFSKY	The Fountain	96'
Allen COULTER	Hollywoodland	126'
Emanuele CRIALESE	Nuovomondo (The Golden Door)	120'
Alfonso CUARÓN	Children of Men	114'
Emilio ESTEVEZ	Bobby	120'
Stephen FREARS	The Queen	97'
Mahamat-Saleh HAROUN	Daratt	96'
Benoît JACQUOT	L’intouchable	82'
KON Satoshi	Paprika	90'
Joachim LAFOSSE	Nue propriété	92'
ÔTOMO Katsuhiro	Mushi-shi	131'
Alain RESNAIS	Private Fears in Public Places	120'
Jean-Marie STRAUB, Daniele HUILLET	Quei loro incontri	68'
Johnnie TO	Exiled	98'
TSAI Ming-Liang	Hei yanquan (I don’t want to sleep alone)	115'
Paul VERHOEVEN	Zwartboek	135'
Ivan VYRYPAEV	Ejforija	74'
Apichatpong WEERASETHAKUL	Sang sattawat (Syndromes And A Century)	105'

Closing Film :

Pavel LOUNGUINE

Ostrov

Out of Competition

112'

Αν και, με την Kate Beckinsale στους πρωταγωνιστές, πολύ θα θέλαμε αυτό το Click να είναι μια μεταφορά του ομότιτλου ιταλικού ερωτικού κόμικ, με το τηλεχειριστήριο της λίμπιντο, δυστυχώς δεν είμαστε αρκετά τυχεροί σ’ αυτή τη ζωή. Το Click είναι μια ταινία με τον Adam Sandler.
Όμως, αν βρεθείτε στην αίθουσα περιμένοντας μια τυπική ταινία με τον Adam Sandler, θα εκπλαγείτε. Τα comedy classics του (δυνατές φωνές, περίεργες φάτσες, κλανιές στη μούρη) βέβαια, είναι όλα εδώ. Όπως όμως και ένα σωρό άλλα πράγματα. Για παράδειγμα, η πιο συγκρατημένη και σύνθετη ερμηνεία του, που σου ανοίγει την πόρτα για τον προσγειωμένο χαρακτήρα του. Ή η εξαιρετική εμφάνιση του Walken, που καρικατουρίζει τον εαυτό του και σε ανεβάζει στο υπερφυσικό premise της ταινίας. Ή ο απίθανος David Hasselhoff, που παρωδεί τον εαυτό του, παρέχοντας τον villain που χρειάζεσαι για να μπορέσεις να επικροτήσεις τις λάθος επιλογές του πρωταγωνιστή.

Γιατί, εντάξει, όταν δίνεις σ' έναν άνθρωπο ένα τηλεκοντρόλ που ελέγχει το σύμπαν γύρω του, αναγκαστικά θα κάνει και μερικές λάθος επιλογές. Στην αρχή θα πατήσει μόνο το mute όταν γκρινιάζει η γυναίκα του, ή το slow motion όταν δει μπαλκόνια να κάνουν jogging. Aλλά πολύ σύντομα θ' αρχίσει να πηδάει κεφάλαια όπως η δουλειά, ή οι αρρώστιες, και πριν καταλάβει πως η ζωή είναι πολύ μικρή για να την περνάς στο fast forward, οι τίτλοι του τέλους, δε θα 'ναι παρά μερικά καρέ μακριά.

Κι αν και το μήνυμα της ταινίας είναι στοιχειώδες και τετριμμένο, το ταξίδι ως εκεί, είναι τόσο αναπάντεχο και απολαυστικό, που κάνει τη διαδρομή συλλεκτική. Η ταινία του Coraci σκαρφαλώνει στο επόμενο επίπεδο απ' τα συνήθη πανηγύρια του Sandler, χάρη στον ευαίσθητο συναισθηματικό πυρήνα της, και την πρόθεση των δημιουργών να γυρίσουν μια σοβαρή κωμωδία με καρδιά, που δε διστάζει να πέσει με τα μούτρα στο δράμα, για να δοκιμάσει το εύρος του πρωταγωνιστή της, και τη δυνατότητά του να διευρύνει το κοινό του. Και κάπως έτσι, γίνεται μια απ' τις πιο σπουδαίες κι ευχάριστες εκπλήξεις της χρονιάς.

Ενώ ο μόνιμος καημός όλων είναι ότι δεν υπάρχουν αρκετές σκηνοθέτριες για να σπάσουν το άδικο αντρικό κατεστημένο της βιομηχανίας, φαίνεται ότι και οι λίγες που υπάρχουν έχουν βαλθεί να αποδείξουν ότι είναι άσχετες.
Η Commencini με την πρόσφατη ταινία της Don't Tell μας αποδεικνύει περίτρανα ότι όσο budget και να έχεις, όσο ωραίους πρωταγωνιστές και να έχεις, πάλι η καλή ταινία δεν είναι δεδομένη. Το ζητούμενο είναι φυσικά να ξέρεις να σκηνοθετείς και όχι ν’αφήνεις το steadycam και τα λοιπά μαραφέτια να τα κάνουν όλα για σένα.

Μεταφορά βιβλίου της ίδιας της σκηνοθέτριας, το σενάριο της ταινίας είναι κι αυτό αναποφάσιστο, γιατί μέχρι το τέλος δεν κατασταλάζει ως προς το ποιανού την ιστορία διηγείται. Της Σαμπίνας, της τυφλής λεσβίας φίλης της, του αδελφού της, του αγοριού της ή του σκηνοθέτη φίλου του; Αν μη τι άλλο, αφού ο μοντέρ συνήθως σώζει την κατάσταση, γιατί εδώ παρέλειψε να το κάνει;

Θαμμένα οικογενειακά μυστικά που βγαίνουν σιγά-σιγά στην επιφάνεια οδηγούν σε προβληματισμούς σχετικούς με την αγάπη, το ένστικτο, την ανοχή, την κανονικότητα και την παρέκκλιση, το όραμα και το βόλεμα. Η προσπάθεια να ανακατευτεί λίγη πρέζα από τη ζωή της βιομηχανίας του θεάματος μέσα σ’ όλα αυτά, παρότι επίδοξη, δεν οδηγεί πουθενά. Οι χαρακτήρες δεν είναι καλά ανεπτυγμένοι, οι ηθοποιοί δεν καταφέρουν να τους εμφυσήσουν ούτε λίγη ζωή και ορισμένες σκηνές (βλ. δίπλα στην πισίνα) εκλαμβάνονται πιο πολύ ως παρωδία, αν και όχι εκ προθέσεως. Καλή ηθοποιός και πηγαίο κωμικό ταλέντο αναδεικνύεται μόνο η Angela Finochiarro που κάνει τη τη Μαρία, συνάδελφο της Σαμπίνας.

Η τελευταία, και όχι πιο επιτυχημένη προσπάθεια, των Marx Brothers πασχίζει να παρωδήσει τις πολεμικές ταινίες της εποχής. Τα καταφέρνει όπως-όπως. Το βασικό πρόβλημα που εντοπίζω σε τέτοιου είδους παρωδίες είναι ότι δεν παίζουν όλοι ακριβώς against the grain. Οι τρεις αδερφοί είναι οι συνειδητοποιημένοι καραγκιόζηδες της υπόθεσης, τη στιγμή που όλοι οι υπόλοιποι κάνουν ελάχιστες προσπάθειες να αναδείξουν το κωμικό ταλέντο τους. Υπάρχουν στιγμές που έχει κανείς την αίσθηση ότι δυο κόσμοι, αυτός των κωμικών γκανγκς και ο άλλος, της συμβατικής υπόθεσης όπου ο καλός μάχεται τον κακό, μπλέκονται άτεχνα.
Ο ασπρομάλλης Ράστυ (Harpo Marx) είναι υπηρέτης ενός δήθεν Κόμη (στην πραγματικότητα Ναζί) που ψάχνει ευκαιρία να πάρει στα χέρια του ένα γαλλικό θησαυρό που είναι κρυμμένος κάπου στο ξενοδοχείο "Καζαμπλάνκα". Για να τα καταφέρει, θεωρεί απαραίτητο με τη βοήθεια των υποτελών του να δολοφονεί τους διευθυντές του ξενοδοχείου στη σειρά, φιλοδοξώντας να πάρει ο ίδιος τη θέση τους. Ο Κορμπάτσιο (Chico Marx) είναι οδηγός ταξί-καμήλας και αναλαμβάνει να μεταφέρει τον τρίτο κατά σειρά νέο διευθυντή, Κόρνμπλοου (που δεν είναι άλλος από τον Groucho Marx), στο ξενοδοχείο και στη συνέχεια να του προσφέρει υπηρεσίες σωματοφύλακα. Ένα ζευγάρι ερωτευμένων και μια όχι ιδιαίτερα επικίνδυνη femme fatale συμπληρώνουν το καστ.

Ρυτίδες χαρακώνουν τα πρόσωπα των τριών διασκεδαστών που δεν παραλείπουν να μας δείξουν και τις μουσικές τους ικανότητες σε μερικά κουραστικά ιντερμέδια όπου ο Chico παίζει πιάνο και ο Harpo... άρπα. H σκηνοθεσία είναι υποτυπώδης, το σενάριο άχαρο και η ταινία κάνει άπειρες κοιλιές εδώ κι εκεί. Ακόμη και οι υποτιθέμενες "αστείες" σκηνές είναι ενίοτε αρκούντως κρύες και τραβάνε σε μάκρος. Όχι ότι δεν υπάρχουν αστεία που βγάζουν αβίαστο γέλιο. Βεβαίως υπάρχουν. Mερικά.

Εξαρτάται ενδεχομένως και από την ηλικία των θεατών το κατά πόσο διασκεδάζουν με τους Marx Bros ειδικότερα και τα κλασικά spoofs γενικότερα. Όσο πιο νεαρός είσαι, τόσο λιγότερο θα καταλάβεις what it’s all about. Οι νέες γενιές έχουμε ολότελα άλλες εμπειρίες και άλλη κινηματογραφική παιδεία, δε φταίμε εμείς αν κάποια πράγματα φαντάζουν τόοοοοσο παρωχημένα.

Για την ιστορία, οι Αδερφοί Μαρξ ήταν πρωτοπόροι για την εποχή τους, τους μιμήθηκαν πάμπολλοι από τότε και πια θεωρούνται κλασικοί. You might as well just give them a try...

Δεν υπάρχει καμία γυναίκα επί γης που δεν έχει ονειρευτεί κάποια στιγμή να μοιάζει με την Audrey Hepburn.

Το επιστέγασμα στη γεμάτη trendsetting στιγμές καριέρα της Audrey Hepburn αποτελεί η εμφάνισή της στο Breakfast at Tiffany's (1961), βασισμένο στην ομώνυμη νουβέλα του Truman Capote, σε σκηνοθεσία Blake Edwards. Όπου είναι η Holly Golightly, ένα party girl της εποχής της, που διασκεδάζει στα hip στέκια της ΝΥ και συντηρεί την εικόνα της απαστράπτουσας socialite χάρη στα υπέρκομψα σύνολά της.

H ταινία ανοίγει με τη πρωταγωνίστρια να φοράει oversized σκούρα γυαλιά ηλίου για να καλύπτει επιτυχώς τους αντιαισθητικούς μαύρους κύκλους από το ξενύχτι που προηγήθηκε, καθώς το ξημέρωμα τη βρίσκει να επιστρέφει από ένα ακόμα πάρτι της swinging μητρόπολης. Σταματά μπροστά από τη βιτρίνα του αγαπημένου της καταστήματος στη 5η Λεωφόρο, τρώγοντας ένα γλύκισμα και... κάπως έτσι προκύπτει το Πρόγευμα στο Τίφανις. Το μοναδικό μέρος που την ηρεμεί, όταν δεν έχει καλή διάθεση. Ακριβώς με τον τρόπο που το shopping θεραπεύει την "κατάθλιψη" στα κορίτσια σήμερα.

Η Hepburn ήταν ικανή να κάνει ακόμα και ένα ταπεινό μαύρο φόρεμα, να παρουσιάζει ενδιαφέρον. Και αυτό το little black dress, δεδομένο πια και basic asset για τη ντουλάπα χιλιάδων γυναικών, κάνει τη ζωή πιο εύκολη –και πιο σικ, ειδικά όταν συνδυάζεται με τρεις σειρές μαργαριτάρια (έστω και faux). Και αυτή η εικόνα της σταρ με ένα αμάνικο φόρεμα, από μαύρο μετάξι, σε λιτή γραμμή, αντιγράφηκε από τη Μαρία Κάλλας μέχρι την Keira Knightley. Kαι από ότι φαίνεται κάποια ίσως καταφέρει να αποκτήσει το real thing, όπως ανακοίνωσε σήμερα ο οίκος Christie. Το φόρεμα θα βγει σε δημοπρασία, καθώς η φιλανθρωπική οργάνωση City of Joy Aid, που το έχει στην κατοχή της, έπειτα από δωρεά του ίδιου του μετρ, αποφάσισε να το πουλήσει για να βοηθήσει τα φτωχά παιδιά στην Ινδία. Fashionistas του κόσμου, place your bids now!

Το κείμενο επιμελήθηκε η stella και δε το υπογράφει λόγω.. τεχνικών δυσκολιών

H ComiCon (ή Comic-Con International: San Diego στο πιο μακρυναρέ) δεν είναι πια το γεγονός της χρονιάς μόνο για τους φαν των αμερικανο-γενών κόμικ. Όλη η κινηματο-γραφική και τηλεοπτική παραγωγή που απευθύνεται σε προχωρημένο κοινό έχει βρει μια όαση από nerds στην απέραντη ερημιά ευφυίας του μέσου Θεατή. Και τη ξεζουμίζει για να μαζέψει ιδέες, να αυξήσει τα κέρδη της και να περιορίσει τις απώλειές της. Με αντάλλαγμα να στέλνει τον Nicolas Cage να τον κοροϊδεύουν για τη περουκινο-μαλλούρα του.

Εκτός από την απονομή των βραβείων Eisner 2006 τη Παρασκευή λοιπόν, έγιναν και ατελείωτες συζητήσεις και παρουσιάσεις επερχόμενων παραγωγών. Που τις σημαντικότερες, Grind House, Ghost Rider, Spider-Man 3, Transformers, Watchmen, The Spirit (και κάποιες ίσως που δε πρόσεξα) τις έχουμε ήδη καλύψει και συνεχίζουμε, φυσικά φυσικά. Ενώ άλλες (Fantastic Four 2, Hulk 2, Iron Man, κτλ.) είναι μακρινές και με ειδικό βάρος ανίκανο να τις κατατάξει στις σημαντικές του σήμερα.

Γι αυτό στέκομαι μόνο στο 300 (2007) που είναι πλήρες.. γυρισμάτων (i.e. έχουν τελειώσει). Και στη παρουσίασή του, προβλήθηκε και το τρέιλερ που είναι "εξαιρετικά πιστό στο κόμικ, με ένα σωρό αίμα, βία και γυμνό". Και το τελευταίο επιβεβαίωσαν και οι παρόντες πρωταγωνιστές, που συνήθισαν να γυρνάνε όλη την ώρα με codpieces και κάπες (και τιποτάλλο). Και στο πιο σεμνό, ο σκηνοθέτης Zak Snyder έδωσε όλα τα εύσημα έμπνευσης στον δημιουργό Frank Miller, και αυτός με τη σειρά του στη γυναίκα του και υπεύθυνη για τα backgrounds (και για τα χρώματα στις περισσότερες δουλειές του -- όσες τελοσπάντων είχαν), Lynn Varley.

Η Jessica Simspon μεθυσμένη με μπικίνι είναι χειρότερη από γορίλλα τραβεστί. Η Tara Reid μεθυσμένη με μπικίνι τρομοκρατεί αθώα παιδάκια με τα πεσμένα βυζιά της και ανύποπτους περαστικούς με τον καραπεσμένο κώλο της. Η Lindsay Lohan μεθυσμένη με μπικίνι μόνο στα πρωϊνάδικα σε λάιβ λινκ δεν έχει βγει ακόμα. Η Teri Hatcher στημένη με μπικίνι περνάει από Photoshop και τις παπάρια-παπαράτσι φωτογραφίες της, για να κρύψει τις ρυτίδες στους κοιλιακούς (και δε τις έχει ανεβάσει κανένας σε θέμα ακόμα).

Γι' αυτό κι εγώ, αφού έχει καιρό να σκάσει τίποτα αξιόλογο και σκάω απ' τη ζέστα, βγάζω, από τη προηγούμενη βδομάδα, ότι πιο δροσερό έχω πετύχει φέτος το καλοκαίρι (έστω και χωρίς ντοκτορά στη προσποίηση). Τις πειτζθριούδες Sophie Howard (που όσο πάει και.. μεγαλώνει -- βρε τη Σόφιιι!) και Charlotte Marshall, η μια να είναι καταχαρούμενη και η άλλη καταποζάριστη, στην αμμουδιά.

O Riddley Scott σκηνοθετεί τον Russell Crowe σε ρόλο τραπεζίτη που πλακώνεται (και όχι μόνο) με μια Γαλλιδούλα για την ιδιοκτησία αμπελιών στη Προβηγκία? "My name is Dramediatorrr!"

Πάντως, για αρπαχτή δε μοιάζει. Ο σκηνοθέτης είχε ζητήσει απ' τον συγγραφέα, Peter Mayle, μόνιμο κάτοικο Προβηγκίας και συγγραφέα μυθιστορημάτων που διαδραματίζονται στη Προβηγκία, να του γράψει σενάριο για δραμωδία στη (το μάντεψες) Προβηγκία. Κι αυτός, επειδή τα σενάρια του πέφταν όπως του Peter Jackson οι ταινίες μικρού μήκους, έγραψε βιβλίο και του το αφιέρωσε. Πριν καναδυό χρόνια.

Και ο Crowe μάλλον έψαχνε να κάνει διακοπές στη.. Προβηγκία και να εξασκήσει την αγγλική προφορά που τελειοποίησε στο Master and Commander (2003). Και άκουσε και για Γαλλίδες και του 'ρθαν τα περιβόητα goosebumps που θέλει για να δεχτεί σενάριο. Και κάπως έτσι, ο σκηνοθέτης ανεπανάληπτων ταινιών και ο πρωταγωνιστής που σε κάθε του ρόλο πρέπει να παίρνει Όσκαρ, βρέθηκαν να ακούγονται τα ονόματά τους με υπόκρουση Moi Lolita.

Άμα παίξουν στα βραβεία θα είναι κατόρθωμα αλλά είναι ικανοί για τα πάντα. Και έτσι κι αλλιώς ψήνουν μαζί και American Gangster για να τα γαμήσουν πάλι όλα, του χρόνου(?).

Πάντα θα υπάρχουν καλλιτεχνικά κινήματα και εκδηλώσεις τους που θα προκαλούν την μήνιν των θεωρητικών για την κενότητά τους. Το Cinéma du Look έτυχε τέτοιας αντιμετώπισης και οι κατεξοχήν εκπρόσωποί του, Luc Besson και Jean-Jacques Beineix, άκουσαν τα εξ αμάξης για τις πανέμορφες ταινίες του.

Κατηγορία υποκειμενική και εύκολα ανατρέψιμη, αυτή της κενότητας, που δεν κατάφερε να την αποφύγει ούτε η εξαιρετικά επιτυχημένη και κλασική πλέον 37°2 Le Matin / Betty Blue (1986). Που για μας, όχι μόνο αβαθής δεν είναι, αλλά με τόσο βάθος και πόνο που...δεν αντέχεται.

Η Betty (Béatrice Dalle) είναι ένα υπερβολικά αυθόρμητο και ορμητικό κορίτσι που βρίσκει στο πρόσωπο του Zorg (Jean Hugues Anglade) αυτόν που θα έχει "όχι μόνο για να την πηδάει", όπως χαρακτηριστικά δηλώνει. Πραγματικά, ο Zorg της προσφέρεται ψυχή τε και σώματι και τη θεωρεί "ό,τι καλύτερο του έχει συμβεί στη ζωή". Δυστυχώς το καλό σεξ και η ανεμελιά δεν είναι αρκετά για τη Betty Blue που όσο μας αποκαλύπτεται, δείχνει φανερά ότι παραπαίει στα όρια της λογικής. Οι κρίσεις, οι εμμονές και τα ξεσπάσματά της σε αντιπαραβολή με την ιδιότυπες στιγμές των υπόλοιπων χαρακτήρων—που αξιοσημείωτο, παίζουν καταπληκτικά—σκιάζουν τα όρια μεταξύ της λογικής και της παράνοιας.

Η αξέχαστη πρώτη ερωτική σκηνή της ταινίας μας αποκαλύπτει τους νέους και όμορφους πρωταγωνιστές στην πιο προσωπική τους στιγμή, όχι μόνο αυτή του έρωτα, αλλά και της κορύφωσής του. Κάτω από το διφορούμενο χαμόγελο μιας φτηνής ανατύπωσης της Gioconda, πάνω στα τσαλακωμένα λευκά σεντόνια και με μια κουρτίνα από χάντρες να πλαισιώνει τη γυμνότητα των σωμάτων, οι δυο ήρωες παραδίδονται απόλυτα στο πάθος. Οι κινήσεις των σωμάτων και της κάμερας, τα αγκομαχητά και η πολύχρωμη, ετερόκλητη mise en scene μας δίνουν μια από τις πιο ερωτικές σκηνές του παγκόσμιου κινηματογράφου. Η σκηνή είναι ίσως τόσο κλασική ακριβώς επειδή η στάση είναι από μόνη της...η πιο κλασική. Οι ηθοποιοί δεν αναλώνονται σε ακροβατικά, ο οπερατέρ δε χώνει την κάμερά του εκεί που δε τη σπέρνουν και αρκείται στο καλαίσθητο καδράρισμα και την τήρηση αποστάσεων ασφαλείας. Αποστάσεων που αργότερα εκμηδενίζονται, αφού θα έχεις την τύχη να απολαύσεις τις ζουμερές χάρες της πρωταγωνίστριας, αν είσαι υπομονετικός και δεν πατήσεις exit στο PowerDVD αμέσως μετά τα πρώτα λεπτά.

Το trailer της ταινίας της χρονιάς και του τέλους της εξάχρονης (και βάλε) αναμονής για το επόμενο αριστούργημα του Darren Aronofsky, βγήκε ονλάιν πριν λίγα λεπτά.

Ακούγαμε για Batman: Year One, με τη συνεργασία του Frank Miller, από τον προηγούμενο αιώνα. Μετά αρχίσαμε ν' ακούμε για Fountain με Brad Pitt και Cate Blanchett. Και μετά η Warner αποφάσισε να κάνει κάτι σε πιο mainstream και ο Pitt έφυγε για να πάρει τα Τρία (2004).

Και τελικά ο δημιουργός είπε να μη δικαιώσει τις κακές γλώσσες που τον συγκρίνουν με τον Kubrick μόνο στα ατελείωτα.. ατελείωτα project. Και πήρε τον πετσοκομμένο του προϋπολογισμό, τον μοναδικό ηθοποιό που 'χε τα @@ να παίξει τον Wolverine και.. ερμμ.. τη γυναίκα του. Και έκαναν ένα αγοράκι μια ιστορία αγάπης που κρατάει χίλια χρόνια. Και ήδη άλλοι χύνουν και άλλοι χύνουν δάκρυα συγκίνησης σε όλα τα φόρα. Ε και κάποιοι κλαίνε τα λεφτά που δώσαν να δουν το Lady in the Water (2006) σήμερα, στην Αμερική, και πέσαν και σε κόπια χωρίς το trailer, να 'χουν κάτι να λένε.

Κι εγώ θα πλήρωνα €100 να δω τη ταινία αύριο και τα διπλά απλά για να τελειώσει κάποια στιγμή η μεταφορά του Lone Wolf & Cub.

Μιλώντας για τον Tati σε ένα από τα DVD των ταινιών του (νομίζω στις Διακοπές του κου Ιλό/1953), ο Terry Jones των Monty Python, λέει πως το έργο του τον έκανε να συνειδητοποιήσει πως "η κωμωδία μπορεί να είναι συγχρόνως αστεία και πανέμορφη". Ο εμπνευστής, σκηνοθέτης, σεναριογράφος και ενσαρκωτής του κυρίου Ιλό, ο Jacques Tati, δεν σχεδιάζει μονάχα αρμονικές σειρές από πανέξυπνα gags, αλλά τα στήνει με έναν τρόπο σχεδόν μαγικό: σίγουρα προβαρισμένο μέχρι τελικής πτώσης και εξαντλητικά μηχανικό, αλλά και την ίδια ώρα γοητευτικό σαν άναρχη τζαζ μελωδία ερωτευμένη με την αυστηρότητα του μετρονόμου. Ο κύριος Ιλό, ένας ιδιότροπος, ολιγόλογος Γάλλος που κυκλοφορεί πάντα με μπεζ αδιάβροχο, καπελάκι, πίπα, μακριά ομπρέλα και ποδήλατο, εικονικός εκπρόσωπος της ζαμανφού Γαλλίας, έρχεται σε επαφή με το πλήρως αυτοματοποιημένο μεταμοντέρνο περιβάλλον της αδερφής του, του βιομηχάνου συζύγου της και του εν δυνάμει σκανδαλιάρη γιού τους. Και όπως είχε συμβεί με τον μακρινό του πρόγονο, Charlie Chaplin, στους Μοντέρνους Καιρούς (1936), ο Ιλό φέρνει την καταστροφή.

Ο παραμορφωτικός φακός του Tati δημιουργεί ένα διαχρονικό κωμικό είδωλο της μπουρζουαζίας, και ο εξωγήινος Ιλό, είναι το χαλίκι που σκαλώνει τα αποστειρωμένα της γρανάζια. Από συνήθεια περισσότερο, παρά από αντίδραση, το ούφο του Tati είναι απομεινάρι ενός Παρισιού, που μέχρι το Playtime (1967) --το επόμενο κεφάλαιο της ιστορίας του Ιλό-- θα έχει καταληφθεί πλήρως απ’ τις λαμαρίνες και τα κουμπιά του δεύτερου μισού του 20ου αιώνα. Αλλά συνεχίζει να αποτελεί τον εν αγνοία ανατρεπτικό μοχλό της απλοποίησης της ζωής δια πολύπλοκων μηχανών, ψεκάζοντας την αποπνικτικά στυλιζαρισμένη μελαγχολία, με το εντομοκτόνο που είναι η φινετσάτη κωμική ιδιοφυΐα. Μόνο έχει γεράσει λίγο, κι είναι οι ταχύτητές του κάπως πεσμένες.

Νομίζω είναι αρκετά προφανές πως o βασικός λόγος να ενδιαφερθεί κανείς γι’ αυτήν την ταινία, από τους παραγωγούς μέχρι τους θεατές, είναι τα ονόματα που παίζουν στην αφίσα: η Salma Hayek και η Penelope Cruz, για πρώτη φορά μαζί.
Οι δυο πολυπόθητες λατίνες, που απ’ ό,τι καταλαβαίνω, έχουν στοιχειώσει πολλών τα υγρά όνειρα, παίζουν εδώ δυο κορίτσια από διαφορετικούς κόσμους (μια απ’ τ’ αλώνια, η άλλη απ’ τα σαλόνια), που αφού μαλλιοτραβηχοτύν, καταβραχούν και κυλιστούν γυμνές στις λάσπες πλακωθούν στις σφαλιάρες, αναγκάζονται να συνεργαστούν για να γίνουν λησταρχίνες και να αποκαλύψουν την τεράστια συνομωσία αμερικάνικης τράπεζας που εκμεταλλεύεται τους Μεξικάνους στις αρχές του (προηγούμενου) αιώνα.


Το βασικό ατού της ταινίας είναι τα ντεκολτέ των δύο κυριών, που κυμαίνονται από αβυσσαλέα σε ανθρωποφάγα, και είναι μάλιστα τομέας όπου παρ’ ότι θα πίστευε κανείς πως η Hayek έχει ξεκάθαρη διαφορά στήθους, η Cruz καταφέρνει ανά σκηνές να την ανατρέψει. Αν και θα μπορούσα να σκεφτώ πιο ενδιαφέροντα θηλυκά ντουέτα σε αντίστοιχες καταστάσεις, οι κοπέλες απ’ το στόμα των οποίων τα αγγλικά πρέπει να έχουν υποστεί τα χειρότερα καταγεγραμμένα μαρτύρια, έχουν τα φάση τους, όπως και η σκηνή του τριολέ με τον Steve Zahn. Βέβαια η ταινία είναι PG 13, οπότε μην περιμένετε και πολλά. Κατά τα άλλα, η απόσταση ασφαλείας από την κωμωδία, θα σας θυμίσει ότι το σενάριο έχει τη τζίφρα του Besson, και όποια ελπίδα για σοβαρή δράση, ή σοβαρό γέλιο, καλύτερα να μείνει εκτός αιθούσης.

Μετά την επιτυχία του 24 στη μικρή οθόνη, το πέρασμα της σειράς στη μεγάλη, είναι απλά θέμα χρόνου. Αλλά επειδή θα καθυστερήσουν λίγο να συμφωνήσουν όλες τις μικρολεπτομέρειες (όπως λ.χ. το σενάριο), για να ξεχαστούμε ως τότε, υπάρχει το Sentinel. Για 141 χρόνια δεν είχε υπάρξει προδότης στις τάξεις των Μυστικών Υπηρεσιών, οπότε ήρθε ώρα να υπάρξει ένας, και να ’ναι μάλιστα υποχείριο της αποδεκατισμένης KGB, η οποία προφανώς για το Hollywood δε θα πεθάνει ποτέ. Ένας πράκτορας ενοχοποιείται, ένας άλλος τον κυνηγά, και μια καινούρια τους βοηθά σηκώνοντας τα τηλέφωνα.

Φορμουλαϊκής έμπνευσης συνομωσιολογικό θρίλερ καταδίωξης, που στην αρχή μπορεί να ξεγελάσει για προπαγάνδα υπέρ των μυστικών υπηρεσιών και της προεδρικής φρουράς προτού αρχίσει να τους ξεφτιλίζει για να αναδείξει το μεγαλείο του πρωταγωνιστή της, το Sentinel έχει τον Kiefer Sutherland να φορά την ξινισμένη, άυπνη μουτσούνα του πράκτορα που δεν σταματά σε τίποτα όταν κυνηγά την αλήθεια, μόνο που αυτή τη φορά ακούει στο όνομα David Breckinridge, αν και αυτό μπορεί απλώς να είναι ένα alias του Jack Bauer. Ο Michael Douglas παίζει τον τύπο που κάνει το μεγάλο λάθος στο πρώτο πεντάλεπτο και προσπαθεί στην υπόλοιπη ταινία να το διορθώσει, και είναι απροσδόκητα ανεκτός στις σκηνές δράσης, αλλά το γλοιώδες ζεν πρεμιέ ύφος που μοστράρει τα τελευταία 60 χρόνια, έχει αρχίσει να καταντά κομματάκι λυπηρό.

Το ένα πράγμα που έχει η ταινία περισσότερο απ’ το 24, είναι μια άλλη τηλεοπτική περσόνα, η Eva Longoria. Η οποία, στο ρόλο της πρωτάρας βοηθού του Bauer Sutherland, δεν κάνει τίποτε περισσότερο απ’ το στέκεται δυο μέτρα δίπλα του με στενά ταγέρ και χαμηλωμένο όπλο. Το οποίο μεταφράζεται ως γλάστρα, αλλά για τις απαιτήσεις τις δικές μου (και του σεναρίου προφανώς), είναι μια χαρά. Το στυλιζάρισμα, η κομψή σκηνοθεσία και η χλιαρή δράση δε βοηθούν να καλυφθεί το απαίδευτο σενάριο ταινίας-της-σειράς, που προσφέρεται μόνο ως συνοδευτικό πίτσας.

Ο Frank Miller ανέλαβε το σενάριο και τη σκηνοθεσία του The Spirit, για την Odd Lot Entertainment και τη Batfilm Productions, σύμφωνα με το Variety (via ComingSoon.net).

Ο Miller σκοπεύει να είναι "εξαιρετικά πιστός στη καρδιά και τη ψυχή του υλικού" χωρίς όμως νοσταλγίες. Και ετοιμάζει κάτι "πολύ πιο τρομαχτικό απ' ότι περιμένουν οι περισσότεροι" βασισμένος, στο μεγαλύτερο μέρος, στα πάνελ του κόμικ. Και βέβαια δεν είναι καθόλου άγνωστος με τον, μακαρίτη και τεραστιότατο, Eisner (τα "όσκαρ" των κόμικ έχουν τ' όνομά του, αν δε ξέρεις για ποιον μιλάμε). Αφού βγήκε πέρσι και σε βιβλίο μια χειμαρρώδης συζήτησή τους από το Μάιο του 2002, το Eisner/Miller, που αποτελεί και την αναφορά για οτιδήποτε αφορά τη συγκεκριμένη βιομηχανία και τέχνη.

Τα γυρίσματα ξεκινάνε την άνοιξη. Και μέχρι τότε ο δημιουργός μάλλον δε θα 'χει ξεχάσει την άλλη τέχνη που 'μαθε, συν-σκηνοθετώντας, θυμίζω, το Sin City (2005).

Το σημαντικό νέο της εβδομάδας είναι βέβαια η ComiCon που ξεκινάει αύριο. Αλλά στα γύρω γύρω, ο Mike Mignola (του Hellboy) γυρνάει σειρά το The Amazing Screw-On Head για το Sci-Fi Channel, και ο πιλότος είναι όλος online, κομπλέ με ψηφοφορία για το αν σ' αρέσει. Και το ίδιο online είναι και τα 24 πρώτα λεπτά του A Scanner Darkly (2006) που άνοιξε, σε περιορισμένη διανομή, τη Παρασκευή στην Αμερική.

Έχετε ακούσει πώς μια επιλογή στην καριέρα, μπορεί να αλλάξει όλη σας τη ζωή; Αυτό έπαθε ο Al Pacino, όταν υπέγραψε το συμβόλαιο για τον ρόλο στο Insomnia (2002), και έκτοτε δεν έχει καταφέρει να κλείσει μάτι. Την άυπνη φάτσα του αυτή τη φορά περιφέρει στις πανεπιστημιακές αίθουσες διαλέξεων, όπου έχει καταλήξει ως καθηγητής, από πάλαι ποτέ ψυχίατρος του FBI με ειδίκευση στα εγκληματικά μυαλά. Και μαζί με τους κύκλους στα μάτια, αυτή τη φορά λανσάρει και out of bed μαλλούρα, που θα έκανε τον Hoff να κρυφτεί από ντροπή. Αυτό βέβαια δεν τον σταματά απ' το να βγάζει τα πιο καυλιάρικα γκομενάκια.

Ώσπου ένα απ' αυτά βρίσκεται σφαγμένο, το αμέσως επόμενο πρωινό απ' το ολονύχτιο... μάθημα οινογνωσίας τους. Και ένας βραχνιασμένος παρανοϊκός, τον παίρνει τηλέφωνο και του αναγγέλλει πως έχει 88 λεπτά να ομολογήσει κακή χρήση εξουσίας όταν ήταν ακόμη πράκτορας. Διαφορετικά, πράγματα θ' αρχίσουν να εκρήγνυνται γύρω του, η αστυνομία θα τον κυνηγά, κι αυτός θα τον σκοτώσει. Σαν το People I Know (2002), αλλά με πιστόλια, δηλαδή.

Πως θα 'ταν το τρέιλερ του 8½ (1963) αν φτιάχνονταν τώρα? Αυτό αναρωτήθηκε και η ομάδα (κωμικών, ηθοποιών, κινηματογραφιστών, τεχνικών) του The AV Club. Κι έφτιαξε ένα mashup με μουσική υπόκρουση το Lose Yourself από το 8 Mile (2002). Και αναδεικνύει με χιούμορ (που αν δε το πιάνεις, "συγχαρητήρια δεν είσαι εντελώς κινηματογραφο-μπούφος σαν εμάς") την απίστευτη δουλειά του Φελίνι στο στήσιμο των σκηνών. Ειδικά κώλων να ανεβαίνουν σκάλες.

Via Cinematical, που εκσπερμάτωσε επίσης.

Συνδυάζοντας ένα επιτυχημένο τρίδυμο (Chris Nolan, Michael Caine, Christian Bale), έχουμε μία μεγάλη επιτυχία (Batman Begins). Ξανασυνδυάζοντας τους δεν θα έχουμε (ακόμα) το sequel του άνθρωπου-νυχτερίδα. Πριν από την αναμενόμενη μάχη του Batman με τον Joker, οι τρεις προαναφερθέντες αποφάσισαν να γυρίσουν το The Prestige (2006), μία ταινία για τη διαμάχη δύο φίλων-μάγων στο Λονδίνο των αρχών του προηγούμενου αιώνα (και όχι στην Αυστρία όπου δρα ένας άλλος μάγος στο Illusionist) με καταστροφικά αποτελέσματα. Κάλεσαν on board και ένα ακόμα πρωταγωνιστικό δίδυμο που θα δούμε λίαν συντόμως στους κινηματογράφους, τους Jackman και Johansson από το Scoop (2006) του Woody Allen (στο οποίο περιέργως ο τελευταίος παίζει τον μάγο).

Η ιστορία έχει ως εξής: δύο φίλοι, βγάζουν τα προς το ζην προσφέροντας απλόχερα στο κοινό μαγικά τρυκ. Η φιλική αντιπαλότητα όμως σύντομα μεταμορφώνεται σε έντονη αντιπαράθεση μέχρι να φτάσει στο σημείο της ανοιχτής κόντρας, με τον έναν να προσπαθεί να μάθει τα μυστικά του άλλου, φτάνοντας ακόμα και στον φόνο. Το δίδυμο των αδερφών Nolan έκανε θαύματα όταν δούλεψε σε δικό του υλικό, βλεπε Memento (2000). Αυτή τη φορά έχουν αναλάβει να μεταφέρουν στον κινηματογράφο το βραβευμένο (με το World Fantasy Award) μυθιστόρημα του Christopher Priest, με τον ίδιο τίτλο. Το Prestige έχει αρχίσει να αποκτά κοινό ειδικά μετά τα τελευταία previews, teasers και first looks, γεγονός το οποίο λέγεται ότι έχει ήδη κάνει την Touchstone να αναθεωρήσει την limited release που αναμένεται να κάνει στα τέλη Οκτώβρη. Ο mainstream χαρακτήρας των τελευταίων ταινιών του Nolan και η έλλειψη σκηνών από το βιβλίο για κάτι παραπάνω από PG-13 rating, δείχνουν και προς ένα καλό νούμερο στο box office.

To trailer αξίζει να το δει κανείς καθώς επιδεικνύει την εμμονή στη λεπτομέρεια που έχει ο Nolan, ενώ ταυτόχρονα φροντίζει να μας επεξηγήσει τον τίτλο με ένα από τα μαεστρικά voice over που ξέρει να κάνει ο Caine και η λονδρέζικη προφορά του. Α, και για να δει τον David Bowie με μουστάκι.

Τι γίνεται όταν έχεις υποστεί ανεπανόρθωτη εγκεφαλική βλάβη, και οι υποψίες των ειδικών (και όχι μόνο) είναι ότι γεννήθηκες με αυτή?

Ή μάλλον, τι κάνεις όταν όλες οι πρόσφατες ταινίες σου κόστιζαν $40-80 μύρια και πάτωναν στις αίθουσες, και έχεις αρχίσει να φτιάχνεις κορδόνι με τις straight-to-video υπερπαραγωγές σου? Βγάζεις από τη ναφθαλίνη της εγκεφαλο-κενότητας τον πιο δημοφιλή σου χαρακτήρα. Σκοτώνεις και το μισό καστ των προηγούμενων ταινιών της σειράς. Και ξεπετάς μια ακόμη, επαναλαμβάνοντας το underdog στόρι του ξεκινήματος, στο πιο σκοτεινό στυλ που είναι πια must για όλα τα πισωγυρίσματα.

Α και βγάζεις και το τρέιλερ πριν από κάτι αχόρταγους Πειρατές. Και μεταθέτεις και τη πρεμιέρα, από τον μήνα που πάνε τα φιλμ να πεθάνουν στο μήνα που όλοι ψωνίζουν δώρα μέχρι να πεθάνουν.

Και το τρέιλερ πιάνει τον καλό σφυγμό, από το μισό-γελοίο μισό-κάτι-παίζει τίζερ. Kαι δε προλαβαίνουν να το βλέπουν (most watched με διαφορά στο Yahoo Movies για παράδειγμα). Και αρχίζεις να καλακούς μια λεξούλα που είχες ξεχάσει τι σημαίνει: Blockbuster και αποτιμάται στα $100 εκατομμύρια.

Και μετά πιάνεις και τον Ράμπο.

O θρυλικός Kurosawa, στην αρχή της δημιουργίας του "επικού" μέρους της φιλμογραφίας του, έδωσε στον ανυποψίαστο κινηματογραφικό κόσμο το Rashomon, το 1950. To κοινό δεν είχε δει τίποτα παρόμοιό του. Για την ακρίβεια το μεγαλύτερο μέρος του δεν γνώριζε καν ότι η Ιαπωνία παράγει οτιδήποτε σε celluloid. Και παρόλα αυτά είχε τόσο μεγάλη επιτυχία στην πατρίδα του, που ο παραγωγός του αφαίρεσε το όνομά του από τους τίτλους και οι βοηθοί σκηνοθέτη έσπαγαν τα κεφάλια τους να καταλάβουνε τι ακριβώς συμβαίνει στο σενάριο που είχαν στα χέρια τους. Κι όμως η Ευρώπη το υποδέχεται με το Χρυσό Λιοντάρι στο Φεστιβάλ της Βενετίας, οι ΗΠΑ με το ξενόγλωσσο Oscar και με αμέτρητα (τηρουμένων των αναλογιών) εισιτήρια.

Στην Ιαπωνία του 12ου αιώνα, ένας φόνος και ένας βιασμός γίνονται το αντικείμενο της περιγραφής του συμβάντος από τέσσερα άτομα που δηλώνουν αυτόπτες μάρτυρες. Ο ληστής, η βιασμένη γυναίκα, ένα μέντιουμ που επικοινωνεί με τον νεκρό σαμουράι και ένας ξυλοκόπος αποδίδουν την δική τους εκδοχή της ιστορίας, με μαεστρικά flashbacks. Τα γεγονότα και οι μαρτυρίες όμως περιπλέκονται από τη στιγμή που οι τρεις πρώτοι δηλώνουν -αβίαστα- ένοχοι για το ειδεχθές έγκλημα.
Ο Kurosawa καταφέρνει με απαράμιλλη "ευκολία" να κινείται μπρος-πίσω μεταξύ των "καταθέσεων" των μαρτύρων και δημιουργεί ένα νέο είδος flashback περιγραφής, την υποκειμενική. Κάθε χαρακτήρας παρουσιάζει τη δική του εκδοχή η οποία όμως διαφέρει εκπληκτικά από όλες τις άλλες. Έτσι το straightforward σενάριο μπλέκεται, και η εύρεση του πραγματικού ενόχου φαντάζει αδύνατη. Τα σπαρακτικά "γυμνά" πλάνα του Kurosawa στο ποτάμι, αλλά κυρίως στην Πύλη του Rashomon όπου διαδραματίζεται η αυτοσχέδια δίκη, αντιτίθενται μοναδικά στις σκηνές του δάσους με σκιές και φωτισμούς συγκρίσιμα μόνο με έργα τέχνης.

Πρόκειται για μία από τις ταινίες που διδάσκονται σε κινηματογραφικές σχολές, μαζί με την υπόλοιπη φιλμογραφία του μαέστρου. Μπορεί οι Επτά Σαμουράι (1954) και ο Θρόνος του Αίματος (1957) να είναι πολύ πιο αναγνωρίσιμα από το ευρύ κοινό, αλλά το Rashomon δεν είναι εύκολο να αφήσει ασυγκίνητο κανένα.

Δεν είμαι απ’ αυτούς που θεωρούν το L’Eclisse (1962) την καλύτερη ταινία του Antonioni. Άλλωστε, θα ναι λάθος να πιστεύουμε ότι η εμπειρία δεν έχει κανένα βάρος στο art and craft του κάθε μάστορα. Η ταινία, με μόνο πραγματικό θέλγητρο την ασπρόμαυρη φωτογραφία της και το νεαρότατο Alain Delon είναι η άριστη επιλογή οπτικού distraction ενώ χαλαρώνετε παντοιοτρόπως. Είναι ένα οπτικό ερέθισμα αρκούντως ενδιαφέρον, αλλά δε θα σας συνεπάρει κιόλας.

Aυτό που προσπαθώ να πω με το γάντι, είναι ότι βρίσκω αυτή την ταινία του μεγάλου ομολογουμένως Antonioni κάπως βαρετή.
Πριν οι ρέκτες του art cinema με πάρουν με τις κοτρόνες, σπεύδω να εξηγηθώ: κατ’ εμέ πάντα, η ταινία χωλαίνει σε βασικά σημεία. Καταρχήν, χωλαίνει από πρωταγωνίστρια. Καλή, χρυσή η Monica Vitti, αλλά ο κυριότερος λόγος που την πάσαρε εκείνη την εποχή ο Antonioni ως το απόλυτο θηλυκό είναι βέβαια η πολύ προσωπική σχέση τους. Να μην υποστηρίξει τη γυναίκα του ο χριστιανός θα 'ταν κρίμα κι άδικο. Αλλά να μας πείσει κι εμάς ότι η λατρευτή του είναι σώνει και καλά χάρμα οφθαλμών θα ήταν ασυγχώρητη ηλιθιότητα.

Δεύτερον, η ταινία ανήκει στην πάλαι ποτέ εποχή που το κύμα του ευρωπαϊκού art cinema πλημμύριζε τις αίθουσες με το νωχελικό ρυθμό του και την άψογη αισθητική του. Και αναμενόμενα είναι σχόλιο της συγκεκριμένης εποχής. Σκηνές όπως αυτή στη Borsa (γιατί, την κοινωνική, οικονομική και διαπροσωπική αστάθεια θέλει να σχολιάσει ο Antonioni και όχι βέβαια να μας διηγηθεί ακόμη ένα love story) ή το tribal μουσικό intermezzo που θυμίζει τη μετααποικιακή παράνοια είναι πιο φορτισμένες με νόημα από τις σκηνές ουδέτερων εναγκαλισμών. Η τοποθεσία του σπιτιού της Vitti στο εύπορο προάστιο E.U.R. (Esposizione Universale di Roma) που χτίστηκε επί Μουσολίνι με το κτίριο που φαντάζει σα μανιτάρι κάνει μερικές επιπλέον νύξεις για τη μπουρζουαζία και την ανία της. Και όλα αυτά είναι πολύ ωραία για τους ιστορικούς του κινηματογράφου, δεν είμαι σίγουρη όμως ότι έχουν αρκετό ενδιαφέρον για όλους τους υπόλοιπους.
Το L’Eclisse είναι η τελευταία ταινία της άτυπης τριλογίας του Antonioni που αρχίζει με το L’Avventura (1960) και συνεχίζει με το La Notte (1961). Η Έκλειψη ήταν και η τελευταία ασπρόμαυρη προσπάθειά του - εκσυγχρονίστηκε στην αμέσως επόμενη το Il Deserto Rosso (1964). Η αποξένωση, η επίφαση συναισθημάτων και γενικά η επίφαση ζωής πίσω από τις λουστραρισμένες επιφάνειες κυριαρχούν εδώ ως θεματικές. Κατά το συνήθειο του σκηνοθέτη, ο χώρος, οι όγκοι των αντικειμένων παλεύουν να κλέψουν την παράσταση από τους πρωταγωνιστές. Οι πιο σημαντικές σκηνές δεν είναι αυτές που οι ήρωες είναι παρόντες, αλλά αυτές στις οποίες απουσιάζουν (βλ. last scene).

Συνοψίζοντας, εγώ λέω ότι η ταινία είναι λίγο-πολύ φλατ, μια διαρκής άσκοπη περιπλάνηση που δεν καταλήγει πουθενά και δε μας προκαλεί καμιά εσωτερική αναστάτωση, αλλά μας χαϊδεύει με την οπτική της δεξιότητα. Οι άλλοι λένε ότι είναι αριστούργημα, ω! πραγματικό αριστούργημα! Mυαλό και μάτια έχετε, σας προτρέπω να κρίνετε μόνοι σας. (A more canonized point of view...)


Δες/Κρύψε τις αίθουσες που ανοίγει

---

*Το πρόγραμμα αναδημοσιεύεται από το Αθηνόραμα και ισχύει για τη πρώτη βδομάδα προβολής

ΚΕΝΤΡΟ - ΚΟΛΩΝΑΚΙ - ΕΞΑΡΧΕΙΑ
ΑΣΤΥ
Κοραή 4 (ΜΕΤΡΟ Πανεπιστήμιο), 2103214775, 2103221925.
Πεμ. - Τετ.: 18.00/ 20.10/ 22.20

ΑΜΠΕΛΟΚΗΠΟΙ - ΝΕΑΠΟΛΗ - ΓΚΥΖΗ
ΑΛΦΑΒΙΛ
Μαυρομιχάλη 168, 2106460521.
Πεμ. - Τετ.: 21.00/ 23.10

---

Σαράντα χρόνια πριν, το 1966, οι Texas Western Miners παίζαν τελικό του NCAA απέναντι στους ασταμάτητους, ολόλευκους, Kentucky Wildcats του θρυλικού coach Adolph Rupp. Και η στιγμή ήταν ιστορική, "διακήρυξη απελευθέρωσης" όπως λέει και ο Pat Riley (μέλος της ομάδας του Kentucky τότε). Αφού οι Miners κατέβηκαν, για πρώτη φορά στα χρονικά των πρωταθλημάτων, με κατάμαυρη πεντάδα. Επιλογή του προπονητή τους, Don Haskins...
Τη Disney όλοι την ξέρουμε. Τον Jerry Bruckheimer όλοι τον ξέρουμε, ειδικά τώρα που οι Πειρατές που ξαμόλυσε λεηλατούν ανηλέητα τα μποξόφις (όπως ξέρει και η κουτσημαρία ήδη). Τον, σκηνοθέτη, James Gartner δε τον ξέρει ούτε η Paris Hilton και όλοι καταλαβαίνουμε τι πίπες θα 'κανε για να ακουστεί το όνομά του στο τέλος, τέλος, τέλος του τρέιλερ.

Και αφού και το Movies for the Masses όλοι ξέρουμε ότι έχει άποψη και όλοι τη ξέρουμε, αρκεί να πω ότι δεν έχουμε εδώ καμιά εξαίρεση, στυλ Black Hawk Down (2001) ή Veronica Guerin (2003), στο μεγαλοϊστορικό του μεγαλοπαραγωγού. Καταφέρνει και να θάψει και να παραφουσκώσει το ρατσιστικόν του πράματος αλλά, ως συνήθως, το αποτέλεσμα έχει ένα κάποιο επίπεδο. Ειδικά για ντιβιντί.

Ο Slevin αποτελεί κλασική περίπτωση γκαντέμη. Απολύεται, απατάται, ληστεύεται... Επειδή πιθανότατα αυτά δεν είναι αρκετά μπλέκεται στη μέση μιας χρόνιας διαμάχης μεταξύ των δύο μεγαλύτερων gangster της πόλης. Το Αφεντικό (The Boss) και ο Ραββίνος (The Rabbi) οι οποίοι μένουν σε αντικριστά penthouses δεν βγαίνουν από αυτά τα τελευταία - πολλά - χρόνια, ζώντας με τον φόβο της βεντέτας. Ο Slevin κλεμμένος και δαρμένος βρίσκεται στην δυστυχή θέση να τον περάσουν για τον Nick Fisher, o οποίος προφανώς χρωστά χρήματα στους παραπάνω. Το αντάλλαγμα, για να διαγραφούν τα χρέη του, είναι βαρύ για τον yuppie πρωταγωνιστή μας, αλλά υπό τον φόβο των... Ιουδαίων δε φαίνεται να έχει και πολλές επιλογές.
All-star cast με Freeman και Kingsley στο επίπεδο του φιλμ και τον Willis στο ρόλο του badass low profile δολοφόνου. Ο Hartnett σίγουρα ταιριάζει στον Slevin (ο οποίος δεν μπορεί να κρατήσει το στόμα του κλειστό ακόμα και υπό την απειλή μπουνιάς στο στομάχι), ο Tucci ξανά-αποτυπώνει straight χαρακτήρα εδώ και - πολλές - ταινίες, ενώ η μόνη γυναικεία παρουσία που πλαισιώνει το cast είναι μία πανέμορφη Lucy Liu, στον ρόλο του girl next door που όλοι θα θέλαμε να έχουμε στο διπλανό διαμέρισμα.

Στα γενικότερα features είναι εμφανές πως ο Paul McGuigan θέλει να μιμηθεί έναν συμπατριώτη του (ονόματα δε λέμε), αλλά το αποτέλεσμα - της μίμησης - είναι χλιαρό. Η προσπάθεια το film να περάσει σε noir τοπία είναι επίσης προφανής, αλλά δυστυχώς μένει με την προσπάθεια. Τα σημεία που η ταινία αποκτά κωμικά στοιχεία φαίνεται να λειτουργούν καλύτερα τόσο για την ροή όσο για την πλοκή, αλλά πληρώνει την επιμονή του σκηνοθέτη της να μας επαναφέρει σε πιο σοβαρά μονοπάτια με το ζόρι. Το τέλος είναι απότομο, ξερό και ασύνδετο με το ύφος των υπόλοιπων σκηνών μέχρι εκείνο το σημείο, υποβιβάζοντάς το σε αναμενόμενο και πολυφορεμένο.

Το κακό με το Lucky Number Slevin είναι η εμμονή του να μας θυμίζει ότι η πλοκή έχει σίγουρα ένα twist που μας περιμένει στη γωνία. Και αυτό ακριβώς το πρόβλημα είναι που την υποβιβάζει σε μία ταινία που θα έχουμε ξεχάσει μέχρι του χρόνου το καλοκαίρι. Για θερινό cinema φέτος όμως είναι σίγουρα δελεαστική επιλογή, κυρίως για την light εμφάνιση που παρουσιάζει στο πρώτο της μισό.

Σε μια έξαρση διαλόγου, σπάνια και για τη συγκεκριμένη και για όλες τις ταινίες του Τσάι, μαθαίνουμε από τη τηλεόραση ότι τη Ταϊβάν τη χτύπησε πρωτοφανής ξηρασία. Και σε τέτοια φάση καλύτερα να καταναλώνεις καρπούζια (που βρίσκονται άφθονα αφού, ως γνωστό, φύονται σε συνθήκες παντελούς έλλειψης νερού) παρά το πολύτιμο αγαθό.


Επιπλέον, γνωστά στους παροικούντες τους θερινούς και κεντρικούς σινεμάδες είναι ότι ο σκηνοθέτης έχει μια κάποια εμμονή με τον Τρυφώ και πρωταγωνιστής στις ταινίες του είναι μόνιμα ο ίδιος ηθοποιός και ο ίδιος χαρακτήρας. Που στα προηγούμενα επεισόδια έκανε δουλειές του ποδαριού, πέρναγε οντισιόν για πορνστάρ και γνώρισε και μια γκομενίτσα. Και τώρα τις παίρνει όλες. Και τη δουλειά, και τη πορνστάρ (της δουλειάς), και τη γκομενίτσα.
Και, όπως μπορείς να δεις και στο τρέιλερ, η ιστορία συνεχίζεται υπέροχα στιλιζαρισμένη και καινοτομικά χιουμοριστική. Και εξελίσσεται σαν οξυδερκής σχολιασμός της πορνογραφίας, της έλλειψης επαφής (σε αυτή) και της, ψυχωτικής, υποκατάστασής της με.. ζουμερές λεπτομέρειες.

Αν και δεν είναι και τόοοσο ενοχλητικά αργή, κάποιος ας κάνει ένα ριμίξ με τις προηγούμενες, να τη δούμε και με καμιά γκομενίτσα που της πέφτουν βαριά τα σινεφιλίστικα, πλιζ. Αν όχι τιποτάλλο, έχει και.. νόημα στο τέλος.

Υπήρχε μια εποχή που ο DeVito κεντούσε στις αμερικάνικες κωμωδίες. Το Πέτα τη Μαμά απ’ το Τρένο (1987) και ο Πόλεμος των Ρόουζ (1989), αποτελούν τις διαχρονικές κορωνίδες του δημιουργικού του ταλέντου, η μπασμένη φιγούρα και η καραμουζοφωνάρα του άφησαν το σημάδι τους σε ταινίες όπως το Twins (1988) και το Get Shorty (1995), ενώ και η ερμηνεία του στο Batman Returns (1992), έφερε μια αξιομνημόνευτη ανατριχιαστική κωμική παράνοια στον Πιγκουΐνο του. Αλλά ο αγαπητός κωμικός, ποτέ δεν κατάφερε να ξεπεράσει την camp αξία του, την οποία φροντίζει να επιβεβαιώσει πλήρως, στο Relative Strangers.
Πετυχημένος ψυχολόγος-συγγραφέας με φιλελεύθερες απόψεις που δε συμβαδίζουν μ’ αυτές της συντηρητικής οικογένειάς του, ανακαλύπτει στα 30 του ότι είναι υιοθετημένος, και βάζει ντετέκτιβ να βρει τους πραγματικούς του γονείς, ώστε να τους έχει πρώτη θέση στον επικείμενο γάμο του. Όμως ποτέ δε φανταζόταν ότι τα γονίδιά του θα προερχόταν από ένα ζευγάρι trailer trashes που βγάζει τα προς το ζην δουλεύοντας σε περίπτερο τσίρκου. Κι όταν αναγκάζεται να το αντιμετωπίσει, προτιμά να μην είχε γεννηθεί.
Στην Αμερική, η ταινία έχει κάνα χρόνο περίπου, που περιμένει πότε θα βρει διανομή, και μάλλον θα πάει κατευθείαν για DVD. Στην Ελλάδα όμως, είπαν να της δώσουν μια ευκαιρία, και να τη βάλουν μαζί με άλλο ένα βουνό ταινίες που περίμεναν την πρώτη μεταμουντιαλική βδομάδα για να δουν το σκοτάδι της αίθουσας, σ’ αυτόν τον χαριτωμένο πόλεμο ποσότητας που έχουν στήσει (ενάντια σ’ εμάς, σ’ εσάς, σ’ αυτούς, σε όλους) τα τελευταία χρόνια οι ντόπιοι διανομείς. Σ’ αυτό το φιλμ που συναγωνίζεται το Scary Movie σε επίπεδα χιούμορ (και συνήθως χάνει), το concept του Meet the Parents (1995) (του οποίου το σενάριο είχε γράψει επίσης ο Glienna) αποκτά του twist του γιου που πρωτοσυναντά τους ανατριχιαστικά διαφορετικούς γονείς του, και η ώρα περνά βασανιστικά, καθώς gags ξεδιπλώνονται προκαλώντας από πόνο έως γέλια λύπησης, μέχρι όλα να λήξουν αισίως, με τον πρωταγωνιστή να παραδίδεται στο μοιραίο ηθικό δίδαγμα του αγαπάτε αλλήλους. Αμήν. Από εδώ οι γονείς του, και από ‘κεί η έξοδος.

Έφηβο αμερικανάκι, ψιλο-παλτό στην οδήγηση, "εξορίζεται" από τις Η.Π.Α. υπό την απειλή φυλάκισης, καταλήγoντας στο σπίτι του στρατιωτικού μπαμπά του, στο μακρινό Τόκυο, πρακτικά δείχνοντας και εκεί το... πόσο παλτό είναι. Αντί όμως να βελτιωθεί η σχέση του με τα αυτοκίνητα (να εξαλειφθεί δηλαδή), μπλέκει στον racing υπόκοσμο της Ιαπωνίας, ερωτεύεται τη λάθος γυναίκα, τα βάζει με τον λάθος άντρα, καταφέρνει να τον κυνηγάει η Yakuza και γενικότερα τρώει τη σκόνη των αντιπάλων του στον τοπικό τρόπο οδήγησης, ο οποίος ονομάζεται drifting.
Το τρίτο installation της επιτυχημένης σειράς των Fast & Furious ανανεώνει πρωταγωνιστές και τοποθεσίες, μαζεύοντας όλη την παραγωγή για μία μετακόμιση στο Τόκυο, κατά την προσφιλή συνήθεια του studio. Μετά την άρνηση του Walker να υπογράψει για τον πρωταγωνιστικό ρόλο και για τρίτη ταινία, η Universal αποφάσισε να δώσει τα κλειδιά στον ανερχόμενο σκηνοθέτη Justin Lin και να κάνει αντι-Walker τον πιτσιρικά από την Alabama, Lucas Black. Αυτή η μαζική αλλαγή όμως φαίνεται να έβλαψε λίγο το franchise καθώς στο πρώτο του σαββατοκύριακο στις Η.Π.Α. μάζεψε μόλις τα μισά εισιτήρια από την δεύτερη ταινία, τρία χρόνια πριν ($23 εκ. έναντι $50 εκ. - αν και το Tokyo Drift βγήκε μαζί με έντονο ανταγωνισμό).

Καλογυαλισμένα αυτοκίνητα, χαρωπές γιαπωνεζούλες και τεχνολογικά gadgets δεν μπορούνε φυσικά να λείπουν από την ταινία ώστε να μην υπάρξει αλλοίωση του main theme, αλλά είναι εμφανές πως ο Lin παλεύει να δείξει όσο καλύτερα μπορεί (και... όσο τον αφήνουν) και κάτι παραπάνω. Αυτό μεταφράζεται στην ασφυκτική καθημερινότητα της πόλης και στη μηδενική ανοχή στα "ξένα σώματα". Βέβαια λίγα πλάνα του καταφέρνουν έστω να αγγίξουν τους παραπάνω προβληματισμούς, πιθανότατα για να μην ξεχάσουμε ότι βλέπουμε μία ταινία για παράνομους αγώνες αυτοκινήτων.

Η ταινία όπως είναι φυσικό βρίθει όλων των απαραίτητων κλισέ για να καταφέρει να φτάσει μέχρι το τέλος, οπότε τίποτα απολύτως δεν αναμένεται να σας ξαφνιάσει. Στα θετικά το γεγονός ότι η παραγωγή είναι αρκετά προσεγμένη και οι σκηνές των αγώνων μεταφέρουν ακριβώς αυτό για το οποίο γυρίστηκαν. Επίσης πρόκειται για ευτύχημα που κάποιος από την παραγωγή αντιλήφθηκε ότι ο Black είναι εξίσου κακός ηθοποιός με τον προκάτοχό του και αποφάσισε να κρατήσει τις ατάκες του στο ελάχιστο. Το ίδιο ισχύει και για το μεγαλύτερο μέρος του cast το οποίο - σοφά - προτιμάει να αφήνει τα αυτοκίνητά του να μιλάνε για αυτό.


Η ταινία κλείνει -σχεδόν- με την αναμενόμενη τελική αναμέτρηση η οποία καταλήγει να είναι η κλασική κόντρα μεταξύ ανατολής-δύσης, με τον γιαπωνέζο οδηγό να επιλέγει το εγχώριο Nissan 350Z, ενώ ο αμερικανός χαρακτήρας το τερατώδες Ford Mustang του '67 (επιλογή που φυσικά παραπέμπει στο επικό πια αυτοκίνητο-ονείρωξη του Bullitt). Και φαντάζομαι πως δε χρειάζεται να σας πω ποιος από τους δύο επικρατεί τελικά στη "μάχη" για τον τίτλο του D.K. (Drift King).

Το πρώτο σημαντικό της βραβείο χάρισαν οι Τσέχοι στην Maggie Gyllenhaal, η ερμηνεία της οποίας ξεχώρισε στο 41ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Karlovy Vary. Η 29χρονη αδερφή του Donnie Darko που βρήκε το δρόμο της προς πολλά ένοχα όνειρα ικανοποιώντας με μαζοχιστική ευχαρίστηση τις σαδιστικές ορέξεις του αφεντικού της στο Secretary (2002), τιμήθηκε με την κρυστάλλινη σφαίρα καλύτερης γυναικείας ερμηνείας, για την εμφάνισή της στο Sherrybaby (2006).

Το Sherrybaby, είναι η ιστορία μιας γυναίκας που επιστρέφει σπίτι μετά από τρία χρόνια στη φυλακή και βρίσκει δυσκολίες στο να ξαναχτίσει μια υγιή σχέση με την κόρη της και να βρει μια θέση στην τοπική της κοινωνία. Και εκτός του ότι ανέβασε την Gyllenhaal σε podium να ευχαριστήσει τη μαμά και το μπαμπά της για πρώτη φορά απ' την εποχή του Secretary, η ταινία της Laurie Collyer, βραβεύτηκε και ως η καλύτερη της διοργάνωσης.

Μετά την εξάπλωση του blogging στο Hollywood, με σκηνοθέτες, σεναριογράφους, ηθοποιούς και ταινίες ολόκληρες να αποκτούν δικά τους blogs, ήρθε η ώρα (με την αναπόφευκτη διαφορά της) και για τον ελληνικό κινηματογράφο να στραφεί στη μπλογκόσφαιρα.

Ο Διονύσης Χαριτόπουλος, όπως μας ενημερώνει γνωστός συγγραφέας και blogger που δεν θέλει να αποκαλύψει την ταυτότητά του, είναι "συγγραφέας (Άρης ο Αρχηγός των Ατάκτων, Η Νύχτα που Έφυγε ο Μπούκοβι, Ο Άνεμος Κουβάρι), μεγαλομέτοχος ΜΜΕ μέχρι το 1990, και τελευταίος σύζυγος της Μαλβίνας Κάραλη, τύπος πολύ έξυπνος και ιδιόρρυθμος," που "το παίζει πολύ μάγκας, Πειραιώτης, Μανιάτης και Ολυμπιακός" και "στο τελευταίο του βιβλίο Ο Άνεμος Κουβάρι στην ουσία περιγράφει όλη τη σχέση με τη Μαλβίνα μέσα από τα ερωτικά γράμματα που του έγραφε αυτή". Και μετά το σενάριο της Λίστας Γάμου (2005), ετοιμάζει τώρα και την πρώτη του σκηνοθετική δουλειά, το Ιλλουστρασιόν. Και το κάνει απ' τη συχνότητα του blogspot.

Απ' όσο ξέρουμε, αυτή είναι η πρώτη ελληνική ταινία που χρησιμοποιεί τα blogs για να ξεκινήσει την καμπάνια της, και απ' ότι βλέπουμε, το κάνει μάλλον αμήχανα. Το blog φαίνεται να υπάρχει εδώ και ένα μήνα, όμως η πρώτη ανακοίνωσή του μέσω της The PR Team που έχει αναλάβει το promotion της ταινίας, έφτασε μόλις σήμερα. Το περιεχόμενο του blog είναι αποθαρρυντικά απρόσωπο: τα comments του είναι κλειστά, οι φωτογραφίες είναι μικρές, και όλο το συνολάκι μοιάζει με τυπικό Δελτίο Τύπου. Κι αν η ημερομηνία του τελευταίου post είναι αληθινή, αμφιβάλλουμε αν το blog αυτό θα χρησιμοποιηθεί με τον τρόπο που εδώ και καιρό βλέπουμε να γίνεται με τις αντίστοιχες αλλοδαπές σελίδες, οι οποίες λειτουργούν ως βήμα άμεσης διάδρασης των δημιουργών με το κοινό τους, και πρωτογενής πηγή πληροφοριών για την εξέλιξη των εκάστοτε projects. Όπως η σελίδα του Jon Favreau, ας πούμε, όπου αποκαλύφθηκε πριν από κάνα μήνα η πρώτη εικόνα του επερχόμενου blockbuster, Iron Man (2008). Αλλά είμαστε αισιόδοξοι άνθρωποι, και ελπίζουμε σε καλύτερες μέρες.

Ένα film που έχει κερδίσει θετικές εντυπώσεις σε όποιο περιφερειακό φεστιβάλ των ΗΠΑ έχει παιχτεί είναι το Illusionist (2006) του Neil Burger. Βέβαια αυτό πιθανότατα δεν σημαίνει απολύτως τίποτα καθώς και η προηγούμενη (και πρώτη) κινηματογραφική απόπειρα του Burger, Interview with the Assassin (2002), είχε αποσπάσει ένα fair ποσοστό από θετικό word of mouth, ακόμα και στην Tribeca, αλλά... πάτωσε. Ένας από τους λόγους υπήρξε πιθανότατα το μέτριο casting και η έλλειψη πρωταγωνιστή-κράχτη. Στο Illusionist καταφέρνει να ξεπεράσει μεγαλειωδώς αυτό το πρόβλημα, δίνοντας πρωταγωνιστικούς ρόλους σε Edward Norton, Paul Giamatti και Jessica Biel, ουσιαστικά καλύπτοντας τα γούστα όλης της οικογένειας (μέσω του στοιχειώδους "καλός ηθοποιός-ωραίος ηθοποιός, καλός ηθοποιός, ωραία ηθοποιός" αντίστοιχα).

Ο Eisenheim (Norton) μάγος και illusionist στις αρχές του προηγούμενου αιώνα, κάτι σαν τον Copperfield των 1900s, μαγεύει το κοινό, τη βασιλική οικογένεια της Αυστρίας και την - πιθανότατα - μέλλουσα βασίλισσα, Sophie (Biel). Αυτό το τελευταίο δεν φαίνεται να κάθεται και πολύ καλά στο λαιμό του Πρίγκιπα Λεοπόλδου (o Rufus Sewell με το απαραίτητο γελοίο μουστάκι της εποχής) o οποίος χρησιμοποιεί όλα τα μέσα που διαθέτει, μεταξύ των οποίων και τον Επιθεωρητή Uhl (Giamatti) για να απομακρύνει τον νεαρό τσαρλατάνο (?) από την ερωμένη του. O Eisenheim όμως έχει πολλούς άσσους στο μανίκι του (σαν καλός μάγος) και τους χρησιμοποιεί για να κερδίσει την Sophie από τις σειρήνες της βασιλικής αυλής.

Το standard μοτίβο "απαγορευμένος έρωτας" και "εσύ αν έχεις πλούτη εγώ έχω καρδιά" εν μέσω cool μαγικών δεν μπορεί να λείπει, μιας και σε περίπτωση που το χάσαμε το trailer σπεύδει να μας το υπενθυμίσει με ένα τεράστιο "A love that is forbidden". Εκτός αυτού βέβαια βλέπουμε και τον Λεοπόλδο ιδιαιτέρως εκνευρισμένο (και με το δίκιο του), και τον Uhl σε ένα ρόλο που μόνο ως αυτόν του ενδιάμεσου κατάφερα να ερμηνεύσω. Σε όλη τη διάρκεια βέβαια υποβόσκει η ανησυχία τα μαγικά τρυκ του Eisenheim, να είναι κάτι παραπάνω από απλά τρυκ, γεγονός που ενδέχεται να κάνει πιο ενδιαφέρουσα την όλη πλοκή.

Ο Burger χρησιμοποιεί για βάση του σεναρίου του το διήγημα του Steven Millhauser, Eisenheim the Illusionist, το οποίο και αποφασίζει να συμμαζέψει μόνος του. Στις θετικές κινήσεις του (εκτός του casting είπαμε) συγκαταλέγεται και η σοφή επιλογή του να χρησιμοποιήσει τον διευθυντή φωτογραφίας του Mike Leigh (Dick Pope), ο οποίος - όπως άλλωστε διαφαίνεται και στο trailer - κάνει για μία ακόμα φορά εξαιρετική δουλειά. Με release date τις 18 Αυγούστου στις ΗΠΑ, αυτή η πρόγευση μας αφήνει με ανοιχτή την όρεξη.

Οι προφητείες που μιλούσαν για λεηλασία των αμερικάνικων ταμείων απ' τους Πειρατές της Καραϊβικής, επιβεβαιώθηκαν αυτό το Σαββατοκύριακο, με τον Jack Sparrow και την παρέα του να κάνουν ρεκόρ πρώτης μέρας με $55.5 μύρια ξεπερνώντας έτσι τα $50 μύρια του Star Wars Ep. III, και να ανεβάζουν το ρεκόρ πρώτου τριημέρου στα $132 μύρια, έναντι των $114.8 που κρατούσε ο πρώτος Spider-Man. Αυτά βέβαια, κάνοντας το τρίτο μεγαλύτερο άνοιγμα ever, μετρώντας 8.500 οθόνες, έναντι 7.500 του πρώτου Αραχνάκια.

Κάπως έτσι, το Σεντούκι του Νεκρού μάζεψε την πρώτη του μέρα περισσότερα εισιτήρια απ' όσα το Μαύρο Μαργαριτάρι σε όλο του το τριήμερο ανοίγματος, και έγινε η πρώτη ταινία που πέρασε τα $100 μύρια σε δυο μέρες, σημειώνοντας την ταχύτερη άνοδο στο πολυπόθητο blockbuster mark. Όλα αυτά την ίδια ώρα που το Superman Returns, έπεφτε κατά 58% απ' τις μέτριες εισπράξεις των $52,5Μ του πρώτου του τριημέρου, παρ' ό,τι η κριτική υποδέχτηκε πολύ πιο θερμά τον υπέργηρο υπερήρωα απ' ό, τι τον πειραγμένο πειρατή.

Ακόμη, τα μεγάλα νούμερα των δύο καλοκαιρινών αντιπάλων, κατάφεραν να ανεβάσουν το αμερικάνικο box office, που την ίδια εβδομάδα πέρυσι, ήταν κατά 50% περίπου πιο χαμηλά, με τους Fantastic Four να ηγούνται των εισπράξεων τριημέρου.

Μ' αυτά και μ' αυτά πάντως, σε δυο βδομάδες μέσα, άνοιξε κι αρχίζει να κλείνει το αμερικάνικο καλοκαίρι, αφού οι υπόλοιποι μεγάλοι τίτλοι δεν είναι ούτε κατά διάνοια αρκετά μεγάλοι για να προκαλέσουν και ιδιαίτερα μεγάλο μπαμ. Ο M. Night Shyamalan έρχεται στο τέλος του μήνα με το παραφυσικό θρίλερ πισίνας του, και ο Michael Mann κλείνει τον Ιούλιο με το Miami Vice, ενώ ήδη η δημοσιογραφική κοινότητα έχει αρχίσει να λοξοκοιτάζει στα Όσκαρ και να προβλέπει early contenders. Όλα αυτά βέβαια στην Αμερική, αφού εμείς θα πρέπει να βγάλουμε το καλοκαίρι με μετριότητες και ξεφτισμένες "επανεκδόσεις."

To trailer του Hollywoodland, το οποίο αναμένεται τον Σεπτέμβρη στις αμερικανικές αίθουσες, δίνει την ευκαιρία στο γυναικείο (και λοιπό) κοινό να ελπίζει για ένα comeback του Affleck σε σοβαρούς ρόλους. Κάτι το surrounding cast (Hoskins, Brody, Lane), κάτι ο αβανταδόρικος ρόλος, κάτι η ευκαιρία να παίξει τον Superman και τελικά να πεθάνει καθώς και το γεγονός ότι θα βγάλει το μισό (και βάλε) φιλμ με μία σφαίρα στον κρόταφο, αφήνουν υποσχέσεις. Με άκρως τηλεοπτικό crew το Hollywoodland (2006) είναι η πρώτη προσπάθεια για κινηματογραφική μεταφορά ενός από τα πιο διάσημα Hollywood Mysteries, την αυτοκτονία του πρώτου τηλεοπτικού Man of Steel.

Το story θέλει τον πιο αναγνωρίσιμο τηλεοπτικό αστέρα των '50s να αυτοκτονεί στο σπίτι του μετά από ένα πάρτυ τον Ιούνη του '59, μόλις τρεις ημέρες πριν από τον γάμο του. Δηλαδή σχεδόν ένα χρόνο μετά από την τελευταία του κατάχρηση, το ποτό, αλλά και την "ο κόσμος το 'χει τούμπανο κι εμείς κρυφό καμάρι" σχέση του με τη γυναίκα του μεγαλύτερου παραγωγού της εποχής. Η καθυστέρηση που υπήρξε πριν ειδοποιηθεί η αστυνομία, η παράλογη για τον larger-than-life Reeves αυτοκτονία και η προαναφερθείσα σχέση προκάλεσαν ψίθυρους. Η ιστορία έγινε τραγούδια και βιβλία και ο Reeves έμεινε στην ιστορία ως ο πρώτος άνθρωπος που χτυπήθηκε από τη διάσημη "κατάρα" του Superman. Η ταινία παίρνει τους ψίθυρους και τους βάζει σε μία σειρά, συνθέτοντας ένα σενάριο στο οποίο ανατίθεται η ευθύνη της έρευνας σε κάποιον ιδιωτικό detective για να διαλευκάνει την υποτιθέμενη αυτοκτονία.

O πρωτάρης Coulter, που βρίσκεται στη σκηνοθετική θέση μετά την αντίστοιχη στις hit series Sex and the City και Sopranos, θα προσπαθήσει να αποδώσει το Hollywood των '50s. Το trailer αποδεικνύει πως αυτό το back to the past είναι ικανοποιητικά επιτυχημένο, ενώ η παραγωγή δείχνει προσεγμένη στις αντίστοιχες αρμοδιότητές της. Για το αν θα καταφέρει η Μύτη του λαγωνικού Brody να βρει τη λύση του μυστηρίου διατηρώ τις επιφυλάξεις μου, αλλά ομολογώ ότι λόγω μεγέθους (μύτης) και μόνο έχει ένα κάποιο advantage...

Πριν μερικές μέρες το United Press International έβγαλε την είδηση ότι η Sophia Loren, που κλείνει τα 72 (και βάλε, ίσως) το Σεπτέμβριο, ποζάρει γυμνή για το, διαβόητο, ημερολόγιο της Pirelli του 2007. Και χτες κυκλοφόρησε και μια φωτογραφία από τα.. γυρίσματα, από την Corriere della Sera.

Είμαι σίγουρος ότι κάποιοι περίμεναν πενήντα χρόνια (και βάλε, ίσως) αυτή τη στιγμή (και θα περιμένουν και πάαρα πολύ να περάσουν από το Photoshop οι φωτός). Τζάμπα περίμεναν βέβαια γιατί η Σοφία είχε κάνει ανάλογη εμφάνιση, σα φιλόδοξη σταρλετίτσα, στο Era lui... sì! sì! (1951). Που βέβαια, το τελευταίο, το αγόρασε και το έθαψε ο Carlo Ponti (μια από τις πολλές εξυπηρετήσεις που έκανε ο παπούς στη πιτσιρίκα για να τον παντρευτεί). Αλλά ουδέν κρυπτό από το δίκτυο (των πορνόγερων και γενικά).

Update: Σύμφωνα με την Il Messaggero, ο ατζέντης της εντυπωσιακής γιαγιάς, Carlo Giusti, δήλωσε ότι η La Loren φοράει και ένα εντυπωσιακό, μαύρο, Armani, βραδυνό, φόρεμα, εκτός από τα σκουλαρίκια της, στη φωτογράφηση.

Η τεχνική του motion capture είναι "σχετικά" φτηνή, γεγονός που, όπως είναι λογικό, δεν περνά απαρατήρητο από ανερχόμενους σκηνοθέτες με μεγάλο όραμα και μικρό budget. Και ειδικά όταν το όραμά αυτό περιλαμβάνει μελλοντικές πόλεις, και πλάνα τα οποία υπό πραγματικές συνθήκες θα κόστιζαν εκατομμύρια, το motion capture φαντάζει ιδανικό. O περί ου ο λόγος, ανερχόμενος σκηνοθέτης, Christian Volckman, βάζει όλο το απόθεμα του ταλέντου του με σκοπό να ανεβάσει το επίπεδο των ευρωπαϊκών animation. Το Renaissance "κατάφερε" να κοστίσει 14 εκ. ευρώ στην εταιρία παραγωγής του, η οποία το προωθεί ως τον συνδυασμό του A Scanner Darkly (2006) με το Sin City (2005), δεδομένου του ότι δανείζεται τεχνικές και από τα δύο, με αρκετά μεγάλη επιτυχία αν δεχτούμε ως αντικείμενο κρίσης το trailer του.

Η ταινία μας μεταφέρει στο Παρίσι του έτους 2054, όπου μία απαγωγή φέρνει τις ικανότητες του detective Barthémémy Karas στα όριά τους. Συνωμοσίες και γεγονότα πέρα από την καθημερινότητα του μελλοντικού Παρισιού έρχονται στο προσκήνιο με αποτέλεσμα να βυθίζεται σε αυτά όλο και περισσότερο ο Karas. To σενάριο φαίνεται να κινείται σε καλά και δοκιμασμένα μονοπάτια, ενώ η τεχνοτροπία ενθουσίασε τα γαλλάκια πριν το δούνε. Όταν ήρθε η ώρα να βγει στις αίθουσες όμως, η ταινία πάτωσε (o cheaplog έριξε την ευθύνη στο κακό promotion), μην καταφέρνοντας να βρει θέση ούτε στο top10 του εγχώριου box office. Πλέον ελπίζει σε καλύτερη προώθηση από την Miramax η οποία άρπαξε τα δικαιώματα της διανομής στις ΗΠΑ, με σκοπό να βγάλει τα χρήματα του, εκμεταλλευόμενο και το hype που έχει δημιουργηθεί από το A Scanner Darkly (2006).

Αναμφισβήτητα πρόκειται για ταινία στην οποία έχει διοχετευτεί ταλέντο και μεράκι και ανάλογα και με την πορεία της στο αμερικανικό box office, μπορεί να αποτελέσει και όχημα για τον πρωτάρη σκηνοθέτη της, για ταινίες με μεγαλύτερο budget και... πραγματικούς ηθοποιούς. Θα προτιμήσω βέβαια να μην αναφέρω την τύχη που επιφυλάσσει το κοινό των ΗΠΑ στα ξενόφερτα animated features. Ίδωμεν.

«Οι Μαυρισμένοι,» όπως είναι η μετάφραση του τίτλου, μαζεύτηκαν πρώτη φορά να πάνε διακοπές όλοι μαζί, πριν από 27 χρόνια. Η ετερόκλητη παρέα των πέντε Γάλλων που ήθελαν να περάσουν καλά το καλοκαίρι τους, αλλά οι καταστάσεις που άπλωνε μπροστά τους ο σκηνοθέτης Patrice Leconte, δοκίμαζαν τα νεύρα και το χιούμορ τους, έγιναν εικονικές μορφές στο μυαλό των συμπατριωτών τους, οι οποίοι εκτός του ότι τίμησαν μαζικά το French Fried Vacation (1978), αλλά και το sequel του, το Les Bronzes font du ski (1979), χαρίζουν και απίστευτα νούμερα στις τηλεοπτικές μεταδόσεις των ταινιών. Και όταν έμαθαν ότι οι πέντε φίλοι ξαναμαζεύτηκαν για να μετατρέψουν ένα ακόμη Club Med-ο-ειδές θέρετρο σε παιδική χαρά, τιγκάρισαν τις αίθουσες και του χάρισαν πάνω από 60 εκατομμύρια ευρώ σε εισπράξεις. Το οποίο απ’ ό,τι καταλαβαίνω, είναι ένα κάποιο ρεκόρ για τα γαλλικά ταμεία.


Τα πρώτα πλάνα του φιλμ ανοίγουν με ένα κομμάτι που θα μπορούσε άνετα να αποτελέσει το μουσικό θέμα του καλοκαιριού, αν δεν είχε γίνει σούπα απ’ την άνοιξη κιόλας. Αλλά και πάλι, όπως η κάμερα πλανάρει πάνω απ’ τις θάλασσες της Σαρδηνίας στο ρυθμό του Baila Morena, η μυρωδιά αρμύρας και νωπής άμμου καταφέρνει να απλωθεί στην αίθουσα και να καταστήσει σαφές το κλίμα της ταινίας. Οι έξι σπουδαίοι ηθοποιοί, υπό την καθοδήγηση ενός μεγάλου σκηνοθέτη που επιδεικνύει άνεση ελιγμών ανάμεσα στα (παραδοσιακά γαλλικά) ψυχοψαχτικά και τα μποξοφισοτσακιστά, μας παρασέρνουν σε ένα θεότρελο πανηγύρι νοσταλγικής ατμόσφαιρας και δροσερού χιούμορ, που επεκτείνεται απ’ τις έξυπνες ατάκες στο ξεκαρδιστικό slapstick και τις σεναριακές ανατροπές μέχρι τα inside jokes της ηλικιωμένης πια παρέας. Και αποδεικνύουν περίτρανα ότι η κωμωδία είναι μια γλώσσα διεθνής κι αγέραστη, γοητεύοντας και παλιούς γνώριμους του γαλλικού θηριοτροφείου, και τους νεότερους που έρχονται πρώτη φορά σε επαφή μαζί τους.

Κάποτε στα slashers, οι δολοφόνοι ήταν όσο ηλίθιοι χρειαζόταν, για να προλάβουν οι ήρωες να τους ξεφύγουν. Τώρα, οι ήρωες είναι όσο ηλίθιοι χρειάζεται, για να προλάβουν οι δολοφόνοι να τους κόψουν μερικά δάχτυλα πριν τους ξεφύγουν. Καλώς ήρθατε στη μετά-Saw εποχή, που έφερε τη λαχτάρα για αίμα, στις mainstream οθόνες.


Μια οικογένεια αποφασίζει να διασχίσει με τροχόσπιτα, την αχανή έρημο της Νεβάδα, που πριν χρόνια χρησιμοποιούνταν ως χώρος δοκιμής ατομικών όπλων. Τα πειράματα αυτά, άφησαν τα κατάλοιπα τους στις τριγύρω αποικίες μεταλλωρύχων, με τη μορφή φρικτών γενετικών μεταλλάξεων, και μιας κολασμένης δίψας για τρόμο, βασανιστήρια, αίμα και θάνατο, την οποία σβήνουν εκμεταλλευόμενοι τους ελάχιστους περαστικούς οδηγούς. Σαν την εν λόγω οικογένεια.

Το The Hills Have Eyes του ’77, δια χειρός Wes Craven, είναι ένα απ’ τα κλασσικότερα φιλμ του κύματος του exploitation, που γέμιζε τις αίθουσες στα τέλη των 70s και τις αρχές των 80s, σοκάροντας το θεατή με ωμή βία. Ο ίδιος ο Craven, ήθελε να φρεσκάρει την ταινία του εδώ και χρόνια, οπότε είπε να εκμεταλλευτεί την πρόσφατη --έστω και περιορισμένη-- αναβίωση του φαινομένου. Και εφάρμοσε μια δοκιμασμένη συνταγή. Πίσω από την κάμερα, έβαλε έναν Ευρωπαίο σκηνοθέτη, ελπίζοντας ότι θα πετύχει τον ίδιο συνδυασμό που πέτυχαν ο Marcus Nispel στο καινούριο Texas Chainsaw Massacre (2003) και ο Jean Francois Richet στο Assault on Precinct 13 (2005): σεβασμό και πάθος για το πρωτότυπο, αδιαφορία για τους χολιγουντιανούς μηχανισμούς και αντίσταση στις διαβρωτικές ικανότητες του αμερικάνικου rating system.

Ο Alexandre Aja --τον οποίο το αθηναϊκό κοινό είχε την ευκαιρία να γνωρίσει στις περασμένες Νύχτες Πρεμιέρας μέσω του γαλλικού splatter Haute Tension (2003)-- κάνει σωστή δουλειά στο δικό του κομμάτι. Μαγειρεύει ένα μείγμα έντασης και επιθετικότητας, με χορταστικό gore και ενοχλητικές εικόνες. Δεν τσιγκουνεύεται το αίμα, και δε δειλιάζει στις δυο τρεις σοκαριστικές εικόνες, δημιουργώντας σεκάνς ικανές να στοιχειώσουν τον θεατή.



Η αδυναμία της ταινίας --όπως γίνεται συνήθως μ’ αυτές τις ταινίες-- βρίσκεται στο σενάριο, που, τόσες δεκαετίες μετά το πρώτο Hills Have Eyes, κι άλλες τόσες μετά τις πυρηνικές δοκιμές στην έρημο, θα μπορούσε να έχει φρεσκαριστεί λιγάκι στον τομέα των κινήτρων των αηδιαστικών δολοφόνων. Αλλά για τους μη απαιτητικούς, και όσους μπορούν να ανεχτούν εκείνο το πεντάλεπτο λίγο πριν το τέλος, που οι σεναριογράφοι ταΐζουν δια βίας στους θεατές το κοινωνιολογικό υπόβαθρο της φρίκης, το Hills Have Eyes τηρεί τις κύριες υποσχέσεις του με στυλ, και αφήνει καινούριες για το μέλλον του Γάλλου Aja.

Ένας μοναχικός αρχιτέκτονας, ο Alex, και μια μοναχική γιατρίνα, η Kate, μένουν στο ίδιο σπίτι. Με διαφορά κάποιων χρόνων. Αφού η γλυκιά Καίτη έχει μετακομίσει και ο γλυκός Αλέξης της προωθεί την αλληλογραφία. Μέχρι που ανακαλύπτουν ότι ο ένας ζει στο 2004 και η άλλη στο 2006. Και τους πιάνει μια μελαγχολία..


Το αρχικό νοτιοκορεάτικο φιλμ αποτελεί σπάνια περίπτωση στα χρονικά των χολιγουντιανών αναμασημάτων, με ασιατική προέλευση, αφού δεν είναι τρόμου. Το ριμέικ του όμως είναι. Ως προοπτική να βλέπεις α-πιθανότητες που κορυφώνονται όσο περνάει η ώρα, με αντίστοιχη μουσική υπόκρουση.. φωτονοβέλας. Και αντίστοιχη (αναμενόμενη για τον Reeves τουλάχιστον) στημένη πόζα των χαρακτήρων για τις φωτογραφίες. Σε όλη τη ταινία.

Η Lindsay Lohan πάει στη παραλία. Και οι παπαράτσι επίσης. Και έτσι ανά δυοτρείς ώρες έχουμε και νέα αναφορά, για τη πρόοδο της εικοσάχρονης σταρ στη προσπάθειά της να (ξαν)αποκτήσει αυτό που θέλει: βυζιά και κώλο. Και μπορεί τον τελευταίο να τον ξανάδαμε μεγαλοπρεπή, αλλά μόλις κυκλοφόρησαν και εξώφθαλμες αποδείξεις.. ολικής επαναφοράς.

Update: Οι φωτογραφίες της Λίντσεϊ που έχουν πλημμυρίσει το δίκτυο, είναι από το κυριακάτικο πάρτι γενεθλίων της (και τα μεθεόρτια κατά πάσα πιθανότητα), στο Μαλιμπού. Που έλαβε χώρα και χορό στο Polaroid Beach House, με χορηγό(!) το Life & Style. Και παρούσες τις κολλητές της Nicole Richie, Courtney Love και Kate Bosworth, τσεκαρισμένα. Και απόντες-παρόντες τους παπαράτσι που τους διώχναν με σταυρούς και σκόρδα, για να προφυλάξουν την αποκλειστικότητα του περιοδικού, φυσικά.

Από κει και πέρα, το πόσες μέρες εμφανίστηκε στη παραλία, πόσα μαγιώ άλλαξε, με ποιους μοιράστηκε το DJ booth και ποιοι αποτελούσαν το ακροατήριο, χάνεται στη σφαίρα του μύθου.

Πάντως το εγγλέζικο GQ πρόλαβε και κυκλοφόρησε, με τη κοσμογυρισμένη νεαρούλα να μιλάει για τις ζωές που έζησε, για το πόσο της αρέσουν (ξανά μανά) τα στήθια της (που όχι δεν είναι ψεύτικα) και πόσο κακό κορίτσι είναι. Άντε να κλείσει τα 21, να βρουν άλλο νυμφίδιο να ασχολούνται οι αμερικάνοι, να (την) πάρουμε κι εμείς σειρά.

Δυο χρόνια μετά το The Passion of the Christ (2004), sequels, prequels και spin-offs ξεφυτρώνουν σα τα μανιτάρια. Τι τους πήρε τόσο καιρό?

Ίσως η απροθυμία του Mel Gibson να κάνει καπάκι τη συνέχεια, και η προτίμησή του να ασχοληθεί με άλλες ανθρωποθυσίες, των Μάγια, στο επερχόμενο Apocalypto (2006). Ίσως η εμμονή των κατόχων των πνευματικών δικαιωμάτων (βλ. χριστιανικές ομάδες) να επαναλάβουν τον ανεξάρτητο θρίαμβό τους, με "ουμανιστικές" παραγωγές τύπου End of the Spear (2006). Ίσως η έλλειψη σκούφιας στην εκκλησιαστική παράδοση των συγκεκριμένων ομάδων και η συνεπαγόμενη αδυναμία τους να τη πετάνε όποτε καταναγκάζονται σε αγορά εισιτηρίων για καμιά δεκαριά προβολές της επόμενης "υπερπαραγωγής".

Πολλά μέχρι το πρόσφατο κερασάκι στη τούρτα, την, εν μπουσική αιθρία (ή όχι και τόσο), σκλήρυνση της στάσης της MPAA προς ταινίες που ευαγγέλονται το θρησκευτικό παροξυσμό ως απάντηση στα (παν)ανθρώπινα προβλήματα. Πολλά οδήγησαν στην επιστροφή των φιλμ άδολης αγάπης και υπέρτατης θυσίας στη φυσική τους στέγη. Τα χολιγουντιανά στούντιο.

Έτσι τα Χριστούγεννα αναμένουμε το prequel, την ιστορία της Γέννησης φυσικά. Που, αφού η σκηνοθέτριά του, Catherine Hardwicke, έχει κάνει και το Thirteen (2003) και το Lords of Dogtown (2005) και το σχεδιασμό παραγωγής σε ταινίες όπως το Three Kings (1999) και το Vanilla Sky (2001), αν μη τι άλλο υπόσχεται να 'χει πολύ στυλ (κάτι που επιβεβαιώνει και το teaser). Και σίγουρα θα 'χει πιο σκουρόχρωμη (από τη Monica Bellucci) Μαρία, την μικρή, υποψήφια για όσκαρ, νεοζηλανδή φαλαινο-καβαλάρισσα Keisha Castle-Hughes.

Το Πάσχα, ανακοινώθηκε στις αρχές του μήνα ότι θα ακολουθήσει το sequel, η ιστορίας της Ανάστασης φυσικά (αφού στα sequel, τα comics και τη Βίβλο κανένας δε μένει πεθαμένος για πολύ, ως γνωστό). Ενώ τα επόμενα Χριστούγεννα θα ξανάχουμε (έκπληξη!) Γέννηση. Βασισμένη στο best seller της, πρώην goth και νυν (ματο)βαμένης χριστιανής, Ann Rice, που λέγεται Christ the Lord: Out of Egypt. Και θα 'χει και συνέχειες.