Δεν είναι μια ταινία νοσταλγίας του.. πρότυπου όλων των μικρών ρομπότ, από το Futurama (εδώ του χρόνου θα δούμε πρώτη φορά τους Simpsons στο πανί). Είναι μια ταινία νοσταλγίας των '90s, για (τότε 20άρηδες και τώρα) 30άρηδες από έναν 25χρονο. Μια ταινία για τρεις φίλους που μαζεύονται, με άλλους, για τον τελευταίο αποχαιρετισμό σε έναν τέταρτο. Και βιώνουν "σύγχιση, οργή, ναρκωτικά, αλκοόλ, κάβλες και πάνω απ' όλα το θάνατο των νιάτων". Μια ταινία που άφησε καλές εντυπώσεις σε περιφερειακά φεστιβάλ (όπως αυτό της Tribeca) φέτος και φιλοδοξεί να γίνει για το ensemble cast από ανερχόμενούς της, μια.. Μεγάλη Ανατριχίλα (1983). Μια ταινία που παίζει απόψε στις 21:00, παρουσία του σκηνοθέτη, στον Απόλλωνα.

Σήμερα κάνει πρεμιέρα στην Ελλάδα και η Μαύρη Ντάλια (2006). Ενώ η τελευταία μεταμεσονύχτια προβολή για φέτος είναι αυτή του καρακάλτ πολωνικού γουέστερν Summer Love (2006) που προφανώς δε θα 'χεις εύκολα την ευκαιρία να το ξαναδείς.

Δυο μπάτσοι γίνονται συνεργάτες μετά από έναν αγώνα μποξ, και καταλήγουν μπλεγμένοι στο φριχτό φόνο της Μαύρης Ντάλιας. Το κυνήγι του δολοφόνου, φέρνει στην επιφάνεια βρώμικα μυστικά των χολιγουντιανών μεγαλοαστών.
Όταν η πρώτη ανταπόκριση για την ταινία απ’ τη Βενετία, είχε κύριο θέμα το πόσο αποσυντονιστική είναι η ερωτική σκηνή της Johansson (η ποιά;), το πιάσαμε το υποννούμενο, το οποίο επιβεβαιώθηκε κι απ’ το κλίμα συγκρατημένης απογοήτευσης που ακολούθησε. Επειδή τα ’χουνε πει λοιπόν για τη Scarlett --που, εντάξει, στο Match Point ήταν αποσυντονιστικότερη-- εγώ θα πω ότι ο De Palma είναι ο μόνος σκηνοθέτης που κατάφερε τη Swank να φανεί sexy. Γι’ αυτό μάλλον του έδωσε έδειξε κωλαράκι. Όλα αυτά βέβαια, μέχρι ν’ ανοίξει το αλογόστομά της, και να βγάλει τη μποξεροφωνάρα της, αυτή τη φορά με ενοχλητική αγγλική προφορά. Σε άλλα σημεία της ταινίας τώρα, ο Josh Hartnett δυσκολεύεται να βρει το σκληρό εξωτερικό κέλυφος του κυνικού χαρακτήρα με υπολείμματα ρομαντισμού που υποδύεται. Αφήνοντας όμως για άλλη μια φορά υποσχέσεις, κουβαλά την ταινία με τον τρόπο που το κάνουν τα ακατέργαστα διαμάντια: αποτελεσματικά, αλλά ασθμαίνοντας.

Το ζόρι της ταινίας, είναι το πώς η δύναμη γίνεται κι αδυναμία της. Ο De Palma ξεκινά με ένα κομψό σλάλομ ανάμεσα στα πρώτα κεφάλαια του βιβλίου, θέτοντας τις βάσεις της ιστορίας σβέλτα και χωρίς μπλαμπλά, αλλά κάπου στο κόψιμο χάνει το βασικότερο στοιχείο του βιβλίου. Επικεντρώνοντας στο μυστήριο και τη λύση του, περνά στα γρήγορα το ιδιότυπο ménage a trois των χαρακτήρων του Hartnett, του Eckhart και της Johansson, που δίνει στο βιβλίο το συναισθηματικό του πυρήνα, κάνοντας τον αναγνώστη να νιώθει πιο άβολα απ’ τους τρεις άμεσα εμπλεκόμενους. Χωρίς αυτόν τον πυρήνα, η Ντάλια γίνεται ένα τυπικό φιλμ νουάρ, στο οποίο ο De Palma παραλείπει να βάλει τις δαιδαλώδεις στροφές και τις συνωμοσιολογικές βουτιές του Ellroy, αφήνει όμως αποσυντονιστική πληθώρα απρόσωπων ονομάτων, προβληματικά λογικά άλματα και γρίφους που λύνονται βασικά χάρη στη διαίσθηση του ντετέκτιβ. Όχι ότι δεν ήταν αρκετό το ξεπάστρεμα μιας σημαντικής υποπλοκής του βιβλίου που θα ξεχείλωνε την ταινία, για να πιάσουν τα μαχαίρια οι purists της νουβέλας.

*η ταινία προβάλεται απόψε στις 22.30 στο Αττικόν, για τις Νύχτες Πρεμιέρας

Ποιοι είμαστε εμείς για να αρνηθούμε στον οποιονδήποτε το δικαίωμα να πάρει μια κάμερα και να κάνει σινεμά; Ακόμα και όταν αυτός ο κάποιος θέλει να ασχοληθεί με ένα μελανό κομμάτι της Αμερικάνικης πολιτικής ιστορίας; Ακόμα και όταν αυτός ο κάποιος είναι πιο γνωστός για τον πρωταγωνιστικό του ρόλο στο The Mighty Ducks (1992);

Το Βobby είναι η πρώτη σοβαρή ταινία του Emilio Estevez και μάλλον η δύναμη του μπαμπά, Martin Sheen, φαίνεται στο τεράστιο και ποιοτικότατο καστ που μάζεψε ο Αιμίλιος: Lawrence Fishburne, Anthony Hopkins, William H. Macy, Martin Sheen, Sharon Stone, Elijah Wood καθώς και φάρους των τεχνών και της διανόησης όπως Joshua Jackson, Heather Graham, Ashton Kutcher και Lindsay Lohan.

Στις 06.06.68 λοιπόν, στο Ambassador Hotel, ένα ξενοδοχείο εξίσου διάσημο με το Watergate, δολοφονείται ο Robert F. Kennedy, υποψήφιος για την προεδρία των ΗΠΑ. Το trailer του Bobby δεν δίνει κάποιες παραπάνω πληροφορίες για το ύφος της ταινίας. Έχουμε αποκλείσει το πολιτικό θρίλερ αλά JFK (1991) ή Thirteen Days (2000), αλλά αυτό που καταλάβαμε είναι ότι ο Estevez (που έχει γράψει και το σενάριο) θα αναλωθεί σε μια σπουδή χαρακτήρων -των αμέτρητων χαρακτήρων που κινούνται στην μυρμηγκοφωλιά του Ambassador Hotel. Η απόδοση των 60’s φαίνεται επιτυχημένη, είτε μιλάμε για το ενδυματολογικό μέρος του φιλμ είτε για τους κόκκους που παλιώνουν κάποια πλάνα. To κατά πόσο ένας, ουσιαστικά άπειρος σκηνοθέτης, θα καταφέρει να χειριστεί περισσότερους από 20 χαρακτήρες και ποιος ξέρει πόσες ιστορίες από πίσω τους θα είναι το νευραλγικό σημείο του φιλμ. Από εκεί και πέρα, τα «A day that changed history» τα ακούμε βερεσέ.

Αναστεναγμό ανακούφισης θα έβγαζε υποψήφιος δήμαρχος Αθηνών αν τύχαινε να περάσει απ’ το χτεσινό junket της Martina Gedeck, ακούγοντάς την να λέει πόσο ανθρώπινη της φάνηκε η Αθήνα, και πόσο όμορφα ταξινομημένη πόλη για περπάτημα τη βρήκε. Αν είχε έρθει λίγες μέρες πριν, θα την έβρισκε και ιδανική πόλη για κωπηλασία.

Η 45άχρονη Γερμανίδα ηθοποιός, στην ταινία Οι Ζωές των Άλλων (2006), παίζει μια ηρωίδα που τσακίζεται κάτω απ’ τις πιέσεις των πρακτόρων της Στάζι, σε μια ζοφερή περίοδο της ανατολικής Γερμανίας, όπου κατάσκοποι και πληροφοριοδότες κάρφωναν συμπολίτες τους στα τάγματα ασφαλείας για να εξασφαλίσουν ένα κουτί ασπιρίνες απ’ το καθεστώς. Βρίσκει το χαρακτήρα που παίζει αδύναμο, και πιστεύει ότι η ίδια δεν θα πρόδιδε ποτέ κάποιον άλλο. Αφήνει ανοιχτό όμως το ενδεχόμενο να λύγιζε, αν οι ανακριτές της επέμεναν.

Για τυχόν παραλήψεις και ασυνέπειες στον υποτιτλισμό ελπίζω οι γερμανομαθείς να μη μας παρεξηγήσουν, αλλά είναι ζόρικες οι συνεντεύξεις με μεταφραστές. Και το πρόγραμμα 24ωρης εκμάθησης Γερμανικών ήθελε μια βδομάδα να φτάσει, οπότε δεν το πρόλαβα…

Βασισμένο σε πραγματική ιστορία κατά τους ισχυρισμούς, το Ils (2006) έχει ήδη αποτελέσει ένα ακόμα τρομο-εισιτήριο για την άλλη πλευρά του Ατλαντικού, σφραγισμένο στη Γαλλία. Μετά τον Alexandre Aja που ξανάνακανε το The Hills Have Eyes (2006) έχοντας περάσει πριν (και) από τις αθηναϊκές Νύχτες για να παραδώσει διαπιστευτήρια, σειρά έχουν οι David Moreau και Xavier Palud μετά τα μεσάνυχτα απόψε στον Απόλλωνα. Οι δημιουργοί δε θα τιμήσουν τη προβολή αφού είναι πιασμένοι με τη δικιά τους εκδοχή του Ματιού / Gin gwai (2002) των πασίγνωστων πια Χονκογκέζων αδερφών Pang. Εμείς θα είμαστε εκεί να συμπάσχουμε με το ζευγάρι που για 80 λεπτά τρομοκρατείται.. αγνά στο στοιχειωμένο σπίτι, ελπίζοντας.. απελπισμένα να είναι η πρώτη αξιόλογη μεταμεσονύχτια προβολή του φεστιβάλ.

Σήμερα παίζουν σχεδόν ταυτόχρονα και η, sold-out, αχαλίνωτη σεξοϊστορία του John Cameron Mitchell με σύντομο τίτλο Shortbus (2006) και η, μόνη σου επιλογή, αχαλίνωτη ονειροβασία του Michel Gondry με χαρακτηριστικό τίτλο The Science of Sleep (2006).

Μετά τη τριλογία της εκδίκησης, μέρος της οποίας ήταν και το κορυφαίο Oldboy (2003), o Park Chan-Wook παρουσιάζει, όπως είχε προειδοποιήσει τον verbal από πέρσι στο Φεστιβάλ της Θεσσαλονίκης, μια εντελώς διαφορετικής θεματικής ταινία το Είμαι Σάιμποργκ (αγαπώ τη ζωή η ζωή είν' αγάπη μου λείπεις πολύ) Αλλά Είμ' Εντάξει.

Καμία σχέση με επιστημονική φαντασία, μη χαίρεσαι. Μια "ρομαντική κωμωδία" σύμφωνα με το σκηνοθέτη, και δράμα σύμφωνα με τους περισσότερους υπόλοιπους, είναι. Με ήρωες μια έγκλειστη ψυχοπαθή που νομίζει ότι είναι κάτι σα Ρόμποκοπ ας πούμε. Και έναν ακόμη φιλοξενούμενο του ασύλου, που νομίζει ότι είναι κάτι σα Ντόνι Ντάρκο αν κρίνεις απ' το πόστερ και ότι μπορεί να κλέβει τις προσωπικότητες και τις ικανότητες των άλλων σύμφωνα με το σενάριο.

Τη πρώτη υποδύεται η Lim Soo-Jung, πρωταγωνίστρια σε σαπουνόπερες που λούζουν όλη την Ασία. Τον δεύτερο ο Jeong Jihun, πιο γνωστός ως Bi στην Ανατολή και Rain στη Δύση (για καραπροφανείς λόγους), ποπ είδωλο για όλες τις υπάκουες πιτσιρίκες με σχιστά μάτια. Και μπορεί το Time να τον συγκρίνει με τον Justin "Sexyback" Timberlake συμπερι- λαμβάνοντάς τον στους 100 πιο γαμάτους γενικά για φέτος, αλλά ο 22χρονος μάλλον για ασιατικός NKOTB-5-σε-ένας μοιάζει (ακόμα). Ενώ δηλώνει ότι είδωλό του από παιδί ήταν ο George Lucas, είχε άποψη στα γυρίσματα λόγω της εμπειρίας του από διαφημίσεις και σαπουνόπερες, και άλλα.. ανησυχητικά, στο FILM2.0 (μεταφρασμένο στο φόρουμ του).

Την παραμονή του Halloween, τρεις πιτσιρικάδες βρίσκονται αντιμέτωποι με ένα ζωντανό σπίτι με κοφτερά δόντια, που ορέγεται παιδάκια και χρησιμοποιεί γυαλιστερά παιχνίδια για δόλωμα.
Σαν ταινία-αλληγορία του εφηβικού άγχους, το Monster House πρέπει να είναι η πιο χλιαρή που κυκλοφορεί. Πράγμα μάλλον περίεργο, αφού αυτή είναι η σημαία που προσπαθεί απ' τις πρώτες κιόλας σκηνές να σηκώσει ο νεόκοπος σκηνοθέτης. Υπάρχει πάντως ένα άρωμα από Goonies (1985) στην ιστορία των παιδιών που έχουν να αντιμετωπίσουν, εκτός από έναν τρομερό εχθρό, και τη δυσπιστία των μεγάλων. Κι αυτό το άρωμα μάλλον τράβηξε τον Spielberg κι από δίπλα τον Zemeckis στις θέσεις των παραγωγών.

Με τη βοήθειά τους, ο Kenan καταφέρνει να ντύσει με πανέμορφο animation της σχολής του Polar Express (2004) μια ιστορία που, παρότι δεν καταφέρνει να εξελίξει τους χαρακτήρες της πέρα απ' τα αρχέτυπα στα οποία βασίζονται, κερδίζει πόντους αυθεντικότητας στους διαλόγους και στην τόλμη της να φλερτάρει με ριψοκίνδυνα στοιχεία τρόμου. Για να καταλήξει μάλιστα, σε ένα απρόσμενο μήνυμα για την ιδιότητα της αληθινής αγάπης να λειτουργεί σαν φυλακή και τροχοπέδη.

Η Αμερική αρνείται να συμμετάσχει στον Α’ Π.Π., όμως μερικοί νέοι της, ταξιδεύουν ως τη Γαλλία για να πολεμήσουν το φασισμό. Αυτή είναι η ιστορία για πέντε από αυτούς, που σχημάτισαν τη θρυλική αεροπορική μοίρα Λαφαγιέτ.
Κολυμπώντας στην αφέλεια, το φιλμ του ανθρώπου που κάποτε είχε βάλει μια υπογραφή στην παραγωγή του Κεντριού (1973), είναι ένα δραματουργικό χάλι που παρουσιάζει την εθελοντική γαλλική αεροπορία σαν απίστευτα αποτελεσματικό καφενείο, μέσα από το οποίο προκύπτουν μεγάλοι Αμερικάνοι ήρωες κομμένοι και ραμμένοι στα μέτρα των κλισέ προτύπων τους. Ο James Franco, έμπειρος πια στις μπαλαφάρες, ερμηνεύει με τόλμη κι αφοσίωση έναν ακόμη χαρακτήρα με συναισθηματικά κρεσέντο σαπουνόπερας και σκονισμένες ατάκες μελοδράματος, ενώ γύρω του τα comic reliefs πέφτουν το ένα μετά το άλλο. Και μέσα σ’ όλο το χαμό, ξεπετάγονται 3-4 πολύ εντυπωσιακές σκηνές αερομαχιών, δείχνοντας πόσο πολύ έχει προχωρήσει η τεχνολογία των flight simulators.

Όπως λένε, άμα αφήσεις ένα πίθηκο να κοπανάει ένα πληκτρολόγιο αρκετό καιρό, θα γράψει τα άπαντα του Σέξπιρ. Στη προσπάθεια πειραματικής επιβεβαίωσης που έχει ξεκινήσει εδώ και κάποια χρόνια, έχουν γραφτεί 24 γράμματα απ' τον Ερρίκο τον 4ο.
Και καμιά κατοστή σενάρια για χολιγουντιανές χορο-ιστορίες. Ένα από αυτά, βασισμένο στον ίδιο αλγόριθμο που έχει credits και στο Save the Last Dance (2001), έγινε (η) ταινία που έκλεισε, εισπρακτικά, το φετινό καλοκαίρι στη χώρα της δύουσας ευφυίας. Αν λέγονταν Dancy Movie και είχε μπλέξει κανέναν Zucker ή τον Jim Abrahams, τότε όλη αυτή η άτακτη αναπαραγωγή των πιο κραυγαλέων κλισέ από τότε που τα σαββατόβραδα κόλλησαν πυρετό ίσως να είχε και κάνα νόημα. Τώρα απλά είναι ένα όχημα για την Anne Fletcher που έχει κάνει ένα κάρο χορογραφίες (και τιποτάλλο) να προσπαθήσει να σκηνοθετήσει κανά ευφάνταστο συνδυασμό μπαλέτου και hip hop. Τα αποτελέσματα είναι τόσο ιλαρά που γρήγορα εγκαταλείπονται (στο σκουπιδοτενεκέ του cutting room υποθέτω) για πιο "καθαρά" mainstream χοροπηδηχτά. Όπως και στο soundtrack που έχει, μόνο, hip hop για γυμνασιόπαιδα με την ούγια να γράφει Disney.

Τουλάχιστο ακούγεται περισσότερο απ' ότι βλέπεται το φιλμ.

Το Perfume: The Story of a Murderer (2006) του Tom Tykwer, βασισμένο στο Άρωμα του Patrick Süskind ξεπουλάει, για δεύτερη βδομάδα, στο γερμανικό, το ρωσικό και το διεθνές ταμείο. Παράλληλα, το Das Leben der Anderen (2006) που σκούπισε κι αυτό στη Γερμανία, πριν το καλοκαίρι, και δεν άφησε δεκάρα να πέσει κάτω ούτε στα φετινά LOLA, είναι επίσημα η οσκαρική υποψηφιότητα της χώρας της πιο παντοδύναμης γυναίκας στον κόσμο (για το Forbes). Καθόλου απίθανο λοιπόν να χρυσωθούν και οι δυό ταινίες στα βραβεία της αμερικάνικης ακαδημίας φέτος, αφού η μια φαίνεται να 'χει κορυφαία παραγωγή και η άλλη να κατα-ψηφίζεται σ' όποιο φεστιβάλ και να κάνει πέρασμα. Για τώρα, μόνο από τις Ζωές των Άλλων, όπως τις έβλεπε η Στάζι τη περίοδο του ψυχρού πολέμου, έχεις την ευκαιρία να πάρεις μυρωδιά, απόψε στις 22:30 στο Αττικόν.

Ένα ακόμη φεστιβαλικό αγαπημένο, με βραβείο σκηνοθεσίας και καστ στο Sundance και κριτική αναγνώριση στη Βενετία, ξεκινάει, στη Νέα Υόρκη και το LA την Παρασκευή, την προσπάθειά του να γνωριστεί με το κοινό.. κοινό και να αποκτήσει οσκαρική οντότητα. Σήμερα μπορείς να το δεις στις 20:15 στο Αττικόν.

Δες/Κρύψε το trailer του A Guide to Recognizing Your Saints (2006)

Νέο άρωμα για τον Guerlain, που είναι λέει από τους παλιότερους.. οίκους στον κόσμο. Νέα γυμνή εμφάνιση για τη Hilary Swank, πασίγνωστη ως κορίτσι που ήθελε να γίνει αγόρι (Boys Don't Cry (1999)) και μποξέρ (Million Dollar Baby (2004)).

Το άρωμα λέγεται Insolence και η αυθάδεια δεν υπονοείται από την εμφάνιση της Χίλαρι, που οφθαλμοφανέστατα (και βάλε) δεν έχει τίποτα να κρύψει. Αλλά απ' τη μια της διαφήμισης που, στα έντυπα κυρίως, τη βγάζει καρα-τραβεστί. Και απ' την άλλη της ίδιας, που λίγο πολύ προσπαθεί να πείσει, στα συνοδευτικά, ότι μέχρι τώρα δεν έκανε τίποτα παρόμοιο γιατί πραγματοποιούσε.. ελέγχους ποιότητας στα προϊόντα. Οπότε, και αφού το insolence προϋποθέτει ευφυία, το προϊόν του μεγάλου οίκου θα 'πρεπε να λέγεται Impudence (ή Brutal).

Πάντως η διαφήμιση, που έβγαλε το vogue.com σε αποκλειστικότητα πριν ενάμισι μήνα (είδες τι χάνεις για να μη το διαβάζεις?) και δε βγάζει και πολλά φυσικά, παίζει πια, αν κατάλαβα καλά, στις σκοτεινές αίθουσες με τις μεγάλες ουρές απέξω. Ενώ το αγόρι με τα μεγάλα βυζιά, δεν άργησε να βρει παρηγοριά, για το διαζύγιό της μετά από οχτώ χρόνια γάμου, στην αγκαλιά ενός ατζέντη. Και προώθησε και το άρωμα σε ρεκόρ πωλήσεων με τη παρουσία της στο Saks της 5ης Λεωφόρου.

Και παίζει και στη Μαύρη Ντάλια (2006) με την οποία άνοιξαν οι βενετσιάνικες και κλείνουν, τη Κυριακή, οι αθηναϊκές πρεμιέρες.

Ο Nick Naylor είναι το δημόσιο πρόσωπο των αμερικάνικων καπνοβιομηχανιών. Αν η Όπρα καλέσει στην εκπομπή της έναν πιτσιρίκο που πεθαίνει από λευχαιμία να κατηγορήσει τις καπνοβιομηχανίες ότι τον σκότωσαν, αν μια εφημερίδα δημοσιεύσει έρευνες που υποδεικνύουν ότι η νικοτίνη είναι ναρκωτικό, αν ένας Γερουσιαστής θέλει να κατοχυρώσει τα τσιγάρα στα δηλητήρια, ο Nick Naylor είναι αυτός που κάνει τον πιτσιρικά να τον αγαπήσει, θα βγάλει τους επιστήμονες φασίστες, και θα υπονοήσει ότι ο Γερουσιαστής είναι εξίσου φονιάς με τον κύριο Marlboro. Και θα το κάνει πειστικά. Δεν τον ενοχλεί. Είναι η δουλειά του. Δεδομένου ότι μια καλή απόδοση ενός μεφιστοφελικού χαρακτήρα μπορεί να ασκήσει μαγνητική γοητεία σε οποιονδήποτε, η δουλειά του Reitman ήταν μισοτελειωμένη 12 χρόνια πριν, απ’ τον Christopher Buckley, που έγραψε το ομότιτλο βιβλίο. Και αφού απ’ ό,τι φαίνεται, τη σκηνοθεσία δεν την παίδεψε ιδιαίτερα, η μεγαλύτερη συμβολή του Reitman στην ταινία, ήταν να βρει τον άνθρωπο που θα έβγαζε στην οθόνη τη μαεστρία του Naylor στην υπνωτιστική μπουρδολογία και την πέραν αναγνώρισης διαστρέβλωση της αλήθειας. Και τον βρήκε στο πρόσωπο του Aaron Eckhart.

Ο Eckhart δεν αφήνει ανεκμετάλλευτη την ευκαιρία να λάμψει στην ταινία, που θα ήταν μια σειρά από εμπνευσμένα cameo σε απολαυστικά μίνι επεισόδια σάτιρας και σαρκασμού, σκόρπια σε μια ξέχειλη πλοκή, αν δεν υπήρχε αυτός ο εκπληκτικός πρωταγωνιστής. Και εμφανίζεται όταν η ταινία πάει να ξεφύγει, για να μας φυσήξει καπνό στα μάτια και να μετατρέψει σε ναρκωτικό ισχυρότερο απ’ τη νικοτίνη, τον βδελυρό, κατάπτυστο, αλλά τόσο γοητευτικά χαρισματικό χαρακτήρα του.

*η ταινία προβάλεται απόψε στις 20.00 στον Δαναό 1, για τις Νύχτες Πρεμιέρας

Γοητευτικός νεαρός πρόσφυγας από τη Γεωργία καταφέρνει, κρυφακούγοντας από μια τρύπα της στέγης, όπου δουλεύει, να φτάσει σε μια μυστική τοποθεσία ως ο δέκατος τρίτος παίκτης ενός θανάσιμου παιχνιδιού. Γοητευτική black and white πρώτη απόπειρα του Gela Babluani να στήσει ένα θρίλερ γύρω από τον πόθο για τα λεφτά, τον τζόγο και τη ζωή.
Η ταινία χάνει λίγο στα σημεία που καταδεικνύει την κατόπιν εορτής τακτική της αστυνομίας. Ντετέκτιβ καρικατούρες και αστυνόμοι που δεν κάνουν ντα, μάλλον γιατί ο σκηνοθέτης είναι μικρός ακόμη και έχει πίστη στα όργανα τήρησης της τάξης. Ανίκανα μεν, σίγουρα όμως σεβάσμια. Πλάνα οικογενειακής φτώχειας μας πείθουν για το αγαθό κίνητρο του πρωταγωνιστή, που είναι έτοιμος να αδράξει κάθε ευκαιρία. Όμως ο κινών τα νήματα δεν έχει ίχνος ανθρωπισμού για τον νεαρό Γεωργιανό, που έπαιξε και κέρδισε, και δεν τον αφήνει να τη βγάλει καθαρή. Τον θυσιάζει στο βωμό της απληστίας και του εύκολου τέλους.

Κατά τ’ άλλα, ο πρωταγωνιστής (που τυγχάνει και αδερφός του σκηνοθέτη) είναι τόσο καλός που είμαι σίγουρη πως αυτός δεν είναι ο τελευταίος του ρόλος. Όλοι οι υπόλοιποι, οι διοργανωτές του παιχνιδιού, οι καταδικασμένοι παίχτες, οι αδίστακτοι προύχοντες τζογαδόροι ακόμη και η μόνη άθλια γυναικεία παρουσία στο ανδροκρατούμενο σπίτι έχουν τη σωστή φάτσα. Επιπλέον, έχουν και όση σκληράδα χρειάζεται, άρα ο σκηνοθέτης ξέρει τι κάνει. Ο φωτογράφος το ίδιο. Ούτε ο μοντέρ πρέπει να μείνει άμοιρος επαίνων, σε μια προσπάθεια που μετράς τα σωστά και όχι τα λάθη της. Και αποδεικνύει ότι η noirish ατμόσφαιρα των γαλλικών ταινιών των fifties, στο στιλ του Henri-Georges Clouzot και των υπολοίπων, είναι πάντα επίκαιρη και βγαίνει πάντα κερδισμένη.

*η ταινία προβάλλεται απόψε στις 20.30 στο Αττικόν, για τις Νύχτες Πρεμιέρας

Το trailer – και η πλοκή - του The Good Shepherd (2006) δείχνει από την αρχή την επιθυμία του Robert De Niro να καθιερωθεί –και- ως καλός σκηνοθέτης, αφού πιάνει την καυτή πατάτα της προβληματικής –πλέον- CIA και δεν λέει να την αφήσει. Προσθέτει επίσης και πολλά Oscar πολλούς Oscarούχους ηθοποιούς δίνοντας μας την τρανταχτή απόδειξη πως ο γερο-Bob έμαθε κάτι ενδιαφέρον τόσα χρόνια πλάι στον δάσκαλο-Scorsese.

Για την ιστορία – που πιθανότατα δεν απέχει και πολύ από την πραγματικότητα – ο καλός ποιμένας είναι ο Edward Wilson (Matt Damon) πρώτο στέλεχος και συνιδρυτής της μεγαλύτερης αντικατασκοπικής υπηρεσίας παγκοσμίως, μετά το τέλος του Β’ Παγκοσμίου και πριν την αρχή του Ψυχρού Πολέμου. Ο οποίος έχει μια... σφαιρική άποψη για τα παιχνίδια κατασκόπων και μαθαίνει σύντομα από την καλή τι ακριβώς σημαίνει «διατηρώ την ειρήνη». Μετά από εντατικά μαθήματα με τίτλο «τα συμφέροντα της χώρας είναι πάνω από την παγκόσμια ειρήνη» αντιλαμβάνεται περί τίνος πρόκειται και αφιερώνει τον εαυτό του στην υπηρεσία του, παραμελώντας στο σπίτι την Angelina Jolie (!) και το παιδί τους. Και επειδή ο De Niro έχει μάθει καλά πως δεν κάνεις ταινία μόνο με μονοεπίπεδο σενάριο ρίχνει στην μάχη και μερικούς παλαίμαχους (William Hurt, Michael Gambon, Joe Pesci και την αρχοντιά του), μερικούς κατασκόπους, κυνηγητά και βασανιστήρια για να περάσει το νόημα – και όλα αυτά στην προνομιακή τιμή των $110 εκ. Και σκοπεύει και να το βγάλει στις αίθουσες 22/12, στο νήμα για τις υποψηφιότητες των Oscar.

Τι κι αν έχασε τον αρχικό πρωταγωνιστή του (Leonardo DiCaprio), από τον μέντορά του - προτίμησε το The Departed (2006) του Scorsese (στο οποίο παίζει και ο Damon)? Τι κι αν δεν πείθει κανένα το γεγονός ότι ο Damon με το χτένισμα της αγελάδας είναι παντρεμένος με την Jolie? Θείε Oscar watch out, o ποιμένας του De Niro χτυπάει την πόρτα...

Χθες μου μάζεψαν τρεις ξανθομπάμπουρες από τη Σουηδία σ’ ένα καπνισμένο φουαγιέ, για να κάνουμε το πιο διασκεδαστικό mini-interview που έχω κάνει μέχρι τώρα στη διοργάνωση, και απ’ ό,τι φαίνεται απ’ το πρόγραμμα, τo πιο απολαυστικό μέχρι το τέλος των Νυχτών. Αχ αυτά τα νιάτα φρεσκάδα που ’χουν.

Κι αν φαίνονται high στο βίντεο, μετά τη χτεσινοβραδινή προβολή, που απ’ ό,τι άκουσα καταχειροκροτήθηκε, δε θέλω ούτε να σκεφτώ σε τι φάση τους βρήκαν οι δημοσιογράφοι του junket σήμερα το πρωί, αφού οι πιτσιρικάδες απ’ το Falkenberg τίμησαν μέχρι αργά το πάρτι του Last Porn Movie. Λες να γιόρταζαν από νωρίς τη νίκη τους; Πάντως αν είδες την ταινία και δε σου άρεσε, μην παρεξηγηθείς με το τελευταίο τους σχόλιο. Μου είπαν να σου ζητήσω προκαταβολικά συγγνώμη, ένα αστείο έκαναν.

O Brendan (Joseph Gordon-Levitt) ανακαλύπτει τη φίλη του Emily (Emilie de Ravin) νεκρή στην είσοδο ενός αγωγού αποχέτευσης. Και αποφασίζει να βρει ποιος την έβαλε εκεί, ποιος τράβηξε την σκανδάλη και για ποιο λόγο. Και δεν έχει σκοπό να σταματήσει αν δεν το ανακαλύψει. Και αγνοώντας το γεγονός ότι στο δρόμο για τις απαντήσεις που ψάχνει θα υποχρεωθεί να κάνει slalom ανάμεσα από ναρκωτικά, Kingpins, όπλα, μοιραίες γυναίκες και υπερβολικά cool διαλόγους.Το περίεργο βέβαια είναι πως όλοι οι πρωταγωνιστές είναι έφηβοι που φοιτούν σε λύκειο της Νότιας Καλιφόρνια και έχουνε πρότυπα συμπεριφοράς και ομιλίας τον Humphrey Bogart και την Mary Astor από το Γεράκι της Μάλτας (1941). Ο δημιουργός Rian Johnson, στην πρώτη του ταινία, είναι βαθιά επηρεασμένος από τα αστυνομικά μυθιστορήματα των 30’s και τα film noir των 40’s. Και αποφασίζει να μεταφέρει το μαγευτικό κλίμα των παραπάνω στη σύγχρονη κοινωνία και στον μικρόκοσμο της εφηβικής ζωής, με τρόπο άκρως πειστικό – μετά το αρχικό μούδιασμα- και με τεχνική που προδίδει βαθιά μελέτη του είδους που θέλει να εκπροσωπεί. Και ακριβώς επειδή η μελέτη κρύβει σεβασμό και πάθος, ο Johnson δημιουργεί ένα φιλμ με αποστομωτική ατμόσφαιρά και επιβλητικούς χαρακτήρες, οι τελευταίοι εξαιρετικά σκιαγραφημένοι από τα φρέσκα πρόσωπα που πρωταγωνιστούν. Οι ερμηνείες είναι σοβαρές και αδιαμφισβήτητες δίνοντας ένα τόνο παράλογου ρεαλισμού στα διάφορα «the ape blows or I clam» που εκστομίζουν με ρυθμό πολυβόλου. Ντυμένο με την κατάλληλη μουσική υπόκρουση και μονταρισμένο σε ένα Mac το Brick είναι η υπενθύμιση που χρειάζεσαι για να ενημερώνεσαι συχνά πυυκνά για την επόμενη ταινία του Rian Johnson.

*η ταινία προβάλλεται απόψε στις 20.15 στο Δαναό Ι, για τις Νύχτες Πρεμιέρας

Ως απελπιστικά αργό, με σοβαροφάνεια που φθείρει την εν δυνάμει σοβαρότητα του θέματός του, με το ιδίωμα των σκηνοθετών του κοινωνικού δράματος να μην ξέρουν πότε να το κόψουν, και με την αποκρουστική μιζέρια να κάνει την καυτή ερωτική σκηνή του τελείως ντεκαβλέ, μου περιέγραψαν χθες το μεγάλου μήκους ντεμπούτο της Andrea Arnold, βραβευμένης με Όσκαρ καλύτερης μικρού μήκους ταινίας. Και θα τα προσυπέγραφα με άνεση όλα αυτά, αν δεν είχα χάσει σχεδόν τη μισή ταινία, για να την κουβεντιάσω με τη δημιουργό της.

Η οποία βέβαια τα έκανε όλα να μοιάζουν πολύ πιο ωραία, και εξήγησε λιγάκι το ασφυκτικό του πράγματος, μιλώντας για το Advanced Party project στο οποίο εντάσσεται η ταινία. Άλλη μια ιδέα για σκηνοθετικές ασκήσεις φόρμας, απ’ τα σαδιστικά μυαλά της Zentropa Entertainments. Πρέπει να φταίει το κλίμα εκεί στη Δανία.

Δες/Κρύψε το trailer του Red Road (2006)

Πάνω σ’ ένα χαρτάκι με τις λέξεις «MTV Cops», ο Michael Mann πριν είκοσι χρόνια έστησε μια τηλεοπτική σειρά που σημάδεψε τα ‘80s με τις κοφτές ατάκες, το cool στυλ που υπόγεια βράζει με ένταση, το billboard soundtrack και τα πολύχρωμα κοστούμια της. Δυο δεκαετίες μετά, τη μεταφέρει στη μεγάλη οθόνη, γενικά απείραχτη. Αν εξαιρέσεις τη μουσική και τα πολύχρωμα κοστούμια.Ανοίγοντας την ταινία του με τον τρόπο που εισήγαγε τους αθώους τότε θεατές του στον κόσμο των άψυχων εγκληματιών και των αποφασισμένων μπάτσων, ο Mann μας ρίχνει κατευθείαν στη μέση μιας undercover αποστολής του Sonny και του Rico που ετοιμάζεται να μετατραπεί σε μακελειό. Αλλά δεν μετατρέπεται, γιατί ένα παλιό τους καρφί τους μπλέκει σε μια άλλη υπόθεση, πιο σοβαρή, που περιλαμβάνει μια διαρροή σε κάποιο απ’ τα μεγάλα σώματα τάξης, ένα γκρουπ από Αρίους με μεγάλα όπλα και ένα τεράστιο καρτέλ κοκαΐνης στο οποίο θα πρέπει να διεισδύσουν για να εξουδετερώσουν. Κάπου εκεί μέσα, ο Sonny θα ερωτευτεί την δεξιά χείρα του αρχικακού που είναι τόσο πανίσχυρος που δεν χρειάζεται καν να κουνήσει το στόμα του για να μιλήσει, και ο Rico θα κοντέψει να χάσει τον δικό του έρωτα, απ’ τους τύπους με τα μεγάλα όπλα.Όταν αυτά τα μεγάλα όπλα μπαίνουν σε χρήση, ο Mann είναι προικισμένος με χαρίσματα που μόνο ο Peckinpah θα μπορούσε να ανταγωνιστεί. Εκρηκτικός ρυθμός και εξαιρετική δουλειά στις γωνίες λήψεις, νευρικά τραβήγματα στο ζουμ και απότομα κουνήματα στο κάδρο που προσπαθεί να ακολουθήσει τις γεμάτες σιγουριά κινήσεις των καλοκουρδισμένων στρατιωτών του, εκείνα τα απαλά ποπ-ποπ-ποπ απ’ τα πολυβόλα --πολύ πιο αληθοφανή κι αποτελεσματικά απ’ τους κανονιοβολισμούς που ακούμε συνήθως στα πιστολίδια--, και πάνω απ’ όλα κοφτερό και αλάνθαστο μοντάζ, συνθέτουν τα πανέμορφα όργια μακελειού του. Την εκτόνωση ενός πανέμορφα στυλιζαρισμένου σύμπαντος, όπου η αδρεναλίνη είναι τόσο πηχτή που τη βάζεις σε κυβάκια στον καφέ σου.

Από άποψη πλοκής όμως, η ταινία είναι ένα χάλι. Ο Mann άνετος και σίγουρος, ανεβαίνει στη σκηνή, πετάει ένα σωρό μπάλες στον αέρα, που αναρωτιέσαι πως θα τις κουμαντάρει όλες. Κάτι που λίγη σημασία έχει, γιατί όταν αρχίζουν να κατεβαίνουν, σου ρίχνει το φως στη μούρη και σου λέει «τώρα θα κάνουμε μια μεγάλη σκηνή με πυροβολισμούς, θα σκοτώσουμε ό,τι μας περισσεύει, κι αν θυμάσαι εσύ μετά, έλα να μου πεις ποιος ήταν με ποιόν και πότε μπήκε κι από πού.» Σα να βλέπεις τρία επεισόδια Miami Vice συγχρόνως, και ξαφνικά να σου πετάει τη ληστεία απ’ το HEAT. Που είναι γαμάτη, ναι, αλλά έχει κι ένα σφιχτό στόρι από πίσω. Κάτι που ξέχασε να βάλει ο Mann στο Miami Vice, και σε ξενερώνει ρε γαμώτο.

*η ταινία προβάλλεται απόψε στις 22.30 στο Αττικόν, για τις Νύχτες Πρεμιέρας

Μια ταινία γυρισμένη σε DV σε μια μικρή σουηδική πόλη. Για χόμπι φίλων που παίζαν τους εαυτούς τους πριν κάτι καλοκαίρια, όταν τέλειωσαν το σχολείο και κωλοβάραγαν περιμένοντας να δουν τι θα κάνουν. Ένας χρόνος editing. Συμμετοχή στη Βενετία και στο Τορόντο.

Τα παιδιά του Gus Van Sant μεγάλωσαν και θα 'ναι απόψε στο Αττικόν στις 20:15, συμμετέχοντας στο διαγωνιστικό των Νυχτών Πρεμιέρας, να μας πουν τι κάναν στη ζωή τους. Πάντως του φιλμ τους του 'ριξε και μια επιμέλεια η Memfis, εταιρία που προώθησε και τον Lukas Moodysson (Fucking Åmål (1998), Lilja 4-ever (2002)), ώστε να κόψουν καμιά 40αριά-πενήντα λεπτά που περίσσευαν.

Σήμερα ακόμη παίζει και το loudQUIETloud: A Film About Pixies (2006) που ακολουθεί το θριαμβευτικό tour επανασύνδεσης της μπάντας που έκανε το όνομά της συνώνυμο του start/stop ρυθμού. Αν τους έχασες πρόπερσι στο Rockwave και σ' έχει πιάσει νοσταλγία είναι και η πρόταση της ημέρας για σένα. Αλλιώς μη περιμένεις να δεις και τίποτα καινούριο, αφού μεταξύ τους δε πολυμιλάνε ως γνωστό. Εμείς πάντως θα 'μαστε όλοι στο The Last Porn Movie (2006), ενώ για An Inconvenient Truth (2006) και Miami Vice (2006) έχουμε μιλήσει προ πολλού.

Δες/Κρύψε το trailer του loudQUIETloud: A Film About Pixies (2006)

Μια πεταλούδα τινάζει τα φτερά της στην Κίνα, κι ένας πλανήτης στην άκρη του ηλιακού συστήματος χάνει το όνομά του και αλφαριθμίζεται ως άστρο. Ένας movie blogger καθυστερεί 5 λεπτά τον Ben Gazzara για να του πάρει συνέντευξη άλλων 2, και η μεταμεσονύχτια προβολή του Απόλλωνα αρχίζει 45 λεπτά αργότερα. Shit happens…

Η καθυστέρηση χθες το βράδυ στον Απόλλωνα, είναι το λιγότερο που θα μπορούσε να συμβεί σε μια διοργάνωση που έτσι κι αλλιώς δεν φημίζεται ιδιαίτερα για την αγγλική της ακρίβεια. Το χειρότερο, είναι στα μισά της προβολής που καθυστέρησε, να εύχεσαι να μην είχε ξεκινήσει ποτέ. Δεν θέλω να είμαι αρνητικός, αλλά το μεταμεσονύχτιο πρόγραμμα που ήταν πάντα απ’ τα πιο δυνατά χαρτιά της διοργάνωσης, έτσι όπως άρχισε φέτος, φαίνεται τελείως missable. Ελπίζω να ήταν διπλό μικρολαθάκι απροσεξίας σαν του Άστυ με τις αφίσες για το United 93, και στο βάθος να κρύβεται κήπος κι όχι ντόμινο απογοητεύσεων. Αλλά χθες το Brutal έκανε και το χασμουρητομαραθώνιο του Black Kiss να φαίνεται Cannibal Ferox, ενώ το αποψινό Severance θα μπορούσε να περάσει κατευθείαν στις DVDοθήκες χωρίς να λείψει σε κανέναν. Όσο συνεχίζεται η επίθεση των γιγαντιαίων πατατών, ανεβαίνουν οι απαιτήσεις απ' το The Last Porn Movie, ενώ πια όλες τις ελπίδες για ματοβαμμένη λύτρωση τις ακουμπάμε στους ανεβασμένους Γάλλους, και το Ils, ελπίζοντας σε έκπληξη απ’ το Πνεύμα του Κακού, εκ Σοβιετικής Ένωσης.

Half nelson είναι μια κίνηση στη πάλη με την οποία ελέγχεις τον αντίπαλο πατώντας του το λαιμό από πίσω. Και μια ταινία που έμεινε χωρίς βραβείο φέτος στο Sundance παρόλο που ήταν η καλύτερη στα μάτια όλων.



Στις καρδιές όλων του ανεξάρτητου φεστιβάλ ήταν μια δεκαπεντάχρονη λατινούλα, η Quinceañera (2006). Στη καρδιά του Ryan Gosling, κοκαϊνομανή καθηγητή επί της οθόνης, είναι μια δεκατριάχρονη μαυρούλα μαθήτριά του. Που τον ανακαλύπτει σε στιγμή αδυναμίας στις τουαλέτες και δε φρικάρει και πολύ. Η απαρχή μιας.. μεγάλης φιλίας. Και μιας μεταμοντέρνας ιστορίας που κάνει ότι μπορεί να μη πέσει σε όλα τα κλισέ σχέσεων δασκάλου-μαθητών που έχουμε ξαναματαδεί. Κρατώντας σε χαμηλούς τόνους τον απαραίτητο πολιτικό και κοινωνικό σχολιασμό.

Τελικά ο μισός νέλσονας (που υποτίθεται ότι κάνει τη δύναμη του αντιπάλου αδυναμία του), καταφέρνει να κάνει την ερμηνεία του Gosling, αναμφίβολα μια από τις πιο δυνατές της χρονιάς, ένδειξη του πόσο καλύτερος θα μπορούσε να είναι. Με λιγότερες φιλοδοξίες να αλλάξει τον κόσμο, αφού έτσι κι αλλιώς η παραδοχή είναι ότι απαντήσεις δεν έχει, και ίσως μικρότερο.. σύνδρομο στέρησης στη κίνηση της κάμερας, θα μπορούσε να "γράψει" κάτι. Παρολαυτά, γράφει περισσότερο απ' τις περισσότερες ταινίες που θα δεις φέτος.

Ομάδα υπαλλήλων βιομηχανίας όπλων, ταξιδεύει στη μαγευτικό (πρώην) ανατολικό μπλοκ για ένα weekend χαλάρωσης και bonding, έξοδα πληρωμένα. Για κακή τους τύχη καταλήγουν σε λάθος κατάλυμα, στην αυλή του οποίου παραμονεύει η θεία Βίκυ δίκη. Σερβιρισμένο ως αντίστοιχης κωμικής ευστροφίας και ευστοχίας με το Shawn of the Dead (2004), το Severance είναι χαρακτηριστική περίπτωση “don’t believe the hype.” Αν και έχει στα υπέρ του φλεγματικό χιούμορ πιο υποδόριο και διακριτικό απ’ το Shawn, ο σκηνοθέτης με προϋπηρεσία στα σενάρια των Eastenders, δυσκολεύεται να κρατήσει το ρυθμό, και η ταινία του υποφέρει από σαθρή απειλή και --το χειρότερο-- τσιγγουνιά στο σπλινάντερο και το σιρόπι βύσσινο. Και είναι κρίμα, γιατί στο ανιαρό στην πλειονότητα σύνολο, κρύβεται μια συλλεκτική διάθεση ανατρεπτικού σαρκασμού των περί τα θρίλερ συμβάσεων, που κατά διαστήματα χαρίζει σκηνές ανθολογίας.

Ο 46χρονος Richard Linklater έχοντας στις πλάτες του πάνω από 15 χρόνια ενεργής καριέρας, 1-2 καλλιτεχνικές επιτυχίες (Before Sunrise, Before Sunset), 1-2 επιτυχίες στο box office (The School of Rock, Bad News Bears) και 1-2 cult φιλμάκια (Tape, Dazed and Confused), αποφάσισε να κάνει μία μίξη όλων των παραπάνω και να αλλάξει κατεύθυνση στις σκηνοθετικές του επιλογές, επικεντρώνοντας το ενδιαφέρον του στα κοινωνικά προβλήματα –την fast food λογική με το Fast Food Nation (2006) και τα ναρκωτικά με το A Scanner Darkly (2006).
Για το τελευταίο, πήρε στα χέρια του ένα από τα καλύτερα δείγματα γραφής του Philip K. Dick, τη δημοφιλέστερη sci-fi νουβέλα των 70’s, της εποχής δηλαδή που ο ίδιος περνούσε τις μέρες του καταπίνοντας όποιο ναρκωτικό κυκλοφορούσε στην αγορά. Σε αυτό το άκρως αυτοβιογραφικό υπόβαθρο ο Dick είχε στήσει τους ήρωες του στο –τότε- μακρινό 1994 και ανέλυε ουσιαστικά την ζωή ενός junkie, περιγράφοντας όμως την κοινωνική απομόνωση με τρόπο πρωτόγνωρο για το νιχιλιστικό παρελθόν του αυτοκαταστροφικού συγγραφέα. Ο σκηνοθέτης, σε μία θαρραλέα κίνηση, πλαισίωσε το πρωταγωνιστικό ζεύγος (Keanu Reeves, Winona Ryder) με δύο πρώην ναρκομανείς star (Robert Downey Jr., Woody Harrelson) και ξεκλείδωσε απ' το συρτάρι του την rotoscope animation τεχνική, που είχε χρησιμοποιήσει για πρώτη φορά στο Waking Life (2001), με ποικίλες αντιδράσεις. Αυτή η τεχνική όμως είναι πιθανώς η καταλληλότερη για να αποδώσει το ψυχεδελικό σύμπαν του Dick και τα day dreams των χαρακτήρων του. Σε αυτόν τον τομέα ο Linklater και η ομάδα του τα καταφέρνουν μια χαρά. Ο χαρακτηριστικός τρόπος της μετέπειτα επεξεργασίας των γυρισμένων κομματιών από έναν υπολογιστή του δίνει τη δυνατότητα να «παίξει» όσο θέλει με τις σκηνές και το σενάριο, εύκολα αλλά -κυριότερα- ανέξοδα.

Καλές οι high σκηνές και το να μην χρειάζεται να ανησυχείς για τον φωτισμό (διορθώνεται κατόπιν εορτής με μερικά clicks), όμως ο Linklater θα έπρεπε να είχε δώσει την ίδια σημασία –-και σεβασμό ίσως-– και στο σενάριο. Ο συγγραφέας κατάφερε να μεταπηδά μαεστρικά από τα προσωπικά προβλήματα εθισμού των ηρώων του στα ηθικά προβλήματα της περιθωριοποίησης που θέτει η κοινωνία, ο σκηνοθέτης όμως (εδώ και σε χρέη σεναριογράφου) αδυνατεί να ακολουθήσει. Προσπαθώντας να δημιουργήσει τροφή για σκέψη, παραγεμίζει το σενάριό του με άχρηστα κομμάτια στα όρια του βαρετού, και με gags εκτός χρόνου. Η ουσία χάνεται πιο γρήγορα και από την όρεξή μας για τη συνέχεια, με αποτέλεσμα τα τελευταία 10 λεπτά να είναι βεβιασμένα και να περιέχουν αυτό που θα μπορούσε να έχει δείξει τουλάχιστον μισή ώρα νωρίτερα. Και το χειρότερο μάλλον είναι ότι καταφέρνει να εξουδετερώσει το δυνατό χαρτί των βιβλίων του Dick, το γνωστό πια whodunit -που έχει πάντα την ίδια απάντηση-, στα πλαίσια των θεωριών συνωμοσίας που εμφανίζονται σε όλα τα δημιουργήματά του.

Με τις ευκολίες της νέας τεχνολογίας 3G, ο verbal πηγαίνει και βλέπει την Ακτή (2005) του Διονύσιου Ζερβού στον Απόλλωνα, παίρνει συνέντευξη από τον Ben Gazzara που πρωταγωνιστεί και παρίσταται, την επεξεργάζεται στο κινητό του και μου τη στέλνει προτού ξεκινήσουν οι Lonesome Cowboys (1969) του Andy Warhol. Βέβαια 3G δεν έχουμε γι' αυτό ο ακούραστος κρητικός τρέχει πάνω κάτω σα τη Warner να προσπαθεί να κατεβάσει το trailer του 300 (2007) απ' όλο το δίκτυο. Αλλά μπορούμε να το προσποιηθούμε, όπως το AICN ότι είχε το trailer κι εγώ ότι με τον Ben γυρνάγαμε στις πίσω αλάνες του Broadway από μικροί.

Εκεί λοιπόν που μαζεύαμε αυτόγραφα απ' τις σταρ που συναντούσαν κρυφά τον εραστή τους προτού βρουν τον.. προωθητή τους να περιμένει με λουλούδια στη μπροστινή έξοδο, ονειρευόμασταν ότι κάποτε από το σανίδι μιας τέτοιας παραγωγής θα ξεκίναγε μια καριέρα που θα μας έφερνε να πρωταγωνιστούμε σε ταινίες του Τζον Κασσαβέτη και άλλων Ελλήνων της διασποράς, που θα ονοματίζουν με τα έργα τους κινηματογραφικά φεστιβάλ της Αθήνας και θα συμμετέχουν σε αυτά ενίοτε. Μόνο όμως ο Μπάτζο Άντονι, όπως μπορώ να αποκαλύψω πια ότι είναι το πραγματικό μικρό του όνομα, έκανε τα όνειρά του πραγματικότητα και την ικανοποίησή του πλέον, στα γεράματα, αποκαλύπτει με τη σειρά του στη συνέντευξη.

Κάπου εδώ όμως θα φύγω κι εγώ για να βρω τους άλλους, που βλέπουν το Lonely Hearts (2006), και να μη χάσουμε όλοι μαζί τη παγκόσμια πρεμιέρα του Brutal (2006). Εσύ μείνε εδώ και

Δες/Κρύψε το trailer του Brutal (2006)

"Τελειώσαν οι κάρτες διαρκείας, το πιστεύειιιιιιιιιιιιις;" Και πως τελειώσαν δηλαδή, τους τέλειωσε το μελάνι του εκτυπωτή; Απ' ό,τι ακούω, υπάρχει ένα μαγαζί στη Σόλωνος που ξαναγεμίζει μελάνια κοψοχρονιά. Τι να πώ. Προσωπικά είχα τακτοποιήσει το θέμα των εισιτηρίων μια ολόκληρη εβδομάδα πριν και στο πρώτο συρτάρι του γραφείου μου, υπάρχουν στοιβαγμένα εφεδρικά μελάνια. Αλλά πάλι, κρύβω μέσα μου και μια μικρή Μόνικα. Οργανωμένη και με αδιάβροχο κατέβηκα στο Αττικόν, όπου οι ουρές έφταναν μέχρι το Accessorize απέναντι και ορκίζομαι πως αρκετοί οργισμένοι σινεφίλ ήταν έτοιμοι να μπουκάρουν στο μαγαζί και να αγοράσουν δυο κασκολάκια με πούλιες και μια πουά ομπρέλα, έτσι για να σπάσουν τη μαυρίλα του ουρανού.

Όχι ότι ελαττώθηκαν οι ουρές από τότε, αφού κι εχτές μέχρι το μεσημέρι οι χαρούμενοι φεστιβαλιστές με τα σημαδεμένα προγράμματα, κρέμονταν πάλι μέχρι έξω απ' το Αττικόν. Oι υπάλληλοι του οποίου βέβαια δεν έχουν ακόμη συλλάβει τον τρόπο χρήσης αυτών των στύλων με τις τυλιγμένες κορδέλες που καθορίζουν πορεία στις ουρές, αντι να τις αφήνουν ανεξέλεγκτες να αγκαλιάζουν οικοδομικά τετράγωνα. Πάντως ελπίζω να μην ποντάραν πολλά στις χτεσινές προβολές. Εγώ τουλάχιστον, μετά τα Stephanie Daley, Chalk κι ακόμα και το Black Kiss που μας έβγαλε την ψυχή μέχρι να απογειωθεί στο τελευταίο πεντάλεπτο, συνειδητοποίησα ότι θα μπορούσα να είχα μείνει και σπίτι να δώσω κάνα πτυχίο στους Sims μου, ενώ κι απ' τα Em 4 Jey και Daisy του Δαναού, οι αντιδράσεις ήταν στην καλύτερη χλιαρές. Όπως και η ενεργητικότητα των εθελοντών φωτογράφων, που έπιανα στην άκρη του ματιού μου να χασμουριούνται. Εσύ καμιά καλή ταινία είδες;

---

Thanks to Jonathan Frey and the JoBlo guys for being the first to post about it, mentioning their source. No thanks to Ain't it Cool that had the nerve to not only steal video bandwidth that we were paying for, but used our player too (see www.aintitcool.com/node/30134).

Sep 22: Trailer hosted privately. / Sep 23: Trailer removed at Warner's request. / Oct 16: Trailer replaced with the official one. / Dec 8: Trailer replaced with the second official one. / Apr 7: Promo trailer back up again for all (at www.ifilm.com/video/2773181).

---

Την ώρα που το αρχαιολογικό συμβούλιο μοιράζει άδειες στις Vardalos του για να μην ξεχάσουν οι Αμερικάνοι τι χρώμα έχει η Ακρόπολη, ένας Άγγλος που πέρασε κάτι μήνες κλεισμένος σ' ένα studio με μπλε τοίχους και πολλά PC, ετοιμάζεται να κάνει πάλι μάγκες τους Έλληνες, μέσω των αρχαίων τους προγόνων βέβαια.

Η κινηματογραφική μεταφορά του 300, του πολυβραβευμένου κόμικ του Frank Miller για τη θρυλική μάχη των Θερμοπυλών, ήταν το υγρό όνειρο πολλών geeks εδώ και χρόνια. Οι οποίοι ανακουφίστηκαν όταν το ανέλαβε ο Zack Snyder, που έφτιαξε το όνομά του φρεσκάροντας με αξιώσεις το Dawn of the Dead του Romero πριν δύο χρόνια. Και εκτονώθηκαν ακόμα περισσότερο όταν πήραν άρωμα του τι έχει κάνει ο τύπος, με το trailer που παίχτηκε τον Αύγουστο, στο Comic Convention του San Diego. Όσοι βρέθηκαν εκεί δηλαδή, γιατί οι υπόλοιποι έπρεπε να αρκεστούμε σε ένα θολό μονόλεπτο κομμάτι που είχε τραβήξει ένας τύπος με το κινητό του, χωρίς να καταφέρει τον μπροστινό του να κάνει στην άκρη. Και δεν μπόρεσε να τους εξυπηρετήσει κι ο ίδιος ο σκηνοθέτης, που δεν τον αφήναν να βγάλει το trailer στο site του, γιατί είναι, λέει, πολύ βίαιο. Κι εδώ που τα λέμε, επειδή μιλάμε για μια απ' τις πιο κτηνώδεις και βάναυσες σώμα-με-σώμα μάχες της αρχαίας ιστορίας, το καλό που του θέλω να 'ναι κτηνώδης και βάναυση η ταινία ολόκληρη.

Κάπου εδώ πάντως έρχεται το Movies for the Masses να του βγάλει τα κάστανα απ' τη φωτιά και το trailer σε παγκόσμια πρώτη. Και ζητάμε συγγνώμη για την καθυστέρηση, αλλά ο cheaplog έπρεπε να καθαρίσει το πληκτρολόγιο που λέρωσε στην πρώτη προβολή. Κι όχι άδικα. Μετά το πρώτο μισό του trailer, που είναι ένα στυλιζαρισμένο Spartan Philosophy 101, οι κάμερες αρχίζουν να χοροπηδάνε και να ζουμάρουν σα ντοπαρισμένες, κάθε φορά που οι Έλληνες με τις κόκκινες μπέρτες σταματάνε το χρόνο και χώνουν τα ξίφη τους σε τρυφερή περσική σάρκα, η οποία βέβαια φαίνεται να 'χει δανειστεί μερικά κοστούμια απ' τον Άρχοντα. Ο Snyder, ανεβάζοντας επίπεδα την τεχνική του Sin City (2005), φαίνεται να 'χει στα χέρια του την ταινία της πενταετίας, που θα κάνει τους κριτικούς να παραμιλάνε, αν μη τι άλλο, για το μοντάζ και τη φωτογραφία της. Και ίσως και για μερικές κινήσεις που ‘χουν πάρει οι Σπαρτιάτες απ' τον Pitt της Τροίας (2004), και τις ανακρίβειες που θα βρουν οι λιακοπουλαίοι. Αλλά σε δουλειά να βρισκόμαστε. Και τώρα με συγχωρείτε, πρέπει να καθαρίσω κι εγώ το δικό μου πληκτρολόγιο.

Α και μην ψάξεις αλλού. Πρώτα εδώ το είδες. Εκτός κι αν ήσουν στο Comic Con και δεν είπες τίποτα.

Φίδια ντοπαρισμένα με φερομόνες συγκρούονται με επιβάτες ντοπαρισμένοι με υποβιβασμό απ’ την πρώτη στην οικονομική θέση, σ’ αυτό το περιπετειώδες θριλεροειδές, που έχει όλη του την πλοκή μαζεμένη στον τίτλο, κι όλο του το marketing μαζεμένο στο κοινό.
Η New Line δε θα μπορούσε να ονειρευτεί καλύτερο public awareness απ’ αυτό που τους εξασφάλισαν οι geeks on blogs, οι οποίοι εκτός απ’ τη διαφημιστική καμπάνια, τους έφτιαξαν και την ταινία, απαιτώντας να μείνουν μέσα R-rated σκηνές που οι παραγωγοί θα έριχναν στο καλαθάκι δίπλα στη μονταζιέρα, για να εξασφαλίσουν την ασφάλεια του PG-13. Ο φουκαράς ο Ellis μονάχα ήρθε σε δύσκολη θέση, γιατί έπρεπε να ξαναβάλει μέσα τα κομμένα, τα οποία βέβαια είχε ξεχάσει από πού τα ’χε κόψει, και στο μεταξύ χρειάστηκε να κόψει κι απ’ αυτά που θα κρατούσε και του τέλειωσε κι η UHU και τέλος πάντων το μοντάζ του βγήκε ένα χάλι. Βασικές σκηνές πετάγονται απ’ το πουθενά, πρωταγωνιστές ξεχνιούνται εκτός κάμερας για κάνα πεντάλεπτο, και motherfuckin’ ατάκες μοιάζουν να ακούγονται από τον τύπο στην πίσω σειρά που του έπεσε κοκακόλα στα παπούτσια.

Ανάμεσα στον πανικό πάντως, ξεχωρίζουν ένα μάτσο χαβαλεδιάρικες σκηνές με τις αλληλεπιδράσεις των αντίπαλων στρατοπέδων, και κυρίως αυτές όπου τα φίδια δείχνουν ιδιαίτερο ενδιαφέρον για τις σεξουαλικές συνήθειες των ανθρώπων. Αν διαβάζω καλά τον Νοστράδαμο, σε πεντέξι χρόνια το SoaP θα είναι μια απ’ αυτές τις ταινίες που αναβιώνουν την κινηματογραφική εμπειρία. Άγνωστοι άνθρωποι θα μαζεύονται σε μια αίθουσα, για να βιώσουν μαζί το camp μεγαλείο και το cult δυναμικό αυτού του θεσπέσιου B-movie, κάνοντας το κτήριο να σείεται. Και δημοσιογράφοι θα χύνουν κουβάδες με αστέρια δίπλα στον τίτλο του event. Αλλά μέχρι τότε, θα χρειαστεί λίγο καιρό στο DVD, μέχρι να μάθουν όλοι τους κώδικές της.

Τροχονόμος με εφιάλτες παίρνει γράμμα από πρώην του που έχει χάσει το παιδί της σε απομονωμένη αποικία νεοπαγανιστών. Η μεγάλη του καρδιά του λέει να σπέυσει να τη βοηθήσει, και καταλήγει να κάνει τον ντετέκτιβ στο Village, όπως θα το ’χε στήσει ο Shyamalan αν ήταν τρελλαμένη φεμινίστρια. Κομπλέ με την ανατροπούλα του.
Το έντονο θέμα της πολιτιστικής σύγκρουσης είναι το λιγότερο που χάνεται από την original ταινία του ’73 στη μετάφραση που κάνει ο LaBute. Αυτό που πονάει περισσότερο, είναι η έλλειψη ατμόσφαιρας στο remake μιας ταινίας που 30+ χρόνια πριν κατάφερνε να συνδυάζει τον τρόμο με το ψυχολογικό θρίλερ και το σασπένς του whodunit. Κι αυτό παρά τις φιλότιμες προσπάθειες του σκηνοθέτη να φέρει ρεαλισμό στο σενάριο που έγραψε, και του πρωταγωνιστή να πιστέψει τις αράδες που διαβάζει.

Μάλιστα, αν υπήρχε βραβείο ευσυνειδησίας και φιλότιμου, ο Nicolas Cage θα έπρεπε οπωσδήποτε να πάρει ένα, για τον τρόπο που ξεστομίζει τις μπούρδες του LaBute χωρίς να στραβώνει τη μούρη του, και για την τυφλή εμπιστοσύνη που δείχνει, βουτώντας σ’ αυτήν τη δίνη της νοητικής σύγχυσης που απαιτεί απ’ αυτόν ο σκηνοθέτης εκ του μηδενός, για να αναδυθεί πιστά και υπάκουα μέσα σε μια κορύφωση camp μεγαλείου με κλοτσομπουνίδια Bruce Lee, πριν χαθεί οριστικά μέσα στις στάχτες της πυρπολημένης ανάμνησης μιας μεγάλης στιγμής του φανταστικού των 70s. Αν δεν ήταν κι ο Φραγκούλης στην προβολή να βάζει τα ηχητικά εφέ, θα 'χαμε αυτοπυρπολυθεί μαζί της.

Ο πιο τεμπέλης γάτος επιστρέφει, μαζί με τους πιο τεμπέληδες σεναριογράφους, που γράφουν το concept των μπερδεμένων ταυτοτήτων στα περιθώρια μιας σελίδας του Iznogoud και αφήνουν τις φωτογραφίες απ’ το εξωτικό Λονδίνο να κάνουν την υπόλοιπη δουλειά.
Με το ανέμπνευστο δείγμα πλοκής του διαβολικού Εγγλέζου που θέλει να γίνει χαλίφης στη θέση του χαλίφη δίδυμου του Garfield να γεμίζει τα κενά και το μαλλί-κράνος της Jennifer Love Hewitt να αποτελεί το horror στοιχείο, η μισή ταινία περνά με τον Garfield να χοροπηδά δήθεν βαριεστημένα, και που και που κάποια άλλα ζωάκια --αληθινά, όχι CG, γιατί έχουμε και έξοδα αγάπη μου--, να σφυρίζουν και να μας επιτίθενται με κατεψυγμένα αστεία. Που θα αφήναν μελανιές, αν οι δημιουργοί δεν είχαν φροντίσει να σηκώσουν ένα παχύ στρώμα ανίας ανάμεσα σ’ εμάς και την οθόνη. Ε στην άλλη μισή ταινία, ο Garfield χορεύει πάνω σε βουνά από αδειανές πιατέλες και λέει δήθεν αστειάκια για τις πολιτιστικές διαφορές ανάμεσα σε US και UK, εμείς ψάχνουμε απεγνωσμένα το κουμπί του FFWD κι ο Murray ψάχνει την χαμένη του αξιοπρέπεια. Τουλάχιστον μέσα σ’ αυτό το πανηγύρι αρπαχτής, ο γάτος προσφέρει στις νοικοκυρές ένα πειστικό μάθημα για το πόσο εύκολο είναι να φτιάχνεις λαζάνια. Το μόνο που χρειάζεται, είναι λίγη βοήθεια απ’ τη φάρμα. Και Black Eyed Peas στο boombox.

Μέχρι τον Guardian, και γύρω γύρω τον πλανήτη, έφτασε η είδηση της Traffic της Παρασκευής ότι η νεαρή Ακρόπολη Αθηναία συμφώνησε με τον κινηματογραφικό αστέρα Tom Hanks να κάνει το χολιγουντιανό της ντεμπούτο υπό την εποπτεία του.

Οι κηδεμόνες της ορφανής, το γνωστό φιλανθρωπικό ίδρυμα "Αρχαιολογικό Συμβούλιο", αποφάσισαν ότι με την επερχόμενη ενηλικίωση της απογόνου της μακαρίτισσας Αθήνας Δυοχιλιαδεστέσσερα, ήταν πια θέμα χρόνου η διακόρευσή της. Και τι καλύτερο από το να συμβεί στα χέρια του έμπειρου, φτασμένου και ζάπλουτου ηθοποιού και παραγωγού? Έτσι, υπό τις οδηγίες της Nia Vardalos, κυρίας επί των τιμών της, ονομαζόμενης και Play Tone, αυλής του, η νεαρή ντεμπιντάντ θα εμφανιστεί, μαζί με άλλα ορφανά του ιδρύματος (αδελφοί Δελφοί, Ολυμπία Αρχαία, κτλ.) στο υπερθέαμα που προσωρινά φέρει τον τίτλο Η ζωή μου στα Χαλάσματα.

Το δύσκολο είναι να βρεις φωτογραφία της Ali Landry με ρούχα στο δίκτυο αλλά when the going gets tough, the tough get going όπως έλεγε και ο σκληρός Billy Ocean (και οι σκληροί πρώην του Ronan Keating). Έψαξα, έψαξα και τα κατάφερα. Ιδού, σε σχεδόν παγκόσμια αποκλειστικότητα, φωτογραφία της Άλι που σχεδόν δεν αποκαλύπτει τίποτα. Και κάποιες άλλες χωρίς κανένα απολύτως ενδιαφέρον.

Η 33χρονη Miss USA το 1996 και ψιλο-τιβί περσόνα στις αμερικάνικες πολιτείες, ήταν η ωραία της ημέρας χτες στις καναδικές πόλεις, και πιο πολύ στο Toronto όπου η Bella (2006) κέρδισε το βραβείο κοινού του φεστιβάλ. Δεκαπέντε λεπτά φήμης λοιπόν για τη, celebrity τρίτης διαλογής και, δευτεραγωνίστρια της ταινίας που κατά τα φαινόμενα θα πουλήσει πολλά χαρτομάντηλα (και αφίσες του Eduardo Verástegui, όπως είπαμε). Και σοφή η κίνησή της να χωρίσει τον επίσης τριτο-κοσμικό Mario Lopez (του Πριν Χτυπήσει το Κουδούνι) για να παντρευτεί τον νεαρούλη φιλόδοξο σκηνοθέτη Alejandro Gomez Monteverde. Για να δηλώνουν τώρα και οι δυο μαζί κατασυγκινημένοι που τα όνειρά τους πραγματοποιούνται, από ένα φεστιβάλ που αντιμετωπίζει ισότιμα μικρούς και μεγάλους.

Με τη παγκόσμια πρεμιέρα, στο Roy Thompson Hall, του Amazing Grace (2006), μιας βρετανικής ταινίας του Michael Apted για τις νομοθετικές προσπάθειες του William Wilberforce ενάντια στη δουλεία στα τέλη του 18ου αιώνα, έκλεισε τα ξημερώματα το 31ο κινηματογραφικό φεστιβάλ του Τορόντο. Μέσα σε γενική αδιαφορία, αφού παρά την καλή δουλειά διοργανωτών, χορηγών και εθελοντών, λίγες ήταν οι ταινίες που μπόρεσαν να δημιουργήσουν αυτό που λέμε έντονη διέγερση συγκίνηση.

Το βραβείο κοινού, που πολλές φορές οδηγεί σε συγκεκριμένα χρυσά αγαλματίδια και πάντα σε διεθνή αναγνώριση, φέτος έσκασε από το πουθενά στο κεφάλι του ανύπαρκτου 29χρονου Alejandro Gomez Monteverde. Το μυστικό του φαίνεται να είναι ο παραγωγός Stephen McEveety (Braveheart (1995), Αυτό που Θέλουν οι Γυναίκες (2000), Ήμασταν Κάποτε Στρατιώτες (2002), Τα Πάθη του Χριστού (2004)), που άφησε τον Mel Gibson και έπιασε τα ρομαντικά δράματα. Με μια ολίγον έγκυο να βρίσκει.. ώμο να κλάψει, όταν την απολύουν απ' το εστιατόριο που δουλεύει, σε αυτόν του γιου της άπονης ιδιοκτήτριας, Eduardo Verástegui. Ο τελευταίος, πρωταγωνιστής σε αμέτρητες μεξικάνικες σαπουνόπερες, είναι σίγουρα το άλλο μεγάλο χαρτί της Bella (2006) και θα γίνει επίσης σίγουρα μεγάλος ηθοποιός, όπως συνηθίζει να λέει η estelle.

Εκτός από τους συνήθεις υπόπτους και από άλλα φεστιβάλ (το Shortbus (2006) για παράδειγμα), μεγαλύτερη τόλμη στον Καναδά έδειξαν τα αυστραλιανά μοβόρα πρόβατα του Black Sheep (2006) και τα αγγλικά ψευτο-ντοκιουμενταρίσματα του Death of a President (2006), όπως ξέρεις ήδη. Το θράσος δε του Gabriel Range να σκηνοθετήσει τη δολοφονία του Bush Jr. του 'δωσε και το βραβείο FIPRESCI (βλ. κριτικών). Το θράσος απ' την άλλη του Steven Zaillian να ξαναγυρίσει αρπακόλικα το All the King's Men (2006) με βαρύ καστ, του 'δωσε το βραβείο της πατάτας του φεστιβάλ. Στο οποίο τελικά η μεγαλύτερη επιτυχία ήταν αυτή του El Cantante (2006), σάλσα-βιογραφίας παραγωγής Jennifer Lopez, να πουληθεί για σχεδόν $6 εκατομμύρια.

Το πρώτο trailer στη γλώσσα των Μάγια (μάγικα?) και το πρώτο για το Apocalypto (2006) του Mel Gibson κυκλοφόρησε ξημερώματα στο apple.com. Και το πρώτο που διαπιστώνει κανείς είναι ότι ο γερο-μέλ πάλι τα 'πινε και μπέρδεψε τους πρωταγωνιστές του. Άλλον είχε στο teaser άλλον μας.. αποκαλύπτει τώρα.

Ο νέος μαγικός σταρ έχει το ινδιάνικο όνομα Roody Youngblood και σελίδα, όπου αποκαλύπτει τις χορευτικές του ικανότητες και την ατελείωτη χαρά του να χορεύει στους τυφώνες του Μεξικού στη διάρκεια των γυρισμάτων. Οι τελευταίοι, έκτακτοι επισκέπτες στα σκηνικά, καθυστέρησαν τη παραγωγή που δεν αποκαλύφτηκε τελικά στις 8 Αυγούστου στο απώγειο της αρνητικής δημοσιότητας για τον αντι-σημίτη (μεταξύ άλλων) σκηνοθέτη. Έτσι η αποκάλυψη θα γίνει στις 8 Δεκεμβρίου, από τη Disney, παρά τις φήμες που κυκλοφορούσαν για ένα φεγγάρι ότι έψαχνε να πασάρει το ποτήριο.

Το σίγουρο είναι ότι κάποιοι εβραίοι στο Χόλιγουντ τρίβουν τα χέρια τους, αφού οι υπηρεσίες του ταπεινωμένου δημιουργού θα είναι πια πιο.. προσιτές. Και η ταινία δεν έχει καμία πιθανότητα για οποιαδήποτε βράβευση και πολλές να φάει κάνα (μικρο)μποϋκοτάζ. Και μάλλον θα κινείται στα γνωστά πολεμο-πατριωτικο-οικογενειακά μονοπάτια του Gibson. Που, αν μη τι άλλο, έχει τα @@ να συνεχίζει με αυθεντικούς διαλόγους, χωρίς αυτή τη φορά την υποστήριξη των εκατοντάδων εκατομμυρίων Αραμαίων απογόνων των Παθών του Χριστού (2004).

Τα αμερικανικά Grand Prix (από αυτά που οι οδηγοί γυρίζουν γύρω γύρω για 300+ γύρους) είναι γέννημα θρέμα των midwest πολιτειών των Η.Π.Α. - από όπου προέρχονται επίσης οι αγώνες με monster trucks και οι μονοκατοικίες με αυλή και μπάρμπεκιου τα σαββατοκύριακα. Η Indianapolis και η Chicagoland είναι οι θρυλικές πίστες που προσελκύουν χιλιάδες θεατές σε κάθε αγώνα. Ο John Lasseter, σκηνοθέτης των ιστορικών πια Toy Story, στη νέα του ταινία αποφάσισε να ασχοληθεί με αυτόν ακριβώς τον χώρο διασκέδασης και να μετατρέψει τους φυσικούς πρωταγωνιστές (αυτοκίνητα) σε έμψυχα όντα - και τους παραπάνω θεατές... επίσης σε αυτοκίνητα.
Ο Lightning McQueen (Owen Wilson) είναι ο πρωτάρης του πρωταθλήματος που διεκδικεί το Piston Cup, του Nascar. Το πρόβλημα είναι ότι ο ΜcQueen είναι εγωιστής και εγωμανής, γεγονός που του κοστίζει αρχικά τη νίκη στον τελευταίο αγώνα. Έχει όμως μία ακόμα ευκαιρία να κερδίσει πρωτάθλημα και χορηγό στην California όπου θα λάβει χώρα αγώνας μεταξύ των 3 πρώτων της κατάταξης. Και σε εκείνο το σημείο ο Lasseter μας δίνει να καταλάβουμε πως αν δεν συμβεί κάτι δραματικά διαφορετικό ο McQueen οδεύει σε πνιγμό από την παλίρροια της εγωκεντρικής του προσωπικότητας. Το "δραματικά διαφορετικό" συμβαίνει όταν, καθ'οδόν προς τον αγώνα, βρίσκεται χαμένος και μόνος στην θρυλική Route 66, σε μία πόλη ξεχασμένη από τον σύγχρονο πολιτισμό. Εκεί ο πρωταγωνιστής θα έχει την ευκαιρία να γνωρίσει την πραγματική φιλία καθώς και τον εαυτό του, με τη βοήθεια των "κατοίκων" της Radiator Springs. Και θα έχει την ευκαιρία να διαδώσει και όλα τα άλλα γλυκανάλατα μηνύματα της Disney.

Το concept αρχικά δεν είχε πείσει κανένα - ομιλούντα αυτοκίνητα είχαμε να δούμε από την εποχή του K.I.T.T., και ο τελευταίος δεν είχε ένα ζευγάρι μάτια στο παρμπρίζ. Η Pixar όμως συνέχισε ακάθεκτη και κατάφερε με τις εξαιρετικές της ικανότητες να δημιούργησει ένα ακόμα απολαυστικό animation με σημεία απόλυτου ρεαλισμού. Και -κυρίως- αυτό σου αποσπά την προσοχή από την αφυσικότητα του να βλέπεις ανθρωπόμορφα αυτοκίνητα καθώς και από την παντελή έλλειψη ανθρώπινης φιγούρας στην ταινία (πρώτη φορά στα χρονικά της εταιρίας). Και είναι μόνο αυτό που κρατά το φιλμ ζωντανό όταν οι σεναριακές κοιλιές το προδίδουν και ένας Paul Newman δεν φέρνει την άνοιξη είναι αρκετός να κρατήσει μόνος του το ενδιαφέρον σε υψηλά επίπεδα.

Η ταινία είναι άνιση κυρίως λόγω της αδυναμίας της να αποφασίσει να κρατήσει το target group της σε μία συγκεκριμένη ηλικία. Καλά τα feel good φινάλε και τα ηθικοπλαστικά μηνύματα για τα πιτσιρίκια, αλλά πόσα από αυτά θα καταλάβουν τι ακριβώς πρέσβευαν τα 50's ή ποιός είναι ο Mario Andretti (θρύλος του Νascar την ίδια εποχή) και ο Bob Costas (o καλύτερος Αμερικανός sportscaster) στα cameo τους?

Όπου υπάρχει Σεπτέμβρης, υπάρχει και τρομοκρατικό χτύπημα στους Δίδυμους Πύργους, πια. Έτσι κι εδώ, παρόλο που τίποτα άλλο εκτός από την ύπαρξη διεθνών κατασκόπων δεν μαρτυρεί τη σχέση της μυστηριώδους πατρικής αναζήτησης με την 11η Σεπτεμβρίου, τελικά η ταινία καταφέρνει να τα συνδέσει όπως-όπως στο τέλος.

Μια δυναμική νέα έκδοση της Juliette Binoche στο ρόλο της κατασκόπου Irene Montano, βοηθάει δυο παιδιά να βρουν τον πατέρα τους. Η παρατημένη κόρη ονομάζεται Orlando, είναι Γαλλίδα και γεμίζει το όπλο της στο άκουσμα του ονόματος του πατέρα του, ενώ αντίθετα, ο υιοθετημένος γιος είναι Αμερικανός και πίνει νερό στ’ όνομά του. Αυτός ο έντεχνα δημιουργημένος διπολισμός αρσενικού-θηλυκού, Ευρώπης-Αμερικής και ποιητή γιου-πραγματίστριας κόρης οδηγεί σε μια συνεχή ψιλοβαρετή κόντρα που καταλήγει φυσικά σε παράφορο πάθος. Η Sarah Forestier και ο Tom Riley στους αντίστοιχους ρόλους, φαντάζουν αρκετά ξενέρωτοι κατά τη γνώμη μου, και μόνο η μυστηριώδης Binoche αξίζει τον κόπο.

Η πρωταγωνίστρια εμφανίζεται στην πρώτη σεκάνς με ριχτό παλτό, σαράκια και τσάντα ταχυδρόμου για να σπάσει το βαρετό προφίλ της σικ γκόμενας. Μαλλιά μαζεμένα σε σφιχτή κοτσίδα και γυαλιά με διάφανο σκελετό --αυτό το νέο look της πάει πολύ και κόβει χρόνια. Ο χαρακτήρας της παραμένει ένα άλυτο μυστήριο μέχρι το τέλος της ταινίας: μοναχική, λιγόλογη και αυτάρκης, είναι το μοναδικό ατού μιας ταινίας, που φαίνεται να λειτουργεί κυρίως ως όχημα για την ολίγον κουρασμένη τα τελευταία χρόνια σταρ περσόνα της. Συναντήσεις της με Σαουδάραβες επενδυτές μας δίνουν την ευκαιρία να την ακούσουμε να μιλάει και Αραβικά, εκτός των Γαλλικών και Αγγλικών, πράγμα που δίνει κι άλλη αύρα εξωτισμού στο ρόλο της, ενώ το χιούμορ στην ταινία είναι χορηγία του John Torturro στο ρόλο εκτελεστή-κατασκόπου που έχει εγκαταλείψει την ατζέντα των αμερικανικών υπηρεσιών για χάρη της προσωπικής του.

Μελέτη χαρακτήρων και περιπλάνηση από τους δρόμους του Παρισιού μέχρι τα κανάλια της Βενετίας μας προσφέρει αφειδώς ο Santiago Amigorena, σε άλλη μια άστοχη μίξη genres, αφού το υλικό που θα έκανε μια ίσως ενδιαφέρουσα ιστορία espionage, χρησιμεύει μόνο ως πρόσχημα για ένα οικογενειακό δράμα με τόνους ποίησης και ασάφειας. Πολύ arty σκηνοθεσία και φωτογραφία, λίγη ουσία. Tαινία κατάλληλη κυρίως για τους fans της γλυκιάς Juliette.

Ο Dupree (Owen Wilson) καταστρέφει το γάμο του φρεσκοπαντρεμένου κολλητού του Carl (Matt Dillon), όταν "κρασάρει" στο καναπέ του για μια βδομαδούλα, γιατί δεν έχει που να μείνει, μωρέ. Ο Carl έχει πια να αντιμετωπίσει τον ανεύθυνο φίλο του, φυσικά την όχι-πλέον-ανεκτική σύζυγο Molly (Kate Hudson), αλλά και τον πεθερό (Michael Douglas) που καταστρώνει ύπουλο σχέδιο εξουδετέρωσής του. Μόνο που το κοινό αντί να γελάσει, νυστάζει.Don’t get me wrong, είμαι φαν του Owen Wilson, από την εποχή του Zoolander. Προτιμώ να τον βλέπω παρέα με το κολλητό του Ben Stiller, αλλά και ο Matt Dillon δε μου κακοπέφτει. Ακόμα και την αηδιαστικά "είμαι τόσο γλυκιά, απλή και χαριτωμένη" Kate Hudson αντέχω. Και τον Michael Douglas που επιτέλους παίζει ρόλο της ηλικίας του που απαιτεί απλώς να φοράει κοστούμι και να δίνει εντολές από το ζεν γραφείο του και όχι να φοράει κοστούμι και να τρέχει σε καταδιώξεις.

Αυτή η ταινία, όμως, δεν έχει σταρ τον Wilson. Αλλά τον Dillon, ως το παιδί της διπλανής πόρτας που παντρεύεται τη κόρη του αφεντικού, και η πίεση του έγγαμου βίου (συμπεριλαμβανομένου και του πεθερού) και φυσικά η ανωριμότητα του εργένη Dupree τον φθάνει στα άκρα. Μόνο που καταφέρνει να είναι τόσο τσιτωμένος όσο ένας ντεκαφεϊνέ εσπρέσσο. Άρα το τρέιλερ είναι απάτη και ο Dupree δεν είναι τόσο ενοχλητικός όσο περιμέναμε.

Σίγουρα υπάρχουν τα κατεψυγμένα αστεία περιστατικά που παθαίνουν οι νεόνυμφοι, από τη στιγμή που τους κατσικώνεται ο Dupree. Αλλά τίποτα που δεν έχουμε ξαναδεί ή που δε μπορούμε να προβλέψουμε (δε θα υπάρχει μία σκηνή με τον Dupree και μια υπερχειλισμένη τουαλέτα, για παράδειγμα;). Και στην τελική, ο σκοπός είναι να διακωμωδήσουν οι Russo τι; Τον έγγαμο βίο; Οκ, όλες οι γυναίκες παθαίνουν υστερία ακόμα κι αν απλώς τους μετακινήσεις τα costa boda. Τhey can do better than that! Την αρμένικη βίζιτα και τους φίλους παράσιτα; Μπα, μπέρδεμα, αφού αυτός που δεν είναι Αληθινός Φίλος είναι ο Carl, που ζηλεύει τον ανέμελο stress-free Dupree. Τα τρελά πεθερικά; Ποιος να συναγωνιστεί τον Robert De Niro του Meet the Parents (2000); Και πάει λέγοντας... You get the point.

Οι γυναίκες είναι ζηλιάρες, εκδικητικές και κατίνες, ακόμη και αν ανήκουν στην ειδική φάρα των υπερηρώων. Έτσι, τουλάχιστον τις είδε ο Ivan Reitman και έκανε μια διασκεδαστική κωμωδιούλα καταστάσεων με την Uma Thurman στο ρόλο του τίτλου να ξεκατινιάζεται ακατάπαυστα.

Ο Matt (Luke Wilson), που έχει ξεχάσει πότε είχε γκόμενα τελευταία φορά, στην προσπάθειά του να κάνει τον παλικαρά πιάνει τελικά λαβράκι. Η συμπαθής νεαρή που υπερασπίστηκε τσιμπάει και ο Matt βρίσκεται επιτέλους δεσμευμένος και καταχαρούμενος. Ακόμη περισσότερο, μάλιστα, όταν η Jenny (Uma Thurman) του εκμυστηρεύεται τη μυστική ταυτότητά της: είναι στην πραγματικότητα η G-Girl, το supergirl που σώζει την πόλη από λιμούς και καταποντισμούς.

Η ευτυχία των δυο ερωτευμένων δυστυχώς δεν κρατάει για πολύ, αφού η παντελής ασυμφωνία χαρακτήρων αναγκάζει τον Matt να τη χωρίσει και να βρει παρηγοριά στην αγκαλιά της συναδέλφου του Hannah (Anna Faris). Τότε όμως, ποιος είδε την Uma και δε τη φοβήθηκε. Είναι τόσο κατάβαθα πληγωμένη, που του κάνει τη ζωή ποδήλατο. Φτάνει μέχρι και να πετάει καρχαρίες στο δωμάτιό του, ενώ αυτός απολαμβάνει τρυφερούς εναγκαλισμούς με τη νέα του αγαπημένη...

Η ιδέα είναι πρωτότυπη και ο χειρισμός της βιρτουόζικος. Το σενάριο βέβαια λίγο κουλό. Δηλαδή, ο σεναριογράφος προσπαθεί να πει ότι οι άντρες προτιμούν την αληθινή αγάπη στο πρόσωπο μιας απλής κοπέλας, από την σουπερ-αγάπη ενός καταπιεστικού supergirl με τα προσόντα της Uma Thurman; Ναι, μας έπεισε τώρα! Το πρωταγωνιστικό ζευγάρι έχει πολλή πλάκα, η σκηνοθεσία κρίνεται ευφάνταστη --πρώτη φορά βλέπουμε μια σουπερηρωίδα να ανεβάζει τον εραστή της κυριολεκτικά στον... έβδομο ουρανό-- και το τέλος ικανοποιητικό. Κανείς, ούτε καν ο κακός της ιστορίας, δε μένει παραπονεμένος. Ούτε κι εμείς μείναμε, γελάσαμε και επιπλέον είδαμε μια νέα κωμική πτυχή στις υποκριτικές ικανότητες της εκδικητικής νύφης του Kill Bill.

Οι μεταφορές video games είναι εδώ και χρόνια ένα από τα ναρκοπέδια που το Hollywood προσπαθεί να μετατρέψει σε χρυσωρυχείο. Τώρα, το μέλλον είναι οι ταινίες για video games που δεν υπάρχουν (ακόμη) και τα οποία με κάποιον μεταφυσικό τρόπο ζωντανεύουν, και σκοτώνουν τους πρωταγωνιστές.

Το συγκεκριμένο είναι ένα fantasy με εσάνς action, τύπου Lara Croft, που δεν έχει κυκλοφορήσει ακόμη στο εμπόριο. Μυστηριωδώς, το παιχνίδι πέφτει στα χέρια πωρωμένου gamer, ο οποίος πεθαίνει στην πρώτη πίστα, και μετά από λίγο πεθαίνει και στο σαλόνι του, με τον ίδιο ακριβώς τρόπο. Κολλητός βρίσκει το παιχνίδι, και μαζεύει τους φίλους του να το τερματίσουν, και σύντομα όλοι βλέπουν ότι η πραγματικότητα του παιχνιδιού εισβάλλει στη δική τους, απειλώντας να τους εξολοθρεύσει αν δεν λύσουν σύντομα τους γρίφους.

Είμαι σίγουρος ότι το concept δεν είναι καινούριο, κι όλο και κάποιος Γιαπωνέζος θα το ’χει σκεφτεί πρώτος. Κι μάλλον θα το’χει κάνει και καλύτερα. Όχι ότι το Stay Alive δεν είναι καλό. Για τα επίπεδα των αμερικάνικων εφηβικών θρίλερ, αυτό είναι απ’ τα καλά. Δεδομένου βέβαια ότι δεν κολλάμε στο πρόχειρο του concept του παιχνιδιού, το γελοίο του σεναρίου, τους χάρτινους χαρακτήρες και τις κουραστικές ερμηνείες, που είναι μέσα στο πρόγραμμα. Αν τα ξεπεράσεις αυτά, χαίρεσαι ένα σκοτεινό θριλεράκι, με αρκετές σκηνές αγωνίας που θα σε κάνουν να σφίξεις τα δάχτυλα στην πολυθρόνα, ή στο σακουλάκι με τα πατατάκια. Kαι με τη Sophia Bush βέβαια, που είναι το καινούριο υπέρκαυτο pin-up girl του Hollywood --στάνταρ την έχεις προσέξει στο One Tree Hill.

Α, και το καλύτερο είναι, ότι δε χρειάζεται να ξεσπιτώνεσαι: το βλέπεις τζάμπα στο youtube.

Έχουμε πολλές απαιτήσεις από το Black Sheep: Θέλουμε να είναι cult, να είναι αστείο, να κολυμπάει στο gore και να σταματήσει την ενοχλητική συνήθεια του verbal να κλείνει κάθε φράση του με "on a Plane". Ιστορικά μιλώντας, τα πιο επιτυχημένα, απαράδεκτα, αλλοπρόσαλλα φιλμ που μπορούμε να θυμηθούμε είναι αυτά που ανάγουν σε απειλή το τελευταίο πράγμα που θα μπορούσαμε να φανταστούμε σε τέτοιο ρόλο --π.χ. τα Slugs: Muerte Viscosa (1988), Day of the Triffids (1962), Night of the Lepus (1972), Attack of the Killer Tomatoes! (1978), ή, για να μην πάμε μακριά, την Επίθεση του Γιγαντιαίου Μουσακά (2000) του Κούτρα.

Με κάτι τέτοιο στο μυαλό έπιασε το στυλό (και την κάμερα) ο Jonathan King, που σκέφτηκε "τι μπορώ να βρω σε αφθονία στη Νέα Ζηλανδία, που να είναι ακίνδυνο και ανύποπτο;". Με δεδομένο ότι σε κάθε Νεοζηλαδό αντιστοιχούν 7 πρόβατα, είναι πολύ πιθανό να χρειάστηκε απλώς να κοιτάξει πάνω σε τι καθόταν, για να βρει την απάντηση. Με την ιδέα των γενετικά μεταλλαγμένων προβάτων, που από άβουλες μηχανές παραγωγής μαλλιού, γάλακτος και κοπριάς, μετατρέπονται σε μανιακούς δολοφόνους που στη συνέχεια μετατρέπουν τα θύματά τους σε... were-sheep, και με τη Weta (των Δαχτυλιδιών) στα αλά Braindead ειδικά εφέ, ο King γύρισε ένα φιλμ που, σερφάροντας στο hype των Φιδιών, επιθυμεί να βγάλει κέρδος στο box office --κάτι όχι αδύνατο, αφού το μεγαλύτερο μέρος του καστ πληρώθηκε με γρασίδι.

Το φιλμ παρουσιάστηκε στο Toronto, σε μια προβολή event που συνοδευόταν και από 3-4 συμπαθή τετράποδα, φανερά αγχωμένα μια που δεν έχουν ακόμα συνηθίσει το σταριλίκι. Στο κλιπάκι βλέπουμε το --διάσημο πλέον-- ωτολάγνο baby-προβάτο, ενώ προς το τέλος διαπιστώνουμε με ευχαρίστηση πως ο σκηνοθέτης, που είχε πει πως στο φιλμ θα εξετάζονται όλες οι πιθανές σχέσεις μεταξύ ανθρώπου και προβάτου, κράτησε την υπόσχεσή του. Οπότε ελπίζουμε κάποιος να φέρει αυτό το φιλμ στην Ελλάδα, έστω και μόνο σε DVD. Και οι υπάλληλοι των βίντεοκλαμπ να μην το τοποθετήσουν ανάμεσα στα ντοκιμαντέρ ή, ακόμα χειρότερα, στις bestiality τσόντες.

Δες/Κρύψε μόνο το πρώιμο footage

Στο μεταξύ, το Toronto ταρακουνιέται κι απ' το δραματοποιημένο mockumentary Death of a President, το οποίο προσέλκυσε ουρά δημοσιογράφων και ανθρώπων της βιομηχανίας του θεάματος έξω από την αίθουσα 319 ατόμων όπου προβλήθηκε την Τρίτη. Φυσικά, οι περισσότεροι έμειναν έξω απ' την ταινία του Βρετανού Grabreil Range, που εξιστορεί τα γεγονότα που οδηγούν σε, και ακολουθούν την πολυπόθητη υποτιθέμενη δολοφονία του Bush Jr., και έχει προκαλέσει με το θέμα της, και εντυπωσιάσει με την τεχνική της. Κι ενώ οι ρεπόρτερς προσπαθούν να καταλάβουν που τελειώνει η πραγματικότητα και που αρχίζει η φιξιόν στον προϋπολογισμό και την τιμή που έπιασε στην αγορά, οι αντιδράσεις των πρώτων θεατών προϊδεάζουν για ένα μάλλον overhyped προϊόν. Αφού περισσότερο απ' το τι λέει, τους ενδιαφέρει το πώς φτιάχτηκε η ταινία, που μπλέκει αληθινό footage, επεξεργασμένο αληθινό footage και σκηνοθετημένο footage.

Θέλω να φροντίσω λίγο τους συμπολίτες μου. Θέλω να φροντίσω τον πλανήτη μου [...] Θέλω να κάνω πολλά πράγματα.

Η είδηση της αποχώρησης του Luc Besson από τη σκηνοθετική καρέκλα, μόνο ως κεραυνός εν αιθρία δεν έπεσε. Το έδαφος είχε ήδη προετοιμαστεί από καιρό (οι ψίθυροι περί αυτού έδιναν και έπαιρναν τον τελευταίο μήνα). Χθες όμως ο 47χρονος Γάλλος αποφάσισε να βγει ο ίδιος και να ενημερώσει το κοινό του για τα μελλοντικά του σχέδια, στον ραδιοφωνικό σταθμό RTL.

Και κάπως έτσι κλείνει τον σκηνοθετικό του κύκλο, αφήνοντας ανοιχτό το ενδεχόμενο να συνεχίσει την παραγωγή ταινιών. Και κάπως έτσι αφήνει τους fans του να ταράξουν στα rewind τα Nikita (1990), Leon (1994), 5th Element (1997) - φροντίζοντας όμως να κλείσει το 2006 με 2 νέες ταινίες. Πρόκειται για τα Angel-A (2005) και Arthur and the Minimoys (2006) τα οποία αναμένονται στις Η.Π.Α. στο τέλος του χρόνου.

Το τελευταίο είναι ένα animation φαντασίας με μεγάλα ονόματα στο σπικάζ (Madonna, David Bowie) και τον πιτσιρικά Freddie Highmore, από το Charlie and the Chocolate Factory (2005), στον πρωταγωνιστικό ρόλο. Ο Besson, στο πρώτο του - και τελευταίο - φιλμ αυτού του είδους, παρουσιάζει την ιστορία του Arthur ο οποίος είναι υποχρεωμένος να μεταφερθεί στον μίνι κόσμο των... Minimoys για να βρει ένα θησαυρό και να αποτρέψει την κατεδάφιση του σπιτιού του. Η ταινία είναι "γυρισμένη" με την τελευταία λέξη της animation τεχνολογίας και έχει ήδη παραδώσει τα δικαιώματά της για τη δημιουργία και βιντεοπαιχνιδιού, κάτι που αποκαλύπτει την επιθυμία του studio να το κάνει holiday hit (και του Besson να ξεπεράσει το καλύτερό του box office άνοιγμα - τα $17εκ. του 5ου Στοιχείου).

Κάθε χρόνο το φθινόπωρο η μικρή Kelly με τα μαγουλάκια και τα βυζομπαλάκια, πρωταγωνίστρια, από τα 16, στις τρίτες σελίδες και μετά "μοντέλο" και "τηλεπαρουσιάστρια", μας έστελνε αναμνηστικές φωτογραφίες από το καλοκαίρι της, να χοροπηδάει χαρωπά με και χωρίς πολύχρωμα μπικίνι. Τώρα μεγάλωσε κι αυτή. Τι έγινε ρε γαμώτο?

Η πρώην του Jason Statham και πασίγνωστη ως "Beautiful Woman in Painting" στο Deuce Bigalow: European Gigolo (2005), εφαλτήριο της παγκόσμιας καριέρας και του Κώστα Σόμερ φυσικά, αποφάσισε ότι είναι πια σοβαρή ηθοποιός. Η νυν του Billy Zane και πασίγνωστη για τη προτίμησή της σε συνολάκια του '50, που φοράει χωρίς εσώρουχα όπως τότε συνηθίζονταν φυσικά, αυστήρευσε μέχρι και το μπικίνι της και δε το πετάει τελευταία. Η πιο σέξι γυναίκα στον κόσμο για το βρετανικό FHM πέρσι και πρωταγωνίστρια του Three (2005), στα γυρίσματα του οποίου γνώρισε και τον δεύτερο αγαπημένο της καραφλό φυσικά, κατάφερε τελικά να ψιλοβγάλει τη ταινία στις αίθουσες την άνοιξη παρόλο που το ντιβιντί είχε βγει εδώ κι εκεί από το χειμώνα (και κυκλοφόρησε επίσημα πριν καναδυο βδομάδες). Αλλά δε κατάφερε να κόψει εκ των υστέρων, παρόλο που λύσσαξε, κάποιες σκηνές μισοάγριου σεξ που 'χε γυρίσει. Και δικαιολογημένα, αφού άμα τις έκοβε τι θα 'μενε να δούμε στη μπαζοταινία?

Δες/Κρύψε σκηνή άγριου σεξ με τη Κέλυ

Ο Statham πάντως δεν έκατσε να σκάσει, και πηδάει την Amy Smart περίπου.. τρώγoντας τυρόπιτα, στο καρακάλτ Crank (2006). Που ανοίγοντας τη πρώτη του μήνα στην Αμερική, μέσα σε promotion με κλιπάκια της Άμυ να (του) τον παίρνει στο στόμα σε αυτοκινητο-κυνηγητό με τις σφαίρες να.. πέφτουν σα χαλάζι, τον έκανε ultimate action hero. Συνδυασμό Γκουζγκούνη, Σουγκλάκου και βάλε.

Δες/Κρύψε το trailer του Crank (2006)

Συνεχίζοντας την περιήγησή μας στον - γεμάτο ταινίες - κόσμο του 31ου Φεστιβάλ του Τορόντο πέφτουμε πάνω στην επίσημη πρώτη εμφάνιση του classic remake, All the King's Men (2006). Και λόγω των oscarούχων ηθοποιών του κυρίως - αλλά και την καθυστέρηση που είχε να βγει στους κινηματογράφους - πλημμύρισαν οι αίθουσες με κριτικούς και όσους θέλησαν να πάρουν μία γεύση (και να σπεύσουν να το συγκρίνουν με το original).

H ταινία, που βασίζεται στο μυθιστόρημα του Robert Penn Warren, περιγράφει την άνοδο στην τοπική εξουσία του λαοφιλή νοτίου πολιτικού Willie Stark, πρακτικά σκιαγραφώντας τη ζωή του Γερουσιαστή Huey Long από την Louisiana. Μεταξύ των ομιλιών του πρωταγωνιστή στην εργατική τάξη των νοτίων Η.Π.Α. και τη διαφθορά του συστήματος στο πολιτικό κόσμο ο σκηνοθέτης Steven Zaillian (σεναριογράφος με μεγάλες κινηματογραφικές μεταφορές στο C.V. του - ανάμεσα σε άλλα το Schindler's List (1993) και το Hannibal (2001)) αναβίωσε το κλίμα της πολιτικά ταραγμένης προπολεμικής Αμερικής. Και για να περάσει καλύτερα το μήνυμά του έφερε στην ταινία, νικητές και υποψήφιους από τα Oscar. Sean Penn, Anthony Hopkins, Kate Winslet, Jude Law και Patricia Clarkson κάνουν ό,τι μπορούν για να φέρουν λίγο πιο κοντά στα Academy Awards το All the King's Men. Αυτός που το αφήνει ξεκρέμαστο όμως, σύμφωνα με τις πρώτες γνώμες των κριτικών, είναι ο ίδιος ο δημιουργός του καθώς σεναριακά κυρίως το φιλμ δεν ξέρει που πατάει και... που θέλει να πατήσει.

Σε αυτό το σημείο αρχίζουν και οι αναλύσεις επί αναλύσεων για πόσα Oscar θα μπορούσε να προταθεί και αν θα μπορέσει να σταθεί στο ύψος της πρώτης ταινίας του 1949, η οποία είχε αποσπάσει 3 Oscar (Ταινίας και Α' Ρόλων) από τα 7 που διεκδίκησε. Οι απόψεις για την πρωταγωνιστική ερμηνεία του Penn έχουν μεγάλες αποκλίσεις (από εξαιρετική μέχρι συγκρίσιμη με αυτή του Sam στο I Am Sam (2001) - με την... αρνητική έννοια), ενώ οι περισσότεροι συμφωνούν πως ο Hopkins για μία ακόμη φορά βγάζει τα κάστανα από την φωτιά.

Παρά τις όποιες ενστάσεις των κριτικών η προώθηση του film συνεχίζεται ακάθεκτη με τον Sean Penn, στον συνηθισμένο anti-Bush ρόλο του, να προσπαθεί σε κάθε συνέντευξη του να δώσει πολιτική υπόσταση στην ταινία - καθώς είναι φανερό πως αυτό είναι το στοιχείο που της λείπει. Τα studios από την άλλη έσπευσαν να κυκλοφορήσουν σε dvd το All the King's Men (1949) του Robert Rossen, αγνοώντας τελείως οποιοδήποτε extra και μπουκώνοντάς το με trailer από την επανέκδοση. Τα Oscar έχουν δρόμο ακόμη...

Σε άλλα νέα από το Toronto: οι κριτικοί έχουν επιδοθεί στην oscaroλογία από τώρα που έχουν την ευκαιρία να παρακολουθήσουν μαζεμένους πολλούς από τους φετινούς διεκδικητές. Για την ώρα δίνουν προβάδισμα στον Forest Whitaker για το The Last King of Scotland (2006) και στον Peter O' Toole για τον ρόλο του στο Venus (2006) - o τελευταίος δεν ταξίδεψε στον Καναδά για την πρεμιέρα της νέας του ταινίας λόγω... στομαχικών διαταραχών. Στο μεταξύ σήμερα μικρή ομάδα αντικαπνιστών αποφάσισε να διαμαρτυρηθεί έξω από το Paramount Famous Players Theatre για το product placement που κατά τη γνώμη τους επιβάλλουν οι καπνοβιομηχανίες, διαταράσσοντας την ησυχία των αμέριμνων σινεφίλ που περίμεναν στην ουρά για το εισιτήριό τους.

Το φεστιβάλ του Τορόντο, το μεγαλύτερο κινηματογραφικό πανηγύρι και οσκαρο-μπαζόμετρο (από το buzz ή το μπάζο, όπως προτιμάς), των 400 προβολών και του ατελείωτου κοινού, το φεστιβάλ των φεστιβάλ, άνοιξε την Πέμπτη. Και τη μεγαλύτερη τιμή του, το γκαλά του Σαββατόβραδου στο Roy Thomson Hall, την είχε ρεζερβέ για τον Brad Pitt.

Μάλλον εντελώς παντελέστατα καλά υπολογισμένα, δείγμα της "υπόγειας" αντιπαλότητας για τη παγκόσμια φεστιβαλική πρωτοκαθεδρία, αφού ο πιο γνωστός ως πατέρας των παιδιών της Angelina Jolie είχε λάμψει με την απουσία του στις Κάνες (για τα γεννητούρια της Αγίας Shiloh Nouvel Jolie-Pitt της Ναμίμπια). Τώρα όμως δεν είχε καμία υποχρέωση --γάμο θα κάνει, λέει, όταν μπορούν να παντρευτούν και όσοι (βλ. gay) το θέλουν-- και με φανερή ικανοποίηση παρέδωσε τις ρυτίδες του στα φωτογραφικά φλας.

Εκτός από τις ρυτίδες, και η χάλια επιδερμίδα του και η προοπτική να βγει φάτσα κάρτα στα Blu-Ray και τα HDVD τρομάζει τις εταιρείες, λένε τα κουτσομπολιά από τη καναδική πόλη. Εγώ πάλι ξέρω πεντέξι εκατομμύρια Ελληνίδες (και όχι μόνο) πρόθυμες να του την περιποιούνται (και όχι μόνο αυτήν) όλη μέρα στην.. οθόνη τους, οπότε περνάω στα πιο σινεματικά.

Το Babel (2006) λοιπόν, είναι η τελευταία ταινία της άτυπης τριλογίας των Guillermo Arriaga στο σενάριο και Alejandro González Iñárritu στη σκηνοθεσία. Ξεκίνησαν με ένα δυστύχημα στο Amores Perros (2000), συνέχισαν με ένα ακόμα στο 21 Grams (2003) και μάντεψε τι συμβαίνει και στη Cate Blanchett, εκεί που δε το περιμένει, στις διακοπές της στην έρημο του Μαρόκου. Από έρημο σε έρημο και στο τέλος (μάλλον) στην Ιαπωνία γυρισμένο, το φιλμ λατρεύτηκε στις Κάνες και όπου παίχτηκε από τότε. Και κλείνει μια διαφαινόμενα ιστορική τριλογία, στοχεύοντας σε ανάλογη αναγνώριση.

Αντίπαλους και σύμμαχους στη πορεία μέχρι τα Όσκαρ έχει έργα των άλλων δυο που συμπληρώνουν τους Μεξικάνους "Τρεις Αμίγκος": Το Pan's Labyrinth (2006) του Guillermo del Toro και των Κανών και, περισσότερο, το Children of Men (2006) του Alfonso Cuarón και της Βενετίας.

Κατά τα άλλα, στο πολύβουο φεστιβάλ το μεγαλύτερο θόρυβο έκανε ο προβολέας που κατέρρευσε, αντέχοντας μόνο δεκαπέντε λεπτά τον Sacha Baron Cohen να κάνει τον Borat (2006) απ' το λαμπρό έθνος του Καζακστάν στην πρώτη του επίσκεψη στην Αμερική. Και η επίσημη αποκάλυψη της πρώτης παραγωγής της Reese Witherspoon με τη Christina Ricci να φοράει γουρουνίσια μύτη. Υποθέτω δε, ότι το ίδιο θα συμβαίνει και σε όλες τις συμπρωταγωνίστριες της οσκαρο-τιμημένης σταρ από δω και πέρα. Στις παραγωγές της τουλάχιστο.

Με την 63η Mostra ήδη στο παρελθόν, καιρός να ασχοληθούμε με τα δικά μας, και με τις Νύχτες Πρεμιέρας που ξεκινάνε σε καμιά δεκαριά μέρες. Το κινηματογραφικό φεστιβάλ της Αθήνας που φέτος γιορτάζει τα 12 με την πιο concept-less μυστήρια αφίσα της τελευταίας πενταετίας του τουλάχιστον, ανοίγει τις πόρτες του επίσημα το βράδυ της 19ης Σεπτεμβρίου με την invite-only προβολή του Volver (2006), και συνεχίζει από την Πέμπτη, 21 Σεπτεμβρίου μέχρι και την Κυριακή, 1 Οκτώβρη, μοιράζοντας τις πάνω από 100 ταινίες του προγράμματός του, στις αίθουσες Αττικόν, Απόλλων και Δαναός 1 και 2.

Εκτός απ’ τους δυνατούς τίτλους (Volver, A Scanner Darkly, Miami Vice, The Black Dahlia, με σειρά εμφάνισης στο πρόγραμμα), οι Νύχτες έχουν εξασφαλίσει ταινίες με buzz από προηγούμενα φεστιβάλ (13 (Tzametti), Thank You for Smoking, Shortbus, Little Miss Sunshine, Brick, Half Nelson, Red Road, με τυχαία σειρά και με τα δυο τελευταία να είναι τα πρώιμα φαβορί για τη Χρυσή Αθηνά). Ενώ ενδιαφέρον φαίνεται φέτος και το διευρυμένο πρόγραμμα ντοκιμαντέρ, με hot ταινία το οικολογικό An Inconvenient Truth, περιφερειακό παίκτη το The Pervert’s Guide to Cinema, και λίμπερο το Δέλτα του Νίκου Αυγερόπουλου. Σκανδαλιστικά διαφωτιστικό αναμένεται και το This Film is not Yet Rated για το αμερικάνικο σύστημα καταλληλότητας ταινιών, ο τίτλος του οποίου έχει μεταφραστεί ως Αυστηρώς Ακατάλληλο. Αντιλαμβάνεστε το οξύμωρον.

Το πρόγραμμα, που αντλεί κυρίως τίτλους απ’ την ανεξάρτητη σκηνή, περιλαμβάνει επίσης αφιερώματα στους σταθμούς του queer cinema, στον Preston Sturges, σπουδαίο κωμικό των αρχών του περασμένου αιώνα, και στον τριανταπεντάρη Ιάπωνα σκηνοθέτη Toshiaki Toyoda, που όπως μας ενημερώνει ο Δελτίος Τύπου, έχει μια προτίμηση στη βία, το στυλιζάρισμα και την υπαρξιακή αγριότητα.

Για φέτος πάντως, η κίνηση ματ των διοργανωτών του φεστιβάλ με την εθελοντική κριτική επιτροπή νέων (για το θέμα της εθνικότητάς τους τα ’παμε πέρυσι, όπως και για τα βραβεία, μην τα ξαναλέμε), γίνεται στον τομέα του φωτορεπορτάζ. Φοιτητές φωτογραφίας καλούνται να φωτίσουν τις Νύχτες με τα φλας τους, αναλαμβάνοντας την πλήρη κάλυψη του φεστιβάλ. Οι φωτογραφίες κάθε μέρας θα εκτίθενται, και οι καλύτερες της διοργάνωσης θα μοστράρουν σε περιοδικά. Και κάποιος θα τη βγάλει πάλι τζάμπα. Τουλάχιστον ας μας προκύψει κάνας Eugene Smith.

Το MftM βέβαια, θα είναι εκεί να μεταφέρει τον παλμό, και θα είναι και εδώ να σ' ενημερώνει για τις ταινίες που θα δεις. Πριν τις δείς βέβαια. Για την ώρα, ξεκίνα να μελετάς το πρόγραμμα, και τις ταινίες του διαγωνιστικού.

*Το εισιτήριο κάθε προβολής κοστίζει 6 ευρώ, και το διαρκείας για 24 προβολές, 60 ευρώ.

Έκπληκτο το κοινό στο Lido, άκουσε την ανακοίνωση του φετινού νικητή της 63ης Mostra. Ούτε ο ίδιος, ο Κινέζος Jia Zhang-Ke, φάνηκε να το πιστεύει. Mέχρι και την έναρξη του Φεστιβάλ η ταινία του Still Life (2006), για κάποιους χωρικούς την εποχή του χτισίματος του μεγάλου φράγματος των Τριών Φαραγγιών του Γιαγκτσέ, δεν αποτελούσε καν μέρος του διαγωνιστικού τμήματος. Παρόλα αυτά ήταν εκείνη που έσπασε την κυριαρχία των Αμερικανών στην Βενετία.
Ένα από τα τελευταία αγαλματάκια της καριέρας του (αν όχι το τελευταίο) κέρδισε ο 84χρονος Alain Resnais, ενώ στα βραβεία ερμηνείας η Helen Mirren άρχισε από την Mostra το φετινό θέρισμα της σοδειάς όσων ελπίζει να παραλάβει, για τον ρόλο της στο Τhe Queen (2006). Ο Ben Affleck από την άλλη, σε μία βράβευση μινι έκπληξη, βρίσκει επιτέλους ένα μεγάλο πάτημα στην προσπάθειά του να ανανήψει την καριέρα του. Τέλος, το βραβείο της φετινής αποκάλυψης κέρδισε ο Emanuele Crialese, ο οποίος χθες είχε γίνει στην Βενετία το θέμα της ημέρας, καταφέρνοντας ταυτόχρονα να κρατήσει ψηλά το εθνικό φρόνημα των Ιταλών στο εθνικό τους Φεστιβάλ.

Τα σημαντικότερα βραβεία:

• LEONE D’ORO: Sanxia Haoren (Still Life) του Jia Zhang-Ke
• LEONE D’ARGENTO Σκηνοθεσίας: Alain Resnais, Private Fears in Public Places
• LEONE D’ARGENTO Aποκάλυψης: Emanuele Crialese, Nuovomondo
• PREMIO SPECIALE DELLA GIURIA (ειδική μνεία): Daratt, Mahamat-Saleh Haroun
• COPPA VOLPI Aνδρικής ερμηνείας: Ben Affleck, Hollywoodland
• COPPA VOLPI Γυναικείας ερμηνείας: Helen Mirren, The Queen
• PREMIO MARCELLO MASTROIANNI Ανερχόμενου ηθοποιού: Isild Le Besco, L’intouchable
• OSELLA Τεχνικού επιτεύγματος: Emmanuel Lubezki, φωτογραφία, Children of Men
• OSELLA Σεναρίου: Peter Morgan, The Queen
• LEONE SPECIALE: Jean-Marie Straub και Danièle Huillet για την πρωτοποριακή κινηματογραφική έκφραση

Το trailer για το πιο μεγαλόπνοο project του Clint Eastwood, και από τα πιο σημαντικά ίσως του νέου αιώνα (και όχι μόνο), μόλις έσκασε μύτη στο Military.com. Όχι τυχαία, αφού ο τεράστιος Κλιντ καταπιάνεται αυτή τη φορά με τη λυσσαλέα αμερικανο-ιαπωνική μάχη για την Ιβοζίμα πριν από 60 χρόνια. Και το Flags of Our Fathers (2006) είναι μόνο η μια πλευρά του νομίσματος που στρίβει.

Η ιστορία ξεκίνησε πιο απλά. Ο James Bradley και ο Ron Powers γράψαν ένα βιβλίο για τον πατέρα του πρώτου και τους άλλους πέντε που σήκωσαν τη σημαία στη θρυλική φωτογραφία, για να γυρίσουν σπίτια τους και να αποποιηθούν τις παράτες με το ανατριχιαστικό "οι ήρωες της Ιβοζίμα είναι αυτοί που δε γύρισαν ποτέ". Και με τον Paul Haggis στο σενάριο και τον Steven Spielberg στη παραγωγή ο Eastwood ξεκίνησε την αναπαράσταση. Αλλά στη διάρκεια των γυρισμάτων τα γράμματα και το ημερολόγιο του Αντιστράτηγου επικεφαλή της άλλης πλευράς, Tadamichi Kuribayashi, απο-δείχτηκαν εξίσου συγκλονιστικά.

Έτσι προέκυψε το Red Sun, Black Sand που μετονομάστηκε τελικά στο κυριολεκτικό Letters from Iwo Jima (2006).

Τα μπερδέματα άρχισαν με τη προώθηση μιας δημιουργίας χωρίς προηγούμενο και μεγάλωσαν όταν ο Spielberg και οι κολλητοί του πούλησαν τη Dreamworks στην Paramount ενώ στο παιχνίδι ήταν ήδη και η Warner. Όλο το αλισβερίσι ποιος θα βγάλει ποια, που και πότε, έχει κατασταλάξει πάντως προς το παρόν. Η Paramount βγάζει την κορώνα στην Αμερική στις 20 Οκτωβρίου. Η Warner ακολουθεί με τα γράμματα τον, επίσης οσκαρικό, Δεκέμβριο και έχει και όλο το νόμισμα παντού. Και στην Ιαπωνία που είναι, παρεμπιπτόντως, η δεύτερη μεγαλύτερη κινηματογραφική αγορά του πλανήτη.

Όσοι δε δίναν καμιά ντουζίνα αγαλματάκια στο φιλμ, μόνο από τα οσκαρο-ντουζινο-συνηθισμένα ονόματα, το κάναν όταν βγήκε το τραχύ σχεδόν ασπρόμαυρο γιαπωνέζικο trailer, δύο-σε-ένα. Όλα είναι ανοιχτά όμως στο σκάκι της προώθησης. Και η Paramount έχει ένα ακόμα πολυ-οσκαρικό, στα χαρτιά, χαρτί. Τα Dreamgirls (2006) του Bill Condon.

Μεταξύ διαγωνιζόμενων ταινιών, παρελάσεων αστέρων, γιουχαϊσμάτων, αποθεώσεων, κριτικών και κοινού, η φετινή Mostra της Βενετίας φτάνει στην τελευταία μέρα της πριν τα βραβεία. Εκεί που όλα τα παραπάνω συνυπολογίζονται από την Catherine Deneuve και τα μέλη της κριτικής επιτροπής της, με σκοπό να βρεθεί ο κατάλληλος υποψήφιος για να παραλάβει στη σκηνή του Lido τον Χρυσό Λέοντα, αύριο βράδυ κατά τις 21:00.
Από τις καθαρά χολιγουντιανές ταινίες που διέσωσαν την αξιοπρέπεια τους μετά τα αρχικά... προβλήματα που αντιμετώπισαν με το δύστροπο κοινό, δύσκολα θα κινηθεί καμία για βραβείο. Η Βενετία αποτέλεσε απλώς τον προθάλαμο για την υποδοχή των κριτικών πίσω στα πάτρια εδάφη τους. Και με δεδομένο πια ότι οι κριτικές που δέχτηκαν παραήταν μπλεγμένες, κανένα από τα Ηollywoodland (2006), Black Dahlia (2006) και The Fountain (2006) δεν θα διεκδικήσει κάτι. Το Children of Men (2006) επιβεβαίωσε όμως, με τα θετικά σχόλια που δέχθηκε, την ικανότητα του Cuaron να διαχειρίζεται τις ταινίες του στο Ηollywood και κράτησε χαμηλά τους τόνους παρά το ηχηρό cast και τα $150 μύρια που κόστισε. Την αγγλόφωνη εξουσία στο Φεστιβάλ, εκτός του παραπάνω, μπορούν να επιβεβαιώσουν (μετά από 3 Χρυσά Λιοντάρια σε αγγλόφωνες ταινίες τα τελευταία 4 χρόνια) πιθανότατα τα The Queen (2006) (με φεστιβαλικό και oscarικό υλικό) και Bobby (2006). Ενώ ο γερόλυκος Resnais πάντα με ταινίες που ξέρουν να κολυμπούν στα νερά της εκάστοτε Mostra, μπορεί να διεκδικήσει ίσως και το τελευταίο βραβείο της 60χρονης καριέρας του.

Για τα υπόλοιπα διαγωνιζόμενα φιλμ δεν υπάρχουν και πολλά να πει κανείς, καθώς αποτελούν τα γνωστά "συμπληρώματα" της λίστας και δύσκολα αποτελούν μεγάλες εκπλήξεις σε Φεστιβάλ τέτοιου μεγέθους. Πόσο μάλλον όταν πρόκειται για χιλιοειπωμένα γαλλικά δράματα ή γιαπωνέζικα anime...

Στο μεταξύ, αφήνοντας στην άκρη τις παραφιλολογίες περί φαβορί, σήμερα το απόγευμα στη Sala Perla δόθηκαν τα "παράπλευρα βραβεία", όπως τα ονομάζει η διοργανωτική αρχή. Έτσι το Χρυσό Λιονταράκι το κέρδισε η ταινία Euphoria (2006) του Ivan Vyrypaev, ενώ το Νuovomondo (2006) του Emanuele Crialese, ένα δράμα των ιταλών μεταναστών στις αρχές του 1900, κέρδισε το ειδικό βραβείο της UNICEF. To Nuovomondo θα μπορούσε να αποτελέσει και την σφήνα-έκπληξη των Ιταλών στα βραβεία, ειδικά λόγω και του ανεβασμένου σημερινού του buzz. Και έτσι είναι η μεγαλύτερη ελπίδα των διοργανωτών για να δει το Φεστιβάλ ντόπιο νικητή μετά από 8 χρόνια (o τότε τροπαιούχος Gianni Amelio, με το Cosi ridevano (1998), φέτος συμμετέχει με τη δραματική ταινία La stella che non c'è (2006)).

Μετά από συνεχείς επαναλήψεις τα τελευταία 15 και βάλε χρόνια (Billy Crystal, Whoopi Goldberg, Billy Crystal, Whoopi Goldberg, Steve Martin - περίπου με αυτή τη σειρά), μία αποτυχημένη παρουσίαση (Chris Rock) και μία ελαφρώς κατώτερη του αναμενόμενου (Jon Stewart), ο θείος Oscar αποφάσισε πως είναι επιτέλους καιρός για αλλαγή, ακούγοντας και την Whoopi που χρόνια τώρα το βροντοφωνάζει. Και επειδή του χρόνου κλείνει και τα 79 - και στις παράπλευρες απώλειες της ηλικίας είναι και η ακοή - άργησε αλλά τελικά αποφάσισε αυτό που χρόνια τώρα του προτείνουν οι γύρω του. Να φέρει στα Oscar την μόνιμη talk-of-the-town τα τελευταία 10+ χρόνια Ellen DeGeneres.
Kαι πέρα του obvious (θα είναι η πρώτη gay παρουσιάστρια των Oscars), αναμένεται να φέρει μαζί της και την Portia de Rossi καυστικότητα που διέπει το λαοφιλές humor της.

H 48χρονή entertainer έγινε γνωστή στο τηλεοπτικό κοινό σχετικά αργά - κάπου στις αρχές της δεκαετίας του '90 - και από τότε έμεινε στην τηλεοπτική επικαιρότητα με εγωκεντρικές σειρές (Ellen), αποκαλύψεις (ε, ότι είναι gay) και show (Ellen DeGeneres Show), ενώ ταυτόχρονα μάζευε όποιο βραβείο αφορούσε εκείνη (3 βραβεία στα American Comedy Academy) και τις σειρές της. Το οφθαλμοφανές - να αναλάβει τα Oscar - το επικύρωσε και τα τελευταία 2 χρόνια με την παρουσία της - και τα σχόλιά της - στο red carpet τη μέρα της απονομής. Η αλήθεια είναι όμως ότι τα μικρόφωνα έξω από το Κodak Theater δεν γνωρίζουν τη λέξη λογοκρισία. Αυτά που είναι μέσα όμως...?

Μετά από μερικές ώρες σαφάρι στο δίκτυο κι ανεβοκατεβάσματος, ιδού το νέο trailer του Casino Royale (2006). Πολλά στοιχεία για την πλοκή αποκαλύπτονται, μερικές σεκάνς επαναλαμβάνονται απ' το teaser, η δράση συνεχίζει να είναι εκρηκτική, και ο Craig εξακoλουθεί να γαμάει. Και δεδομένου ότι η ταινία είναι prequel του franchise, μπορεί κανείς, απ' τον προμπομπό της ακόμα, να καταλάβει πώς ο νεαρός Bond έφτιαξε το όνομα που τρέμουν οι τρομοκράτες όλου του κόσμου.

Στα δυόμιση λεπτά του trailer, ο πράκτορας με την άδεια να σκοτώνει, γκρεμίζει τον πλανήτη ολόκληρο και σακατεύει ακόμα και την υπέρκαυτη Aston Martin του, σε μια σκηνή που ο rotweiler προβλέπει ότι θα είναι για τον ανδρικό πληθυσμό, ό,τι για τον γυναικείο ο πνιγμός του DiCaprio στον Τιτανικό (1997). Αν και εδώ που τα λέμε, η Eva Green είναι κομματάκι πιο ενδιαφέρουσα περίπτωση απ' την Kate Winslet, και η ΜΙ6 έχει πολύ καλό ασφαλιστικό ταμείο.

Όπως και να 'χει, το trailer --που αναμένεται να ξανανάψει φωτιές στους αντιCraig-ικούς του δικτύου-- μαζεύει ότι είχαμε δει προηγουμένως, το τρομπάρει αναβολικά, και δείχνει έναν Bond που θα κάνει τον Bourne να ψάχνει τη μαμά του.

Μετά από πέντε χρόνια απουσίας από τη Γη, και έχοντας ψάξει τον γαλαξία για απομεινάρια της χαμένης του φυλής, ο τελευταίος γιος του Κρύπτον επιστρέφει στον αγαπημένο του θετό πλανήτη. Πολλά έχουν αλλάξει από την τελευταία φορά που περπάτησε στους διαδρόμους της Daily Planet, αλλά όχι και από την τελευταία φορά που έσωσε τον κόσμο. Η Lois Lane, τον έχει ξεγράψει, έχει κάνει παιδί και ετοιμάζεται να παντρευτεί, αλλά ο Lex Luthor, συνεχίζει να κρατά τα πρωτεία στη λίστα των 100 πιο διαβολικών ανθρώπων εν ζωή. Θα καταφέρει να σταματήσει τον πολυεκατομμυριούχο και το νέο του καταστροφικό σχέδιο, και την ίδια στιγμή να κερδίσει τη χαμένη του αγάπη; Είπαμε, υπερήρωας είναι, όχι θεός.Ωστόσο, το god complex του παππού των υπερηρώων, αποδίδεται με μαγευτικό λυρισμό όταν ο αλλόκοσμος σωτήρας αιωρείται στο σκοτεινό διάστημα και ξεδιαλέγει τις αγωνίες των ανθρώπων-υποκειμένων του, με την ίδια ταχύτητα που ο Bruce Almighty (2003) απαντούσε στις προσευχές στο mailbox του. Και τονίζεται ακόμη περισσότερο όταν σηκώνει τον κόσμο ολόκληρο στα χέρια του --έστω και στη συμβολική μορφή του σήματος της Daily Planet-- σε μια μόνο από τις φαντασμαγορικές, πολύπλοκες, απίστευτα μελετημένες και εκτελεσμένες σκηνές δράσης της ταινίας. Που αφήνουν ανοιχτά στόματα όχι με τον βαρύγδουπο, λουνα-παρκ τρόπο του King Kong (2005) και του Pirates of the Caribbean: Dead Man’s Chest (2006), αλλά με το γλυκό κι αεράτο στυλ του Spider Man. Αυτό που θα σε κάνει αλήθεια να πιστέψεις ότι ένας άνθρωπος μπορεί να πετάξει.

Δε χρειάζεται να είσαι fan του Superman. Φτάνει ότι τον λατρεύει ο Singer. Με όραμα και ικανότητες που ξεπερνούν οποιουδήποτε εν ενεργεία σκηνοθέτη του tent-pole Hollywood σήμερα, ο δημιουργός ξαναζωντανεύει ένα χρόνια νεκρό και θαμμένο franchise, προκαλώντας ανατριχίλες με τους ρετρό τίτλους αρχής και το στοιχειωτικό theme του John Williams, και σπρώχνοντας σε νέο επίπεδο της δυνατότητες του escapist cinema. Ωστόσο, αν και προσπαθεί να βάλει το Υπέρ μπροστά στο ήρωας, με τρόπο κατηγορηματικό κι αδιαπραγμάτευτο, ο σεναριογράφος του τον αφήνει ξεκρέμαστο, ξεχνώντας να βάλει στόρι στην εξτραβαγκάντσα.

Ο Routh, που θα μπορούσε άνετα να κερδίσει σε διαγωνισμό μίμησης του Christopher Reeve, καλείται να αντιμετωπίσει τον ατακαδόρο μέχρι καρικατούρας Lex Luthor. Που παρά τις προσπάθειες του Spacey, δεν πείθει για super-villain, γιατί το σενάριο του την έχει στημένη, κι αφήνει τον Superman να κάνει ζαβολιές. Οπότε το υπερθέαμα υποβιβάζεται σε ένα δυομισάωρο χωρίς προκλήσεις για τον εξωγήινο προστάτη, και με μπόλικα προβλήματα στο μοντάζ που προκαλούν απότομα βυθμίσματα, αποσπώντας από την ομορφιά του τοπίου.

O Τσέχος σκηνοθέτης Bohdan Sláma στη δεύτερη μόλις ταινία του, εμπνέεται από τη πατρίδα του και τη δύσκολη καθημερινότητά της και μιλάει για πράγματα που ξέρει καλά και συναντά τριγύρω του. Οι ήρωές του είναι απλοί, ταλαιπωρημένοι από τη ζωή άνθρωποι (αν και πολλοί από αυτούς δε χάνουν το κέφι τους, την ελπίδα ή την ευκαιρία να βρουν λίγη χαρά σε κάτι απλό), χωρίς το αψεγάδιαστο glamour του Hollywood, αλλά και χωρίς τη μιζέρια πολλών σκηνοθετών... τοπικής εμβέλειας.Έτσι ο πατέρας χαίρεται σα μικρό παιδί όταν καταφέρνει επιτέλους να αγοράσει μια βιντεοκάμερα και αντίστοιχα κλαίει σα μικρό παιδί, όταν απολογείται για την παρατεταμένη ανεργία του. Η μητέρα επιθυμεί το καλύτερο για τη κόρη της, ακόμα κι αν αυτό είναι η ξενιτιά. Η κόρη, προσπαθεί (και δεν ονειρεύεται απλώς) ένα καλύτερο μέλλον. Η φίλη της, δε μπορεί να ξεπεράσει το χωρισμό της και παραμελεί τα δυο παιδιά της. Και τα ίδια τα πιτσιρίκια που παίζουν χύνοντας το σιρόπι στο πάτωμα, που τσιρίζουν ταυτοχρόνως, που κρατάνε την ανάσα τους το βράδυ της Πρωτοχρονιάς, περιμένοντας τον Άγιο Βασίλη.

Κωμικό σε ορισμένα σημεία και σοβαρό ή/και θλιβερό στα υπόλοιπα, το Stestí παρουσιάζει μια οικογένεια που, θέλοντας και μη, έχει ενσωματωθεί στο βιομηχανοποιημένο σήμερα, θίγοντας θέματα όπως η ανεργία, τα όρια της κατάθλιψης, η ευθύνη του να μεγαλώνεις παιδιά, η οικονομική ανέχεια, η ανεμελιά του να είσαι μικρός, η εγκατάλειψη, οι αυτοκαταστροφικές τάσεις, ο έρωτας, οι επιλογές που κάνουμε. Aλλά δυστυχώς χωρίς την πρωτοτυπία που θα το έκανε να ξεχωρίζει.

Ο κινηματογραφικός παραγωγός Bruno Bonomo, διάσημος στα 70s για τις Β-movies του στα επίπεδα του Roger Corman, δεν μπορεί να προσαρμοστεί στην νέα εποχή, και βλέπει την γυναίκα του και τους συνεργάτες του να τον εγκαταλείπουν στον δημιουργικό και οικονομικό μαρασμό του. Σε μια νεκροφιλική εκδήλωση προς τιμήν του, ένα σενάριο πέφτει στα χέρια του, με τον τίτλο Ο Αλιγάτορας. Και παρότι δεν είναι η ταινία που θα τον αναστήσει, αλλά μια δεικτική πολιτική σάτιρα κατά του Berlusconi που κανείς δε θέλει να αγγίξει, ο Bruno δεν έχει άλλη επιλογή απ’ το να ρίξει πάνω της όλες τις ελπίδες του για μια επαγγελματική ανάσταση.
Κάπως έτσι ο Nanni Moretti έστησε την ταινία που έκανε θόρυβο στις φετινές εκλογές στην Ιταλία, και έφτασε στις Κάνες φιλοδοξώντας να εξαπλώσει το θρίαμβό της και στην υπόλοιπη Ευρώπη. Όμως η αντιμπερλουσκονική σάτιρα που κρύβει στη φόρμα της ταινίας-μέσα-σε-ταινία, όσο κι αν ενθουσίασε τους πολίτες της μεγάλης μπότας της Μεσογείου, δεν φτάνει για να κερδίσει και τους εκτός Ιταλίας, που θα επιζητήσουν και κάτι πέρα απ’ την αυτοαναφορικότητα στην ταινία.

Η dramedy του Bruno, που δυσκολεύεται να αποδεχτεί την διάλυση της οικογένειάς του, και τα κωμικά περιστατικά απ’ το μπουρλέσκ κινηματογραφικό κύκλωμα της Ιταλίας, υφαίνουν ένα αρχικά απλό, δροσερό κι ευχάριστο αμπαλάζ γύρω απ’ την πολιτική πτυχή της ταινίας. Το ημίωρο της εισαγωγής περνά με χιούμορ και φρεσκάδα, ώσπου αποκαλύπτεται ότι ο Moretti δεν είναι ακριβώς σίγουρος με ποια απ’ τις δυο ιστορίες τον ενδιαφέρει περισσότερο ν’ ασχοληθεί. Η πλάστιγγα μπαλατζάρει απ’ τη μια στην άλλη μεριά, με ολέθριο αποτέλεσμα ο χαρακτήρας του Berlusconi να αποκτά περισσότερο ενδιαφέρον, και ο χαρακτήρας του Bruno περισσότερο screen time. Εντωμεταξύ η σχιζοφρενικά άνιση ταινία, προχωρά ύπουλα σε ένα μη-φινάλε, που αφήνει και τους δύο ήρωες ξεκρέμαστους στη μαύρη οθόνη, και ένα χαρακτηριστικό άρωμα μπαλαφάρας στην αίθουσα.

Το μεγάλο ματς έχασε σήμερα το πρωί ο Απόστολος Σουγκλάκος, που απέπνευσε σε νοσοκομείο της Ρόδου, όπου και βρισκόταν σε κώμα μετά από εγκεφαλικό επεισόδιο που υπέστη πριν από δύο εβδομάδες στο νησί. Ήταν 56 ετών.

Το Gagarin, και ένα ολόκληρο κομμάτι του ελληνικού θεάματος, θα είναι άδεια χωρίς αυτόν.
Εις μνήμην.

Το αξεπέραστο Singin’ in the Rain (1952) κρατά τα πρωτεία στα 25 καλύτερα musicals όλων των εποχών, όπως τα ψήφισαν πάνω από 500 συνθέτες, μουσικοί, κριτικοί και ιστορικοί, για λογαριασμό του American Film Institute, και τα παρουσίασαν χθες, με τη συνοδεία της Φιλαρμονικής του Los Angeles.

Η υπερπαραγωγή της θρυλικής Metro-Goldwyn-Mayer για το πέρασμα ενός μεγάλου studio από τη σιωπηλή εποχή του κινηματογράφου στο υπερθέαμα των musicals, με τον Gene Kelly να κάνει τα μαγικά του στην οθόνη, και την Debbie Reynolds με τον Donald O’Connor να τον ακολουθούν, είναι έτσι κι αλλιώς ένα απ’ τα αθάνατα αριστουργήματα του χορευτικού Hollywood των ‘50s, και με την τσιχλοφουσκογλυκάδα του, μάλλον το πιο ζωντανό σήμερα.

Την πρώτη δεκάδα πάντως συμπλήρωσαν ταινίες περασμένων δεκαετιών, πράγμα λογικό, αφού στα τέλη του ’40 και για όλη τη δεκαετία του ’50, το Hollywood δεν έκανε και πολλά άλλα απ’ το να στήνει πολύπλοκες πολύχρωμες πολύκροτες χορογραφίες. Το West Side Story (1961), που αν με ρωτούσαν, είναι η μόνη σοβαρή εναλλακτική για την πρώτη θέση, έπιασε τη δεύτερη. H πιο φρέσκια ταινία της δεκάδας, το Cabaret (1972), έκλεισε τη δεκάδα, ενώ η πεισματικά αθάνατη Mary Poppins (1964) ήρθε έκτη. Το Grease (1978) έπιασε την αναπάντεχα χαμηλή θέση του #20, τουλάχιστον όμως ακριβώς πάνω απ’ το απάλευτο Seven Brides for Seven Brothers (1954/#21). Το βραβευμένο Chicago (2002) που ανάστησε τον Richard Gere ήρθε δωδέκατο, ενώ η λατρεμένη εξτραβαγκάντσα του Moulin Rouge! (2001) που σχεδόν αναβίωσε τα musicals στις μέρες μας, μόλις που χώρεσε στην 25άδα, πιάνοντας την τελευταία θέση. Κι ύστερα όλοι πήγαν σπίτι τους χορεύοντας μάμπο α-έ-α.

Δες/Κρύψε τη λίστα

---

1 SINGIN' IN THE RAIN 1952 MGM
2 WEST SIDE STORY 1961 United Artists
3 THE WIZARD OF OZ 1939 MGM
4 THE SOUND OF MUSIC 1965 Twentieth Century Fox
5 CABARET 1972 Allied Artists
6 MARY POPPINS 1964 Disney
7 A STAR IS BORN 1954 Warner Bros.
8 MY FAIR LADY 1964 Warner Bros.
9 AN AMERICAN IN PARIS 1951 MGM
10 MEET ME IN ST. LOUIS 1944 MGM
11 THE KING AND I 1956 Twentieth Century Fox
12 CHICAGO 2002 Miramax
13 42ND STREET 1933 Warner Bros.
14 ALL THAT JAZZ 1979 Twentieth Century Fox
15 TOP HAT 1935 RKO
16 FUNNY GIRL 1968 Columbia
17 THE BAND WAGON 1953 MGM
18 YANKEE DOODLE DANDY 1942 Warner Bros.
19 ON THE TOWN 1949 MGM
20 GREASE 1978 Paramount
21 SEVEN BRIDES FOR SEVEN BROTHERS 1954 MGM
22 BEAUTY AND THE BEAST 1991 Disney
23 GUYS AND DOLLS 1955 MGM
24 SHOW BOAT 1936 Universal
25 MOULIN ROUGE! 2001 Twentieth Century Fox

Η Diane Arbus ήταν απ' τους πιο αμφιλεγόμενους φωτογράφους του 20ου αιώνα. Απαθανάτισε τραβεστί, πουτάνες, νάνους, γίγαντες και ότι άλλο γκροτέσκο και τσίρκο και αυτοκτόνησε, τον Ιούλιο του 1971, στα 48 της, καταπίνοντας άπειρα βαρβιτουρικά και κόβοντας τις φλέβες της. Φήμες θέλαν να είχε και τη κάμερα στο αυτόματο να κλικάρει τις στιγμές.

Στο (μέχρι πριν λίγο καιρό τιτλοφορούμενο) An Imaginary Portrait of Diane Arbus (2006) βασισμένο χαλαρά στη ζωή της, όποια είναι κάποια στο Χόλιγουντ ήθελε να πρωταγωνιστήσει. Η ίδια ταινία, ανοίγοντας το 1ο φεστιβάλ της Ρώμης στις 13 Οκτωβρίου, έβαλε φωτιά στην αντιπαράθεση της ιταλικής πρωτεύουσας με τη Βενετία. Για να ανοίξει τελικά σήμερα στο πιο exclusive κινηματογραφικό φεστιβάλ, αυτό του Telluride.

Το τρέιλερ μόλις βγήκε. Και λεπτομέρειες αργότερα.