H Pernille Fischer Christensen δεν περίμενε η πρώτη της ταινία, που βραβεύτηκε και στις Νύχτες Πρεμιέρας, να έχει τόση μεγάλη πέραση στο εξωτερικό. Το δέχεται όμως με σεμνότητα και ευχάριστο ξάφνιασμα. Τόσο που δυσκολεύσαι να πιστέψεις ότι δημιούργησε μια σαπουνόπερα, γυρισμένη με ελαφριά τακτική Δόγματος, για τη θυελλώδη σχέση... ενός τρανσέξουαλ με μια ανεξάρτητη γυναίκα.


Δες/Κρύψε το trailer του En Soap (2006)

Η ιδιότυπη σχέση που έπλασε ειδικά για την ταινία, όμως, είναι βαθιά ριζωμένη στην πραγματικότητα. Σχετική έρευνα τη βοήθησε να έχει ρεαλιστική οπτική, και η ανάγκη της να εξερευνήσει τα όρια του γένους την ώθησε να δημιουργήσει δυο χαρακτήρες κάθε άλλο παρά συμβατικούς. Όπως και στις σαπουνόπερες, όμως, τελικά η ταινία παρακολουθεί την αναζήτηση της αγάπης και της συντροφικότητας και καταλήγει σε μια αδύνατη συνεύρεση. Ένα θέμα που συνεχίζει να αναπτύσσει και στην ταινία που ετοιμάζει.

Το δανέζικο En Soap (2006) έγινε δεκτό με ενθουσιασμό στο Φεστιβάλ, που έχει παράδοση στην παρουσίαση περίεργων σχέσεων. Και η Pernille μας μίλησε αναλυτικά για τα πράγματα που την βοήθησαν να κάνει την πρώτη της ταινία.

Όταν ένα trailer αποκαλύπτει τη πλοκή της ταινίας μέχρι το σημείο περίπου που οι πιο πολλοί περιμένουν ν' ανάψουν τα φώτα να φύγουν, τότε ή προωθεί τη Κοκκινοσκουφίτσα ή τη Χιονάτη ή τη Judi Dench και τη Cate Blanchett.

Γιατί μπαίνει στο κόπο να το κάνει εγώ δε κατάλαβα να πω την αλήθεια, αν και όλοι πλακώσαν τις, συνηθισμένες τέτοια περίοδο, απονομές. H Dame Judi είχε πει απ' το καλοκαίρι ότι, με πέντε (5) στα οχτώ τελευταία χρόνια, βαρέθηκε τις καμπάνιες που τη βάζουν να παρακαλάει για συνεντεύξεις στα αμερικάνικα κανάλια πίσω από κάθε σταρλετίτσα. Και το ίδιο άφησε να εννοηθεί και στην Evening Standard στις αρχές του μήνα. Η mate Cate απ' την άλλη, όπως συνήθως, μας έπηξε στις υποψηφιότητες ήδη και φέτος με Babel (2006) και The Good German (2006). Mια ακόμα το πολύ να μπερδέψει περισσότερο τα μισά ενημερωμένα οσκαρικά site που περνάνε το (πολύ καλό κατά τα άλλα αυστραλιανό) Little Fish (2005) της για το Little Children (2006). Και οι δυο μαζί, το πολύ να πνίξουν εντελώς τις ελπίδες της Helen Mirren να γίνει Βασίλισσα (2006) των βραβείων, αφού είναι δεδομένο ότι τα γερόντια της αμερικάνικης ακαδημίας ζαλίζονται εύκολα και όταν τους φορτώσεις με εξωτικές αγγλίδες, αυστραλέζες, ισπανίδες και παλιοσειρές θα διαλέξουν τη πρώτη ντόπια μοδάτη ασπρομάλλα σκύλα που κάτι τους θυμίζει.

Η ταινία βασίζεται στο ομώνυμο βιβλίο της Zoë Heller λέει, και όπως βλέπεις και μόνος σου θα γίνει θρυλική ως η πρώτη με υπέργηρη κρυφολεσβία σε ρόλο stalker. Πιο προσωρινά, αυτό που μένει από τη σειρά των σκηνών που καταγράφουν την αναμφισβήτητη δεινή υποκριτική ικανότητα των δυο γυναικών είναι ότι η μια τους ακόμα αγωνιά να μας πείσει ότι μπορεί να παίξει, κόντρα στο physique της, μέχρι και ρόλους μικροκαμωμένης άβουλης χαμένης που τη παρασέρνουν μαθητούδια και γιαγιάδες.

Μερικές φορές, οι σκηνοθέτες παθαίνουν μεγάλη πλάκα. Όπως, αυτή που έπαθε ο Douglas McGrath, όταν, ενώ ετοίμαζε το Infamous (2006), έμαθε για το Capote (2005), με το ίδιο ακριβώς θέμα. Αναπόφευκτες συγκρίσεις θα κατέκλυζαν το μυαλό του, γι' αυτό... δεν έχει δει ακόμη την άλλη ταινία, ένα χρόνο μετά. Μένει πιστός στη δική του που επιτέλους ήρθε η ώρα της να βγει στις αίθουσες.



Μερικές φορές πάλι, κι εγώ παθαίνω μεγάλη πλάκα. Όπως όταν φτάνω αργά στο St. James Hotel στο Pall Mall για girl-talk συνεντεύξεις με γυναίκες σκηνοθέτες και βρίσκω να με περιμένει... ο McGrath. Ο σκηνοθέτης, που πετάχτηκε στο Λονδίνο για τη φεστιβαλική πρεμιέρα της ταινίας του, ήταν έτοιμος να μιλήσει για όλα. Αποκάλεσε τον κόσμο του internet "magic", γιατί παρέχει τα πάντα σε χρόνο dt και δεν έκρυψε ότι το χρησιμοποίησε πολύ για την έρευνα της ταινίας του. Αναρωτηθήκαμε μαζί γιατί δεν υπάρχουν αρκετές γυναίκες σκηνοθέτριες και μου εξομολογήθηκε ότι θέλει πολύ να επισκεφτεί επιτέλους την Ελλάδα. Τόσο πολύ, που θα ερχόταν ευχαρίστως για την πρεμιέρα της ταινίας του!

Μια ταινία στην οποία, παρεμπιπτόντως, καταφέρνει να ενορχηστρώσει τόσους star γύρω από τον πρωταγωνιστή του με τον καλύτερο τρόπο. No wonder, γιατί είναι γλυκομίλητος, σίγουρος για το τι θέλει και πολύ προσιτός. Κάπως έτσι ετοιμάζει και το επόμενο project του, που όπως λέει είναι ακόμη στη διαδικασία του γραψίματος.

Πριν τέσσερα χρόνια ο Joe Carnahan έδειξε το δρόμο της επιστροφής στα αστυνομικά των 70s με το Narc (2002) που το βρήκαν αρκετά καλό για να τσοντάρουν στη παραγωγή ο Tom Cruise και ο Ray Liotta. Ο δεύτερος πήρε και 20 κιλά για να έχει και τον πρωταγωνιστικό ρόλο (ο Travolta που τα 'χε έτοιμα ήταν ρέστος εκείνη την εποχή προφανώς) σε μια εντελώς αναστροφή του ατσαλάκωτου Ιταλο-Ιρλανδού μαφιόζου των Goodfellas (1990).

Τώρα ο Scorsese ξαναγυρνάει στα καλά παιδιά και τις καλές ταινίες με παρόμοια συνταγή (βλ. βαρύ σενάριο και ρετρο-μοντέρνα ματιά), και το The Departed (2006) μοιάζει ακλόνητο φαβορί για ταινία της χρονιάς όσο οι υπόλοιπες πέφτουν σα τις μύγες στο μποξόφις. Και ο Carnahan ξαναγυρνάει σε ότι είχε κάνει στη πρώτη του ταινία το '98 βάζοντας στο μίξερ αίμα, σφαίρες και μπινελίκια. Όπως λέει στο φόρουμ του IMDb που ψιλοσυχνάζει, έχει και "πολύ εξαιρετικό διάλογο", "πολύ ήσυχες στιγμές και κάποιες βαθύτατα δραματικές επίσης". Κάπου εκεί του ξέφυγε και ότι αν ο Φελίνι είχε κάνει action movie, καπνιστοί άσοι θα είχαν βγει. Οπότε μείνε καλύτερα σε καπνιστές κάνες, ρεβόλβερ και τρέιλερ που πυροβολάνε μια μια τις ξεχωριστές σκηνές της ταινίας, όλα υπογραφές του Guy Ritchie.

Οι αδερφοί Mark και Nick Francis κατάφεραν να ταρα-κουνήσουν με το πρώτο κι όλας ντοκιμαντέρ τους. Ο καφές, σύμφωνα με τους δυο Άγγλους που αναστάτωσαν τους μεγαλοδιευθυντές των Starbucks, είναι χρυσός, και θα πρέπει να σκεφτόμαστε δις πριν τον πιούμε.


Δες/Κρύψε το trailer του Black Gold (2006)

Το εβδομηντάλεπτο πόνημα (ίσα-ίσα που έγινε feature) ακολουθεί την πορεία του Αιθίοπα Tadesse Meskela να ακολουθεί τη πορεία του αγαθού μέσα από πανίσχυρα κέντρα συλλογής και διανομής, στη προσπάθειά του να βγάλει τους (συγ)καλλιεργητές του από την ανέχεια. Παρουσιάζει από τη μία Ιταλούς και όχι μόνο να απολαμβάνουν τον espresso τους, και από την άλλη Αφρικανούς που συλλέγουν και φροντίζουν κάθε μέρα να έρθουν οι καλύτεροι κόκκοι καφέ στο φλιτζάνι τους. Με ενδιάμεσα, αξιοπερίεργα για το μέσο θεατή, δοκιμαστές καφέ, χρηματιστήριο(sic) καφέ, και αναγραφή των λέξεων fair trade σε χρησιμοποιημένα υποδήματα.

Η έξυπνη ιδέα των δύο να χρησιμοποιήσουν ως θέμα ένα καθημερινό προϊόν και τη μαύρη ιστορία του, τους πήγε μέχρι το Sundance, όπου παραλίγο να κερδίσουν το μεγάλο βραβείο της επιτροπής. Αυτές τις μέρες, γεμίζουν τύψεις τους συμπατριώτες τους και εμάς στο Φεστιβάλ του Λονδίνου, όπου τους συναντήσαμε. Μας μίλησαν με πόνο και πάθος για την αδικία και την ανάγκη κάθε καφεϊνομανής να συνειδητοποιήσει τη θέση του και να πονοκεφαλιάσει. Ειλικρινείς και γεμάτοι καλές προθέσεις με μοναδικό τους στόχο να χρησιμοποιήσουν την επιρροή της εικόνας για να βελτιώσουν τον κόσμο. Ή έτσι μου φάνηκε τουλάχιστον.

Στο άμεσο μέλλον, λόγω μιας ανεξήγητης κατάρας, μετά από ένα κύμα αποβολών, όλος ο γυναικείος πληθυσμός του πλανήτη μένει στείρος. Αντιμέτωπη με το τέλος της, η ανθρωπότητα δε βλέπει πια λόγo να συνεχίζει, και ο κοινωνικός ιστός καταρρέει. Μέσα σε ένα κλίμα που ευνοεί την εμφάνιση φασιστικών φαινομένων και αντάρτικων ομάδων, ένας απρόθυμος ήρωας πρέπει να συνοδεύσει την μοναδική ίσως έγκυο γυναίκα του πλανήτη, σε ασφαλές μέρος.Mε ένα budget γύρω στα $70 μύρια και μια σχετικά άγνωστη νουβέλα ως έμπνευση, ο Cuaron καταφέρνει με μαγευτική άνεση να απεικονίσει αυτό που μόνο ως υπονοούμενο κατάφερε να αγγίζει ο Spielberg με το διπλάσιο budget και το πασίγνωστο μυθιστόρημα, στο War of the Worlds (2005). Γύρω από ένα στόρι εντελώς pulp καταβολών, ο Cuaron στήνει με μαεστρία μια οπερέτα μετα-Αποκαλυπτικής ανθρωπιστικής αισιοδοξίας, που κοντράρεται με την αυτοκαταστροφικότητα ενός είδους νοημοσύνης γνωστού για τα μοιρολατρικά του κρεσέντο.

Φυσικά το συναισθηματικό ταξίδι των ηρώων δεν οδηγεί παρά στο απλοϊκό και μασημένο αυτογνωστικό συμπέρασμα της επιμονής για επιβίωση και της πίστης στην ελπίδα. Συνοδεύεται όμως από εικόνες αυτάρκεις και ξεχωριστές, χάρη στην εφιαλτική φωτογραφία του Emmanuel Lubezki και τα σκηνικά της Jennifer Williams (του Pearl Harbor (2001)), που δίνουν ταυτότητα στην ταινία υπηρετώντας ένα αξιομνημόνευτο όραμα δυστοπίας που μπορεί να εκτιμηθεί μόνο στη μεγάλη οθόνη. Ο Cuaron αποσπά άλλη μια εξαιρετική ερμηνεία απ’ τον Clive Owen, και επιδεικνύει το ξεχωριστό του βλέμμα με αναπάντεχτες ηδονοβλεπτικές γωνίες λήψης και φινετσάτη κίνηση στην κάμερα, η οποία κορυφώνεται με ένα εξάλεπτο traveling αλά Full Metal Jacket (1987) που σου διώχνει τη μαγκιά. Για να καταλάβεις την κλάση του ανθρώπου, σκέψου ότι με το ίδιο τιποτένιο σενάριο, ο Michael Bay μετά βίας θα έστηνε ένα The Island (2005). Ο Cuaron φτιάχνει ένα θρίλερ καταδίωξης που σε κρατά στην άκρη του καθίσματος, την ίδια ώρα που παίζει με το μυαλό σου για να ανακατέψει τα συναισθήματά σου για τη μαλακία που δέρνει την ανθρωπότητα.

Διαχειριστής συγκροτήματος διαμερισμάτων, γνωρίζει στην πισίνα του, νεαρό, υγρό, παράξενο κορίτσι, που μετατρέπει την πραγματικότητα του σε παραμυθένιο εφιάλτη με γρίφους, μυστήρια, κι αλλόκοσμα όντα που ξεπετάγονται από ξεχασμένους μύθους.Το 1999 ένας Αμερικανοϊνδός εμφανίζεται απ’ το πουθενά με ένα θρίλερ που αφήνει τον πλανήτη με το στόμα ορθάνοιχτο, βγάζει 6 φορές το budget του στην Αμερική μονάχα και χαρίζει στο δημιουργό το τον τίτλο του νέου master of suspence. Κι όλοι είναι χαρούμενοι και τον αγαπούν. Ενάμιση χρόνο μετά βγάζει καινούρια ταινία, πιο δύσκολη, πιο όμορφη και πιο πλούσια σε μυθολογία, αλλά τα ταμεία του πιάνουν το δάχτυλο στο συρτάρι, και επιμένουν να του το κάνουν όσο αυτός ακάθεκτος ανοίγει τα κάδρα του σε πιο πολύπλοκες ιδέες και πιο πλούσια cast. Κι όλοι αρχίζουν να έχουν αμφιβολίες. Δεν τους αρέσουν τα κόλπα του, δεν τους αρέσουν οι τρόποι του, δεν τους αρέσει η αναπνοή του. Και πάνω απ’ όλα, δεν τους αρέσει αυτή η καταραμένη εμμονή του στο twist ending, είτε γιατί σε κανέναν δεν του αρέσει να τον κοροϊδεύουν, ή γιατί είναι τόσο έξυπνοι και ποιος είναι αυτός να νομίζει πως θα τους ξεγελάσει.

Αυτός ο κύριος Shyamalan όμως, συνεχίζει απτόητος, τόσο πιστός στο όραμα του, που γίνεται αρκετά συγκεντρωτικός και απαιτητικός ώστε να του κρεμάσουν την ταμπέλα του τρελού Και ίσως να έχουν δίκιο, γιατί μάλλον τρελός πρέπει να ‘σαι για να μαζέψεις $75 μύρια απλώς και μόνο για να εικονογραφήσεις το αγαπημένο παραμύθι των παιδιών σου. Και να ‘χεις να ανεχτείς και τη μήνη του Τύπου που σε κράζει επειδή θες να γυρίσεις την ταινία όπως τη θες εσύ κι όχι όπως τη θέλει η Disney. Ή ο Τύπος. Ο οποίος φυσικά, όταν δει την ταινία, θα είναι αμείλικτος. Και θα μεγεθύνει τόσο πολύ την έλλειψη σκηνοθετικής οικονομίας, το απλοϊκό σενάριο, το γεγονός ότι δεν είναι θρίλερ, ακόμα και την έλλειψη twist (!) για να τον διαμελίσει. Παραγνωρίζοντας ότι πρόκειται για ένα παραμυθάκι, πανέμορφα φωτογραφημένο, υπνωτιστικά μονταρισμένο, κι ατμοσφαιρικά σκηνοθετημένο, που τυγχάνει να είναι η πιο γλυκιά και αισιόδοξη ταινία της φιλμογραφίας του δημιουργού. Μια υπέροχη, αλλόκοτη ιστοριούλα για τη θέση του ανθρώπου στον κόσμο, που δεν την καταδιασκεδάζεις μονάχα, αλλά σε συγκινεί και σε εμπνέει κιόλας. Αρκεί να έχεις την καρδιά σου ανοιχτή.

Στη Γερμανία του '43, η νεαρή Sophie Scholl, ήταν μία από τους αμέτρητους ανθρώπους που φυλακίστηκαν και υποβλήθηκαν στις ανακριτικές τρομοκρατικές μεθόδους του ναζιστικού καθεστώτος. Και μια από τους λίγους που αντιστάθηκαν.Τα απομνημονεύματα απ’ την εποχή των Ναζί, φαίνεται να 'χουν γίνει πια για τον γερμανικό κινηματογράφο, σχεδόν ό,τι οι κωμωδίες για τον ελληνικό. Βασισμένο σε αληθινά (βέβαια) περιστατικά, αυτό το φιλμ ζωντανεύει στην οθόνη, μάλλον εξιδανικευμένη, την ιστορία τριών νεαρών Γερμανών, μελών της θρυλικής οργάνωσης Λευκό Ρόδο, που τόλμησαν να υψώσουν το ανάστημά τους απέναντι στη λαίλαπα των σβαστιγγοφόρων, για να ποδοπατηθούν σαν κατσαρίδες και να ανυψωθούν έτσι σε ηρωικά ινδάλματα του γερμανικού αντιναζιστικού φοιτητικού κινήματος. Και του παγκόσμιου φοιτητικού κινήματος γενικότερα.

Η ταινία περιστρέφεται κυρίως γύρω από τη Sophie Scholl, τη γυναίκα της παρέας, και τα ψυχολογικά παιχνίδια των ανακριτικών μεθόδων των SS, θέτοντας έτσι το υπόβαθρο για την εκβιαστική ηρωοποίησή της στην συνείδηση του θεατή. Εκβιαστική, γιατί την ίδια ώρα υποσκάπτεται απ' την απροθυμία του σεναρίου να εξασφαλίσει εξίσου ισχυρούς αντιπάλους στην αποφασισμένη πρωταγωνίστριά του. Εντάξει, δε λέω, βασίζεται σε μαρτυρίες και τα ρέστα, αλλά δυσκολεύομαι να πιστέψω ότι το ολόκληρο το οικοδόμημα του φασισμού στηριζόταν σε υπασπιστές που όλη τους η επιχειρηματολογία αναλώνεται στο "ποιος νομίζεις ότι είσαι", και το "χάσου από 'δω". Βέβαια, θα μου πεις, έπεσε στο τέλος.

Οικόσιτη αρκούδα βρίσκεται για πρώτη φορά αντιμέτωπη με την άγρια φύση ενός ήρεμου δάσους, αλλά επειδή εκτός από μεγάλη κοιλιά έχει και μεγάλη καρδιά, αποφασίζει να πάρει το υπεύθυνο για όλα αυτά ελάφι, πίσω στο γκαράζ της. Τα δυο ζωάκια όμως χάνουν το δρόμο, μένουν στο δάσος εν μέσω της κυνηγετικής περιόδου, και μαζί με τα άλλα ζωάκια, στήνουν αντεπίθεση στους κυνηγούς. Και μέσα απ’ όλα αυτά, τα δυο ζωάκια που πεθυμούσαν τη ζωή στην πόλη, εκτιμούν αυτήν της υπαίθρου.
Χαμηλών προδιαγραφών animation, βγαλμένο απ’ το γνωστό αυτόματο πιλότο που προστάζει χαριτωμένα τετράποδα σηκωμένα στα δύο, ασφαλή αστειάκια, ένα - δυο τραγουδάκια, κι από ’δω παν΄και τ’ άλλα τα παιδάκια. Το σχέδιο κινείται στα επίπεδα που πλέον έχουμε φτάσει να αποκαλούμε μέτρια, ακόμα και σ’ αυτά όμως, βρίσκεται αρκετά σκαλιά πιο πάνω απ’ το σενάριο και τη σκηνοθεσία, που δεν δείχνουν απολύτως καμία διάθεση να πάρουν το οποιοδήποτε ρίσκο, ή να παρουσιάσουν κάτι καινούριο πέρα από διαφορετικούς χαρακτήρες σε ένα μάτσο ξαναζεσταμένων σκηνών. Νισάφι πια. Η επόμενη που θα γυρίσουν, θα πρέπει να ‘ναι με ανθρώπους που τρέχουν στα τέσσερα να ξεφύγουν απ’ τους τριχωτούς χρωματιστούς αστέρες.

Ένα τυπικό γυναικείο φιλμ πρέπει να έχει λίγο (δηλαδή πολύ) παραμύθι. Τίποτα πρίγκηπες που ερωτεύονται χωριατοπούλες, τίποτα ομοφυλόφιλους με 40 πόντους πούτσο που περιμένουν κάποια να τους κάνει άντρες, τίποτα γυναίκες που συνεργάζονται όταν ανακαλύπτουν ότι έχουν κοινό γκόμενο.
Το ιδιαίτερο που έχει η ιστορία του John Tucker είναι ότι ειρωνεύεται κατάμουτρα το κοινό της, ξεκινώντας σα συνηθισμένο παραμύθι αλλά φέρνοντας πολύ γρήγορα τον γκόμενο (αυτόν και της Eva Longoria στον πρώτο κύκλο των Νοικοκυρών σε Απόγνωση) σε θέση υπερήρωα, παρεξηγημένου και αδικημένου. Πιο συγκεκριμένα, στην αρχή τρία πολύ ξεχωριστά γυμνασιοκόριτσα, η πιο έξυπνη, η πιο τσουλάρα και η πιο.. τσιρλίντερ του σχολείου, βγαίνουν με τον ίδιο τύπο (που έχει όλα τα χαρίσματά τους και βάλε) χωρίς να το ξέρουν. Και στο τέλος, αφού έχει μασήσει για πρωινό ότι ύπουλο ρεζίλεμα του ετοίμασαν για εκδίκηση (και ξεπεράσει όλους μαζί τους Harlem Globetrotters σε μπασκετικές επιδείξεις), ο John βγαίνει εντελώς από πάνω (στη φυσική του θέση), αφού τις εξαπατούσε γιατί το θέλαν και τον θέλαν.

Όσοι γράψαν ότι η ταινία δεν έχει το μαύρο χιούμορ των Heathers (1989) ή των Mean Girls (2004) μάλλον κάτι χάσαν λοιπόν. Εκτός από τη Sophia Bush (ως.. δεκατετράχρονη) να φιλά παθιασμένα τη (ψιλοχάλια) Brittany Snow, δεν έχει, στην εκτέλεση, και πολλά να τη συστήνουν όμως.

Ανοργασμική γυναίκα, μετά την προτροπή ψυχιάτρου και την εγκατάλειψη του συζύγου της, βγαίνει στην τσάρκα για το μεγάλο Ωχ, και το βρίσκει εκεί που δεν περίμενε. Στο μεταξύ, ο πρώην σύζυγος βρίσκει την επιβεβαίωση σε ξεπεταγμένη μαθήτριά του. Κι όλοι ωραία και καλά.
Ο πρωτάρης Billy Kent, δείχνει εξαιρετική ευχέρεια στις συμβάσεις του Hollywood, εφαρμόζοντας όλα τα κλισέ που κάνουν μια ρομαντική κομεντί κατάλληλη για γενοκτονία εγκεφαλικών κυττάρων. Αδιάφορη, βαρετή, προβλέψιμη, δεν καταφέρνει ούτε γλυκανάλατη να γίνει, αλλά πιάνει μερικούς βαθμούς χαζοχαρουμενιάς για να περνά η ώρα. Η Posey, ο Rudd και η Barton είναι αρκετά χαριτωμένοι για να χαζεύεις την οθόνη με κατεβασμένα στόρια στον εγκέφαλο όσο κρατάει η ταινία, αρκεί να προλαβαίνεις να κατεβάζεις και τα βλέφαρα όταν εμφανίζεται ο DeVito ως ιδανικός εραστής. Διαφορετικά μπορεί να βγεις απ’ την αίθουσα με καμιά φρέσκια ψυχασθένεια.

Ο τρόμος που μπορεί να κρύβει μια σοφίτα δεν είναι απαραίτητα εκείνες οι παλιές φωτογραφίες από γκόμενες που σε συνόδευαν όταν ακόμα δεν είχες αποκτήσει αίσθηση του γούστου. Αυτό αποδείχθηκε και κινηματογραφικά το 1987 με το θεώρημα του Clive Barker σύμφωνα με το οποίο οι πιθανότητες να ανοίξει στην σοφίτα σου ένα two way portal με την κόλαση είναι ανάλογες της περιέργειας που δέρνει το ρεμάλι θείο/γκόμενο/αδερφό σου. Οκέι, δεν υπάρχει κανένα θεώρημα του Clive Barker αλλά μόλις το διατύπωσα. Το θέμα είναι ότι το Hellraiser (1987), η ταινία πριν τη σειρά από ομότιτλα sequel που κάποιες φορές ξεπέρασαν (Hellraiser II (1988)) και κάποιες άλλες ούτε ακούμπησαν την αίγλη του πρώτου φιλμ (εεε… όλα τα υπόλοιπα), ήταν τουλάχιστον ριζοσπαστική για την εποχή της. Χωρίς teenage θύματα με εγκεφαλική ανεπάρκεια, χωρίς μανιακούς δολοφόνους που σφάζουν απλά και μόνο λόγω τρέλας, το Hellraiser περιέβαλλε την ιδέα του horror με αυτό που της έλειπε: μυθολογία. O καταραμένος κύβος που ανοίγει τις πόρτες σε μια διάσταση πόνου, οι λιγομίλητοι Cenobites, παράγοντες που απαγκίστρωσαν την ταινία τρόμου από την με-το-κιλό παραγγελία fake αίματος. Όχι ότι μας άφησε παραπονούμενους στο splatter. Άλλωστε, μπορεί εμείς απλά να τρίξαμε τα δόντια στη σκηνή με τα αγκίστρια αλλά, όπως είπε και ο μέγας Pinhead «Jesus wept».

Για όσους, λίγους ελπίζω, αγνοούν αυτό το σημαντικότατο icon του horror cinema να υπενθυμίσω πως, όπως ακριβώς οι Cenobites ξεπερνούν τα όρια των εννοιών «πόνος» και «ηδονή», έτσι και ο Pinhead είναι… όν δύσκολης κατάταξης. Σε αντίθεση με άλλους «κακούς» της εικονογραφίας / λογοτεχνίας τρόμου, δεν μπορεί καν να χαρακτηριστεί κακός. Είναι απλά, υπεράνω. Τον καλείς και έρχεται, σαν αλλόκοσμο delivery service extreme καταστάσεων. Περιστοιχισμένος από τους εξίσου ανατριχιαστικούς βοηθούς του («αυτοσχέδια τραχειοτομεία» και « παχυσαρκία» ), που συμμερίζονται την S/M - goth άποψή του για τη μόδα, ο Pinhead δεν έχει διάθεση για διάλογο, ούτε για παζάρια. Παραλάσσοντας την φράση του Field of Dreams (1989), «fix it and he will come».

Ο Clive Barker ανακοίνωσε πως ο Bob Weinstein του ζήτησε να γράψει το σενάριο για το remake του Hellraiser. Και όπως αφήνει να εννοηθεί, θα το κάνει προκειμένου το project να μην πέσει στα χέρια κάποιου άλλου που, ως Cenobite, θα το κατακρεουργήσει. Οι Weinsteins, που μάλλον βαρέθηκαν να κλέβουν Oscar και αποφάσισαν να αφήσουν πίσω τους cult κληρονομιά, προτίθενται να ρίξουν αρκετά λεφτά, κάτι που σίγουρα θα βοηθήσει (με δεδομένη την μπατζετική φτώχια του original) αλλά χρειάζονται και εγγυήσεις για το horror αποτέλεσμα. Αν είναι να αναθέσουν το φιλμ στο άλφα τυχαίο νέο ταλέντο και να γίνει διαδικτυακό θέμα το ποιος σχεδιαστής θα αναλάβει τη δερμάτινη γκαρνταρόμπα των Cenobites τότε ευχαριστούμε, δεν θα πάρουμε. Άμα θέλουμε κάποιον να μας σκίσει τον αμφιβληστροειδή υπάρχει και το Lament Configuration.

Ήσυχα-ήσυχα πέρασε και το 19ο Ευρωπαϊκό Πανόραμα της Ελευθεροτυπίας, που ολοκληρώθηκε επίσημα με την τελετή απονομής των βραβείων του το περασμένο Σάββατο, και σήμερα αρχίζει να τελειώνει, με ένα τριήμερο έξτρα προβολών, στα Ιντεάλ και Τριανόν.


Δες/Κρύψε το trailer του Tristram Shady: A Cock and Bull Story (2005)

Tο βραβείο του Πανοράματος πήγε στο Βελγικό La Raison du plus faible (2006/Το Δίκαιο του Αδυνάτου), που ήταν άλλωστε και υποψήφιο για το Φοίνικα στις περασμένες Κάνες. Εκτός απ' την επιτροπή του φεστιβάλ, βραβείο έδωσε και η Διεθνής Ευρωπαϊκή Ένωση Κριτικών (FIPRESCI), η οποία επέλεξε να τιμήσει την κωμωδία του Winterbottom, Tristram Shandy: A Cock and Bull Story (2005). Που ήταν αδιαμφισβήτητα μια κλάση πάνω από τις υπόλοιπες ταινίες του διαγωνιστικού. Βέβαια όταν δίνεις ένα βραβείο σαν αυτό της FIPRESCI σε ένα φεστιβάλ σαν αυτό του Πανοράματος, καλό είναι να προσπαθείς να βοηθήσεις μια πιο αδύναμη ταινία με χαμηλή αναγνωρισιμότητα και ζόρικο μέλλον, αλλά δικό τους είναι το βραβείο, όπου θέλουν το ακουμπάνε.

Σε άλλα βραβεία του Σαββατοκύριακου, μερικές ώρες νωρίτερα απ' το Πανόραμα έκανε την απονομή του και το Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Ρώμης, γιορτάζοντας την πρώτη του, ελαφρώς επεισοδιακή, διοργάνωση. Η πενηνταμελής επιτροπή (καλά διάβασες, πενήντα μέλη) κινηματογραφόφιλων, με την καθοδήγηση του Ettore Scola, έδωσε το βραβείο της στo ρωσικό δράμα αμλετικής έμπνευσης, Izobrazhaya zhertvu (2006/Παίζοντας το Θύμα) του Kirill Serebrennikov, για έναν νεαρό που προσπαθεί να ξεφύγει απ' την ανεργία, παίζοντας το θύμα σε αστυνομικές αναπαραστάσεις εγκλημάτων. Ειδικό βραβείο επιτροπής πήρε και το φαβορί This is England, για τους skinheads του '80.

Αν και το Δόγμα 95 στη σκληροπυρηνική του μορφή φαλίρισε πριν προλάβει να γεννηθεί σχεδόν, αυτό δε σημαίνει ότι δε μας άφησε μερικά δείγματα της κουλτουριάρικης pop κουλτούρας της εποχής του, που μας στοιχειώνουν ακόμα. Με την καλή και την κακή έννοια. Ένα απ’ αυτά, το Festen (1998) του Thomas Vinterberg, βγήκε και παραέξω απ’ τη σκοτεινή αίθουσα, για να ανέβει σε θεατρικά σανίδια Αγγλικής, Δανέζικης, Γερμανικής, Γαλλικής, Ιταλικής, Σουηδικής, Πολωνικής, Σλοβένικης, Αυστραλέζικης κι Αμερικάνικης κατασκευής. Κι απ’ ότι μας ενημερώνει ο δαιμόνιος Δελτίος Τύπου, που χτυπά πάντα απροειδοποίητα, μέσα στη βδομάδα θα ανέβει και σε αθηναϊκή σκηνή.

Στις 26 Οκτωβρίου θα κάνει πρεμιέρα στην Αθήνα η θεατρική μεταφορά της ταινίας του Δανού Τόμας Βίντερμπεργκ Festen στο θέατρο Θησείον (Τουρναβίτου 7, Ψυρρή). Πανελλήνια πρώτη. (…) Το διασκευασμένο για την Αγγλική σκηνή σενάριο, μεταφράζει ο Μανώλης Δούνιας, μαζί με την Αλίκη Δανέζη – Knutsen, που κάνει και τη σκηνοθεσία, σε σκηνικά της Μαρίας Κονομής και κοστούμια απ’ τον Άγγελο Φρέντζο, με την ενδυματολογική επιμέλεια της Βένιας Πολυχρονάκη, και μουσική απ’ τον Μίνω Μάτσα, σε μια παραγωγή του Γιώργου Λυκιαρδόπουλου και της Highway Productions. Τους ρόλους της οικογένειας εν αμόκ, κρατούν οι Κωνσταντίνος Μαρκουλάκης, Θέμις Μπαζάκα, Αλέξανδρος Μυλωνάς, Αγγελική Παπαθεμελή, Γιάννης Στάνκογλου, Εκάβη Ντούμα, Ρένος Μάντης, Ερρίκος Λίτσης, Κώστας Φλωκατούλας, Τηλέμαχος Κρεβάικας, Μίλτος Νίκας, Καλλιόπη Τζερμάνη, Μανώλης Αφολάνιο και τα κοριτσάκια Ευγενία Λαού και Εύη Χούμπαυλη (εναλλάξ).

Το έργο θα μείνει στη σκηνή για 60 παραστάσεις, που θα γίνονται από Τετάρτη έως Παρασκευή στις 21.00, και Σαββατοκύριακα διπλές στις 19.00 και 21.30. Το εισιτήριο κοστίζει 23 ευρώ, 16 αν είσαι φοιτητής.

Scoop (μτφρ.): πρώτη και αποκλειστική συνταρακτική είδηση, κοινώς «λαβράκι». Δε μπορεί να χαρακτηριστεί έτσι η τελευταία ταινία του αειθαλούς Woody Allen, που όλο και περισσότερο όσο περνάει ο χρόνος, τον απασχολεί το θέμα το θανάτου και προσπαθεί να το ξορκίσει με το μοναδικό του μαγικό όπλο, το χιούμορ. Κι εγώ μαζί του, γιατί για να δανειστώ τα λόγια του ίδιου «Δεν είναι ότι φοβάμαι να πεθάνω. Απλώς δε θέλω να είμαι εκεί όταν έρθει αυτή η ώρα». Δυστυχώς όμως το εύρημα του δημοσιογράφου που έρχεται από τον άλλο κόσμο, για να βοηθήσει νεαρά και ελπιδοφόρα φοιτήτρια δημοσιογραφικής σχολής, προκειμένου να αποκαλύψει την ταυτότητα του διαβόητου «Δολοφόνου με τα Ταρώ» χάνεται ώσπου να πεις Splendini, το όνομα δηλαδή του ταχυδακτυλουργού που εμπλέκεται κατά τύχη στην ιστορία και που τον ενσαρκώνει ο ίδιος ο σκηνοθέτης. Που μπερδεύει, μετά το Match Point (2005), για μια ακόμα φορά το κοινό του, το οποίο αναζητεί εναγωνίως, αλλά μάταια τα στοιχεία εκείνα που θα έκαναν την ταινία κλασική (συμπεριλαμβάνεται ένα μόνο, αν και... θεϊκό, αστείο περί της εβραϊκής θρησκείας).

Ο Woody Allen γράφει το σενάριο ειδικά για τη νέα του μούσα, τη Scarlett Johansson, όχι ως μοιραία αντροτραγανίστρα και πλανεύτρα, αλλά ως αθώα, κάπως αφελή και σίγουρα συμπαθητική φοιτήτρια με τα στρογγυλά αδέξια γυαλιά της. Η ώρα κυλάει ευχάριστα με μουσική υπόκρουση Τσαϊκόφσκι και Στράους, χάρη στη χημεία του διδύμου, την κωμική νότα που πετυχημένα δίνει η Johansson, και τη γοητεία του Hugh Jackman, στο ρόλο πλούσιου εργένη από καλή οικογένεια. Και τελειώνει βιαστικά, χωρίς σεναριακές ή/και σκηνοθετικές εξάρσεις, με σαφέστατα πολύ λιγότερα, στον αριθμό και την καυστικότητα, ευφυολογήματα απ’ ότι έχουμε συνηθίσει.

*η ταινία προβάλλεται απόψε στις 21:00 στο Ιντεάλ, για το Ευρωπαϊκό Πανόραμα

Η Βιέννη των αρχών του 1900 μαγεύεται απ’ τα κόλπα ενός μάγου, που έχει γυρίσει όλον τον κόσμο και έχει καταλάβει όλα του τα μυστήρια, εκτός απ’ αυτό της άσβεστης αγάπης. Την οποία, αναγνωρίζει στο πρόσωπο της μέλλουσας συζύγου του μέλλοντος βασιλιά, και αποφασισμένος να την ξανακερδίσει, κάνει την πόλη γης μαδιάμ.Πότε pulpy, πότε arty και πότε ανελέητα ανιαρό, το δεύτερο φιλμ του Niel Burger μπορεί τουλάχιστον να περηφανεύεται εντυπωσιακά production values. Η υποβλητική φωτογραφία, και τα σκηνικά και τα κοστούμια του, θα μπορούσαν άνετα να το σπρώξουν σε μπόλικες κατηγορίες στα Όσκαρ, αν δεν πνίγονταν απ' το ανισόρροπο μοντάρισμα που νομίζει πως κουβαλάει στις πλάτες του όλο το βάρος του κόσμου.

Αν η Geraghty του Hotel Rwanda (2004) χρησιμοποιούσε λίγο καλύτερα τα ψαλλίδια της για να συνεφέρει εκείνη την απελπιστική κοιλιά λίγο μετά τους πρώτους τίτλους, και μέχρι και το διάλειμα, ο Μάγος θα ‘τανε πολύ πιο μαγικός. Και δε θα υπέφερε κι απ' το ξεχειλωμένο σενάριο που φλυαρεί για ανεξίτηλες αγάπες και γάμους συμφερόντων στο background, χωρίς να έχει τίποτε ενδιαφέρον στο foreground. Και το μεγαλύτερο κρίμα βέβαια, πέρα κι από τα τεχνικά, είναι οι τρεις (άντρες) πρωταγωνιστές, οι οποίοι χαραμίζονται με ερμηνείες πολύ ανώτερες του επιπέδου της ταινίας. Η Jessica Biel δεν έχει πρόβλημα, στα γνωστά υπό του μετρίου επίπεδά της κινείται.

*η ταινία προβάλλεται απόψε στις 23:10 στο Ιντεάλ, για το Ευρωπαϊκό Πανόραμα

Ο Clooney είδε πως το ασπρόμαυρο τον αδυνατίζει, κι αποφάσισε να το κάνει μόδα. Έτσι, το κόλλησε και στον κολλητό του, Steven Soderbergh, ο οποίος πέρασε φούμο το μεταπολεμικό Βερολίνο, και το ’κανε πιο ατμοσφαιρικό. Αν και προσωπικά πιστεύω πώς όλα αυτά τα κάνουν για να φαίνεται πιο εφετζίδικος ο καπνός του τσιγάρου.

Το παλιακό στυλ του ασπρόμαυρου πάντως ακολουθεί όλη η ταινία, από τους τίτλους που θυμίζουν Sky Captain and the World of Tomorrow (2004), μέχρι και την αφίσα, που αν την πάρεις και τη βάλεις πλάι-πλάι μ' αυτήν της Casablanca (1942), παίζει και να τις μπερδέψεις.

Θα έχουμε λοιπόν άραγες ένα μεταπολεμικό φιλμ νουάρ με εξάρσεις ρομάντζου στο στυλ εκείνης της παλιάς υπέροχης φιλίας; Τον Martini George τον είχαμε για μοντέρνο Cary Grant, για Bogey δεν είχε δώσει δείγματα. Νομίζω; Η Cate Blanchett πάντως, με τα νυσταγμένα, αλλά γεμάτα υποσχέσεις μάτια, τα μισάνοιχτα χείλη και την αύρα μυστικών που φαίνεται να την περιβάλλει, με κάνει να ελπίζω σε μια femme fatale απ’ αυτές που νόμιζα πως δεν υπάρχουν πια τις πάτησε το τραίνο.

Το trailer μας προειδοποιεί ότι η ταινία έχει χαρακτηριστεί απ΄ την MPAA εν τη σοφία της, ως restricted, οπότε φαντάζομαι αυτά τα στιγμιότυπα βίας δεν είναι καν ορεκτικό, γιατί από βρισίδι και σεξ δεν είδα τίποτα. Εκτός βέβαια κι αν αυτό που δεν πρέπει να μάθουν οι κάτω των 17, είναι το ποιος είναι αυτός ο Καλός Γερμανός. Αν κατάλαβες εσύ, ή αν το'χεις διαβάσει στο βιβλίο, ρίξε κάνα hint. Το ερώτημα όμως είναι άλλο: θα ξαναμαγέψει ο Clooney την Ακαδημία για να στείλει τον Καλό Γερμανό στα Όσκαρ, ή θα τους κάνει πολύ σε περιπέτεια; Εγώ πάντως στο δεύτερο ποντάρω.

Μετά από αμέτρητα teasers, tv spots kai featurettes κυκλοφόρησε ξημερώματα στο (σχεδόν εξίσου με το Moviefone) άθλιο Overdrive του MTV το επίσημο trailer του μεγάλου, μεγαλύτερου, μεγαλότατου φαβορί για τα φετινά Όσκαρ. Τόσο μεγάλο όσο ήταν πέρσι στο τέλος του καλοκαιριού ένα φιλμ με αναμνήσεις μιας γκέισας, για να καταλάβεις.

Τώρα βέβαια άμα δεν έχεις ακούσει τίποτα για τη ταινία, θα περιμένεις να πρωταγωνιστεί η Scarlett Johansson, η Keira Knightley και η Lindsay Lohan. Αλλά βλέποντας το τρέιλερ καταλαβαίνεις ότι τα ονειρικά κορίτσια του τίτλου είναι ο Jamie Foxx με τον Eddie Murphy. Που βγήκαν εκτάκτως απ' τη ντουλάπα επειδή τη προηγούμενη βδομάδα ο Bill Condon, με την ιδιότητα του σκηνοθέτη, τελείωσε την επίβλεψη του editing του φιλμ. Και του πήρε λιγάκι παραπάνω γιατί αποφάσισε να κόψει εντελώς το ρόλο της Beyoncé φαίνεται. Μια ταινία βασισμένη σε ένα 25χρονα πετυχημένο μιούζικαλ, βασισμένο (χαλαρά) με τη σειρά του στην ιστορία των Supremes, τι χρειάζεται κάποια να παίζει την (αντιγραφή της) Diana Ross?

Έτσι εξηγείται γιατί όλα τα πιασάρικα τραγουδάκια και η Soul Light --σήμα κατατεθέν και της original μαύρης τριπλέτας-- ατμόσφαιρα των προηγούμενων κλιπο-βομβαρδισμών, θυσιάστηκαν στο βωμό της ανάδειξης του υποκριτικού εύρους της φωνής του γαιδάρου των Shrek. Ενώ τελικά η αποκάλυψη ενός μπαρόκ, όπως θα 'λεγε και ο Φραγκούλης, καστ φαίνεται ότι θα είναι η Jennifer Hudson. Η φιναλίστ του American Idol αναλαμβάνει να εκτελέσει το And I Am Telling You I'm Not Going που σημάδεψε το μιούζικαλ (και τη καριέρα της Jennifer Holiday που το πρωτόπε) στη κορύφωση του βίντεο. Και να βάλει κάρβουνο στη μέχρι τώρα ασταμάτητη προωθητική ατμομηχανή της Paramount.

Πάντως ο Condon έχει κάνει δύο (και μόνο) εξαιρετικές (και σχετικά παραγνωρισμένες) δουλειές μέχρι τώρα: τον Kinsey (2004) και τους Θεούς και Δαίμονες (1998). Οι τελευταίοι έχουν ξαμολυθεί πια στο δίκτυο να κάνουν παρέα σε όσους εκστασιάζονται με τον προπομπό της τρίτης του ταινίας. Τα οσκαρικά μπουμπουνητά σταματάνε κάπου εδώ, και αρχίζει η καταιγίδα των.. considerations.

Άλλη μια ταινία του Ken Loach, άλλη μια στρατευμένη δημιουργία, άλλη μια θερμή υποδοχή από τις Μάζες. Από την.. άλλη μπορείς να εμπιστευτείς περισσότερο όλο το βρετανικό τύπο που υποδέχτηκε το χρυσό φοίνικα των Κανών στο σκηνοθέτη με αλλαλαγμούς για ναζιστικού μεγαλείου ύμνο στον IRA και εκφαυλισμό της Ιστορίας. Εγώ βέβαια τη ταινία την είδα πριν γράψω.
Και η Ιστορία έγραψε ότι ήταν η άμετρη βαρβαρότητα με την οποία θέλησαν να πνίξουν, στην αρχή του, τον ιρλανδικό αγώνα για ανεξαρτησία οι Άγγλοι και οι βασιλικοί, αυτή που πέρασε, σε μια νύχτα, όλο τον πληθυσμό από απρόθυμους υπηκόους (στη χειρότερη) σε παθιασμένους επαναστάτες. Από εκεί και πέρα ο Loach διαλέγει να μην κάνει ακόμη έναν Michael Collins (1996) ακολουθώντας όπως ο Neil Jordan την ηγεσία της εξέγερσης. Ούτε μια διδαχή για ταξική πάλη ασχολούμενος με το προλεταριάτο που έβαζε φωτιές στις πόλεις. Αλλά μια αλληγορία της κοινής πορείας αρχικά, και του διχασμού και του εμφυλίου μετά την αποικιο-αποδεχτική συνθηκολόγηση της 6ης Δεκεμβρίου 1921, των Ιρλανδών. Δυο αδέρφια στις αγροτικές περιοχές, ο ένας αμόρφωτος και ατίθασος ο άλλος με ακαδημαϊκές προοπτικές και συμπονετικός κουβαλάνε την ιστορία και ακολουθούν την Ιστορία από την αρχή μέχρι το τέλος.

Μορφωμένος και πεισματικά ανυπότακτος ο σκηνοθέτης σερβίρει εδώ μόλις τη δεύτερη ιστορικών αναφορών ταινία του μετά τη Γη και Ελευθερία (1995). Και είναι η απαρέγκλιτα σοσιαλιστική σαραντάχρονη πορεία του που εξοργίζει τα media στη χώρα του.. ευέλικτου Tony Blair (και όχι η ακρίβεια της αναπαράστασης που είναι εξίσου συνεπής). Κατά τα άλλα η συνταγή περιέχει γνωστής ποιότητας υλικά, με Paul Laverty στο σενάριο και εξαιρετικό Barry Ackroyd στην εξαιρετική φωτογραφία. Και το πρώτο μισό του γεύματος δε παίζεται, με τη μια αφοπλιστικά ρεαλιστική συγκλονιστική σκηνή μετά την άλλη. Στο δεύτερο βέβαια το χαρτί καίγεται προσπαθώντας να εξηγήσει όραμα και περηφάνεια στους ήδη συνθηκολογημένους.

*η ταινία προβάλλεται απόψε στις 23.00 στο Ιντεάλ, για το Ευρωπαϊκό Πανόραμα

Ζηλιάρης αρραβωνιάρης τρώει τα μούτρα του εν ώρα παρακολούθησης, και περιφέρεται ως φάντασμα γύρω απ' τη γυναίκα της ζωής του, έχοντας πέντε λεπτά ενσάρκωσης διαθέσιμα, να σκορπίσει κατά βούληση. Και τελικά, μπορείς να κάνεις πολλά με πέντε λεπτά σε μιάμιση ώρα.
Από κωμωδίες ο ελληνικός κινηματογράφος, άλλο τίποτα. Από concept, ψύλλοι στ’ άχυρα. Αυτό να θυμάσαι όταν βλέπεις τα Πέντε Λεπτά Ακόμα. Μπορεί το μοντάζ να κοιμίζει λίγο, οι διάλογοι να μοιάζουν κάπως off, και το στόρι να κολλάει κάπου στα μισά, αλλά τουλάχιστον υπάρχει concept. Άλλο αν η ταινία δεν καταφέρνει να το πάει κάπου. Αυτό είναι άλλη μια κατάρα χαρακτηριστική της ντόπιας σκηνής.

Ο Βασίλης Χαραμπόπουλος, που ουσιαστικά κρατά τον κεντρικό ρόλο της ταινίας, είναι και ο πιο αδικημένος της, όχι μόνο γιατί του κόβουν screentime για να τον δώσουν στην (κουκλάρα) Παναγιώτα Βλαντή, αλλά και γιατί μαζί με το στόρι, η μπάλα μισοδουλειάς παίρνει και τον χαρακτήρα του. Ο ήρωας όπως και η ταινία, ξεκινούν με υποσχέσεις, αλλά πριν φτάσει το διάλειμμα αρχίζουν να τα χάνουν, και πελαγώνουν στην επαναληπτικότητα και τους δισταγμούς του σεναρίου να καταλήξει επιτέλους στο άτολμο φινάλε του.

Ο Aki Kaurismaki έχει συγκεκριμένη αισθητική και μια αβάσταχτη νοσταλγία για το παρελθόν και τις εικόνες του. Οι ήρωές του ακολουθούν δικούς τους κανόνες και ζουν σε ένα σύμπαν, όπου η τιμή και άλλες αρχές κυριαρχούν σε πείσμα της κακίας και του συμφέροντος. Ο νέος του καλός καγαθός πλην όμως loser ήρωας, είναι μια κωμικοτραγική φιγούρα, ένας απονήρευτος σεκιουριτάς που μπλέκει στα δίχτυα κακοποιών που φιλοδοξούν να κλέψουν ένα κοσμηματοπωλείο και τελικά καταλήγει στη φυλακή χωρίς να έχει φταίξει...
Όλοι συμφωνούν ότι αυτή η --φαινομενικά έστω-- αφέλεια είναι κατά βάθος ειρωνεία (ας θυμηθούμε και το Juha (1999)), αλλά πόσο αντέχει κανείς να βλέπει πρωτόγονη αφήγηση τύπου αθώος άντρας πέφτει θύμα πονηρής γυναίκας; Ισχνή ανάπτυξη σεναρίου, υποκριτική που εξαντλείται στη μηχανική διεκπεραίωση κινήσεων και ηθικοπλαστικά διδάγματα. Ανέκφραστα πρόσωπα εκστομίζουν αστείες/αφελείς ατάκες που συχνά δεν ωφελούν σε τίποτα. Η πιο αστεία σκηνή της ταινίας είναι αυτή που ανατρέπει αλύπητα την εικόνα της πρωταγωνίστριας από femme fatale σε χαρούμενη νοικοκυρά. Η μοιραία καθαρίζει με ηλεκτρική σκούπα πάνω-κάτω, πάνω-κάτω, ενώ οι άντρες της είναι αραγμένοι και παίζουν χαρτιά.

Όπως και να χει, οι βαρύγδουπες στιγμές που δηλώνουν πράξεις με την απουσία τους, όταν η κάμερα μένει στραμμένη προς την αρχική της θέση χωρίς να ακολουθεί τη δράση, έχουν τη γοητεία τους. Τα πλάνα της υγρής και νυσταγμένης πόλης έχουν κι αυτά τη γοητεία τους, όπως και η femme fatale με τα γατίσια μάτια. Είναι και σχετικά μικρή ταινία, οπότε δε προλαβαίνει να αγανακτίσει δα και κανέναν.

Πειραγμένη οικογένεια μαζεύει παραμορφωμένο μωρό απ’ τα σκουπίδια, το μεγαλώνει, του φοράει μάσκα, και το στέλνει για δουλειά στο σφαγείο του χωριού. Όταν το σφαγείο κλείνει και το χωριό ερημώνει, η οικογένεια παραμένει, και τρέφεται με περαστικούς. Ο μικρός αναλαμβάνει τη χασαποδουλειά, κι αρχίζει να χτίζει τη φήμη του ως ο διαβόητος Σχιζοφρενής Δολοφόνος με το Πριόνι.Όταν λέμε prequel, μιλάμε συνήθως για την ιστορία που έγινε πριν απ’ την ιστορία που έγινε μετά, η οποία είναι και η ιστορία που ξέρουμε. Όταν όμως αρχίζει η ταινία, και το prequel ξεπετάγεται στα πρώτα 10-15 λεπτά, και μάλιστα σχεδόν εν είδη flashback, για να περάσουμε γρήγορα-γρήγορα σε βιαστική αναπαράσταση της ιστορίας που ήδη ξέρουμε, τότε πια δε μιλάμε για prequel. Μιλάμε για απάτη. Απ’ αυτές που το Hollywood αρέσκεται να ξεπετά τελευταία στον τομέα του horror.

Αυτά βέβαια, σε περίπτωση που ξέρουμε την ιστορία που υποτίθεται ότι ξέρουμε, και που ακολουθεί το υποτιθέμενο prequel. Γιατί αν δεν ξέρουμε για το Texas Chainsaw Massacre, το εν λόγω “prequel,” μπορούμε κάλλιστα να το δούμε σαν remake. Ή premake, για να εισάγουμε και καμιά ορολογία. Αποτυχημένο premake βέβαια, γιατί αν και δεν τσιγκουνεύεται το μη ακατάλληλο gore (σχήμα οξύμωρο αν θες την άποψή μου), η ανέμπνευστη πλοκή, το αδιάφορο cast και κυρίως η παντελής έλλειψη στυλ που προσπαθεί ο σκηνοθέτης να καλύψει με ανηλεή φιλτραρίσματα, το κάνουν μια εμπειρία που καλύτερα να αποφύγεις, ακόμη κι αν αυτό σου κοστίσει τα νεφρά σου.

Η στενή σχέση του Λονδρέζικου φεστιβάλ με τα πλήθη των σινεφίλ είναι αυτό που κυρίως το διαφοροποιεί από τα αντίστοιχα των Κανών και της Βενετίας, λένε. Εδώ ο στόχος των διοργανωτών είναι να φέρουν κινηματογράφο από όλα τα μήκη και τα πλάτη της γης στις μάζες. Όχι ότι δεν θα πλημμυρίσει το Λονδίνο διασημότητες: Gillian Anderson, Ben Affleck, Christian Slater, Mira Nair, Emma Thompson, Will Ferrell, Tim Burton, Jude Law, Hanif Kureishi και πολλοί ακόμη που θα ζηλέψουν και θα τρέξουν την τελευταία στιγμή στο κόκκινο χαλί.



Φέτος το London Film Festival γιορτάζει την πεντηκοστή επέτειό του και έχει δώσει αρκετά αγγλικό τόνο στις επιλογές του. Το φεστιβάλ θα ανοίξει η πρώτη ταινία μυθοπλασίας του ντοκυμαντερίστα Kevin Macdonald που έχει εντυπωσιάσει με το ρεαλισμό και τη διεισδυτικότητά της. Και δεν είναι άλλη από το The Last King of Scotland (2006) που αναφέρεται στον Idi Amin Dada, στυγνό κυβερνήτη της Ουγκάντα με μια ιδιαίτερη αγάπη προς τη Σκωτία, τον οποίο ερμηνεύει ο Forest Whitaker με οσκαρικές αξιώσεις.

Άλλες επιλογές με γνωστές φάτσες του αγγλικού κινηματογράφου είναι το Venus (2006) με τον Peter O’ Toole, το Little Children (2006) με την Kate Winslet, η νέα, λονδρέζικη ταινία του Anthony Minghella, Breaking and Entering (2006) και βέβαια το Borat (2006) με τον Sacha Baron Cohen. Τη διοργάνωση θα κλείσει το πολυαναμενόμενο Babel (2006) του Alejandro González Iñárritu. Πολύ το ενδιαφέρον του φεστιβάλ για τους auteur των καιρών μας, έτσι;

Μετά το συγκλονιστικό αφιέρωμα στα λουριά για σκύλους, το ανδρικό περιοδικό μόδας, grooming και μαγειρικής, GQ, θα τυπώσει σε λίγες μέρες, τη λίστα του με τα 25 σημαντικότερα αντρικά fashion statements του κινηματογράφου. Τα οποία, είναι το εξής ένα: ένα καλό κοστούμι, είναι πάντα ένα καλό κοστούμι.
Παραμερίζοντας το psycho chic του Tyler Durden, ή το full black του Batman και του Neo με το μάο παλτό, το staff του περιοδικού προτίμησε να γεμίσει τις σελίδες του με παραλλαγές της μαοστολής, επί κεφαλής των οποίων τοποθετεί την τρίκουμπη, γκρι εκδοχή του Cary Grant, απ’ το North by Northwest (1959). Μια φορεσιά που, σύμφωνα με τον style editor του περιοδικού, αντιγράφηκε για τον Ben Affleck στο Paycheck (2003) και τον Tom Cruise στο Collateral (2004).

Ο Marcello Mastroianni έρχεται δεύτερος στην 25άδα, με το ασπρόμαυρο συνολάκι του 8½ (1963), που εκπροσωπεί επίσης το Reservoir Dogs (1992/#22 στη λίστα). Κι ενώ το Miami Vice δεν εμφανίζεται, προφανώς γιατί δεν είναι ταινία, το camp στοιχείο εξασφαλίζουν τα Shaft (1971/#12) και Shampoo (1975/#16). Φυσικά δε θα μπορούσε να λείπει ο πιο well groomed άνδρας που έχει περάσει απ’ την οθόνη, κι έτσι ο Steve McQueen κρατά την 9η θέση με το Bullit (1968). Το wild boy στοιχείο απαντιέται στο Badlands (1973/#13), οι mods κερδίζουν την αναφορά τους με το Quadrophenia (1979/#18), και μετά τα ρετροφουτού των A Clockwork Orange (1971/#11) και In the Mood for Love (2000/#25), η λίστα απογειώνεται με το μαγευτικό junkie look του Trainspotting (1996/#23).

Δες/Κρύψε τη λίστα

---

1. North by Northwest (1959)
2. Breathless (1959)
3. Ocean's 11 (1960)
4. Purple Noon (1960)
5. 8 1/2 (1963)
6. A Hard Day's Night (1964)
7. How to Steal A Million (1966)
8. Blowup (1966)
9. Bullitt (1968)
10. Get Carter (1970)
11. A Clockwork Orange (1971)
12. Shaft (1971)
13. Badlands (1973)
14. The Harder they Come (1973)
15. The Godfather Part II (1974)
16. Shampoo (1975)
17. Three Days of the Condor (1975)
18. Quadrophenia (1979)
19. American Gigolo (1980)
20. Diner (1982)
21. Stranger than Paradise (1984)
22. Reservoir Dogs (1992)
23. Trainspotting (1996)
24. Rushmore (1998)
25. In the Mood for Love (2000)

Στον Tom Tykwer είναι πλέον εμφανές ότι αρέσουν τα δύσκολα εγχειρήματα. Παρά την παγκόσμια αναγνωρισιμότητα που κέρδισε μέσω του Run Lola, Run (1998) απαρνήθηκε τους κράχτες του Hollywood και του εύκολου χρήματος. Και το έκανε για να ακολουθήσει δύσβατα μονοπάτια, είτε ικανοποιώντας δικά του όνειρα, σαν το The Princesses and the Warrior (2000), είτε άλλων, όπως το Heaven (2002), pet project της τριλογίας του Kieslowski, πριν τον προλάβει ο κύριος με την μαύρη αμφίεση και το δρεπάνι. Τα τελευταία 2 χρόνια δε, ο σκηνοθέτης αποφάσισε να ασχοληθεί με την νουβέλα Das Parfüm (του Patrick Süskind) που πολλοί θεωρούσαν αδύνατο να μεταφερθεί στον κινηματογράφο και ακόμα περισσότεροι είχαν σκεφτεί να το επιχειρήσουν, πριν απομακρυνθούν τρέχοντας.

Ο Tykwer άρπαξε την ευκαιρία που άλλοι (μεταξύ των οποίων και οι αξιότιμοι κύριοι Kubrick, Scorsese, Forman, Burton και Scott) πριν από εκείνον άφησαν να διαφύγει, ζήτησε και 50 εκ. ευρώ για να την φέρει εις πέρας (η πιο ακριβή γερμανική παραγωγή ever) και πρόσφερε και στο κοινό του ένα teaser πριν από μερικούς μήνες για να ανεβάσει το buzz. Και πλέον, έχοντας γυρίσει πολλές ευρωπαϊκές αίθουσες τον τελευταίο μήνα, μας αποκαλύπτει στο trailer και την μύτη υπόθεση της πολυσυζητημένης ταινίας του. Σ' αυτήν ο Jean-Baptiste Grenouille (Ben Whishaw), με το –αμφισβητούμενο- χάρισμα της οξύτατης όσφρησης, αναζητά δουλειά στο Παρίσι στο πλάι του Dustin Hoffman, γνωστού αρωματοποιού. Η δουλειά μοιάζει να είναι η τέλεια για τον νεαρό με την όσφρηση σκύλου, μέχρι τη στιγμή που αποφασίζει να εμφιαλώσει και λίγη από την νεαρή κοπέλα που σκότωσε το προηγούμενο βράδυ.

Για την ώρα το Perfume (2006) έχει δεχτεί αυστηρές κριτικές από τον γερμανικό τύπο για το σύνολο της ταινίας καθώς και επικρίσεις για την επιλογή του Tykwer να γυρίσει το... αγύριστο. Και σχεδόν όλοι συμφωνούν με την Die Zeit που κατηγορεί τον σκηνοθέτη πως κατάφερε να αποδώσει τις –περιγραφικότατες στο βιβλίο- οσμές μόνο με εξαντλητικά close-up στη μύτη του πρωταγωνιστή του. Το ίδιο άρθρο μέτρησε 27 τέτοια σε όλο το film, και θα δεις και 4-5 στο trailer.

Η Βενετία μπορεί να 'χε εικοσάρα στο άνοιγμα αλλά η Ρώμη, ως πιο αρχαία στο επάγγελμα, απάντησε με δυο σαραντάρες. Ακόμα κι αν άπαντες με σηκωμένο ότι έχουν και δεν έχουν ψηφίζουν Scarlett Johansson ως το νούμερο ένα εχθρό της υπογεννητικότητας στο δυτικό πολιτισμό, μαζεμένοι αυτοί που συμπαθούν την αγγουρωτή Nicole Kidman και τη στρογγυλωτή Monica Bellucci κάνουν μια ωραία μεγάλη παρέα. Έτσι οι υπεύθυνοι της παρθενικής οργάνωσης του φεστιβάλ της ιταλικής πρωτεύουσας βάλαν τη πρώτη να τους κάνει ποδαρικό τη Παρασκευή με το Fur (An Imaginary Portrait of Diane Arbus). Και τη δεύτερη να βάλει φωτιά στο σαββατόβραδο με κατακόκκινη τουαλέτα και το N (Io e Napoleone). Προβλέπω δε ότι την ερχόμενη Παρασκευή που κλείνουν οι πρεμιέρες με το Le Concile de Pierre (χωρίς παρένθεση αυτό) το χαλί του φεστιβάλ θα είναι τόσο μαύρο όσο αυτό των Scream Awards. Αφού κι εκεί η Μόνικα πρωταγωνιστεί και πόσα βραδυνά στα χρώματα της φωτιάς να κάθεται να ράβει. Άσε που εκεί συμπρωταγωνιστεί με τη πένθιμη εξηντάρα Catherine Deneuve. Είδες.. μεγαλεία η Ρώμη?

O Borat Sagdiyev είναι δημοσιογράφος που ταξιδεύει στην Αμερική για λογαριασμό του λαμπρού έθνους του Καζακστάν --της χώρας όπου η αδερφή του είναι κάτοχος του βραβείου "καλύτερο στόμα για σεξ" του υπουργείου εμπορίου και τέταρτη (ή και μέχρι πρώτη) καλύτερη πουτάνα. Σκοπός της επίσκεψής του είναι η πολιτισμική τριβή που θα εξηγήσει, για παράδειγμα, γιατί σε κάποιες περιοχές του πλανήτη έχουν δικαίωμα ψήφου οι γυναίκες και όχι τα άλογα, οι ομοφυλόφιλοι δε φοράνε υποχρεωτικά μπλε καπέλα, και είναι παράνομο να πυροβολείς τους Εβραίους.

Ο Borat Sagdiyen είναι μια περσόνα του Sacha Baron Cohen που ξεπήδησε απ' το σόου του στο Channel 4, με κύριο πρωταγωνιστή μια άλλη καρικατούρα του (και κοινωνικό φαινόμενο στη Βρετανία πια), τον μεσοαστό gangsta βλάκα Ali G. Μια παγκοσμιοποιημένη περσόνα δηλαδή του ίδιου περίπου τύπου, του πανηλίθιου που δε μπορεί να αντιμετωπιστεί με οποιαδήποτε.. λογική από τους άτυχους συνομιλητές του. Και με εξίσου παγκοσμιοποιημένα αστεία σε βάρος μειονοτήτων και στερεοτύπων.

Ο Borat Sagdiyev πήγε, αυτοπροσώπως, στις Κάνες, στο Τορόντο και χτύπησε και τη πόρτα του Λευκού Οίκου. Και οποιαδήποτε προσπάθεια των Καζάκων να τον περιορίσουν, μόνο αυξάνει το buzz για τη ταινία. Παρά το τρελό γέλιο που βγάζει και τα τρελά λεφτά που θα βάλει στη τσέπη του ο (Εβραίος) Cohen, συνέχεια χλωμό να υπάρξει όμως, αφού οι αμφισβητούμενες μέθοδοι ψαρέματος συνομιλητών δε θα 'ναι αποτελεσματικές όταν τον μάθει και η κουτσημαρία. Άρα τη πρεμιέρα της πρώτης και τελευταίας καζακστανοταινίας στην Ελλάδα θα τη δεις απόψε στις 23:30 στο Ιντεάλ.

Τρομοβδομάδα αποδείχτηκε, κινηματογραφικά, αυτή που κλείνει σήμερα, Παρασκευή και 13. Για επιδόρπιο σερβιρίζεται, στο apple.com, το trailer της απόβασης στην Αμερική των αδελφών Pang, με τη μαρκίζα να γράφει The Messengers (2007) και την ούγια Sam Raimi. Και στο δρόμο που χάραξε αυτό του The Texas Chainsaw Massacre: The Beginning (2006), μπορείς να το δεις μετά τις 10 το βράδυ.

Update: Αφού έβλεπε το trailer όλη μέρα περιμένοντας να μου κατέβει τίποτα να γράψω, ο dalaiklama που τρώει παιδάκια με υπερφυσικές αισθήσεις για πρωινό, είπε να μου δείξει με τη χερούκλα του το δρόμο πέρα από το writer's block:

Ήταν ώρα κάποιος να γυρίσει μια ταινία horror με θέμα τα μαρτύρια στα οποία μας υποβάλλει το MSN, όταν ο Messenger του αρνείται να συνδεθεί με το διαδίκτυο. Με εφαλτήριο αυτό το εφιαλτικό σκηνικό, οι Χονγκ-Κονγκ-ονέζοι αδερφοί Pang σκηνοθετούν το The Messeng...

Όχι, ένα λεπτό. Από ότι διαβάζουμε, η υπόθεση του The Messengers (2007) είναι εντελώς διαφορετική. Το επί Αμερικάνικου εδάφους ντεμπούτο των δίδυμων σχιστο-μάτηδων, είναι στημένο στην ύπαιθρο των States και συγκεκριμένα σε μια φάρμα ηλιοτροπίων, που ξαφνικά καλύπτεται από ένα μόνιμο και ανησυχητικό σκότος. Και το τρειλεράκι του ντεμπούτου (στο οποίο ανάθεμα και αν φαίνεται έστω και ένα frame σκότους) αρχίζει με έναν κλασσικό horror ήρωα/κομπάρσο – το μπόμπιρα που περπατάει σε έναν διάδρομο. Σύμφωνα με τον αφηγητή οι μπόμπιρες βλέπουν πράγματα που οι ενήλικες δεν μπορούν να δουν: Φαντάσματα που ξεπροβάλλουν από λεκέδες υγρασίας στους τοίχους εννοεί το τρέιλερ, γυναικεία στήθη προσθέτουμε εμείς. Η εντελώς ευθεία προσέγγιση συνεχίζεται, μιας που η πλοκή μας εξηγείται σε ελάχιστα δευτερόλεπτα: Mια οικογένεια (με πατριάρχη τον Dylan Mc Dermott;) αναζητά την ηρεμία της(;) στο προς συσκότιση κτήμα, με την ίδια αισιοδοξία που χαρακτηρίζει τα κινηματογραφικά σόγια όταν μετακομίζουν σε στοιχειωμένα διαμερίσματα, ψυχιατρεία, ή σπίτια χτισμένα πάνω σε νεκροταφεία. Έπιπλα τραμπαλίζουν, σκεπές κουνιούνται και εκεί στη μέση η Kristen Stewart προσπαθεί να πιάσει γραμμή για να ζητήσει βοήθεια. Ό,τι υποπτευόμαστε, επιβεβαιώνεται στη συνέχεια, αφού σε ένα απόκομμα εφημερίδας διαβάζουμε πως οι προηγούμενοι ένοικοι εξαφανίστηκαν χωρίς ίχνος. Να είναι πεθαμένοι και να ζητούν βοήθεια; Η απόδοση για κάτι τέτοιο είναι σχεδόν 1,05.

Αυτό που ενδιαφέρει τελικά δεν είναι η πλοκή, αφού πλέον όλα τα horror κάνουν κύκλους γύρω από το ίδιο θέμα, και μερικά από αυτά ζαλίζονται και πέφτουν. Είμαι περίεργος να δω με τι ατμόσφαιρα παίζει το φιλμ, και εκτός από τις σαπισμένες φάτσες που πετάγονται στην οθόνη οι Pang Brothers φαίνεται αρχικά να τα έχουν πάει μια χαρά. Από τα δυόμιση λεπτά του τρέιλερ μένουν πάνω από 3 δυνατές σκηνές, με τοπ εκείνη που μάλλον δίνει δίκιο σε όλους εμάς που αρνούμαστε πεισματικά να στρώνουμε τα κρεβάτια μας. Το μόνο που μένει είναι να αποφασίσει τι rating θα επιδιώξει η Ghost House του Sam Raimi, για να ξέρουμε αν θα πρέπει να περιμένουμε περισσότερες ορδές πεθαμένων ή περισσότερα πλάνα με μωρά που χαμογελούν σε slo-mo, μέσα σε ένα πανέμορφο λιβάδι με ηλιοτρόπια.

Ο ανιψιός μυστικού πράκτορα, στρατολογείται απ’ την ΜΙ6 για να εξουδετερώσει Αμερικάνο υπερκακό που θέλει να μολύνει τα βρετανικά νιάτα με υπεριό που εξαπλώνεται από τους υπερυπολογιστές του κατευθείαν στον άνθρωπο. Πανδημία τρελών κομπιούτερ δηλαδή.
Το Stormbreaker είναι το πρώτο έξι βιβλίων με ήρωα τον Alex Rider, ξανθό μορφονιό δεκατετράχρονο, που εν αγνοία του έχει από μικρή ηλικία, γαλουχηθεί για τη ζωή μυστικού πράκτορα, απ’ τον κηδεμόνα θείο του. Ο οποίος δεν είναι ο James Bond, αλλά ο Ian Rider, και μοιάζει εκπληκτικά στον Ewan McGregor. Αλλά δεν εμφανίζεται παρά στην έναρξη της εν λόγω ταινίας, όπου και οριοθετείται το κλίμα στο οποίο κινείται η υπόλοιπη διάρκεια.

Στα 93 λεπτά της, η Μυστική Αποστολή είναι το διασκεδαστικό πανηγύρι απιθανοτήτων, εκρήξεων και δράσης, που έχουμε συνηθίσει απ’ τον ήρωα του Ian Flemming, αλλά με αυξημένες απιθανότητες, και μειωμένες εκρήξεις, δράση και φυσικά, σεξουαλικά υπονοούμενα, αφού πρόκειται για τον James Bond για δεκατετράχρονα. Ή μάλλον, για οκτάχρονα, αφού τα δεκατετράχρονα μια χαρά βολεύονται με τον ίδιο τον Bond. Αν είσαι λοιπόν οκτάχρονο, ή φαν της σειράς του STAR, Πράκτορας 2.0, θα το διασκεδάσεις. Αν δεν είσαι, και η μοίρα σε φέρει αντιμέτωπο με τον Alex, τουλάχιστον δεν θα υποφέρεις.

Από Nashville Network με επαρχιώτικη μουσική το TNN έγινε πριν καναδυό χρόνια Spike TV στα χέρια της Viacom και του MTV (παρά τις αντιρρήσεις του Spike Lee). Και με ένα alt-geek προφίλ, που περιλαμβάνει προσπάθειες όπως το φετινό Blade: The Series, το σπίτωμα της WWE μέχρι πέρσι και επαναλήψεις από τα πέρατα των Star Trek, θεσμοθέτησε από φέτος τα πρώτα mainstream βραβεία τρόμου και δράσης, με τον.. κραυγαλέο τίτλο Scream Awards.

Ή καλύτερα Tarantino Awards. Αφού η ταινία που ετοιμάζει μαζί και ξεχωριστά με τον Robert Rodriguez, έδωσε και πήρε το μεγαλύτερο κομμάτι της δημοσιότητας του event που προβλήθηκε προχτές. Τα σεμνά κορίτσια τους από το φιλμ, Rosario Dawson, Marley Shelton και, μια παραμορφωμένη από πλαστικές και εμετικά αδυνατισμένη εκδοχή της, Rose McGowan, ήταν οι οικοδέσποινες της τελετής. Με όλο το σεβασμό της φράσης "Fuck the Oscars" το σκηνοθετικό δίδυμο ευχαρίστησε την αμερικάνικη κινηματογραφική ακαδημία, κατά την παραλαβή του Scream Mastermind Award --που απονέμεται προφανώς σε παραγνωρισμένα μυαλά τα οποία είναι ένα χρόνο μπροστά από την εποχή τους, από εξίσου προχωρημένη (στο χρόνο) επιτροπή. Και τέλος, αυτό που έμεινε αναμνηστικό να κάνει γύρους στο δίκτυο είναι το πρώτο trailer του.. πολυβραβευμένου Grind House (2007).

Όπως ξανάπαμε αναλυτικότερα τον Μάη, οι Tarantino και Rodriguez είχαν την ιδέα να αναστήσουν το πνεύμα των κινηματογράφων "ένα καράτε κι ένα σεξ", χωρίς σεξ και χωρίς καράτε αλλά με αρκετές δόσεις σπλατεριάς. Και μετά από πολλά ντράβαλα εντός και εκτός γυρισμάτων, το μεγαλύτερο κομμάτι του Planet Terror του δεύτερου είναι έτοιμο, όπως βλέπεις. Και το άλλο που βλέπεις είναι ότι το Crank (2006) θα 'ταν καλύτερο αν είχε την εξυπνάδα να πετάξει μέσα και όλα τα ηλίθια φίλτρα χρησιμοποιημένου φιλμ του Premiere.

Να τι κάνουν οι Ασιάτες που δεν κάνει το Hollywood: Όταν καταλάβουν πως το είδος στο οποίο έχουν επενδύσει έχει κορεστεί, περνάνε σε άλλο: Από το ghost movie στο monster movie σε χρόνο dt. Ξεχάστε τις Sadako και Ryosuke –-ο νέος τρόμος δεν έρχεται από το υπερπέραν αλλά από τους υπονόμους, και δε μοιάζει με γιαπωνεζάκι φάντασμα που σε κοιτάζει από την κορυφή της σκάλας αλλά με αρουραίο-μαμούθ που έτρωγε επί χρόνια σε τζάμπα μπουφέ.

Κάτι το μεταλλαγμένο λοιπόν αποφασίζει να αλλάξει δίαιτα και ταράζει τη ομαλή ζωή της Seoul που πλέον εκτός από τα πυρηνικά της Βόρειας Κορέας έχει να ανησυχεί και για το βρωμιάρικο ξαδερφάκι του Godzilla. «Out of the darkness... something is ready... to start feeding» μας πληροφορεί το trailer και δεν λέει ψέματα, όχι γιατί μας προσφέρει ιδιαίτερο gore αλλά γιατί για σχεδόν τη μισή του διάρκεια διαδραματίζεται στο σκοτάδι. Το μεγαλύτερο πρόβλημα με τα μοντέρνα monster movies (βλέπε Mimic (1997)) είναι πως προκειμένου να κρατήσουν μια ελάχιστη σασπένς και ταυτοχρόνως να μην βγουν εκτός προϋπολογισμού, σχεδόν αρνούνται να μας δείξουν το πρωταγωνιστικό τέρας (το remake του Godzilla του 1998 δεν το έκανε, αλλά ήταν ούτως ή άλλως μάπα). Εδώ, οι απαραίτητες σκηνές πανικού υπάρχουν, το ίδιο και οι έντρομοι (και ένοπλοι) πολίτες που νομίζουν πως μπορούν να ταπεινώσουν ένα δεινόσαυρο με μια Beretta. Αλλά εκεί που φοβόμαστε πως οι Κορεάτες γύρισαν ένα ακόμα φιλμ χωρίς τέρας και για το συνολικό κόστος ενός μπολ ρυζιού, να που το τρέιλερ όχι μόνο μας προσφέρει μια ξεκάθαρη σκηνή καταδίωξης του μέγα-αρουραίου κάτω από το φως της ημέρας, αλλά μας δελεάζει και με τη λαχταριστή σκηνή στην οποία λιγδιασμένο πλοκάμι τυλίγεται γύρω από ένα ανύποπτο κοριτσάκι.

Blockbuster; Δε νομίζουμε. Κυριλάτο B-movie του 2006; Πολύ πιθανόν. Έχουμε πολλές απαιτήσεις από τον σκηνοθέτη, όχι τόσο γιατί έχει γράψει και το Namgeuk-Ιlgi / Antarctic Journal (2005) όσο γιατί αν σε λένε Μπονγκ και έχεις το κουράγιο να θες να γίνεις διάσημος πρέπει να έχεις πραγματικά πολύ ταλέντο.

Πολλά επίθετα έχουν χρησιμοποιηθεί για να περιγράψουν την 11η Σεπτεμβρίου, αλλά δε νομίζω πως κανένα απ’ αυτά είχε καμιά συγγένεια με τη λέξη ανία. Τώρα, χάρη στον Oliver Stone και το δράμα του για δύο αστυνομικούς που παγιδεύτηκαν κάτω απ’ τα ερείπια ενός εκ των Διδύμων, μπορεί κανείς φαντάζομαι να χρησιμοποιήσει κι αυτήν. Αν και για να είμαστε δίκαιοι, το WTC δεν είναι μια ταινία για τη φρίκη και τον τρόμο που σκόρπισε εκείνη η μέρα στο Manhattan, αλλά για την ελπίδα και τη δύναμη που ξεπήδησαν κάτω απ’ τις στάχτες της. Για το μέγεθος της ανδρείας των ανθρώπων που έσπευσαν να σώσουν τους συμπολίτες τους, το οποίο συγκρίνεται μονάχα με το μέγεθος των μουστακάρων τους. Και για τον ανθρωπισμό των Αμερικάνων που έσπευσαν απ’ τις πόλεις τους στη Νέα Υόρκη για να βοηθήσουν, όπως εκπροσωπούνται απ’ τον ξαναγεννημένο πεζοναύτη Dave Karnes, που αποδίδεται από σεναριογράφο και σκηνοθέτη, ως ιεροκήρυκας John Rambo στα όρια της ψύχωσης. Και εισάγει έτσι ένα camp στοιχείο στην κακοζυγισμένη από άποψη πλοκής και μισοψημένη συναισθηματικά, νέα ταινία του ανθρώπου που έχει αφιερώσει όλη του την καριέρα στο να γυρίζει ενοχλητικές, καυστικές ταινίες, που μακελεύουν το Αμερικάνικο Όνειρο. Η συγκεκριμένη του, βέβαια, έχει μερικές πολύ ωραίες, γλυκά ανατριχιαστικές, στιγμές της πόλης σε σοκ άρνησης, και τις πετάει που και που για να σπάσει τη μονοτονία των βαρετών διαλόγων των εγκλωβισμένων, και του νερουλού μελό των συγγενών τους.

Θα έγραφα ότι ο Stone διάλεξε περίεργη περίοδο να το παίξει απολιτίκ, παρ’ ότι φαντάζομαι ότι θα βρέθηκε μπροστά σε ένα no-win δίλημμα. Αλλά τώρα που το ξανασκέφτομαι, έχω την υποψία ότι στην πραγματικότητα, αυτό που γύρισε, είναι μια αρρωστημένη παρωδία της ικανότητας του Hollywood να μετατρέπει τις μεγαλύτερες τραγωδίες σε φαύλα εμπορικά μελοδράματα, η μοντυπαϊθονική μεγαλοφυΐα της οποίας, θα μας αποκαλυφθεί σε μερικά χρόνια από τώρα. Το προτιμώ αυτό απ’ το να πιστέψω ότι το μόνο που μπόρεσε να κάνει ο Stone μετά τον Αλέξανδρο (2004), είναι ένα λυπηρό Apollo 13 (1995).

Η νουβέλα του Henry James το Πορτραίτο μιας Κυρίας πήρε σαφώς άλλη μορφή μετά την επέμβαση, το 1996, της Jane Campion. Όχι μόνο επειδή οι κινηματογραφικές μεταφορές οφείλουν να είναι διαφορετικές από το γραπτό πρότυπό τους, αφού η εικόνα έχει διαφορετικούς κανόνες και απαιτήσεις από το λόγο, αλλά και εξαιτίας της ολότελα διαφορετικής ματιάς. H σκηνοθέτρια ζει σε άλλη εποχή και σε διαφορετικά μήκη και πλάτη από τον συγγραφέα και, το πιο σημαντικό, είναι γυναίκα. Συχνά-πυκνά, με εμφανώς φεμινιστικές ιδέες. Να γιατί η ταινία άφησε τον ελαφρά αποστασιοποιημένο περιγραφικό τόνο και διανθίστηκε με αρκετό ψυχαναγκασμό.

Όσο κι αν τώρα οι γυναίκες ζουν και αναπνέουν σχετικά ελεύθερα, την εποχή που περιγράφει ο James και εικονογραφεί η Campion, η πατριαρχία τις εγκλώβιζε στο περιβάλλον της οικογένειας και του σπιτιού. Βλέπουμε τη Nicole Kidman ως.. να ασφυκτιά βλέποντας τη μοίρα που της έμελλε. Και να αντιστέκεται, να ποθεί τον κόσμο εκεί έξω αντί του κλουβιού του γάμου που πλήθος άντρες επέμεναν να της προσφέρουν. Aλλά τελικά να υποκύπτει, και να περνάει τα πάνδεινα --μέχρι και μια σύγκριση με τον Εσταυρωμένο αποτόλμησε η Campion σε μια σκηνή.

Αυτή η καταπίεση και ο περιορισμός σκιαγραφούνται όχι πάντα με δράση, με λόγια, με διάλογους, αλλά με απλές λεπτομέρειες στη mise en scene. Που περνούν συνεχώς ένα και ταυτό μήνυμα: να, μια γυναίκα που δεν είναι ελεύθερη, μια γυναίκα μικρή και ασήμαντη εξαιτίας των κοινωνικών συμβάσεων. Ένας κορσές κρεμασμένος στην πόρτα, αμέτρητα ημίψηλα καπέλα, καδράρισμα της ηρωίδας πίσω από σίδερα και σκιές που θυμίζουν φυλακή. Βόλτα κάτω από πανύψηλα απειλητικά δέντρα που τονίζουν την αδυναμία της. Το πιο εύγλωττο, ήρθε ήδη στην αρχή ως εξάγγελος κακών: η απουσία της πρωταγωνίστριας διευκόλυνε και δεν εμπόδισε την αναφορά στα δεινά της. Μια μύγα παγιδευμένη κάτω από ένα νεροπότηρο τόνισε μοναδικά και σιωπηλά την θλιβερή της μοίρα.

Μετρώντας τις βδομάδες μέχρι το ραντεβού της Θεσσαλονίκης, συνεχίζουμε να τρέχουμε πέρα-δώθε στην Αθήνα, με το δεύτερο μεγάλο φεστιβάλ της πόλης (ημερολογιακά, αλλά πρώτο στις καρδιές μας ηλικιακά, για να μην παρεξηγιόμαστε). Το 19ο Πανόραμα Ευρωπαϊκού Κινηματογράφου της Ελευθεροτυπίας --που φέτος θα παίξει στο δίπολο Ιντεάλ - Τριανόν-- ξεκινά τις προβολές του αυτήν την Τετάρτη, και πριν μερικές ώρες εμφανίστηκε και το πρόγραμμα στο δίκτυο.

Τα τελευταία χρόνια, με τα γαλλόφωνα, γερμανόφωνα και μπουκαλόφωνα φεστιβάλ να πετάγονται το ένα μετά το άλλο στην πρωτεύουσα, το Ευρωπαϊκό Πανόραμα δεν έχει πολλά περιθώρια να μας μπουκώσει με ευρωπαϊκές πρεμιέρες. Οπότε εμπλουτίζει τους ευρωπαϊκούς τίτλους με μερικούς σουσουριάρικους αμερικανικούς. Έτσι, σε ένα déjà vu με την 17η διοργάνωση, το φεστιβάλ ανοίγει (επίσημα) με τον καινούριο Παναγιωτόπουλο, το musical Πεθαίνοντας στην Αθήνα, και κλείνει με τον καινούριο Woody Allen, την κωμωδία Scoop. Και στο ενδιάμεσο, αφού έχει πρώτα ξανανοίξει (ανεπίσημα) στις 11 του μήνα, με το αμερικάνικο World Trade Center, σου ρίχνει βρετανικό The Wind that Shakes the Barley, αμερικάνικο All the King’s Men, ολλανδικό Black Book, και αμερικάνικο The Illusionist, στους τίτλους των πιο μεγάλων πρεμιέρων. Και σε όλα αυτά βέβαια, βασιλεύει o "Καζακστανός" Borat, του Sacha Baron Cohen, που έχει αναστατώσει ολόκληρη τη βορειοαμερική, και έρχεται πια στα μέρη μας ως «η πιο αστεία κωμωδία που είδατε ποτέ».

Η καρδιά του προγράμματος όμως, είναι τα αφιερώματα, με τα οποία ο διευθυντής, Ν. Φ. Μικελίδης, μπορεί να περηφανεύεται ότι ιδρύει κάθε χρόνο ένα ολιγοήμερο νυχτερινό σχολειό για σινεφίλ. Renoir, Bunuel, Cocteau και άλλα βαρύγδουπα ονόματα θα φέρουν πολλά μάλλινα κασκόλ και κοκάλινα γυαλιά στα ταμεία για το αφιέρωμα στους ανατρεπτικούς δημιουργούς, και δίπλα τους οι πιο αναρχοαυτόνομοι θα μαζεύουν τα σάλια τους για τις επτά ταινίες του (μη ευρωπαίου) Peckinpah και το αφιέρωμα με τις συλλεκτικότατες ταινίες επιστημονικής φαντασίας, όπως το Soylent Green (1973), το Fahrenheit 451 (1966), και το Planet of the Apes (1968). Ενώ βέβαια, το ενδιαφέρον τους έχουν και οι ταινίες του διαγωνιστικού, που θα διεκδικήσουν το βραβείο του φεστιβάλ, καθώς και ένα βραβείο FIPRESCI.

Και επειδή με τις Νύχτες Πρεμιέρας, μας είδες πόσο μας αρέσουν τα φεστιβάλια, θα 'σαι πάλι εδώ, για να δεις τι να πας να δεις, πριν πας να το δεις βέβαια.

Το Μάρτιο του 2003 οι Dixie Chicks, απ' το Ντάλας του Τέξας, κορυφώναν τη δεκαπεντάχρονη καριέρα τους. Μετά από δυο πολυπλατινένια country albums, το ανεξάρτητο και αντι-εμπορικό Home τους είχε σπρώξει 6 εκατομμύρια CD απ' τα ράφια και σκουπίσει τα Grammy. Και έβγαζε κομμάτια που μπαίναν σε όλα τα ραδιόφωνα, όλα τα σπίτια, και το mainstream τοπ-10 του Billboard.

Στις 10 του μήνα, και δέκα μέρες πριν την αμερικάνικη εισβολή στο Ιράκ, βρέθηκαν να παίζουν στο Λονδίνο, στο πρόγραμμα της πολύ μετρημένα βαφτισμένης "Top of the World" περιοδείας τους. Οι τρεις επαρχιωτοπούλες βλέπεις δεν είχαν ποτέ πρόβλημα στα λόγια, ούτε τραγουδώντας για ιστορίες γυναικείας εκδίκησης με οργανωμένα ξεπορτίσματα ή.. δολοφονίες, ούτε για τα ξεπουλημένα ραδιόφωνα που δε τις παίζαν (τις ιστορίες τις βγαλμένες από το πόνο του απλού λαού). Οπότε φυσιολογικά, αφού ήταν εποχή που άμα θυμάσαι όποιος περνούσε απ' την Ευρώπη το 'παιζε Ευρωπαίος, εκείνο το βράδυ η Natalie Maines (φροντγούμαν από το '95 του συγκροτήματος που πυρήνας του είναι οι αδερφές Erwin) δε κρατήθηκε και το ξεστόμισε:

Just so you know..
we're ashamed the President of the United States is from Texas.

Ακολούθησαν τα γνωστά στη χώρα της ελεύθερης έκφρασης: άγριο βρισίδι, θανατικές απειλές, απαγορεύσεις, μποϊκοτάζ, δημόσιες ομαδικές απανθρακώσεις των CD, κτλ. Οι Dixie Sluts όπως ήταν πια γνωστές, αφού προσπάθησαν να εξηγήσουν τα ανεξήγητα και ζήτησαν δημόσια συγγνώμη, το πήραν απόφαση. Ξαναγύρισαν στην αρχική τους θέση, για να κρατήσουν κάποιους από τους υπόλοιπους που δε τις φτύσαν για τις δηλώσεις μετανοίας. Και είναι πια μικρές στην Αμερική και τεράστιες στη σατανική χώρα στα βόρεια σύνορά της και υπεύθυνη για όλα τα περίεργα και τα δεινά της. Τον Καναδά.

Σημείωσε ότι το ντοκιμαντέρ ήταν το τρίτο πιο δημοφιλές φιλμ φέτος στο Τορόντο, γυρισμένο απ' την ήδη δυο φορές βραβευμένη και σεσημασμένη Δημοκρατική Barbara Kopple, και σχεδόν σίγουρα ένας από τους λόγους που οι Weinsteins θα φορέσουν και πάλι τα σμόκιν τους στη βραδυά απονομής των Oscar (ο άλλος λέγεται Bobby (2006)).

Απ' την εποχή που το κωλαράκι της πρωταγωνίστησε στο Lost in Translation (2003) η μικρή Σκάρλετ πρωταγωνιστεί στα υγρά όνειρα του πλανήτη. Που εδώ και κάτι βδομάδες έκανε ότι δεν ήξερε ποια θα είναι η πιο σέξι γυναίκα του Esquire φέτος. Αλλά την επίσημη ανακοίνωση και το σέξι εξώφυλλο του περιοδικού, φαίνεται να πατάει στα τέσσερα το τεύχος Οκτωβρίου του Flaunt, με τη σαδομαζοχιστικούλα φωτογράφιση της Dita (στην αγκαλιά και) στα πόδια της καμπυλωτούλας ξανθιάς. Που από τότε που την αφήσαμε να πλατσουρίζει με μπικίνι, έριξε πετρέλαιο κι έβαλε φωτιά στα βενετσιάνικα κανάλια και το Λίντο με τη Μαύρη Ντάλια (2006) που παίζει κι εδώ απ' τη Πέμπτη. Και σφραγίστηκε δεμένη σε κλουβιά με νερό για το The Prestige (2006) που ανοίγει στην Αμερική σε δυο βδομάδες.
Ολόκληρη η φωτογράφιση και το αφιέρωμα του Flaunt στο Scarlett-Fan.com.

The Office reads Esquire: Στο τεύχος Σεπτεμβρίου του Esquire η Jenna Fischer, η ρεσεψιονίστρια Pam και πιο μακροχρόνια αρραβωνιασμένη (και πιο σύντομα παντρεμένη) του The Office US, έγραψε ένα αρθράκι για επιμόρφωση του αρσενικού πληθυσμού στο εύκολο πήδημα του υπολοίπου. Κάποιος απ' το.. προσωπικό, o γνωστός στο σπίτι του Preston Conner, είχε την ιδέα και το κινητό να βάλει όλους του αντρικού cast & crew της σειράς να αποστηθίσουν τις δέκα εντολές. Το πρώτο phonisode του πιο σχεδόν γραφείου ήταν γεγονός.

Τα webisodes του καλοκαιριού είναι ακόμα online. Ο οπερατέρ στις υπόλοιπες σκηνές είναι μάλλον ο τύπος με το καπέλο. Την είδηση μας σφύριξε ο Gawker.

Μετά από 7 χρόνια από το θάνατο ενός εκ των καλύτερων σκηνοθετών όλων των εποχών – σύμφωνα με τις κατά καιρούς ψηφοφορίες - ήρθε επιτέλους η ώρα να ακούσουμε και ...κάτι πικάντικο από τη ζωή του Kubrick, με μάρτυρα τον πιο τρομακτικό Drill Instructor όλων των ταινιών, R. Lee Ermey.
Ο Ermey που μετά τα «πολεμικά» cameo στις αρχές του ’80 και τον πασίγνωστο ρόλο του στο Full Metal Jacket (1987) βγάζει το ψωμί του κάνοντας αυτό που ξέρει καλύτερα – να φοράει την στρατιωτική του φάτσα και να προσπαθεί να δείξει απειλητικός – δήλωσε στο Radar Online πως ο Kubrick θεωρούσε το κύκνειο άσμα του, Eyes Wide Shut (1999), κατά λέξη «a piece of shit». Και απέδιδε την ...κατάντια του στο πρωταγωνιστικό δίδυμο, αλλά και στην αδυναμία του να χειριστεί τους star με όλες τις παραξενιές τους. Όλα αυτά του τα εκμυστηρεύτηκε μόλις δύο εβδομάδες πριν ο δημιουργός συναντήσει τον δικό του δημιουργό, στις 9 Μαρτίου του 1999, 3 μήνες πριν την πρεμιέρα της ταινίας του.

Αυτό βέβαια δεν εξηγεί πως την έβγαλε καθαρή στα Paths of Glory (1957) και Spartacus (1960) με τον μεγαλύτερο A-list star των 50’s, Kirk Douglas, στα πόδια του. Και είναι εμφανές ότι είχε θεωρήσει τόοοοσο αποτυχημένες τις προηγούμενες συνεργασίες του μαζί του, ώστε να τον παρακαλά γονυπετής να πρωταγωνιστήσει και στην Lolita (1962), παρά την παρεξήγηση που δημιουργήθηκε μεταξύ τους με το σενάριο του Σπάρτακου.

Σε αυτό το φιλικό τηλεφώνημα ο Kubrick είχε προβλέψει και τις αρνητικές κριτικές που θα λάμβανε, ενώ αν η συνέντευξη συνέχιζε ο Ermey πιθανότατα να έλεγε πως είχει προοιωνίσει και την απόλυση του Tom Cruise από την Paramount και την επίθεση στους Δίδυμους Πύργους. Με το σκεπτικό βέβαια ότι ...άργησε 7 χρόνια να θυμηθεί τα παραπάνω. Αν και πάλι μπορεί να φταίει καμιά πλάκα στο κρανίο από τις σφαίρες που έφαγε στο Βιετνάμ.

Στη Νότια Αφρική μιλάνε Αγγλικά, αλλά η αλήθεια είναι ότι δεν ξέρω πώς, οπότε αυτή η γελοία προφορά του DiCaprio που μοιάζει με μείγμα σκοτσέζικων και ρουμάνικων, μπορεί να είναι right on the money. Και ίσως είναι περισσότερο το ότι έχει κατεβάσει τη φωνή του απ’ τη μύτη στο διάφραγμα, παρά το ότι έχει μεγαλώσει σε όγκο, που τον κάνει να μοιάζει σα να έχει μεγαλώσει σε ηλικία. Όπως και να ’χει, ο ρόλος του στο νέο έπος του Edward Zwick (The Last Samurai (2003), Legends of the Fall (1993)) θα είναι μεγάλο στοίχημα για τον DiCaprio, που μαζί με την ερμηνεία του στο The Departed (2006) πρέπει επιτέλους να καταφέρει να (ξανα)πάρει στο πλευρό του τους κριτικούς. Κι ίσως και την Ακαδημία.

Ο όρος Blood Diamond, αναφέρεται στα διαμάντια που εξορύσσονται σε εμπόλεμες ζώνες, και πωλούνται για τη χρηματοδότηση στρατευμάτων εισβολής, κατοχής, και τα σχετικά. Η ταινία Blood Diamond, μιλά για τρεις χαρακτήρες --μια δημοσιογράφο, έναν λαθρέμπορο διαμαντιών, κι έναν διαμαντορύχο-- που γεφυρώνουν τις χαοτικές ιδεολογικές τους διαφορές, στην προσπάθειά τους να εντοπίσουν ένα σπάνιο κόκκινο διαμάντι μυθικής αξίας, ενώ γύρω τους η Δυτική Αφρική καίγεται στην κόλαση της χούντας και του εμφυλίου της Sierra Leone των late 90’s. Ο συνδυασμός τώρα, του τίτλου και της ταινίας, έχει προκαλέσει μεγάλη αναστάτωση στο Παγκόσμιο Συμβούλιο Διαμαντιών (World Diamond Council για τα αγγλοτραφή διαμάντια), που ανησυχεί ότι ο Zwick πάει να τους βγάλει κακό όνομα. Σαν απάντηση, πριν ακόμα κυκλοφορήσουν τα πρώτα δείγματα υλικού της ταινίας, το λόμπι των διαμαντιών ξεκίνησε να δημοσιεύει κομμάτια «αποσαφήνισης,» κι άνοιξε και ειδικό site για το καλό που κάνουν τα διαμάντια στο διεθνές εμπόριο.

Όλη αυτή η φασαρία, θα μπορούσε υποθετικά να δώσει στο Blood Diamond ένα buzz του στυλ του Syriana (2005) ή του Inconvenient Truth (2006), αλλά δεδομένου ότι μιλάμε για δουλειά του Zwick, που δε θα μπορούσε να φτιάξει ισορροπημένη ταινία ούτε για να σώσει τη ζωή του, δε νομίζω ότι θα ασχοληθεί κανείς ιδιαίτερα να κάνει το spin. Και πώς να το καταφέρει δηλαδή, όταν απ’ το trailer κιόλας, η ταινία μοιάζει με καλοφωτογραφημένη σαπουνόπερα σε οπερετικούς ρυθμούς.

Νεαρή φιλόδοξη δημοσιογράφος βρίσκει την πρώτη της δουλειά σε περιοδικό μόδας, μια δουλειά για την οποία χιλιάδες κορίτσια θα πέθαιναν. Όμως η συνεργασία με την τρομαχτικά απαιτητική διευθύντρια, φαίνεται ότι δε θα 'χει αίσια έκβαση...
Τα κλισέ μπορούν μερικές φορές να αποδειχτούν εξαιρετικά διασκεδαστικά με τους κατάλληλους χειρισμούς. Έτσι κι εδώ, το Runway, η σινεματική εκδοχή της Vogue, είναι ένα λαμπερό ιλουστρασιόν που θεωρεί εαυτόν κάτι παραπάνω από ένα ακόμη καταναλωτικό προϊόν: τέχνη, exclusive lifestyle και.. "φωτεινή αχτίδα ελπίδας" για τους μη έχοντες. Η μόδα γίνεται θρησκεία με τη Meryl Streep στη διαβολική ηγεσία. Όμως η νεαρή υποτακτική της Andrea δε συμερίζεται τη τοποθέτηση του περιεχομένου πάνω από την επιφάνεια. Και οι δυο κόσμοι, αφού συγκρούονται, συνεχίζουν την ανεξάρτητη πορεία τους.

Οι χαρακτήρες είναι ιδωμένοι με χιουμοριστική ματιά και καλογραμμένοι, ένα ατού που η ταινία χρωστάει στις μυθιστορηματικές απαρχές της και even more στα πραγματικά πρότυπά της --αν και η συγγραφέας Weisberger αρνείται πεισματικά οποιαδήποτε ομοιότητα του διαβόλου με τη διαβόητη Anna Wintour. Η Meryl Streep απολαυστική σε ρόλο κακιάς με γκρι-άσπρο μαλλί, θυμίζει κάπως Κρουέλα ντε Βιλ. Η Anne Hathaway εκφραστική και στυλάτη, το ίδιο και η αγγλιδούλα Emily Blunt. Το editing δίνει κάθε στιγμή το σωστό ρυθμό, καθώς γοργές εναλλαγές σκηνών πάνω στο pop soundtrack ανεβάζουν την αδρεναλίνη. Βλέπουμε, χωρίς να αγγίζουμε, όσα περισσότερα παλτώ, τσάντες και παπούτσια γίνεται. Και μια παραγωγή που εκτός από ένα ευχάριστο διάλειμμα αποτελεί και το καλύτερο μάθημα μόδας της χρονιάς. Αλλά με το βασικό μειονέκτημα, παρότι απευθύνεται φανερά σε γυναικείο κοινό, να διαιωνίζει ανερυθρίαστα σεξιστικά στερεότυπα της αδίστακτης bitch καριερίστας και της μικρής και άβγαλτης επαρχιώτισσας που γυρνάει τελικά πίσω στον παλιό γκόμενο με συντριβή για να ζητήσει συγγνώμη. Γιατί, δηλαδή, κακό είναι να παρατήσεις έναν φτωχογκόμενο για ένα ζευγάρι Jimmy Choo;

Στη ναυτική βάση των Ηνωμένων Πολιτειών στον Κόλπο του Γκουαντάναμο της Κούβας, λειτουργεί από το 2002 ενάντια σε κάθε δυτική συνθήκη και νόμο, όπως αποφάσισε και το Ανώτατο Δικαστήριό τους, "φυλακή" και "δικαστήριο" για όσους οι Αμερικάνοι υποπτεύονται για τρομοκράτες. Παρόλο που δεν είναι η μόνη, όπως παραδέχτηκε και ο Αμερικάνος Πρόεδρος, μαύρη τρύπα της CIA για τα ανθρώπινα δικαιώματα, είναι σίγουρα το πιο γνωστό κολαστήριο του "προηγμένου" πλανήτη.
Όταν στις αρχές του καλοκαιριού τρεις κρατούμενοι αυτοκτόνησαν εκεί, επειδή δε μπορούσαν άλλο, κάποιοι "επίσημοι" χαρακτήρισαν την απόγνωσή τους καλή κίνηση δημοσίων σχέσεων. Λιγότερο επίσημοι και λιγότερο κάφροι θα χαρακτήριζαν περισσότερο αβίαστα με τον ίδιο τρόπο το ντοκιου-δράμα του Michael Winterbottom, για την ιστορία τριών Βρετανών μουσουλμάνων που πέρασαν, όπως ξέρεις πια, δυο χρόνια στο Γκουαντάναμο και έμειναν τελικά ελεύθεροι (χωρίς ποτέ να αθωωθούν). Οι ίδιοι (λιγότερο επίσημοι κάφροι) θα χαρακτήριζαν με τον ίδιο τρόπο και οποιαδήποτε προσπάθεια θα πήγαινε πέρα από ισχυρισμούς ότι οι "Τρεις του Τίπτον" έκαναν διακοπές διαρκείας σε ένα παραδεισένιο κόλπο μακριά από τον.. πολιτισμό.

Άρα θα 'λεγες ότι η ταινία κάνει κήρυγμα στους προσηλυτισμένους. Αλλά κάνεις λάθος. Απ' τη μια, όσοι παθαίνουν που και που μια ψυχοπονιά για τα παιδάκια που πεινάνε στην Αφρική, χρειάζονται και καμιά υπενθύμιση του τι συμβαίνει στο κόσμο πέρα από τον κόσμο τους. Απ' την άλλη, ο δημιουργός, παρόλο που έγινε τελικά σταυροφόρος του σκοπού, ενδιαφέρθηκε για το πείσμα που κράτησε αυτούς τους ανθρώπους ζωντανούς, όπως είχε κάνει και γι' αυτό που οδηγούσε τους Αφγανούς του In This World (2002) στα σύνορα ενός "καλύτερου" κόσμου. Και χρησιμοποιώντας τις μαρτυρίες των τριών, βίντεο από τις ειδήσεις (με εμφανίσεις και του Bush Jr. για comic relief) και ερασιτέχνες ηθοποιούς που έχουν πιο αυθεντικό τον φόβο στα πρόσωπά τους, κάνει μια ταινία σημαντική όσο και οι προηγούμενές του, σημαδιακή όσο και οι αποφάσεις που ακολούθησαν το θόρυβό της, και σκληρή όσο και οι δηλώσεις των επισήμων (και μη) που στέκονται απέναντί της (και μας).

Το να βρίσκεσαι σε έναν πολυσύχναστο δρόμο με τον κώλο σου ευδιάκριτο είναι η παραλλαγή ενός από τους γνωστότερους των εφιαλτών (να πηγαίνεις γυμνός στο σχολείο). Προσθέστε τώρα το γρονθοκόπημα αθώων (χωρίς να χρειάζεται να δώσετε καμία εξήγηση) και δημόσιο σεξ με την Amy Smart, και ο εφιάλτης γίνεται ονείρωξη από τη μια στιγμή στην άλλη. Παρά το ελάχιστο έως μηδαμινό promotion, το Crank κατέκτησε τη #1 θέση στο box office του πρώτου weekend του Σεπτεμβρίου, πιθανότατα λόγω της υπόγειας αναμονής των διψασμένων για καλτ καταστάσεις μαζών. Γιατί ειλικρινά, πιο ανόητο - διασκεδαστικό - ντελιριακό - αναπολογητικό φιλμ από το Crank δεν πρόκειται να το δείτε σύντομα.
Ο Chev Chelios, επαγγελματίας δολοφόνος, ξυπνάει από τον λήθαργό του μόνο και μόνο για να δει σε βίντεο τα τσιράκια του Verona να ρίχνουν στις φλέβες του ένα μυστηριώδες κινέζικο δηλητήριο που θα τον σκοτώσει σε ελάχιστο χρόνο εκτός… εκτός και αν καταφέρει να κρατήσει την καρδιά του ενεργή με ένα διαρκές input αδρεναλινης. Κοινώς, αν ηρεμήσει, χάθηκε.

Ευφυής σύλληψη (με κάτι από DOA (1950) και Speed (1994)) και ευφυέστερη εκτέλεση από το σκηνοθετικό δίδυμο Neveldine-Taylor, που με οδηγό το πλέον αναμφισβήτητο icon των φιλμ δράσης, Jason Statham, συμπυκνώνουν σε 87 λεπτά περισσότερη non stop τρέλα και από τα τρία Lethal Weapons. Πολλά τα σκηνοθετικά τρικ αλλά η ταινία ανήκει στον ακομπλεξάριστο (και τσαντισμένο, με το δίκιο του) Statham, που ρουφάει κοκαΐνες, χτυπάει ενέσεις, κάνει ηλεκτροσόκ, δέρνει κόσμο και παράλληλα προσπαθεί να πάρει εκδίκηση (και ει δυνατόν, το αντίδοτο) από το latin τσογλάνι που θέλει να τον βγάλει από την κυκλοφορία.

Aσταμάτητη δράση, ατάκες που θα μείνουν, τουλάχιστον μια σκηνή κινηματογραφικής ανθολογίας και απόλυτη έλλειψη political correctness: Για τα πρακτικά, πολλοί από όσους έθάψαν το φιλμ δεν μπόρεσαν να ξεπεράσουν τις γεριατρικές κατηγορίες του τύπου «μασκιλιστική ταινία, χωρίς ηθική» και δε συμμαζεύεται. Ξεκαθαρίστε τι ψάχνετε από μια ταινία σαν το Crank…τον τρόπο με τον οποίο ένας καταδικασμένος σε θάνατο συμφιλιώνεται με τη μοίρα του; Αν ναι, τότε κάνατε λάθος, νοικιάστε το My Life Without Me (2003) και είστε εντάξει. Αν, απ' την άλλη, θέλετε να δείτε μια κυριολεκτικά αδρεναλινική περιπέτεια χωρίς μυαλό αλλά με πολύ μαγκιά, τότε πέσατε μέσα. Άλλωστε αν δεν είστε έτοιμοι να εκτιμήσετε το πιο έξυπνο ανεγκέφαλο action movie των τελευταίων 10 ετών, εσείς θα χάσετε.

Ένα καπάτσο ρακούν διεισδύει σε μια «οικογένεια» ζώων που μόλις ξύπνησαν απ’ τη χειμερία νάρκη τους, και τους χρησιμοποιεί για να μαζέψουν ένα κάρο φαγητά απ’ την νεόδμητη συνοικία που κρύβεται πίσω από έναν φράχτη. Μόλις όλα τελειώσουν, έχει σκοπό να κλέψει το κάρο για να σώσει το τομάρι του. Θα καταλάβει άραγε ότι η καρδιά και η ψυχή του, έχουν μεγαλύτερη αξία απ' το παλιοτόμαρο;
Ο Bruce Willis φοράει τη χαρούμενη φωνή και τη ρακούν προβιά του, και με το voice over του κεντρικού χαρακτήρα, δίνει ψυχή σ’ αυτό το άψυχο animated για την αξία της οικογένειας, της αλληλεγγύης και του αλτρουισμού. Ο Garry Shandling απ’ την άλλη, με την ήρεμη, σχεδόν χασικλίδη φωνή του, προσφέρει το yin-yang αντίβαρο του σπιντάτου ρακούν, τονίζοντας έτσι το χάσμα ανάμεσα στους δύο ήρωες και την αξία της επερχόμενης γεφύρωσης του χάσματος. Ο Nick Nolte παραδίδει την τρίτη αξιομνημόνευτη φωνητική ερμηνεία της ταινίας, στο ρόλο της κακιάς αρκούδας παύλα ηθικού αυτουργού της όλης υπόθεσης.

Κατά τα άλλα, το animation της DreamWorks, με εξαίρεση τους ανέμπνευστους τίτλους έναρξης, κρατιέται σε άριστα επίπεδα, δεν καλύπτει όμως την αδυναμία ενός σεναρίου απλοϊκού και ανιαρά προσγειωμένου, που χαραμίζει και όλο το υπόλοιπο πλούσιο φωνητικό ταλέντο του πληθωρικού cast.

Όπως μας πληροφορεί ο πάντα ενημερωμένος συνεργάτης μας Δελτίος Τύπου:

Η Διεθνής Αμνηστία σε συνεργασία με την κινηματογραφική εταιρεία ΠΡΟΟΠΤΙΚΗ Α.Ε. διοργανώνουν την πρώτη ειδική προβολή της ταινίας Ο ΔΡΟΜΟΣ ΓΙΑ ΤΟ ΓΚΟΥΑΝΤΑΝΑΜΟ (THE ROAD TO GUANTANAMO) στο κινηματογράφο ΑΠΟΛΛΩΝ CINEMAX CLASS, Σταδίου 19, την Τρίτη 3 Οκτωβρίου 2006 και ώρα 21.00.

Η ταινία αναφέρεται στην αληθινή ιστορία των τριών νεαρών Βρετανών υπήκοων που κρατήθηκαν για δύο χρόνια στο Γκουαντάναμο, στην Κούβα χωρίς ποτέ να τους απαγγελθούν επίσημα κατηγορίες. Γνωστοί και ως "Το τρίο του Τίπτον" αναφορικά με τη γενέτειρά τους, το Τίπτον της Βρετανίας- οι τρεις τους επέστρεψαν τελικά στη Μ. Βρετανία όπου και αφέθηκαν ελεύθεροι χωρίς και πάλι να τους δοθεί κάποια επίσημη εξήγηση για τη φρικτή τους δοκιμασία.
[..]
Ειδική τιμή εισόδου €5

Τα έσοδα από την προβολή θα διατεθούν για το έργο και τη δράση της Διεθνούς Αμνηστίας.

Η προβολή γίνεται με την ευγενική υποστήριξη της εταιρείας Δ.Π.ΣΚΟΥΡΑΣ ΦΙΛΜΣ Α.Ε και του κινημ/φου ΑΠΟΛΛΩΝ CINEMAX CLASS

Περισσότερα για τη ταινία και το αλογόκριτο πόστερ και τρέιλερ στο θέμα The Road to Guantánamo (2006): All American Trailer που ανεβάσαμε τον Ιούνιο με την ευκαιρία της προβολής της στο φεστιβάλ του Παρατηρητήριου Ανθρώπινων Δικαιωμάτων. Κριτική δε πρόλαβα ακόμα να ετοιμάσω λόγω ξενυχτών πρεμιέρας αλλά, όπως υπονοείται και στο θέμα πιο πάνω, παρά την όποια εμπιστοσύνη (που κάποιος έπρεπε να δείξει στο κάτω κάτω) του σκηνοθέτη σε όσα λένε οι τρεις για τα.. προκαταρκτικά, το φιλμ είναι εξαιρετικό σα δουλειά και συγκλονιστικό σε όσα έχει να πει.

Ζαλισμένος απ’ το ταξίδι και την αϋπνία, και με πέντε ώρες ύπνου σε έναν καναπέ στο Amsterdam να αναπληρώνει 48 ώρες τρεξίματος, ο Jesper Ganslandt μόλις που άρχισε να βλέπει τι σημαίνει κούραση. Ο 25χρονος Σουηδός έφτασε χθες τα ξημερώματα στην Αθήνα, σε ένα ταξίδι αστραπή, για να παραλάβει τη Χρυσή Αθηνά απ’ την επιτροπή των Νυχτών, και να δυναμώσει τη μέθη της επιτυχίας που ξεκίνησε την περασμένη βδομάδα με την επιλογή της ταινίας του για εκπροσώπηση της Σουηδίας στα επερχόμενα Όσκαρ. Ένα είδος success story που κι εδώ ακόμα να τελειώσει, προκαλεί ανατριχίλες.

Επόμενη στάση για τον Ganslandt και το Farval Falkenberg, το φεστιβάλ του Ρέκγιαβικ, όπου αυτός κι ο John Cameron Mitchell μοστράρουν πια ως τα μεγάλα ονόματα. Όμως ο σκηνοθέτης θα κόψει για λίγο τις πτήσεις, προτιμώντας να τελειώσει το επόμενο σενάριό του, και ίσως για να φυλάξει δυνάμεις για το jetlag απ’ το ενδεχόμενο ταξίδι του στο Hollywood, το Φλεβάρη. Για να σταθεί δίπλα σε εκλεκτούς κυρίους όπως ο Guillelmo del Toro κι ο Pedro Almodovar. Φαντάζεσαι; Ίσως στείλει πάλι το τριο των πρωταγωνιστών του, να πουν και στους Ρεκγιαβίτες τι να κάνουν αν δεν τους αρέσει η ταινία.

Με τη συνέντευξη το φετινού νικητή της Χρυσής Αθηνάς, το Movies for the Masses ξημερώνει τις φετινές του Νύχτες. Ευχαριστεί την Άντζυ και τα άλλα παιδιά του γραφείου τύπου της διοργάνωσης, και περισσότερο και πάνω απ’ όλους, τη Βάσω και τη Λήδα της artache, για την υπομονή και την κατανόηση στις ιδιότυπες συνεντευξιακές μας μεθόδους κι απαιτήσεις. Σας φυλάμε μια θέση στον παράδεισο, κορίτσια.

Στο Farväl Falkenberg, τον αποχαιρετισμό στη πόλη που μεγάλωσαν μιας παρέας παιδιών που τελειώσαν το σχολείο, δόθηκε φέτος η Χρυσή Αθηνά του Φεστιβάλ της πρωτεύουσας. Το χύμα κλίμα, οι ερασιτέχνες ηθοποιοί και η ανυπαρξία μηνύματος (και συγκεκριμένης πλοκής) ήταν αυτά που σίγουρα μέτρησαν στη πιτσιρικαρία της κριτικής επιτροπής.

Τα άλλα βραβεία πήγαν στον Jens Lien σκηνοθέτη ενός Διαφορετικού Ανθρώπου (Den Brysomme Mannen) και στους Kim Fupz Aakeson και Pernille Fischer Christensen σεναριογράφους μιας Σαπουνόπερας (En Soap). Το κοινό χάρηκε περισσότερο το ταξίδι με ένα σουηδικό αυτοκίνητο (Swedish Auto) απ' το διαγωνιστικό και, φυσικά, με ένα μίνι λεωφορείο (Shortbus).. γενικά.



Εμείς χαρήκαμε περισσότερο τις συνεντεύξεις με τον Jay Brannan του πασίγνωστου πια λεωφορείου και των εξίσου διάσημων πλέον ξανθομπάμπουρων κατοίκων της μικρής σουηδικής πόλης. Και ένα φεστιβάλ που, έχοντας το "πλεονέκτημα" να κλείνει τη χρονιά, έφερε ό,τι συζητήθηκε περισσότερο απ' τον (αγαπημένο μας όπως έχεις πάρει χαμπάρι) ανεξάρτητο αμερικάνικο και (όπως αποδείχτηκε) τις πιο φρέσκιες ευρωπαϊκές παραγωγές. Κι αν, με εξαίρεση τους.. αυτούς (Ils), οι ηθελημένα ή αθέλητα καλτ επιλογές δε "βγήκαν" φέτος για διάφορους λόγους, εδώ θα είμαστε και του χρόνου, όπως και πέρσι, με αυτό που λείπει απ' όλους τους άλλους, να περιμένουμε καλύτερες Νύχτες.

Το Shortbus (2006) ήταν μάλλον το.. μπλοκμπάστερ των φετινών Νυχτών, ξεπουλώντας δυο φορές, μια στις προπωλήσεις και μια στα εισιτήρια "ορθίων" που βγήκαν για να καλύψουν τις θέσεις όσων είχαν κλείσει πριν από καμιά δεκαριά μέρες (και δεν είχαν κανονίσει τις υποχρεώσεις τους). Και ο Jay Brannan ήταν εύλογα ο σουπερστάρ του φεστιβάλ. Από το πουθενά, αν και ως τραγουδοποιός παίζει σε μικρά στέκια στη Νέα Υόρκη και ήταν λέει σε κάποια φάση "future legend" για το Next Magazine.

Οι προφητείες εκπληρώθηκαν κατά κάποιο τρόπο και ο Jay, με το στιλάκι προσιτού καλού παιδιού και εκφραστικός λόγω και έργω, έπαιξε στις Κάνες, στο Τορόντο και στο φεστιβάλ της Νέας Υόρκης λίγες μέρες πριν. Στα αθηναϊκά πάρτι, όπως στο Nixon χτες βράδυ, έκανε γύρους χωρίς τη κιθάρα του όμως, και μας το λέει και στη συνέντευξη. Που έγινε υπό καθεστώς... πίεσης εκατοντάδων θεατών που σπρώχναν απέξω περιμένοντας να μπουν. Αλλά έκλεισε σε πολύ ζεστό κλίμα όταν η estelle, που σκηνοθετούσε, χαρούμενη έκανε τη δική της ερώτηση.