Με ψηφιοποιημένο δελτίο τύπου, ανακοινώθηκε τα ξημερώματα το line-up για το φεστιβάλ του Sundance που ανοίγει στις 18 και κλείνει στις 28 Ιανουαρίου του 2007. Εντελώς παραδοσιακά δηλαδή, κόντρα στην ανακοίνωση των υποψηφιοτήτων για τα Spirit Awards που έγινε με webcast και νυκοκυραίους guest μια μέρα νωρίτερα. Με παρόμοια φιλοσοφία στις επιλογές όμως αφού, σύμφωνα με τον διευθυντή του Geoffrey Gilmore, το μεγαλύτερο ανεξάρτητο αμερικάνικο πανηγύρι (με όποια έννοια προτιμάς) φιλοδοξεί κι αυτό να επανακαθορίσει το indie film. Όχι όμως σε κάτι πιο αφτιασίδωτο και επικεντρωμένο όπως τα Spirits αλλά, ένα βήμα παραπέρα, σε κάτι πιο ώριμο. Λογικό, αφού τα μεν ανεξάρτητα βραβεία επιδιώκουν να διαφοροποιηθούν, ακόμα περισσότερο, από τα Gothams που συγχέουν (εσκεμένα και θεμιτά ίσως), όλο και περισσότερο, το σινεμά των δημιουργών με ταινίες που καταφέρνουν να μη γίνονται κατά παραγγελία. Το δε ανεξάρτητο φεστιβάλ επιδιώκει να διαφοροποιηθεί από τον εαυτό του, έχοντας βραβεύσει μια λατινούλα Quinceañera (2006) και αγνοήσει την ανεξάρτητη παραγωγή της χρονιάς όπως όλο και πιο πολύ αναδεικνύεται ο Half Nelson (2006), και από όλους τους κάποτε άγουρους και γρήγορα ωριμάζοντες κλώνους του (τύπου Slamdance).

Μέσα από 1852 αμερικάνικες και 1435 διεθνείς συμμετοχές, οι διοργανωτές διάλεξαν τελικά 64, όλες σχεδόν παγκόσμιες πρώτες, για τα διαγωνιστικά τμήματα και θα δείξουν 122 συνολικά. Και κύριο ενιαίο χαρακτηριστικό τους είναι η πρωτοτυπία και το βάθος των ιστοριών σύμφωνα με τα επίσημα χείλη. Και η προκλητικότητα σύμφωνα με μένα, κρίνοντας από δυο τρεις που ήξερα και από σπόντα και έλλειψη χρόνου δεν έγιναν ήδη θέμα στις Μάσες. Σα το Untitled Dakota Fanning Project aka Hounddog που έχει γεμίσει στήλες και μηνυτήριες αναφορές με τους βιασμούς και τα ανήλικα γυμνά της μικρής Ντακότας. Ή το Zoo που βασίστηκε σε στήλες και ιατροδικαστικές αναφορές για το "βιασμό" μέχρι θανάτου ανδρός από άλογο του εξωτικού Σιάτλ.

Να συμπληρώσουν το πιο ανεξάρτητο 24ωρο της χρονιάς, ήρθαν τα Gotham Awards από τη μια και τα BIFA από την άλλη πλευρά του Ατλαντικού. Τα πρώτα σκούπισε, κατα-χειροκροτούμενος, μέσω αστείων για την ανεξαρτησία πληροφοριοδοτών, ο βέρος νεοϋορκέζος μισός Νέλσονας και οι δημιουργοί του Ryan Fleck και Anna Boden (που είχαν εκφράσει στην estelle την αγάπη τους για το cinéma vérité). Τα δεύτερα μοιράστηκαν στο This is England (2006), το The Last King of Scotland (2006) και το Red Road (2006) ενώ αγνόησαν σχεδόν παντελώς τη Βασίλισσα (2006) που εκθειάζουν οι υπόλοιποι (και είχε άλλωστε την ίδια αντιμετώπιση και στο φεστιβάλ του Λονδίνου).

Δες/Κρύψε τα Gotham Awards

---

Best Feature:
"Half Nelson"

Best Documentary:
"Iraq in Fragments"

Breakthrough Director Award:
Ryan Fleck, "Half Nelson"

Breakthrough Actor Award:
Shareeka Epps, "Half Nelson"
Rinko Kikuchi, "Babel"

Best Ensemble Cast Award:
"Babel," Brad Pitt, Cate Blanchett, Gael García Bernal, Koji Yakusho, Adriana Barraza, Rinko Kikuchi, Said Tarchani, Boubker Ait El Caid

Best Film Not Playing at a Theater Near You Award:
"Choking Man"

---

Δες/Κρύψε τα BIFA

---

BEST BRITISH INDEPENDENT FILM – SPONSORED BY THE UK FILM COUNCIL
This is England

BEST DIRECTOR - SPONSORED BY THE CREATIVE PARTNERSHIP
Kevin Macdonald – The Last King of Scotland

BEST ACTOR
Tony Curran – Red Road

BEST ACTRESS – SPONSORED BY M.A.C
Kate Dickie – Red Road

BEST SUPPORTING ACTOR / ACTRESS
Leslie Phillips - Venus

MOST PROMISING NEWCOMER (ON SCREEN) – SPONSORED BY DIESEL
Thomas Turgoose – This is England

BEST SCREENPLAY – SPONSORED BY BBC FILMS
Peter Morgan – The Queen

BEST FOREIGN INDEPENDENT FILM
Hidden [Caché]

THE DOUGLAS HICKOX AWARD - (BEST DEBUT DIRECTOR)
Menhaj Huda - Kidulthood

BEST BRITISH DOCUMENTARY
The Road to Guantanamo

BEST TECHNICAL ACHIEVEMENT - SPONSORED BY SKILLSET
Anthony Dod Mantle – Cinematography – The Last King of Scotland

BEST ACHIEVEMENT IN PRODUCTION - SPONSORED BY RECORDED PICTURE COMPANY
London to Brighton

BEST BRITISH SHORT
Cubs

THE RAINDANCE AWARD - SPONSORED BY RAINDANCE
The Ballad of AJ Weberman

BEST 15 SECOND SHORT - SPONSORED BY NOKIA
What’s the Point?

SPECIAL AWARDS
THE VARIETY UK FILM ACHIEVEMENT AWARD – Helen Mirren
THE RICHARD HARRIS AWARD (OUTSTANDING CONTRIBUTION TO BRITISH FILM BY AN ACTOR) - SPONSORED BY BUENA VISTA INTERNATIONAL – Jim Broadbent
THE SPECIAL JURY PRIZE – Ken Loach

---

Έχοντας ήδη συνέλθει απ’ το ανελέητο χαρτομάνι που του πετούσα στο κεφάλι στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης, ο ανεξάντλητος Δελτίος Τύπου ξαναχτυπά:

Μετά την μεγάλη επιτυχία του Αφιερώματος στο Βραζιλιάνικο Κινηματογράφο στο 47ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, το αθηναϊκό κοινό θα έχει κι αυτό με τη σειρά του την ευκαιρία να απολαύσει τις δεκαεφτά ταινίες του αφιερώματος. Το αφιέρωμα […] ξεκινά από σήμερα, 30 Νοεμβρίου και θα διαρκέσει έως και την Τετάρτη 6 Δεκεμβρίου στον κινηματογράφο Μικρόκοσμος Filmcenter.

Και πριν αρχίσει να πετάει ατάκες του στυλ «η κοινωνικό-πολιτική κριτική συνδυάζεται με το φολκλόρ στοιχείο (τις αφρο-λατινικές παραδόσεις, τους ρυθμούς και τα χρώματα)», τον διακόπτω και βάζω κατευθείαν το πρόγραμμα. Εκτός απ’ τους κράχτες Walter Salles και Fernando Meirelles, ρίξε μια ματιά και στο Carandiru (2003) και το O Invasor (2002). Αλλά γενικά προχώρα άφοβα, είναι όλες μία και μία.

(Όπως προβλήθηκε στις 12ες Νύχτες Πρεμιέρας)
Ένα αγόρι που έχει δυσκολίες να ξεχωρίσει τον ύπνο του απ’ τον ξύπνιο του, ερωτεύεται το κορίτσι των ονείρων του στην πραγματική ζωή, και της κάνει πρόταση στα όνειρά του αλλά τον απορρίπτει στην πραγματική ζωή, αλλά στα όνειρά του είναι μαζί και η ζωή τους γίνεται εφιάλτης, γιατί το αγόρι έχει δυσκολίες να ξεχωρίσει τον ύπνο του απ’ τον ξύπνιο του.Απ’ τον Michel Gondry που θα λατρεύω αιωνίως για την Αιώνια Λιακάδα (2005) του πειραγμένου του μυαλού, δεν νομίζω να περιμένει κανείς κανονικό σενάριο και στρωτή αφήγηση. Ο 40άρης πια Γάλλος με τη φαντασία και την εφευρετικότητα μικρού παιδιού, παίρνει το μίξερ του Charlie Kaufman και το βάζει να χτυπάει υπερωρίες, ρίχνοντας μέσα καλλιτεχνικές ανησυχίες, ερωτικά σκιρτήματα, ατάκες θεωρίας του χάους, stop-motion animation, καδραρίσματα Nouvelle Vague, αλλόκοτο χιούμορ, μακαρόνια, λάδι και παλιές φωτογραφίες. Κι αυτό που βγάζει, είναι μια απ’ τις πιο γλυκές, διαφορετικές ταινίες της χρονιάς, που υποφέρει στην ανάπτυξη των χαρακτήρων και τη συνοχή της πλοκής, αλλά προσφέρει αρκετές δόσεις φρέσκων εικόνων και ανατρεπτική διάθεση στο χιούμορ και την εκτέλεση, για να κρατήσει βιδωμένους τους περιπετειώδεις θεατές, και τους fans του οπτικού του στυλ και της ασυνήθιστης ματιάς του. Τα πιο συμβατικά γούστα, θα τον βρουν κομματάκι χαοτικό.

Αντίθετα με ότι διαβάζεις από δω κι από κει αυτές τις μέρες, και ο Russell Crowe έχει κάνει ντισνεϊκότατες κωμωδίες όπως το Mystery, Alaska (1999) και σαλμαχαγιεκότατα ρομάντζα σαν το Breaking Up (1997). Και ο Sir Ridley Scott παρέδωσε αριστουργήματα στο χώρο της.. παρωδίας όπως το G.I. Jane (1997).Όλο αυτό το μένος ενάντια στη δεύτερη κοινή τους προσπάθεια μετά τον πολυβραβευμένο Μονομάχο (2000), έχει μια άδολη εξήγηση. Η άλογη λογική βγάζει αβίαστα το συμπέρασμα ότι αν κάποιος παππούς έχει την αγωνία του θανάτου τότε και όλες οι ταινίες του Clint Eastwood την έχουν εκεί κρυμμένη μόνο από τους οφθαλμούς των αδαών. Και με την ίδια οξύνοια διακρίνουν σε κάθε σκηνή της Καλής Χρονιάς την αμηχανία να ρομαντζάρει και την αγωνία να βγάλει γέλιο, σα να τη γύριζε ο Michael Bay. Όσο για το δόλο των υπολοίπων αναζήτησε τις ρίζες του στις επιλογές του σκηνοθέτη και το attitude του πρωταγωνιστή, δεν είναι και τίποτα που να μη κάνει νιάου νιάου. Εγώ, σαν γκρούπι και των δύο, έχω να παρατηρήσω ότι τα αγαπητιλίκια έχουν δεύτερο ρόλο στη ταινία κάπου στη mise en scène που θα 'λεγε και η estelle. Χωρίς να έχει γραφτεί για να αποτελεί υπόκρουση (βλ. αφορμή) για γεύματα υπό το φως των κεριών, η ιστορία του χρηματιστή που βλέπει το δικό του φως κάτω από τον ήλιο της Προβηγκίας σίγουρα είναι κοινότυπη στο σκελετό άνθρωπος χρειάζεται σωτηρία -> είναι άξιος σωτηρίας -> σώζεται, αλλά είναι και άψογα εκτελεσμένη στο ίδιο, και μόνο, πνεύμα.

Ύστερα από το Les Invasions Barbares (2003), άλλη μια ταινία έρχεται να προστεθεί στη λίστα των καναδέζικων που γίνονται hits στα arthouse cinemas και να σιγουρέψει τη θέση της (γαλλόφωνης) παραγωγής της χώρας στα ανερχόμενα entries εθνικών κινηματογράφων.
Σε μια άψογη άσκηση στυλ, η ατμόσφαιρα των περασμένων δεκαετιών αναβιώνει με τους πρωταγωνιστές να περιδιαβαίνουν τα 70s, 80s, 90s χωρίς τίποτα στη σύνθεση των πλάνων να δείχνει φτιαχτό. Ένα coming of age film, πνιγμένο (με την καλή έννοια) στη νοσταλγία, το C.R.A.Z.Y. διανύει σχεδόν τρεις δεκαετίες από τη ζωή του Zac που ψάχνει την ταυτότητά του κάτω από συνθήκες που δεν ευνοούν τη διαφορετικότητα. Τον ακολουθούμε βήμα-βήμα στη δύσκολη ενηλικίωση και την αναζήτηση της σεξουαλικότητάς του. Αλλά παρόλο το σχετικά edgy θέμα, η ταινία είναι φτιαγμένη για όλη την οικογένεια. Και έχοντας απρόσκοπτη ροή με μικρο-συμβάντα να διαδέχονται το ένα το άλλο, ενδεχομένως θα κέρδιζε περισσότερο από ένα σφιχτότερο σενάριο, ένα πιο συγκροτημένο treatment της αρχικής ιδέας. Η σκηνοθεσία είναι αριστοτεχνική καθώς και οι ερμηνείες, ιδίως αυτή του πατέρα, της μητέρας και του επαναστάτη αδερφού. Η φωτογραφία, όπως και τα προσεγμένα σκηνικά και κοστούμια, προσθέτουν στην ατμοσφαιρικότητα. Ένα ευχάριστο δίωρο στους ρυθμούς της Patsy Cline, του David Bowie, και ήχων που οι πρωταγωνιστές ακούν σε εύθραυστο, κυριολεκτικά, βινύλιο.

Πολιτισμένος ποντικός του κλουβιού, καταλήγει στην Ποντικούπολη των υπονόμων, κι αφού κάνει τα πάντα για να φύγει και να γυρίσει πίσω, μετά κάνει τα πάντα για να ξαναγυρίσει στους υπονόμους και να σώσει τους καινούριους του φίλους. Ξέρεις τώρα...Απ’ τον οίκο του Wallace & Grommit έρχεται ένα animation που μοιάζει, αλλά δεν είναι αυτό που μας έχει συνηθίσει η Aardman. Προσπαθώντας να πετύχει το εφέ του clay-mation στο PC, η εταιρεία καταφέρνει να φτιάξει ένα animated μάλλον αδιάφορο προς το animation του, ενώ το σενάριο αρκείται σε κλισέ πλοκή, ανιαρούς κεντρικούς χαρακτήρες και κάνα δυο διασκεδαστικούς τριτοδεύτερους. Και μερικά χαριτωμένα επαναλαμβανόμενα gags, στο επίπεδο της μετριότητας που κινείται τελευταία η συμπαραγωγός DreamWorks. Δεν θα υποφέρεις κιόλας δηλαδή, αλλά αν θες κινούμενο, καλύτερα να κρατηθείς για την επόμενη εβδομάδα, που έρχεται το Happy Feet (2006).

Ανακοινώθηκαν πριν λίγες ώρες οι υποψηφιότητες για τα φετινά Spirits, που κάποτε ήταν τα ανεξάρτητα όσκαρ του Los Angeles και της δυτικής ακτής αλλά πια είναι τα ανεξάρτητα όσκαρ σκέτο, με τα Gotham Awards της ανατολικο-αμερικάνικης κινηματογραφίας να έχουν περάσει σε δεύτερη μοίρα. Από πέρσι απειλούν να γίνουν και τα όσκαρ σκέτο δηλαδή, αφού μοιράστηκαν μαζί τους τρεις από τις πέντε καλύτερες ταινίες, τα Brokeback Mountain (2005), Capote (2005) και Good Night, and Good Luck. (2005) --ο μεγάλος περσινός οσκαρούχος, το Crash (2004), ήταν απλά καλύτερος.. πρωτοεμφανιζόμενος για τους ανεξάρτητους.

Φέτος τις περισσότερες υποψηφιότητες μάζεψε η Little Miss Sunshine (2006) και ο Half Nelson (2006) με πέντε (5) έκαστος. Αλλά ενώ η πρώτη έχει κλειδώσει θέση και στα όσκαρ (όπως ίσως είπες κι εσύ στη ψηφοφορία δίπλα) ο δεύτερος μάλλον θα περιοριστεί στην (συν τοις άλλοις αδύναμη φέτος) κατηγορία του πρώτου ανδρικού ρόλου, για τον Ryan Gosling. Στους γυναικείους ρόλους είχαμε και τη μεγάλη έκπληξη στα Spirits, με τη μικρή ηλιαχτίδα να απουσιάζει παντελώς και τη μαθητριούλα του μισού Νέλσονα να φιγουράρει υποψήφια για πρώτο γυναικείο. Τι λέω τώρα ε? Ε απλά η πρώτη (και λευκή) είχε πιο ξεκάθαρο πρωταγωνιστικό ρόλο ενώ η δεύτερη (και μαυρούλα) πήγαινε για τίποτα αντίστοιχα δεύτερο. Και τώρα στη κούρσα για τη μικρή αγαπημένη (των γερόντων της αμερικάνικης ακαδημίας) της χρονιάς αλλάξαν τα προγνωστικά.

Στα υπόλοιπα, αξιοπρόσεκτες είναι οι υποψηφιότητες του Pan's Labyrinth (2006) για καλύτερη ταινία, του Day Night Day Night (2006) της Julia Loktev (που μας μιλάει κάθε τρεις και λίγο) για πρώτη ταινία και δημιουργό, και του εκλιπόντος Robert Altman για σκηνοθεσία. Καθόλου μα καθόλου αξιοπρόσεχτη είναι η, εδώ και μήνες βαρετά προβλέψιμη για οποιοδήποτε βραβείο στο σύμπαν, υποψηφιότητα των Das Leben der Anderen (2006) για καλύτερης ξένης ταινίας.

Δες/Κρύψε όλες τις υποψηφιότητες

Best Feature:

"American Gun"
"The Dead Girl"
"Half Nelson"
"Little Miss Sunshine"
"Pan's Labyrinth"

Best Director:

Robert Altman, "A Prairie Home Companion"
Jonathan Dayton, Valerie Faris, "Little Miss Sunshine"
Ryan Fleck, "Half Nelson"
Karen Moncrieff, "The Dead Girl"
Steven Soderbergh, "Bubble"

Best First Feature:

"Day Night Day Night"
"Man Push Cart"
"The Motel"
"Sweet Land"
"Wristcutters: A Love Story"

Best Documentary:

"A Lion in the House"
"My Country, My Country"
"The Road to Guantanamo"
"The Trials of Darryl Hunt"
"You're Gonna Miss Me"

Best Foreign Film:

"12:08 East of Bucharest"
"The Blossoming of Maximo Oliveros"
"Chronicle of an Escape"
"Days of Glory"
"The Lives of Others"

Best Female Lead:

Shareeka Epps, "Half Nelson"
Catherine O'Hara, "For Your Consideration"
Elizabeth Reaser, "Sweet Land"
Michelle Williams, "Land of Plenty"
Robin Wright Penn, "Sorry, Haters"

Best Male Lead:

Aaron Eckhart, "Thank You For Smoking"
Ryan Gosling, "Half Nelson"
Edward Norton, "The Painted Veil"
Ahmad Razvi, "Man Push Cart"
Forest Whitaker, "American Gun"

Best Supporting Female:

Melonie Diaz, "A Guide to Recognizing Your Saints"
Marcia Gay Harden, "American Gun"
Mary Beth Hurt, "The Dead Girl"
Frances McDormand, "Friends With Money"
Amber Tamblyn, "Stephanie Daley"

Best Supporting Male:

Alan Arkin, "Little Miss Sunshine"
Raymond J. Barry, "Steel City"
Daniel Craig, "Infamous"
Paul Dano, "Little Miss Sunshine"
Channing Tatum, "A Guide to Recognizing Your Saints"

Best Screenplay:

Neil Burger, "The Illusionist"
Nicole Holofcener, "Friends with Money"
Ron Nyswaner, "The Painted Veil"
Jason Reitman, "Thank You For Smoking"
Jeff Stanzler, "Sorry, Haters"

Best First Screenplay:

Anna Boden and Ryan Fleck, "Half Nelson"
Michael Arndt, "Little Miss Sunshine"
Goran Dukic, "Wristcutters: A Love Story"
Dito Montiel, "A Guide to Recognizing Your Saints"
Gabrielle Zevin, "Conversations with Other Women"

Best Cinematography:

Arin Crumley, "Four Eyed Monsters"
Anthony Dod Mantle, "Brothers of the Head"
Guillermo Navarro, "Pan's Labyrinth"
Aaron Platt, "Wild Tigers I Have Known"
Michael Simmonds, "Man Push Cart"

Someone to Watch Award:

So Yong Kim, "In Between Days"
Julia Loktev, "Day Night Day Night"
Richard Wong, "Colma: The Musical"

John Cassavetes Award:

"Chalk"
"Four Eyed Monsters"
"Old Joy"
"Quinceañera"
"Twelve and Holding"

Truer Than Fiction Award:

AJ Schnack, "Kurt Cobain: About a Son"
Adele Horne, "The Tailenders"
Eric Daniel Metzgar, "The Chances of the World Changing"

Producers Award:

Julie Lynn, "Nine Lives," "10 Items or Less"
Alex Orlovsky and Jamie Patricof, "Half Nelson," "Point&Shoot"
Howard Gertler and Tim Perell, "Shortbus," "Pizza"

Special Distinction:

David Lynch, Laura Dern, "Inland Empire"

Επειδή δεν το θεώρησα πρέπον να μην κλείσουμε το φεστιβάλ με γλυκιά γεύση, και επειδή ήθελα να περάσω λίγες ακόμη ώρες μόνος μου μαζί της, φύλαξα για το τέλος την συνέντευξη με την πιο σέξι παρουσία του Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης. Και όχι μόνο του φετινού.

Η 25άχρονη Diana Garcia, του Drama/Mex, με τα αμυγδαλωτά της μάτια και τις petite καμπύλες, προκάλεσε ουκ ολίγους ψιθύρους, συνοδευόμενους από ορθογραφικά λάθη και writers’ blocks κάθε φορά που εμφανιζόταν στο press room. Δροσερή κι ευπρόσιτη με ένα άστρο να αχνοφέγγει πάνω απ’ το κεφάλι της, η μικρή Μεξικάνα, πέρασε δέκα μέρες στη Θεσσαλονίκη, και γύρισε τη μισή Μακεδονία με το «boyfriend». Λέξη που έκοψα απ’ το βίντεο για το καλό όλων μας. Την κοπέλα αυτή, που έχει ήδη υπογράψει με το talent agency της Endeavor (με την Jessica Alba, την Keira Knightley, τον Ed Norton και τον Martin Scorsese μεταξύ πολλών άλλων στις λίστες της), θα τη βλέπουμε σύντομα στα εξώφυλλα. Για την ώρα, τη βλέπεις μόνο στο MftM.

Αφού οι διψασμένοι για κουλτούρα επισκέπτες του φεστιβάλ, χθες βράδυ αποδείχθηκαν για άλλη μια φορά έτοιμοι για πρωταθλητισμό στη ρίψη τσάντας από είσοδο για κράτηση θέσης (με έξτρα μπόνους για το πέταγμα πολλαπλών παλτών με μικρή διασπορά), ο κινηματογραφικός κύκλος της Θεσσαλονίκης έκλεισε πριν λίγο και με την αρρήκτως άσχετη με το Φεστιβάλ απονομή των Κρατικών Βραβείων Ποιότητας, την κορωνίδα του ετήσιου αυτοβαυκαλισμού της ντόπιας κινηματογραφικής σκηνής.

Ο Χρήστος Στέργιογλου, κράτησε με αναπάντεχη άνεση μια ομφαλοσκοπική τελετή που γιόρτασε το παρόν εξυψώνοντας το παρελθόν (λόγω αμηχανίας για το μέλλον), ενώ η έλλειψη των περσινών λίβελων απ’ τους βραβευμένους, βοήθησαν η απονομή των Κρατικών, να έχει τον ρυθμό που έλειπε απ’ αυτή των βραβείων του Φεστιβάλ. Δεν είχε βέβαια τον παραδοσιακό φωτογράφο, με την παραδοσιακή κόκκινη μπλούζα, να προσφέρει το παραδοσιακό σαλάγιασμα κατά την παραδοσιακή ομαδική φωτογραφία των βραβευμένων, με το παραδοσιακό «Ε! Υπουργέ! Πιο ‘δω»! Αυτά ανήκουν παραδοσιακά στο Φεστιβάλ.

Παραδοσιακά πάντως, τα βραβεία μοιράστηκαν αρμονικά κι αναμενόμενα. Το Eduart, που σάρωσε όλες τις κατηγορίες όπου μπορούσε να θέσει υποψηφιότητα (βλ. είχε Έλληνα συντελεστή), αν θες την άποψή μου, και παρ’ ότι μάζεψε 9 βραβεία (καλύτερης ταινίας, σκηνοθεσίας, σεναρίου, μοντάζ, ήχου, μακιγιάζ, μουσικής, σκηνογραφίας), μόνο να χάσει έχει απ’ το πρεστίζ του, με την εμμονή των δημιουργών να το βάλουν κόντρα σε έναν ανταγωνισμό έτη φωτός πιο πίσω. Κάτι ήξερε ο Περάκης πέρσι που δεν ανέβασε την ταινία στο φεστιβάλ, κι ο Ξανθόπουλος φέτος που την έπαιξε πριν το πανηγύρι. Κι ο Scorsese που δεν την πήγε πουθενά. Και η ώρα της διανομής πλησιάζει, οπότε μένει να το δούμε.

Τέλος πάντων, μη σε κουράζω άλλο, θα το αφήσω στις ίδιες τις ταινίες. Να πω μονάχα πως πολύ το χάρηκα το βραβείο ντοκιμαντέρ στο Sugartown του Τσακίρη, κρίμα που ο Λίτσης δεν έφτασε στη σκηνή, απαράδεκτο που το Ώρες Κοινής Ησυχίας έχασε το σενάριο απ’ το Eduart, και ο Βασίλης Χαραλαμπόπουλος βραβεύτηκε για την καλύτερη ελληνική αντρική ερμηνεία της χρονιάς. Το τελευταίο δεν το σχολιάζω, αποτελεί σχόλιο από μόνο του.

Ζόρικα τα πράματα φέτος για τους ορκισμένους του ελληνικού κινηματογράφου --αν κι ευτυχώς αυτού του είδους ο μαζοχισμός δεν είναι ιδιαιτερα διαδεδομένος. Τουλάχιστον όχι έξω απ’ το φεστιβάλ, γιατί εδώ, οι αίθουσες πλημμυρίζουν τόσο που ανέβηκαν τα εισιτήρια κατά 36% απο πέρσι. Και κάτι τέτοια βλέπουν οι αντίστοιχοι σαδιστές, κι εμπλουτίζουν ολοένα το ρεπερτόριό τους.

Σχεδόν το σύνολο της φετινής ελληνικής παραγωγής είναι πηγμένο στην ποίηση και τη μιζέρια, ενώ όλοι οι σκηνοθέτες μας, εμπνέονται απ’ “τη μοναξιά στην πόλη”. Οι τρείς-τέσσερις μονάχα ταινίες για φυσιολογικούς ανθρώπους, πάλι ζήτημα θα ‘ναι να κόψουν όλες μαζί τα εισιτήρια που μάζεψε ο Περάκης πέρσι. Ο οποίος Περάκης βέβαια, δεν κατάφερε ούτε το 3.5 (στα 5) να πιάσει στη βαθμολογία του κοινού, οπότε, κανείς δεν ξέρει τίποτα. Άλλη ανωμαλία αυτή: οι θεατές δεν έδωσαν σε καμία μα καμία ελληνική ταινία κάτω από 3. Μέχρι ώρας τουλάχιστον, με 3 προβολές μονάχα απροσμέτρητες. Και υποψιάζομαι πως ο αριθμός 3 θα εμφανιστεί 3η φορά, όταν οι περισσότερες ταινίες θα κοιτάν τι μάζεψαν στα ταμεία. Πάντως το ντοκιμαντέρ Sugartown που κατάφερε να τρυπώσει στην πρώτη πεντάδα, ίσως και να σημαίνει πως ο Τσακίρης κι οι συνάδελφοί του μπορεί να βγάλουν και κάνα φράγκο φέτος. Το άλλο κομμάτι της διοργάνωσης, το σαν απο θερμαϊκή μετάλλαξη γιγαντωμένο και παραμορφωμένο διεθνές πρόγραμμα, κόντεψε να ξεκάνει ολόκληρη πόλη. Απ’ τις ελάχιστες ταινίες που ξεχώρισαν, αν βρεθεί κανείς να βγάλει στις αίθουσες το Taxidermia, ο Ουρανός της Σουελί, και το Avida, να με θυμηθείς και ν’ αρχίσεις να δοξάζεις τον πανμέγιστο.

Μέσα σε τέτοια ζάλη με 300 παρά λίγο ταινίες, πού να βρεις χρόνο να δεις τι γίνεται απ’ έξω απ’ την αίθουσα; Σχεδόν στα ψιλά ψιλοπέρασε το θεματάκι με την ενδεχόμενη παραίτηση της Μουζάκη, που μουρμουρίστηκε ελαφρώς στις αρχές της βδομάδας. Σύμφωνα με αυτές τις “πληροφορίες” που βρίσκουν δημοσιογραφικά ώτα να μουλιάσουν και να μεγαλώσουν σα μανιτάρια, στην τελετή λήξης σε λίγες ώρες, παίζει να μας αποχαιρετίσει η μέχρι στιγμής διευθύντρια, για να αφοσιωθεί στη θέση της ως επίτιμος λέκτορας του τμήματος Κινηματογράφου του ΑΠΘ. Και να μείνουμε μόνοι με τον Χωραφά. Εγώ πάντως δε θα κρατήσω την ανάσα μου. Θα συγκεντρωθώ στο παπιγιόν μου. Τα λέμε αργότερα με τα βραβεία. Και με τα νεότερα.

Τα αγαπημένα μας παιδιά από το περσινό φεστιβάλ, ήρθαν στο φετινό, για να εξασφαλίσουν την παρουσία τους για του παραχρόνου. Με μόνιμη βάση το Industry Center της διοργάνωσης, οι Πέτρος και Γιώργος Νούσσιας που πέρσι ενθουσίασαν κοινό και (τους περισσότερους) κριτικούς με Το Κακό, έχουν ήδη στο μυαλό τους το επόμενο project, και ψάχνουν ανθρώπους να βάλουν τα λεφτά.

Η φιλόδοξη διεθνής παραγωγή Reapers (2008), με προβλεπόμενο budget γύρω στο ένα μύριο ευρώ και ελπίδες για ελληνογερμανικό cast, θα αποτελέσει την πρώτη σοβαρή ταινία τρόμου/δράσης με μεταφυσικά στοιχεία, στην ιστορία του ελληνικού κινηματογράφου --αν δεν τους προλάβει κανείς άλλος μέχρι τότε βέβαια. Η δράση τοποθετείται στην Ελλάδα της γερμανικής κατοχής, όπου αιμοδιψή στοιχυά φέρνουν Γερμανούς κι αντάρτες να μάχονται πλάι-πλάι για τη ζωή τους. Διότι, οι Γερμανοί είναι φίλοι μας.

Δέχομαι ότι ο Ζάππας έχει ολίγον περίεργο καλλιτεχνικό όραμα. Δέχομαι ότι υπάρχει και κόσμος που εκτιμάει το όραμά του, όπως αυτοί στο πανεπιστήμιο του Μόντρεαλ που μόλις είδαν την ταινία στο ομώνυμο Φεστιβάλ αποφάσισαν να την βάλουν στο πρόγραμμα της διδασκόμενης ύλης γι’ αυτή τη χρονιά. Εγώ πάντως δε συμμερίζομαι τη γνώμη τους.
Επικροτώ, αρχικά, το προσωπικό ύφος, την τόλμη και τον πειραματισμό. Απορρίπτω όλα τα υπόλοιπα, όχι για κανέναν άλλο λόγο, αλλά μόνο γιατί το μη στιβαρό αποτέλεσμα δε δικαιολογεί τις επιλογές. Αφαιρετικός και συμβολικός λόγος και εικόνα, μέχρι που καταντάει κουραστικό και συχνά αστείο. Παίξιμο που θυμίζει Θέατρο Νο --για να κάνει μια κίνηση ο ηθοποιός του παίρνει κανα τεταρτάκι τουλάχιστον-- φωτισμοί κιτς και φτηνά και εύκολα σκηνικά και κοστούμια. Παραγωγή που στήθηκε μέσα σε ένα σπίτι, και μάλιστα σπίτι με κακή διακόσμηση, με εκκωφαντικό κατά στιγμές ήχο και ξαφνικό τέλος. Μην περιμένεις βέβαια ίχνος πορνό --είπαμε, ο τίτλος είναι συμβολικός ή, όπως θα σκεφτόταν κάποιος κακόπιστος, συμβολικά προκλητικός. Ένας παλιός πορνοπαραγωγός αποφασίζει να κάνει ένα θριαμβευτικό comeback. Σε μια σκηνή α-λα μυστικός δείπνος, οι παλαίμαχοι συνεργάτες συζητούν το σενάριο και τα υπόλοιπα, μέχρι που πέφτει η ιδέα να πρωταγωνιστήσει η κόρη του παραγωγού, που τόσα χρόνια τρώει από τα έτοιμα χωρίς να προσφέρει, για να διασφαλιστεί η επιτυχία του εγχειρήματος. Δεν το δέχεται τελικά, αλλά δυστυχώς αργεί πολύ.

Η ταινία διανθίζεται με παράξενες σεκάνς, όπως έναν μονόλογο που έχει κάτι από Μήδεια, μια σκηνή με τον πατέρα να έχει ένα πελώριο σολωμό αγκαλιά και άλλες που όλοι φοράνε διάφορα κιλίμια ή φλοκάτες ή τούλι με φωτάκια ως προχωρημένη ενδυματολογική πρόταση. Να μην ακούγομαι αποκαρδιωτική, πηγαίνετε να το δείτε for the sake of it. Στη χώρα μας που είναι όπως και να 'χει λιγάκι πίσω, αυτό θεωρείται avant-garde.


*Προβάλλεται στις 00:30 στη "Τόνια Μαρκετάκη" σε ειδική προβολή μετά τη λήξη του DigitalWave αφιερώματος του Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης. Στις αίθουσες θα βγει σε περιορισμένη διανομή, στις 7 Δεκέμβρη.

Από τις ταινίες μπορείς να πάρεις πολλά μαθήματα. Για παράδειγμα ο verbal από τότε που είδε το Psycho (1960) σταμάτησε να πλένεται και κατά τα λεγόμενά του "αυτή η επιλογή με κράτησε ζωντανό μέχρι σήμερα". Παρόμοια μαθήματα ζωής αποκομίσαμε από το The Hitcher, περήφανο και εκπληκτικό b-movie του 1986. Μας έμαθε να μην σταματάμε στο δρόμο για κανένα ωτοστοπίστα, να αποφεύγουμε τις τηγανιτές πατάτες στα fast food, και ότι αν υπάρχει ένας ηθοποιός που μπορεί να βάλει άνετα υποψηφιότητα για τον τίτλο του βασιλιά των μπιμουβάδων αυτός είναι ο Rutger Hauer.

Σχεδόν είκοσι χρόνια μετά, το διαβολικό χέρι του Michael Βay αποφασίζει να αναστήσει άλλο ένα κλασσικό τρόμου με την συνταγή του The Texas Chainsaw Massacre: γυναικεία φιγούρα για πρωταγωνίστρια (Sophia Bush) και σκηνοθετικά τρικ για να θαμπώσουν το κοινό. Το trailer που κυκλοφόρησε για τον νέο Hitcher, με εισαγωγή από την συμπαθέστατη (και βραχνότατη) Sophia, τα χαλάει λίγο από την αρχή, αφού ο άτυχος καλός Σαμαρείτης δεν είναι πλέον ένας αλλά ζευγαράκι που αποφασίζει την λάθος στιγμή να κάνει την καλή πράξη της ημέρας. "It was pouring rain, and he just needed a lift" ακούγεται να λέει στην αστυνομία η συμπαθέστατη, πριν βομβαρδιστούμε από ένα μοντάζ δράσης, με γρήγορα cuts και σκηνές που παραπέμπουν στο original (έρημος, απομονωμένα βενζινάδικα, εγκαταλελειμμένα αυτοκίνητα). Ευτυχώς, ανάμεσα στις κραυγές και την απελπισία του ζεύγους εμφανίζεται και ο μοναδικός παράγοντας που ίσως ανυψώσει το φιλμ σε κάτι παραπάνω από νέο House of Wax (2005), ο Sean Bean. Ο αγαπητός Sean, που φαίνεται ότι τις προτάσεις για ρόλους που προβλέπουν καλούς χαρακτήρες τις στέλνει κατευθείαν στα σκουπίδια, μοιάζει να έχει τον κατάλληλο χώρο για να επιδείξει τις δυνατότητές του: έναν εικονικό ρόλο κακού που δεσπόζει στην ταινία και την απουσία από το καστ κάποιου που να πλησιάζει έστω και ελάχιστα τις υποκριτικές ικανότητές του. Το θέμα είναι αν ο σκηνοθέτης Dave Meyers θα του επιτρέψει να παίξει τον hitcher όπως ο Hauer (σαν ένα σχεδόν υπερφυσικό ανισόρροπο πλάσμα, ένα terminator των δρόμων) ή αν θα του ζητήσει να επαναλάβει την ερμηνεία Bond villain από το GoldenEye (1995). To "I want you to say four little words: I want to die" μας προϊδεάζει για το δεύτερο.

Αγχωμένη για την πρώτη επαφή της ταινίας Ώρες Κοινής Ησυχίας με το αγαπημένο της κοινό, έφτασε σήμερα στη Θεσσαλονίκη η Κατερίνα Ευαγγελάκου. Αν και ο συναγωνισμός για τα βραβεία είναι σκληρός, με το Eduart να ψιθυρίζεται αρκετά, αυτή δε χάνει το κέφι της. Και γιατί άλλωστε; Έχει να παρουσιάσει μια απ’ τις πιο απολαυστικές, ολοκληρωμένες δουλειές της φετινής ελληνικής παραγωγής. Κι αυτό από μόνο του, με τις ταινίες που κυκλοφορούν εδώ στις αίθουσες, είναι μεγάλη κατάκτηση.

Ένα οποιοδήποτε βράδυ, σε μια οποιαδήποτε γειτονιά της Αθήνας, οι ιστορίες άσχετων ανθρώπων μεταξύ τους, αποκτούν τον συνδετικό κρίκο ενός ξεχασμένου αυτοκινήτου και του ανήσυχου συναγερμού του, που λειτουργεί σαν καταλύτης στην κoρύφωση της καθημερινής τους παράνοιας.
Με μια από τις πιο γλυκές ταινίες της φετινής παραγωγής, κάνει την επιστροφή της φέτος η Κατερίνα Ευαγγελάκου, μετά το εντυπωσιακό και πολυβραβευμένο της Θα το Μετανιώσεις (2002). Με σκαμπρόζικο χιούμορ και αληθινή ευαισθησία, η Ευαγγελάκου κι ο Παναγιωτόπουλος δένουν στο σενάριο τις άλλοτε ξεκαρδιστικές κι άλλοτε συγκινητικές ιστορίες τους με αξιοζήλευτη άνεση που προδίδει εξαιρετική καθαρότητα βλέμματος, κάτι σπάνιο για τα ελληνικά σενάρια στις δύσκολες μέρες μας.

Κι ύστερα, η Ευαγγελάκου το φιλμάρει με αναζωογονητική οικονομία και ακρίβεια, διευθύνοντας ένα πολυπληθές και πολυσυλλεκτικό cast, το οποίο με τη σειρά του αναδεικνύει με πολύ καλές ερμηνείες απ’ τον πρώτο ως τον τελευταίο, τους μαγευτικούς χαρακτήρες, κι απογειώνει την ταινία. Ξεχωρίζουν η Αλεξία Καλτσίκη --χάρη και στο αβαντάζ της πρότερης εντίμου έκθεσης-- κι ο Ερρίκος Λίτσης, ο Paul Giamatti της Ελλάδος, που με τρεις ταινίες φέτος, φαίνεται να έχει τη χρονιά του. Την παράσταση κλέβει όμως η Βάσω Καβαλιεράτου, που ισορροπεί με άνεση στον αβανταδόρικο, αλλά κι επικίνδυνο ρόλο της χαζογκόμενας της γειτονιάς. Με ένα νορμάλ στόρι, καλοδουλεμένο κι αναπτυγμένο --αν και κάπως βιαστικά μαζεμένο στο τέλος-- και την Ιωάννα Σπηλιωπούλου με μονταζιέρα που αντιλαμβάνεται τι θα πει μοντέρνος ρυθμός, μην παραξενευτείς αν ακούσεις τον τίτλο της ταινίας αρκετές φορές στα Κρατικά Βραβεία τη Δευτέρα, και τον δεις στα ύψη του box office όταν βγει στις αίθουσες. Αυτό το τελευταίο βέβαια, είναι και στο χέρι σου, ε;

*η ταινία προβάλλεται στις 22.00 στο Ολύμπιον, για το Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης

Όλο και συχνότερα εμφανίζονται τελευταία τα βυζιά της Salma Hayek, στα πλαίσια της προώθησης της Ugly Betty που παίζει στο ABC από τα τέλη του Σεπτέμβρη. Η σειρά είναι βασισμένη σε μια αντίστοιχη κολομβιανή ιστορία μιας (το μάντεψες) άσχημης που τη λένε Μπέτι και, πέρα από την εμφάνιση και την άνεση, έχει ιδιαίτερα πολλά κοινά σημεία με την πλοκή του Διαόλου με τα Πράντα (2006). Πρωταγωνιστεί η America Ferrera που την είχαν πάρει για να μη χωράει στα παντελόνια της και στο Real Women Have Curves (2002) και στη The Sisterhood of the Traveling Pants (2005). Τα βυζιά της Σάλμα κάνουν τη παραγωγή, και εμφανίζονται ενίοτε στη μικρή (γι αυτά) οθόνη.

Ο Nuri-Bilge Ceylan, ύστερα από το Uzak / Μακριά (2002), επανέρχεται με μια πολύ προσωπική ιστορία. Ο ίδιος και η συμβία του θα κρατούν τους βασικούς ρόλους σε μια ταινία για την εναλλαγή συναισθημάτων κατά τον ίδιο τρόπο που εναλλάσσονται οι εποχές.
Αρχίζουμε με το καλοκαίρι. Ο λαμπερός ήλιος, η καυτή άμμος και η θάλασσα δε βοηθούν και πολύ τη σχέση των πρωταγωνιστών, που αποφασίζουν να ακολουθήσουν ξεχωριστή πορεία. Το φθινόπωρο βρίσκει τον Ceylan να αναζητάει ζεστασιά σε μια παλιά του κατάκτηση, και το χειμώνα δεν αντέχει την παγερή ησυχία της μοναξιάς και ταξιδεύει στα βάθη της Τουρκίας να αντιμετωπίσει χιονοθύελλες και να ξαναβρεί την αγαπημένη του, που είχε ξαποστείλει το καλοκαίρι. Ο κύκλος της φύσης επηρεάζει και τα συναισθήματά μας, υποθέτω ότι θέλει να μας πει ο πρωταγωνιστής-σκηνοθέτης. Ή καλύτερα, όπως η φύση παίζει με τις θερμοκρασίες, έτσι αυτός παίζει με την ανάγκη για παρέα και με τις εκάστοτε ερωμένες του. Φροντισμένη σκηνοθεσία, περικαλλής φωτογραφία και ευειδείς ηθοποιοί θέλουν να στηρίξουν μια μελέτη της αντρικής ψυχής και των σχέσεων—αγάπης, ανάγκης, συνήθειας. Όχι άσχημος τρόπος να περάσει κανείς την ώρα του, η ταινία πάντως σίγουρα δεν έχει το βάθος που αναμένεται για το θέμα που καταπιάνεται.


*Προβάλλεται στις 20:00 στη "Σταύρος Τορνές" σε τιμητική για τον σκηνοθέτη εκδήλωση του Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης

Δεν ξέρω αν ήταν η estelle, που τη συνάντησε στο Λονδίνο, ή το επιτελείο του φεστιβάλ που την κατάφεραν να έρθει μέχρι τη Θεσσαλονίκη, αλλά η παρουσία της βραβευμένης στην Εβδομάδα Κριτικής των Κανών σκηνοθέτιδας, είναι σίγουρα μια σημαντική επιτυχία για τη διοργάνωση. Άσε που είναι κι απ' τις πιο θελκτικές παρουσίες του λιμανιού.

Η Julia Loktev, που με το Day Night Day Night έχει να περηφανεύεται μάλλον το καλύτερο φιξιόν ντεμπούτο της χρονιάς, είχε ακυρώσει όλες τις φεστιβαλικές εμφανίσεις της απ’ τον Οκτώβρη και μετά, γιατί είχε βαρεθεί να τη ρωτάνε για το θέμα της ταινίας της και πόσο επικίνδυνο είναι. Παρ’ όλ' αυτά, το φεστιβάλ την κατέβασε μέχρι το Θερμαϊκό, για να τη ρωτήσουν οι Μάσες για το θέμα της ταινίας της και πόσο επικίνδυνο είναι. Αλλά όταν άρχισε να τσαμπουκαλεύεται παρακείμενους μηχανόβιους που μας φτιάχναν κεφάλι με την εξάτμιση, η αλήθεια είναι πως σκιάχτηκα λίγο, κι άλλαξα ερωτηματολόγιο.

Ένας ιρλανδικής καταγωγής νεαρός αστυνομικός δέχεται τη πρόταση της υπηρεσίας να εκμεταλλευτεί το αμφισβητούμενης νομιμοφροσύνης συγγενολόι του και να πάει μυστικός στη μαφία της εθνικότητάς του. Ο αρχιμαφιόζος όμως έχει φροντίσει να σπείρει ένα, το ίδιο γρήγορα ανερχόμενο, υιοθετημένο του στην αστυνομία της πολιτείας.
Στην Ελλάδα ο Πληροφοριοδότης φτάνει μεν με άστοχο τίτλο, αφού οι διπλοθεσίτες είναι δυο (τουλάχιστο), αλλά με τον αέρα ταινίας της χρονιάς, έχοντας μαζέψει ομόφωνα θετικές κριτικές και ανάλογα δολλάρια στα ταμεία της Αμερικής. Τα πράγματα δε μοιάζαν τόσο ευοίωνα το καλοκαίρι όμως. Η Warner προτίμησε να κρατήσει το φιλμ μακριά από προβολές σε οποιοδήποτε φεστιβάλ, ακόμα και αυτό του Toronto, δίνοντας αφορμή για ψιθύρους ότι κάτι πάει πολύ στραβά. Ελάχιστοι ήταν αυτοί που γνώριζαν ότι, αντίθετα, το προϊόν της εταιρίας έσκιζε στα test screenings και έμενε κρυφό για να μην αποκτήσει κουλτουριάρικο αέρα και χάσει σε μαζική απήχηση. Και θα 'ταν απίθανο κάτι διαφορετικό, αφού το σενάριο έμοιαζε απ' την αρχή αλεξίσφαιρο, βασισμένο στο εξαιρετικό κορεάτικο Mou Gaan Dou / Infernal Affairs (2002). Βέβαια το σύνολο δε φάνταζε και τίποτα σπουδαίο, ακόμα και όταν βγήκε το trailer, με τις εμμονές του σκηνοθέτη στον DiCaprio, σε.. ασυγκράτητες ερμηνείες σαν αυτές του Nicholson, και σε επανάληψη μέχρι και των ίδιων μουσικών μοτίβων.

Η αντιφατικότητα στις προθέσεις ξεκαθαρίστηκε στα αποτελέσματα. Ο Scorsese τόλμησε να αφήσει γνώριμους δρόμους και συμμορίες της Νέας Υόρκης για Ιρλανδούς, Βοστωνέζους και αφηγήσεις που βλέπουν και τη πλευρά του νόμου. Έβαλε τον διευθυντή φωτογραφίας του, τον υπερήλικα Michael Ballhaus που συνεργάστηκε-μαθήτεψε στον Fassbinder και κάναν μαζί πολλά με κορυφαίους τους Goodfellas (1990), να μελετάει μοντέρνο ασιατικό κινηματογράφο. Ξαναδούλεψε το αρχικό σενάριο για να φτιάξει ολοκληρωμένους χαρακτήρες και τους σκηνοθέτησε με τον παλιό καλό μανιασμένο τρόπο με φρέσκα τρικ από καντονέζικα βιβλία. Έκανε άντρα τον Leo και του 'φεξε να μη μπορεί να έχει τον Robert De Niro για αρχι-αστυνόμο --που στο original αντιμετώπιζε και τον αρχιμαφιόζο πρόσωπο με πρόσωπο-- να επαναλάβει καμιά.. ανεπανάληπτη ερμηνεία σαν αυτή στο Cape Fear (1991) και να γκρεμίσει εντελώς τα σκηνικά μαζί με τον Jack Nicholson. Και έμαθε τελικά πως να κολλάει και το Gimme Shelter (των Stones) στις σκηνές. Έπιασε το σφυγμό όλων των επικριτών του και ανατρέπει μοναδικά, συνεχίζοντάς τη, όλη του την ιστορία. Μπορεί να μη μπορεί να ανατρέψει πια την κινηματογραφική ιστορία αλλά μόνο γι' αυτά ένα Όσκαρ το αξίζει.

Μέσα στο κλίμα της εποχής, ανοίγει από σήμερα στις αίθουσες η ιστορία κάποιου που αστυνομεύει παρκόμετρα. Και δε μπορεί να κερδίσει, ίσα ίσα, ούτε το σεβασμό οχτάχρονων. Οπότε πάει σε ΙΕΚ αυτοπεποίθησης και επιθετικότητας.
Ο Todd Phillips ξεκίνησε σκηνοθετώντας ντοκιμαντέρ για αδελφότητες, με το Frat House (1998), και αφιερώθηκε στο να κάνει, με σχετική επιτυχία, ταινίες που ενδιαφέρουν το ίδιο κοινό από τότε. Αυτή τη φορά δεν έχει να παίξει (με) όλο το Frat Pack του Old School (2003) αλλά πρωταγωνιστές με εξίσου καλές περγαμηνές, τον κατά συρροή άπαιχτο Billy Bob Thornton και τον ήρωα (και ήρωα για πολλούς) του Napoleon Dynamite (2004). Όμως το αποτέλεσμα δεν είναι τόσο μαύρο όσο θα περίμενες ούτε τόσο αστείο όσο θα 'πρεπε. Ίσως να φταίει ότι βασίστηκε σε παλιότερη και πιο.. ευγενική ταινία του '60 (που είχε βασιστεί σε βιβλίο) και τελικά δε μπορεί να αποφασίσει πόσο θα την.. προχωρήσει. Πάντως το κλείσιμο, με τη φράση "those who can do, those who can't teach" που έχει όλος ο κόσμος βούκινο αλλά εδώ υποκρινόμαστε, για καμια κατοστή χρόνια τουλάχιστο, ότι δε την έχουμε ακουστά, τη κάνει λιγάκι (βλ. μισό αστεράκι) πιο προτεινόμενη για εγχώρια κατανάλωση.

Σύμφωνα με το μπλαμπλά της επίσημης σελίδας, Destricted είναι μια πλατφόρμα που ιδρύθηκε το 2004 για "οποιαδήποτε μορφή αλογόκριτης καλλιτεχνικής έκφρασης". Ε και, φυσικά, εμπορικό σήμα.
Με την υπόσχεση για ακόμα περισσότερα στη συνέχεια, το εν λόγω σήμα σε κατάμαυρο φόντο με κατακόκκινη απαγορευτική για ανηλίκους βούλα στη γωνία, κοσμεί το εξώφυλλο του DVD που κυκλοφορεί ήδη στη Βρετανία και αλλού, εδώ και δυο μήνες. Έχοντας κάνει πρεμιέρα στη Tate Modern, αυτό που παραδίδει είναι 7 κλιπ που υπογράφουν η Marina Abramovic, γνωστή για τα βασανιστήρια στα οποία αυτο-υποβάλλεται ως performance artist, o Matthew Barney, γνωστός ως άντρας της Björk, ο Marco Brambilla, γνωστός ως σκηνοθέτης του Demolition Man (1993), ο Richard Prince, γνωστός ως φωτογράφος που φωτογραφίζει φωτογραφίες, η Sam Taylor Wood γνωστή ως γνωστή καλλιτέχνις, και ο Larry Clark και ο Gaspar Noé που δε χρειάζονται συστάσεις. Ε και όπως καταλαβαίνεις το παραδοτέο είναι τόσο αλλοπρόσαλλο όσο η λίστα των υπογραφών.

Ο Clark έκανε ένα, ως συνήθως εξαιρετικό, ριάλιτι πορνό με οντισιόν ερασιτεχνών για να μείνει ο ένας που θα διαλέξει, με την ίδια διαδικασία, πορνοστάρ που θα τη πάρει από πίσω μπροστά στη κάμερα. Ο Noé έκανε ένα, ως συνήθως εξαιρετικά αφιερωμένο σε στροβοφοβικούς, φιλμάκι για τη μοναξιά της μαλακίας. Και οι υπόλοιποι ότι μαλακία τους κατέβηκε στο κεφάλι, αντιμετωπίζοντας την αφήγηση όπως η παραγωγή τη προοπτική να μη βγάλει λεφτά απ την ιστορία. Έτσι το αποτέλεσμα είναι μόνο για γκαλερί. Εκτός αν έχεις όρεξη να βλέπεις με τις ώρες τύπους που τον παίζουν στη μέση της ερήμου ή τον τρίβουν στον άξονα μιας τεράστιας μπουλντόζας με ένα εξίσου τεράστιο ραπανάκι στον κώλο.

Έχοντας αφήσει τη σφραγίδα του σε ένα απο τα καλύτερα σκηνοθετικά ντεμπούτα της φετινής ισλανδικής παραγωγής σύμφωνα με τα κινηματογραφικά βραβεία της Νορβηγίας, το υποψήφιο στο διεθνές διαγωνιστικό Blóðbönd (2006), ο Jón Atli Jónason, σεναριογράφος με θεατρικές καταβολές, συνόδευσε την ταινία του ως τη Θεσσαλονίκη. Με την πιο αλλόκοτη προφορά του Φεστιβάλ, μάς μίλησε για τη διαφορετική μέθοδο που ακολουθεί στην προσέγγιση των κινηματογραφικών σεναρίων, και εξηγεί τί είναι αυτό που κάνει την πολύ γλυκιά ταινία του να ξεχωρίζει τόσο, ώστε να προπορεύεται για την ώρα στη βαθμολογία κοινού στο διεθνές τμήμα. Να δούμε άραγε αν θα το θυμούνται κι όταν η ταινία βγει στις αίθουσες απ' την Hollywood Entertainment.

Με το λαϊκιστή αλλά και στυγνό δικτάτορα της Ουγκάντας Idi Amin ασχολείται το βιβλίο του Giles Foden, και αυτό επέλεξε ο Kevin McDonald για να μεταπηδήσει από το ντοκιμαντέρ στη μυθοπλασία. Εύστοχη επιλογή, αφού ο σκηνοθέτης δε φεύγει εντελώς από τα χωράφια του, επιλέγoντας και πάλι να αφηγηθεί υπαρκτά γεγονότα.
Ο Amin σκιαγραφείται μέσα από τη φανταστική σχέση του με ένα Σκωτσέζο γιατρό που προσλαμβάνει ως προσωπικό θεραπευτή και σύμβουλο --εξαιρετική έμπνευση ήδη του μυθιστορήματος να παραλληλίσει τις σχέσεις αγάπης-μίσους και την αστάθεια και τον παραλογισμό του δικτάτορα απέναντι στη χώρα του, με τη συμπεριφορά του απέναντι σε άτομο του κοντινού του περιβάλλοντος. Παρακολουθούμε την πορεία του προς την πτώση, και κυρίως, σε οικουμενικό πια επίπεδο, την αδυναμία ενός ακαλλιέργητου που επιλέγει η λαϊκή βούληση να σταθεί αντάξιος των προσδοκιών της.

Ο Whitaker είναι σε φόρμα και αποπνέει κάτι σαν... χάρισμα, στοιχείο των αληθινών σταρ. Ο γιατρουδάκος McAvoy τα φέρνει εις πέρας γενναία, ενώ η συμμετοχή της κοκκινομάλας των X-Files αστόχως συζητήθηκε πολύ, αφού ίσα-ίσα που τη βλέπουμε λίγο στην αρχή και η εντυπωσιακή γυναικεία παρουσία είναι αυτή της Kay Dickinson. Η σκηνοθεσία φυσικά και διατηρεί ζωογόνα στοιχεία ρεαλισμού και ντοκιμαντερίστικης γραφής, εντονότερα σε σκηνές όπως οι βόλτες των δυο στο αυτοκίνητο ή ένα οργιώδες πάρτυ σε μια βίλα, και πιο αξιομνημόνευτα σε μια που βάζει αντιμέτωπες πρωτόγονες πρακτικές αυτοδικίας με το υπερσύγχρονο περιβάλλον του δυτικής έμπνευσης καταναλωτισμού των duty free. Μαύρη Αφρική εναντίον λευκής Ευρώπης, ο McDonald τα καταφέρνει στην εύγλωττη εικονοποίηση των αντιθέσεων. Όταν το φιλμ τελειώνει σε αφήνει με τη σωστή διάθεση, και κάτι που θα το θυμάσαι και λίγο μετά την έξοδο από την αίθουσα.


*Παίζει στις 23:00 στη "Φρίντα Λιάππα" στη Θεσσαλονίκη, στα πλαίσια των ειδικών προβολών του φεστιβάλ

Πλήρης ημερών και έργου, έσβησε πριν μερικές ώρες ο Robert Altman, στα 81 του. Ο πέντε φορές υποψήφιος για Όσκαρ σκηνοθέτης του MASH (1970), του Gosford Park (2001) και του A Prairie Home companion (2006), είχε αποκαλύψει στην τιμητική βράβευση της Ακαδημίας τον περασμένο Μάρτη, ότι την τελευταία δεκαετία την έβγαλε με μεταμοσχευμένη καρδιά, η οποία πιθανολογείται ότι τον πρόδωσε, μιας και δεν έχει ανακοινωθεί ακόμη αιτία θανάτου.

Update: Η estelle που γνωρίζει περισσότερα για να προσέχει όταν πλησιάζει ηλικιωμένους σκηνοθέτες σε καροτσάκια, έχει τον αποχαιρετιστήριο λόγο.

Πάει και ο Altman. Ενώ η καρδιά του πάλευε, η λευχαιμία τον έβγαλε νοκ άουτ. Στη μακριά ζωή του έδωσε πολλά και αναγνωρίζεται ως ένας από τους πρωτοπόρους σκηνοθέτες του προηγούμενου αιώνα, και μάλιστα χωρίς ακριβές σπουδές σε fancy ακαδημίες. Ξεκίνησε από τη δημιουργία βίντεο για βιομηχανικές εταιρείες, αλλά κατάφερε να κάνει την κριτική να τον πάρει σοβαρά. Η πιο αναγνωρισμένη κριτικά ταινία του είναι μάλλον το Nashville (1975), μετά το MASH (1970) και τελευταία το Gosford Park (2001). Έδωσε το στίγμα του με την αναδόμηση των genres, τη χρήση πολυπεπίπεδου soundtrack και τον τόνο αυτοσχεδιασμού που έδινε στις σκηνές του.

Δούλεψε με πλειάδα ηθοποιών και ήταν απ' αυτούς που δεν υποχωρούσε στα καπρίτσια τους να κινηματογραφεί τις καλές τους γωνίες. Κολλούσε στο όραμά του να σκηνοθετεί την ατμόσφαιρα χάους που κυριαρχεί στην πραγματική ζωή και όχι την οργάνωση του σετ. Η τελευταία του ταινία A Prairie Home companion (2006) εξέπληξε με τη ζωντάνια της, ενώ η αμερικάνικη Ακαδημία πέρισυ τον τίμησε με τιμητικό όσκαρ για το συνολικό του έργο. Σκηνοθέτησε επίσης για το θέατρο και την τηλεόραση και τελευταία δούλευε στην προετοιμασία παραγωγής για μια νέα ταινία. Δεν πρόλαβε. Κρίμα, γιατί κανείς μας δεν είχε σκεφτεί ότι η συνεργασία με τη Lindsay Lohan θα ήταν από τις τελευταίες χαρές της ζωής του. Tαινίες όπως Short Cuts (1993), The Player (1992), McCabe & Mrs. Miller (1971) θα μείνουν στη μνήμη όσων δε βολεύονται με τις συνταγές των στούντιο, τα οποία ο δημιουργός πονοκεφάλιασε όσο μπορούσε. "Ο Robert Altman είναι καλλιτέχνης και παίχτης", είπε ο Alan Rudolph γι'αυτόν.

Με το βραβείο κοινού του περασμένου Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ, και τη δεύτερη θέση στις ψηφοφορίες κοινού μέχρι στιγμής, ο νεαρός Κίμων Τσακίρης έχει κάτι περισσότερο από μια απλή ασπίδα στις επιθέσεις που δέχεται για το ντοκιμαντέρ του, Sugartown, για το μικρό δήμο της Ζαχάρως, και την εισαγωγή νυφών που είχε διοργανώσει πριν μερικά χρόνια ο δήμαρχός της.

Διακριτικός και ψύχραιμος, ο Τσακίρης είναι μάλλον ήρεμη δύναμη του φετινού φεστιβάλ, και με το ντοκιμαντέρ του να διαγωνίζεται μόνο του κόντρα στη μυθοπλασία στο ελληνικό τμήμα, μπορεί να αποτελέσει και την πιο σημαντική παρουσία για το δυναμικό του χώρου που εκπροσωπεί. Δεν κρύβει πάντως το άγχος του για το στοίχημα της διανομής της ταινίας του σε μερικούς μήνες, αλλά δεν νομίζω να διαφωνεί κανείς μαζί του, στο ότι αν το κοινό του δώσει ένα καλό ξεκίνημα, το φιλμ θα ρολάρει από μόνο του. Τις αντιρρήσεις της θα έχει φαντάζομαι, η μερίδα Ζαχαρωτιών που βρέθηκαν στην πρώτη προβολή της ταινίας, για να τον κατηγορήσουν ότι παραμόρφωσε την πραγματικότητα, και… επηρέασε το εκλογικό αποτέλεσμα στις πρόσφατες δημοτικές. Μεγάλη η χάρη του.

Δεύτερη χρονιά στις αίθουσες του Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης μετά την περσινή work in progress προβολή της, και μετά από μια βόλτα στα διεθνή του Πουσάν και του Σικάγο, και την Εβδομάδα Κριτικής των Καννών, η ταινία του Γιάννη Οικονομίδη, Ψυχή στο Στόμα (2006), εξακολουθεί να σοκάρει το κοινό, και να το φανατίζει. Άλλους υπέρ, άλλους κατά.

Γεμάτος αυτοπεποίθηση και σιγουριά για τη δουλειά του, ο σκηνοθέτης που λατρεύτηκε για το Σπιρτόκουτο (2002), υπερασπίζεται την ταινία του απέναντι σε όποιον δεν αντέχει να την καταλάβει, ακόμη κι αν χρειαστεί να… βγούνε έξω να τα πούνε. Όπως έγινε και προχθές βράδυ, μετά την προβολή, όταν το Q&A άναψε απ’ το πλήθος αγανακτισμένων με τον σκηνοθέτη, και αγανακτισμένων με τους αγανακτισμένους με τον σκηνοθέτη. Κοφτός, άμεσος και χειμαρρώδης, σαν την ταινία του, μίλησε και στις Μάζες, αφού πρώτα τις ψιλοαπέρριψε, και θα συνεχίσει να μιλάει στις μάζες, για να τις βγάλει απ’ τη φυτοποιημένη τους κατάσταση. Ακόμη κι αν αυτό σημαίνει ότι οι εταιρείες διανομής θα συνεχίσουν να τον απορρίπτουν, γιατί η ταινία του δεν είναι λέει… οικογενειακή. Και επειδή το κάνει χύμα, αν σας πειράζουν οι κακές λέξεις, προχωρήστε με προσοχή.

Από την αρχή της χιλιετίας και κάθε χρόνο τέτοια εποχή περίπου, ενώ οι υπόλοιποι βγάζουν τους πιο σέξι της χρονιάς και μετά αναρωτιούνται ποιος είναι ο αιδεσιμώτατος Τεντ που συγχαίρει τον George Clooney με ολοσέλιδες καταχωρήσεις, στο Variety, των παλιών καλών εποχών του, το Film Threat πιάνει αυτούς που κάναν πρωτοσέλιδα όλη τη χρονιά με την ανικανότητά τους. Ή, χειρότερα, απουσίαζαν εντελώς.

Πρώτη θέση φέτος πήρε, αναμενόμενα, η βουτιά στο χρηματιστήριο αγοράς εργασίας της μετοχής του Mel Gibson, που έκανε τους φίλους του τους Εβραίους να τρίβουν τα χέρια τους (που θα τον αγοράζουν φτηνά). Ενώ οι περσινοί νικητές και νιόπαντροι Cruise κατρακύλησαν στη 10η θέση, αφού οι αποδοχές του Tom δε κατρακύλησαν αντίστοιχα αρκετά, με την ανάσταση της United Artists να σώζει τη παρτίδα, προς το παρόν. Κατά τα άλλα, το πρώην έντυπο και εδώ και μια δεκαετία πια ηλεκτρονικό περιοδικό, επιμένει κάθε χρόνο να βάζει στη λίστα κάποιους σα τον Adam Sandler που επιμένουν να το διαψεύδουν, και κάποιους σα τον Woody Allen που επιμένουν να το επιβεβαιώνουν.

Την ώρα που το Variety κηδεύει το VHS, οι προβλέψεις δεν είναι καλές ούτε και για DVD / HD-DVD / Blu-Ray σύμφωνα με τη λίστα (στο #31), μιας και ετοιμάζεται να τα πνίξει η ηλεκτρονική διανομή όπως και τα έντυπα περιοδικά (στο #44). Ο θάνατος των remakes (#23) και των καλοκαιρινών ταινιών (#26) προαναγγέλεται λίγο πρόωρα. Αλλά οι κινηματογραφικοί κριτικοί (#9) μάλλον ακολουθούν τη μοίρα των γυναικών πάνω απ' τα 40 (#18) και η συμβουλή της βιομηχανίας πρόσφατα είναι να το γυρίσουν σε όσκαρ μπούκιν για να ζήσουν τα παιδιά τους. Εμείς τα κονομάμε έτσι από πέρσι ήδη.

Ο βαλκανικός κινηματογράφος δεν είναι μόνο ο Emir Kusturica, ούτε τελείωσε μαζί με τον πόλεμο στη πρώην Γιουγκοσλαβία. Οι ταλαιπωρημένες χώρες των Βαλκανίων εξακολουθούν να έχουν ιδιαίτερο τοπικό χρώμα και συνήθειες και δικά τους προβλήματα που προέκυψαν κυρίως από την αλλαγή του γεωπολιτικού χάρτη της περιοχής και, φυσικά, τον πόλεμο. Κάποια από αυτά αποφάσισε να καταγράψει η ευαίσθητη γυναικεία ματιά της Jasmila Zbanic και συγκίνησε άπαντες στο Φεστιβάλ του Βερολίνου --έφυγε με το πρώτο βραβείο-- και αλλού.
Μια μητέρα κάνει ό,τι περνάει απ’ το χέρι της, μέχρι και σε ύποπτα μπαρ δουλεύει, για να μην λείψει τίποτα στην καλομαθημένη κόρη της. Η απουσία του πατέρα δημιουργεί πολύ στενό δέσιμο μεταξύ τους, πράγμα που η μικρή εκμεταλλεύεται δεόντως. Σύντομα θα μάθει όμως ότι η αγάπη της μητέρας της δεν είναι και τόσο δεδομένη. Η ταινία αρχίζει in media res με τη μάνα να ψάχνει κακήν-κακώς το ποσό για να πληρώσει την εκδρομή της κορούλας της. Εκτός από την κακή οικονομική κατάσταση όμως, η Esma έχει και προσωπικές πληγές που της άφησε ο πόλεμος να αντιμετωπίσει. Η πάλη της να φανεί δυνατή και να μην αποκαλύψει σε κανένα τα θλιβερά συμβάντα αποδίδεται εξαιρετικά από την Mirjana Karanovic. Και η νεαρή Luna Mijovic δεν πάει πίσω, παρότι πρώτη φορά μπροστά στο φακό.

Εκτός από το υποκριτικό ατού, το σενάριο είναι γραμμένο έτσι ώστε να επιτρέπει εκτενείς αναφορές στα γεγονότα του πολέμου. Μαζικές θανατώσεις, ομαδικοί τάφοι, εγκλεισμός σε γκέτο, στρατιώτες που πέθαναν στην πρώτη γραμμή και αποτελούν τώρα περήφανη ανάμνηση για τις οικογένειές τους, όλα παραμένουν στην καθημερινή ζωή των κατοίκων του Σεράγεβο, στη γειτονιά της Grbavica. Η Zbanic σκηνοθετεί με γλαφυρές εικόνες την προσπάθεια των κατοίκων, και δη των γυναικών, να ορθοποδήσουν και να ξεχάσουν τις εικόνες φρίκης που έζησαν.


*Προβάλλεται στην απονομή των Balkan Fund Awards στις 20:00 στη "Σταύρος Τορνές" (στη Θεσσαλονίκη)

Οι ιστορίες πέντε ανθρώπων του ανώτερου κοινωνικού κλιμακίου, ξεκινούν από φαινομενικά άσχετα σημεία, για να συναντηθούν σε ένα κουβάρι υστερίας, παράνοιας και υποκρισίας, που φιλοδοξεί να απεικονίσει τη συννεφιασμένη ζωή των "διασήμων".
Όταν ένας άνθρωπος που βρίσκεται χρόνια πίσω από τη γραφομηχανή, αποφασίζει να περάσει πίσω από την κάμερα, το ξέρεις πως είναι πιθανό μερικές σκηνοθετικές αδυναμίες να τις δεις. Αλλά από έναν άνθρωπο που ζει χρόνια απ' το να βάζει γράμματα σε σειρά, κι έχει ένα μάτσο βιβλία και σενάρια θεατρικά και κινηματογραφικά κρεμασμένα στο ζωνάρι του, αυτό που δεν περιμένεις, είναι να προσπαθεί να στήσει ταινία, χωρίς σενάριο.

Το Illustration του Χαριτόπουλου, είναι κραυγαλέο προς αποφυγήν παράδειγμα της κατάρας των Ελλήνων δημιουργών, που δυσκολεύονται αφάνταστα να περάσουν από το concept στο story. Ξεκινά απ' την --εδώ που τα λέμε, πασέ κιόλας-- ιδέα του "έλα να σατιρίσουμε τη δηθενιά του jet set", και... απλά μένει εκεί. Και χωρίς καμιά σκηνοθετική ταυτότητα να καλύψει τα κενά του, ή να κρύψει τη φτώχεια των σκηνικών, το concept γίνεται ένα βαλτωμένο σύμπαν γκροτέσκων χαρακτήρων. Που ενώ θα μπορούσε να σουλουπωθεί σε μια υποφερτή τουλάχιστον εμπειρία, χάρη στο μοντάζ της Βίβιαν Γερογιάννη, και τις προχειρότητες της παραγωγής, δεν κάνει τίποτε άλλο από το να μείνει στο επίπεδο μιας δίωρης σπατάλης χρόνου και χρήματος. Και για τους δημιουργούς, και για τον θεατή.

*η ταινία προβάλλεται στις 17.30 στο Ολύμπιον, για το Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης

Λίγο πριν βγει επίσημα στη σελίδα του Happy Feet (2006), που παρεμπιπτόντως συναγωνίζεται φράκο με φράκο με τον καινούριο Bond λίγο πάνω από τα $40 μύρια στο αμερικάνικο μποξόφις, κυκλοφόρησε το μπούτλεγκ του τίζερ του 5ου Harry Potter.

Update: Το κλιπάκι έπαιξε στις αμερικάνικες αίθουσες, πριν από τη πρώτη, οριακά, ταινία στο μποξόφις όλο το παρασκευο-σαββατο-κύριακο που έσπρωξε περισσότερα ποπκόρν από κάθε άλλο μετά τα μεγάλα του καλοκαιριού. Και ολόκληρο και στη γερμανική, τουλάχιστο, τηλεόραση το ίδιο διάστημα. Και καμιά δεκαριά, από τα περίπου είκοσι δευτερόλεπτα που δε δείχνουν το σήμα της Warner και πανοραμικές απόψεις του Λονδίνου, είχαν ήδη κυκλοφορήσει από προχτές, μαζί με ένα κάρο screencaps από παραπροχτές. Και νωρίς χτες βγήκε και ολόκληρο σε πειρατική μορφή, και μετά σε καλύτερη στα γερμανικά και μετά σε συνδυασμό των δυο, στα γιουτιουμποειδή. Ε και πριν λίγο και σε μια σελίδα.. κάτι χορευταράδων πιγκουίνων, όπως είχε προαναγγελθεί.

Ένας θρίαμβος του marketing λοιπόν φέρνει τον τελευταίο προπομπό μεγάλης ταινίας του καλοκαιριού να προσγειώνεται στο δίκτυο μέσα σε πλήρη αδιαφορία. Τουλάχιστο έμαθες ότι φέτος ο Χάρης θα φοράει κοντομάνικα με τα μεγάλα παιδιά και είδες καλύτερα πως είναι η Helena Bonham Carter ντυμένη Bellatrix.

Το πρώτο πράγμα που σε υποδέχεται στη Θεσσαλονίκη, είναι το ανελέητο τικ τακ τοκ στα πλακάκια του αεροδρομίου, σαν τα κουτάλια του πιτσιρικά στο Mimic (1997). Και οι κοπέλες που βαδίζουν με πολύ ψηλά τακούνια σε πολύ λεπτές ισορροπίες. Ο Λευκός Πύργος, η ομίχλη του και τα άλλα πλακάκια στο λιμάνι που σου τσακίζουν τα πόδια και σου αφήνουν μελανιές στις πατούσες μια βδομάδα μετά για να θυμάσαι τα τρεχαλητά από αποθήκη σε αποθήκη δε πήγαν πουθενά και φέτος αν ανησυχούσες. Όπως και η υπόλοιπη φεστιβαλική S/M κατάσταση που φέρνει τη δική της αντιφατική ευφορία.

Αντιφατική σαν τη χτεσινή τελετή έναρξης, πιο ήρεμη και διακριτική απ’ την περσινή εξτραβαγκαντσα τσιρκολάνων, που ξεκίνησε με ένα γλυκό και χαριτωμένο, αλλά μάλλον άνευ στόχου κλιπάκι με τον Γιώργο Πυρπασόπουλο, την Αθηνά Μαξίμου και το cameo του Δημήτρη Σταρόβα, σε κλασική πλοκή βωβού ασπρόμαυρου, ειρωνικό προς την προβλεψιμότητα του κινηματογραφικού προϊόντος παρά το πέρασμα των χρόνων, και αρκετά αστείο για να κρατήσει το κοινό ζεστό μέχρι να πηδήξουν οι πρωταγωνιστές του από την οθόνη στη σκηνή. Για ν’ αρχίσουν να παρουσιάζουν το φεστιβάλ με ατάκες εξίσου ανέμπνευστες με τις περσινές, τη Μαξίμου να χάνει τα λόγια και να ξεχνά τις ατάκες με την ίδια συχνότητα της Μπρέμπου πέρσι, και όλα αυτά να ανοίγουν το δρόμο για τους επίσημους να ανέβουν στο podium και να πούνε τα δικά τους, για πάρα, μα πάρα πολύ ώρα. Απ’ όλους ξεχώρισε πάλι η διευθύντρια, Δέσποινα Μουζάκη, και πάλι όχι γι’ αυτά που έλεγε, αλλά για την τρεμουλιαστή, κουρασμένη φωνή της. Μπορεί να της είπαν ότι της πήγαινε την προηγούμενη φορά, αλλά εγώ ανησυχώ. Για την υγειά της.

Η πρώτη από τη τριάδα των ταινιών που γυρνάει ο David Fincher για τη Paramount βασίστηκε λέει στα βιβλία του Robert Graysmith για τον Ζωδιακό Δολοφόνο, που έστελνε κρυπτογράμματα στις εφημερίδες, όταν δε.. σκότωνε την ώρα του διαφορετικά, στα τέλη του '60. Οι άλλες δυο που ακολουθούν είναι το Torso (2007) με παρόμοιο θέμα και η Curious Case of Benjamin Button (2008) βασισμένη στο σύντομο διήγημα του Frances Scott Fitzgerald για κάποιον που γερνάει ανάποδα. Για την ώρα, λίγο ανάποδα ξεκινάει το πρώτο trailer της όλης ιστορίας, με τον σκηνοθέτη να αναφέρεται σαν ο υπογράφοντας το Se7en (1995) και το.. Panic Room (2002).

Τι απ τα δυο βλέπει να προκύπτει το Zodiac (2007) μας λέει, σαν πιο ειδικός, ο φίλος μας ο pdfincher (απλή συνωνυμία):

Υποθέτω (με ..διακριτική βεβαιότητα) πως η αναφορά στο Se7en ήταν έτσι κι αλλιώς αναμενόμενη. Είναι τόσο παγιωμένος ο συνειρμός του ονόματος του Fincher με την ταινία που ακόμα και κωμωδία να έφτιαχνε, στο τρέηλερ θα γράφανε πως την έκανε "ο δημιουργός του Se7en". Από την άλλη, με το Panic Room (αυτο)λανσαρίστηκε (και σχεδόν όχι άδικα) ως ο σκηνοθέτης που μπορεί να χτίσει με - μια σχεδόν βλάσφημα - χιτσκοκική άνεση ατμόσφαιρα.. εκκρεμότητας (κοινώς σασπένς) κινώντας μόνο την κάμερα μέσα σε ένα δωμάτιο δύο επί δύο – ακόμα κι όταν δεν του δίνει το σενάριο κίνητρα γι’αυτό. Οπότε δικαιούται θαρρώ να το αναφέρει στο.. βιογραφικό του.

Για το Fight Club δεν το συζητάω – είναι ένας μοναχικός καβαλάρης στη φιλμογραφία του Fincher. Τόσο μηδενιστική μάλιστα που μετά από αυτήν θα περίμενε κανείς ή να μην ξανακάνει ταινία (από συνεπή μηδενισμό) ή να πνιγεί στην "συμβατικότητα" (προσφέροντας απλόχερα το κίνητρο για την περιχαράκωση που τελικά είδαμε). Όταν λοιπόν μια ταινία οι ίδιοι οι διανομείς την προωθούν χρησιμοποιώντας τις υβριστικές ατάκες που έγραψαν οι κριτικοί γι’αυτήν κι όταν οι ίδιοι οι οπαδοί (και θέλω να πιστεύω και ο ίδιος ο Fincher – αν όχι η ίδια η ιστορία) την έχουν από νωρίς περιχαρακώσει, θα ήταν μάλλον αντιφατικό και ανίερο (αλλά κυρίως αποπροσανατολιστικό, συνεπώς και αντιεμπορικό) να παραπέμπεις σ’αυτήν μέσω του τρέηλερ μιας εντελώς άλλης, "συμβατικής" ταινίας. Η οποία ναι μεν φαίνεται να διαθέτει μια έντονη μυρωδιά από Se7en, δε φαίνεται να μιμείται ωστόσο τη βρωμιά του.

ΥΓ: Ή μπορεί απλά εγώ να σολάρω επειδή κατά βάθος τον ζηλεύω θανάσιμα.

Στην Αμερική και στη Βρετανία (λιγότερο) οι κινηματογραφικές ταινίες θεωρούνται προϊόν ανώτερο τηλεοπτικής προβολής (κατά συρροή). Το κενό που αφήνουν στο πρόγραμμα καλύπτουν παραγωγές σε όλα φτηνές, με θεματολογία που συχνά πυκνά πιάνει "αληθινές ιστορίες". Στην απέναντι πλευρά του Ατλαντικού προτιμάνε αυτές που 'χουν παίξει ήδη στη τιβί στη πρωτότυπη εκδοχή τους, ενώ στη προσταδώ αναφορά είναι τα ταμπλόιντ.
Μια παραγωγή επιπέδου ταμπλοειδούς τηλεταινίας είναι και η αγγλική Βασίλισσα (2006) με θέμα τη μεγαλύτερη φυλλαδο-ιστορία των 90s, αυτή του θανάτου και της κηδείας της πρώην πριγκίπισσας Diana. Με αλατοπίπερο που γίνεται.. γεύμα, αφού τα υπόλοιπα τα εξάντλησαν άλλες προσπάθειες ίσης καλλιτεχνικής αξίας, τη συμμετοχή του οίκου των Windsor στο πένθος. Το σενάριο, που μπορεί να 'χει όσες ελευθερίες θέλει περιγράφοντας παρασκηνιακά γεγονότα, εξαντλείται από τη μια σε εξυπνάδες με προφανή στόχο να κάνει συμπαθείς, στην αντιπαράθεσή τους, και τους δυό του πρωταγωνιστικού ζεύγους πρωθυπουργός - βασίλισσα. Και από την άλλη σε βαρύγδουπες δηλώσεις ικανοτήτων --"ξέρεις υπηρέτη μου που σ' έχω ογδόντα χρόνια, στον πόλεμο ήμουνα μηχανικός". "ναι κυρία, το διάβασα στη news of the world".-- με προφανέστερο στόχο να αντιγράψουν τη πιο εύκολη σκιαγράφηση χαρακτήρα στο βιβλίο με τις βασικές οδηγίες για φιλόδοξους συγγραφείς σαπουνόπερας. Η σκηνοθεσία που δε μπορεί να 'χει καμιά ελευθερία με προϋπολογισμό ανίκανο να καλύψει κανά τσεμπέρι της προκοπής για τη Mirren, αυτοπεριορίζεται ακόμα περισσότερο, στη μαζική αναπαραγωγή των πιο χιλιοπαιγμένων πλάνων αρχείου, στο στήσιμο καθ' υπόδειξη σκηνών που οδηγούν στα προηγούμενα (στήνω την άλλη εδώ όπως μου λένε και κοίτα τσουπ βγαίνει όπως βγήκε στο γυαλί), και στην έντεχνη τοποθέτηση σέλινων και πράσων στα πλάνα για να φαίνονται λίγο ακριβά τα παλτά της Dame Helen. Ή μπορεί να θέλει να δείξει κοινή θνητή τη μοναρχίδα και να μη το 'πιασα.

Το ότι μια τέτοια παραγωγή εντυπωσιάζει ανεξαίρετα τους κριτικούς όπου προβάλλεται, εγώ μόνο σα το μεγαλύτερο μνημείο του πόσο δημοφιλής παραμένει η απούσα της ιστορίας μπορώ να το εξηγήσω. Ή μπορεί και να 'ναι η μεγαλύτερη ροχάλα στα μούτρα όλων των ενδιαφερόμενων και να μη το 'πιασα.

*Η ταινία ανοίγει σήμερα στις 21:30 στο Ολύμπιον το 47ο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης

Πράκτορας της MI6 αποκτά την ταυτότητα του 007 και ξεκινά για την πρώτη του αποστολή: να εντοπίσει και να προσάγει στις υπηρεσίες της Αυτού Μεγαλειότητας, τον Le Chiffre, έναν Αλβανό τραπεζίτη – χρηματιστή κακοποιών, που κρύβει στο πειραγμένο μυαλό του, ένα κάρο ανεκτίμητα μυστικά για την παγκόσμια τρομοκρατία.
Ο πράκτορας, φυσικά, λέγεται Bond James Bond, αλλά αυτή του η κινηματογραφική έξοδος είναι τόσο πίσω στο χρόνο, που δεν ξέρει καν πώς πίνει το Martini του. Άσε που δεν ξέρει ότι στα υπόγεια της MI6 υπάρχει ένας τυπάκος που περνάει τις μέρες του φτιάχνοντας απίθανες γκατζετιές, όπως στυλό-τανκ και μαστίχες-αερόστατα. Πατώντας reboot στο ασθμαίνον franchise, η EON το απαλλάσσει από διάφορα προβλήματα, ένα απ’ τα οποία αυτή η μανιώδης προσήλωση στις τεχνολογικές μπούρδες --χωρίς να ξεχνάει βέβαια ότι μέγας χορηγός είναι η SONY. Ένα άλλο, η κοσμοπολίτικη αύρα του πράκτορα, ο οποίος εδώ, είναι, πολύ απλά, άγριος καλοκουρδισμένος εκτελεστής που προτιμά να χρησιμοποιεί τα δόντια και τα νύχια του, απ’ τις μπερέτες, τα καλάσνικοφ και τα χαπάκια. Ο Daniel Craig, σε μια θριαμβευτική εμφάνιση, δίνει στο χαρακτήρα του εσάνς αποπροσανατολισμένου (αλλά αποφασισμένου) πρωτάρη, σβήνοντας τον αέρα του υπεράνω socialite που είχε φέρει στο franchise ο Pierce Brosnan. Με την κτηνώδη κορμοστασιά του, τρέχει, πιάνει, σκοτώνει, πηδάει (και πηδάει), φέρνοντας τη δράση σε απόσταση γροθιάς, και το franchise από τα cocktail parties και τα γρήγορα αμάξια, στο ξύλο και την κατασκοπία. Οι γκόμενες μένουν ίδιες, μονάχα λιγότερο ηλίθιες, αλλά αυτό δεν ξέρω αν είναι καλό. Ή κακό.

Πάντως με το reboot δημιουργούνται κάποιες χωροχρονικές ασυνέχειες σε σχέση με την μεταψυχροπολεμική περίοδο που θεωρητικά ανδρώθηκε ο Bond και οι μυστικές υπηρεσίες που αντιπροσωπεύει, αλλά αυτό δεν είναι κάτι που θα απασχολήσει ιδιαίτερα κανέναν νομίζω. Και κυρίως όχι το ολοκαίνουριο, νεανικό fan base που είναι βέβαιο πως θα προκύψει. Σαν ταινία άσχετη με τη μυθολογία που κουβαλάει, το Casino Royale είναι ένα φοβερό τριπάκι σχεδόν ασταμάτητης δράσης με σφιχτό σενάριο, που υποφέρει από μια τρομερή κοιλιά στην τρίτη πράξη, αλλά παρά ταύτα, κλείνει το μάτι στους παλιούς γνωστούς του, λέγοντάς τους όσα ήξεραν, να τα βάλουν στην άκρη. Ο Campbell, που ξαναζωντάνεψε τον χαρακτήρα του Flemming πριν μια δεκαετία (και κάτι), του χτυπάει τώρα διπλή ένεση αδρεναλίνης, και αφήνει ελεύθερο ένα ντοπαρισμένο πλάσμα που έχει τη δυνατότητα να σαρώσει τα πάντα στο πέρασμά του. Αλλά, μπορεί το ίδιο άνετα να γυρίσει και να φάει μια και καλή τους δημιουργούς του, αν δεν το καθοδηγήσουν σωστά, κι αρχίσουν τις γνωστές αηδίες με τις αόρατες BMW και τα ιπτάμενα Playstation.

Τη τιμή να παίξει τη γυναίκα που ερωτεύτηκε ο Bond (και φυσικά τον πρόδωσε) έχει η Eva Green, με προσόντα που όλοι ξέρουμε απ' το παρισινό τρίο των Ονειροπόλων (2003) του Μπερτολούτσι. Και για να τιμήσουμε κι εμείς την εβδομάδα πρακτόρων που γυρνάνε όταν φωνάξεις James, κόψαμε καναδυό σελίδες από τις εμφανίσεις της πρασινομάτας στην Arena και το GQ που κυκλοφορούν στη Βρετανία. Εμφανίσεις με πολύ στυλ.. Vesper, που είναι το όνομά της στη ταινία και η ορίτζιναλ συνταγή για το μαρτίνι του 007 (με μια δόση βότκας). Το αν η εμφάνισή της στο φιλμ θα τη βάλει και στα καλύτερα ή τα χειρότερα κορίτσια της μεγάλης οικογένειας του franchise, θα το αποκαλύψει ο verbal οσονούπω.

Έπαιξε τα ξημερώματα στους Simpsons αυτής της βδομάδας, και παράλληλα κυκλοφόρησε και στο δίκτυο, το "trailer" της ταινίας που θα 'πρεπε να έχει βγει εδώ και καμιά δεκαριά χρόνια.

Η σειρά αναμφίβολα αποτελεί pop icon του τέλους του προηγούμενου αιώνα (και το χαρακτήρισε κιόλας) με τεράστια αναγνωρισιμότητα πια σε όλο τον πλανήτη. Γι' αυτό και η Fox διάλεξε ειδικά το.. 5ο επεισόδιο του 18ου κύκλου της για να αποκαλύψει με κάθε επισημότητα τον προπομπό της κινηματογραφικής μεταφοράς της. Αυτό που 'κανε το επεισόδιο ξεχωριστό ήταν ότι προβλήθηκε τη Κυριακή μετά τον κατακλυσμό του δικτύου (και όλων των μέσων που ελέγχει η Viacom) με το trailer του Spider-Man 3 (2007). Και προφανώς η παραγωγή έχει εξίσου μεγάλες μπλοκμπαστερικές φιλοδοξίες. Και προφανέστερα ελπίζει ότι το προϊόν της θα πουληθεί μόνο του και μάλιστα στη μεγάλη πλειοψηφία (βλ. γιαγιάδες και εγγονούς) που δε βλέπει τη σειρά (αλλά ξέρει τις κούκλες). Αφού το κλιπάκι, δεν έχει και πολλά περισσότερα (διάβαζε τίποτα) να αποκαλύψει για τη ταινία από το teaser (ή τα δυο preview animatics που κυκλοφορούν από τη Comicon). Και τους πιστούς φαν τους εξόργισε ψήνοντάς τους να περιμένουν.. trailer. Ενώ τελικά ξεφούρνισε μια πλακίτσα σε βάρος της Pixar και των υπόλοιπων τρισδιαστατογράφων. Με animation φτιαγμένο κυρίως σε.. 3D και περασμένο από toonshading να δείχνει δισδιάστατο.

Πλάκα έχει πάντως. Που λείπει πια απ' τη σειρά.

Το τυρί φτιάχνεται από γάλα. Και χωρίς αυτό δε θα υπήρχε Inland Empire. Και αν θες να δεις τη μεγαλύτερη ερμηνεία του 2006, τσέκαρε τη Laura Dern στο (το μάντεψες) Inland Empire (2006). Και για να στα πει αυτοπροσώπως, ο David Lynch βγήκε χτες στη γωνία Hollywood και La Brea του LA. Παρέα με την αγελάδα-παραγωγό (μέσω γάλακτος και τυριού, είπαμε) της νέας του ταινίας. Ταινία που, όπως ανακοίνωσε πριν ένα ακριβώς μήνα, πρόκειται να διανείμει ο ίδιος, θέλοντας να "εξερευνήσει ένα νέο μοντέλο, συνεπές με τον ατρόμητο τρόπο δημιουργίας του (το μάντεψες) Inland Empire". Το μοντέλο διανομής αυτό, σύμφωνα με πληροφορίες του σκηνοθέτη, εφαρμόζεται με επιτυχία στη μακρινή Ελλάδα από ατρόμητους Νιγηριανούς (και άλλους) μετανάστες.

Τον ατρόμητο stalker του δημιουργού έκανε ο Defamer. Με αμφίεση Elephant Man υποθέτω.

Τι καλύτερο απ' το να ξυπνάς το πρωί και να σε περιμένει ζεστός καφές και το καινούριο trailer του Spider-Man; Μ' αυτήν την τεχνολογία των ρολογιών κάνεις μαγικά πράγματα τελικά. Η αλήθεια είναι βέβαια ότι το trailer του Spider-Man θα ‘πρεπε να σε ξυπνάει περισσότερο, αλλά αυτή η ορχηστρική μουσική με κοιμίζει κάπως. Άσε που με όλα αυτά τα fade to black ψιλοζαλίστηκα στην αρχή. Κι όπως σημείωσε κι ο cheaplog, ελπίζω να έχουν σκοπό να κάνουν ποοοολύ rendering ακόμα, γιατί διαφορετικά τα CGI τους τα βλέπω για πισωγύρισμα στην πρώτη ταινία.

Spoiler alert. Θα προχωρήσω σε μερικές λεπτομερειούλες, για να λύσω απορίες. Επειδή όμως μπορεί να σου χαλάσω και εκπλήξεις, σκέψου το πριν συνεχίσεις. Στην πρώτη ματιά, το trailer κυρίως τονίζει την ύπαρξη του Sandman και επιβεβαιώνει τον Goblin 2.0, φροντίζοντας να μη χαθούν κάτω απ’ το βάρος του πολύ σημαντικότερου Venom. Τώρα, ο τρόπος που εισάγεται ο Sandman στη μυθολογία, ως ο αληθινός φονιάς του θείου Parker, μου κάνει λίγο σε Λάμψη, αλλά υποθέτω αυτή η παράκαμψη θα βοηθήσει το storyline να τονίσει πόσο διαφθείρει τον Spider-Man ο συμβιωτικός οργανισμός. Υποθέτοντας πάντα ότι είναι υπό την επήρειά του, στη σκηνή που επιτίθεται στον φονιά μέσα στο φορτηγό που (θεωρητικά) τον μεταφέρει στη φυλακή, βοηθώντας τον έτσι να αποδράσει ξανά. Και βέβαια το ίδιο βροντοφωνάζει και η σκηνή όπου ο Parker με την μαύρη πια στολή, σκοτώνει (μάλλον) τον Harry Osborn (aka Black Goblin) με μια απ’ τις βόμβες του. Μην ξεχνάς ότι μιλάμε για έναν ήρωα που δεν έχει σκοτώσει ποτέ. Οι αντίπαλοί του πέθαιναν στη δράση, ο Spider-Man δεν ήταν ακριβώς υπαίτιος.

Τώρα, για όσους έχουν αμφιβολίες για το αν η μεγάλη αναμέτρηση του Spidey με τον Venom θα γίνει εδώ, ή στο επόμενο sequel, πιστεύω αρκεί να σημειώσουν ότι ο Spider-Man, ακόμα και με τη μαύρη στολή, ρίχνει λευκούς ιστούς. Και μετά να δουν αυτά τα τρία screencaps. Και μιας και πιάσαμε τις φωτογραφίες, ρίξε μια ματιά και σ’ αυτήν εδώ, και πες μου με ποια λογική, ο συμβιωτικός οργανισμός που υποτίθεται γίνεται μέρος των κυττάρων του Spider-Man και τον αγκαλιάζει ανά πάσα στιγμή, παρουσιάζεται εδώ ως... μια απλή καουτσουκένια στολή. What the...

Update (12/11): Πριν λίγο κυκλοφόρησε και άλλη μια version του trailer, με υλικό απ' αυτό που προβλήθηκε στο Comic Convention του San Diego το περασμένο καλοκαίρι, και μπόλικες, χορταστικές εικόνες του μαύρου Spider-Man και του Venom. Βέβαια αρκετό είναι τελείως raw, και αν δεν νομίζεις ότι θα αντέξεις τη συγκίνηση μιας βόλτας στα σαγόνια του Venom τόσο νωρίς, μην το δεις ακόμα. Το πιθανότερο είναι πάντως η διαρροή να ήρθε απ' την ίδια τη Sony και το footage να εξαφανιστεί απ' το δίκτυο τόσο ξαφνικά όσο εμφανίστηκε, αλλά εμείς λέμε να το κρατήσουμε όπως και να 'χει. Να προλάβεις κι εσύ να προετοιμαστείς, ε;

Μη δεις το τρέιλερ γιατί καίει σε δυο λεπτά αστεία που αξίζουν μεγαλύτερη άπλα. Μη διαβάζεις αναλύσεις που ρίχνουν υγρό αέριο στις μολότωφ που πετάει η ταινία στις αίθουσες. Μη ξεχάσεις να πάρεις μαζί τα χάπια και τον αναπνευστήρα σου.
Από την άνοιξη που ο Sacha Baron Cohen έσκασε μύτη στις Κάνες με μαλλούρα μουστάκα και φλούο στριγκ μαγιό φορεμένο μέχρι τους ώμους, οι πλάκες που έχει στήσει σε φεστιβάλ, events και κανάλια είναι ολόκληρο σήριαλ. Υλικό για μια ακόμα τηλεοπτική σειρά γυρίστηκε στα γυρίσματα, κόπηκε στο κόψιμο, και βγαίνει σε όποια σελίδα είναι στο δίκτυο από όποιον έχει σύνδεση. Η διαφορά στα σκηνικά είναι στα σκηνικά, αφού ο ρεπόρτερ από το Καζακστάν, που γύρναγε τη γη της ελευθερίας εκθέτοντας τη βλακεία και τη προκατάληψη των γενναίων της, έφαγε πολύ ξύλο. Ενώ ο κωμικός που τον ενσάρκωνε και ακόμα δε μπορεί να βγει από το ρόλο του, όσο προωθεί το δημιούργημά του, απολαμβάνει θριαμβευτικές υποδοχές, πια.

Και δίκαια αφού αυτό που έκανε, απροβάριστα με χρησιμοποιημένα υλικά, είναι τόσο ξεχωριστό, όσο δύσκολο είναι να μετρήσεις τα @@ που χρειάστηκε και να θυμηθείς αν γέλασες ποτέ έτσι.

Δες/Κρύψε τις αίθουσες που ανοίγει

---

*Το πρόγραμμα αναδημοσιεύεται από το Αθηνόραμα και ισχύει για τη πρώτη βδομάδα προβολής

ΚΕΝΤΡΟ - ΚΟΛΩΝΑΚΙ
ΙΝΤΕΑΛ
Πανεπιστημίου 46 (ΜΕΤΡΟ Πανεπιστήμιο), 2103826720.
Πεμ. - Τετ.: 18.30/ 20.30/ 22.30

ΑΜΠΕΛΟΚΗΠΟΙ - ΝΕΑΠΟΛΗ
ΠΛΑΖΑ 1
Κηφισίας 118, Ερυθρός (συγκρότημα Μαρινόπουλου), 2106921667, 2106917722.
Πεμ. - Τετ.: 19.00/ 21.00/ 23.00. Σάβ., Κυρ. & 17.20. Δευτ. μόνο 19.00/ 23.15

ODEON KOSMOPOLIS - ΜΑΡΟΥΣΙ
ODEON KOSMOPOLIS ΜΑΡΟΥΣΙ ΑΙΘΟΥΣΑ 11
Λεωφ.Κηφισίας 73, Αγ.Θωμάς, Μαρούσι (Κόμβος Αττικής Οδού), 8011160000.
Πεμ. - Τετ.: 18.00/ 20.00/ 22.00/ 00.00. Σάβ., Κυρ. & 16.00

VILLAGE CENTRE ΜΑΡΟΥΣΙ
VILLAGE CENTRE ΜΑΡΟΥΣΙ ΑΙΘΟΥΣΑ 9
Φραγκοκκλησιάς & Γρανικού, Μαρούσι, 2108108080.
Πεμ. - Τετ.: 20.30/ 22.30. Σάβ., Κυρ. & 18.30
VILLAGE CENTRE ΜΑΡΟΥΣΙ ΑΙΘΟΥΣΑ 10
Φραγκοκκλησιάς & Γρανικού, Μαρούσι, 2108108080.
Πεμ. - Τετ.: 16.30/ 18.30/ 20.30/ 22.30/ 00.30. Σάβ., Κυρ. & 12.30/ 14.30

VILLAGE 15 CINEMAS @ THE MALL
VILLAGE 15 CINEMAS @ THE MALL ΑΙΘΟΥΣΑ 7 MAX SCREEN
Aνδρέα Παπανδρέου (Παράπλευρου Αττικής Οδού), Μαρούσι, Θέση Ψαλίδι, 2106104100.
Κυρ.: 11.00/ 13.30/ 16.00/ 18.30/ 21.00/ 23.30. Τετ. 13.00/ 15.30/ 18.00/ 00.15
VILLAGE 15 CINEMAS @ THE MALL ΑΙΘΟΥΣΑ 7 MAX SCREEN
Aνδρέα Παπανδρέου (Παράπλευρου Αττικής Οδού), Μαρούσι, Θέση Ψαλίδι, 2106104100.
Πεμ. - Τετ.: Πέμ. & Δευτ., Τρ. 13.30/ 16.00/ 18.30/ 21.00/ 23.30. Παρ. 15.00/ 17.30/ 20.00/ 22.30/ 01.00. Σάβ. 12.30/ 15.00/ 17.30/ 20.00/ 22.30/ 01.00
VILLAGE 15 CINEMAS @ THE MALL ΑΙΘΟΥΣΑ 8 COSMOTE
Aνδρέα Παπανδρέου (Παράπλευρου Αττικής Οδού), Μαρούσι, Θέση Ψαλίδι, 2106104100.
Πεμ. - Τετ.: Πέμ. & Δευτ.-Τετ. 21.00. Παρ. 22.30. Σάβ. 20.00/ 22.30. Κυρ. 18.30/ 21.00
VILLAGE 15 CINEMAS @ THE MALL ΑΙΘΟΥΣΑ 9
Aνδρέα Παπανδρέου (Παράπλευρου Αττικής Οδού), Μαρούσι, Θέση Ψαλίδι, 2106104100.
Τετ.: 21.00

STER CINEMAS ΑΓ. ΕΛΕΥΘΕΡΙΟΣ
STER CINEMAS ΑΓ. ΕΛΕΥΘΕΡΙΟΣ ΑΙΘΟΥΣΑ 10
Αχαρνών 373-375. (ΗΣΑΠ Αγ. Ελευθέριος), 2102371000. Τηλ. Κρατήσεων 2102371000.
Πεμ. - Τετ.: 17.50/ 19.50/ 21.40/ 23.30. Σάβ., Κυρ. & 15.50

VILLAGE CINEMAS ΠΑΓΚΡΑΤΙ
VILLAGE CINEMAS ΠΑΓΚΡΑΤΙ ΑΙΘΟΥΣΑ 5
Υμηττού 110 & Χρεμωνίδου (Εμπ. Κέντρο Athens Millenium), Παγκράτι, 2108108080.
Πεμ. - Τετ.: 15.45/ 17.45/ 20.00/ 22.00/ 00.00. Σάβ., Κυρ. & 13.45

NANA CINEMAX - ΔΑΦΝΗ
ΝΑΝΑ CINEMAX ΑΙΘΟΥΣΑ 3
Λ.Βουλιαγμένης 179 (ΜΕΤΡΟ Αγ.Ιωάννης), 2109703158, 2109706865.
Πεμ. - Τετ.: 17.20 (εκτός Σάβ., Κυρ.)/ 19.00/ 20.40/ 22.20/ 00.00

VILLAGE 9 CINEMAS @ FALIRO
VILLAGE 9 CINEMAS @ FALIRO ΑΙΘΟΥΣΑ 6
Παλαιά Λεωφ.Ποσειδώνος 1 & Μωραϊτίνη 3, Δέλτα Π.Φαλήρου, 2108108080.
Πεμ. - Τετ.: 21.00. Kυρ. & 18.45
VILLAGE 9 CINEMAS @ FALIRO ΑΙΘΟΥΣΑ 7 Vmax
Παλαιά Λεωφ.Ποσειδώνος 1 & Μωραϊτίνη 3, Δέλτα Π.Φαλήρου, 2108108080.
Κυρ.: 12.00/ 14.15/ 16.30/ 18.45/ 21.00/ 23.15
VILLAGE 9 CINEMAS @ FALIRO ΑΙΘΟΥΣΑ 7 Vmax
Παλαιά Λεωφ.Ποσειδώνος 1 & Μωραϊτίνη 3, Δέλτα Π.Φαλήρου, 2108108080.
Πεμ. - Τετ.: Πέμ. 14.15/ 16.30/ 18.45/ 21.00/ 23.15. Παρ. & Δευτ.-Τετ. 14.15/ 16.30/ 18.45/ 21.00/ 23.15/ 01.30. Σάβ. 12.00/ 14.15/ 16.30/ 18.45/ 21.00/ 23.15/ 01.30.

ODEON STARCITY - Λ. ΣΥΓΓΡΟΥ
ODEON STARCITY ΑΙΘΟΥΣΑ 1
Λεωφ.Συγγρου 111 & Λεοντίου, Ν.Κόσμος, 8011160000.
Πεμ. - Τετ.: 18.00/ 20.00/ 22.00/ 00.00. Σάβ., Κυρ. & 16.00

VILLAGE PARK ΡΕΝΤΗ
VILLAGE PARK ΡΕΝΤΗ VILLAGE CINEMAS GOLD CLASS 2
Πέτρου Ράλλη & Θηβών, 'Αγιος Ιωάννης Ρέντη, 2108108080.
Πεμ. - Τετ.: 19.30/ 21.45. Παρ., Σάβ. & 00.15
VILLAGE PARK ΡΕΝΤΗ VILLAGE CINEMAS GOLD CLASS 4
Πέτρου Ράλλη & Θηβών, 'Αγιος Ιωάννης Ρέντη, 2108108080.
Πεμ. - Τετ.: 14.30/ 16.30/ 18.30/ 20.45/ 22.45/ 00.45. Σάβ., Κυρ. & 12.30
VILLAGE PARK ΡΕΝΤΗ ΑΙΘΟΥΣΑ 6
Πέτρου Ράλλη & Θηβών, 'Αγιος Ιωάννης Ρέντη, 2108108080.
Πεμ. - Τετ.: Πέμ. & Δευτ.-Τετ. 21.45. Παρ., Σάβ. 21.45/ 00.15. Κυρ. 19.30/ 21.45
VILLAGE PARK ΡΕΝΤΗ ΑΙΘΟΥΣΑ 7
Πέτρου Ράλλη & Θηβών, 'Αγιος Ιωάννης Ρέντη, 2108108080.
Πεμ. - Τετ.: 15.00/ 17.15/ 19.30/ 21.45/ 00.15. Σάβ., Κυρ. & 12.45

STER CINEMAS ΙΛΙΟΝ
STER CINEMAS ΙΛΙΟΝ ΑΙΘΟΥΣΑ 5
Λεωφ.Δημοκρατίας 67Α, Ίλιον, 2102371000. Τηλ. Κρατήσεων 2102371000.
Πεμ. - Τετ.: 17.30/ 19.30/ 21.20/ 23.30. Σάβ., Κυρ. & 15.30

Η πόλη του φωτός, γίνεται έμπνευση για είκοσι δημιουργούς, που λένε μια πεντάλεπτη ιστορία με το δικό τους προσωπικό στυλ σ' αυτό το σπονδυλωτό. Μπορεί να μην υπάρχει συνοχή και να μη σε νοιάζει πότε και αν οι ήρωες κάθε βινιέτας θα διασταυρωθούν μεταξύ τους, αλλά μερικά διαμαντάκια σε κάνουν να εύχεσαι το λεπτό να κρατήσει μισή ώρα.Ξεχωρίζουν του Wes Craven, χαριτωμένο σα ...να το έγραψε ο Οscar Wilde, η σαγηνευτικά βαμπιρική βόλτα του Elijah Wood, η φάτσα του τουρίστα Steve Buscemi που περιμένει στο μετρό (των αδελφών Coen), το συγκινητικά στρατευμένο του Walter Salles με την Catalina Sandino Moreno ως μετανάστρια baby sitter, η έντονη νεανική και πρωτότυπη σχέση της Natalie Portman με τυφλό φοιτητή, η ικανή να προκαλέσει δάκρυα (flashback) ιστορία ενός άστεγου μουσικού, που αποδεικνύει πως τίποτα δεν είναι όπως φαίνεται, και στον αντίποδα, η εξίσου αληθινή, αλλά ξεκαρδιστική, μοναχική ταξιδιωτική εμπειρία μιας αμερικανίδας στο Παρίσι του Alexander Payne.

Υπάρχουν φυσικά και τα αδιάφορα, εκεί που περιμένεις με αγωνία, όταν βλέπεις το όνομα του Gus Van Sant ή του Alfonso Cuaron, τα κλισέ για το θρησκευτικό φανατισμό (της Gurinder Chadha), ακόμα και κανά δυο κουφά. Αλλά στη πλειοψηφία τους έχουν μια ιστοριούλα, που θα μπορούσε να συμβαίνει σε οποιαδήποτε γειτονιά κι εσύ νιώθεις χαρούμενος που διαδραματίστηκε στη δική σου... εκεί δηλαδή ακριβώς που βρίσκεται η κινηματογραφική αίθουσα.

Στις 23 Φεβρουαρίου του 1945, κατά την απόβαση των αμερικανικών στρατευμάτων στην Iwo Jima, 6 πεζοναύτες κατέλαβαν ένα ύψωμα του νησιού, κι ανέβασαν την περήφανη αστερόεσσα. Το φωτογραφικό στιγμιότυπο, έκανε το γύρο του κόσμο, κι απέκτησε τέτοια εικονική αξία που η αμερικάνικη κυβέρνηση ανακάλεσε τα καμάρια της στην πατρίδα τους, τα παρασημοφόρησε και τα αμόλησε σε μια καμπάνια ανύψωσης ηθικού των πολιτών, τους οποίους και καλούσε να βάλουν το χέρι βαθιά στην τσέπη, μπας και βρουν κάνα κρυμμένο σέντι να δώσουν για τον χρεοκοπημένο αγώνα. Το ανέκδοτο: οι τρεις μπροστάρηδες της επιχείρησης, δεν είχαν καμία σχέση με το περιστατικό, ενώ η φωτογραφία, ήταν της ανύψωσης μιας δεύτερης σημαίας-αντικαταστάτη, στο ίδιο σημείο.
Ο Eastwood, και το πείραμα Flags of Our Fathers / Red Sun, Black Sand, δυο ταινίες για τη μάχη της Iwo Jima με μια για κάθε πλευρά του μετώπου, φαινόταν ως το αδιαφιλονίκητο φαβορί για τα φετινά Όσκαρ, μέχρι που... προβλήθηκε το πρώτο. Όχι πως έχει χάσει τελείως τη φόρα του βέβαια. Αλλά τα ασήκωτα προβλήματα στο μοντάζ, που αφ’ ενός ξεχειλώνουν την ταινία στις 2+ ώρες χωρίς να υπάρχει ψαχνό στο σενάριο να τις στηρίξει, κι αφ’ εταίρου σακατεύουν το ρυθμό αδυνατώντας να δέσουν τα τρία storylines με τρόπο που να κρατάει ζωντανό το όποιο ενδιαφέρον, αποκλείεται να τον αφήσουν να δει χαρά στην κατηγορία της καλύτερης ταινίας. Το σενάριο που έγραψε ο Broyles και πέρασε ένα χεράκι ο Haggis στους διάλογους, φτύνει μεν το hype machine της στρατιωτικής βιομηχανίας, σκιτσάροντας την ευκολία της δημιουργίας ηρώων, δεν ασχολείται όμως ιδιαίτερα ούτε με τον τρόπο που τέτοιες διαδικασίες μπαίνουν σε κίνηση, ούτε με την ανάγκη των ανθρώπων για ήρωες σε μια εποχή σαν εκείνη, ούτε καν με την εποχή εκείνη, ή με τους κατασκευασμένους ήρωες, που μένουν σε κλισαρισμένη σκιαγράφηση και ανεπαρκή ανάπτυξη. Άσε που κάθε τόσο σου πετάει χαρακτήρες που ούτε που θυμάσαι αν και πότε τους ξανάδες και τι έκαναν και που. Οπότε βλέπω τον Eastwood με ελπίδες μονάχα στην κατηγορία Σκηνοθεσίας, γιατί εδώ που τα λέμε, είναι ό,τι πιο μεγάλο έχει κάνει, καμιά φορά σε πείθει ότι έχει όραμα, πετυχαίνει στα CGI μια εντυπωσιακή ισορροπία οικονομίας κι αποτελεσματικότητας, και έχει φοβερό μάτι για τη λεπτομέρεια. Ε και μερικές εικόνες τις παίρνεις μαζί σου και έξω απ’ την αίθουσα. Άλλο αν αυτές είναι κυρίως οι λιγοστές απ’ την οπτική των Γιαπωνέζων.

Τώρα πάλι, ποτέ δεν ξέρεις. Οι κριτικοί στην Αμερική είναι διχασμένοι, με την παλιά φρουρά να πετάει λουλούδια στον Eastwood και αστεράκια με τη σέσουλα, απ’ τη μια γιατί σε κάποιους θύμισε τα νιάτα τους, κι απ’ την άλλη γιατί θεώρησαν πολύ σπουδαίο πράγμα που η ταινία του δεν είναι μιλιταριστική προπαγάνδα-λατρεία του θάρρους και της τόλμης των παππούδων τους πεζοναυτών που έσωσαν τον κόσμο απ’ την κομουνιστική απειλή. Φτάσαν να θεωρούν το δεδομένο ως προτέρημα δηλαδή. Στην από’ δω μεριά πάλι, απ’ ό,τι κατάλαβα, ο Δανίκας είναι ενθουσιασμένος με τη σημειολογία της σημαιολογίας. Εγώ πάλι, περίμενα μέχρι τους τίτλους τέλους, πότε θ’ αρχίσει η ταινία. Τρέχα γύρευε.

Διαταραγμένος sociopath που έμαθε τι σημαίνει ζωή όταν συνάντησε το θάνατο, φροντίζει να ενημερώσει τους συνανθρώπους του, εμπλέκοντάς τους σε αποφάσεις ζωής-θανάτου που περιλαμβάνουν φρικιαστικά βασανιστήρια. Ξέρεις τώρα.
Πιάσε μια σπληνάντερο, μια κοκορέτσι και μια πλεμόνια ανοιχτά στο αίμα τους, κι ετοιμάσου για μιάμιση ώρα σπλατεριάς και gore χωρίς υπεκφυγές, αλλά και χωρίς τίποτα περισσότερο. Το whodunit της πλοκής που είχε κάτι παραπάνω απ’ το μισό μερίδιο της επιτυχίας της πρώτης ταινίας, πέφτει όσο ανεβαίνουν τα νούμερα δίπλα στον τίτλο, πράγμα λογικό, αφού τελικά το Saw δεν εγκαινίασε μια νέα εποχή στον έξυπνο τρόμο όπως είχαμε ελπίσει όλοι πριν 2-3 χρόνια, αλλά μια νέα εποχή στη γραφική βία.

Το πρόβλημα είναι ότι δεν ασχολείται κανείς αρκετά για να μας κάνει να εμπλακούμε στην ίντριγκα, γιατί με τόσα λίπη και σωθικά που πρέπει να απλώσουν, που να βρεθεί χρόνος. Χρόνος δεν υπάρχει ούτε για να στηθούν οι πολύπλοκες παγίδες που τουλάχιστον κρατούσαν γερά ακόμα στο πρώτο sequel, κι έτσι το Saw III μένει με υπέρβαρο στο κρέας, και ελάχιστα μπαχαρικά για γεύση. Οπότε, δε λέω, χορταίνεις, αλλά μια σαπίλα την ακούς.

Δύο πράγματα κρατάω ως αισιόδοξα απ’ τη σημερινή συνέντευξη τύπου του Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης για την 47η έκδοσή του, που ξεκινά στις 17 Νοέμβρη στη συμπρωτεύουσα.

Πρώτα, την ομιλία της διευθύντριάς του, Δέσποινας Μουζάκη. Όχι ιδιαίτερα γι’ αυτά που έλεγε, όσο για την τρεμουλιαστή φωνή και το ζαλισμένο βλέμμα της ενόσω τα έλεγε. Τα όρια της λιποθυμίας στα οποία φαινόταν να βρίσκεται, θέλω να υποπτεύομαι ότι φανερώνουν επερχόμενη υπερκόπωση απ’ όλα τα οργανωτικά, η οποία ελπίζω θα αποδειχθεί ότι δεν πήγε εις μάτην. Η δυναμικότητά της πριν από καμιά δεκαριά μήνες που αναλάμβανε το πόστο, και τα φρεσκαρίσματα που έκανε φέτος στο merchandise του φεστιβάλ, μαζί με τα προγράμματα για την εμπορική προώθηση των ταινιών της διοργάνωσης, μ’ έχουν πείσει για τον προσανατολισμό της σε πιο οικονομικά φιλελεύθερα λημέρια, κι αυτό μου κάνει σε καλό.

Κι έτσι ερχόμαστε και στο δεύτερο σημείο της συνέντευξης, δια στόματος Υπουργού Πολιτισμού, του κ. Βουλγαράκη, ο οποίος πήρε στάση τεχνοκράτη, ξεκαθαρίζοντας ότι δεν είναι άνθρωπος του πολιτισμού, αλλά της πολιτικής. Και η δουλειά του είναι τα αποτελέσματα και οι διεκπεραιώσεις, που θα κάνουν ευκολότερη τη ζωή των ανθρώπων του πολιτισμού. Κι ύστερα πέταξε όρους όπως “φορολογικά κίνητρα”, “προικοδότηση ενδιαφερομένων”, “σπρώξιμο” ταινιών με ελληνικό ενδιαφέρον και “χορηγίες”, προκαλώντας ένα σούσουρο σε διάφορες σκληροπυρηνικές πένες που νιώθουν μαχαιριές στις καρδιές όταν αναφέρεσαι στον κινηματογράφο ως οικονομικό μέγεθος. Κι ύστερα γαβγίζουν που κανείς δεν κάνει τίποτα για να γυρίζονται ταινίες στην Ελλάδα.

Όλα αυτά βέβαια ανάμεσα σε όμορφα λόγια μεγάλα, που θα 'χεις ξανακούσει, οπότε μη στα ξαναλέω. Γιατί αυτό που μας ενδιαφέρει άμεσα, είναι οι ταινίες που θα δούμε. Το πρόγραμμα του φεστιβάλ είναι live εδώ (σε pdf), αλλά μην αποκλείεις μερικές αλλαγούλες όσο πλησιάζουν οι μέρες. Και πριν χαθείς στα εκατοντάδες πολύχρωμα τετραγωνάκια, πιάσε ένα στυλό και σημείωσε μερικούς τίτλους. Πέρα από το πολύβουο και πολυαναμενόμενο The Queen του Frears, και τον καινούριο Alain Resnais, Private Fears in Public Places, που θα ανοίξουν και θα κλείσουν τη διοργάνωση (μέσα στη γνωστή κοσμοσυρροή), στο δεκαήμερο θα κάνουν τις πρεμιέρες τους και τα The Last King of Scotland (με τον Whitaker και το ξεθυμασμένο του buzz για Όσκαρ Α’ ανδρικού), Inland Empire (του David Lynch που βρίσκεται σε άλλο επίπεδο ύπαρξης), Fast Food Nation (όπου ο Linklater κάνει κιμά την αμερικάνικη κουλτούρα και τη σερβίρει ανάμεσα σε ψωμάκια), Pan’s Labyrinth (η Αλίκη στη Χώρα των Εφιαλτών του del Toro), The Fountain (το αμφιλεγόμενο έπος του Aronofsky), και The Host (που παίζει να’ναι το ασιατικό horror της χρονιάς). Εκτός απ’ τις μεγάλες πρεμιέρες (και βέβαια, όλη την ελληνική παραγωγή), στο ανεξάρτητο μπλοκ μερικές μάλλον ασφαλείς επιλογές, είναι τα Day Night Day Night, Rain Dogs, 12.08 East of Bucharest και 2:37, με προϋπηρεσία σε μεγάλα φεστιβάλ του κυκλώματος. Σ’ αυτές τις επιλογές βέβαια, καλό είναι να ‘χεις πάντα ένα λαγοπόδαρο κοντά σου.

*Τα εισιτήρια κοστίζουν 5€, εκτός από εκείνα για τις προβολές των 21:00 και 23:00 στην αίθουσα Ολύμπιον που κοστίζουν 6€. Επιπλέον είναι διαθέσιμη και η 10ήμερη CineΚΑΡΤΑf με 50€ (35€ για τους φοιτητές). Φέτος, είναι δυνατές και οι τηλεφωνικές κρατήσεις για όλες τις προβολές και όλες τις ημέρες, ανεξαρτήτως αριθμού εισιτηρίων από τις 09:30 έως τις 17:30 στα τηλέφωνα: 2310 378450-2.

Δες/Κρύψε τις ταινίες του διεθνούς διαγωνιστικού

---

DRAMA/MEX | ΜΕΞΙΚΑΝΙΚΟ ΔΡΑΜΑ, Gerardo Naranjo Gonzalez, Mexico, 2006, 92’
DAY NIGHT DAY NIGHT | ΜΕΡΑ-ΝΥΧΤΑ, Julia Loktev, USA/Germany/France, 2006, 94’
BLED NUMBER ONE | ΠΙΣΩ ΣΤΗΝ ΠΑΤΡΙΔΑ, Rabah Ameur-Zaimeche, France/Algeria, 2005, 97’
FAMILY TIES | ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΚΟΙ ΔΕΣΜΟΙ, Tae-yong Kim, Korea, 2006, 114’
SCHONER LEBEN | ΚΑΛΥΤΕΡΗ ΖΩΗ, Markus Herling, Germany, 2006, 104’
THE POINT, Joshua Dorsey, Canada, 2006, 97’
Z ODZYSKU | ΑΝΑΚΤΗΣΗ, Slawomir Fabicki, Poland, 2006, 109’
BLODBOND | ΔΕΣΜΟΙ ΑΓΑΠΗΣ, Arni Olafur Asgeirsson, Iceland/Denmark/Germany, 2006, 90’
GUANG RONG DE FEN NU | ΤΑΡΑΧΟΠΟΙΟΙ, Cao Baoping, China, 2006, 103’
O CEU DE SUELY | Ο ΟΥΡΑΝΟΣ ΤΗΣ ΣΟΥΕΛΙ, Karim Ainouz, Brazil/Germany/France/Portugal, 2006, 88’
ROMA WA LA N'TOUMA | ΠΡΟΤΙΜΩ ΤΗ ΡΩΜΗ ΑΠΟ ΣΕΝΑ, Tariq Teguia, Algeria/Germany/France, 2006, 111’
ASRE JOMEH | ΜΙΑ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ ΑΠΟΓΕΥΜΑ, Mona Zandi Haghighi, Iran, 2006, 76’
Η ΨΥΧΗ ΣΤΟ ΣΤΟΜΑ | SOUL KICKING, Γιάννης Οικονομίδης, Ελλάδα, 2006, 111’
POZ | PINK, Αλέξανδρος Βούλγαρης, Ελλάδα, 2006, 90’

Άλλη μια ταινία που ακούστηκε πρώτα στο Sundance, πέρασε από τις Νύχτες Πρεμιέρας, και έφτασε στο Λονδίνο είναι το Half Nelson (2006). Η εξερεύνηση της περίεργης σχέσης που δημιουργείται ανάμεσα σε δυο καθ’ όλα αντίθετους ανθρώπους, που έχουν δηλαδή από διαφορετικό φύλο, ηλικία, χρώμα μέχρι και θέση --ο ένας καθηγητής, η άλλη μαθήτρια-- ήταν κατεξοχήν ο στόχος του συγγραφικού διδύμου Anna Boden και Ryan Fleck.



Η Anna και ο Ryan είναι νέοι κι όμως η επιτυχία δε τους τρομάζει. Ούτε τους εκστασιάζει κι όλας, αν κρίνω από τον ήρεμο τρόπο με τον οποίο δέχτηκαν τις ορδές των δημοσιογράφων. Γράφουν πάντα μαζί τα σενάριά τους --έχουν προϊστορία στις ταινίες μικρού μήκους-- και ξέχασα να τους ρωτήσω πως δε μάλωσαν όταν έφτασε η ώρα να διαλέξουν ποιος θα είναι ο σκηνοθέτης. Στη συνάντησή μας, δεν παρέλειψαν να πουν ότι λατρεύουν το Breaking the Waves (1996) και να εξηγήσουν τα πως και τι της συγγραφής και της σκηνοθεσίας της ταινίας τους.

Η λαμπερή πεντηκοστή έκδοση του London Film Festival τελείωσε χθες με το gala screening του Babel (2006), όπου ο Brad Pitt δεν καταδέχτηκε να παρευρεθεί τελικά και άφησε μόνο του τον Gael García Bernal να βγάλει το φίδι από την τρύπα. Η καλλιτεχνική διευθύντρια Sandra Hebron είπε για μια ακόμη φορά πόσο ευχαριστημένη έμεινε με το φεστιβάλ, που ξεχωριστά θεάματα όπως το 50 Screens και το A Portrait of London το έκαναν φέτος μοναδικό.



Το Red Road της Andrea Arnold που τιμήθηκε στις Κάνες, είδαμε στις Νύχτες Πρεμιέρας (μαζί με τη σκηνοθέτρια να τα τσούζει και να μη καταλαβαίνει τι λέει που) και παίζει και στα BIFA, τιμήθηκε και με το Sutherland Trophy, το βραβείο για την καλύτερη πρώτη ταινία δημιουργού. Το βραβείο FIPRESCI πήρε το Lo que sé de Lola του Javier Rebollo, με θέμα την ιστορία ενός Παριζιάνου που γοητεύεται από την Ισπανίδα γειτόνισσά του, τη Lola Duenas του Volver. Το Alfred Dunhill UK Film Talent Award πήρε ο παραγωγός Mark Herbert για το This is England, που παρουσίασε στους συμπολίτες του τους skinheads του '80, έχοντας ήδη ενημερώσει, σε βαθμό ειδικού βραβείου επιτροπής, τους Ρωμαίους φεστιβαλίζοντες. Μαζί με το βραβείο, λαμβάνει και το ουκ ευκαταφρόνητο ποσό των £15,000.

Τη λίστα των τιμηθέντων συμπληρώνουν το ντοκιμαντέρ Thin, η μικρού μήκους Silence is Golden, και οι συνήθεις Ζωές των Άλλων.

Όπως μας ενημέρωσε προσωπικά με e-mail τα ξημερώματα ο Υιός της Σαϊεντολογίας, απο-καλούμενος από τους θνητούς Tom Cruise, το νέο του θαύμα μετά την άμωμο σύλληψη της Suri θα είναι η ανάσταση της, μητρός του Rocky Balboa, United Artists.

Το τέκνο του οργασμού των Charles Chaplin, Douglas Fairbanks, Mary Pickford, και D. W. Griffith από το 1919, είχε περιπέσει σε κατάσταση νεκροφάνειας από το 1980 όταν και θέλησε να ανοίξει την Πύλη του Ουρανού υπό τις οδηγίες του Michael Cimino. Στη νέα χιλιετία τελούνταν περιφορές του σκεύους της για την ενίσχυση του καλλιτεχνικού ναού της MGM. Αλλά και ο ίδιος ο Υιός είχε πέσει στη δυσμένεια του Sumner Redstone, πατρός της Viacom και της Paramount. Εξαιτίας των φθίνοντων λατρευτικών εκδηλώσεων (στο πρόσωπο του Υιού) του γυναικείου ποιμνίου και ιδιαίτερα της συζύγου του, όπως αποκάλυψε (ο πατήρ) πρόσφατα.

Στο θαύμα θα συντελέσει και η ατζέντης, παραγωγός και προφήτης του Υιού, Paula Wagner. Ο David Copperfield δεν έχει προβεί σε σχόλια ακόμη.

Μια σεξοθεραπεύτρια ονόματι Σοφία, ψάχνει τον οργασμό που δεν γνώρισε ποτέ, κι ένα ζευγάρι-πελάτες της, της προτείνουν να ρίξει μια ματιά στο Shortbus. Που είναι ένας χώρος κάπου στη Νέα Υόρκη, σα μεγάλο dark room, αλλά με ανοιχτούς ορίζοντες και αναμμένα φώτα. «Σαν τα 60’s, αλλά με λιγότερη ελπίδα».
Η οποία έλλειψη ελπίδας, είναι σε μεγάλο βαθμό η καρδιά του φιλμ, και πηγάζει από την κοινή και διαδεδομένη πια αλήθεια, ότι το σεξ δεν συνεπάγεται οικειότητα. Ακόμα κι αν το κάνεις με μόνιμο παρτενέρ. Και κάπως έτσι, η οικειότητα, που απαιτεί συμβατότητα στο εγκεφαλικό πήδημα πριν το σαρκικό, αρχίζει σιγά-σιγά στη μεταμετροεποχή μας να διαγράφεται ως η κύρια πηγή εκείνου του καταραμένου είδους στην άλλη άκρη του κρεβατιού. Του σκιώδους, ενοχικού και ενοχοποιημένου ανοργασμικού άντρα. Και έρχεται βέβαια να αντικαταστήσει τον οργασμό, ως το πραγματικό τελικό έπαθλο στο ταξίδι προς τη σοφία της Σοφίας.

Βέβαια όλοι ξέρουμε πως για το παλάτι της σοφίας, ο πιο γρήγορος δρόμος είναι αυτός της υπερβολής, αλλά κι ο πιο επικίνδυνος επίσης. Γι’ αυτό, οι τολμηροί ταξιδιώτες του shortbus, καμιά φορά ξεστρατίζουν. Βλέπουν σαν αυτοσκοπό τις δοκιμές των ορίων της σεξουαλικότητας τους, και χάνονται σε επαναλαμβανόμενους αυτοκαταστροφικούς κύκλους, γεμίζοντας το σύμπαν τους με αυτή τη θλίψη της μη αυτοανακάλυψης, με την οποία ο Mitchell είχε ποτίσει και το Hedwig and the Angry Inch (2001). Αλλά πιο αισιόδοξος και πιο παιχνιδιάρης αυτή τη φορά, δεν αφήνει ούτε τους θεατές, ούτε τους ήρωές του να υποφέρουν για πολύ. Τους πρώτους, τσιμπώντας τους κάθε τόσο με τσουχτερές χιουμοριστικές βελονιές. Τους δεύτερους, τυλίγοντάς τους σε ένα σουρεαλιστικό πέπλο που τους ανυψώνει από την επίγεια θνησιμότητά τους (και τη συμβατική αντιμετώπισή τους ως απλά προϊόντα μιας αλλόκοτης, αλλά προχωρημένης μυθοπλασίας), για να τους φυλακίσει σε μια ευδαιμονική ατέρμονη παρτούζα στο οργασμικά αισιόδοξο φινάλε του.

Ένα σπονδυλωτό τριών ιστοριών, συμπληρώνει την άτυπη τριλογία του Inaritu από αλληλοσυνδεόμενα τρίπτυχα. Ένας Ασιάτης πουλάει το τουφέκι του σε έναν βοσκό στο Μαρόκο, ο οποίος το πουλάει σε έναν φίλο του, που το δίνει στα παιδιά του για να σκοτώνουν λύκους, αλλά τα πιτσιρίκια το στρέφουν έναντι τουριστικού λεωφορείου και πετυχαίνουν τη γυναίκα του Brad Pitt, του οποίου τα παιδιά μετατρέπονται σε λαθρομετανάστες χάρη στην γκουβερνάντα τους που πρέπει να πάει σ’ ένα γάμο. Και βέβαια, κανείς τους δεν έχει ιδέα για όλα αυτά.
Εγώ πάντως έχω ένα θέμα με τον Inaritu. Ενώ οι ταινίες του ξεκινάνε ορμητικές, με οπτικό στυλ που μου ανοίγει τον αμφιβληστροειδή και ιντριγκάρει το συναίσθημα, κάπου προς τη μέση τον χάνω. Ή με χάνει. Οι ιστορίες του φαίνονται να προχωράνε σχεδόν σημειωτόν, κι οι χαρακτήρες του ελάχιστα πιο γνώριμοι απ’ όσο όταν άρχισε η ταινία. Κι αυτό το θεματάκι, το βρήκα ακόμα πιο μεγεθυμένο στο Babel, που σε αντίθεση με το Amores Perros (2000) και το 21 Grams (2003), δεν έχει και καμιά ίντριγκα στην πλοκή.

Έχει βέβαια μπόλικη συναισθηματική φόρτιση, που καμιά φορά σε αγγίζει κιόλας. Έχει πολλούς καλούς ηθοποιούς, οι οποίοι --με την εξαίρεση της Koji Yakusho Rinko Kikuchi-- δεν προλαβαίνουν να ξεδιπλώσουν πολύ χαρακτήρα. Κι έχει και εξαιρετική φωτογραφία, πιο φωτεινή και πιο πλούσια σε παλέτα απ’ τις προηγούμενες δυο ταινίες του, η οποία καταφέρνει με εξαιρετικό τρόπο να τονίσει διακριτικά την απόσταση, αλλά και την κοινή βάση των ιστοριών του. Αλλά έχει αυτό το πρόβλημα του ρυθμού, και δεν ξέρω αν φταίει ο Inaritu που η ταινία μοιάζει σα να πέταγε σκηνές στην τύχη πάνω στη μονταζιέρα, ή ο Arriaga που του μπερδεύει τις σελίδες πριν του δώσει το σενάριο. Εγώ πάντως ποντάρω στο δεύτερο, γιατί το ίδιο χασμουρητό έριξα και στις Τρεις Ταφές του Μελκιάδες Εστράδα (2005). Το οποίο βέβαια “όλοι λάτρεψαν”, όπως λάτρεψαν και τα 21 Γραμμάρια, κι όπως πολύ πιθανότατα θα λατρέψουν κι ετούτο. Κι όταν τους ρωτάω γιατί, ανοιγοκλείνουν το στόμα τους, αλλά δεν καταλαβαίνω τι βγαίνει απο μέσα. Γιατί η μεγαλύτερη Βαβέλ, είναι αυτή με τους ανθρώπους που μιλάς την ίδια γλώσσα.

Ο Ανδρέας μαθαίνει ότι πεθαίνει από λευχαιμία και αποφασίζει να πει αλήθειες στις τρεις γυναίκες της ζωής του (την επίσημη και τις άλλες). Αυτές γνωρίζονται, μιλάνε και αποφασίζουν να τον φροντίσουν μέχρι το τέλος. Μέχρι, όμως, αυτό να έρθει, μην περιμένεις κλάματα και δράματα. Ο απολογισμός γίνεται γλυκά, όμορφα και χιουμοριστικά χωρίς τυμπανοκρουσίες. Κάπως σαν την κανονική ζωή, αλλά με το iPod σε ανοιχτή ακρόαση.Δύο πράγματα μπορούν να σε κάνουν να σκιαχτείς στο άκουσμα της νέας ταινίας του Νίκου Παναγιωτόπουλου: ο τίτλος που φαίνεται βαρύς κι ασήκωτος κι ο χαρακτηρισμός «μιούζικαλ». Εμένα ομολογώ με τρόμαξε λίγο και το «μουγκό» τρέιλερ, αλλά αυτό λίγοι θα το δουν και λιγότεροι θα του δώσουν σημασία. Στην πραγματικότητα, τα φαινόμενα απατούν και οι φόβοι είναι αβάσιμοι γιατί το Πεθαίνοντας στην Αθήνα μπορεί να μιλάει ακριβώς γι’αυτό --έναν άντρα που πεθαίνει, στην Αθήνα-- αλλά το κάνει με τον πιο ανάλαφρο τρόπο. Ίσως γιατί στη μέση είναι και οι γκόμενες, οι πρώην κι οι επόμενες...

Το μιούζικαλ αυτό είναι ιδιότυπο: οι ρυθμοί είναι χαλαροί (ως και υπερβολικά μακρόσυρτοι για ορισμένους) ενώ η δράση δεν προχωράει μέσα από τη μουσική και το χορό. Τα χορευτικά λειτουργούν περισσότερο εμβόλιμα –κάπως σαν τα χορικά στις αρχαίες τραγωδίες, συνοδεύουν και σχολιάζουν τα συναισθήματα των ηρώων. Μερικά μπορεί να μοιάζουν και ελαφρώς ξεκρέμαστα (must η σέξι νοσοκόμα της Φαίης Ξυλά) αλλά η υπογραφή του Σταμάτη Κραουνάκη στη μουσική και τα τραγούδια μάλλον εξασφαλίζει πως δεν θα υπάρξουν πολλά παράπονα. Πέρα από αυτό το δεδομένο ατού, έρχεται και η ερμηνεία-έκπληξη της Βίκυς Παπαδοπούλου, που προστίθεται σε ένα έτσι κι αλλιώς τηλεοπτικό εντυπωσιακό cast. Άσε που το φιλί της με τη Μαρία Σολωμού, είναι αυτό που ξαποστέλνει τον πρωταγωνιστή (μαζί με μπόλικους θεατές) για να δώσουν στον Παναγιωτόπουλο την ευκαιρία να στήσει την ιδανική κηδεία με τρεις πανέμορφες γυναίκες να χαϊδεύουν τα πλήκτρα ισάριθμων επιβλητικών πιάνων.

Ένας από τους δέκα τρόπους να ξεχωρίσεις μια αδιάφορη ταινία (καμιά πενηνταριά από τους οποίους ξέρεις ήδη, αλλά συνέχισε να μας διαβάζεις να μάθεις κι άλλους) είναι όταν είναι καρατίστικη και ξεκινάει από το τέλος, με το κοινό να παραληρεί και τον Τζετ Λι να ξεφτιλίζει στην αρένα τον ένα δυτικόφερτο μετά τον άλλο. Καταλαβαίνεις με τη μία ότι σε περιμένει καμιά ώρα φιλμ όπου ο πρωταγωνιστής στη καλύτερη θα χρησιμοποιεί ξυλάκια για να αντιμετωπίσει μια κούπα ρύζι.
Το αξιοπερίεργο είναι ότι το δεύτερο πιο αγαπημένο σενάριο των πολεμικών τεχνών, η ιστορία ταπεινού ξεκινήματος, έπαρσης, πτώσης και λύτρωσης (που τρώει συνήθως τη σκόνη του αδικημένου που προπονείται προπονείται και τελικά σπάει τα κόκαλα όλων), είναι αυτή τη φορά αληθινή. Όσο μπορεί να 'ναι δηλαδή ένας μύθος που διογκώσαν δισεκατομμύρια Κινέζοι από τα τέλη του 19ου αιώνα, όταν ο Χούο Γουανγία (霍元甲 στη χώρα του) έγινε πρωταθλητής και δάσκαλος του Γούσου, και τους έκανε εθνικά υπερήφανους προσκαλώντας ξένους να τους δείξει πως το κουνάνε το σπαθί και πως το σπρώχνουν το κοντάρι. Στο δρόμο, όπως είπαμε, είχε περάσει και χαρές και τραγωδίες που ο Τζετ Λι αντιμετωπίζει με το γνωστό εύρος συναισθημάτων των γνωστών ξυλακίων απέναντι σε ρύζι. Εύρος συναισθημάτων που χειρίζεται άνετα ο Ρόνι Γου με την εμπειρία σκηνοθεσίας του Τσάκι στη Νύφη του (1998), και του Φρέντι ενάντια στον Τζέισον (2003).

Βέβαια ο 42χρονος πρωταγωνιστής, στη τελευταία του ταινία τέτοιου είδους όπως δηλώνει, παραμένει πρωταθλητής στη δράση που χορογραφεί ο κολλητός του Γουέν Γουπίνγκ των Μάτριξ και των Κιλ Μπιλ.

Θρυλικός κολυμβητής διασώστης της Αμερικάνικης Ακτοφυλακής, έρχεται αντιμέτωπος με τη ρυτιδιασμένη του μούρη, όταν ένα ατύχημα του κοστίζει την ομάδα του και τη συναισθηματική του ισορροπία. Μέχρι να ξαναβρεί τον εαυτό του, αναλαμβάνει θέση εκπαιδευτή, όπου και εντοπίζει νέο, υποσχόμενο, αλλά άγουρο ταλέντο, το οποίο με φαντασία, υπομονή, και κέφι, κέφι, κέφι, μετατρέπει σε διάδοχό του. Το ’χεις ξαναδεί. Το ξέρεις. Το εμπιστεύεσαι;
Αυτή τη δύσκολη περίοδο για τα αμερικάνικα στρατά, επόμενο σώμα στη λίστα των κινηματογραφικά τιμούμενων, η Ακτοφυλακή. Η οποία, όπως φροντίζουν με κάθε ευκαιρία και κάτι παραπάνω να μας διαβεβαιώνουν οι δημιουργοί, έσωσε πολύ κόσμο στην καταστροφή του τυφώνα Κατρίνα. Και εδώ προσπαθεί να "σώσει" και την καριέρα του Kevin Costner. Η οποία προσπαθεί να σωθεί εδώ και καμιά δεκαπενταετία. Οπότε νομίζω είναι πια ασφαλές να πούμε ότι απλώς είναι νεκροζώντανη, και επιστρέφει κάθε τόσο να μας θυμίσει το φόβο του θανάτου, υπογραμμίζοντας το μάταιο των Όσκαρ.

Αλλά άσ’ τα αυτά, οι νεκροί με τους νεκρούς, κι οι ζωντανοί με τον Ashton Kutcher, ο οποίος κρατάει τον παλμό της ταινίας να χτυπάει, επιδεικνύοντας για άλλη μια φορά ότι εκτός από ωραία φάτσα, έχει και δείγματα αυτοφυούς κωμικού ταλέντου. Τα οποία θα πρέπει κάποια στιγμή να εξερευνήσει και να μας πει τι βρήκε. Γιατί αν συνεχίσει να ψάχνει το δραματικό του σε υπερμήκεις ταινίες με ανύπαρκτους χαρακτήρες, κακοστημένη κι επαναλαμβανόμενη πλοκή, καρικατούρα δραματουργίας κι απανωτά φινάλε, δεν τον σώζουν όχι Ακτοφύλακες, ούτε ο Bobby Kennedy ο ίδιος.

Στο ερειπωμένο Σκιντ Ρόου του Λος Άντζελες ο Σίμουρ τα φέρνει βόλτα δουλεύοντας σε ένα ανθοπωλείο. Όταν τα ξαναματακάνει μαντάρα στο ντελίβερι σε ένα οδοντίατρο και τ' αφεντικό τον διώχνει, του λέει για ένα εξωπραγματικό φυτό που καλλιεργεί. Την Όντρεϊ Τζούνιορ που κατά.. σύμπτωση έχει το ίδιο όνομα με τη γκομενίτσα που δουλεύει μαζί του. Και μια ακόρεστη δίψα για αίμα που κατά σύμπτωση ανακαλύπτει στο πότισμα.

Γυρισμένο τις τρεις τελευταίες μέρες του 1959, για να προλάβει την αλλαγή της νομοθεσίας που έδινε.. δικαιώματα στους ηθοποιούς, το Μαγαζάκι του Τρόμου του Ρότζερ Κόρμαν έγινε γρήγορα από τα πιο καλτ μπι-μούβις της νέας δεκαετίας. Η προσαρμογή του Φάουστ σε μέτρα μαύρης κωμωδίας με κεντρικό ήρωα μια ντελιριακή ομιλούσα ανθρωποφάγα λαχανο-αγκινάρα έγινε θρύλος, προσαρμοσμένη με τη σειρά της σε μιούζικαλ του (οφ) Μπρόντγουεϊ το '82, προσαρμοσμένο με τη σειρά του σε ταινία το '86. Και από τη προηγούμενη βδομάδα, προσαρμοσμένο στην ελληνική θεατρική σκηνή από την Αγγελική Ανδρίτσου και τη Θέμιδα Μαρσέλου, παίζει στην Κιβωτό.

Το καλύτερο της επίσημης πρεμιέρας του Σαββάτου ήταν τα χάμπουργκερ και τα χοτ ντογκ που μοιράζονταν απέξω μετά. Αλλά επειδή δύσκολα θα τα ξαναπετύχεις, πιάσε εντελώς μπροστά και δεξιά όπως βλέπεις τη σκηνή και σε κάποια φάση θα βγούν από πάνω σου να τραγουδάνε τρεις δροσερές κοντούλες γυμνασμένες πιτσιρίκες με ξανθιές περούκες και άσπρες τουαλέτες σχιστές μέχρι πάνω. Και την υπόλοιπη ώρα εκεί γύρω θα συχνάζουν με πλισέ φουστίτσες και αθλητικά. Και θα κουνιούνται συνέχεια σε χορογραφίες ροκενρόλ στυλ φίφτις που καμία σχέση δεν έχουν με τις ψιλο-σόουλ κινήσεις από τη (μαύρη συν τοις άλλοις) τριπλέτα του κινηματογραφικού μιούζικαλ. Το ίδιο παράταιρα και εντυπωσιακά είναι και τα σκηνικά που παραπέμπουν σε Νέα Υόρκη (αν θυμάμαι καλά στο βάθος βλέπεις το Εμπάιαρ Στέιτ) και τα κουστούμια που παραπέμπουν σε ότι να 'ναι. Ενώ το μεγαλύτερο ψητό είναι η Όντρεϊ Βου που δε πλησιάζει βέβαια την Όντρεϊ Του του Φρανκ Οζ (με καμια 40αριά άτομα να τη κουνάνε) αλλά παραδίνει μαθήματα τόσο στη πρωτότυπη Τζούνιορ όσο και σε κάτι καχεχτικές πρασινάδες άλλων ανεβασμάτων (στο εξωτερικό φυσικά). Το τέλος δεν έχει το χάπι έντιν που πρόσθεσε το κινηματογραφικό μιούζικαλ ενώ η μέση έχει τον απίθανο μαζοχιστή πελάτη του οδοντίατρου, ρόλο που έπαιξε ο παγκοσμίως άγνωστος τότε Τζακ Νίκολσον, έκοψε το σανιδωτό μιούζικαλ, ξαναπρόσθεσε το πανίσιο, και ερμηνεύει εδώ με μεγάλη διάθεση ο Θανάσης Αλευράς που τυγχάνει φίλος της ξαδέρφης μου. Την ίδια διάθεση έχει και όλο το, νεανικό κυρίως καστ, και στη περνάει να τη πάρεις μαζί σου φεύγοντας. Και όλο και κάνα βρώμικο θα βρεις στο Γκάζι να τη συνοδεύσεις.