Το φθινόπωρο, σε όλη τη διάρκεια της παρουσίασης του χειμερινού προγράμματος της Προοπτικής, ο Βασίλης Χαραλαμπόπουλος προσπαθεί μάταια να κάνει να γελάσουν τις γιαγιάδες που έχουν έρθει στην Αθηνών Αρένα για το φαί. Μόνο στις πρώτες σειρές έχει καμιά ανταπόκριση όταν δοκιμάζει τα γνωστά ανέκδοτα του χώρου. Το 5 Λεπτά Ακόμα (2006) του Γιάννη Ξανθόπουλου στο οποίο πρωταγωνιστεί όμως, δεν έχει σχέση με τα γνωστά ανέκδοτα του χώρου. Έχει μια έξυπνη ιδέα που περιγράφεται με απλά λόγια και απ' την οποία ξεκινάνε όλα σε πολιτισμικά υπανάπτυκτες χώρες όπως η Αμερική. Και προωθείται σα.. ταινία, και όχι σαν "ελληνική ταινία", σε ένα κοινό που είναι πια συνηθισμένο να επιλέγει από κατάλογο τι θα δει μαζί με το ποπκόρν του. Και κάνει τρακόσες (300) χιλιάδες εισιτήρια σε λιγότερο από ένα μήνα. Στη Γαλλία, που κοντεύει να επαναπροσδιορίσει τη γαλλικούρα (βλ. φιλμ που δε καταλαβαίνεις τον ποιητή μέχρι να σε πάρει ο ύπνος) σε αμερικανιά (βλ. φιλμ που δε σκοτώνει την ώρα που σκοτώνεις) γαλλικής παραγωγής με αποτέλεσμα τα ταμεία των κινηματογράφων της να αισθάνονται εθνικά υπερήφανα, στον Ξανθόπουλο θα ρίχναν ίσως μια ψηλή γαλλική μύτη αλλά θα τον επιχορηγούσαν να συνεχίσει. Στη Θεσσαλονίκη που οργάνωσε μπλοκμπαστερική συζήτηση με γνωστές ιρανές, άκουσε έκπληκτος, όχι κανέναν άλλον αλλά, τον Περάκη να προσπαθεί να του θεωρητικοποιήσει την επιτυχία.

Τον Μάιο ο Γιάννης Οικονομίδης πάει στη Semaine Internationale de la Critique (i.e. εβδομάδα κριτικών με πρώτες-δεύτερες ταινίες σκηνοθετών) των Κανών με τη ψυχή στο στόμα από πρωτάρικη ψιλο-αγοραφοβία και τη Ψυχή στο Στόμα (2006) που οι γλώσσες στο μάγουλο λένε ότι επιλέχτηκε για τη.. ποιητική γαλλική της μετάφραση. Το Νοέμβρη πάει και στη Θεσσαλονίκη, μπαρουτοκαπνισμένος από διεθνείς αντιδράσεις και χωρίς να μασάει από πέρσι (που 'χει δείξει μια work-in-progress κόπια) στις εγχώριες, με high definition αντί του βίντεο του καλτ κύρους στο ντιβιντί Σπιρτόκουτου (2003) του, να δείξει την ιστορία ενός συνη8ισμένου ανθρώπου που συνηθισμένα "τον γαμάνε απ' όλες τις τρύπες" (όπως λέει στον verbal). Οι κριτικοί τον τιμάνε με το βραβείο τους, το φεστιβάλ τιμάει την ερμηνεία του πρωταγωνιστή του, Ερίκου Λίτση, βραβεύοντας τον Βασίλη Χαραλαμπόπουλο, οι απέξω του τη πέφτουν στη παράλληλη προβολή στο Αριστοτέλειο γιατί δείχνει τη ταινία του και.. στο φεστιβάλ, και οι φαν ανεβάζουν blog και προφίλ στο MySpace για να βοηθήσουν. Η χρονιά κλείνει και διανομή δε φαίνεται στο βάθος του τούνελου.

Το Σεπτέμβριο το Movies for the Masses ήδη πρωτοπορεί αισθητικά και θεματικά τόσο ώστε να 'χει καθημερινά άπειρους επισκέπτες που δε μιλάνε ελληνικά και αν είναι τυχεροί βρίσκουν κανα κουμπάκι να περιοριστούν στην αυτόματη μετάφραση, και είναι καταξιωμένο σε όλο το δίκτυο (πλην ελληνικού φυσικά) χάρη σε κάποιες online πρωτιές. Στις 21 του μήνα βγάζει αποκλειστικά το πρόμο του 300, της πιο ιντερνετικά (διάβαζε geeky) αναμενόμενης ταινίας του 2007. Στη στιγμή πλακώνουν εκατοντάδες χιλιάδες επισκέπτες που εκσπερματώνουν στα πληκτρολόγιά τους με το θέαμα, κάποιες χιλιάδες τα σκουπίζουν μετά για να το αναφέρουν (τα backlinks στο θέμα είναι μόνο ενδεικτικά), το Ain't It Cool προσπαθεί ξεδιάντροπα επίμονα να το πασάρει για δικό του, ο πρόεδρος της Warner παθαίνει αποπληξία και η Village μας ζητάει να κατεβάσουμε το βίντεο και να της επιστρέψουμε το ντιβιντί για να του το στείλει να το κάνει προσωπικά κομματάκια, να το κάψει και να σκορπίσει τις στάχτες του στο διάστημα, ο Πρωιμάκης που στο εντωμεταξύ έχει γίνει ο πιο μεταφρασμένος έλληνας κριτικός (και όχι μόνο) κρύβει σε ελβετικές θυρίδες ότι άλλο προωθητικό υλικό έχουμε για να μη το βγάλω στον αέρα, και ο dalaiklama μου λέει μερικά εικοστετράωρα αργότερα ότι είδε σε ένα αμερικάνικο φόρουμ να μας έχουν βάλει λινκ. Οι υπόλοιποι μας λένε "Έλληνες θεούς". Στην Ελλάδα, ο μόνος που αναφέρεται το κάνει βδομάδες μετά για να μας πει μαλάκες.

Καλή Χρονιά.

Από total film προσέγγιση (όπως λέει και ο Δημήτρης Πολιτάκης στη LiFO) και όχι μόνο, κώλος της χρονιάς ήταν ο καινούριος της Jessica Biel. Αποκαλύφτηκε, μετά από εξαντλητικά workouts, τον Αύγουστο στη πρεμιέρα του The Illusionist (2006) και τον καλύψαμε φυσικά. Αφού χαριεντίστηκε πολύ πολύ τρυφερά με τις φίλες της και έπαιξε και στο ψιλοάθλιο Home of the Brave (2006), με θέμα τη ζωή κάποιων στρατιωτών που γυρνάνε από το Ιράκ, ο κώλος της Τζέσικας ξεκουράζεται χοροπηδηχτούλικα αυτές τις μέρες στις παραλίες της Χαβάης. Και καλύτερα γιατί από τα πολλά βαράκια η κάτοχός του έχει αρχίσει να φέρνει ανησυχητικά σε πρωτοπαλαιστή. Ευτυχώς τέτοια δεν απασχολούν τη κάτοχο του πιο αφράτα λαχταριστού κωλαρακίου (και όχι μόνο) της μεγάλης οθόνης. H Scarlett Johansson, που μας απασχόλησε περισσότερο από κάθε άλλη φέτος απασχολείται μόνο με το να βρει κάνα σκηνοθέτη πρόθυμο για γυμνές σκηνές. Και μαζί με τον απροκάλυπτο κώλο (και όχι μόνο) της Lindsay Lohan, που αποφάσισε να συμμορφωθεί και απασχολήθηκε μόνο με το να κυκλοφορούν κάθε μέρα φωτογραφίες της παντού στον πλανήτη φέτος, κλείνουν τη τριάδα των αγαπημένων ιερειών της έβδομης τέχνης των Μαζών για το 2006. Ειδική μνεία στη σέξι Keira Knightley που μας άφησε άφωνους τη βραδιά απονομής των Oscar.

Κώλος της χρονιάς, από κάθε προσέγγιση, ήταν και φέτος η Tara Reid. Πάτος κάθε αστείου και μονίμως μεθυσμένη, έβγαλε τον ξακουστά κακάσχημο πάτο της (και όχι μόνο) άπειρες φορές στη φόρα, τρομοκρατώντας μέχρι και μικρά παιδιά, έκοψε τα ψεύτικα βυζιά της (που της είχαν αφήσει και αηδιαστικές ουλές άμα θυμάσαι) και έριξε και μια λιπο-αναρρόφηση με την ευκαιρία, έβγαλε μια μαλακία τρόμου (σίγουρα αφού πρωταγωνιστεί), το Incubus (2005), σε direct-download-πριν-πάει-straight-to-dvd στο AOL Red και το κατέβασαν όσοι βλέπουν και τα βίντεο στο Moviefone (και πόσοι το αγόρασαν όσο ξέρεις ξέρω), και κλείνει τη χρονιά, ακάθεκτη, στη Νήσο του Αγίου Βαρθολομαίου. Σχεδόν τη λυπάσαι, όσο και τον Mel Gibson που τη πάτησε με τα μεθύσια του και τον Tom Cruise που τη πάτησε με τη γενική του συμπεριφορά. Πάντως ο πρώτος ψιλο-επανήλθε ήδη με το Apocalypto (2006) του, και ο άλλος και δεν έφυγε ποτέ και φτιάχνει δικιά του εταιρεία. Ειδική μνεία, επειδή δυστυχώς ιερουργεί αλλού και είναι και στην αντίθετη πλευρά από αυτή που εξετάζουμε, στο ομιλητκό μουνί της Britney Spears που από κει που το ψάχναμε με μανία βαρεθήκαμε να μας το δείχνει.

Σε δικτυακή αποκλειστικότητα το Variety ανακοίνωσε τα κορυφαία γεγονότα της χρονιάς για το Αμερικάνικο Κινηματογραφικό Ινστιτούτο. Και μπορεί οι αμερικάνοι ινστιτούτοι να 'χουν πάρει φόρα από τότε που άρχισαν τις περίφημες κακόχρονες εκατόχρονες λίστες τους, με σκοπό να αριθμήσουν τιμητικά οποιονδήποτε είχε περιφερειακή σχέση με εικόνες που προβάλλονται πολύ γρήγορα η μια μετά την άλλη. Αλλά τουλάχιστο έχουν ένα βάρος περισσότερο από όσους εξασκούνται στην απαρίθμηση κάθε τέλος χρονιάς, για να σου δώσουν διαφορετική όποτε τους ρωτήσεις (αυτόν τον cheaplog που γράφει στο Movies for the Masses εννοώ). Και από χρυσοσφαιρικές βραβεύσεις ολιγάριθμων ομάδων διαβόητα τόσο ανεπηρρέαστων όσο κάτι αθάνατες ολυμπιακές επιτροπές.

Φέτος λοιπόν οι συγκεκριμένοι ινστιτούτοι είναι οι αξιολογότεροι γιατί επιβεβαίωσαν τη πρόβλεψή μου, από το πρώτο τους τρέιλερ ακόμα, ότι οι δίδυμες ταινίες του Clint Eastwood, Οι Σημαίες των Προγόνων μας και τα Γράμματα από την Ιβοζίμα, είναι "από τις μεγαλύτερες κινηματογραφικές εμπειρίες του νέου αιώνα", ανακυρήσσοντας παράλληλα τον γερο-καβαλάρη "εθνικό θησαυρό". Τα Γράμματα ήταν και στις κορυφαίες ταινίες της χρονιάς για το AFI, σε ένα κατάλογο που ανακοινώθηκε πριν δυο βδομάδες και είχε μέσα ακόμα Babel, Borat, The Devil Wears Prada, Dreamgirls, Half Nelson, Happy Feet, Inside Man, Little Miss Sunshine και United 93.

Στα καθαρά κινηματογραφικά, οι του AFI μνημόνευσαν και το θάνατο του Robert Altman, και στα περίπου τον "λόγο των ντοκιμαντέρ προς το κόσμο" με κύριους εκφραστές τα πανεξαιρετικά και καταβραβευμένα An Inconvenient Truth και Iraq in Fragments, το ντοκιμαντέρ του Spike Lee στο HBO για τον Κατρίνα στη Νέα Ορλεάνη When the Levees Broke, και τα Baghdad ER (παραγωγής του ίδιου καναλιού) και Combat Hospital (του CNN). Κοσμογυριστικά ήταν ακόμα και η "γιουτιουμπίαση της οθόνης", η "μετακόμιση των τηλεοπτικών ειδήσεων στο δίκτυο", και ο (όχι και τόσο) ξαφνικός θάνατος του VHS, στα τριάντα του, από μοναξιά. Τέλος, άσχετα για τους μη ενδιαφερόμενους και εντελώς εμπρεπώς στον πάτο της λίστας, αναφέρονται τα σχετικά με το πόσο ντροπή έχουν τα αμερικάνικα κανάλια και πόσο χρειάζονται αντίστοιχους κανόνες.

Ποιος είναι ο Leslie Vernon, τι μάσκα φοράει και σε τι μας ενδιαφέρει η άνοδος του; Αν έπρεπε να μαντέψω από τον τίτλο και μόνο θα έλεγα ότι το φιλμ είναι biopic ενός πολιτικού ή κάποιου τηλεοπτικού celebrity, με θέμα το πώς έφτασε ψηλά ("The Rise") και το πώς με κάποιο σκάνδαλο ξανάπεσε στα χαμηλά. Ή, ακόμα καλύτερα, η βιογραφία ενός ηθοποιού που υποδύθηκε τον Zorrο.

Όπως αποδεικνύεται θα έκανα λάθος. Πρόκειται για μια σλασεριά με υποσχέσεις πρωτοτυπίας που της ταιριάζουν επίθετα τύπου "spectacular", "brilliant", "masterpiece", και παρόμοια που θα ξεθαφτούν και την επόμενη εβδομάδα για κάποιο φιλμ που υπόσχεται ένα σύντομο καρέ από τα μπούτια της Sarah Michelle Gellar. Εδώ πάντως έχουμε ψευτοντοκιμαντέρ τρόμου: Ένας φιλόδοξος υποψήφιος ψυχοπαθής δολοφόνος (το υποψήφιος αναφέρεται φυσικά στο δολοφόνος, όχι στο ψυχοπαθής), επιτρέπει σε ένα τηλεοπτικό πλήρωμα να τον ακολουθήσει καθώς ετοιμάζεται να σπείρει τον τρόμο σε μια νωχελική αμερικάνικη πόλη. Έτσι, εκτός από τα νεαρά κορίτσια που πέφτουν θύματα στο δρεπάνι του Leslie Vernon, θα έχουμε τη δυνατότητα να παρακολουθήσουμε και την προσωπική ζωή του, την στρατηγική του ("I have no idea, how much cardio I have to do"), την αρχιτεκτονική του άντρου του και, ποιος ξέρει, ποια είναι η σωστή αναλογία σε υδατάνθρακες και πρωτείνες που πρέπει να προτιμάς αν σκοπεύεις να σφάζεις κόσμο για μια ολόκληρη ημέρα. Το όλο εγχείρημα, που μοιάζει σαν αποκριάτικο σκετς, βγάζει λίγη προχειρότητα. Οι ψευτοσυνεντεύξεις και οι διάλογοι που έχουν σκοπό να χλευάσουν το Horror είδος στην γενικότητά του (όπως για παράδειγμα τις αιώνιες καταδιώξεις κοριτσιών από αργοκίνητους φονιάδες) θα καταφέρουν να είναι κάτι παραπάνω από εξυπνακίστικες; Η handheld κάμερα είναι καλή ιδέα, δίνοντας στις σκηνές την υφή ενός ερασιτεχνικού 8mm φιλμ αλλά από τη στιγμή που οι σκηνές των φόνων είναι γυρισμένες με γυαλιστερή φωτογραφία και κάθε άλλη φροντίδα, μήπως χάνει το νόημα; Θα δώσουμε σίγουρα μια ευκαιρία στο φιλμ, αφού μοιάζει πολύ πιο ενδιαφέρον από μια παρωδία τύπου Scary Movie (2000) αλλά είναι στα αλήθεια τόσο πρωτότυπο ή απλά κανείς από τους φαν δεν έχει δει το Man Bites Dog (1992);

Ένας άντρας καταφθάνει σε μια πόλη όπου όλα φαίνονται να λειτουργούν τέλεια. Τα λεφτά εκεί δεν είναι δυσεύρετα, ούτε οι γυναίκες, ούτε οι δουλειές και ο θάνατος είναι κάτι σχεδόν ξεχασμένο.
Ο Jens Lien μαζεύει κομμάτια από τη σύγχρονη ζωή στις ψυχρές χώρες της Ευρώπης και φτιάχνει ένα παζλ για την αποξένωση, τη ρουτίνα, τη μηχανική ζωή. Σ’ εκείνη την πόλη όπου όλα πάνε ρολόι, δυστυχώς κάτι λείπει. Λείπει η ανθρωπιά και η αγάπη, το πάθος και ο πόνος, η καταστροφή και η ένταση. Όλα είναι μουντά, άχρωμα, άοσμα, πανομοιότυπα και βαρετά. Και ξενίζουν τον πρωταγωνιστή όσο και οι άνθρωποι με τις γκρίζες στολές που κυκλοφορούν και φροντίζουν να επαναφέρουν την τάξη. Γι' αυτό προσπαθεί να ανακαλύψει την πραγματική ζωή πίσω από μια χαραμάδα.

Η ταινία έκανε εντύπωση σε πλείστα φεστιβάλ, όπως στην εβδομάδα κριτικών των Κανών (βραβείο ACID) και στις Νύχτες Πρεμιέρας (βραβείο σκηνοθεσίας), για τη σαρκαστική ματιά της, τις καθαρές γεωμετρικές εικόνες της και φυσικά τους πρωταγωνιστές της. Ο Trond Fausa Aurvåg δίνει μια πολύ καλή ερμηνεία, βρίσκοντας το ύφος του ανθρώπου που δεν επαναπαύεται και ψάχνει αδιάκοπα κάτι αληθινό στο απόκοσμο περιβάλλον του. Είτε το βρίσκει είτε όχι, τουλάχιστον δίνει την ευκαιρία σε όλους να αναρωτηθούν αν η τακτοποιημένη ζωή τους αξίζει τον κόπο. Το προσεγμένο soundtrack και οι κατά στιγμές εφιαλτικές εικόνες, φωτογραφημένες όμως με ειρωνική αποστασιοποίηση, χαρίζουν ακόμη περισσότερη δύναμη στο σύνολο.

Η Anna Holtz, γραμματέας του Μπετόβεν κατά τη διάρκεια της σύνθεσης της 9ης του, λειτουργεί ως μυθοπλαστικός αφηγηματικός μηχανισμός μέσω του οποίου μπαίνουμε στον τελευταίο χρόνο της ζωής του μεγάλου δημιουργού, που ήδη τότε είχε χάσει το μεγαλύτερο μέρος της ακοής του.
Και είχε ζήσει και το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του, οπότε η ταινία λειτουργεί και ως memoire των τελευταίων ημερών του, προσφέροντας μερικές ματιές στην γενικότερη κοσμοθεωρία του, όπως είχε αποκρυσταλλωθεί μέχρι τότε. Η απομυθοποίηση του μεγάλου τέρατος της κλασσικής μουσικής, μέσω της απεικόνισης των αλλόκοτων συνηθειών και του αποξενωτικού του τρόπου ζωής, περπατά χέρι-χέρι με την αγιοποίησή του μέσω διασκεδαστικών τσιτάτων, σε ένα φιλμ με θολό στόχο, μερικές όμορφες εικόνες, και μια απροσδόκητα δυνατή σκηνή --κυρίως λόγω της Ενάτης που τη συνοδεύει. Η φεμινιστική έξαρση των δημιουργών να εισάγουν γυναικείο φανταστικό χαρακτήρα σε ρόλο copyist σε μια εποχή που κάτι τέτοιο ήταν προφανώς αδιανόητο, καλύπτεται μόνο απ’ το θηριώδες της συμβατικότητας στη δραματοποίηση, που κόβει και ράβει ό,τι και όπου χρειάζεται, για να χωρέσουν οι τελευταίες μέρες του Μπετόβεν σε φασόν κοστουμάκι καταραμένης ιδιοφυΐας παύλα success story. Η Diane Kruger πάντως, όπως και ο πολύ πιο έμπειρος Ed Harris, κλέβουν τη λάμψη απ' τους χαρακτήρες τους, με την ερμηνευτική οικονομία που επιδεικνύουν απέναντι σε ένα σενάριο που τους προκαλεί ασταμάτητα να περάσουν τη γραμμή του overacting και να κατασκηνώσουν στο γκροτέσκο.

Για να βγάλει κάνα δολλάριο παραπάνω, σε μια χριστουγεννιάτικη περίοδο χωρίς απολύτως κανένα μπλοκμπάστερ στις αμερικάνικες αίθουσες, η Fox έβγαλε το teaser για τη συνέχεια των Fantastic Four (2005) μόνο σε φιλμ τη Παρασκευή. Και ανέβασε επίσημη σελίδα για τη ταινία που σου 'λεγε άμα θες να το δεις να πας σε καμιά προβολή του Night at the Museum (2006). Το αποτέλεσμα ήταν να γεμίσουν τα γιουτιούμπια με εντελώς εκτός εστίασης και θεοσκότεινες ερασιτεχνικές κόπιες του βίντεο.

Πριν λίγες ώρες κυκλοφόρησε και η HD έκδοση στο apple.com. Και σε αυτή φαίνεται ξεκάθαρα να συνεχίζεται η τάση των μισοτελειωμένων γραφικών στα trailer, που στη συγκεκριμένη περίπτωση είναι κομματάκι πιο γελοία επειδή δουλειά σε ασημένια εφέ γίνεται εδώ και είκοσι χρόνια, από τότε που ξεκίνησε η προσπάθεια παραγωγής ταινίας με ήρωα τον Silver Surfer, και χρησιμοποιήθηκε ήδη στους Terminators (άσχετα αν είναι όλη για πέταμα πια). Και να πηγαίνει η τάση που ξεκίνησε με το teaser του Spider-Man 2 (2004) και την ολόκληρη σκηνή της αρχής του, ένα βήμα πιο πέρα, με όλο το θέαμα να αποτελείται από μια (αποσπασματική ίσως) σεκάνς, και μόνο. Το πόσο λειτουργεί θα αποτιμηθεί στα ταμεία μαζί με την υπόλοιπη προώθηση, σίγουρα πάντως είναι μια ανάσα στον παλουκισμό με ατάκες και εικόνες που υποβάλλουν οι υπόλοιπες προωθήσεις. Και σίγουρα ο Galactus θα είναι στη ταινία (όπως και ο Doom) αφού το έχει επιβεβαιώσει καθησυχαστικά ο πρόεδρος της Fox, και σίγουρα δε θα τον παίζει ο Orson Welles αφού πέθανε πριν είκοσι χρόνια, αλλά κάποιος άλλος ικανός να τρώει πλανήτες για πρωινό. Τέλος σίγουρα έχει προσεχτεί πάρα πολύ η μεταφορά όλων των εικονικών πια στησιμάτων, από τον Jack Kirby, του χαρακτήρα που σερφάρει στ' άστρα και σίγουρα ήταν πιο ρεαλιστικές απ' όσο μπορούσε να φανταστεί και ο πιο φανατικός του βασιλιά σκιτσογράφου.

Δυο μαθητευόμενοι μάγοι χωρίζουν τα τσανάκια τους, όταν ο ένας (ενδέχεται να) προκαλεί το θάνατο της γυναίκας του άλλου. Το τραύμα μετατρέπεται σε μια άνευ προηγουμένου αντιπαλότητα ανάμεσά τους, η οποία εκτονώνεται με αβυσσαλέες δολοπλοκίες με στόχο την απόκτηση της τέλειας μεθόδου εκτέλεσης του απόλυτου μαγικού, που θα κάνει τον έναν θεό και θα σβήσει τον άλλον από το χάρτη.Επειδή βέβαια αν βάλεις δυο μάγους να πολεμάνε ο ένας με τον άλλο με μαγικά, είναι μαθηματικά βέβαιο --ακόμα κι αν είσαι ο Peter Jackson-- ότι το αποτέλεσμα θα δείχνει αρκετά γελοίο, εδώ η μάχη γίνεται σε πιο εγκεφαλικό επίπεδο. Και λογικό, αφού βέβαια δεν πρόκειται για μάγους, αλλά για ταχυδακτυλουργούς --οι αληθινοί μάγοι εκείνη την εποχή, ήταν οι απόγονοι αυτών που μερικούς αιώνες πίσω τους κάναν barbeque, και σήμερα τους λέμε επιστήμονες.

Το βραβευμένο βιβλίο φαντασίας, παρουσιάζεται βασικά σαν μια σειρά επιστολών και ημερολογίων των δυο μάγων, και κάπως έτσι το μεταφέρει κι ο Nolan στο πανί. Οπότε υπάρχει μπόλικο voice over να καλύπτει τα κενά που δεν μπορούν να γίνουν εικόνες χωρίς να καταλήξεις με ταινία 24ωρης διάρκειας, κι αυτό είναι πάντα πρόβλημα σ’ αυτές τις περιπτώσεις. Όμως μετά το πρώτο 20λεπτο δεν σου κακοφαίνεται και τόσο, γιατί ο Nolan θυμάται τα κόλπα του Memento (2000) και μπλέκει τα timelines με ξεχωριστή ευκρίνεια, ενώ τόσην ώρα σε έχει τυλίξει σε πανέμορφες εικόνες με εξαιρετικά σκηνικά και κοστούμια. Και κάπου εκεί παίρνει μπρος και η έντονη δραματουργία του καλοκουρδισμένου αυτού θρίλερ, υποβοηθούμενη από τρεις απ’ τις πιο δυνατές αντρικές ερμηνείες της χρονιάς. Τις οποίες ωστόσο δεν έχει και ούτε πρόκειται να θυμηθεί κανείς βραβειοδότης, αφού δεν δίνονται σε βαριά δραματική ταινία. Τέλος πάντων. Η ταινία μάς έχει πλασαριστεί ως ένα σακί με twist endings, που δεν απέχει και πάρα πολύ απ’ την πραγματικότητα, με τη διαφορά ότι αποκαλύπτονται από νωρίς, πράγμα που μάλλον θα ενοχλήσει όποιον ενοχλείται ιδιαίτερα απ’ αυτά τα πράγματα. Τους άλλους θα τους ξενερώσει απλά η ξεκούδουνη λύση του δράματος, που συνορεύει επικίνδυνα με την sci-fi παρωδία, και μειώνει την τελική εικόνα της καλοδουλεμένης παραγωγής, και σίγουρα της καλύτερης απ’ τις δυο φετινές ταινίες με μάγους. Άντε, κι απ’ του χρόνου πίσω στο Hogwart’s.

Την ίδια εποχή που το Όνομα του Ρόδου (1986), βασισμένο στη πρώτη νουβέλα του Umberto Eco, έγραφε κινηματογραφική ιστορία με τη σοκαριστική παγερή υπερ-ρεαλιστική εικονογράφησή του από τον Jean-Jacques Annaud, η σοκαριστική θερμή υπερ-ρεαλιστική ιστορία του ανθρώπου με τη καλύτερη μύτη για γυναικεία (υποψήφια) πτώματα γίνονταν παγκόσμιο best-seller. Τα επόμενα δεκαπέντε χρόνια ο συγγραφέας του Αρώματος, Patrick Süskind, δε τόλμαγε ν' ανοίξει τη πόρτα του. Αφού το πιο πιθανό ήταν να βάραγε πάλι το κουδούνι ο Bernd Eichinger, παραγωγός του Ρόδου και της πανέμορφης Ιστορίας Δίχως Τέλος (1984), που του 'χε ανοίξει η όρεξη κι έκανε αμέτρητες μεταφορές, βιβλίων, κόμικ και παιχνιδιών.
Την ιστορία.. καταδίωξης ο Süskind, παλιός στα σενάρια και τα θεατρικά έργα, την έκανε σατιρική ταινία στο Rossini (1997), αλλά τελικά υπέκυψε στις απανωτές προτάσεις του Eichinger με τη νέα χιλιετία. Τη σκηνοθεσία της πιο ακριβής γερμανικής παραγωγής ανέλαβε, φυσικά, ένας ακόμη συμπατριώτης τους ο Tom Tykwer με τις περγαμηνές του πιο τεχνικά έξοχου φιλμ που βγήκε από τη χώρα του τη τελευταία δεκαετία τουλάχιστο, του Τρέξε Λόλα Τρέξε (1998). Και με σκεπτικό τόσο εύλογο που όλοι φαίνεται να το αγνοούν ότι μπορείς να κάνεις μια ταινία με αρώματα, χωρίς ξύσε και μύρισε σα το Polyester (1981) του John Waters, όπως μπορείς να γράψεις κι ένα βιβλίο που να κυριαρχούν στη θεματική του. Έτσι το αποτέλεσμα είναι λίγο πολύ αναμενόμενο (τι νομίζεις ότι κάθισα και το 'γραψα το κατεβατό για να βγάλω τα συμπεράσματα μόνος μου?), με τον παραγωγό από τη μιά να ισχυρίζεται ότι το φιλμ είναι ακριβώς όπως το φαντάστηκε, και τον σκηνοθέτη να διεκδικεί τη πατρότητα κάθε μιας εικόνας. Η Ιστορία Ενός Δολοφόνου είναι τόσο ιστορική όσο οι πρώτες παραγωγές του Eichinger, τόσο εκπληκτική στις εικόνες της όσο θα μπορούσε ο Tykwer με ασυγκράτητο προϋπολογισμό και, επιπλέον, τόσο ωμά κοντά σε όσα έγραψε ο Süskind όσο επιτρέπουν οι συμβάσεις μιας άλλης τέχνης. Ακριβώς όμως όπως και ο ήρωάς της, που δεν αφήνει ούτε μια στιγμή χωρίς να να τον νοιάζεται, η ταινία δεν έχει άρωμα και ψυχή και αναζητά να τα υποκαταστήσει με ότι έχει προικιστεί. Και ακριβώς όπως και η νουβέλα, που δεν αφήνει ούτε μια στιγμή χωρίς να τη νοιάζεται, χωνεύεται καλύτερα σε κομμάτια (αντί και τα 147 λεπτά της μονοκοπανιά).

Από τη Maxine, την estelle, τη stella, τον rotweiler, τον dailaklama, τον verbal κι εμένα, πολλές ευχές για καλά ζωϋφιασμένα gay μαύρα αραχνιασμένα μίνι σκυλίσια και δεμένα Χριστούγεννα!

Με δυο ταινίες για το παιδικό (κυρίως) κοινό υποδέχεται τις γιορτές των Χριστουγέννων το Νεανικό Πλάνο και το Σινε Φιλίπ. Τα Strings (2004) και La Guerre des Tuques (1984) παίζονται για πρώτη φορά στην Ελλάδα, με καθυστέρηση από 2 έως... 22 χρόνια, χωρίς αυτό πάντως να μαρτυράει κάτι για την ποιότητά τους.

Το Strings /Το Νήμα της Ζωής, είναι μια μεγαλεπήβολη κινηματογραφική παραγωγή που γυριζόταν επί τρία χρόνια, αποκλειστικά με μαριονέτες. Οι αμέτρητοι χειριστές που επιστρατεύτηκαν για να ζωντανέψουν με ξύλο και κλωστή την ιστορία του πρίγκιπα Χαλ Τάρα που προσπαθεί να εκδικηθεί τον θάνατο του πατέρα του και βρίσκει τον έρωτα στη μέση του πολέμου των Έμπαλον και των Ζέριθ, δίνουν στην ταινία ένα αποτέλεσμα άφθαστης αισθητικής και στυλ. Τα νήματα που κινούν τις μαριονέτες μετατρέπουν τα ανέκφραστα ανδρείκελα σε όργανα που ξεδιπλώνουν το εύρος και την ομορφιά της γλώσσας του σώματος, και δεν κρύβονται, παρά υψώνονται προς τον ουρανό για να συμβολίσουν την εύθραυστη ζωή τους. Γι' αυτό δεν είναι περίεργο, που για να πεθάνει μια μαριονέτα, αρκεί να κοπούν τα νήματά της. Ένα από τα ευγενέστερα ευρήματα του σκηνοθέτη στις σκηνές μαχών.

Στο La Guerre des Tuques / Το σκυλί που Σταμάτησε τον Πόλεμο, το καναδέζικο family classic της προπερασμένης δεκαετίας, μια παιδική αντιπαλότητα οδηγεί στη δημιουργία δυο συμμοριών που αποφασίζουν να παίξουν χιονοπόλεμο με στρατηγική, για το ποιός θα κατακτήσει το χιονοφρούριο. Το πανταχού παρόν love story, η αντιπολεμική διάθεση και οι αντιρατσιστικές νύξεις κάνουν την ταινία φορέα χρήσιμων μηνυμάτων, πέρα από νοσταλγική καρτ-ποστάλ με χιόνια, έλκηθρα και το δυναμικό σκυλί Αγίου Βερνάρδου του τίτλου, που κάνει ό,τι μπορεί για να φέρει την ειρήνη.

Ένα 10χρονο αγόρι, στην προσπάθειά του να γλιτώσει την έξωση και να σώσει τη γιαγιά του απ’ τη χρεοκοπία, αποφασίζει να ακολουθήσει τις φαντασιώσεις του παππού του, και βρίσκεται σε μια παραμυθένια χώρα, γεμάτη αλλόκοτα πλάσματα, συναρπαστικές περιπέτειες, κι ένα σακί ζαφείρια.Βασισμένη σε βιβλίο του, η ιστορία του Άρθουρ και των μικροσκοπικών του φίλων, είναι εμφανές ότι είναι project πάθους για τον Besson. Όχι μόνο αθέτησε την προ πολλού δηλωμένη του απόφαση να παραιτηθεί απ’ τη σκηνοθεσία όταν γυρίσει 10 ταινίες, για χάρη της πρώτης εξόδου των Μινιμόυ, αλλά απ’ ό,τι φαίνεται, θα επιστρέψει και για το sequel. Και ίσως και ν’ αξίζει τον κόπο. Η πολιτεία των ανθρωπάκων με τα πεταχτά αυτιά, μπορεί να μην αποτελείται απ’ τους πιο ενδιαφέροντες των παραμυθένιων χαρακτήρων, το παλεύουν αξιέπαινα όμως.

Μέσα από την προβλέψιμη περιπέτειά τους, και την όχι ιδιαίτερα εντυπωσιακή όψη τους --παρά το budget των €65 μυρίων που τους κάνει υπερπαραγωγή για ευρωπαϊκό animation--, αχνοφέγγουν γλυκιά αφέλεια, χαριτωμένη αθωότητα, και θαρραλέα καρδιά, χαρακτηριστικά που σχεδόν σε κερδίζουν. Σίγουρα περισσότερο απ’ τους live action ανθρώπους της ταινίας, που καταπλακώνονται απ’ τους αβάσταχτα καρικατουρίστικους χαρακτήρες τους, κρατώντας την ηλικία του target group πιο χαμηλά απ’ όσο χρειαζόταν. Άσε που οι Minimoys έχουν για πριγκίπισσα αυτή τη Σελένια, που είναι τρελό γκομενάκι λέμε. Όπως άλλωστε κι η Τάμτα, που παίρνει τη θέση της Madonna και της Mylene Farmer στo ντουμπλάζ, και το κάνει με αξιώσεις.

Ο Gary Winick από το 13 Going on 30 (2004) βρίσκεται τώρα να σκηνοθετεί την άκρως ηθικο-διδακτική κινηματογραφική εκδοχή του βιβλίου του E. B. White, Το Δίχτυ της Καρλότας. Που μεταφράζεται ατυχώς από την ελληνική διανομή, που προφανώς λίγη σχέση έχει με το παιδικό βιβλίο, Σάρλοτ η Αραχνούλα και έχει τόσο διαφορετική αύρα από τη πηγή έμπνευσης όσο και οι τίτλοι τους.
Η ιστορία της καλής αράχνης που θέλησε να σώσει πάση θυσία το φίλο της τον Wilbur πλέκοντας λέξεις εγκωμίων στον ιστό της, είναι υποδειγματική για τη δύναμη της φιλίας που περιγράφει τόσο γλαφυρά. Στο βιβλίο το γουρουνάκι και το κοριτσάκι που το φροντίζει ήταν συμπαθέστατα, στην ταινία πάλι η μεταγλώττιση έκανε το θαύμα της. Ακούγοντας την κακομαθημένη φωνή του γουρουνιού, δεν το λυπάσαι καθόλου, ας γίνει μπέικον να γλιτώσουμε.

Η τρισχαριτωμένη και στραβοδόντα Dakota Fanning σηκώνει στους ώμους της ένα δεύτερο ρόλο, αυτό της Fern --γιατί οι πρώτοι είναι βέβαια του γουρουνιού και της αράχνης-- που εδώ μεγαλώνει αισθητά για πάρτη της. Μεταμορφώνεται σε αγοροκόριτσο που, αντί να παίζει με κούκλες, υπερασπίζεται ατρόμητα ένα γουρουνάκι και αφήνει πίσω τα μεγαλεία του Πολέμου των Κόσμων (2005) με τις τσιρίδες και τον μπαμπά Cruise. Και ούτε εδώ καταφέρνει να μας συγκινήσει, αν το έκανε ποτέ. Επιπλέον, το σενάριο κάνει κοιλιά, πράγμα απερίσκεπτο όταν πρόκειται για ανυπόμονα παιδιά, και (ξαναλέω ότι) η αταίριαστη μεταγλώττιση κάνει την ταινία ελαφρώς ενοχλητική, όταν το δυνατό σημείο της αυθεντικής εκδοχής είναι η συνύπαρξη αστεράτων φωνών.

Σπίτι που κάποτε ανήκε σε οικογένεια με τάση για αιμομιξίες και δολοφονίες και γέννησε ψυχολογικά ανισόρροπο φονιά, τώρα έχει περάσει σε κοριτσίστικη κολεγιακή αδερφότητα. Και το βράδυ των Χριστουγέννων, θα πρέπει να βρεθεί ένας τρόπος ο φονιάς και τα γκομενάκια να συνυπάρξουν. Χλωμό.Για όποιον δεν κατάλαβε τι ήθελε να κάνει το The Texas Chainsaw Massacre: The Beginning (2006) (πέρα απ’ την αρπαχτή), το Black Christmas (2006) είναι ένα πετυχημένο παράδειγμα της φόρμουλας, αφού φρεσκάρει το γενικώς άγνωστο ομότιτλο πρωτότυπο του ’74, ενώ την ίδια ώρα του συμπληρώνει μερικά κενά στη γένεση της μυθολογίας του. Αν και με μερικά προβλήματα στο μοντάρισμα του μπροσπίσω που μπορεί να σου φέρει κάνα ανακατωματάκι αχρείαστο. Βέβαια, ούτε τα καινούρια, ούτε τα παλιά έχουν τίποτα το ιδιαίτερα ξεχωριστό να προσφέρουν στο genre, πέρα από μπόλικες ζουμερές σκηνές που θα δοκιμάσουν τα όρια της γιορτινής σου διάθεσης, έτσι όπως προσθέτουν τη gory τσαχπινιά τους στην κλασική φόρμουλα των καμπυλόγραμμων πρωταγωνιστριών που τρέχουν προς τη λάθος κατεύθυνση. Οι οποίες καμπυλόγραμμες, αντιλαμβάνομαι ότι ενδέχεται να κρυώνουν γιατί έξω χιονίζει κι όλ’ αυτά, αλλά πάλι, πολύ ντυμένες είναι ρε παιδιά…

Σε μια κοινωνία ανάποδη, όπου η ομοφυλοφιλία είναι η νόρμα και η ετεροφυλοφιλία το κοινωνικά κατακριτέο, ένα αγόρι κι ένα κορίτσι, τολμούν το απαγορευμένο: να τα φτιάξουν. Σοκ.Το ότι θα πας να τη δεις όταν ανοίξει, θα πας. Μετά από τέτοιο πλύσιμο εγκεφάλου με το τραγούδι των C:Real, και μ’ αυτό το πετυχημένο trailer με την παρωδία της Στέλλας (1955), θα μου κάνει μεγάλη εντύπωση να μείνει θέση άδεια στην πρεμιέρα. Το θέμα είναι, τι θα πεις βγαίνοντας, σ’ αυτόν που έμεινε απ’ έξω. Γιατί όσο επιθετικό και πετυχημένο να ‘ναι το marketing, στις μικρές αγορές σαν τη δική μας το μόνο που μπορεί να σου εγγυηθεί, είναι το καλό άνοιγμα. Από ‘κει και πέρα, πρέπει να ‘ναι καλή κι η ταινία. Κι εκεί είναι που θα φανεί η διαφορά του Straight Story απ’ το φετινό ελληνικό hit, 5 Λεπτά Ακόμα.

Κι η πλάκα είναι, ότι ενώ το concept του Straight Story προσφέρεται για απείρως μεγαλύτερα ανοίγματα, δεν κάνει ούτε τη μισή απ’ τη διαδρομή που χρειάζεται για να φτάσει στο σενάριο. Οι αδύναμοι χαρακτήρες του ερμηνεύονται ξυλαγγουριάρικα από τον τσιμιτσελομούρη Ανανιάδη και την άγουρη Μενούτη, οι οποίοι βέβαια έχουν τα δίκια τους έτσι όπως είναι αλυσοδεμένοι στην ατολμία του story. Οποιαδήποτε ιδέα κοινωνικού σχολίου πάει να αιφνιδιάσει την φορμουλαϊκή εξέλιξη, αποφεύγεται επιδέξια με χαζοχαρουμενιές, για να κρατηθεί το εύπεπτο επίπεδο της χαριτωμενιάς, με σάτιρα άγευστη και χιούμορ δίχως παλμό. Και με ηχοληψία χειρότερη κι από τηλεοπτική του ‘80, και πλάνα κλειστά που υποψιάζουν για προβληματικά σκηνικά, απ’ την όλη παραγωγή ξεχωρίζει μονάχα η Μένη Κωνσταντινίδη όταν τα μασάει (τα σκηνικά), κι οι έμπειροι Βλαδίμηρος Κυριακίδης και Χρήστος Χατζηπαναγιώτης, όταν τα γεμίζουν (που δεν το κάνουν και συχνά).

Με concept σχετικά πρωτότυπο αλλά περιορισμένου ενδιαφέροντος, ένα φιλόδοξο team με επικεφαλής τον Philippe Calderon κινηματογράφησε υλικό ντοκιμαντέρ στην αφρικανική σαβάνα, με στήσιμο και δομή ταινίας καταστροφής και πολέμου.
Αντιμαχόμενα στρατόπεδα αυτά των τερμιτών και των μυρμηγκιών και ενάντια σε όλους η φύση, υποβοηθούμενη από ενέργειες των κινηματογραφιστών. Η βασίλισσα, οι πολεμιστές, οι εργάτες είναι οι χαρακτήρες που παρακολουθούμε σε απειλητικό μέγεθος στο πανί, φωτισμένους ανάλογα με την περίσταση, επί μιάμιση ώρα. Τα φυσικά φαινόμενα καταστρέφουν τη φωλιά των τερμιτών και τότε είναι που βρίσκουν ευκαιρία οι αντίπαλοί τους να επιτεθούν. Το Microcosmos (1996) ίσως ήταν το έναυσμα της ιστορίας, αλλά ο σκηνοθέτης μιλάει για παράλληλες μεταξύ του αυτοματισμού των ζωυφίων και του Metropolis (1927). Εγώ ούτε παιδική ταινία θα την έλεγα, ούτε ταινία για μεγάλους. Περισσότερο κατάλληλη για ειδική μερίδα κοινού που τη βρίσκει με πειράματα κάθε είδους. Τα πειράματα όμως ας είναι λίγο μικρότερα next time.

Άρχισε να κυκλοφορεί, πρώτα στο γαλλικό και μετά στο βρετανικό Yahoo! το δεύτερο teaser για τους κινηματογραφικούς Transformers (2007), μετά το πρώτο του καλοκαιριού που ήταν απλά μια αναγγελία-σπίθα για την έκρηξη promo υλικού στο δίκτυο. Στην αμερικάνικη σελίδα μετράνε ακόμα 6 και βάλε ώρες για να το βγάλουν, και αλλεπάλληλες εκρήξεις προκαλούνται σε όλα τα φόρα από όσους δε μπορούν να δουν το full screen (ή ακόμα και το μικροσκοπικό) βίντεο από ευρωπαϊκά σερβιρίσματα.

Update: Το trailer βγήκε live, με ψηλές αναλύσεις και συγκεκριμένη ημερομηνία ανοίγματος (που έλειπε απ' τις "διεθνείς" εκδοχές), και στη πιο επίσημη από τις επίσημες σελίδες διανομής του, ενώ ταυτόχρονα ανανεώθηκε και η επίσημη σελίδα της ταινίας που προωθεί. Μέσα σε όλη αυτή την επισημότητα σταμάτησαν τα παράπονα για το βίντεο και άρχισαν, επίσημα, για το περιεχόμενό του. Με πιο φωνακλάδες τους φανατικούς της G1 (βλ. τη πρώτη και πιο χοντροκομμένη γενιά αυτοκινητο-ρομπότ που βγήκε στα 80s) και όσους κοιτάνε πίσω και βλέπουν ότι ο Michael Bay έχει καμιά δεκαριά χρόνια να κάνει καμιά ταινία της προκοπής. Πάντως το teaser είναι εντυπωσιακό, ειδικά σε σχέση με τα μισοτελειωμένα που έχουν γίνει η νόρμα πια. Και ειδικότερα αν ισχύει αυτό που γράφει ο σκηνοθέτης στο blog του, και φαίνεται να 'ναι αλήθεια σύμφωνα με τα σενάρια (και εννοώ σενάρια όχι σενάρια) που κυκλοφορούν στο δίκτυο εδώ και μήνες. Πως δηλαδή τις πιο επικές σκηνές τις κράτησαν γι' αργότερα αφού σκοπός, που πέτυχαν σίγουρα, ήταν να δείξουν ότι δε θέλουν να έχουν καμιά σχέση με ηλίθια παιχνιδο-φιλμ. Όπως και να 'χει το βιντεάκι τις αναφορές του στο δεύτερο Jurassic Park από τη μια (ο Steven Spielberg είναι στη παραγωγή) και το.. Μικρό μου Πόνι απ' την άλλη, τις έχει στο τέλος που ο Ironhide βγαίνει απ' τη πισίνα στη πρωτο-μορφή του ψάχνοντας να βρει κανά Fiat 127 να του πιει τη βενζίνη το αντιγράψει.

Συνοψίζοντας τα πολλά που έχουμε πει μέχρι τώρα από τις αρχές Σεπτέμβρη που έσκασε μύτη το trailer του Flags of Our Fathers (2006): Όσο γυρνούσε την ιστορία των σεμνών αμερικανών στρατιωτών που υψώσαν τη σημαία στην Ιβοζίμα κατά τη διάρκεια του Β' Παγκόσμιου Πόλεμου, ο Clint Eastwood αποφάσισε να κάνει και δεύτερη ταινία επιτόπου. Με αφορμή και βάση τα γράμματα και το ημερολόγιο του Tadamichi Kuribayashi που είχε τον ηγετικό ρόλο στην υπεράσπιση του ιαπωνικού ηφαιστειακού νησιού.

Στο δρόμο για τις αναπόφευκτες βραβεύσεις και των δυο ταινιών, εκτός από τους χειρισμούς ώστε να μην ακυρώσει η μια την άλλη, μεγάλο μπλέξιμο έφερε και η ανταγωνιστική διανομή, στις αμερικάνικες πολιτείες, από τη Paramount των Σημαιών και τη Warner των Γραμμάτων (εξαιτίας της εξαγοράς από τη πρώτη της Dreamworks που συμμετείχε στη παραγωγή). Μετά από ατελείωτες διαβουλεύσεις, το τοπίο ξεκαθάρισε όταν οι περισσότεροι των απογόνων, κυρίως στα ταμεία, δεν έδειξαν και ιδιαίτερο ενθουσιασμό για τις σημαίες των προγόνων τους. Αντίθετα, οι κριτικοί τουλάχιστον, υποδέχτηκαν με ασυγκράτητο ενθουσιασμό τα απο-μνημονεύματα των αντιπάλων τους. Και η αλήθεια είναι ότι, εξήντα χρόνια μετά, η σκοτεινή κατάμαυρη θλιμμένη ιστορία των ανθρώπων που πολεμούσαν ξέροντας ότι δε θα ξαναγυρίσουν σπίτια τους, είναι οικουμενικά πιο συγκλονιστική από αυτή ενός μηχανισμού πολεμικής προπαγάνδας που οι ενδιαφερόμενοι θα προτιμούσαν να ξεχάσουν. Όπως και να 'χει, ο γερο-Κλιντ φαίνεται να 'κανε κάτι που, αυτόνομα, ίσως, να πλησιάζει το μεγαλείο των Ασυγχώρητων (1992). Και σίγουρα πια, συνολικά, όπως εγώ τουλάχιστο ήθελα να πιστεύω απ' την αρχή, ένα απ' τα πιο μεγαλόπνοα και σημαντικά project του νέου αιώνα.

Το αμερικάνικο trailer βγήκε χτες στο apple.com. Η ταινία άνοιξε στην Ιαπωνία στις 9 Δεκεμβρίου και αρχίζει να διανέμεται, σε περιορισμένες οθόνες, από τις 20 του μήνα στην άλλη πλευρά του Ειρηνικού.

Βγήκε στο Moviefone και το teaser για τη τρίτη εμφάνιση του πράσινου χοντρού και της παρέας του στη μεγάλη οθόνη. Μια εμφάνιση που αρχικά ήταν να γίνει αυτές τις μέρες αλλά καθυστέρησε για το καλοκαίρι. Και, για άλλη μια φορά, καλύτερα να καθυστερούσε και το βίντεο αφού μοιάζει για εξαμηνίτικο σα τη μηχανή παραγωγής ξερατού του τέλους του.

Το 2004 ο δεύτερος Shrek κάθησε πάνω στον δεύτερο Spider-Man και τον δεύτερο Harry Potter και έγινε η πρώτη σε εισπράξεις ταινία της χρονιάς (και τρίτη όλων των εποχών) στο αμερικάνικο μποξόφις με περίπου $437 εκατομμύρια δολάρια. Αυτό σημαίνει, με το κανόνα που θέλει τις συνέχειες να κόβουν τουλάχιστο ένα μεγάλο ποσοστό των εισιτηρίων των προηγούμενων, ότι θα πέσει κάτω από τα $50 μύρια (και δε θα 'ναι πια δελεαστικό για συνέχισμα) μετά το Shrek 10 κοντά στο 2040. Για τώρα πάντως, η μετατόπισή του από Δεκέμβριο του 2006 στο Μάιο του 2007 σιγουρεύει ότι ο συγκεκριμένος μήνας θα είναι (μάλλον αξεπέραστα) ο μεγαλύτερος στην ιστορία των κινηματογραφικών εισπράξεων, αφού θα του κάνουν παρέα ο τρίτος Spider-Man και οι τρίτοι Πειρατές της Καραϊβικής. Όσο για τη καθυστέρηση, δε ξέρω αν φταίει γι αυτή η δυσκολία να συμπέσουν τα busy schedules της Σταχτομπούτας, της Χιονάτης, της Ωραίας Κοιμωμένης και των υπόλοιπων που μαζεύει η Fiona για να προασπίσουν, σα χελωνονινζάκια ένα πράμα, το βασίλειο από πραξικοπήματα. Όσο να 'ναι πάντως το να συντονίσεις έξι (6) σεναριογράφους, δυο (2) σκηνοθέτες και καμιά δεκαριά (10) τουλάχιστο διάσημες φωνές θέλει το χρόνο του.

Αναμένονται ακόμα, μέχρι και την άλλη βδομάδα, trailer σίγουρα για Fantastic Four: Rise of The Silver Surfer, Rush Hour 3 και Ocean's 13, και πιθανά για Pirates of the Caribbean: At Worlds End, Transformers και The Bourne Ultimatum.

Ανέβηκε πριν λίγο στο Yahoo! το teaser του τέταρτου Πολύ Σκληρού για να Πεθάνει, που βγήκε στις αμερικάνικες αίθουσες σήμερα πριν το Eragon (2006), όπως περιμέναμε. Και με τη πρώτη ματιά φαίνεται ότι το πρόσεξαν στο στήσιμο αλλά το βιάστηκαν στα CGI.

Update: Τελικά το trailer, μετά από ανεβοκατεβάσματα, βγήκε επίσημα στο Yahoo! δυο μέρες αργότερα, ταυτόχρονα με την αποκάλυψη της επίσημης σελίδας του φιλμ. Και στο εντωμεταξύ οι αντιδράσεις των περισσότερων φαν (που ως συνήθως βιάζονται να βγάλουν συμπεράσματα) ήταν αρνητικές. Κυρίως γιατί το franchise ήθελε ένα καθημερινό μπάτσο που ανέλπιστα (ξανά και ξανά) γίνεται ήρωας, και ένα κλείσιμο του ματιού στο κοινό με ατάκες που να δείχνουν ότι αυτός ο ήρωας ξέρει καλά ότι μπλέκει σε απιθανότητες. Ενώ το teaser σερβίρει απανωτές over the top σκηνές (τμήμα μάλλον μιας σεκάνς), και ένα Bruce Willis που δε θυμίζει τον έστω γερασμένο ευάλωττο ντετέκτιβ των πολύ καλών 16 Blocks (2006) αλλά κάτι σε Vin Diesel στα πολύ κακά xXx. Ακόμα, πάντως, είναι νωρίς για να πει κανείς αν η εμφάνιση του κλιπ οφείλεται στη μισοτελειωμένη επεξεργασία ή τη γυαλιστερή-για-low-budget αισθητική του Len Wiseman των αξιοπρόσεχτων Underworld. Και αν η Fox έχει τεράστια εμπιστοσύνη στη παραγωγή για να τη μετακινεί από τις 29 Ιουνίου στις 4 Ιουλίου απέναντι στους τεράστιους Transformers (2007) ή τη βλέπει σα μια ακόμα τεράστια αρπαχτή.

Η φυλή των αυτοκρατορικών πιγκουίνων φημίζεται για τα γλυκά της τραγούδια ζευγαρώματος, αλλά αυτά της τα έθιμα απειλούνται να αλλάξουν, με την εμφάνιση ενός καραφάλτσου νέου, που έχει όμως εξαιρετικές ικανότητες στο tap dancing. Η γερουσία της φυλής τον διώχνει κατηγορώντας τον για ύβρι που εξόργισε τους θεούς και τους κόψαν τα ψάρια, κι ο νεαρός χορευτής το παίρνει πάνω του να βρει τους άσχημους δίποδους Ξένους με τα περίεργα εξαρτήματα, που είναι και οι πραγματικοί υπεύθυνοι.Η αποδοχή της διαφορετικότητας του καθενός τόσο απ’ τους άλλους όσο κι απ’ τον ίδιο, είναι ένα θέμα πολυπαιγμένο και πολυφορεμένο στο χώρο των κινούμενων. Ακόμα και με το μπαχάρι της νέας γενιάς, που ανατρέπει την παλιά φρουρά. Όμως τυλιγμένο σε τόσο εντυπωσιακό και καλοφτιαγμένο πακέτο, έχει να πλασαριστεί από την εποχή της Πεντάμορφης (1991), τότε που το animation ήταν ακόμα ένα πράμα μαγικό.

Ο δημιουργός του Mad Max (1979), μετά το τραγικό έγκλημα κατά της ανθρωπότητας με το δεύτερο Babe (1998), έχει άλλη μια ευκαιρία να πετύχει στον mainstream κινηματογράφο, και ανταποδίδει τη χάρη στη Warner, παραδίδοντας μια ταινία που κάνει στο χώρο του computer animated, τομή ανάλογη αυτής του Toy Story (1995). Στήνει ένα εκστατικό πανηγύρι αγνών συναισθημάτων και αθώας παιχνιδιάρικης διάθεσης, την ώρα που η ομάδα του κάνει τα απίστευτα στο CG, θέτοντας στην υπηρεσία του μεγαλειώδους σκηνοθετικού του οράματος, εικόνες μεθυστικής ομορφιάς και απίστευτης τελειότητας, που περνά το ψηφιακό animation σε επόμενο επίπεδο. Αποκορύφωμα, ένα πάντρεμα ψηφιακού με live action, που όμοιό του δεν έχει ξαναϋπάρξει. Κι όλα αυτά, με τη συνοδεία του πιο funky, ξεσηκωτικού soundtrack της χρονιάς, που συμπληρώνει ένα πανέμορφο πακέτο, το οποίο μπορεί να είναι λίγο πιο μακρύ απ’ όσο θα έπρεπε, αλλά αναμφίβολα θα λατρευτεί από κοινό, κi Ακαδημίες, και τον μεγαλύτερο αντίπαλο: τον χρόνο.

Σκληροπυρηνικός θιασώτης και καθηγητής των μεθόδων παρακολούθησης της Στάζι στην πρώην Ανατολική Γερμανία των αρχών του ’80, γίνεται άλλος άνθρωπος όταν εν μέσω εφαρμογής τους σε περίπτωση αρεστού στο καθεστώς συγγραφέα, αλλά και πιθανού προδότη, τυχαίνει να έρθει σε επαφή με την τέχνη.Έχοντας φτάσει κάθε γωνιά του κόσμου που έχει οθόνη και φεστιβάλ, κι έχοντας τσακίσει τα ταμεία σε όσες χώρες ξέρουν καλά Γερμανικά, αυτή η ταινία εποχής για την εποχή της Στάζι, δε χρειάζεται πια ιδιαίτερες συστάσεις, ούτε και μαντικές ικανότητες για να μαντέψεις τη ζημιά που θα κάνει φέτος στα Όσκαρ ως μη αγγλόφωνη. Και πιθανότατα, όχι μόνο στην μη αγγλόφωνη κατηγορία τους.

Και γιατί να μην κάνει δηλαδή. Είναι με διαφορά η καλύτερη παραγωγή απ’ όσες μας έχουν δείξει μέχρι ώρας για την καθεστωτική Γερμανία, έχει συναισθηματικό υπόβαθρο αρκετά ψαρωτικό για ταύτιση με το κομμάτι του γερμανικού λαού που υπέφερε απ’ αυτή την τρελή κατάσταση, όντας όμως συγχρόνως και μάλλον η λιγότερο ενοχική, κι έτσι φτιάχνει καλό προφίλ για τη χώρα της. Και χάρη στην εξαιρετική φωτογραφία που βοηθά στο στήσιμο της ατμόσφαιρας, και τις εκπληκτικές ερμηνείες --ειδικά αυτήν του Mühe στο ρόλο του πραχτόρου--, προσφέρει ένα πολύ θελκτικό κι αποδοτικό συνολάκι, που έχει συγκινήσει ουκ ολίγα μεγάλα κανόνια της αμερικάνικης κριτικής. Και πιθανότατα το ίδιο θα κάνει και με την ελληνική. Για κάποιο λόγο βέβαια, όλοι φαίνεται να παραβλέπουν την εντελώς ξεκούδουνη μεταστροφή του κεντρικού χαρακτήρα, η οποία αποτελεί και την καρδιά του σεναρίου, και πλήττει καίρια την αξιοπιστία της δραματουργίας, στερώντας απ’ τις δυνατότητες της ταινίας για διαχρονικότητα. Αλλά δε βαριέσαι, μπορεί να τη θυμόμαστε για τα Όσκαρ της.

Δυο άγνωστες γυναίκες που τα μόνα που έχουν κοινά είναι το χρώμα των μαλλιών και οι ραγισμένες τους καρδιές, ανταλλάσσουν σπίτια για τα Χριστούγεννα, προσπαθώντας να γλιτώσουν απ’ τη μιζέρια και την κατάθλιψη των μοναχικών γιορτών. Και φυσικά τα καταφέρνουν, γιατί οι καθεμιά τους, βρίσκει το άλλο της μισό στην πλευρά του Ατλαντικού της άλλης.Η μπόλικη νοσταλγία του φιλμ και της δημιουργού του για το παλιό καλό Hollywood των μέσων του περασμένου αιώνα, είναι το μοναδικό σωσίβιο για όποιον φοβάται να κολυμπήσει στην καινούρια πισίνα μελιού και σιρωπιού της Nancy Meyers. Και τι διαβολική σύμπτωση, το πόσο ταιριάζει η ατάκα του εκφραστή αυτής της νοσταλγίας στην ταινία, του 90άρη Eli Wallach στο ρόλο υπέργηρου συνταξιούχου σεναριογράφου, για το πώς στις μέρες μας βγαίνουν σε μια βδομάδα, όσες ταινίες έβλεπαν σε έναν ολόκληρο μήνα στις δικές του.

Πάντως απ’ το overkill των 7 ταινιών, ετούτη εδώ είναι η πιο ακίνδυνη. Ανάλαφρη και χαριτωμένη, με ωραίους πρωταγωνιστές, ωραία ρούχα, κι ωραίες μουσικές, προσφέρεται για ένα άνετο διωράκι με ένα άλλο ατομάκι στο πλάι, να του πιάσετε το χεράκι, να γελάσετε, να κλάψετε, και να πείτε στο τέλος ΄τι ωραίο ταινιάκι, αχ’. Ισορροπημένες συγκινήσεις και χαρούλες, χωρίς απαιτήσεις, αλλά και χωρίς εκπτώσεις. Και με την Cameron Diaz, που αφήστε τις κακίστρες να λένε, όσο είναι στην οθόνη είναι ακόμα κουκλάρα.

Το Fast Food Nation: The Dark Side of the All-American Meal του Eric Schlosser κυκλοφόρησε το 2001 και εκτός από λαμπρά διαφωτιστικά δημοσιογραφικά αποσπάσματα που δημοσίευε στο Rolling Stone για χρόνια πριν και αποτελούν τη βάση για οποιοδήποτε σχετικό επιχείρημα πλέον, περιλάμβανε και μια ευρύτερη μελέτη του πως και πόσο επηρρέασε την αμερικάνικη (και όχι μόνο) κουλτούρα η βιομηχανία του γρήγορου φαγητού. Φέτος, δυστυχώς, έγινε και δραματική ταινία από τον Richard Linklater.Ο δημιουργός εδώ και δεκαπέντε χρόνια πάντα ταινιών με ιδιαίτερο ενδιαφέρον, αποφάσισε να κάνει για πρώτη φορά κάτι σε πολιτικό στιλ. Όμως δε τόλμησε να προχωρήσει πέρα από ελαφρό άγγιγμα σε ντοκιμαντέρ, προτιμώντας να παρουσιάσει το βιβλίο σαν ιστορία μυθοπλασίας (και αποδυναμώνοντας έτσι τις εικόνες του). Επιστράτευσε τρεις τουλάχιστο κεντρικές ιστορίες και αρκετές ακόμα περιφερειακές και τις έβαλε να διαπλέκονται σε όλα τα κοινωνικά επίπεδα, στο πρότυπο του άθλιου Traffic (2000). Αλλά ενώ ο Soderbergh είχε τουλάχιστο την αξιοπρέπεια να κλείνει και καμιά γελοία πλοκή, ο Linklater τις αφήνει να τρέχουν από δω κι από κει και να εξαφανίζονται ξαφνικά σε χαράδρες σα Μεξικανοί σε τρεχάλα να περάσουν τα αμερικάνικα σύνορα. Και παρά το ότι οι guest stars τύπου Bruce Willis ή Avril Lavigne, που εμφανίζονται να πουν καμιά μαλακία τύπου "όλοι πρέπει να τρώμε και λίγα σκατά" ή "οι αγελάδες πρέπει να ζουν ελεύθερες", δίνουν το καλύτερό τους (ή ότι μπορούν αν θες) η εμφάνισή τους απλά αποσπά και επιτείνει τη σύγχυση. Έτσι μένουν κάποιες σκηνές που θα μπορούσαν να παρατεθούν με λεζάντα σε multimedia έκδοση του βιβλίου (αφού αναπαριστούν όσα περιγράφει), και η κάμερα του σκηνοθέτη που σε.. προετοιμάζει, με τη κίνησή της, σε όλη τη διαδρομή ότι θα δεις ντοκιμαντέρ. Για να σου αποκαλύψει στο τέλος, ωμά, ότι τις αγελάδες τις σφάζουν για να τις κάνουν φτηνά μπιφτέκια. Σώπα ρε, μήπως και το κάπνισμα προκαλεί καρκίνο;

Ο Eragon είναι ένας 15χρονος πιτσιρικάς μ’ έναν δράκο ανάμεσα στα πόδια, που εκτός του ότι του άφησε σημάδι όταν τον πρωτοχάιδεψε, τον έχει κάνει και πολύ δημοφιλή με τους κατοίκους της μυθικής χώρας του --ιδιαίτερα με την πριγκίπισσα μιας απ’ τις φυλές της--, οι οποίοι περίμεναν έναν τέτοιο προικισμένο νέο να τους σώσει απ’ την ευνουχιστική καταπίεση του σκοτεινού βασιλιά με το όνομα που δεν κάνει να ξεστομίζουμε.Βγαλμένη κατευθείαν απ’ το μυαλό ενός 15χρονου τότε, κατ’ οίκον εκπαιδευμένου Αμερικάνου, η ιστορία του Eragon είναι το πρώτο κομμάτι της --ανολοκλήρωτης μέχρι ώρας-- τριλογίας της Κληρονομιάς, που εκδόθηκε απ’ την οικογένεια του νεαρού, πριν την ανακαλύψει η εκδοτική Knopf για να την κάνει δεύτερη έκδοση και ν’ αρχίσει να κόβει χρήμα. Και τα δύο βιβλία, έκαναν τη βόλτα τους απ’ τη λίστα των best sellers της New York Times, αλλά αυτό δε σημαίνει ότι είχαν καμιά ιδιαίτερη απήχηση στους κριτικούς, που κατηγόρησαν τον πιτσιρικά για αβασάνιστα δάνεια από Άρχοντες και Πολέμους των Άστρων, και έριξαν το φταίξιμο για την απλοϊκή γραφή στους γονείς του, που δεν ασχολήθηκαν καθόλου με το editing. Δυστυχώς το ίδιο ισχύει και γι’ αυτούς που το ‘καναν ταινία.

Όσο κι αν η εικονογράφηση κινδυνεύει να δώσει αντίθετη εντύπωση, το ψόφιο μιξάζ και το αφελές σενάριο, υπενθυμίζουν ότι την ταινία μπορούν να πάρουν στα σοβαρά, μόνο μικρά παιδιά. Κι όταν λέω μικρά παιδιά, εννοώ μικρότερα των 15, και πάλι παίζει δηλαδή. Με προβλήματα στη συνέχεια, ρυθμό που ανεβοκατεβαίνει με λόξιγκα, ανύπαρκτους χαρακτήρες και διαλόγους φωτοκόπιες, το μόνο που αξιόλογο στην ταινία είναι μερικές καλοστημένες σκηνές δράσεις, που και πάλι μοιάζουν με τηλεοπτική βερσιόν του Άρχοντα. Ο μόνος που καταφέρνει να σωθεί απ’ όλη αυτή την ιστορία, είναι ο Jeremy Irons, αλλά κι αυτός, με μισό ρόλο στη μισή ταινία, μη νομίζεις πως θα μπορέσει να σώσει κι εσένα.

Μη σε ξεγελάει ο πομπώδης τίτλος, αυτό το project δεν αποτελεί ούτε αθλητική ταινία, πόσο μάλλον ντοκιμαντέρ για τον πασίγνωστο ποδοσφαιριστή. Είναι μια φούσκα δηθενιάς ή καλύτερα μια ανεμπνευσμένη αρπαχτή..Δεκαεπτά κάμερες, δύο ομάδες, μία φαλάκρα. Ρεάλ Μαδρίτης εναντίον Βιγιαρεάλ, και σ' ενενήντα λεπτά θα μετρήσεις κάθε τρίχα που απομένει στο ένδοξο κεφάλι. Θέληση και προσωπικότητα δε μας φανερώνεται, ο Zidane κυρίως φτύνει και ιδροκοπάει. Λογικό είναι, έτσι που τρέχει. Είναι λογικό όμως εμείς να τον παρακολουθούμε στενά; Ακόμη και ο πιο φανατικός ποδοσφαιρόφιλος, δεν έχει όρεξη να δει ένα παιχνίδι που μοντάρεται αποκλειστικά με πλάνα στα οποία ασφυκτιά το σώμα του Zinédine και χάνεται εντελώς η μπάλα. Η φανέλα με το νούμερο 5, οι κάλτσες, το σορτς, τα παπούτσια και λοιπά αξεσουάρ πρωταγωνιστούν σε αυτή την κουραστικότατη ταινία. Ενίοτε και το πράσινο τετράγωνο. Και όλα αυτά σε τεράστια πίξελ, αποτέλεσμα, φαίνεται, των «υψηλής ευκρίνειας φακών ζουμ που χρησιμοποιούνται μόνο από τον αμερικανικό στρατό». Τουλάχιστον, η μουσική κάνει πιο υποφερτά τα πράγματα. Σε νανουρίζει.

Όχι ότι μας είχε πιάσει και κάνα σύνδρομο στέρησης αλλά, για να τη βγάζει το (αμερικάνικο) γιορταστικό Playboy, όλο και κάποιος θα ενδιαφέρεται ακόμα για τα γερασμένα ψεύτικα πολυ-χρησιμοποιημένα απόκρυφα (που λέει ο λόγος) σημεία του κορμιού της Πάμελας. Τώρα αν η φωτογράφηση ήταν δώρο Χριστουγέννων ή διαζυγίου στον ξενο-πηδηχτούλη Kid Rock δεν έχει δείξει ακόμα. Κατά τα άλλα, όταν δε μαζεύει χαρτονομίσματα στο βρακί για να χορεύει στη πίστα, και δεν αερίζει δημόσια το πράμα της στο δρόμο των χωρισμένων που χάραξε η Britney Spears, η φαντασίωση όλων των αντρών στον προηγούμενο αιώνα, γυρνάει ταινία με την επίσης και χωρισμένη και κερατωμένη και χριστουγεννιάτικα (ψιλο)γεροντο-φωτογραφημένη (πριν δυο χρόνια) Denise Richards. Που δε θα μπορούσε (η ταινία) παρά να λέγεται Blonde and Blonder (2007), τίτλος που ήδη έχει χρησιμοποιηθεί, φυσικά, σε πορνοπαραγωγές.

Μετά το teaser που βγήκε στη σελίδα της γερμανικής διανομής πριν μερικές μέρες, κυκλοφόρησε ανεπίσημα το σαββατοκύριακο στο δίκτυο και το trailer του 5ου φιλμ με ήρωα τον γκουρμέ ψυχίατρο Dr. Hannibal Lecter.

Ο Anthony Hopkins φυσικά μόνο κατάκοιτο με αρθριτικά μπορεί να τον παίζει (τον ρόλο) όπως είχε ήδη φανεί από το Red Dragon (2002). Έτσι επιστρατεύτηκε ο Gaspard Ulliel των Ατέλειωτων Αρραβώνων (2004) να ενσαρκώσει τον Χανίβαλο νεαρό. Και ρίξαν στη συνταγή και τη Gong Li να κάνει τη θεία θεία και να δικαιολογηθεί κάπως η μάσκα της αφίσας ως απωανατολίτικης καταγωγής. Με άλλα λόγια, αφού δεν υπάρχει ο γνωστός Dr. Lecter να κόψει τα εισιτήρια, παίρνει τη θέση του μια.. μάσκα που να του μοιάζει (αν κι εμένα μου μοιάζει σα γραφικό Αμίγκας του '80) και δικαιολογείται σεναριακά ως ο.. τρόπος των Σαμουράι. Επιπλέον μυρωδιά αρπαχτής αναδύει και το βιβλίο του Thomas Harris που γράφτηκε μαζί με το σενάριο από τον ίδιο και κυκλοφόρησε στις 5 του μήνα (ταυτόχρονα με την έναρξη του promotion της ταινίας). Πάντως οι ΝτεΛαουρέντηδες μας έχουν συνηθίσει σε ένα κάποιο επίπεδο στη παραγωγή μέχρι τώρα, και ίσως να φανεί καλύτερα και στο trailer τη Παρασκευή όταν και θα σταματήσει να χοροπηδάει αφού θα βάλουμε το επίσημο που βγαίνει μαζί με κόπιες του Home of the Brave (2006).

Τι θα έκανες αν άνοιγες μια πόρτα κι από πίσω κρυβόταν το χτες, και μπορούσες να μπεις μέσα και ν’ αλλάξεις ό,τι έκανες στραβό το τελευταίο 24ωρο; Αν είσαι ο Denzel, το πιθανότερο είναι, αφού ξεπεράσεις το déjà vu, να πας να σώσεις εκείνη την τρυφερή μαυρούλα απ’ τον κακό λευκό τρομοκράτη. Αν είσαι ο verbal, έχεις από πέρσι που περνάς και πας και ξετινάζεις το στοίχημα για τα Όσκαρ. Αν είσαι τρελαμένος μηχανικός που έχεις αφιερώσει χρόνια στο garage project σου, κάνεις όλα τα παραπάνω, και την ίδια ώρα πηγαινοέρχεσαι στη χωροχρονική λούπα, απλά και μόνο για να δοκιμάσεις τον κώδικα.

Tο Primer (2004), του σκηνοθέτη, σεναριογράφου, παραγωγού, μοντέρ, μουσικού και φωτογράφου Shane Carruth, ασχολείται με το τελευταίο είδους ταξιδιώτη. Δυο μηχανικούς, που φτιάχνουν με το μόνο τρόπο που μπορεί να συμβεί, κάτι που μπορεί να συμβεί μόνο με τον τρόπο που το φτιάχνουν: μια χρονομηχανή, και κατά λάθος. Εκτός από άνθρωπος ορχήστρα στα κινηματογραφικά, ο Carrruth είναι και μηχανικός στο πτυχίο. Και κάνει την ταινία του ξεχωριστή και σημαντική, κρατώντας τη σε πλαίσιο αυστηρά τεχνοκρατικό.

Σαν την ίδια του τη χρονομηχανή --ένα μεταλλικό κουτί με κάτι πιατάκια του τσαγιού κι ένα σωρό ακαταλαβίστικες τεχνικές ορολογίες μέσα--, η ταινία του απ’ έξω μοιάζει γεωμετρικά αυστηρή, αφιλόξενη, και τόσο απλοϊκή φαινομενικά, που οι προθέσεις της γίνονται σχεδόν προκλητικές. Όταν μπεις μέσα όμως, all bets are off που λένε. Η σκηνοθεσία, οι ερμηνείες, η ατμόσφαιρα, οι χαρακτήρες, το ξεδίπλωμα του σεναρίου, είναι όλα τόσο προσεκτικά τοποθετημένα στο timeline της μονταζιέρας, που χωρίς να το καταλάβεις, έχεις χάσει επαφή με το timeline το δικό σου. Και χωρίς κουνελοστολές και φοβερά τραγουδάκια και εφηβικά άγχη να τσιγκλάνε το συναισθηματισμό σου, η ταινία έφτασε να κερδίζει το μεγάλο βραβείο επιτροπής στο Sundance, χάρη μόνο σε απλές αρχές χρονοταξιδιού που ο Carruth στήνει ύπουλα και μεθοδικά, και μετά τις κάνει κουβάρι για να δοκιμάσει τα όριά τους. Χωρίς να τα σπάει. Αν όχι ο Richard Kelly, τουλάχιστον ο Tony Scott, ή όποιος άλλος το έχει σκοπό, πριν αρχίσει να ανοίγει σκουληκότρυπες, καλό είναι να ρίχνει μια ματιά στη λίστα του Carruth. Αν όχι επειδή έφτιαξε γαμώ τις ταινίες, τουλάχιστον γιατί ο 32άρης τότε, μάζεψε κάτι παραπάνω από $400Κ στα αμερικάνικα ταμεία, δηλαδή περίπου 57 φορές το budget του. Κι ύστερα, αφού μας άφησε ένα σχεδιάγραμμα και ευχές να βγάλουμε άκρη, εξαφανίστηκε απ’ το χωροχρόνο μας. Ερευνάται το ενδεχόμενο να πηγαινοέρχεται στο χρόνο και να δοκιμάζει σενάρια, κάτι που θα εξηγούσε και τα διάφορα deja vu που παθαίνουμε κατά καιρούς σε προβολές.

Για ένα δευτερόλεπτο και μόνο, διαβάζοντας Raping αντί για Reaping, πίστεψα ότι το ΜftM έκανε το μεγάλο βήμα να συμπεριλάβει στα features και τσόντες. Τελικά, αντί για γυαλιστερές σιλικονάτες κυρίες το trailer του Reaping ξεκινά με ατμοσφαιρική μουσική (και καμπάνες!), κιτρινιάρικα φίλτρα στην εικόνα του και τον σωσία του Stephen Rea ( ή είναι ο ίδος;!) στο ρόλο ανήσυχου ιερέα (μπας και τελικά είναι όντως «The Raping» ο τίτλος;) που περιτριγυρίζεται από ένα τεράστιο σμήνος μυγών.

Ένας οποιοσδήποτε φυσιολογικός άνθρωπος θα έτρεχε να κάνει ένα μπάνιο αλλά ο θορυβημένος Rea έχει κάτι άλλο στο νου του --και εκείνη τη στιγμή μια καλόγρια (Τhe Raping!) του πιάνει τον ώμο, μάλλον προσπαθώντας να μας τρομάξει. «I think God has sent me a message» λέει και ο δέκτης του ανισόρροπου μηνύματός του είναι η κατάξανθη Hillary Swank η οποία, άκου αυτό, μεταβαίνει στην πόλη Haven (!) προκειμένου να μελετήσει μια σειρά από περίεργα φαινόμενα που παραπέμπουν στις Βιβλικές Πληγές --νερό που μετατρέπεται σε αίμα, φωτιές που πέφτουν από τον ουρανό, το Παρά Πέντε κλπ.

Δεν κατάλαβα 100% τι ακριβώς είναι η Swank αλλά υποτίθεται πως είμαστε μπροστά σε μια πρώην φανατική χριστιανή που έχασε την πίστη της και πλέον έχει αφοσιωθεί στο να εξηγεί με επιστημονικούς τρόπους τα απανταχού «θαύματα» -–να υποθέσουμε πως θα αναθεωρήσει κάποιες από τις απόψεις της μπροστά στα σαφή μηνύματα του Θεού; Χμ... Φέρνει σε Exorcist (1973) (αν και μάλλον το μοναδικό κοινό θα 'ναι οι εμετοί) και σε εξαιρετικά teo-con πλοκή αλλά ίσως οι παραγωγοί θέλουν να πάρουν τα δολάρια όσων περιμένουν να αναληφθούν στους ουρανούς το 2012.

Απ την άλλη, το φιλμ είναι παραγωγή της Dark Castle, κάτι που προιδεάζει για θριλεράκι (με την έμφαση στο –άκι) ενώ το «δείχνω αλλά δε δείχνω» γρήγορο μοντάζ ενισχύει τους φόβους. Δεν ξέρω τι περιμένουμε από τον Stephen Hopkins (Predator 2 (1990)) και ακόμα περισσότερο από το φιλμ. Θεαματικά visuals; Φαντάζομαι όλο και κάτι θα γίνει σ' αυτό τον τομέα, ένα σωρό κατάρες υπάρχουν, ελπίζω να τις εκμετταλευθούν σωστά (ο θάνατος των πρωτότοκων παρακαλάει για zombie movie). Από πλευράς ερμηνειών είμαι επιφυλακτικός. Η Swank είναι μάλλον υπερεκτιμημένη (ναι, ναι Όσκαρ, μπλα, μπλα, μπλα) αλλά ακόμα και αν ήταν η Joan Crawford δεν ξέρω τι θα μπορούσε να κάνει με ένα χαρακτήρα που φαίνεται να έχει το ίδιο ενδιαφέρον όπως τα Σόδομα μετά την καταστροφή. Πάντως, στην καλύτερη περίπτωση, ευελπιστώ για ένα αξιοπρεπές ταινιάκι με 2-4 «καλές» σκηνές. Στην χειρότερη, θα εύχομαι να λεγόταν όντως «The Raping».

Κυκλοφόρησε στο Overdrive το trailer για τη πρώτη animated ταινία στην ιστορία του franchise των χελωνονινζάκιων. Χτες βράδυ κυκλοφόρησε, μια μέρα νωρίτερα από το αναμενόμενο, και το δεύτερο και "τελικό" του 300 (2007) (και το έχω περάσει ήδη φυσικά). Ενώ σήμερα αναμένεται και το teaser του Die Hard 4.

Update: Το MTV ακολουθεί τα βήματα της AOL, που βγάζει εδώ και καιρό (όπως είπαμε) τα trailer μόνο για αμερικάνικα μάτια, και στις άθλιες αναλύσεις, κυκλοφορώντας το βίντεο με τις όρθιες χελώνες σε ανάλυση γραμματοσήμου 320x240. Καταφέρνει έτσι να κυκλοφορούν διαφοροι Ινδοί τη "δική" τους εκδοχή σε "υψηλή ποιότητα" και (σε)σημασμένη κι από πάνω. Το IMDb από την άλλη ακολουθεί τα βήματα της Wikipedia, σε περιεχόμενο που μπορεί ο καθένας να αλλάξει άμεσα, προσθέτοντας συχνές ερωτήσεις στις σελίδες της ταινίας. Καταφέρνει έτσι να μην έχω και τίποτα ιδιαίτερα πληροφοριακό να πω, που να μη το έχει ήδη συγκεντρώσει κάποιος άλλος.

Αντιγράφω λοιπόν από το FAQ ότι η παραγωγή προτίμησε τα CGI αντί για πραγματικούς ηθοποιούς αυτή τη φορά, αφού τους έρχονταν φτηνότερα, πιο απο-τελεσματικά στις εντυπωσιακές κωλο-τούμπες, και λιγότερο γελοία στην εμφάνιση από τύπους με παραφουσκωμένα κεφάλια και καβούκια. Και το σενάριο θέλει τις χελώνες με τη μεταλλαγμένη ικανότητα να ρεύονται, να "έχουν απομακρυνθεί σαν οικογένεια, ενώ ο τεχνο-βιομήχανος Max Winters μαζεύει στρατιά τεράτων για να ΚΑΤΑΚΤΗΣΕΙ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ!", στη πεπατημένη των πιο σκοτεινών εκδοχών των ηρώων του 20ου αιώνα. Κι αν ανησυχείς ότι θα περιλάβει κανένας Joel Schumacher τα χελωνονιζάκια και θα τους βάλει βυζιά στις στολές, χαλάρωσε. Ο Peter Laird, που έχει αποκτήσει όλα τα δικαιώματα του franchise από τον συν-δημιουργό Kevin Eastman, έχει τη πλήρη επίβλεψη του project. Ο δε σκηνοθέτης Kevin Munroe "είχε αγόρασει το πρώτο τεύχος του κόμικ από το 1985".

Α και η Fox προτίμησε τελικά να βγάλει την άλλη βδομάδα το teaser του Live Free or Die Hard (2007), μπροστά από το δικό της Eragon (2006) για το οποίο ο verbal λέει ότι εντάξει είναι λίγο καλύτερο από τη Narnia τουλάχιστο.

Βασισμένοι σε "πραγματική ιστορία" που συνέβηκε κάπου στη Τσεχία, τη Ρουμανία, τη Γαλλία ή κάποια άλλη μυθική χώρα, Εκείνοι είναι κάποια υπερφυσικά(?) όντα που τρομοκρατούν τη νύχτα ενός ζευγαριού σε ένα παλιό αρχοντικό.
Εκείνοι που έχουν αναλάβει να παρουσιάσουν την ιστορία είναι οι David Moreau και Xavier Palud που έχουν ήδη αναλάβει και το χολιγουντιανό remake του Ματιού (2002) των αδερφών Pang. Ενώ και Εκείνοι που παρουσιάστηκαν θα 'χουν την ίδια τύχη, άγνωστο στα χέρια ποιανών, όπως αποκάλυψε τη προηγούμενη βδομάδα το Bloody-Disgusting. Και με δεδομένο ότι το θέμα είναι τόσο παλιό όσο τα.. στοιχειωμένα σπίτια, όπως καταλαβαίνεις, κάπου αλλού είναι η φωτιά που βγάζει όλον αυτό τον καπνό. Σε 77 σφιχτά λεπτά φιλμ, από τα οποία καμιά δεκαριά είναι η εξαιρετική εισαγωγική (και φαινομενικά άσχετη) ιστορία, δε βλέπεις τίποτα παρά μόνο τις πανικοβλημένες αντιδράσεις του ζευγαριού σε μια τέλεια απόδοση αρχετυπικής τρομο-ατμόσφαιρας, από αυτές που νόμιζες ότι δε μπορεί κανένας να δημιουργήσει πια. Σε κάτι φάσεις δε βλέπεις τίποτα βέβαια και η ξεχωριστή φωτογραφία μοιάζει, μάλλον ηθελημένα, να αποτυπώθηκε (ούτε καν σε DV αλλά) σε χρησιμοποιημένη κασέτα.

Αστυνομικός αναλαμβάνει διαλεύκανση τρομοκρατικής ενέργειας, με τη βοήθεια ειδικής κυβερνητικής υπηρεσίας, η οποία τον εξοικειώνει με ένα καινούριο σύστημα ανάλυσης δεδομένων, που ξεπερνά τα όρια της επιστημονικής φαντασίας, γυρίζοντας το χρόνο προς τα πίσω.Πρώτ' απ' όλα, να ξεκαθαρίσουμε, ότι το Deja Vu, δεν είναι καινούριο Timecop (1994). Ίσως μπορείς να το πεις prequel αν θες, αλλά με πολύ μεγάλη ελευθερία στον ορισμό. Από 'κει κι έπειτα, νομίζω είναι από μόνο του ξεκάθαρο, ότι η πολύ παρέα με τον Richard Kelly, τον έχει έχει πειράξει τον Tony Scott, αλλά μάλλον σε καλό του βγαίνει. Με τον αγαπημένο του Denzel Washington να σουφρώνει τα χείλια και να τρεμοπαίζει το πιγούνι στον πιο clueless χαρακτήρα του μέχρι σήμερα, ο Scott μας εισάγει σε ένα αλλόκοτο αστυνομικό θρίλερ, που αυτή τη φορά αναστατώνει περισσότερο με το σενάριο παρά με το οπτικό του στυλ. Kάτι εντελώς καινούριο γι' αυτόν, έτσι; Συγκρατημένος στα φιλτραρίσματα, με καλογραμμένο στόρι, δυνατό μοντάζ και μπόλικους ικανούς δευτερορολίστες να υποστηρίζουν τον Denzel, ο Scott κρατάει ψηλά το ρυθμό και την ένταση της δίωρης ταινίας του, χωρίς να σου προκαλεί ημικρανίες.

Βέβαια η όλη ιστορία με τα παιχνίδια με το χρόνο, έχει περιορισμένη διάρκεια ζωής, αφού αν αυτός που μπλέκει το κουβάρι, αποφασίσει να το ξεμπλέξει με έναν αρκετά εύπεπτο και συμβατικό τρόπο, είναι μαθηματικά βέβαιο ότι θα φτάσει στο γνωστό κόμπο του χρονικού παράδοξου, που θα πρέπει να κόψει με μαχαίρι. Αλλά τουλάχιστον το περιτύλιγμα χρησιμεύει για να στηθεί η πιο γαμάτη αυτοκινητοκαταδίωξη που έχω δει εδώ και πάρα πολύ καιρό. Και που αποτελεί και το highlight μιας ταινίας, την οποία βασικά οδηγούν χωρίς αναταράξεις απ'το συμβατικό ξεκίνημα μέχρι το στρωτό και ασφαλές φινάλε, η χημεία και κυρίως η εμπειρία, του ζεύγους πρωταγωνιστή-σκηνοθέτη.

Σε ένα ελληνικό χωριό του ’69, μια ομάδα πιτσιρίκων μαζεύει χρήματα για να χάσουν την παρθενιά τους απ’ την πανέμορφη εταίρα του χωριού, μέχρι που η επερχόμενη προσσελήνωση, τους στρέφει σε έναν ευγενέστερο σκοπό: να φέρουν στο χωριό την πρώτη τηλεόραση.Γύρω απ’ αυτόν τον χαριτωμένο σκελετό, στήνεται ένα γαϊτανάκι γραφικών καρικατουρίστικων χαρακτήρων, καλοεκτελεσμένων αλλά επί το πλείστον κλισέ κωμικών καταστάσεων και δροσερών περιπετειών της αλά Stand By Me (1986) παρέας, απ’ την οποία ξεχωρίζει φυσικά ο Αχιλλέας ως κεντρικός ήρωας, χάρη όμως στην αξιοσημείωτη ερμηνεία απ’ τον νεαρό Άρη Τσάπη. Το καλομονταρισμένο πακέτο σε εντυπωσιακά ιλουστραρισμένο 60s περιτύλιγμα, με την μπόλικη νοσταλγική διάθεση και τα αξιοσημείωτα production values, πάσχει όμως από ανεπαρκή πλοκή και έλλειψη σεναριακού πυρήνα αρκετά στιβαρού για να συγκρατήσει τους δορυφόρους του. Κι έτσι, όταν περνά το 90λεπτο, όλα χάνονται στο διάστημα. Ίσως αν οι δυο πλανήτες της αφίσας είχαν περισσότερο screentime απ' το δεκάλεπτο...

Όταν νεόφερτος στην πόλη γείτονας, απειλεί να πάρει τα ηνία από πάλιουρα άρχοντα των Χριστουγέννων, μαζεύοντας αρκετά λαμπιόνια στο σπίτι του ώστε να φαίνεται απ’το διάστημα, οι δυο τους στήνουν έναν ιδιότυπο πόλεμο γοήτρου.Το καλοκαίρι ο DeVito ήταν ο ενοχλητικός πατέρας από άλλη πόλη, τα Χριστούγεννα είναι ο ενοχλητικός γείτονας από άλλη πόλη, κι έτσι όπως πάει, θα γίνει πολύ ενοχλητικός γενικότερα. Με άνεση κι αδιαφορία (για το προφίλ του και τις αντοχές μας), πρωταγωνιστεί σε ένα εποχικό δημιούργημα απ’ αυτά που χαρακτηρίζονται ως τίτλοι σε αναζήτηση ταινίας, σέρνοντας μαζί του τον Matthew Broderick στον πιο ανέμπνευστο, κλισεδιάρικο χαρακτήρα της φιλμογραφίας του.

Οι δυο τους, χοροπηδάνε σαν πασχαλινά λαγουδάκια χριστουγεννιάτικα αρκουδάκια στις φάλτσες νότες του σεναρίου, που προσπαθεί να βγάλει απ’ τη ναφθαλίνη τα καμώματα του Τρελού Θηριοτροφείου και να τα παντρέψει με την αληθινή ιστορία εκείνου του τύπου κάπου στην Αμερική που ήθελε να τυφλώσει την πόλη του με τα φωτάκια του, για να φτιάξει αυτό το χαριτωμένο διωράκι που σε αποτελειώνει μετά την αποχαύνωση στο εμπορικό κέντρο τα Χριστούγεννα. Και όπως θα γινόταν αν προσπαθούσες να τροφοδοτήσεις αεροδρόμιο από την πρίζα του σαλονιού σου, έχει μερικές αυξομειώσεις στην τάση στην αρχή, αλλά στο τέλος την ασφάλεια δεν τη γλιτώνεις, θα την κάψεις.

Ο μόνος λόγος που με προέτρεψε να παρακολουθήσω την ταινία ήταν η αδυναμία που έχω στη νεαρή αβορίγινα Keisha Castle-Hughes. Όχι βέβαια ότι με έπεισε πως το να υποδύεται την παρθένο Μαρία είναι η καλύτερή της --ορκίζομαι πως το έβλεπα στα μάτια της ότι υπέφερε που καβαλούσε γαϊδουράκι και όχι φάλαινα-- αλλά η αθωότητά της (ερμ.. σχεδόν) ήταν αποστομωτική.
Η Ιστορία της Γέννησης είναι γνωστή σε όλους, το διαφορετικό που φέρνει η ταινία είναι το concept. Μακριά από εξιδανικευμένες και ποιητικές εικόνες, το σεπτό έθνος των Ιουδαίων, μαζί και η Μαρία, επιδίδεται κατά τη διάρκεια της ταινίας σε κάθε είδους αγροτικές εργασίες. Πως αρμέγουν την κατσίκα, πως φτιάχνουν το τυρί, πως πατάνε τα σταφύλια, όλα θα τα μάθετε από αυτή την εκπαιδευτική ταινία. Ο Άγγελος έρχεται εδώ δίχως κρίνο και δίχως, δυστυχώς, εντυπωσιακά φτερά. Ο Ιωσήφ πάλι, είναι πιο εμφανίσιμος και σε νεαρότερη ηλικία απ' ότι φανταζόμασταν. Οι μάγοι ενδιαφέρονται για τους χουρμάδες λίγο περισσότερο απ' όσο θα 'πρεπε, και εξαιτίας αυτής της επιπλοκής λίγο έλειψε να μην ξεκινήσουν το πολύμηνο ταξίδι προς τη Βηθλεέμ. Αλλά τελικά έκαναν την καρδιά τους πέτρα και φόρτωσαν μια καμήλα χουρμάδες για το δρόμο.

Η υποκριτική δεν έχει ιδιαίτερες εξάρσεις, η προφορά των ηθοποιών είναι αστόχως όχι αμερικάνικη (λες και απαλύνει την ευνόητη σύμβαση: ξέρουμε δα ότι ο Ιωσήφ και η Μαρία μιλούσαν άλλη γλώσσα) και το θέμα τόσο, μα τόσο ξεπερασμένο. Ακόμη και η μουσική, που ήταν το ατού των παλαιότερων βιβλικών ταινιών, εδώ είναι απλώς αδιάφορη. Και η ταινία δεν πήγε καλά στην πουριτανική Αμερική, ενάντια στις προσδοκίες, και νομίζω ότι ξέρω το λόγο. Ο υπερβάλλων ζήλος της σκηνοθέτιδος για ρεαλισμό που την έκανε, εκτός των άλλων, να επιλέξει αποκλειστικά σκουρόχρωμο cast με αραβικές επί το πλείστον ρίζες, σίγουρα ξίνισε στο ξανθό έθνος. Κρίμα που δεν τόλμησε το πιο ανατρεπτικό: να βάλει και μελαχρινό μικρό Χριστούλη! Το Άγιο Πνεύμα χάλασε όλη την πλάκα και έβαλε στην κοιλιά της Μαρίας μωρό άσπρο σαν τον κρίνο.

Φτωχότερο είναι από χτες το κινηματογραφικό στερέωμα αφού έσβησε ένα από τα λαμπρότερα άστρα του. Μεγάλη η απώλεια και βαθύτατη η οδύνη για όλους αλλά κυρίως για τον George Clooney που έχασε το σύντροφο της ζωής του. "Απλά ψόφησε, πριν μια ώρα" ήταν η λιτή δήλωση του βραβευμένου με Όσκαρ ηθοποιού που, εύλογα, αδυνατούσε να πει πολλά περισσότερα στη πρώτη αποδέκτρια της συνταρακτικής είδησης, Susan Wloszczyna της USA TODAY. "Ήταν απ' τα πιο γέρικα γουρούνια που έχει δει ποτέ κανένας" συνέχισε με τρεμάμενη φωνή ο πιο σέξι άντρας στο κόσμο (και) για το 2006, αναπολώντας σίγουρα δεκαοχτώ (18) και πλέον χρόνια ευτυχισμένων στιγμών, όπως αυτή της φωτογραφίας.

Η μεγαλύτερη σε διάρκεια σχέση του περιζήτητου (πλέον) εργένη, το γλυκύτατο 150 κιλών μαύρο γουρούνι του με το όνομα Μαξ, ήταν σχεδόν τυφλό και κατάκοιτο με αρθριτικά. Είχε τραυματιστεί βαριά το 2001 όταν το πάτησε στο σκοτάδι ένας φίλος του πρωταγωνιστή. Φήμες για το θάνατό του είχαν κυκλοφορήσει και τον Ιανουάριο του 2005 για να διαψευσθούν δεόντως. Ήταν η δεύτερη απώλεια για τον αστέρα, και το κινηματογραφικό στερέωμα φυσικά, μέσα στο 2006 αφού εψόφησε νωρίτερα κι ένα, γλυκύτατο φυσικά, μπουλντόγκ του. Συλληπητήρια καταφτάνουν απ' όλο τον κόσμο όσο γράφονται αυτές οι γραμμές. Τη συλλογή τους έχει αναλάβει, για λογαριασμό του συντετριμμένου μεγάλου ανδρός, ο Defamer.

Βγήκε αυτό το σαββατοκύριακο online η σελίδα για την Inland Empire (2006) του David Lynch. Και μάλλον το φόρτωμα όλων των φίλων του ιδιότροπου δημιουργού που έτρεξαν να δουν το trailer ήταν πολύ μεγάλο, αφού κατέβηκε κι ακόμα εκεί (κάτω) είναι.

Η διεύθυνση της σελίδας είναι www.inlandempirecinema.com και το βιντεάκι που είναι αρκετά μικρό ακόμα και για teaser το ανέβασα για να φύγει κάπως η απορία όσων δε το έχουν δει ακόμα. Και όσο περίεργο και να φαίνεται, όπως λέει και ο verbal, είναι πιο συγκροτημένο από τη ταινία. Μια ταινία που θα μπορούσε να παιχτεί και στις Κάνες αν είχε προλάβει ο Lynch να μοντάρει ανακατώσει τα πλάνα και πρωτοεμφανίστηκε τελικά στη Βενετία, όπου και τιμήθηκε (ο σκηνοθέτης) για το σύνολο του έργου του. Και επειδή είχε και μια υποδοχή λίγο αμήχανη στη καλύτερη, διανομή δε βρίσκονταν εύκολα και μπήκαν στη μέση τα μεγάλα μέσα και τα μεγάλα ζώα, όπως ξανάπαμε. Κάτι γελάδια δηλαδή που κάναν παρέα στον (ιδιοφυώς τις περισσότερες φορές) φευγάτο David όσο προωθούσε μόνος του τη ταινία και ευχαριστούσε τα.. τυριά, στις γωνιές του Hollywood, πριν δυοτρεις βδομάδες. Πάντως στην Ελλάδα μην ανησυχείς δε θα χρειαστεί να προσέχεις για τεράστιες σβουνιές στις γωνιές του κέντρου, αφού το φιλμ έχει βρει ήδη διανομή απ' όσο ξέρω.

Μικρή κρίση ταυτότητας φαίνεται να 'χει το trailer του πολυαναμενόμενου follow up των δημιουργών του Shaun of the Dead (2004), αφού υποτίθεται διαφημίζει κωμωδία, και δεν προκαλεί ούτε χαχανητό. Και οκ, ξέρω, καλό είναι το trailer να μην αποκαλύπτει όλα τα αστεία, αλλά όταν δεν δείχνει ούτε ένα, δεν αγχώνεσαι μήπως κι η ταινία δεν έχει κανένα μέσα;

Το concept πάντως, για ένα σούπερ μπάτσο που μετατίθεται δυσμενώς σε ψόφια πόλη, την οποία καλείται να σώσει απο μανιακό δολοφόνο που οι υπνωτισμένοι υπόλοιποι αστυνομικοί αρνούνται να αναγνωρίσουν, ακούγεται ψιλοκαλούλι. Κι ο Simon Pegg, με φάτσα Clint Eastwood meets Kevin Spacey meets Mel Gibson, δείχνει να έχει ετοιμάσει ερμηνεία καριέρας σε εντελώς κόντρα ρόλο απ' αυτόν που μας πρωτοσυστήθηκε, την ώρα που η ευθεία αναφορά στο Shaun of the Dead και τη σκηνή με τους φράχτες, ήταν η πιο αστεία στιγμή του teaser και είναι και του trailer. Και για να μη με πάρεις για παράξενο, φρέσκαρε τη μνήμη σου και με το trailer του Shaun να θυμηθείς αν είχε γέλιο.

Σε μια συγκλονιστική εξέλιξη ανάλογη της δύσης του ήλιου ψιλοδυτικά, οι Ζωές των Άλλων (2006), ίσως η πιο υπερτιμημένη και σίγουρα η πιο buzzed about γερμανική ταινία απ’την εποχή του Αντίο, Λένιν (2002), στολίστηκε με τον τίτλο της καλύτερης ευρωπαϊκής ταινίας της χρονιάς, στην απονομή των Ευρωπαϊκών Κινηματογραφικών Βραβείων χθες βράδυ στην Βαρσοβία.Η ταινία εποχής που παραθέτει τη μεθοδολογία της Stasi στην παρακολούθηση και εξουδετέρωση αντιφρονούντων, έβαλε δίπλα στα εφτά LOLA του, τα ευρωπαϊκά βραβεία για καλύτερη ταινία (αφήνοντας απ’ έξω διεκδικητές όπως τα Breakfast on Pluto (2005), The Road to Guantanamo (2006), και The Wind that Shakes the Barley (2006)), καλύτερη ανδρική ερμηνεία (για τον συγκλονιστικό κλώνο του Kevin Spacey, Ulrich Mühe), και καλύτερο σενάριο (το οποίο ο δημιουργός ολοκλήρωσε σε μοναστήρι για να μην αποσπάται η προσοχή του). Τους λόγους του μεγάλου σουξέ, μας τους είχε πει η πρωταγωνίστρια, Martina Gedeck, πριν κάνα μήνα στη συνέντευξη, αν θυμάσαι.

Η Ευρωπαϊκή Κινηματογραφική Ακαδημία των 1.700 μελών, έδωσε ωστόσο πλουσιότερη συλλογή στο Volver (2006) του Pedro Almodovar, με βραβεία σκηνοθεσίας, καλύτερης γυναικείας ερμηνείας για την Penelope Cruz, φωτογραφίας (εξ ημισείας με το Wind That Shakes the Barley) και μουσικής, ενώ ο Ισπανός πήρε σπίτι και το βραβείο κοινού. Και τώρα, λέει, η Sony, ίσως πρέπει να εξετάσει το ενδεχόμενο να σπρώξει τις Ζωές και σε άλλες κατηγορίες πέρα απ’ την κλειδωμένη συμμετοχή (και νίκη) σ’ αυτή της μη αγγλόφωνης στα επερχόμενα Όσκαρ. Αλλά, ξέρεις, ίσως πάλι και όχι. Με τον Pedro να τρέχει εδώ και καιρό για σενάριο, σκηνοθεσία και ρόλους, το ν’ αρχίσεις καμπάνια για δεύτερη ταινία σε ίδιες κατηγορίες μπορεί να αποβεί μοιραίο και για τις δύο.

Κυκλοφόρησε χτες, στο εκτός από πανάθλιο και σωβινιστικό τελευταία Moviefone, το trailer για το The Dead Girl (2006) της Karen Moncrieff. Με θέμα (το μάντεψες) ένα νεκρό κορίτσι, και την ώρα που ανακοινώνεται υποψήφιο για καλύτερη ταινία και σκηνοθεσία (και β' γυναικείου στα δεύτερα) στα indie Spirits.

Η AOL, που το μόνο έξυπνο που έχει κάνει τελευταία ποτέ είναι το TMZ, αποφάσισε με τη γνωστή κουφαμάρα της να βάλει regions και στα trailer γι' αυτό μην αναρωτιέσαι τι γίνεται και δε παίζουν, αν είχες ποτέ την εξαιρετική τύχη να το δεις αυτό το.. φαινόμενο παλιότερα. Εξίσου κουφά το δεύτερο φιλμ της δημιουργού μετά το σχετικά αναγνωρισμένο και το ίδιο γυναικείο Blue Car (2002), διαδίδεται σαν ανεξάρτητο Crash (2004) ή Bobby (2006) λες και αντιπαρατίθεται σε.. εξαρτημένες παραγωγές. Ενώ βγάζει μάτι σα θηλυκό, στην εκτέλεση και τη θεματολογία, αντίστοιχο φιλμ με ensemble cast. Και, στο χαρτί τουλάχιστο, μοιάζει και πιο εύπεπτο, αφού οι ιστορίες πέντε (5) γυναικών των οποίων οι ζωές "αλλάζουν ανεπανόρθωτα μετά τη βάναυση δολοφονία ενός κοριτσιού" παρουσιάζονται σειριακά και με ξεχωριστό τίτλο για κάθε.. επεισόδιο. Πάντως για φιλμ που έσκασε μύτη πριν ένα μήνα (στο AFI FEST), και με ελάχιστες ως ανύπαρκτες δημοσιογραφικές προβολές, η μέχρι τώρα δημοσιότητά του είναι εξαιρετική. Και το ίδιο ακούγεται και για τις ερμηνείες του καστ.

Εδώ και καμιά πενταετία, η διεθνής σκηνή των μικρομηκάδων έχει περάσει απ’ το κάτι γίνεται, στο γίνονται διάφορα. Ένα απ’ αυτά τα διάφορα, και το πιο σημαντικό για την αποκατάσταση των Ελλήνων καλλιτεχνών του σύντομου σινεμά, είναι το φεστιβάλ Πλατφόρμα Βίντεο, που τα τελευταία 4 χρόνια διοργανώνεται σε διάφορες μορφές στην Αθήνα, φτάνοντας φέτος ένα ολοκληρωμένο κι αξιοπρόσεχτο πια μέγεθος και σχήμα.

Με 229 ταινίες απ’ όλον τον κόσμο και 78 ελληνικές συμμετοχές, η Πλατφόρμα 2006, θα γεμίσει από τις 2 έως τις 7 Δεκέμβρη τις αίθουσες προβολής του BIOS και του Nixon, δυο απ’ τους πιο ενδιαφέροντες χώρους της Αθήνας. Το πρόγραμμα είναι σπασμένο σε δύο διαγωνιστικά (την επιλογή της Πλατφόρμας με 13 ταινίες και διεθνή κριτική επιτροπή, και το διαγωνιστικό κοινού με 140 ταινίες), ενώ περιλαμβάνονται κι επιλογές από διεθνή φεστιβάλ, κι ένα αφιέρωμα σε ταινίες του Δόγματος, όπως αυτό εφαρμόστηκε απ’ τους εμπνευστές του, αλλά κι από δημιουργούς από διάφορα σημεία της Ευρώπης. Αρκετοί από τους συντελεστές των ταινιών θα είναι παρόντες και θα περιφέρονται στους χώρους του φεστιβάλ ανοιχτοί σε συζητήσεις με το κοινό, ενώ η διοργάνωση θα έχει και το ολόδικό της masterclass, με τον Dr. Vladan Zdrakovic, καθηγητή της Τέχνης των Μεσών, που θα μιλήσει για το Δόγμα 95, την Κυριακή, 3 Δεκεμβρίου στις 15.00, στο BIOS.

Και για να μη μείνει μονάχα στη θεωρία, η Πλατφόρμα πάει ένα βήμα πιο πέρα με το project ΠΛΑΤΦΟΡΜΑ εν κινήσει, μια ταινία που θα γυρίζεται on location κατά τη διάρκεια του φεστιβάλ, με βάση τους κανόνες του Δόγματος. Το αποτέλεσμα θα προβληθεί στην τελετή λήξης του φεστιβάλ, και θα ‘ναι σίγουρα απ’ τις πιο ενδιαφέρουσες στιγμές του εξαημέρου. Όσο για τις υπόλοιπες, εμείς στο Προσωπείο σίγουρα θα πάμε που ξέρουμε το δημιουργό, αλλά γενικά σ’ αυτές τις περιπτώσεις απλά κλείνεις τη μύτη και βουτάς, ελπίζοντας για το καλύτερο. Το πρόγραμμα των προβολών, βρίσκεται εδώ.

*τα εισιτήρια είναι ημερήσια και κοστίζουν €5, ή €3 αν πας με εισιτήριο αστικών ακυρωμένο μέχρι και δυο ώρες πριν την προσέλευση. Το διαρκείας για όλη τη διοργάνωση, είναι στα €15.