Σε συνέντευξη τύπου χτες βράδυ ο διευθυντής του, Dieter Kosslick, παρουσίασε επίσημα το φετινό πρόγραμμα του 57ου φεστιβάλ με σήμα τη χρυσή αρκούδα. Χωρίς τίποτα ιδιαίτερα ξεχωριστό αφού όλο σχεδόν το διαγωνιστικό πρόγραμμα είχε ανακοινωθεί, σταδιακά, εδώ και βδομάδες. Και περιλαμβάνει αρκετά ήδη γνωστά αμερικάνικα και ασιατικά φιλμ, με τα περισσότερα, όπως το The Good Shepherd (2006) και το Saibogujiman Kwenchana (2006), ήδη και αποτυχημένα. Ή ακόμα χειρότερα, εντελώς θαμένα σα το The Good German (2006) και το Bordertown (2006) με πρωταγωνίστρια τη Jennifer Lopez. Έτσι τη κατάσταση αναλαμβάνουν να σώσουν οι Γάλλοι, με το πολυαναμενόμενο La Vie en Rose (2007) και θέμα τη ζωή της Édith Piaf φυσικά, να κάνει παγκόσμια πρεμιέρα και τη πρεμιέρα της διοργάνωσης. Διοργάνωση που θα κλείσει ο François Ozon με το καινούριο του και αγγλόφωνο Angel (2007).

Στο Βερολίνο θα κάνει γίνει η πρώτη αποκάλυψη, εκτός διαγωνισμού, και του 300 (2007) τελικά, αν και κάτι επίσημο θα κάνει στην Ελλάδα το Μάρτη. Έξω από διαγωνισμούς αλλά μέσα στα επίσημα είναι και η προβολή των επικών οσκαρικών και μάλλον πιο αναμενόμενων όλων (αφού δε τα 'χει δει κανένας) Letters from Iwo Jima (2006).

Όλες οι προβολές, στα γερμανικά, στο έγγραφο 57 IFB Programm. Το επίσημο πρόγραμμα έχει όπως παρακάτω.

Opening film :

Olivier Dahan

La Vie en Rose

France/UK/ Czech Republic

Joseph Cedar	Beaufort	Israel
Gregory Nava	Bordertown	USA
Stefan Ruzowitzky	Die Fälscher (The Counterfeiters)	Germany/Austria
Ariel Rotter	El otro (The Other)	Argentina/France/ Germany
Bille August	Goodbye Bafana	Germany/France/ Belgium/UK/Italy
David Mackenzie	Hallam Foe	UK
Zhang Lu	Hyazgar (Desert Dream)	Republic of Korea/ France
Saverio Costanzo	In memoria di me (In Memory Of Myself)	Italy
Sam Garbarski	Irina Palm	Belgium/Germany/ Luxembourg/UK/France
André Téchiné	Les Témoins (The Witnesses)	France
Jacques Rivette	Ne touchez pas la hache (Don't Touch The Axe)	France/Italy
Cao Hamburger	O ano em que meus pais saíram de férias (The Year My Parents Went On Vacation)	Brazil/Argentina
Jirí Menzel	Obsluhoval jsem anglickeho kralé (I Served The King Of England)	Czech Republic/ Slovakia
Li Yu	Ping guo (Lost In Beijing)	China
Park Chan-wook	Sai bo gu ji man gwen chan a (I'm A Cyborg, But That’s Ok)	Republic of Korea
Stephen Soderbergh	The Good German	USA
Robert de Niro	The Good Shepherd	USA
Wang Quan'an	Tu ya de hun shi (Tuya's Marriage)	China
Ryan Eslinger	When A Man Falls In The Forest	Germany/Canada/USA
Christian Petzold	Yella	Germany

Closing film :

François Ozon

Angel

France/Belgium/UK

Out of competition :

Zack Snyder	300	USA
Clint Eastwood	Letters From Iwo Jima	USA
Richard Eyre	Notes on a Scandal	UK
Paul Schrader	The Walker	USA/UK

Χάμπουργκερ, πατάτες... κι ένα κοτόπουλο! Είναι δυνατόν, κι αυτή είναι η δύναμη του Adult Swim, να βγάζει στις οθόνες μας πράγματα πιο καμένα από το εν λόγω κοτόπουλο. Και καίγεται και πολύ, τουλάχιστον όσο μας πληροφορεί το trailer που βγήκε για την πρώτη του(ς) ταινία, στην επίσημη σελίδα, το σαββατοκύριακο.

Το Adult Swim, το ενήλικο κομμάτι του καλωδιακού Cartoon Network (και άλλων καναλιών ανά τον κόσμο) που βγάζει στην τηλεόραση το Robot Chicken και το Drawn Together, που κάνει όχι μόνο εικόνες να κινούνται αλλά και την κοιλιά μας απ' τα γέλια, σα να μη ντρέπεται, με διδακτορικό πλέον στο παράλογο και το εκκεντρικό-που-σοκάρει, φημίζεται ήδη για τις σειρές του, αλλά τώρα αποφάσισε να μεταφέρει την οπτική του και σε άλλο μέσο.

Και την ίδια νοοτροπία φαίνεται ότι θα έχει και η ταινία που φοράει τον borat-ικό τίτλο Aqua Teen Hunger Force Colon Movie Film For Theaters (2007) με κάθε υπερηφάνεια που θα μπορούσε να ταιριάζει σε ανάλογο εγχείρημα, απ' ότι μπορεί τουλάχιστον να μας προϊδεάσει το trailer. Βασισμένο στην παλιότερη και κάθε χρόνο και πιο gory σειρά του καναλιού (ονόματι Aqua Teen Hunger Force, το μάντεψες), μας δείχνει τις περιπέτειες ενός... πως να το πεις συνοπτικά... γεύματος φαστφουντάδικου. Με χέρια, πόδια και τη δυνατότητα να σοκάρουν κάποιους, να προσβάλλουν άλλους, και να κάνουν τρίτους να φτύσουν το φαϊ τους (απ' τα γέλια ενίοτε) με τα αστεία τους.

Δε θα πάρει κανένα βραβείο και τα σχετικά, αλλά δε μπορεί κανείς να αρνηθεί την επίπτωση που έχει αυτό το ρεύμα. Τη δύναμη του χιούμορ του, που πάντα φροντίζει να παρακάμπτει ή να εκμεταλλεύεται τη φτηνή παραγωγή, για να την πει στο status quo, χωρίς σοβαροφάνειες. Που δε φοβάται να πει τα πράγματα, όχι με το όνομά τους, αλλά με άλλα ονόματα που αν σε άκουγε η... μαμά σου να τα λες φωναχτά θα αναρωτιόταν αν πρέπει να σε μαλώσει ή να περηφανευτεί για το πόσο ευρηματικό είναι το παιδί της.

Το κείμενο επιμελήθηκε η Bunny Dee και δε το υπογράφει λόγω.. τεχνικών δυσκολιών

Με θέατρο, τηλεόραση, νύχτα και μια θέση στην ποπ κουλτούρα της περασμένης δεκαετίας τουλάχιστον ως Άγαμος Θύτης στο βιογραφικό του, ο Θοδωρής Αθερίδης περνά φέτος στο πανί φέρνοντας μαζί του την ελπίδα για κάτι λιγάκι διαφορετικό στον mainstream ελληνικό κινηματογράφο. Έστω κι αν η πρώτη του ταινία, είναι η μεταφορά του ομότιτλου σουξεδιάρικου θεατρικού του, που αποτέλεσε αν μη τι άλλο σπουδαία εισπρακτική επιτυχία τα δύο χρόνια που έκατσε στο σανίδι.

Ο νεοφώτιστος κινηματογραφικός σκηνοθέτης, ανάμεσα στη νέα του παράσταση στο Μικρό Παλλάς και τις πρεμιέρες και προβολές του Μια Μέλισσα τον Αύγουστο, που βγαίνει στις αίθουσες την ερχόμενη Πέμπτη, κέρασε τις Μάσες κοκακόλα και brioche, για να θυμηθεί τι ωραία περάσαν στην παραλία της Χαλκιδικής το περασμένο καλοκαίρι, και πώς οι εκατοντάδες παραστάσεις της θεατρικής Μέλισσας, λειτούργησαν ως ισάριθμες πρόβες για την κινηματογραφική. Και τον βοήθησαν να μείνει εντός budget και χρόνου, κι έξω απ’ τη μαύρη λίστα του παραγωγού του. Κάτι πολύ σημαντικό και για τους δυο τους, αφού τώρα που κατάλαβε ότι ο κινηματογράφος είναι ένα τεράστιο βαρέλι με φωτιά που μέσα πετάς χρήματα κι ελπίζεις απ’ τον καπνό τους να βγει κάτι ωραίο, του άρεσε και θέλει να το ξανακάνει.

Σε συνέχεια προηγούμενων προσπαθειών του Hollywood να βγάλει ταινία ακόμα κι απ’ τις λίστες του Stephen King με τις οδηγίες κολλαρίσματος των εσωρούχων του στο καθαριστήριο, αυτή τη φορά στην οθόνη ανεβαίνει ένα διήγημά του, που είχε ξεκινήσει βασικά σαν ένα δείγμα - άσκηση απ’ αυτές που ετοίμαζε για το δοκίμιό του On Writing. Η ιδέα βέβαια του άρεσε, και την έκανε την άσκηση κι ο ίδιος. Προέκυψαν μια σαρανταριά σελίδες, που αν μη τι άλλο, μέσα στην έλλειψη ιδιαίτερης πρωτοτυπίας τους, λειτουργούν ως απόδειξη του πόσο μάστορας είναι στο να βγάζει ιστορίες απ’ το τίποτα, και (να το κάνει να μοιάζει) σα να μην του είναι τίποτα.

Το στόρι είναι βασικά μια παραλλαγή του στοιχειωμένου δωματίου, το οποίο στην προκειμένη περίπτωση βρίσκεται στον 13ο όροφο και τα ψηφία του αριθμού του αθροιζόμενα, δίνουν επίσης 13. Όπως γίνεται σ’ αυτές τις περιπτώσεις, το επισκέπτεται ένας συγγραφέας που δεν πιστεύει στα φαντάσματα, κι αυτός ακριβώς ο συνδυασμός της δυσπιστίας του με τις εκδρομές του σε χώρους διαβόητους για τους προληπτικούς, είναι που του εξασφαλίζει το παντεσπάνι του και τη θέση του στις λίστες των best sellers. Το twist του διηγήματος βέβαια, είναι ότι, αφού τα φαντάσματα δεν μπορείς να τα δεις αν δεν πιστεύεις στην ύπαρξή τους, αυτό που υπάρχει μέσα στο δωμάτιο και κάνει κόλαση τη διαμονή του άπιστου φιλοξενούμενου, είναι πιθανότατα ο ίδιος ο διαχειριστής της, ή τέλος πάντων το ίδιο το δωμάτιο λειτουργεί ως πύλη προς τα 'κει.

Και όχι τα φαντάσματα που κυκλοφορούν στο trailer, ή έστω οι διάφορες mix πιατέλες φιδιών με τις οποίες έχουμε πια παβλοφικά συνδυάσει τη μουτσούνα του Samuel Jackson, που θα έχει στην ταινία το cameo του διευθυντή του ξενοδοχείου. Αλλά βέβαια τα θρίλερ θέλουν ποικιλία, κι απ’ αυτή φαίνεται να ‘χει μπόλικη η ταινία, όπως επίσης και διάφορες ελεύθερες μεταφράσεις των εννοιών που αναφέρονται στο βιβλίο, η οποίες δε θα βοηθούσαν κιόλας να ’χουμε ιδιαίτερα ενδιαφέρουσες εξελίξεις. Η σημαντικότερη επίδραση που φαίνεται να ’χει το δωμάτιο κατά τον King, είναι μάλλον βραδυφλεγούτσικη, του στυλ αν καταφέρεις να βγεις ζωντανός (τουτέστιν πριν τη μια ώρα), αναπτύσσεις καταρράκτη, διαβήτη, κίρρωση του ήπατος και διάφορες άλλες ταλαιπώριες, συναρπαστικές μεν, αλλά που δεν προσφέρονται ιδιαίτερα για δράση. Οπότε οι σεναριογράφοι έχουν σκοπό να τον κρατήσουν όσο μπορούν περισσότερο εκεί μέσα να του ανακατεύουν την πραγματικότητα μπρος στα μάτια του, και θα αφήσουν τον Mikael Håfström (του Derailed (2005)) να μας δείξει πόσο ενδιαφέρον μπορεί να κάνει ένα δωμάτιο ξενοδοχείου, χωρίς να έχει μέσα την Jennifer Aniston, υγρή και πρόθυμη σε στενό ταγέρ.

Απ' όλη τη μεγάλη χαρούμενη σεξοπαρέα που ξεπάγιασε στο Park City φέτος, δόντια είχε τελικά μόνο η Jess Weixler. Η πιτσιρίκα που μοιάζει με την ωραία αδερφή της Uma Thurman πήρε το βραβείο της επιτροπής του Sundance για την ερμηνεία της στο Teeth (2007), όπως είπαμε νωρίτερα. Και παρόλο που σίγουρα πια τη περιμένουν βιογράφοι να την περάσουν ένα χεράκι, και έχει εμφανιστεί και σε κάποιες τηλεοπτικές σειρές και πήγε και σε δυοτρία φεστιβάλ, το κατατοπιστικότερο για τη μέχρι τώρα ζωή της το βρήκα στο Comedy Central: "So, so, so many details to relay about this person. Wow, you wouldn't believe all the details. Like, really. Yeah. What was the question?"

Η Bunny Dee, πρωταγωνίστρια στο Comic Book Extras όταν δε γράφει για τις Μάζες, είχε αναλάβει το θέμα απ' τη Παρασκευή αλλά τώρα ξεμπέρδεψε με το μαγείρεμα και έχει τα περισσότερα:

H vagina dentata --παρουσία δοντιών σε γυναικεία γεννητικά όργανα-- δοσμένη με σκληρές εικόνες που δε τους λείπει το χιούμορ, είναι κάτι που έκανε το Teeth (2007) να κερδίσει εντυπώσεις στο Sundance. Mε την πρωτότυπη ματιά του σε ένα πρωτότυπα δοσμένο, πρωτότυπο θέμα.

Ο σκηνοθέτης-σεναριογράφος της ταινίας Mitchell Lichtenstein, στην πρώτη του τέτοια μεγάλου μήκους παραγωγή, παίρνει ένα φόντο που θα είχε κάθε δυνατότητα να καταλήξει ελαφρύ και camp, και φαίνεται να καταφέρνει μέσα απ' αυτό να παρουσιάσει θέματα που δε συζητιούνται εύκολα, κρατώντας ένα ευχάριστο, μες τo gore του, κλίμα. Η ιστορία μιας κοπέλας που έχει, έτσι κι αλλιώς και από μόνη της, προβλήματα κατά το μεγάλωμά της και που δε βιάζεται να εξερευνήσει την αναδυόμενη γυναικεία της πλευρά, δεν έχει επιπλέον τίποτα να ζηλέψει από άλλες υπερηρωικές ιστορίες. Η απρόσμενή της μυστική δύναμη της δίνει έναν άσο στο μανίκι σε καταστάσεις με τις οποίες κάποιος χωρίς αυτήν (τη δύναμη) θα βρισκόταν σε απόγνωση.

Λογικό να γυρίσει κεφάλια σε ένα κινηματογραφικό φεστιβάλ --προς την οθόνη ή προς την αντίθετη μεριά-- δείχνοντας κάτι που από πάντα είναι παρόν σε εφιάλτες ανδρικούς και όχι μόνο.

Ανακοινώθηκαν τα ξημερώματα στο Park City της Utah και στη τελετή λήξης του, τα βραβεία του φετινού Sundance. Με τον διευθυντή του, Geoffrey Gilmore, να επιβεβαιώνει ότι η αποστολή που ανακοινώθηκε με τις συμμετοχές εκτελέστηκε και "τα φιλμ στο φετινό πρόγραμμα διεύρυναν και καθόρισαν τις δυνατότητες των ανεξάρτητων ταινιών του μέλλοντος".
Μια ακόμα αυτο-επιβεβαίωση ήρθε και για τον Daily Insider, την ημερήσια έκδοση του φεστιβάλ, που χτες πρόβαλλε τις "όχι και τόσο ξένες γλώσσες" στο αφιέρωμά του. Με πρώτο πρώτο να σπάει το "καλλιτεχνικό γκέτο της ξένης γλώσσας", συνάδοντας με την "εξωτερικευμένη ευαισθησία" της Αμερικής προς τον υπόλοιπο κόσμο (το Αφγανιστάν, το Ιράκ και το Ιράν ας πούμε) μετά την 9/11, το Padre Nuestro του κενυάτικης καταγωγής Christopher Zalla. Το φιλμ με τον αμετάφραστο από το φεστιβάλ τίτλο, αφηγείται την ιστορία δυο παράνομων μεταναστών στη Νέα Υόρκη, με τον έναν και μεγάλο αλανιάρη να κλέβει τη ταυτότητα του πράου άλλου που πάει να συναντήσει τον πατέρα του, και να.. πάει να τον συναντήσει (ως γιος του). Γυρισμένο ολόκληρο στα Ισπανικά και τον δημιουργό του να γελάει με τους χολιγουντιανούς που του λέγαν να τα κάνει αγγλικά με προφορά, το φιλμ κέρδισε και το σημαντικότερο βραβείο του πιο σημαντικού ανεξάρτητου φεστιβάλ. Αυτό της καλύτερης δραματικής ταινίας.

Πρώτο σε σειρά ανακοίνωσης κάθε χρόνο και πρώτο σε ενδιαφέρον από φέτος όπως ξαναματάπαμε είναι για τη διοργάνωση το βραβείο του καλύτερου ντοκιμαντέρ. Και σε αυτό δεν ανακοινώθηκε καμιά έκπληξη που να τη ξέρουν μόνο οι insiders, αφού βραβεύτηκε το (εντυπωσιακότερο από πολλά εντυπωσιακά όπως λέγεται) βραζιλιάνικο Manda Bala / Send a Bullet. Με θέμα την ανάπτυξη των απαγωγών σαν απόρροια της τεράστια διαφθοράς και ταξικής ανισότητας στο Σάο Πάολο.

Το βραβείο σκηνοθεσίας πήγε στον Jeffrey Blitz για το Rocket Science μια κωμωδία τύπου Sundance ή, για να χρησιμοποιήσω μια έκφραση που κολλάνε στα φόρα σαν αστείο για οποιαδήποτε ταινία πια, "this year's Little Miss Sunshine". Ειδικό βραβείο επιτροπής παρέλαβε η Jess Weixler για το μουνάκι της που βγάζει δόντια όπως απαθανατίστηκε στο πολυσυζητημένο Teeth. Ενώ το βραβείο κοινού πήγε στο Grace Is Gone, άλλη μια ταινία αγορασμένη από τους Weinsteins (τα Δόντια τα πήραν μέσω της Lionsgate που δεν ανήκει στην MPAA για να τα βγάλουν αλογόκριτα μάλλον). Η τελευταία μάλιστα ήταν η πρώτη δραματική που πουλήθηκε, με τη λήξη της προβολής της, μέσα σε πανικό προσφορών σε τουαλέτες και σκοτάδια, από executives που ψάχναν να βρουν τίποτα να πουλήσουν (στις αίθουσες με τη σειρά τους) πηγμένοι στα ντοκιμαντέρ, όπως το 'παμε κι αυτό.

Και πέρσι το φεστιβάλ έβγαλε πρώτη και καλύτερη μια ισπανο-μεταναστευτική, τη Quinceañera (2006), που γενικά έμεινε μπουκάλα με τον παπουθείο και τον γκεϊξάδερφό της, χάνοντας το κοινό από τη εξίσου μικρή Miss Sunshine (2006) και τους κριτικούς από τον πολύ καλύτερο Half Nelson (2006). Χωρίς αυτό να σημαίνει τίποτα. Όλες τις φετινές βραβεύσεις περιέχει η επίσημη ανακοίνωσή τους στο έγγραφο 2007 Sundance Film Festival Announces Jury and Audience Awards.

Το Εγχειρίδιο ξεκινά με τον Dito Montiel να γράφει και να σκηνοθετεί τη σκηνή όπου ο Robert Downey Jr. αφηγείται πως είναι ο συγγραφέας Dito Montiel που ξεκινάει να γράψει ένα βιβλίο για τη ζωή του. Και μετά συνεχίζει.
Όταν κάποιος σου λέει για τη ζωή του δε ξεκινάει απ' την αρχή, δε ξεχνάει τη κατάληξη και συνθέτει τυχαία τις εικόνες με βάση τα συναισθήματά του. Ή τουλάχιστον αυτό ισχύει για τις κάποιες. Γιατί τους κάποιους δε τους ρωτάς, κι άμα λένε μόνοι τους τιποτάλλο εκτός από ιστορίες απ' το στρατό τότε ή έχουν πάρα πολύ μεγάλη επαφή με τη γυναικεία τους πλευρά ή (δε πήγαν και) τους ψάχνουν τα κανάλια. Όπως και να 'χει όμως, ο Montiel διαλέγει τον λιγότερο κραυγαλέο και τον πιο οικείο τρόπο να αυτοβιογραφηθεί, παρόλο που για να το κάνει χρειάζεται να υπερβεί τις κινηματογραφικές φόρμες, κατηγορούμενος έτσι για.. υπερβολές. Επιπλέον έχει τεράστια αυτοπεποίθηση στη κάμερα, ένα καστ εξίσου έτοιμο να εκραγεί από ταλέντο (ή εμπειρία ενίοτε) κάτω από τη καθοδήγησή του, και ιδιαίτερο γούστο στη μουσική που επιλέγει για επένδυση. Το αποτέλεσμα είναι μια υποδειγματική εικονογράφηση αυτοβιογραφίας που γίνεται εντυπωσιακότερη επειδή κινηματογραφείται από τον πρωτάρη αυτοβιογραφούμενο.

Ένα απ' τα αξιολογότερα ντεμπούτα της χρονιάς, βραβευμένο για τη σκηνοθεσία και το καστ στο Sundance και στη βδομάδα κριτικών της Βενετίας, και υποφήφιο για τρία (3) Spirits, το φιλμ περιορίζεται σε πιο εκλεκτικό κοινό λόγω του θέματός του. Το πιο πιθανό είναι όμως σε λίγα χρόνια να το παίζεις έξυπνος έχοντάς το δει.

Στη μέση του χάους του εμφύλιου στη Sierra Leone (πίσω στα 90s), οι δρόμοι λαθρεμπόρου διαμαντιών και ντόπιου ψαρά συναντιόνται, όταν ο τελευταίος βρίσκει ένα μεγάλο, μυθικής αξίας κόκκινο διαμάντι που μπορεί να βοηθήσει και τους δύο να βγουν απ’ αυτήν την λασπωμένη απ' το αίμα κόλαση. Αν δεν σκοτωθούν μεταξύ τους.Όσοι γνωρίζουν τον Zwick έστω και μόνο απ' τον Τελευταίο Σαμουράι (2003) (πόσο μάλλον κι απ' το Legends of the Fall (1994)), τουλάχιστον δεν θα εκπλαγούν απ’ τον ατέλειωτο της διάρκειας της επικής περιπέτειας του DiCaprio και της παρέας του. Το σχεδόν διομισάωρο κυνήγι του διαβόητου ματωμένου διαμαντιού, χωρίζεται σε σαφή κεφάλαια που έχουν τον αντίκτυπό τους στο ρυθμό του συνόλου, είναι όμως πλούσια σε τολμηρές αναφορές κι απεικονίσεις της κατάρας που αποτελεί για τη Μαύρη Ήπειρο, η αιμοδιψής καπιταλιστική λαίλαπα του αναπτυγμένου κόσμου. Ε, Δημήτρη;

Η τάση του Zwick να υποκύπτει σε δραματουργικά κλισέ και σκηνοθετικές ευκολίες, να αφαιρέσει έχει μόνο απ' την ταινία, που με λίγο ακόμα ψαλιδισματάκι, θα μπορούσε να είναι ο Επίμονος Κηπουρός (2005) των διαμαντιών, μ' ένα άρωμα από Indiana Jones σε Επικίνδυνες Αποστολές. Ο αντιήρωας του DiCaprio πάντως, μένει χαρακτήρας συλλεκτικός, ειδικά όπως τον αναδεικνύει ο πάλαι ποτέ baby face, πετυχαίνοντας την καλύτερη από τις δύο φετινές ερμηνείες του. Με κάτι από φθαρμένο Pierce Brosnan στο πιο στιβαρό και κουρασμένο, ο DiCaprio περιφέρει το αηδιασμένο και τσακισμένο εντός κι εκτός σαρκίο του, στα σκαμπανεβάσματα του σεναρίου του Leavitt, που δεν ξεφεύγει ποτέ απ' το αναμενόμενο, αλλά θέτει τις βάσεις για απολαυστική περιπέτεια με αναποφάσιστες τάσεις πολιτικού σχολίου. Η Jennifer Connelly αρκείται στον ανεξερεύνητο χαρακτήρα του ερωτικού ενδιαφέροντος με κότσια, κι ο Djimon Hounsou συμπληρώνει την ερμηνευτική τριπλέτα με την επιβλητική παρουσία του, παίζοντας πάλι το ρόλο του περήφανου κακομοίρη που έχει βαρεθεί η ψυχή μου.

Ένα παλιό τάνκερ γίνεται καταφύγιο για διάφορους απόκληρους και μια μικρή κοινωνία που φροντίζει ο καπετάνιος. Μετά από μιάμιση ώρα, αφού έχεις γνωρίσει οποιονδήποτε στο πλοίο για να καταλάβεις ότι είναι οποιοσδήποτε τυχαίος, το εγκαταλείπουν όλοι.
Το Ιράν παίζει σε λεπτές ισορροπίες μέσα κι έξω, εδώ και χρόνια. Σα τις Ιρανές σκηνοθέτριες που συμμετέχουν σε δυτικές εμπορικές συζητήσεις με μαντήλες για να πουν ότι στη χώρα τους δε φοράνε μπούρκα. Και ότι πιέζουν το καθεστώς που όμως δεν είναι και τόσο πιεστικό. Και μετά βγάζουν τις μαντήλες και κόβουν βόλτες άνετες να γνωρίσουν τον.. δυτικό πολιτισμό. Το πιο σίγουρο είναι ότι αν ο ιρανικός κινηματογράφος ήταν τόσο αξιόλογος όσο παρουσιάζεται εδώ και χρόνια, κάτι θα 'χε μυριστεί και το Χόλιγουντ. Όπως αν ήταν πήχτρα στους μπαλλαδόρους τα γήπεδά τους, τότε όλο και κάποιος θα καταδέχονταν να παίξει στα ευρωπαϊκά έστω και με αλλόθρησκους. Και το Σιδερένιο Νησί (2005) είναι ένα χαρακτηριστικό δείγμα όλης αυτής της φασαρίας. Νεορεαλισμός (παλιορεαλισμός πια δηλαδή) και άλλες (παλιές) ευρωπαϊκές επιρροές στο μεγαλύτερο μέρος, θεατρικό σενάριο και παίξιμο ιδίως απ' τον καπετάνιο (οι υπόλοιποι απλά δε παίζουν), αλλόκοτα και ξεχασμένα ήθη έθιμα και συνθήκες διαβίωσης αρμονικά συνδυασμένα με δορυφορική τηλεόραση και κινητή τηλεφωνία, άγνωστος δημιουργός. Και εξαιρετικά αμφίβολο αν ο τελευταίος είχε οποιαδήποτε πρόθεση εκτός από το να δέσει κάπως σκηνές που γυρίστηκαν έτσι γιατί φαίνονταν ωραίες και συμβολισμούς που δε συμβολίζουν τίποτα. Αλλά είναι γνωστό ότι κάποιοι τη βρίσκουν να βρίσκουν τι θέλει να πει ο δημιουργός χωρίς να λαμβάνουν υπόψη το.. δημιουργό. Οπότε γιατί να μπει κι αυτός στον κόπο (να αναρωτηθεί τι κάνει)?

Ανακοινώθηκαν μόλις οι υποψηφιότητες για τα 79α Όσκαρ. Και τα Γράμματα είναι μέσα στις καλύτερες ταινίες. Και έξω φυσικά τα Κορίτσια. Ακολουθούν οι βασικές κατηγορίες, κι ο σχολιασμός στα σχόλια.

Performance by an actor in a leading role
Leonardo DiCaprio - BLOOD DIAMOND
Ryan Gosling - HALF NELSON
Peter O'Toole - VENUS
Will Smith - THE PURSUIT OF HAPPYNESS
Forest Whitaker - THE LAST KING OF SCOTLAND

Performance by an actor in a supporting role
Alan Arkin - LITTLE MISS SUNSHINE
Jackie Earle Haley - LITTLE CHILDREN
Djimon Hounsou - BLOOD DIAMOND
Eddie Murphy - DREAMGIRLS
Mark Wahlberg - THE DEPARTED

Performance by an actress in a leading role
Penélope Cruz - VOLVER
Judi Dench - NOTES ON A SCANDAL
Helen Mirren - THE QUEEN
Meryl Streep - THE DEVIL WEARS PRADA
Kate Winslet - LITTLE CHILDREN

Performance by an actress in a supporting role
Adriana Barraza - BABEL
Cate Blanchett - NOTES ON A SCANDAL
Abigail Breslin - LITTLE MISS SUNSHINE
Jennifer Hudson - DREAMGIRLS
Rinko Kikuchi - BABEL

Best animated feature film of the year
CARS
HAPPY FEET
MONSTER HOUSE

Achievement in directing
BABEL
THE DEPARTED
LETTERS FROM IWO JIMA
THE QUEEN
UNITED 93

Best documentary feature
DELIVER US FROM EVIL
AN INCONVENIENT TRUTH
IRAQ IN FRAGMENTS
JESUS CAMP
MY COUNTRY, MY COUNTRY

Best foreign language film of the year
AFTER THE WEDDING
DAYS OF GLORY (INDIGÈNES)
THE LIVES OF OTHERS
PAN'S LABYRINTH
WATER


Adapted screenplay
BORAT CULTURAL LEARNINGS OF AMERICA FOR MAKE BENEFIT GLORIOUS NATION OF KAZAKHSTAN
CHILDREN OF MEN
THE DEPARTED
LITTLE CHILDREN
NOTES ON A SCANDAL

Original screenplay
BABEL
LETTERS FROM IWO JIMA
LITTLE MISS SUNSHINE
PAN'S LABYRINTH
THE QUEEN

Ανακοινώθηκαν χτες, όπως κάθε χρόνο μια μέρα πριν την αντίστοιχη αποκάλυψη των υποψηφιοτήτων για τα βραβεία της αμερικάνικης ακαδημίας, οι προτιμήσεις των Χρυσών Βατόμουρων για τις ίδιες περίπου βασικές κατηγορίες.

Από την ανοιχτή πρόσκληση, πριν μερικές βδομάδες, για εγγραφή (με το αζημίωτο) στα μέλη με δικαίωμα ψήφου, ήταν φανερό ότι θα σαρώσει φέτος το Βασικό Ένστικτο 2 το οποίο ο John Wilson και η παρέα του αποκαλούσαν χαϊδευτικά από τότε Basically, It Stinks, Too. Η δύσοσμη ταινία είναι φυσικά υποψήφια για καλύτερη χειρότερη του 2006. Παρέα της κάνουν τα Bloodrayne, Lady in the Water, The Wicker Man και ο Little Man που θα 'πρεπε να είναι σε μια κατηγορία μόνος του εκτός συναγωνισμού (και ευτυχώς δε παίχτηκε στην Ελλάδα γιατί θα 'πρεπε να φτιάξουμε μια κλίμακα βαθμολογίας ειδικά γι' αυτόν).

Από τις εφτά (7) υποψηφιότητες του Βρομερού Ενστίκτου οι δυο είναι αποκλειστικότητες της Sharon Stone που φιγουράρει υποψήφια για χειρότερη πρωταγωνίστρια ενώ τα βυζιά της αναγνωρίζονται και στη κατηγορία για χειρότερο δίδυμο (που εδώ που τα λέμε θα μπορούσε να τη συμπληρώσει μόνη της με μάγουλα, μάτια, χείλια, κωλομέρια και βάλε). Ίδιο αριθμό υποψηφιοτήτων έχει, αναμενόμενα, και το Σκατοανθρωπάκι. Ενώ η μεγάλη προσφορά του Tim Allen στο χώρο αναγνωρίστηκε δυστυχώς με μια (1) συγκεντρωτική υποψηφιότητα ως πρωταγωνιστή στα The Santa Clause 3: The Escape Clause, The Shaggy Dog και Zoom. Πάντως ο τρίτος και φαρμακερός Αγιοβασίλης του μάζεψε πέντε (5) συνολικά τιμές.

Πέρσι τα βραβεία είχε σαρώσει το Dirty Love (2005) της Jenny McCarthy. Η φετινή, 27η, απονομή θα γίνει μια μέρα πριν τα Όσκαρ, χωρίς να παρευρεθεί κανένας νικητής αν κρίνεις από το τι γίνεται συνήθως. Στη (φρέσκια από το Πουέρτο Ρίκο) φωτό ο κώλος της Jessica Biel που δεν έχει καμία σχέση με όσους αναφέρθηκαν παραπάνω.

Να λοιπόν τι κινδυνεύεις να πάθεις, όταν κάνεις μεγάλη επιτυχία με genre flick στις ΗΠΑ. Η αμέσως επόμενη ταινία σου, να μπαίνει στον πάγο για καμιά διετία, επειδή μπορεί να μπερδέψει το κοινό γιατί δεν είναι ακριβώς το ίδιο πράγμα με την πρώτη, και να κάνει ζημιά στα sequels της. Όπως ο James Wan κι ο Leigh Whannell, που έγραψαν το σπουδαιότερο success story της γενιάς τους στο Hollywood, εδραιώνοντας το gore overdrive με το Saw (2004). Κι ύστερα κοντέψαν να πνιγούνε στα άντερα που σκορπίσαν στο πανί.

Το Dead Silence (2007), που αρχικά λεγόταν Shhh! κι ύστερα θα λεγόταν Silence αν δεν προλάβαινε τον τίτλο ο Scorsese για την επόμενη ταινία του, είχε γραφτεί και εγκριθεί απ’ τη New Line απ’ όταν το Saw γνώριζε το καινούριο αδερφάκι του απ’ τους ίδιους συγγραφείς, αλλά καινούριο σκηνοθέτη. Και τα γυρίσματά του ξεκίνησαν το πολύ καμιά δεκαπενταριά μέρες μετά το τέλος αυτών του Saw II, το καλοκαίρι του 2005. Κι όλοι υπολόγιζαν, ότι θα το έβλεπαν στις αίθουσες πολύ πριν το Saw III που θα έβγαινε τον Ιούνιο του 2006, και στο οποίο ο Wan δεν είχε και καμιά ιδιαίτερη συμμετοχή ούτε στο σενάριο. Ε, κι όταν το Saw III πλησίαζε, κι ο Wan ετοιμαζόταν για το επόμενο project του το φθινόπωρο, και απ’ το Silence... σιγή, δε θα ‘χαν άδικο να θεωρήσουν την όλη ιστορία ένα απλό bug του imdb. Αλλά φευ, η ταινία υπάρχει, και το trailer κυκλοφόρησε προχτές. Και το προχτές, είναι περίπου 6 μήνες μετά που κυκλοφόρησαν τα πρώτα reports από πριβέ προβολές και ειδικά previews.

Κι όπως λέγαμε πιο πριν και θα ‘χεις καταλάβει κι απ’ το trailer γιατί σιγά μην κάθεσαι να διαβάζεις εμένα τόσην ώρα, αυτά παθαίνεις όταν πας να ξεφύγεις απ’ τη νόρμα σου. Απ’ ό,τι φαίνεται κι ακούγεται, το Dead Silence δεν έχει καμία εξ αίματος συγγένεια με την οικογένεια των Saw. Τόσο πολύ μάλιστα, που ακόμα και το απαγορευμένο, είναι το πιο στεγνό redbanded trailer για θρίλερ που έχει περάσει απ’ τις Μάσες τουλάχιστον. Το στόρι του μεταφυσικού θρίλερ, περιστρέφεται γύρω από έναν κακομοίρη που λαβαίνει πακέτο μια κούκλα εγγαστρίμυθου, η οποία σκοτώνει τη γυναίκα του και της τρώει τη γλώσσα, εκπληρώνοντας την κατάρα της γριάς που του τραβούσε τους μοχλούς, μέχρι να δολοφονηθεί με παρόμοιο τρόπο σ’ ένα κωλοχώρι πριν κάτι δεκαετίες. Ο κακομοίρης ξεκινά να ψάξει την ιστορία, και προφανώς, βρίσκει το φάντασμα της γριάς, στην οποία επίσης αρέσει να τρώει γλώσσες, για να μην της χαλάνε τη νεκρική σιωπή του τίτλου. Εμένα αυτό μου κάνει σε straight to dvd κατάσταση σε στυλ Darkness Falls (2003) και Boogeyman (2004), αλλά οι εξειδικευμένοι λένε πως είναι πολύ ατμοσφαιρικό και δίνει μαθήματα ηχοληψίας και μιξάζ, κι ο αγαπημένος καρατερίστας των δημιουργών, Donnie Wahlberg, το θεωρεί κάτι σαν το Μωρό της Ρόζμαρι (1968). Προφανώς μιλάει για το δεύτερο παιδί της, νόθο του Τσάκι, της Κούκλας του Σατανά. Τώρα, κάνας ψυχαναλυτής να μας μιλήσει για το φετίχ των Wan και Whannell με τις κούκλες, υπάρχει;

Η πρώτη ταινία που πουλήθηκε στο φετινό Sundance, σύμφωνα με τον σημερινό Hollywood Reporter, είναι το Crazy Love (2007) του Dan Klores.

Το τρίτο ντοκιμαντέρ του βετεράνου δημοσιοσχετίστα που επιλέχτηκε για προβολή στη διοργάνωση (και τέταρτο στη σκηνοθετική του καριέρα), πουλήθηκε τελικά στη Magnolia μετά από παρασκηνιακή δημοπρασία στην οποία συμμετείχαν και η ThinkFilm (που παρεμπιπτόντως άφησε ξεκρέμαστους τους Καναδούς σκηνοθέτες με το πέρασμα σε αμερικάνικα συμφέροντα) και η Netflix (που ήταν κι αυτή στα νέα της εβδομάδας με την απόφασή της να περάσει και σε streaming ταινιών). Ο δημιουργός του αποφεύγει να αποκαλύψει και πολλά πολλά για το θέμα στις συνεντεύξεις του, για να σεβαστεί προφανώς όσους θέλουν να σοκαριστούν στη διάρκεια της προβολής, αλλά είναι αναπόφευκτα πασίγνωστο ότι καταγράφει την ιστορία της Linda Riss και του Burt Pugach. Το ζευγάρι ήταν θέμα για μήνες και μήνες στα κουτσομπολιά της Νέας Υόρκης στα τέλη του '50, επειδή ο πετυχημένος δικηγόρος είχε πληρώσει να τυφλώσουν τη πιτσιρίκα με αλισίβα. Και αρκετά χρόνια αργότερα όταν, ασυγκράτητος από φίλους συγγενείς σίδερα φυλακής και μεγάλα μαύρα γυαλιά ηλίου, τη παντρεύτηκε τελικά.

Η Magnolia Pictures είναι μια από τις εταιρείες του Mark Cuban και η γενικότερη πολιτική διανομής όλων μαζί (των εταιρειών του) δεν είναι πάντα για το συμφέρον των ανεξάρτητων, όπως είχα γράψει πιο αναλυτικά παλιότερα. Η εναλλακτική επιλογή βέβαια είναι το Χόλιγουντ και ο γιγαντισμός του που συντρίβει τη μεγάλη πλειοψηφία των δημιουργιών για όφελος καναδυό που θα κάνουν τις μεγάλες μπάζες τύπου Little Miss Sunshine (2006), όπως εξηγεί η Manohla Dargis στους New York Times. Και το αποτέλεσμα είναι το Sundance να έχει γίνει.. είδος ταινίας, αφού όλοι φτιάχνουν κάτι για σχέσεις, δυσλειτουργίες, αγωνίες και συμφιλιώσεις, όπως συνοψίζει ο Richard Corliss για το TIME σε ένα άρθρο που μοιάζει με τα γνωστά για τον ξεπεσμό του φεστιβάλ που σερβίρονται κάθε χρόνο τέτοια εποχή, αλλά δεν είναι και τόσο.

Η δηλωμένη πρόθεση των υπευθύνων να επανακαθορίσουν φέτος το indie film, εκφράστηκε ήδη με την, εντελώς ασυνήθιστη για τα τελευταία χρόνια, πολιτική ομιλία του Robert Redford στην έναρξη. Και την έμφαση στα ντοκιμαντέρ από τη πρεμιέρα ακόμα. Έμφαση σοφή αλλά και αναμενόμενη θα 'λεγες, αφού από το Park City ξεκίνησε και πέρσι η επέλαση του είδους που έδωσε τελικά τις πιο προχωρημένες στιγμές της χρονιάς (και ειδικά αν συμπεριλάβεις και τα ντοκιμαντέρ μυθοπλασίας), για να το καταγράψει στον απολογισμό του και το AFI. Και μπορεί το πρώτο δείγμα να λέει ότι οι διανομείς προτιμάνε ντοκιμαντέρ τύπου.. Sundance αλλά η καλύτερη επένδυση της Paramount ήταν, τη χρονιά που πέρασε, το An Inconvenient Truth (2006).

Embed This Video | Visit Fox Searchlight

Επίσημη πρεμιέρα αποκλειστικά στις σελίδες.. όλου του δικτύου διάλεξε να κάνει η Fox για το τρέιλερ της νέας ταινίας του Danny Boyle.

Σε ένα ακόμα ορόσημο από αυτά που.. έχουμε βαρεθεί να μετράμε, βάζουμε κι εμείς στην άκρη το δικό μας player για χάρη του πρώτου (και ψιλοάθλιου αλλά ψιλά γράμματα τέτοιες ώρες) embedded player με σφραγίδα μεγάλου studio ή έστω και του παρακατιανού ανεξάρτητου κομματιού του. Έτσι για την ιστορία, τα μεγαλύτερα άλλα ορόσημα που προηγήθηκαν της συγκεκριμένης εξέλιξης ήταν οι διανομές με ανορθόδοξους τρόπους των προπομπών των δεύτερων Πειρατών της Καραϊβικής και του τρίτου Spider-Man. Ε τιποτάλλο δε γράφω για να τιμήσουμε κι εμείς με τη σειρά μας εσένα που θα το βάλεις στη σελίδα σου, και να ξεπετάξω κι ένα θέμα σε πέντε(ish) λεπτά μια φορά.

Υποφέροντας εδώ και αρκετό καιρό από προβλήματα που είχαν καταπονήσει το σώμα, αλλά όχι το πνεύμα του, απέπνευσε σήμερα το πρωί ο κριτικός κινηματογράφου Μπάμπης Ακτσόγλου, από ανακοπή καρδιάς. Ηταν 53ων. Ο δημοσιογράφος που οι γεννημένοι στα 80s είχαμε συνδέσει άρρηκτα με την ταυτότητα του Αθηνοράματος, ξεχώριζε όπως γράφει και η ομάδα του περιοδικού, ως

αντικειμενικός πάντοτε στην κριτική του, τολμούσε επανειλημμένα να πηγαίνει κόντρα στα ρεύματα της εποχής. Μπορεί να συμφωνούσες ή να διαφωνούσες με την κριτική του Μπάμπη Ακτσόγλου, ήσουν όμως πάντα βέβαιος ότι ήταν μια κριτική έντιμη, τεκμηριωμένη με σαφή κριτήρια. Σε αυτές τις ιδιότητές του οφειλόταν άλλωστε και η ιδιαίτερη, στενή σχέση που είχε διαμορφώσει με τους χιλιάδες φίλους του κινηματογράφου που διάβαζαν κάθε εβδομάδα τα κείμενα του.

Ο Μπάμπης Ακτσόγλου, αφήνει πίσω του σημαντικό έργο, έχοντας συνεργαστεί με περιοδικά όπως τα Οθόνη, Σινεμά και Κινηματογραφικά Τετράδια, και έχοντας υπογράψει μονογραφίες και αφιερώματα σε μεγάλα πρόσωπα και ρεύματα του παγκόσμιου σινεμά, κι εκδόσεις του Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης. Σε ένα ένα απ’ τα πιο συμπαθή κι αγαπητά πρόσωπα της σύγχρονης ελληνικής κινηματογραφικής πραγματικότητας, ευχόμαστε καλό δρόμο.

Με το In the Bedroom (2001), o Todd Field, έχοντας μέχρι τότε επιφανέστερη στιγμή στη καριέρα του το ρόλο του πιανίστα στα Μάτια Ερμητικά Κλειστά (1999), απέδειξε ότι μπορείς να κάνεις μια ταινία για να τη λατρέψουν οι κριτικοί, και να τη λατρέψουν. Στη δεύτερη σκηνοθετική του δουλειά, πέντε χρόνια μετά (περίπου όσο σου φαίνονταν ότι κράταγε η πρώτη), το μαύρο χιούμορ δε χρειάζεται να χυθεί μελάνι (ή χρυσάφι) για να αποκαλυφθεί.
Αν υποθέσουμε ότι παραβλέπεις τη μαύρη πρόθεση του Έλληνα μεταφραστή που μετά τα Μυστικά της Κρεβατοκάμαρας έριξε με μεράκι ακόμα περισσότερο μυστήριο και πάθος κι έκανε τον τίτλο Κρυφές Επιθυμίες, τότε το "Little Children" πάνω από ένα ιδρωμένο γυμνό ζευγάρι στην αφίσα, ξεκαθαρίζει από την αρχή τις προθέσεις της ταινίας. Προθέσεις που είχε και το βιβλίο και το ιστορικό του, συν-σεναριογράφου, Tom Perrotta απ' ότι κατάλαβα. Αλλά ο δρόμος προς την υπνηλία του θεατή είναι στρωμένος με.. μαύρες τέτοιες (προθέσεις) όπως λένε. Κύριος υπεύθυνος και εντελώς ανεύθυνος γι αυτό είναι ο σκηνοθέτης. Όπως θα περίμενες έκανε εξαιρετική δουλειά στην επιλογή του καστ σε βαθμό να κινδυνεύει να χάσει το τίτλο του "actor's director", παράσημο ήδη από τη προηγούμενη δουλειά του, για τίποτα πιο δεύτερο όπως "ιδανικός υπεύθυνος casting". Και βασίστηκε και αυτή τη φορά σε αφηγηματικό κορμό που σπείραν άλλοι και είχε και επαγγελματική βοήθεια στο σενάριο. Και έδωσε ιδιαίτερη προσοχή στις λεπτομέρειες και το βάθος των σκηνών, τον ήχο και τη μουσική στο συμβάδισμα με το ρυθμό, τις εξηγήσεις από τον σπαστικό αφηγητή που όταν εξαφανίζεται νοιάζεσαι περισσότερο μην έπαθε τίποτα απ' ότι για τους χαρακτήρες στην οθόνη, και επιμελήθηκε προσωπικά ακόμα και το τρέιλερ για να δώσει μια υπόσχεση απαράμιλλου στιλιζαρίσματος. Όμως το τρέιλερ οι περισσότεροι το πέρασαν για τίζερ και σε αυτό εξαντλήθηκαν οι πραγματικές εμπνεύσεις. Γυμνή από ανεξάντλητο ταλέντο η ταινία τραβάει έτσι για πάνω από δυο ώρες με τη σάτιρα του Perrotta και την συμπάθεια του Field να αλληλοαναιρούνται χωρίς ποτέ να πλησιάζουν τον Todd Solondz στον οποίο και οι δυο αναφέρονται (και χρησιμοποιούν ακόμα και τη Jane Adams σε ίδιο ρόλο σε παρόμοια σκηνή με αυτή που άνοιγε το Happiness (1998)).

Συνοψίζοντας, η ιστορία έχει να κάνει με διάφορους ενήλικες της αμερικάνικης suburbia, τους συνηθισμένους κερατάδες παιδεραστές και δολοφόνους, που φέρονται υποτίθεται σα μικρά παιδιά. Αλλά οι περισσότεροι που θα τους αρέσει η ταινία δε θα το καταλάβουν καν, και αξίξει να τη δεις για τη σχεδόν συγκινητική προσπάθεια του σκηνοθέτη να σε κρατήσει ξύπνιο. Και τη Kate Winslet που δίνει την ερμηνεία για τα περισσότερα χαρτομάντιλα στη καριέρα της.

Το Νοέμβριο του 2002, η μικρή κωμόπολη της Ζαχάρως, κατέκτησε τα τηλεοπτικά παράθυρα, χάρη στη δέσμευση του δημάρχου, αν κερδίσει, να βρει νύφες στους άντρες της υπό παρακμή επαρχίας του. Το Sugartown, είναι η καταγραφή της υλοποίησης της δέσμευσης.Εμπνευσμένος απ’ αυτήν την αλλόκοτη ανακοίνωση για σαφάρι γυναικών, ο Κίμων Τσακίρης ταξίδεψε ως τη μικρή πόλη πλάι στην αρχαία Ολυμπία, και με μια κάμερα στον ώμο, κατέγραψε την περιπέτεια αυτών των ανθρώπων, και το ξεδίπλωμα των χαρακτήρων τους. Αυτό που προέκυψε, είναι ένα ντοκουμέντο πολλαπλών αναγνώσεων: από το ποιοι και πώς κυβερνάνε σε τούτον τον τόπο, και την ερήμωση της ελληνικής επαρχίας, μέχρι το σε πόσους διαφορετικούς πλανήτες κατοικούν οι άνθρωποι της χώρας μας και πόσο εύκολο είναι να εκμεταλλευτεί κανείς τα συναισθήματα, τις ανάγκες και τις ελπίδες τους, ή να ξεκινήσει αλισβερίσι λευκής σάρκας συνειδητά, ή ασυναίσθητα, φορώντας του ένα φαινομενικά αφελές προσωπείο.

Ωστόσο, ο Τσακίρης διαλέγει έναν πιο ανάλαφρο δρόμο, προτιμώντας να μείνει στην ιστορία των ανθρώπων αυτών, και όχι στα όσα συνεπάγεται, γεγονός που στο περασμένο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης, προκάλεσε περισσότερες ενστάσεις απ’ ότι η ίδια η ταινία. Ή το ανάλαφρο σκηνοθετικό της στυλ, που ανά διαστήματα θυμίζει τηλεριάλιτι. Όπως και να ‘χει, το Sugartown, που έρχεται με τις συστάσεις και το βραβείο του κοινού του περασμένου Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ, αλλά και με το Κρατικό Βραβείο για ντοκιμαντέρ, πρέπει τουλάχιστον να επιβραβευθεί για την ευαισθησία του. Για τον τρυφερό τρόπο που παρουσιάζει το θέμα του --μια ιστορία που είχε σκάσει στα τηλεπαράθυρα για να κανιβαλιστεί με τη γνωστή διάθεση διασυρμού του κουτιού. Και βέβαια, για το ανέλπιστο δώρο που του κάνουν οι πρωταγωνιστές του: ένα μανδύα πηγαίου σουρεαλιστικού χιούμορ, για να σκεπάσει την τρυφερή καρδιά του, και να κάνει το Sugartown την πιο αστεία ελληνική ταινία της χρονιάς.

Φυλή Μάγια εξαϋλώνεται από ισχυρότερη, που μεταφέρει τους πολεμιστές των χαμένων πίσω στους τεράστιους πέτρινους ναούς της, για να προσφέρει ζωντανή την καρδιά τους στον θεό της. Νεαρό μέλος ξεφεύγει και προσπαθεί να τους αποφύγει για να γυρίσει πίσω στο χωριό του και να βγάλει την γυναίκα και τα παιδιά του από τη σπηλιά που τους είχε κρύψει. Εν αγνοία του όμως, οδηγεί τους διώκτες του στον άνθρωπο που θα σβήσει τον κόσμο τους.Μια του κλέφτη, δυο του κλέφτη, τρεις και η πατάτα του. Εν μέσω σκανδάλων και ακονισμένων μαχαιριών, επέστρεψε ο άνθρωπος που συγκλόνισε τον κόσμο με την αγριότητα που έδειξε στον Ιησού του στο Πάθος του Χριστού (2004), και αν ήσουν αρκετά εντυπωσιασμένος απ’ τα προηγούμενα κατορθώματά του που λύγισαν ταμεία και βραβεία, θα πίστευες πως όλο αυτό το αρνητικό κλίμα ήταν μεγεθυμένο μονάχα επειδή τα γαμωσταυρίδια που έριξε ο Mel στους Εβραίους, ήταν σβησμένα με αλκοόλ. Αν την έχεις πατήσει κι εσύ έτσι, σου ‘ρχεται έκπληξη.

Γυρισμένη βασικά για να δείξει o Gibson πόσο πολύ του αρέσουν οι καταδιώξεις και να δει πόσο καλά μπορεί να τις στήσει, το Apocalypto είναι ένα κολάζ δράσης και μισοψημένης αυτο-αναζήτησης, που χάρη κυρίως στην εξαιρετική φωτογραφία, έχει μερικές επιβλητικές εικόνες να πάρεις μαζί σου κι έξω απ’ την αίθουσα (αν δεν τις έχεις ήδη μαζέψει απ’ το trailer), όμως κυρίως αποτελείται από καλοστημένες αλλά άνευρες σκηνές της trademark βαναυσότητάς του. Οι παραλληλισμοί των αέναων εμφυλίων των Μάγια με τη διαχρονική αυτο-καταστροφικότητα του ανθρωπίνου γένους και ακόμα περισσότερο με το Μεσανατολικό και τη Δυτική παρέμβαση, υπάρχουν, αρκεί να θέλεις πολύ να τους δεις. Όχι βέβαια τόσο στο βαρετό πρώτο μισό, που θυμίζει περισσότερο πειραγμένο ντοκιμαντέρ του National Geographic, όσο στο δεύτερο, όπου τα μηνύματα κρύβονται μαζί με τον Skywalker Μάγια μας, στους ίδιους θάμνους που σύχναζε κι ο Rambo.

Δεσμευμένος μεσήλιξ αρχιτέκτων με προβλήματα στη σχέση του, βρίσκει τον έρωτα στο πρόσωπο της μητέρας του νεαρού που λήστεψε επανειλημμένως το καινούριο του γραφείο. Η σχέση τους όμως δεν έχει μέλλον, ειδικά αφού η Βόσνια μητέρα, του κάθεται βασικά για να μπορεί να εκβιάσει τον αρχιτέκτονα σε περίπτωση που καρφώσει το γιο της. Οι σχέσεις και οι τριβές που προκύπτουν πάντως, αναγκάζουν όλους τους εμπλεκόμενους να επανεκτιμήσουν τη ζωή τους.Με το πρώτο δικό του σενάριο απ’το 1991, ο μάστορας του κουλτουριάρικου chick flick παρουσιάζει ένα ερωτικό δραματάκι χαριτωμένο κι ευχάριστο στο περιορισμένο του δυναμικό, που κρατιέται μακριά απ’ τα συνήθη επικά επίπεδα του Άγγλου, για να προσπαθήσει να αγγίξει πιο ευαίσθητες κι εσωτερικές νότες. Το ένα τσουβάλι ερμηνειών που κουβαλά ο τίτλος του, περιλαμβάνει την διάρρηξη του κεντρικού ήρωα στη ζωή μιας άλλης οικογένειας, καθώς και της λευκής φυλής που αντιπροσωπεύει, στο γκέτο που έχει αναλάβει να αναπλάσει η εταιρεία του. Η πρόθεση του Minghella να καταπιαστεί με ρευστά κοινωνικά ζητήματα, όπως οι μοντέρνες οικογένειες που αποφεύγουν να δεθούν με επίσημα δεσμά, ή οι σχέσεις του ανώτερης τάξης λευκού με τις μειονότητες της μεγάλης πόλης, δεν εγγυάται την επιτυχία του, όπως φαίνεται άλλωστε κι απ’ το αποτέλεσμα. Το φιλμ υποφέρει στο πρώτο του επίπεδο απ’ την ανύπαρκτη χημεία ανάμεσα στο παράνομο ζευγάρι, και στο δεύτερο απ’ την αφέλεια που φροντίζει να διατηρήσει ο δημιουργός του, μάλλον για να το κρατήσει ανάλαφρο μπας και μαζέψει κάνα φράγκο. Ο Law και η Binoche, οι βασικοί πρωταγωνιστές του, ερμηνεύουν τους ρόλους τους, στην καλύτερη περίπτωση χλιαρά, η Penn χώνεται στον ρηχό της ρόλο με τέτοια μανία, που φωνάζει overacting απ’ το χιλιόμετρο, κι έτσι ο νεαρός Gavron που συμπληρώνει το κουαρτέτο, είναι ο μόνος που σώζεται, με την ήσυχη και διακριτική παρουσία σ’ ένα ρόλο που θα μπορούσε να κάνει κουρέλια για να κερδίσει προσοχή. Πάντως, το γενικότερο πανηγύρι πακετάρεται όμορφα σ’ ένα σύνολο με συνεπές ύφος και καλό ρυθμό, έστω κι αν αυτός περνάει με σλάλομ διάφορα κλισέ, για να φτάσει σε ένα ενοχλητικά απλοϊκό και γλυκανάλατο φινάλε.

Τη βδομάδα μετά τη.. κορύφωση του οργασμού της πορνοβιομηχανίας με την απονομή των AVN Awards το Σάββατο στο Λας Βέγκας, διάλεξαν η Proud Promotions και η Astra Production για να μεταφέρουν το 1ο φεστιβάλ πορνοταινιών του Βερολίνου στην Αθήνα.

Το μεταφερόμενο φεστιβάλ δε φιλοδοξεί βέβαια να προβάλλει υπερπαραγωγές τύπου Manhunters (2006) που σάρωσε τις υποψηφιότητες και πρωταγωνίστησε στα βραβεία φέτος ή, πιο γνωστά σε όλους υποθέτω, τύπου Pirates (2005) που κατασάρωσε και κυκλοφόρησε μέχρι και σε.. κατάλληλη έκδοση. Βλέπεις, πέρασμα στο mainstream μπορείς να κάνεις απευθυνόμενος στο κοινό των μπλοκμπάστερ αλλά δεν είναι μόνο αυτό που γεμίζει τις αίθουσες. Υπάρχουν και οι, υποτιθέμενα έστω, σκεπτόμενοι θεατές και σε αυτούς απευθύνονται προσπάθειες τύπου SuicideGirls που εκμεταλλεύτηκαν το δίκτυο σα.. δίκτυο ανεξάρτητης διανομής για να καλύψουν τέτοια κενά. Από κει ξεκίνησε, βγάζοντας φωτογραφίες, και ο Eon McKai για να γίνει ο πιο διάσημος δημιουργός στο χώρο του alt-porn (ή indie porn για να καταλάβεις) και να αναλάβει, μέσα σε αποδοκιμασίες για.. ξεπούλημα, το στήσιμο της VividAlt για τη Vivid. Κι άμα δε ξέρεις και τη Vivid τι κάθεσαι και διαβάζεις ακόμα απορώ, αλλά μη περιμένεις να συνεχίσω τις εξηγήσεις.

Στο Gagarin θα παιχτεί απ' ότι βλέπω μόνο το The ReBelle Rousers (2006) από VividAlt και καθόλου το Girls Lie (2006) του McKai, ενώ το Βερολίνο είχε δεσμεύσει αντίστοιχα δυο βραδιές στη μεγάλη σάλα. Υποθέτω οι περικοπές έγιναν για να χωρέσουν, δειγματοληπτικά, όλοι έτσι ώστε να απαντηθούν καλύτερα ερωτήματα τύπου "τι είναι πορνογραφία" και "ποια η διαφορά πορνογραφίας και τέχνης" που έθεσε το Βερολίνο. Και μεταφέρθηκαν στην Αθήνα σα "γιατί βλέπουμε τσόντες" και "γιατί να μη ψάξουμε για διαφορετικές τσόντες", αφού προφανώς εδώ το νέο είναι ότι υπάρχει και alt-porn και το ερώτημα είναι αν υπάρχει και κοινό.

Το φεστιβάλ διεξάγεται στο Gagarin 205 (Λιοσίων 203, Τηλ. 210 8547600 - 1) από 18-21 Ιανουαρίου. Περισσότερες πληροφορίες στη διεύθυνση pornfilmfestival.gr.

Αντίθετα με ό,τι μπορεί να πιστεύεις (κι ό,τι σου γράφουν αλλού να πιστεύεις), στη μεγάλη λίστα των τελετών απονομών και των βραβείων που ξεκινάνε απ' τις αρχές του χρόνου και κορυφώνονται κάθε τέτοια εποχή, η μόνη πρωτιά που κατέχουν οι Χρυσές Σφαίρες, είναι ότι οι stars γουστάρουν τη συγκεκριμένη σύναξη περισσότερο κι απ' τα Όσκαρ. Πρώτ' απ' όλα γιατί, βασικά, δεν είναι τα Όσκαρ, κι ύστερα βεβαίως-βεβαίως, γιατί σερβίρουν αληθινό αλκοόλ στη διάρκειά της. Πέραν τούτου όμως, οι Σφαίρες είναι βραβεία που απονέμονται από ένα γκρουπ ανθρώπων που δεν γεμίζει ούτε αίθουσα, και οι αποφάσεις τους έχουν τόση επιρροή στη μεγάλη εικόνα, όση τα βραβεία της ΠΕΚΚ στα Κρατικά Βραβεία Ποιότητας. Τόση.Το ότι το Dreamgirls κέρδισε τη Σφαίρα καλύτερης ταινίας της κατηγορίας της και δύο β' ρόλους, δε σημαίνει ότι εκείνο το κίτρινο λεωφορείο εγκαταλείπει τα σχέδιά του για κωλοπαντιά στο Kodak Theatre σε ενάμιση μήνα από τώρα. Η δε Σφαίρα δράματος του Babel με τόση κενότητα υποψηφιοτήτων στους ρόλους, απλά τονίζει το πόσο αδύναμο hype έχει κερδίσει η φετινή ταινία ηθοποιών. Το οποίο ή θα αποκτήσει υπόσταση, ή θα ξεφουσκώσει τελείως, σε μερικές μέρες μόνο, με τα βραβεία της Ένωσης Ηθοποιών. Και αν με ρωτάς, ποντάρω στο δεύτερο. Ο Scorsese έχει ξεκινήσει από καιρό την πορεία του για το πρώτο (και τελευταίο, μην τον κακομαθαίνουμε) Όσκαρ του, κάτι που περισσότερο φαίνεται απ' τα guilds που μαζεύει, παρά απ' την χωρίς αντίπαλο επικράτησή του χθες βράδυ. To δε ενδεχόμενο να τον οδηγήσει πάλι ο Clint σε απόγνωση, προφανώς μεταφράζεται στο ενδεχόμενο να έχει δει κανείς απ' την Ακαδημία το Letters from Iwo Jima, με όλη την περιορισμένη διαθεσιμότητα που του εξασφαλίζουν οι ελάχιστες προβολές του στις αίθουσες και το πόσο θελκτικό είναι το ζοφερό του θέματος ανάμεσα στη ντάνα με τα screeners που φτάνουν με delivery στο σπίτι.

Πάντως, τώρα που αφήσαμε πίσω μας τα βραβεία των 93ων μελών της Ένωσης Ανταποκριτών Ξένου Τύπου του Hollywood (λιγότερα κι απ’ τα μέλη της ένωσης online κριτικών), με το αμφιλεγόμενο προφίλ, τα πικάντικα υπονοούμενα για τις σχέσεις τους με παραγωγούς, τα τρία εξ Ελλάδος μέλη, και την τελετή που μοιάζει να γίνεται στο υπόγειο του Caravel Αθήνας περισσότερο, παρά το ball room του Beverly Hilton και απλά τυχαίνει να αναμεταδίδεται σε πολλές χώρες, έφτασε η ώρα να ασχοληθεί κανείς στα σοβαρά με το Οσκαρικό κυνήγι. Ειδικά με τις υποψηφιότητες να ανακοινώνονται σε 9 μέρες. Βέβαια, το καλύτερο μέρος να ξεκινήσεις, είναι το poll μας, όπου εδώ και κάτι μήνες έχεις δείξει και μόνος σου, πως η μόνη σοβαρή απειλή για το The Departed, είναι το Little Miss Sunshine. Και δεν έχεις κι άδικο.

Αν οι Μάζες κάναν αγανακτισμένη δογματική κίνηση για τον εξαγνισμό του αμερικάνικου κινηματογράφου (και όχι μόνο), τότε ένας από τους βασικούς όρους στον όρκο αγνότητας θα έλεγε ότι οι σταρ του Χόλιγουντ πρέπει όχι μόνο να έχουν κώλο αλλά και να φαίνεται. Η ανυπότακτη στάση μας στο συγκεκριμένο θέμα (του κώλου) έχει ήδη αποτελέσματα βέβαια, και σε χώρες όπως η Ισπανία, η Ιταλία και η Βραζιλία όσες ανορεξικές δε πεθαίνουν μόνες τους σύντομα θα λιθοβολούνται δημόσια για παραδειγματισμό. Ποια αστέρα από τις παραπάνω θα έμενε, με πόνο ψυχής, αναγκαστικά έξω από ταινία φιλόδοξη να σφραγιστεί με έγκριση από το Μάζες 007, μπορείς να το καταλάβεις και μόνος σου. Και αν δε τις ξέρεις τόσο καλά όσο εμείς, πρόκειται για τις Keira Knightley στη Χαβάη, Jessica Alba στη παραλία του Μαϊάμι και Lindsay Lohan στο Delano Hotel εκεί δίπλα.

Από τις πάμπολλες που τρέχαν στις παραλίες στις διακοπές ώστε να ετοιμαστούν συνολικά για το χορό των βραβείων που κορυφώνεται, αλκοολικά τουλάχιστο, με τις Χρυσές Σφαίρες αύριο, άφησα έξω.. όλες τις υπόλοιπες τελικά. Είτε γιατί ακόμα και καρα-φεμινιστές σα τον Almodóvar κρίνουν ότι χρειάζονται προσθετικά, όπως στη περίπτωση της Penelope Cruz. Είτε γιατί δεν έχουν καμιά ελπίδα εδώ και καιρό (αν είχαν ποτέ) σα τη Teri Hatcher.

Από το σκηνοθέτη του Hustle & Flow (2005) όπως λέει η αφίσα, και σεναριογράφο όπως συμπληρώνω εγώ, έρχεται ακόμα μια ιστορία με μαύρους νταβαντζήδες και ξανθιές πουτάνες, που φιλοδοξεί προφανέστατα να.. σπάσει τα στερεότυπα.

Σ' αυτό βοηθάει και η προώθηση της Paramount που μάτια έχεις και τη βλέπεις και με ιδιαίτερη ευφορία αναπαράγουμε αφού δεν έχουμε τίποτα εναντίον των στερεοτύπων που συμπερι-λαμβάνουν ξανθιές νυμφομανείς σκύλες δεμένες με αλυσίδες για μαμούθ. Το κάπως ανορθόδοξο στο σπρώξιμο έχει να κάνει με τη διανομή του τρέιλερ σε κάποιες αίθουσες από το φθινόπωρο και το ανεβοκατέβασμα από τότε στο δίκτυο, ακόμα και στην επίσημη σελίδα όπου έτρεχε.. ύπουλα και διαγωνισμός "φτιάξε το δικό σου" (με αποτέλεσμα να μη ξέρεις ποιο είναι ποιο στα γιουτιούμπια). Η (ξαναματ)ανεβασμένη στο site πριν δυοτρεις μέρες εκδοχή, μάλλον είναι και η τελική "ερμηνεύοντας" την ταινία σα σεξο-κωμωδία (και κατά συνέπεια την αφίσα να έχει χιουμοριστική στιλιστική διάθεση). Βέβαια ο (δημιουργός) Craig Brewer έχει ήδη παραδώσει διαπιστευτήρια πιο σοβαρής ενασχόλησης με κοινούς χαρακτήρες, όπως δεν υπονοώ στην εισαγωγή. Και όπως έχει γραφτεί παντού πια η Christina Ricci του 'στελνε γυμνές φωτογραφίες της για να της δώσει τον πρωταγωνιστικό ρόλο όταν διάβασε το σενάριο.

Ο Μαυροφιδίσιος Αναστεναγμός, με τίτλο δανεισμένο από μπλουζ ογδόντα χρόνων του "Blind" Lemon Jefferson και θέμα μια άσπρη λυσσάρα που αναγκάζεται να την αλυσοδέσει μέχρι και μαύρος παπούς του παλιού αμερικάνικου νότου, θα κάνει πρεμιέρα, εκτός διαγωνιστικού, στο Sundance που ανοίγει τη Πέμπτη. Και συμπεριλαμβάνει, εντός διαγωνιστικού, ιστορίες βιασμών κοριτσιών από ενήλικες και ενηλίκων από άλογα, όπως ξέρεις ήδη και αναφέρουν εκτενέστερα άρθρα αφιερωματικά στο φεστιβάλ αυτές τις μέρες. Η σημαντικότερη ανεξάρτητη διοργάνωση έχει φέτος για προβολή πρεμιέρας το Chicago 10 (2007) θεματολογίας (αν κατάλαβα καλά γιατί οι πληροφορίες είναι ελάχιστες) σχετικής, έστω και με.. προσθαφαιρέσεις, με τους "Εφτά του Σικάγο".

Ανάμεσα σε πορδές σαν το Eragon (2006) και εξ ατόπου επιτυχίες σαν το Night at the Museum (2006) που δείχνουν ότι το παιδικό fantasy πάει για φούντο εκτός κι αν το προωθούν μονάχα όταν τα πιτσιρίκια ξαμολιούνται στα malls, έσκασε πριν λίγες μέρες (και στιγμιαία) στο δίκτυο, το trailer της ταινίας που κούνησε η Fox μπροστά στη μύτη της Walden Media, για να την ξεκολλήσει απ’ την Disney, που έχει αναλάβει να συγχρηματοδοτήσει όλο το βασίλειο της Νάρνια.

Σε περίπτωση που δεν ξέρεις, η Walden είναι εταιρεία παραγωγής ειδικευμένη σε παιδικές και οικογενειακές ταινίες με έντονα συντηρητική παύλα δεξιά παύλα χριστιανική εσάνς. Η οποία, όπως διαβεβαιώνει ο CEO της εταιρείας, δεν είναι άμεσο συνεπακόλουθο των προτιμούμενων ηθών του πολυεκατομμυριούχου ιδιοκτήτη της, Philip F. Anschutz, γνωστού για τις δωρεές του σε οργανώσεις της χριστιανικής δεξιάς. Και επίσης, ιδιοκτήτη περίπου 20% όλων των αιθουσών της Αμερικής, μέσω της Regal Entertainment Group, της μεγαλύτερης αλυσίδας κινηματογράφων της χώρας, γεγονός που έχει εξασφαλίσει στον Anschutz την ευχέρεια να βοηθά τους σκηνοθέτες του να ακολουθούν το family-friendly όραμα που προσλαμβάνονται να υπηρετήσουν. Για παράδειγμα, είχε απαιτήσει απ’ τον Taylor Hackford να χαλαρώσει την εμμονή του σεναρίου του Ray (2004) στην εξάρτηση του Ray Charles στα ναρκωτικά και τον ποδόγυρο, ωθώντας τον δημιουργό στην παραίτηση. Ο Hackford βέβαια, θυμήθηκε πόσα χρόνια έβλεπε κλειστές πόρτες μέχρι η Walden να του ανοίξει τη δική της, το ξανασκέφτηκε, και νουθετήθηκε για να κερδίσει έξι υποψηφιότητες και δύο Όσκαρ, μαζί με ένα σωρό άλλα βραβεία.

Ύστερα, για τον άνθρωπο που το Fortune είχε αποκαλέσει τον πιο άπληστο executive της Αμερικής, ήρθαν τα Χρονικά της Νάρνια (2005), που του έδειξαν τον δρόμο για τα μεγάλα κέρδη, και φυσικά για την πιο μεγάλη πισίνα ιδεών του σύγχρονου Hollywood: τα βιβλία. Δεμένη με συμβόλαιο με την Penguin Young Readers Group, το παιδικό τμήμα της δεύτερης μεγαλύτερης εκδοτικής εταιρείας στον κόσμο, η Walden όχι μόνο κατάφερε να κολλήσει και την ταμπέλα του εκπαιδευτικού δίπλα στο παιδικό και το οικογενειακό των προϊόντων της, αλλά και να εξασφαλίσει έναν απ’ τους πιο σίγουρους μηχανισμούς στησίματος franchise στη σημερινή showbiz. Και κάπως έτσι ελπίζει να στήσει και το Mr. Magorium’s Wonder Emporium (2007), με μια σειρά βιβλίων να είναι προγραμματισμένα για έκδοση το ερχόμενο καλοκαίρι, που σκοπό θα έχουν να εξοικειώσουν τα παιδάκια με την ιστορία του μαγικού παιχνιδάδικου, του υπεραιωνόβιου ιδιοκτήτη του, και της γλυκιάς κοπελίτσας που θα το κληρονομήσει. Ούτως ώστε, όταν τα ερχόμενα Χριστούγεννα δουν τον Dustin Hoffman με τις άσπρες αρκουδότριχες και το βλέμμα του Ανθρώπου της Βροχής στις αφίσες, να σύρουν τους παππούδες τους στην αίθουσα απ’ τα μπατζάκια.

(Όπως προβλήθηκε στις 12ες Νύχτες Πρεμιέρας)
Τα έξι αταίριαστα μέλη της οικογένειας Hoover αναγκάζονται να ανεχτούν ο ένας τον άλλον, όταν ξεκινούν να διασχίσουν την Αμερική για να πάνε τη μικρή κορούλα στον ονειρεμένο της διαγωνισμό ομορφιάς. Μέσα από «απρόβλεπτες» καταστάσεις που φέρνουν τον καθέναν τους αντιμέτωπο με τον εαυτό του και τον διπλανό του, στο τέλους του δρόμου μαθαίνουν ότι το αίμα νερό δε γίνεται, και είναι ok να είσαι loser.Το Little Miss Sunshine, η πρώτη ταινία ζεύγους διαφημιστικάδων-βιντεοκλιπάδων που έσπασε το ρεκόρ πώλησης στο Sundance με τα $10.5 μύρια που έδωσε η Fox για να την αγοράσει, κι ύστερα λύγισε τα ταμεία για να μαζέψει άλλα 60, είναι η στιγμή που όλοι (θα έπρεπε να) περιμέναμε από τότε που το Sundance έδειξε πώς βγάζεις λεφτά απ’ τους ανεξάρτητους, κι η λέξη «δυσλειτουργικός» έγινε της μόδας στις περιλήψεις ταινιών. Άσχετο το ένα απ’ το άλλο βέβαια. Αν και η ταινία είναι τόσο προβλέψιμα λίστα σουπερμάρκετ για την παράδοση των ανεξάρτητων, όσο ήταν και το Scream (1996) για τα θρίλερ, --με τους αλλόκοτους χαρακτήρες, το road trip, τις απροσδόκητες στάσεις και στροφές, την Θεία Φώτιση στο τέλος του δρόμου--, αυτό που έβαλε κώλους στις πολυθρόνες του Little Miss Sunshine, ήταν βασικά, το ότι έχει πλάκα.

Δεν είναι και το πιο εύκολο πράγμα του κόσμου να κάνεις πλάκα μέσα σε μια ιστορία με ναρκωτικά, αυτοκτονικούς, Νίτσε, Προυστ, ένα πτώμα κι έναν αέρα ψύχωσης και κατάθλιψης, δίχως να χάσεις αξιοπρέπεια. Θέλει χέρι ελαφρύ στην μπαγκέτα, κι εξαιρετικό cast, σαν αυτό του Little Miss Sunshine, να πιάνει τις νότες και να μπορεί να τις αποδόσει. Και δε μιλάμε για το γλυκόπικρο χιούμορ του Garden State (2004). Μιλάμε για κανονικό, αυθόρμητο, γέλιο-γέλιο. Βέβαια μην περιμένεις να σου αρέσουν όλα τα αστεία. Με την εξαίρεση δυο τύπων που κάθονταν δίπλα μου στην προβολή και είχαν πέσει στο πάτωμα απ’ την αρχή μέχρι που πέσαν οι τίτλοι, στο περισσότερο της ταινίας, το γέλιο ερχόταν απ’ την αίθουσα κατά ομάδες --όπως όταν δοκιμάζεις το surround μ’ εκείνο το ελικόπτερο που πηγαινοέρχεται από ηχείο σε ηχείο. Οπότε μπορείς να πεις ότι έχει από λίγο για τον καθένα. Αλλά το βασικότερο είναι αυτό το κάτι που έχει για όλους, αυτή η γλυκάδα στις μικρές στιγμές ανάμεσα στην πλάκα, εκεί που πέφτει ο τόνος και μένει ο σκελετός της ταινίας. Κι αναγνωρίζεις το τρελό συναίσθημα του πόσο ηλίθια πράγματα μπορείς να κάνεις γι’ αυτούς που αγαπάς, έστω κι αν την περισσότερη ώρα, αυτοί οι ίδιοι μπορούν να σε σπρώξουν στο φόνο. Ξέρεις, αυτό της οικογένειας που λένε;

Μια παρέα σε μια επαρχιακή πόλη της Σουηδίας ξοδεύει το καλοκαίρι λήθης και αφασίας ανάμεσα στο σχολείο και την ενηλικίωση σε... λήθη και αφασία ανάμεσα στο σχολείο και την ενηλικίωση.Ο αποχαιρετισμός στο Φάλκενμπεργκ, και όχι μόνος του (βλ. 2:37 (2006) πιο κάτω), είναι και χαιρετισμός σε όσους θεώρησαν υπερβολή το Χρυσό Φοίνικα και το βραβείο σκηνοθεσίας των Κανών για το Elephant (2003) σε έναν από τους σημαντικότερους αμερικάνους σκηνοθέτες των πρόσφατων χρόνων. Η δημιουργική έκφραση του Gus Van Sant που δεν είχε ιδιαίτερη ανταπόκριση σε γηραλέες νοοτροπίες, επηρέασε, βαθιά και προφανέστατα, νεαρούς μέχρι τα χωριά της Σουηδίας (και όχι μόνο, μη τα ξαναλέω). Επίσης προφανέστατα οι νεαροί, φιλόδοξοι ή μη, συντελεστές δε πήγαν σε καμιά σχολή να μάθουν να κουνάνε τη κάμερα κατά το βόρειο υποχρεωτικό μοντέρνο φυσικό γυμνό τρόπο ή να ποζάρουν έτσι (υποχρεωτικά μοντέρνα κτλ.). Και απλά τη κουνάνε φυσικά ακολουθώντας ένστικτο και πιο μιλητά παραδείγματα, και συμπεριφέρονται μπροστά της με τον ίδιο τρόπο. Η δουλειά που παρέδωσαν, μαζί με προσωπικές αναμνήσεις αποτυπωμένες σε φωτογραφίες και φιλμ 8 χιλιοστών, έφαγε ένα γερό editing από πιο ειδικούς και είναι ανεπανάληπτη από την άποψη ότι καταθέτει την αύρα και τη ψυχή τους. Ιδιαίτερη πλοκή μη περιμένεις και αν υπήρχε τη φάγαν οι ειδικοί πιο πάνω και καλύτερα γιατί οι βαριές, εκτός χαρακτήρα (αλλά εντός επιρροών), απαιτήσεις της προς το τέλος αποδείχτηκαν ασήκωτες για όλους (συμπεριλαμβανομένων και των θεατών). Ούτε και καμιά γυναικεία παρουσία στην οθόνη και κρίμα γιατί από φευγαλέες ματιές έχει πολλές αξιόλογες η πόλη. Στην αίθουσα πάλι, η πλειοψηφία θα 'ναι κοινό για ταινία με νέους ωραίους ξανθούς βόρειους που περιφέρονται γυμνοί από ρούχα στη μισή και συναισθηματικά στην υπόλοιπη, υποθέτω.

Το Αντίο στο Φάλκενμπεργκ ακούστηκε ηχηρά στις Νύχτες Πρεμιέρας όπου κέρδισε τη Χρυσή Αθηνά, στις Μέρες της Βενετίας, στο Τορόντο, και σε άλλα φεστιβάλ. Είναι και η υποψηφιότητα της Σουηδίας στα φετινά Όσκαρ.

Ένας εφοριακός με βαρετή και μετρημένη ζωή αρχίζει ξαφνικά να ακούει να την αφηγείται μια φωνή στο κεφάλι του. Η αφηγήτρια όχι μόνο δε σκάει αλλά δεν έχει και σκοπό να αφηγηθεί τίποτα τελικά καλό.Μετά το απύθμενο Stay (2005), o Marc Forster κάνει άλλη μια δουλειά που όλα σου θυμίζουν κάτι αλλά για το μόνο που μπορείς να 'σαι σίγουρος είναι ότι το αντίγραφο είναι κακό. Στο θέμα του σεναρίου, που υπογράφει ένας πρωτάρης και θα 'λεγα κατά παραγγελία μέχρι που είδα ότι δημιούργησε εξ' ολοκλήρου (βλ. σκηνοθέτησε κιόλας) και το Mr. Magorium's Wonder Emporium (2007), τουλάχιστο οι αναφορές είναι προφανείς. Charlie Kaufman με μια δόση Woody Allen στην έμπνευση, δίνουν ένα αποτέλεσμα χωνεμένο στη κοιλιά και άντε και στη καρδιά που δε μπορεί να μεταδοθεί παραπέρα. Οι τεράστιες λογικές τρύπες είναι απλά.. λογικές τρύπες (και όχι παράλογα λογικές) χωρίς να βρίσκουν άγκυρα σε ρεαλιστικές αντιδράσεις παρά μόνο στο δεύτερο ρόλο της αφηγήτριας. Έτσι οι επιδεικτικές αναφορές του σκηνοθέτη μαζί με τα τεχνολογικά παιχνιδάκια που πετάει και πάλι ξεκάρφωτα πάνω στο φιλμ, λειτουργούν με ένα περίεργο τρόπο θετικά αφού σε αποσπάνε από αυτό που βλέπεις μέχρι να φτάσει να σου σφίξει ξαφνικά το στομάχι (ή να ρευτείς φυσικά). Κύριοι υπεύθυνοι για το ότι ο Forster δε σταμπάρει άλλο ένα έκτρωμα είναι όμως ο Will Ferell που σέβεται με παραδειγματική αξιοπρέπεια ένα ρόλο μαριονέτα(ς) και η λατρεμένη Maggie Gyllenhaal που (μπορεί να μη στήνεται σε λατρεμένες πόζες αλλά) δίνει γοητεία και φυσικότητα στον έρωτα μιας γλυκιάς επαναστάτριας γκομενίτσας για έναν μονοκόμματο εφοριακό που ακούει φωνές. Οι δυο τους γράφουν και υπογράφουν το φιλμ στις σκηνές που έχουν την ευκαιρία να βρεθούν μαζί και να φερθούν σαν άνθρωποι.

To 2:37 διανομής Rosebud βγαίνει σήμερα στις αίθουσες ταυτόχρονα με το Farväl Falkenberg (2006) διανομής Hollywood Entertainment. Και τα δυο φιλμ, σκηνοθετημένα από πιτσιρικάδες με ερασιτέχνες πρωταγωνιστές, ασχολούνται με νεανικά θέματα, στο ίδιο περίπου κλίμα, με τις ίδιες προφανείς επιρροές και παρόμοια πορεία στα διεθνή φεστιβάλ. Και επειδή δεν είναι καν των Τριών Ιεραρχών στις 11 του μήνα απ' όσο ξέρω, δε μπορώ να καταλάβω την απόφαση. Για μένα πάντως πιο χαμένο είναι το εξεταζόμενο που είναι πιο αδύνατο αν και τεχνικά πολύ αρτιότερο.
Ο εικοσάχρονος Αυστραλός Murali Thalluri καταχειροκροτήθηκε λέει στις Κάνες (στο Un Certain Regard) αλλά συνηθίζεται εκεί κάτι τέτοιο (όπως και στη Θεσσαλονίκη) όταν το φιλμ είναι επαρχιώτικο και μαζεύει όλο το χωριό (και μπορεί να ήταν και αυτοί που είχε κουβαλήσει ο Kevin Smith να τον καταχειροκροτάνε, αφού εκφράστηκε θετικά σχετικά). Και καταβρίστηκε στη χώρα του, αφού ισχυρίζεται (χωρίς πολλές αποδείξεις) ότι το 'γραψε σε 36 ώρες αμέσως μετά αφότου προσπάθησε να αυτοκτονήσει, και το αφιερώνει σε μια φίλη του που τα κατάφερε, ώρα Αυστραλίας 2:37, και του 'χε στείλει και κασέτα με το τελευταίο της μήνυμα. Η ίδια υπερβολή (κατα)φαίνεται από κάποιο σημείο και μετά και στο σενάριο που αναλώνεται σε μια σχολική ημέρα και εκτός από τις συνηθισμένες αιμομιξίες, κρυφτομοφυλοφιλίες, και λοιπά, συμπεριλαμβάνει κι ένα τύπο με το ένα πόδι μεγαλύτερο απ' το άλλο. Και δυο ουρήθρες. Και ακράτεια.

Υπερβολική είναι τέλος και η "επιρροή" από τον Ελέφαντα (2003) του Gus Van Sant αν και οι παραγωγοί έπεισαν τον μικρό να το αναγνωρίσει στα credits (με αντάλλαγμα ανάμεσα σε άλλα, υποθέτω, να του φέρουν τον Leslie Shatz που επιμελήθηκε τον ήχο σε όλες τις ταινίες του αμερικανού δημιουργού). Αλλά ό,τι και να σούρεις, για ντεμπούτο παιδιού καλό είναι.

Ατίθαση 18χρονη με ταλέντο στα κασκαντερικά, καταλήγει στο δίλημμα αναμορφωτήριο, ή γυμναστική ακαδημία. Φυσικά διαλέγει το δεύτερο, και έρχεται αντιμέτωπη με την προϊστορία της. Θα καταφέρει να ξαναφτάσει στους τελικούς; Κι αν ναι, θα κερδίσει; Ε;
Ιδανικό για 10χρονα κοριτσάκια που θα συγκινηθούν απ’ τo success story και θα θαυμάσουν την πρωταγωνίστρια, και για όλων των χρονών τα αγοράκια που θα συγκινηθούν απ’ τα κολλητά φορμάκια στα petite κοριτσάκια και θα θαυμάσουν την πρωταγωνίστρια, το Stick It παίρνει τη συνταγή των teen flicks απ’ την αυλή του λυκείου και την πάει στα ταρτάν, κομπλέ με τις κλίκες, τους περιθωριακούς και τον ήρωα με το Ανώτερο Πεπρωμένο. Γέννημα θρέμμα της σεναριογράφου του απολαυστικά χαβαλεδιάρικου camp, Bring it On (2000), το σκηνοθετικό ντεμπούτο της Bendinger δεν έχει καθόλου μυρωδιά απ’ την αναρχική σκηνοθετική διάθεση του Payton Reed. Κι έτσι, μπλέκει στα αναμενόμενα μονοπάτια των MTVστικων εξάρσεων, με αυτό το άρωμα του κατά-λάθος-‘80s homage μονάχα, να το κρατά στην κρούστα της μάζας των εφηβικών made for TV παραγωγών.

Business woman με κωλαράκι σε σχήμα καρδιάς, επιστρέφει στο χωρίο της για να κλείσει συμφωνία. Κι αφού το κάνει, μυστήρια κι ανατριχιαστικά συμβάντα την οδηγούν σε παλιό αχυρώνα, όπου κάτω απ’ τις αράχνες θα ανακαλύψει φόνο μικρού κοριτσιού, που έγινε προ 15ετίας.Σκηνοθέτης με καλλιτεχνικά απωθημένα και ευχέρεια στο στυλιζάρισμα, γυρίζει θρίλερ δίχως σασπένς, κι όταν τελειώνει, συνειδητοποιεί ότι είχαν ξεχάσει να του στείλουν το σενάριο. Κι άντε τώρα να το συνεφέρεις στο μοντάζ. Γίνονται αυτά τα πράματα; Όταν βλέπεις trailer να χρησιμοποιεί τη βάση του The Grudge (2004) για να σου εξηγήσει τι θα δεις, και δεν διαφημίζει ούτε το The Grudge, ούτε το Scary Movie 4 (2006), τότε ξέρεις ότι την έχεις άσκημα. Πέρα απ’ αυτό πάντως, το The Return δεν έχει και πολύ σχέση με το The Grudge (πέρα απ’ το The στους τίτλους και τη Sarah Michelle Gellar να προσπαθεί να δείξει τρομαγμένη), από την άποψη ότι δεν πολυδείχνει και τίποτα τρομαχτικά στοιχιά. Και γενικότερα δε δείχνει τίποτα συγκεκριμένο δηλαδή, εκτός απ’ την Gellar να βρίσκεται ως δια μαγείας στο μέρος που χρειάζεται, τη στιγμή που χρειάζεται, ώστε να προχωρήσει το στόρι αδιαφορώντας για τη λογική συνέχεια και αγνοώντας κάθε έννοια αφήγησης. Αυτό βέβαια, όταν δεν την δείχνει να κοιτάζει τον εαυτό της στον καθρέφτη και να πετάγεται ξαφνιασμένη απ’ τα απότομα βιολιά του soundtrack. Που νομίζω συμβαίνει αρκετά συχνότερα. Και όχι ότι έχω κανένα πρόβλημα με κορίτσια που κοιτάζονται στον καθρέφτη, αλλά προτιμώ να τινάζουν τα ρούχα τους, παρά να τινάζονται οι ίδιες.

Καινούριο γκομενάκι πιάνει δουλειά στο σουπερμάρκετ και αναστατώνει τη ζωή μπλαζέ υπαλλήλου, κάνοντάς τον να θέλει να σπάσει το σερί συναδέλφου στο Hall of Fame του καταστήματος, για να κερδίσει τον τίτλο του υπάλληλου του μήνα, και να δει το βρακί της κοπελιάς.Ή αλλιώς: τρομοκράτης των πολυεθνικών, γίνεται γρανάζι του συστήματος για να ρίξει γκόμενα, αλλά τελικά ανακαλύπτει ότι του αρέσει εκεί και λέει να μείνει, ειδικά αφού οι φίλοι του τον συγχώρεσαν που τους έλιωσε στη διαδικασία. Ξέρω, κι εγώ ανατριχιάζω με τσιτάτα του στιλ “το σινεμά είναι πολιτική”, αλλά καμιά φορά η φαντασία τέτοιου είδους χρειάζεται για να ξεφυγείς απ’ τον οδοστρωτήρα της πραγματικότητας. Τουλάχιστον όπως τον εκπροσωπεί ετούτο το ταινιοειδές. Ειδάλλως, μένεις με χαρακτηριστικό παράδειγμα straight to video παραγωγής, απελπιστικά προβλέψιμης και περιορισμένης στο προνηπιακό target group της, με χιούμορ αρκετά ασφαλές και κρύο, για να γεμίζει καλοκαιρινές σαββατοκυριακάτικες τηλεοπτικές τρύπες. Πριν με ρωτήσεις όμως τι κάνει στις αίθουσες, το είπαμε ότι παίζουν και τα μαστάρια της Jessica Simpson;

Όπως συνηθίζεται σε όλα τα καθημερινά έντυπα για να προλαβαίνουν την αιφνίδια αναμενόμενη επικαιρότητα, ο David Thompson ανέλαβε να ετοιμάσει στον Guardian της Παρασκευής τον αποχαιρετισμό σε έναν από τους μεγαλύτερους ηθοποιούς της σύγχρονης εποχής. Από τη σκοπιά του οικογενειάρχη που απολαμβάνει κάθε γλυκιά οικεία εσπερινή στιγμή που η συμβία του σκούζει Brad Brad εν μέσω ροχαλητών την ώρα που προσπαθεί να της τον χώσει (ο οικογενειάρχης). Στο άρθρο εκθειάζεται η αστροδύναμη του υπό έκλειψη Brad Pitt με αναφορά στα μονάδες (και ενίοτε και πάνω από δέκα) εισιτήρια που κόβει σε όλες τις αίθουσες του πλανήτη, σε μήνες προβολής, η Babel (2006) στην οποία πρωταγωνιστεί δίνοντας απλόχερα την ευκαιρία στις θαυμάστριές του να εκστασιάζονται με το κατάλευκο των τριχών στη ρικνωμένη του επιδερμίδα. Ενώ αναφέρεται και η καλλιτεχνική υπόκλιση του ηθοποιού στο μεγαλείο του συναδέλφου του Ben Affleck στο επερχόμενο (και επερχόμενο και επερχόμενο) The Assassination of Jesse James by the Coward Robert Ford (2007) --δια μέσω βεβαίως του Casey Affleck, πρώτου ονόματος στη μαρκίζα, με τον οποίο ο καλός πλην μη καλά ενημερωμένος οικογενειάρχης συγχέει τον μέγιστο αδελφό του. Καθώς και η ερμηνεία (πόθου) ζωής που ετοιμάζει με τον David Fincher στο The Curious Case of Benjamin Button (2008), υποδυόμενος ένα πενηντάρη που γερνά αντιστρόφως.

Κατά τα άλλα, λανθασμένα, δε μνημονεύεται και πολύ η περίεργη υπόθεση της Οσίας Μητρός της Αγίας Shiloh Nouvel Jolie-Pitt της Ναμίμπια που λιποσαρκίζει μέχρι να απομείνουν μόνο τα ιερά βυζιά της. Η οποία, σε μια έκφραση που μόνο μια μεγάλη καλλιτέχνις και δη και γυναίκα θα μπορούσε να παρουσιάσει ως ιδέα της ενώ αποτελεί κοινό τόπο για εκατομμύρια, απεικονίζεται ως Παρθένος Μαρία από δω κι από κει. Και σε μια έκφραση ακόμα πιο καθυστερημένη, αφού από τη μια η αγία οσία επιτέλεσε μόνο φόρτωση κουτσούβελων στη καμπούρα του όπου να 'ναι μακαρίτη και από την άλλη η ανορεξία τελεί υπό κατακραυγή υπό εγκατάλειψη ακόμη και από τον κόσμο της μόδας, κοσμεί ως γυναίκα της χρονιάς το εξώφυλλο του Maxim. Σε ένδειξη διαμαρτυρίας για το τελευταίο δε, το (αμερικάνικο) FHM κατέβασε ρολά.

Έξι χρόνια μετά την Ιωάννα της Λωραίνης (1999), ο Luc Besson επέστρεψε πίσω απ' τη κάμερα για ένατη φορά στην Angel-A (2005) που βγήκε πριν ένα χρόνο, τα Χριστούγεννα, στη Γαλλία και ήταν η πρώτη του μεγάλη εμπορική αποτυχία.
Η ιστορία συνοψίζεται στο "ένας απελπισμένος άχρηστος απατεωνάκος βρίσκει αποκούμπι σε μια σέξι σκύλα" που όπως (δεν) κρύβει ο τίτλος κρύβει κι αυτή κάτι τεράστια φτερά πίσω απ' τη πλάτη. Και δεν κρύβεται επίσης η αναφορά στην all-time κλασική χριστουγεννιάτικη Υπέροχη Ζωή (1946), κομπλέ με ασπρόμαυρη φωτογραφία αλλά και (σε αντίθεση με τον άγγελο του Capra) την εμμονή του σκηνοθέτη σε δυναμικές γυναικείες φιγούρες. Αυτή τη φορά όμως η πρωταγωνίστρια δεν έχει το επίπεδο της (γυναίκας του) Anne Parillaud στη Nikita (1990) ή της (γυναίκας του) Milla Jovovich στην Ιωάννα και το Πέμπτο Στοιχείο (1997), περιοριζόμενη μόνο σε ύψος χωρίς πλάτος ούτε στο κωλαράκι ούτε στην ερμηνεία. Και το σενάριό του, δουλεμένο υποτίθεται καμιά δεκαριά χρόνια, δε βοηθάει έχοντας ελάχιστες στιλάτα αστείες στιγμές και υποκύπτοντας στη παιδιάστικη αντρική φαντασίωση πουτάνας που τη παίρνει σε σειρά όλο το μαγαζί όμως στη πραγματικότητα είναι όχι μόνο Αγγέλα αλλά παραμένει και παρθένα. Η υπέροχη δουλειά του Thierry Arbogast στα κάδρα, της Anja Garbarek στη μουσική και, φυσικά, του Besson στο στήσιμο των σκηνών κάτω από μεγάλη μυστικότητα και τρεχαλητά ξημερώματα να πιαστεί άδειο το Παρίσι, μένει έτσι μισή.

Μια ιμπρεσιονιστική απόδοση της ζωής της Diane Arbus, που παράτησε την μεσοαστική της ασφάλεια για να γίνει μια απ’ τις θρυλικότερες φωτογράφους του περασμένου αιώνα, κυρίως λόγω των επιλογών περιθωριακών προσώπων (νάνοι, τραβεστί, παραμορφωμένοι) για τα πορτρέτα της.
Δια χειρός και πνεύματος των δημιουργών του Secretary (2002), το Fur και ο τεράστιος υπότιτλός του, έρχεται να συμπληρώσει μαζί με το The Fountain (2006) και το Inland Empire (2006) την τριπλέτα των ταινιών που πρέπει να προσέξεις φέτος, για την ανατρεπτική τους διάθεση στην προσέγγιση της σεναριακής δομής. Καλά, τα άλλα δύο επιτίθενται αγριεμένα στην έννοια της αφηγηματικότητας βέβαια, αλλά και το Fur, αν και ταινία με αρχή, μέση και τέλος, αν πας απροετοίμαστος, μπορεί και να σε μπερδέψει. Ειδικά αν βασιστείς στην ελληνική απόδοση του τίτλου, που για κάποιο λόγο αποκρύπτει το ότι αυτό που πρόκειται να δεις δεν είναι βιογραφία.

Απορρίπτοντας τη δομή του φορμουλαϊκού success story, ο Shainberg προσεγγίζει απελευθερωμένος την αγαπημένη του Arbus, και στήνει γύρω της ένα παραμύθι στο μοτίβο της Πεντάμορφης και του Τέρατος, μέσα στο οποίο ψάχνει το σαράκι που έκανε τη φωτογράφο να παραδοθεί στην καλλιτεχνική έκφραση. Ως Τέρας, ο Robert Downey Jr., με το αβαντάζ του αλλόκοτου χαρακτήρα, κρατάει τα συναισθηματικά νήματα της ιστορίας, και τα τραβά με υπνωτιστική ακρίβεια (μ’ αυτή την trademark εκφορά του φιλόσοφου υπό την επήρεια), μετατρέποντας την Kidman σε καθρέφτη της στοιχειωτικής ερμηνείας του. Ο τριχωτός γείτονας, μετουσίωση όλων των ασυνήθιστων αντικειμένων της Arbus, είναι το ενεργητικό μισό μιας ερωτικής σχέσης ολότελα φανταστικής (όπως είναι άλλωστε και σχεδόν όποιος χαρακτήρας της ταινίας δεν ονομάζεται Arbus), μέσω της οποίας ο Shainberg εικονογραφεί το πάθος της ηρωίδας του, εξίσου ανατριχιαστικό και σαγηνευτικό, χάρη τόσο στην χημεία των πρωταγωνιστών, όσο και στην υποβλητική κίνηση της κάμερας μέσα στα ατμοσφαιρικά σκηνικά. Η ευαισθησία του Shainberg όμως δε φτάνει για να καλύψει τη στατικότητα του love story του, και οι κραυγαλέοι συμβολισμοί του με την απλοϊκή δραματουργική λειτουργία τους, όσο όμορφα κι αν απεικονίζονται, δεν του δίνουν ιδιαίτερους πόντους στον τομέα της εφευρετικότητας, φέρνουν όμως την ταινία του λίγους πόντους κοντύτερα στη βαριά κι ασήκωτη δηθενιά.

Ένας Δανός που φροντίζει ορφανά στην Ινδία γυρνάει στη χώρα του να συναντήσει υποψήφιο μεγαλοχρηματοδότη για το ίδρυμά του που χρεοκοπάει. Ή έτσι νομίζει, αφού τον περιμένουν πολλά περισσότερα.
H Susanne Bier έχει γίνει τα τελευταία χρόνια από τα πιο εξαγώγιμα προϊόντα της πατρίδας του Trier. Πέρσι ή μάλλον πρόπερσι πια, είχε δημιουργηθεί και σκάνδαλο εκεί για χάρη της όταν η αρμόδια επιτροπή δεν έστειλε στα Όσκαρ το υπερτιμημένο, και εθνικά και ευρωπαϊκά πολυβραβευμένο, Brødre (2004) της --που στην Ελλάδα μεταφράστηκε με το μακρυνάρι Ουκ Επιθυμήσεις την Γυναίκα του Πλησίον σου. Φέτος η.. αδικία αποκαταστάθηκε και η Δανία οδεύει υπερήφανα να (και στη περίπτωση της σκηνοθέτριας ξανα-)επιστρέψει συστημένα στους αμερικάνους όλα τα κλισέ που εξάγαν, και έχουν εγκαταλείψει ακόμα και σε επίπεδο τηλεοπτικών σειρών εδώ και καμιά εικοσπενταετία. Με τα μεθεόρτια ενός καλογυρισμένου, σε επίπεδο άρλεκιν για μορφωμένους σαραντάρηδες, μελοδράματος που επιπλέον αποφεύγει τα ηθικά διλήμματα όπως ακριβώς η στριφογυριστρούλα κάμερα της δημιουργού αποφεύγει να καταγράψει πιο επίμονα τη συναισθηματική.. δοκιμασία των πρωταγωνιστών της (από αυτά που τους βάζει να λένε). Ακόμα επιπλεέστερα, η χλιδή επιπέδου Ντάλας και Δυναστείας της ιστορίας προσφέρει μόνο.. στη Bier (τη δυνατότητα να καλοπερνάει στα γυρίσματα) ενώ σε σήριαλ παραπέμπουν και τα 120 λεπτά της διάρκειας.

Τα γνωστά μάνα και γιος φαντασματάκια που προκάλεσαν νευρικό κλονισμό στους φίλους της Sarah Michelle Gellar πριν από δυο χρόνια στο The Grudge (2004) την αμερικάνικη εκδοχή του θρίλερ του Shimizu, επιστρέφουν για να την αποτελειώσουν και να νεκρώσουν τώρα, την κοινωνική ζωή της αδερφής της, κάνοντας παράλληλα το υπερατλαντικό τους πέρασμα στο Σικάγο.
Εν ολίγοις, ασπρουλιάρικα πρόσωπα σε σκοτεινά δωμάτια με πατώματα του τρίζουν, πασχίζουν να σε τρομάξουν, και μπορεί να μην το πολυκαταφέρνουν, αλλά κερδίζουν πόντους γιατί μένουν σε πατροπαράδοτους τρόπους και αξίες. Στη δεύτερη αμερικάνικη απόπειρα του Shimizu, που αυτή τη φορά είναι και πιο λογικά αμερικανόφωνη, περίεργοι θόρυβοι κι αλλόκοτα συμβάντα σου μαυρίζουν την ψυχή και το υγρό εμφάνισης φωτογραφιών, για να σχηματίσουν περιγράμματα φαντασμάτων που απλώνουν τα μπλαβιασμένα, κρύα χέρια τους στο σβέρκο της λογικής σου. Και προσπαθούν να την πνίξουν, αλλά για να τα καταφέρουν χρειάζεται πολλή καλή διάθεση από μέρους σου. Και υπομονή να παρακολουθήσεις αυτά τα θέματα με την εναλλακτική άποψη του Shimizu για την ροή και τη συνέχειά της, που πάει απ’ το μπρος στο πέρα και στο πίσω και στο δώθε χωρίς ιδιαίτερη προειδοποίηση, ή λογική.

Τη περίοδο της γαλοπούλας διάλεξαν οι αδερφοί Weinstein για να παίξουν το χαρτί της Sienna Miller, στις οθόνες (ελάχιστα), τις ειδήσεις (επίσης) και τα κουτσομπολιά (μέχρι τη μύτη), μπας και τσιμπήσουν καμιά υποψηφιότητα παραπάνω, πέρα από αυτές που "κερδίζουν" για τον Bobby (2006).

Η πρώην-νυν-πρώην-νυν-πρώην-νυν-πρώην του Jude Law πρωταγωνιστεί σε μια βιογραφία της Edie Sedgwick, it-girl και βασίλισσας του Andy Warhol για ένα φεγγάρι στα 60s. Το Factory Girl (2006), που είναι μάλλον και ο καταλληλότερος χαρακτηρισμός, άνοιξε σε κάποιες οθόνες του Los Angeles και μόνο, στις 29 Δεκεβρίου ίσα ίσα για να είναι επιλέξιμo για τα Όσκαρ. Μέσα σε φημολογούμενα επαναλαμβανόμενα γυρίσματα και δεδομένα άπειρα μοντάζ, με αποτέλεσμα φαινόμενα κριτικών που να έχουν δει ίδια κόπια του φιλμ (ή κόπια του φιλμ) να είναι πιο σπάνια και από δημάρχων που τελειώνουν να μιλάνε πριν τελειώσει η χρονιά. Από κει και πέρα ο George Hickenlooper βγαίνει από δω κι από κει να απειλεί με μηνύσεις και ξύλο όσους γράφουν ότι δεν είναι πια σκηνοθέτης στο project, και o Bob Dylan να απειλεί με μηνύσεις και μόνο όσους πιστεύουν ότι μοιάζει αρκετά με τον Sandman δε κατάλαβε ότι ο ρόλος του Hayden Christensen στη ταινία βασίστηκε σε αυτόν. Προτού αναστηθεί και ο Warhol και αρχίσει να τους τρέχει στα δικαστήρια γιατί βάλαν έναν ωραίο με τετράγωνα σαγόνια να τον κάνει, ο Harvey (Weinstein) έβαλε τη Sienna να "διακόψει τα 25α της γενέθλια για να πει στον Observer, από τη Κένυα" ότι είναι η "μεγαλύτερη φαν" του τραγουδιστή και δεν υπάρχει περίπτωση η ταινία να τον μπλέκει στο θάνατο του ιτ-ο-κοριτσιού. Και για να επιβεβαιώσει τις αγαθές προθέσεις της παραγωγής η, γνωστών αγαθών προθέσεων, Page Six βγάζει τον αδερφό της νεκρής να δηλώνει ότι ο Dylan έτσι λίγο την αποτρέλανε και τη γκάστρωσε κι από πάνω.

Βασισμένη σε παιδική εικονογραφημένη ιστορία, η Νύχτα στο Μουσείο αφηγείται τι συμβαίνει σε ένα νυχτοφύλακα που βλέπει στον ξύπνιο του τα εκθέματα μουσείου φυσικής ιστορίας να ζωντανεύουν. Και το ρίχνει στη τρεχάλα φυσικά.
Επαναλαμβάνοντας την συνταγή του Jumanji (1995) που βγήκε, όλο παιδικοβιβλιάστικα και φυσικομαγικοκοσμιάτικα, χριστουγεννιάτικα στις Πολιτείες και σκούπισε τα ταμεία (και δε πρόκειται να προσποιηθώ ότι το είδα), το Night at the Museum (2006) φτάνει πρωτοχρονιάτικα στις ελληνικές αίθουσες με τις συστάσεις ίδιας, χωρίς ανταγωνισμό, επιτυχίας (και δυστυχώς αναγκάστηκα να το δω). Αλλά η επιτυχία του, τριών νυχτών σε ένα, περιορίζεται στο να μαχαιρώνει οτιδήποτε θα μπορούσε να το κάνει ξεχωριστό, στα πόδια του κακομαθημένου μπόμπιρα που σέρνει τα παπούδια του όλη μέρα στα μολ για να βρει τίποτα να ξοδέψει το δώρο τους. Η πονεμένη ιστορία του άχρηστου πατέρα που πρέπει να εξυψωθεί στα μάτια του γιου του, που συμπληρώνει το σενάριο, δε προσφέρει απολύτως τίποτα εκτός, ίσως, από την υπενθύμιση ότι δε θα τη βγάλει έτσι φτηνά με ψωρο-εισιτήρια τη γιορταστική περίοδο (ο πραγματικός). Ένα τρίο φαντασμάτων παλιών των Χριστουγέννων, Dick Van Dyke, Mickey Rooney και Bill Cobbs, δεν έχει αρκετό χρόνο για να γράψει καμιά ιστορία κλασικών κακών, και η Carla Gugino που στη θεωρία θα ήταν το αίσθημα εμφανίζεται μόνο.. στα credits. Και ο Ben Stiller θα περίμενες να έχει καμιά διαφορετική φιλοδοξία από το να γίνει ο παλιός Adam Sandler (βλ. φάτσα για όλους τους ρόλους) τώρα που αυτός διευρύνει το κοινό του.

Γραμμένη, σκηνοθετημένη και κομμένη διεκπεραιωτικά πηξίματος στις παιδιάστικες σκηνές.