Αναμφισβήτητη πρωταγωνίστρια της φετινής βραδιάς των Όσκαρ, παρόλο που δε πάτησε το κόκκινο χαλί, ήταν τελικά η Jennifer Love Hewitt. Η προσοντούχα σταρ τίμησε και.. ενίσχυσε με τη παρουσία της το οσκαρικό πάρτι του AIDS Project Los Angeles που διοργανώνεται, για φιλανθρωπικούς σκοπούς φυσικά, κάθε χρόνο με φαγητό κοκτέιλ και μεγάλες οθόνες πλάσμα στο The Abbey Food & Bar του Δυτικού Χόλιγουντ, λέει.

Και, οφθαλμοφανέστατα, είπε να δώσει και κάτι πιο ενδιαφέρον στους παρευρισκόμενους να βλέπουν από μια τελετή στην οποία ξεχώρισαν μόνο οι ανυπόταχτες θηλές της Jessica Biel και κάτι εφιαλτικά τραβεστί τέρατα από το outer space (στιλ Nicole Kidman και Cameron Diaz), όπως είπαμε. Και όπως είπαμε επίσης πριν κάνα χρόνο, η 28άχρονη μικρή JLo που γιόρτασε τη προηγούμενη βδομάδα τα γενέθλιά της, δεν έχει κανένα απολύτως σκοπό να προχωρήσει σε τίποτα περισσότερο από ενισχυμένα σποραδικά πειράγματα στις εμφανίσεις της. Μ' άλλα λόγια δε σχεδιάζει ούτε φωτογραφίσεις ούτε γυμνές σκηνές, και όλοι οι (ενήλικοι ή μη) θαυμαστές της θα πρέπει να περιοριστούν σε πιο οικογενειακές επιδείξεις όπως στη σειρά Breast Ghost Whisperer. Σειρά που σταμάτησα από πέρσι να βλέπω αφού.. δεν έδειχνε και τίποτα, οπότε το μόνο που έχω να προσθέσω είναι ότι από τότε που την αφήσαμε, η κάπου κάπου κινηματογραφική σταρ πρωταγωνίστησε στο τεράστιο στη Κίνα Garfield: A Tail of Two Kitties (2006). Και έχει και το πρώτο ρόλο σε μια ταινία με το χαρακτηριστικό τίτλο She Had Brains, a Body, and the Ability to Make Men Love Her (2007) απ' ότι βλέπω στο IMDb.

Τον τάφο του πιο υπέρλαμπρου κινηματογραφικού (και όχι μόνο) αστέρα, του Ιησού Χριστού, ισχυρίζεται ότι ανακάλυψε ο πρώην σκηνοθέτης και νυν (εξ)ερευνητής James Cameron.

Και όπως θα ταίριαζε στο δημιουργό της δεύτερης πιο λαοφιλούς ταινίας όλων των εποχών --μετά φυσικά το The King of Kings (1927)-- θα τον έχει και πρωταγωνιστή (έστω και τον τάφο) στο ντοκιμαντέρ παραγωγής του, το οποίο θα προβληθεί τη Κυριακή από το Discovery Channel στη Χώρα της Επαγγελίας, τις αμερικάνικες πολιτείες (και στο βρετανικό Channel 4, το καναδέζικο Vision και το ισραηλινό Channel 8). Ντοκιμαντέρ που τιτλοφορείται The Jesus Family Tomb ή The Lost Tomb of Jesus ανάλογα με το ποια παράγραφο της επίσημης σελίδας του κοιτάς, και βασίζεται στα πρωτοφανή ευρήματα επίπονων επίμονων και καλά μελετημένων ανασκαφών Ισραηλινών που ρίχναν τα θεμέλια της καινούριας τους κατοικίας πριν εικοσιέξι (26) χρόνια στην Ιερουσαλήμ.

Η υπόθεση που απασχολεί τους πολιτικούς μηχανικούς στην Ανατολή εδώ και κάποιο καιρό ήρθε στην επιφάνεια στη Δύση τη προηγούμενη βδομάδα, ενώ χτες έγινε η καθιερωμένη συνέντευξη τύπου και σήμερα έφτασε στα καθιερωμένα ελληνικά ρεπορτάζ. Ο εκπρόσωπος του Μεσσία στη χώρα μας, Αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος, δήλωσε ότι πρόκειται για "ανόητα πράγματα κι ατεκμηρίωτα", ενώ ο ίδιος (ο Μεσσίας) που μετά την ανάστασή του φέρει το επίγειο όνομα Tom Cruise τελευταία, δεν έχει ακόμα μιλήσει στους δημοσιογράφους σχετικά. Οι ειδικοί θεωρούν ότι υπάρχουν πλείστες όσες αποδείξεις (όπως π.χ. το σχήμα της μπανάνας) περί του ανυπόστατου των ισχυρισμών και η θρησκευτική πίστη κινδυνεύει μόνο από βάσιμες και εμπεριστατωμένες θεωρίες συνομωσίας τύπου Κώδικα Ντα Βίντσι (2006), και οι Μάζες συμφωνούν μαζί τους. Οι πάντα φιλάργυρες φιλόξενες ισραηλινές αρχές πάντως ήδη ετοιμάζουν ξενάγηση στο τόπο των ιερών θεμελίων για τους ενδιαφερόμενους.

Live blogging δεν κάναμε, live αναμετάδοση είδαμε πάντως, και μετά από έξι και κάτι ώρες, φέτος μάλλον το άξιζε, έστω κι αν δεν είχαμε κουπόνια στοιχήματος να μας κρατάν στην άκρη του καναπέ. Κι η τελετή βοήθησε, με την DeGeneres να κάνει την πιο διακριτική παρουσίαση στην ιστορία ίσως του θεσμού --και πάλι καλά γιατί δεν είχε πολλά να δώσει με τις ατάκες της πέρα απ' το πολυδουλεμένο timing-- τους παρουσιαστές να προσφέρουν μπόλικα χαχανητά (το δίδυμο Al Gore – Leonardo DiCaprio στην κορυφή τους), τους Πουλόπουλους Παυλόπουλους Ζαζόπουλους Pilobolus, τους χορευτές με τις σκιές, να προσφέρουν πρωτοφανώς εντυπωσιακά χορευτικά ιντερλούδια και τον Jack Nicholson να δηλώνει σιωπηλή συμπαράσταση στην Britney Spears με το νέο του, ξυρισμένο look. Τα απρόβλεπτα βαρετά μοντάζ δεν βοήθησαν, ούτε οι λόγοι των βραβευθέντων, αλλά δεν μπορείς να τα 'χεις όλα.
Η πορεία των βραβείων δεν είχε έλλειψη από εκπληξούλες φέτος, αν και μάλλον όχι τόσο για την Alkisti που με 15 σωστές μαντεψιές, έπιασε τις περισσότερες στον αέρα, συμπεριλαμβανομένης της μεγαλύτερης, στην κατηγορία Κινουμένου Σχεδίου, όπου τα Cars του Lasseter είχαν γκαζώσει για το βραβείο, αλλά οι πιγκουΐνοι του Γιώργου Μηλλιώτη George Miller τούς αρπάξαν το επίσημο ένδυμα. Στο μη ζωγραφιστό κομμάτι πάντως, η μεγάλη ανατροπή της βραδιάς ήταν η μη ανατροπή στη μεγάλη κατηγορία της βραδιάς, όπου ο Πληροφοριοδότης αποδείχθηκε να έχει τις σωστές πληροφορίες, όπως φαινόταν κυρίως μετά τη βράβευση και για μοντάζ, και όπως φαινόταν ότι θα έκανε δηλαδή, πριν μήνες, πριν αρχίσει εκείνη την τρελή κούρσα το κίτρινο Volkswagen. Τα σέβη μου σε όσους επέμειναν στο προ Sundance φαβορί, και τη συμπαράστασή μου σε όσους ήθελαν να δουν μαζί μου χθες βράδυ να θριαμβεύει απ' το πουθενά η ταινία που ο Samuel L. Jackson είχε απ' τις Κάνες τιτλοφορήσει Crash Benetton. Τουτέστιν, σ' εμένα, και όπως έμαθα στο χαλί, τον Roeper.

Όπως φρόντισε να καταστήσει σαφές η DeGeneres χθες, τα φετινά Όσκαρ ήταν υπόθεση πολυεθνική, με τα ονόματα των τιμώμενων να καλύπτουν εθνότητες απ' την Αυστραλία μέχρι το Ηνωμένο Βασίλειο και απ' την Αμερική μέχρι την Κίνα, αλλά κανείς δε σκέφτηκε τους δύσμοιρους τους ανταποκριτές που περισσότερες από μία φορές προδόθηκαν απ' τις πολυγλωσσικές τους ικανότητες. Αν συνεχιστεί έτσι το πράγμα κάποιος θα πρέπει να σκεφτεί την χρήση διερμηνέων. Και δεν μιλάω μόνο για το Filmnet. Το οποίο πραγματικά δεν πρέπει να βγάζει φράγκο απ' την όλη ιστορία, αν σκεφτεί κανείς ότι οι διαφημίσεις στα διαλείμματά του ήταν σχεδόν αποκλειστικά εσωτερικές. Όπως και να 'χει, πέρα απ' την πολυπολιτισμικότητά τους, τα χθεσινά Όσκαρ μπήκαν στο ντουλάπι ως η χρονιά που επιτέλους βράβευσαν τον Scorsese (για την πρώτη του ταινία με πλοκή, που δεν ήταν δική του κλπ.), κατάφεραν να ετοιμάσουν δυο νέες καριέρες (Arndt και Hudson) και να εξασφαλίσουν κάνα δυο ακόμα μήνες sold out παραστάσεων για το Άστυ με τις Ζωές των Άλλων. Μήπως είναι ώρα η εταιρεία να σκεφτεί να την ξανανοίξει σε δυο-τρεις ακόμα αίθουσες;

Δες/κρύψε τη λίστα των νικητών

---

Best motion picture of the year
THE DEPARTED

Achievement in directing
Martin Scorsese - THE DEPARTED

Adapted screenplay
THE DEPARTED

Original screenplay
LITTLE MISS SUNSHINE

Achievement in film editing
THE DEPARTED

Performance by an actor in a leading role
Forest Whitaker - THE LAST KING OF SCOTLAND

Performance by an actor in a supporting role
Alan Arkin - LITTLE MISS SUNSHINE

Performance by an actress in a leading role
Helen Mirren - THE QUEEN

Performance by an actress in a supporting role
Jennifer Hudson - DREAMGIRLS

Best animated feature film of the year
HAPPY FEET

Best documentary feature
AN INCONVENIENT TRUTH

Best foreign language film of the year
THE LIVES OF OTHERS

Achievement in art direction - PAN'S LABYRINTH
Achievement in cinematography - PAN'S LABYRINTH
Achievement in costume design - MARIE ANTOINETTE
Best documentary short subject - THE BLOOD OF YINGZHOU DISTRICT
Achievement in makeup - PAN'S LABYRINTH
Original score - BABEL
Original song - "I Need to Wake Up" - AN INCONVENIENT TRUTH
Best animated short film - THE DANISH POET
Best live action short film - WEST BANK STORY
Achievement in sound editing - LETTERS FROM IWO JIMA
Achievement in sound mixing - DREAMGIRLS
Achievement in visual effects - PIRATES OF THE CARIBBEAN: DEAD MAN'S CHEST

Μέσα σε πλήρη αδιαφορία, όπως ταίριαζε απόλυτα στο υλικό που διάλεξαν να "τιμήσουν" φέτος, απονεμήθηκαν τα ξημερώματα και τα Χρυσά Βατόμουρα του 2007. Από τις υποψηφιότητες ακόμα ήταν γνωστό ότι θα σαρώσει το Βασικό Ένστικτο 2 και η Sharon Stone προτίμησε να πάει στα Spirits να δώσει κάνα βραβείο σε κάποιον που αξίζει (στη Julia Loktev συγκεκριμένα). Το Basically, It Stinks, Too κατά τους διοργανωτές, πήρε τέσσερα (4) βραβεία και το μεγαλύτερο φυσικά. Ενώ άξιος πολυνίκης της βραδιάς ήταν και το Σκατοανθρωπάκι κατ' εμένα, που το αφήνω ακατανόμαστο μη τύχει και το ψάξεις από περιέργεια και πήρε τα τρία (3).

Δες/Κρύψε όλα τα "βραβεία" αν επιμένεις

Worst Picture: Basic Instinct 2 (Sony/Columbia)
Worst Actress: Sharon Stone for Basic Instinct 2
Worst Actor: Marlon Wayans & Shawn Wayans for Little Man
Worst Supporting Actress: Carmen Electra for Date Movie and Scary Movie 4
Worst Supporting Actor: M. Night Shyamalan for Lady in the Water
Worst Director: M. Night Shyamalan for Lady in the Water
Worst Screen Couple: Shawn Wayans & either Kerry Washington or Marlon Wayans for Little Man
Worst Remake Or Rip-off: Little Man (Rip-off of the 1954 Bugs Bunny cartoon “Baby Buggy Bunny”)
Worst Prequel or Sequel: Basic Instinct 2
Worst Screenplay: Basic Instinct 2 (Screenplay by Leora Barish & Henry Bean, Based on Characters Created by Joe Ezsterhas)
Worst Excuse for Family Entertainment: RV (Sony/Columbia)

Μπορεί να μη συνεχίστηκε, όπως είχε φανεί από τις υποψηφιότητες ακόμα, το περσινό trend και να έχουν φέτος έξι στις πέντε οσκαρικές υποψήφιες. Αλλά και πάλι τα αμερικάνικα ιδιοσυγκρασιακά βραβεία είχαν μια μικρή μεγάλη χρυσαφένια λάμψη στην απονομή τους τα ξημερώματα.
Σε μια μεγάλη τέντα στη παραλία της Σάντα Μόνικα στο Λος Άντζελες, η Little Miss Sunshine σήκωσε ότι βρήκε μπροστά της και με τέσσερα (4) συνολικά βραβεία, ανάμεσά τους και αυτό της καλύτερης ταινίας φυσικά, ανάγκασε όλους τους υπόλοιπους νικητές να ευχαριστούν που δε τη βρήκαν μπροστά τους στις κατηγορίες τους. Κανένας απολύτως δε θα εκπλαγεί αν η εμφάνιση των πέντε παραγωγών της στη σκηνή αποτέλεσε γενική πρόβα για τα Όσκαρ, αφού όπως ανακοίνωσε η παραγωγός των βραβείων της ακαδημίας, Laura Ziskin, σε όλους θα επιτραπεί να κάνουν το ίδιο (παρόλο που οι δυο έπρεπε να κοπούν επίσημα) και στην αποψινή τελετή, σε περίπτωση νίκης. Περίπτωση που ψυθιρίζαμε από τις λιακάδες του καλοκαιριού, και φαντάζει η πιθανότερη πια με βραβεία να έρχονται συστημένα ακόμα και απ' τη Γαλλία.

Η πραγματικά σημαντικότερη, αν και όχι τόσο μαζικής απήχησης, ανεξάρτητη παραγωγή της περσινής χρονιάς, ο Half Nelson, περιορίστηκε στους πρώτους ρόλους, με τον Ryan Gosling να ευχαριστεί τον Forest Whitaker (υποψήφιο για το American Gun στα Spirits) για τα λεφτά που θα του φέρει από τα στοιχήματα με τη νίκη του στα Όσκαρ, και τη Shareeka Epps να ευχαριστεί για την ευκαιρία να περάσει θαυμάσια στα γυρίσματα. Η πραγματικά πιο μαζικής απήχησης, αν και όχι τόσο σημαντική, διεθνής παραγωγή της περσινής χρονιάς, οι Ζωές των Άλλων, ήταν sold out(!) ακόμα και χτες (τρεις μήνες μετά το ανοιγμά τους) στο Άστυ και τσίμπησαν και το σχετικό Spirit με τον Florian Henckel von Donnersmarck να εξηγεί ότι όταν έριξε τις απαιτήσεις του στα $2 μύρια βρήκε και πρόθυμους χρηματοδότες. Η πραγματικά πιο αξιόλογη, αν και όχι τόσο όσο η δικιά μας estelle, νέα σκηνοθέτρια, η Julia Loktev, πήρε τα $50.000 του βραβείου Someone to Watch και ευχαρίστησε τις Μάζες για τη μοναδική τιμή να της κάνουν συνέντευξη δυο φορές.

Δες/Κρύψε όλα τα βραβεία

Best Feature Little Miss Sunshine		Fox Searchlight Pictures Producers: Marc Turtletaub, David T. Friendly, Peter Saraf, Albert Berger & Ron Yerxa
Best Director Jonathon Dayton & Valerie Faris		Fox Searchlight Pictures Little Miss Sunshine
Best Screenplay Jason Reitman		Fox Searchlight Pictures Thank You For Smoking
Best First Feature Sweet Land		No Distributor Director:  Ali Selim Producers:  Alan Cumming, James Bigham, Ali Selim
Best First Screenplay Michael Arndt		Fox Searchlight Pictures Little Miss Sunshine
John Cassavetes Award (For the Best Feature made for under $500,000) Quinceañera		Sony Pictures Classics Writer/Directors: Richard Glatzer & Wash Westmoreland Producer: Anne Clements
Best Supporting Female Frances McDormand		Sony Pictures Classics Friends with Money
Best Supporting Male Alan Arkin		Fox Searchlight Pictures Little Miss Sunshine
Best Female Lead Shareeka Epps		THINKFilm Half Nelson
Best Male Lead Ryan Gosling		THINKFilm Half Nelson
Best Cinematography Guillermo Navarro		Picturehouse Pan’s Labyrinth
Best Foreign Film The Lives of Others		Sony Pictures Classics Director: Florian Henckel von Donnersmarck
Best Documentary The Road to Guantanamo		Roadside Attractions Directors: Michael Winterbottom and Mat Whitecross

Μέσα σε ανυψωμένα.. πνεύματα, στο Théâtre du Chatelet στο Παρίσι, απονεμήθηκαν χτες βράδυ τα βραβεία της γαλλικής κινηματογραφικής ακαδημίας για τη χρονιά που πέρασε. Και πιο ανυψωτική φυσικά ήταν η θρυλική Lady Chatterley, με γενιές και γενιές ανυψώσεων στο ενεργητικό της. Ανυψωμένη από την ανακαίνιση στο Θέατρο για Όλους, την εξαιρετική και μόνη ουσιαστική προσπάθεια για το ελληνικό Θέατρο στην εποχή της πληροφορίας, και με το οποίο δεν έχει καμία απολύτως σχέση όπως μας λέει, η estelle ακόνισε τη γαλλομάθειά της και έχει τα περισσότερα:

Ούτε ένα, ούτε δύο, αλλά πέντε βραβεία πήρε η (ατέλειωτη) ταινία της Pascale Ferran Lady Chatterley, μεταφορά της --σκανδαλώδους για την εποχή της-- νουβέλας του D. H. Laurence για μια αριστοκράτισσα που τα φτιάχνει με έναν παρακατιανό. Η Marina Hands στο ρόλο καταπιεσμένης αριστοκράτισσας Constance επελέγη ως η καλύτερη ηθοποιός της χρονιάς, όπως και η ταινία, που μετά τα ισχνά 200.000 εισιτήρια από το Νοέμβριο που βγήκε στις αίθουσες στη Γαλλία, επανέρχεται τώρα δριμύτερη για δεύτερο γύρο.

Από την άλλη, η βράβευση με César του Guillaume Canet ως του καλύτερου σκηνοθέτη δημιουργεί ευχάριστο προηγούμενο: πρώτη φορά ένας τριαντατριάχρονος βάζει χέρι στον Καίσαρα σκηνοθεσίας και τα γυαλιά στους μεγαλύτερούς του. Η ταινία του Ne Le Dis à Personne βραβεύτηκε επίσης για τον πρωταγωνιστή της François Cluzet και συγκέντρωσε συνολικά τέσσερα βραβεία. Οι ελπίδες τώρα των γάλλων με καταγωγή από τις πονεμένες αποικίες και του Jamel Debbouze μαζί τους καταρρακώθηκαν, αφού το Indigènes του Rachid Bouchareb, παρότι έχει προταθεί για Όσκαρ ξενόγλωσσης, δεν κατάφερε να κερδίσει κάτι παραπάνω από César καλύτερου πρωτότυπου σεναρίου, ενώ διεκδικούσε εννιά (9) συνολικά.

Καλύτερη ξενόγλωσση ταινία για φέτος κρίθηκε το Little Miss Sunshine (καλά μου το 'λεγαν οι φίλοι μου στη Γαλλία, ότι είχαν ενθουσιαστεί τα πλήθη). Αναμένουμε στο ακουστικό μας, για τα υπόλοιπα εξ Αμερικής και Kodak Theatre αποτελέσματα.

Όπως θα 'χεις καταλάβει πια απ' αυτά που λέμε τόσον καιρό, τα φετινά Όσκαρ, τουλάχιστον σε κατηγορίες που μετράνε, είναι απ' τα πιο δυσπρόβλεπτα εδώ και χρόνια. Και για την πιο ζόρικη απ' αυτές, την Καλύτερης Ταινίας, φτάνει να δεις τις διαφορές στα προ και μετά υποψηφιοτήτων polls του MftM για να καταλάβεις ότι ενώ το Departed είναι ο αδιαφιλονίκητος νικητής "στην καρδιά μας" καρδιά μου, η ισορροπία ανάμεσα στα δυο φαβορί "outsider" --όπου και θα καταλήξει το Όσκαρ, και το βάζω υποθήκη αυτό-- έχει ισχυρή τάση να ανατραπεί. Κι αν θέλεις να σου διαλέξω και ένα, το πρωί τα κατακάθια της καραμέλας στον latte μου ήταν τόσο μπερδεμένα, που είμαι αναγκασμένος απ' τους οιωνούς να φωνάξω Babel. Βέβαια αν τον συνόδευα και με ένα απ'τα κεκάκια του Little Miss Sunshine, θα 'χα εντελώς διαφορετική άποψη.
Η αλήθεια είναι πως, μέχρι τώρα η μόνη βράβευση που έχει να περηφανεύεται το Babel, είναι στην ένωση των μοντέρ, αλλά αυτοί πάντα είχαν μια αδυναμία στα παράλληλα storylines. Καλά, υπάρχει και εκείνη η Χρυσή Σφαίρα, αλλά τα 'χουμε πει γι' αυτήν. Όπως έχουμε επίσης πει, για το βαρβάτο βραβείο της Little Miss Sunshine από την Ένωση Ηθοποιών. Η οποία μπορεί να βοηθήσει να στηθεί ίσως η μόνη σημαντική ανατροπή της βραδιάς, που θα στείλει τον Eddie Murphy αδιάβαστο απ' την κατηγορία β' Ανδρικού, όχι μόνο γιατί ο Alan Arkin είναι πιο αγαπητός, πιο υπερήλικας, και με πιο αβανταδόρικο ρόλο, αλλά και γιατί ο Murphy είναι στριμμένος όσον αφορά στο publicity. Εκεί που εντοπίστηκε το πρόβλημα και με τον Peter O' Toole δηλαδή, ο οποίος αν δεν ήταν καταπονημένος κι έβρισκε κουράγιο και χρόνο να κάνει καμιά ντουζίνα συνεντεύξεις παραπάνω στην Αμερική, θα έκανε σοβαρές τις ελπίδες του να κλέψει τον κεραυνό του βαριοστολισμένου φέτος Whitaker.

Α, μιας και φέτος ο ΟΠΑΠ δεν ένιωθε γενναιόδωρος και δεν πρόσφερε στους μη ποδοσφαιρόκαβλους ευκαιρία να τζογάρουν (προφανώς γιατί μπήκε μέσα πέρσι με τις αστείες αποδόσεις), δεν έχω να χάσω τίποτα ρίχνοντας και τα ατού του Letters from Iwo Jima. Σύμφωνα με "πληροφορίες", ήταν η τελευταία ταινία που είδαν οι περισσότεροι απ' τους ψηφοφόρους και σχεδόν πάνω στην ώρα που οι καλπασμοί των άλλων φαβορί άρχιζαν να γίνονται ενοχλητικοί. Επίσης, λέει, ακόμα κι απ' αυτούς που δεν τα είδαν, μάζεψε, λέει, ψήφους αντίδρασης προς τις άλλες τέσσερις που δεν τους άρεσαν. Λέει. Ε και βέβαια θα 'ναι η μόνη ταινία που σε καμιά πενταετία θα εξακολουθεί να σημαίνει κάτι, και επιπλέον, είναι η ταινία που θα με χαλάσει περισσότερο να κερδίσει. Κι αυτό το τελευταίο, είναι πάντα σημαντική ένδειξη. Στην Καλύτερης Ταινίας βέβαια, γιατί στην Σκηνοθεσίας ο μόνος τρόπος να το χάσει Scorsese θα ήταν την απονομή να κάνουν οι Stallone, Redford, Costner και Eastwood και να το δώσουν πραξικοπηματικά στον Greengrass. Όχι, τι λέω, αυτός θα το άξιζε. Γράψε Iñárritu. Και γράψε κι ότι η απονομή θα μεταδοθεί live απόψε γύρω στις 3 τα ξημερώματα απ' το Filmnet, και θα 'σαι η ψυχή του πάρτι, έτσι ενημερωμένος που θα πας μετά απ' αυτά.

Ένας κακομοίρης ζει το σύμπαν ως σε σαδιστική συνωμοσία που τον έχει βάλει στο μάτι, και δέχεται τη μια κακοποίηση πίσω απ' την άλλη, μέχρι που η οργή που χτίζεται σιγά-σιγά μέσα του, να βρει στόχο να εκτονωθεί. Ή μέχρι να φλιπάρει.Η πραγματικότητα όμως είναι ότι το σύμπαν δεν έχει μόνο αυτόν στο μάτι, αλλά ανεξαιρέτως όλους όσους ζουν στο καρκινικό αστικό τοπίο του Οικονομίδη, που στην δεύτερη ταινία του λες κι άνοιξε το συρταράκι απ' το Σπιρτόκουτο (2002), κι όλη η οργή βγήκε έξω και πλημμύρισε τη Γη. Άνθρωποι πνιγμένοι σε μια μίζερη καθημερινότητα, που τους σφίγγει να τους κλέψει το οξυγόνο απ' τα πνευμόνια, χτυπιούνται μεταξύ τους σα σκυλιά, συνθέτοντας μια ομάδα ηρωικών αντιηρώων που ζέχνει μισανθρωπισμό. Μέσα σ' αυτό το πεσιμιστικό τοπίο, ο θεατής ψάχνει απελπισμένα να βρει μια ηλιαχτίδα ανθρωπιάς και συμπόνιας, στους φίλους του πρωταγωνιστή του, στην οικογένεια, στους συγγενείς, αλλά ο Οικονομίδης του την έχει στημένη: ακόμη κι εκεί που κάτι αχνοφέγγει, δεν υπάρχει τίποτα. Πουθενά. Εκτός από μια διεστραμμένη άποψη προστατευτισμού απ' την εργοδοσία. Που κι αυτή, να φυλάξει το γρανάζι της όσο μπορεί θέλει, αποχαυνώνοντάς το κι άλλο στη διαδικασία.

Η δομή της ταινίας του Οικονομίδη είναι τρομακτικά τολμηρή και θαρραλέα για τα ελληνικά πράγματα, δεδομένων των υψηλών της φιλοδοξιών τουλάχιστον. Και δεν πέτυχε και λίγα. Είναι εύκολο να σου προκύψουν ενδοιασμοί στον τρόπο που ο Κύπριος σκηνοθέτης χρησιμοποιεί το χρόνο και το ρυθμό της ταινίας να απλώσει τον κόσμο του στην οθόνη, και να τον κατηγορήσεις για επαναληπτικότητα που καμουφλάρει κενότητα, όμως δεν είμαι καθόλου σίγουρος ότι η ταινία θα ήταν το ίδιο αποτελεσματική αν ήταν πιο λεπτοκομμένη. Αυτό που ίσως κουράσει άλλωστε, είναι μάλλον η μονοτονία της μελωδίας της εφευρετικής χριστοπαναγίας που ντύνει "μουσικά" την ταινία, η έλλειψη κρεσέντο περισσότερο, παρά οι στίχοι της. Αλλά έτσι ασφυκτικά μονότονη δεν είναι κι η ίδια η μιζέρια ανθρώπων που όχι μόνο δεν γνώρισαν ποτέ για να 'χουν να θυμούνται τι πάει να πει ευτυχία, αλλά δείχνουν σα να μην άκουσαν καν τη λέξη ποτέ; Τους βλέπεις με τη δυστυχία να τη φοράν για ρούχο μέρα μπαίνει μέρα βγαίνει, και λες, αυτοί οι άνθρωποι, είναι δυνατόν να υπήρξαν ποτέ χαρούμενοι; Είναι δυνατόν να μην υπήρξαν; Ξέρω γω; Εκεί είναι που πρέπει να ξεπεράσεις τη δυσπιστία, το suspension of disbelief που λένε και για τις χολιγουντιανές, για να μπορέσεις να πατήσεις το επίπεδο ρεαλισμού της ταινίας. Που σε αντίθεση με ότι έχεις συνηθίσει, δε βρίσκεται πιο πάνω, αλλά αρκετούς ορόφους πιο κάτω απ' τη δική σου πραγματικότητα. Ελπίζω.

Σε μια επιστροφή στις ρίζες ή καρμπόν (ακόμα και σε μουσική και σκηνικά) της πρώτης ταινίας της σειράς, ο έκτος Rocky είναι και πάλι ξοφλημένος που μπλέκει σε έναν αγώνα για να στραπατσάρει τη φάτσα του και να σιάξει την αξιοπρέπειά του.
Στην Ελλάδα φτάνει στο τέλος μιας διαδρομής που ξεκίνησε, στην ανακοίνωση των προθέσεων, σαν αφορμή σε κάθε κριτικό για κρέμασμα της φωτογραφίας του πρωταγωνιστή στο στόχο με τα βελάκια και καθημερινή εντατική προπόνηση στη ρίψη τους, με γκρι φόρμα σκούφο και λοιπά αξεσουάρ, και με το χαρακτηριστικό σήκωμα των χεριών στο τέλος που τον έχουν πετύχει όλα στη μύτη. Αλλά στη πορεία έγινε τουλάχιστο αποδεχτή, όχι μόνο στα χαρτιά αλλά και στις αίθουσες όπου πρωτοβγήκε το Δεκέμβρη. Κάνοντας έτσι τον Stallone από περίγελο και των δυο (φτυαράδων και θεατών) ξανά, μετά από τριάντα χρόνια, ένα μικρό ήρωα με μεγάλη κεφάλα. Και όχι άδικα αφού αναπαράγει όλα τα κλισέ, με βοϊδινή πίστη σε old-fashioned αρχές, πεισματική αγάπη σε αυτό που κάνει και αξιοσέβαστη (στις περισσότερες σκηνές έστω) αξιοπρέπεια. Δηλαδή τη πρώτη ώρα, πριν τη ψιλοτηλεοπτικά φωτογραφημένη και ρεαλιστική μπουνοκορύφωση, ο Ρόκης λέει και λέει ατελείωτα, διάφορα που του κατεβαίνουν ως καινά για να στηρίξει αυτά που ξέρει ότι είναι πια παλαιά. Και σίγουρα δεν έχουν ξαναειπωθεί γιατί κανείς εκτός απ' τον σκηνοθέτη-σεναριογράφο-πρωταγωνιστή δεν είχε τη χαρακτηριστική έλλειψη ευφυίας για να τα σκεφτεί, αλλά ούτε την αφοπλιστική αφέλεια να τα ξεστομίσει. Με παιδική αθωότητα στα μάτια. Αν έλειπαν και ατάκες του στιλ "ξέρω πόσο λιγομίλητος είσαι", και περίσσευαν συγκλονιστικά συγκρατημένες σαν "το μόνο που 'θελα από αυτή ήταν να μ' εμπιστευτεί, το έκανε" θα μιλάγαμε για ένα μικρό θρίαμβο.

Η μετάλλαξη ενός έγχρωμου της Αμερικής των 80s από τύπο που προσπαθεί με χίλια ζόρια να ζήσει την οικογένειά του, σε τύπο με ένα όνειρο και μια τουαλέτα του μετρό για σπίτι, σε τύπο με περισσότερα λεφτά απ' όσα μπορεί να μετρήσει, κι όλα αυτά κυνηγώντας την ευτυχία και σέρνοντας το γιο του στο κατόπι.Πώς γίνεται και οι ταινίες που βασίζονται σε αληθινές ιστορίες, μοιάζουν πιο ψεύτικες κι απ' τις ολότελα μυθοπλασμένες, μπορεί να αναρωτηθείς. Κι η απάντηση είναι απλή, η αλήθεια της ιστορίας χάνεται, όταν ομορφαίνεις και γλυκαίνεις κι αλατίζεις, την ασχήμια της αληθινής ζωής. Ο Chris Gardner, στην αληθινή ιστορία του οποίου βασίζεται η ταινία, μπορεί να ήταν γαμώ τα παιδιά όταν ήταν άφραγκος, αλλά απ' ό,τι έχω καταλάβει, στις μέρες μας μάλλον δεν είναι και το πιο fun τυπάκι που μπορείς να πετύχεις. Και βάζω στοίχημα πως, οι μέρες που περνούσε στα άσυλα και στις τουαλέτες του ηλεκτρικού, δεν είχαν καμία σχέση με τις ζαχαρένιες στιγμές ξασπρισμένες με λίγο δάκρυ που ζει ο Smith κι ο γιος του στην ταινία. Κι όταν έχεις δίωρη ταινία με έναν άνθρωπο που παλεύει να βγει απ' τα σκατά, και ούτε την πάλη δείχνεις, ούτε τα σκατά μυρίζουν, κάτι δεν πάει καλά. Ο Muccino ωστόσο, αν και έχει στα χέρια του έναν όχι ιδιαίτερα βαθύ χαρακτήρα και με περιορισμένο συναισθηματικό φάσμα κι ένα σενάριο με ψόφια δραματουργική διαδρομή, καταφέρνει τουλάχιστον μια χαρά να κρατηθεί έξω απ' τις δελεαστικές σε τέτοιες περιπτώσεις λάσπες του τηλεοπτικού μελοδράματος, αλλά δεν έχει και ιδιαίτερο υλικό να καταπολεμήσει την ανία. Πάντως μετά απ' όλα αυτά τα πηγαινέλα που περνάει ο γιός του Gardner, δε θα μου κάνει εντύπωση αν σε μερικά χρόνια δούμε ταινία βασισμένη στη δική του ζωή. Και μάλιστα με πρωταγωνιστή τον γιο του Smith.

Σύμφωνα με τους θρησκευτικούς νόμους των Μαζών, μια γυναίκα όταν πεθάνει ο άντρας της οφείλει να τον ακολουθήσει στη πυρά. Σύμφωνα με τους θρησκευτικούς νόμους των Ινδουιστών που είναι πιο διαλλακτικοί, μπορεί επιπλέον να παντρευτεί τον μικρότερο αδερφό του (εφόσον υπάρχει και το επιτρέπει η οικογένεια) ή να κλειστεί σε έναν οίκο ανέχειας μαζί με άλλες γκαντέμισσες.
Το Νερό (2005) κλείνει την τριλογία της Deepa Mehta που περιλαμβάνει και τη Φωτιά (1996) και τη Γη (1998) λέει, και τι έγινε ο αέρας μη ρωτάς εμένα. Αυτό που ξέρω είναι ότι με το προσχηματικό Bollywood/Hollywood (2002) που παίχτηκε κι εδώ, έδειξε να αποτελεί μέρος της καναδέζικης συμμοριτεχνίας που κάνει ταινίες για να μπαίνουν μέσα μέχρι τον πάτο και να τρώει τις επιχορηγήσεις. Βάλε τώρα ότι μυρίζει και φεμινίστρια από αυτές που για να απωθούν τα σκυλιά ελκύουν τους άντρες χρησιμοποιούν τις φυσικές τους οσμές, και φτάνει και καθυστερημένη στην Ελλάδα, και καταλαβαίνεις ότι έτσι λίγο (όσο γεννάνε οι κουνέλες) μια μικρή προκατάληψη την έχω.

Καθυστερημένη ήταν βέβαια γενικά η παραγωγή. Ξεκίνησε το 2000 στην Ινδία και είχε ανασταλεί μετά από επεισόδια και επιθέσεις φονταμενταλιστών που ισχυρίζονταν ότι αποτελεί.. οργανωμένο σχέδιο των Χριστιανών. Για να συνεχιστεί τελικά στη Σρι Λάνκα με καινούριο καστ και μεγάλη μυστικότητα. Και να καταλήξει τελικά με παλιές ιδέες και μεγάλες υπερβολές στο ότι δεν υπήρχε κανένα.. οργανωμένο σχέδιο καταπίεσης, αλλά δεν είχαν τι να τις κάνουν και που να τις βάλουν τις ανεπρόκοπες (και ξεφορτωμένες από τους μακαρίτες) οι φτωχοκοινωνίες της Ινδίας. Δε μιλάμε δηλαδή για καμιά παιδική πορνεία, αν και ακόμα και σε αυτή καταφεύγει η δημιουργός, στη σταυροφορία της να προκαλέσει και να προκαλέσει ενδιαφέρον σα δεύτερη σκέψη. Παρολαυτά η ταινία βλέπεται όχι σα ρεαλιστική απεικόνιση των σχέσεων σε μικροκοινωνίες γυναικών (πιο ρεαλιστικά είναι τα sexploitation σε γυναικείες φυλακές του '70) αλλά, πέρα από τις προθέσεις της, σαν υπόδειγμα για το πως θα ήταν ένα μπολιγουντιανό μελόδραμα εποχής με χολιγουντιανές φιλοδοξίες.

Τρία έγχρωμα κορίτσια στην Αμερική των 60s μετατρέπονται από άγνωστο γκρουπάκι σε pop λατρεία της υφηλίου, μέχρι που η δόξα μπαίνει ανάμεσά τους και ζαλίζει τα μάτια του manager τους. Ξεμαλλιάσματα, προδοσίες και πεινασμένες φιλοδοξίες απλώνονται, αλλά στο τέλος ο καθένας παίρνει ό,τι του αξίζει.Μεταφερμένο στη μεγάλη οθόνη μετά από 1500+ πετυχημένες παραστάσεις στο Broadway και μισή ντουζίνα βραβεία Tony, το musical που βασίζεται λέει ελαφρά στην ιστορία των The Supremes, φέρνει μαζί του ένα κάρο τραγούδια που είναι ωραία να τα ακούς στη σιντιέρα και στο ραδιόφωνο. Αλλά όταν ο Condon βάζει και ιστορία ανάμεσά τους, προκύπτει ένα παραφουσκωμένο pop μπλοκμπαστεράκι, που δεν έχει ούτε το δραματουργικό βάρος, ούτε την ερμηνευτική συνοχή για να καλύψει την ακατάσχετη μουσική του φλυαρία. Σκηνοθετικές κορώνες από 'δω, σεναριακές κορώνες από 'κει, ερμηνευτικές κορώνες παραπέρα, τραγούδια χρησιμοποιούνται σαν αυθαίρετες γέφυρες για να περάσουν απ' την μια πράξη στην άλλη, το φιλμ προσπαθεί να καλύψει γεγονότα μιας ολόκληρης δεκαετίας, κι όμως, όταν η μουσική τελειώσει και κατακάτσει το glitter πάνω στο κλισέ, μένεις με την αίσθηση ότι τελικά δεν έγιναν και τόσα πολλά. Ή τουλάχιστον δεν σου τα δείξαν.

Στις αίθουσες έκανε αιφνιδιαστική εμφάνιση τη Παρασκευή πριν τον φλεβαριάτικα καλοκαιρινό Ghost Rider (2007). Αλλά στο δίκτυο η τρίτη στη σειρά ταινία βασισμένη στα εδρεύοντα κακά, απελευθέρωσε τον περιπαιχτικό προπομπό της τα ξημερώματα στο Yahoo! Movies. Υποκλινόμενη στο χρόνο που χρειάζονταν ο μεγάλος του Grindhouse (2007) να κάνει παιχνίδι.

Dear friends,

We invite you to discover
the "issue zero" of e-Cahiers du cinema. The "e" stands for "electronic" as well as for "English."

Ο πρόλογος της πρώτης, δοκιμαστικής, ηλεκτρονικής έκδοσης των Cahiers du cinéma ανακοινώνει την "διπλή εξέλιξη" για το περιοδικό με τη φιλοδοξία να το περάσει στον 21ο αιώνα. Μια εξέλιξη σίγουρα οδυνηρή, ειδικά στη δεύτερη σημασία του "e", για μια έκδοση που έγραψε ιστορία με τη σνομπαρία που αντιμετώπιζε κάποτε τα αγγλικά προϊόντα και την στα όρια του γελοίου κριτική ανάλυση που επιχειρούσε γι' αυτά. Πάντως η σελίδα του περιοδικού είναι, αποσπασματικά, πολύγλωσση εδώ και καιρό, και από τον Hitchcock μέχρι τον Van Sant κάποιοι δημιουργοί αποτελούσαν πάντα εξαίρεση, σε βαθμό ψύχωσης, στα κείμενά του. Άλλωστε το εξώφυλλο του δοκιμαστικού τεύχους είναι αφιερωμένο στο Inland Empire (2006) του David Lynch περιλαμβάνοντας ακόμα και τις εμφανίσεις του σα γελαδάρη. Ενώ ένθετα φιγουράρει ο Clint Eastwood και τα ιστορικά Letters from Iwo Jima (2006), κομπλέ με τρέιλερ.

Τα Κινηματογραφικά Σημειωματάρια ξεκίνησαν να γράφονται το 1951 και καθόρισαν από την αρχή με την υπερβολή τους την κινηματογραφική κριτική. Διάσημοι (ή διαβόητοι αν προτιμάς) είναι ακόμα οι παραλληλισμοί, από τον André Bazin, της ανάλυσης των γουέστερν με οινολογία (από τότε η αγάπη στους γελαδάρηδες βλέπεις), οι μύδροι από τον François Truffaut ενάντια στη παλιά φρουρά (που οδήγησαν και στο ξεπέταγμα της Nouvelle Vague), οι Μαοϊκοί που το εξέδιδαν στα 70s χωρίς φωτογραφίες και αναφορές σε τίτλους ή οι έπαινοι για το Gerry (2002) του Gus Van Sant για δυοτρία χρόνια (στο τέλος κάθε χρονιάς).

Το Film Threat, στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού, δεν έχει έντυπη έκδοση εδώ και δέκα χρόνια, ηλεκτρονικά άρχισε να βγαίνει και το Variety πριν καναδυό βδομάδες, ενώ πέρσι έβγαλε ονλάιν περιοδικό μέχρι και η FIPRESCI. Και το δίκτυο κάνει παραπάνω από μπαμ ότι αποτελεί τον προσανατολισμό όλων των εκδόσεων πια. O Arthur Sulzberger δηλώνει ότι χέστηκε αν θα βγαίνουν σε χαρτί σε πέντε χρόνια οι NY Times, και ακόμα και στην Ελλάδα όμιλοι μεγέθους ΙΜΑΚΟ προς τα εκεί το πάνε τελευταία.

To τρίτο, τέταρτο και βάλε αν μετράς τις διάφορες εκδοχές σε διάφορες χώρες, και το πρώτο πλήρες τρέιλερ για τη ταινία που όλοι περίμεναν πριν δέκα χρόνια βγήκε χτες σε κοινή θέα. Και όπως θα περίμενες πια, άλλο παίχτηκε στα κανάλια της Fox και άλλο βγήκε στο apple.com για το δίκτυο.

Δεδομένο είναι ότι αυτή τη φορά δε παραπονιούνται οι, αμέτρητοι μετά από δεκαεφτά (17) χρόνια, οπαδοί της σειράς, που τα είχαν πάρει με τη τακτική να περιμένουν σκηνές από τη ταινία και να βλέπουν πλακίτσες και σκετσάκια στα προηγούμενα τρέιλερ μόνο στο όνομα. Και για πρώτη φορά βλέπουν τόση λεπτομέρεια στα σκηνικά και προσοχή στο σχεδιασμό των χαρακτήρων, αποτέλεσμα ψευτο.. δισδιάστατων (i.e. toon shaded όπως ξαναματάπαμε) ψηφιακών γραφικών. Και ψάχνουν όλοι να βρουν πια αν η ταινία θα έχει και.. πλοκή, αφού κρατιέται επτασφράγιστο μυστικό και το πιο πιθανό είναι οι αμέτρητοι σεναριογράφοι από όλες της περιόδους της σειράς να τη σχεδιάζουν ακόμα. Και ποιος χαρακτήρας θα πεθάνει τελικά, από τους υπαινιγμούς που αφήνει ο προπομπός.

Όλη η βιομηχανία ψάχνει να βρει ποιο φιλμ θα είναι το θύμα σε ένα καλοκαίρι πηγμένο στα υποψήφια μπλοκμπάστερ βέβαια, αλλά το 'χουμε πει πολλές φορές ήδη.

Η κινέζικη ταινία για μια Μογγόλο βοσκό που αναγκάζεται απ' τη λαίλαπα του καπιταλισμού και την τραγωδία της ζωντοχηρίας, να μετακομίσει στην πόλη, αποδείχθηκε η λιγότερο μέτρια απ' τις μέτριες του φετινού φεστιβάλ Βερολίνου, και βραβεύτηκε με τη Χρυσή Άρκτο μιας χρονιάς που όσοι δεν κάνουν παρέα με τους συντάκτες του Hollywood Reporter, βρήκαν μάλλον ψόφιο. Κι έτσι, το Tuya's Marriage, του Wang Quan'an, έγινε η δεύτερη φετινή μη ευρωπαϊκή ταινία που κέρδισε το μεγάλο βραβείο κορυφαίου ευρωπαϊκού φεστιβάλ, μετά το περιστατικό της Βενετίας πριν μερικούς μήνες. "Οι καλύτερες ταινίες […] είναι αυτές που δείχνουν τα πράγματα ως έχουν, που ζωγραφίζουν ένα αυθεντικό πορτραίτο της ζωής" είπε ο σκηνοθέτης Quanan Wang με το βραβείο του στο χέρι, βάζοντας στη θέση τους, τους άσχετους που χασμουριούνται ακούγοντας και μόνο τις περιλήψεις των καλύτερων αυτών ταινιών.Η πρωταγωνίστρια της ταινίας, Yu Nan θεωρούνταν ψιλοφαβορί για την ασημένια αρκούδα γυναικείας ερμηνείας, την οποία βέβαια όλοι περίμεναν ότι θα δουν στα χέρια της Marianne Faithfull για το Irina Palm, οπότε η επιτροπή την έδωσε αναμενόμενα στην Γερμανίδα Nina Hoss για την ερμηνεία της στο Yella, ως ανατολικογερμανίδα που προσπαθεί να περάσει απέναντι. Κι αν κατάλαβες κάτι απ' την παραπάνω αλυσίδα, ελπίζω είναι το ότι όταν έχεις 22 ταινίες του ιδίου επιπέδου, δε έχει και πολύ νόημα να προσπαθείς να τις ξεχωρίσεις. Η Hoss πάντως, μαζί με τον David Mackenzie και τους Franz Ferdinand που βραβεύτηκαν για την μουσική επένδυση της ταινίας Hallam Foe του Σκωτσέζου, ήταν οι μόνοι Ευρωπαίοι που διακρίθηκαν στο φετινό φεστιβάλ. Του οποίου οι πιο σημαντικές βραβεύσεις ωστόσο, ήταν μάλλον οι ειδικές αρκούδες της επιτροπής για καλλιτεχνικά επιτεύγματα, που δόθηκαν στο cast του σκηνοθετικού ντεμπούτου του Robert DeNiro, The Good Shepherd, και στον Park Chan Wook για το πολυναμενόμενό του follow up, I'm a Cyborg, But That's OK, χαράσσοντας την αμηχανία τους στο πώς να ευχαριστήσουν τους διακεκριμένους προσκεκλημένους του διαγωνιστικού τους, αφού οι ταινίες ψιλομάπες διαγράφονται.

Τα events που σημάδεψαν τη διοργάνωση πάντως, δεν είχαν ιδιαίτερη επαφή με τα βραβεία, αφού το μεγαλύτερο σούσουρο (με ιδιαίτερη βαρύτητα για 'μας τους Έλληνες και τον Υπουργό Πολιτισμού μας) προκάλεσε αναμενόμενα η ειδική παγκόσμια πρώτη του 300, σε ένα ακόμα μνημειώδες λάθος άνοιγμα --αν υποθέσουμε ότι η κακή δημοσιότητα έχει στην πραγματικότητα κάτι κακό--, η γιούχα για το πισωγύρισμα της ανυπόφορης political corectness της νέας ταινίας της Jennifer Lopez, Bordertown, και βέβαια, η βράβευση της ολόδικιάς μας Παναγιώτας Βλαντή, πρωταγωνίστριας των σημαντικών κινηματογραφικών πονημάτων 5 Λεπτά Ακόμα και Στα Όρια, στα πλαίσια του προγράμματος Shooting Stars για τα ανερχόμενα αστέρια του ευρωπαϊκού σινεμά. Σε άλλα πιο ενδιαφέροντα νέα, το imdb έγινε το τελευταίο κάστρο που αλώθηκε απ' την ασπρίλα του web2.0-ism. The horror...

Αφού περάσαμε κάνα τρίωρο παίζοντας με τον μετρητή του Yahoo! να μετράει και να μετράει και να μετράει και να μετράει αντίστροφα, κι όταν μηδένιζε, μετά να μετράει προς τα πάνω πριν ξαναρχίσει το αντίστροφο και φτου απ' την αρχή, τα καλά παιδιά εδέησαν να βγάλουν το trailer στον αέρα σε μια... διπλανή σελίδα, προτού τα σχετικά boards στο imdb αρχίσουν της ομαδικές αυτοπυρπολήσεις.

Όχι ότι ήτανε να 'χει και τίποτα φοβερό δηλαδή, πολύ απ' το υλικό του trailer υπήρχε στο promo footage του Spike TV και στο teaser. Απλώς τώρα, με τη βοήθεια και του voice over και των διαλόγων, μπαίνει σε μια σειρά, κι έχει βέβαια και αρκετό ψαχνό για να ρίξεις άλλη μια θέαση. Και το πρώτο-πρώτο που θα καταλάβεις είναι τι ακριβώς είναι η ταινία, αν είσαι αδιόρθωτος και δεν έχεις καταλάβει ακόμα. Το δεύτερο είναι πως ο Tarantino κι ο Rodriguez είναι για δέσιμο, αν επίσης είσαι αδιόρθωτος και δεν το 'χεις καταλάβει ακόμα και το τρίτο ότι η Cherry Darling επιβεβαιώνει την κράτησή της στη λίστα των πιο kick-ass γυναικών της νεότερης pop κουλτούρας. Ή του Z-movie universe έστω.

Οι δυο αντιχολιγουντιανοί εικονοκλάστες του Χόλιγουντ βέβαια, δεν είναι οι μόνοι που θα φορέσουν τα σάπια φίλτρα του Grindhouse. Το χεράκι τους θα βάλουν κι άλλοι αιρετικοί μπλοκμπαστεράδες, που κινούμενοι στα ίδια επίπεδα αναβίωσης των πεθαμένων, θα ετοιμάσουν τα trailer για το ανάμεσα στο back to back. Τα τρία ονόματα που έχουν κυκλοφορήσει μέχρι τώρα (και μάλλον είναι και τα τελευταία) είναι Eli Roth, Edwar Wright (του Shaun of the Dead (2004)) και κυρίως Rob Zombie, ο οποίος ανάμεσα στις ετοιμασίες του καινούριου του Halloween (2007), ανακοίνωσε πρωταγωνιστές και τίτλο, με τους Udo Kier, Bill Moseley, Sheri Moon Zombie και Nicolas Cage (!) να ετοιμάζονται για το trailer του Werewolf Women of the SS. Θυμίζει την Ilsa, She-wolf of the SS (1975), και φαντάζομαι αυτό είναι και το νόημα, αλλά σαν πολλά αντρικά ονόματα να βλέπω για τέτοια φάση.

Στις τελευταίες μέρες του Β' Παγκοσμίου, μετά την επίθεση στο Pearl Harbor, οι Ιάπωνες δίνουν μια απ' τις απ' τις σπουδαιότερες μάχες τους, στο Ίβο Τζίμα. Είκοσι χιλιάδες άντρες, παλεύοντας με κακουχίες, στερήσεις και ασθένειες, κάνουν την τελευταία τους, ηρωική στάση, υπερασπιζόμενοι μια ηφαιστειογενή κουκίδα από σχεδόν τετραπλάσιους εισβολείς.Στο δεύτερο κομμάτι του αντιπολεμικού πολεμικού του έπους, το πιο αξιέπαινο που καταφέρνει ο Eastwood, είναι ότι κάνει τους εν πόλεμο συμπατριώτες του να συμπονέσουν έναν ιστορικό εχθρό, γράφοντας την ίδια ώρα στα 77χρονα παπούτσια του την ιστορία που έγραψε ο νικητής, για να αποσαφηνίσει τις παρεξηγημένες λεπτομέρειες της σύγκρουσης. Όπως την αμελητέα αν και πολυδιαφημισμένη στρατηγική σημασία της συγκεκριμένης αμερικάνικης νίκης και το πραγματικό πρόσωπο του ηρωισμού, που, από διορισμένη ρεκλάμα στις Σημαίες, εδώ αντιμετωπίζεται ως παράσημο ντροπής από τους πωρωμένους του αυτοκρατορικού στρατού. Αντί για την προσπάθεια μιας χούφτας ανθρώπων να διατηρήσουν την στρατιωτική τους αξιοπρέπεια απλά με το να πολεμήσουν, την ώρα που οι συμπολεμιστές τους σκάνε σα μύγες κλεισμένες σε φούρνο μικροκυμάτων, ακολουθώντας τυφλά μια υστερική ερμηνεία του κώδικα bushido στην πιο έντονη συναισθηματικά σκηνή του έργου, που το νεανικότερο, πιο κοντινό στους πασιφιστικούς τόνους της ταινίας κοινό --έστω κι από απολιτίκ άποψη-- μπορεί ανέτως να θεωρήσει οριακά κωμική.

Απ' το Unforgiven (1992) ή ακόμα και το A Perfect World (1993) μέχρι σήμερα, έχει περάσει πολύς καιρός, κι ο Clint Eastwood έχει φτάσει πολλά βήματα πιο κοντά στο τελευταίο, όμως η αγωνία να προσεγγίσει ένα ανώτερο ήθος που καθοδηγεί αυτά τα βήματα προς ένα αναπόφευκτο, αλλά που διάολε να σημαίνει κάτι, φινάλε, ήταν πάντα εκεί σαν ένας θαμπός, μελαγχολικά ουμανιστικός φάρος ελπίδας. Είναι ο διακριτικά διακριτός παλμός της καριέρας του, αυτή η αναζήτηση της ανθρωπιάς στο ζαλισμένο ανθρώπινο πνεύμα στις πιο δύσκολες τελευταίες στιγμές του. Και χτυπά δυνατά κάτω απ' τις ξεπλυμένες εικόνες της μαύρης ακρογιαλιάς, όπου ο Eastwood καταφέρνει το αυτονόητο να φαίνεται εξαιρετικό: στα χαρακώματα του θανάτου, υπάρχουν άνθρωποι απρόσβλητοι απ' την προπαγάνδα που στέλνει τους διπλανούς τους σε έναν κατά παραγγελία δοξασμένο θάνατο, και τους παρακολουθούν με απογοήτευση και αμηχανία να διαμελίζονται για μια ασαφή αγάπη για το χώμα, σε έναν πόλεμο που δεν τους ενδιέφερε να ξεκινήσουν και δεν τους ενδιαφέρει να τροφοδοτήσουν. Δεν είναι λίγο να στήνεις σε τέτοια κλίμακα μια τέτοια ιστορία και μάλιστα μέσα στο σπίτι της πολεμόκαυλας, αλλά για εμένα τον απ' έξω, για δεύτερη φορά μετά τις Σημαίες, αυτό το κατόρθωμα από μόνο του, με αφήνει ασυγκίνητο. Όπως και οι δεδομένες αριστοτεχνικές ικανότητες του Eastwood, που βέβαια εδώ βρίσκονται σε εντυπωσιακή εγρήγορση, παντρεμένες με την καλλιτεχνική κομψότητα που ήδη απ' τους αριστουργηματικούς Ασυγχώρητους έχει χαράξει την αμερικάνικη και την παγκόσμια κινηματογραφική δημιουργία. Αλλά όλο αυτό το περιτύλιγμα, τελικά κρύβει και κάτι άλλο; Έψαξα να το βρω και στους συναδέλφους που πέταξαν τη σκούφια τους. Αλλά μπα.

Όταν λείπει η γάτα χορεύουν τα ποντίκια, κι όταν κοιμάται ο κτηνοτρόφος τα ζωντανά της φάρμας του σηκώνονται στα πίσω πόδια, οι ταύροι καβαλάνε μηχανικούς ανθρώπους, οι κότες πετάνε βελάκια στον KFC, τα σκυλιά παίζουν πόκερ βέβαια, και ο αχυρώνας μετατρέπεται σ' ένα εκστατικό πανηγύρι. Έξω απ' το αγρόκτημα όμως παραμονεύουν τσακάλια και ποιος θα αναλάβει να προσέχει τη φάρμα όταν πεθαίνει ο γέρος φύλακας-αγελάδος της;Ναι, θέλει λίγη ώρα να ξεπεράσεις το γεγονός ότι στη φάρμα αντί για ταύρους έχουμε αγελάδους –αγελάδες κομπλέ με μαστάρια δηλαδή, απλά με βαριά φωνή και αρσενική συμπεριφορά. Αφού το συνειδητοποιήσεις μπορείς να περάσεις την υπόλοιπη ώρα ψάχνοντας τρόπους να το εξηγήσεις στο πιτσιρίκι σου στη διαδρομή για το σπίτι, ή χασκογελώντας που ο σκηνοθέτης και σεναριογράφος του δεύτερου Ave Ventura (1995) και δημιουργός και πρωταγωνιστής του Kung Pow (2002), έστησε ολόκληρη ταινία πάνω απ' το υπονοούμενο ότι οι αγριολεσβίες είναι αγελάδες. Εναλλακτικά βέβαια, μπορείς να δεις και την υπόλοιπη ιστορία, που χοροπηδάει γύρω απ' το σεναριακό σκελετό του Lion King (1994) αλλά σε πολύ μικρότερη κλίμακα. Απείθαρχος νέος δεν μπορεί να δεχτεί τις ευθύνες που τον φορτώνει ο θάνατος του πατέρα του, αλλά τελικά λυγίζει και τις δέχεται και γίνεται καλύτερος κι απ' τον προκάτοχο. Πανέμορφο animation ντύνει την απλή αλλά διασκεδαστική πλοκή, με τα χαριτωμένα χιουμοριστικά κρεσέντο που προκαλούν χαχανητά ποικίλης ηλικιακής προέλευσης και προσφέρουν στην ταινία πάσο ασφαλούς διέλευσης και για μικρούς και για μεγάλους.

Κουρασμένη κι απογοητευμένη απ' τη ζωή και τους ανθρώπους δασκάλα, ξαναθυμάται τα λεσβιακά της σκιρτήματα στα γεράματα, όταν αναστατώνεται από νεαρή bobo συνάδελφο. Η σκανταλιάρικη σεξουαλική σχέση της τελευταίας με ανήλικο μαθητή, γίνεται το κοινό μυστικό των δυο γυναικών, που η πρώτη θα χρησιμοποιήσει ως μοχλό πίεσης για να κερδίσει κάτι παραπάνω απ' τη φιλία της δεύτερης.Έχει αρχίσει να γίνεται κουραστικό, αλλά ακόμα και σε μικρού μήκους να τη βάλεις να δένει απλώς τα κορδόνια της, η Judi Dench πάλι θα καταφέρει να μπει στην πεντάδα για τα Όσκαρ. Έξι φορές υποψήφια και μνημειωδώς βραβευμένη μια για το ολιγόλεπτο πέρασμά της απ' το πλατώ του Ερωτευμένου Σαίξπηρ (1999), η μεγάλη (70βάλε) κυρία μασουλάει τον κεντρικό ρόλο αυτού του επικίνδυνα μελοδραματικού Λευκή Γυναίκα Μόνη Ψάχνει for the artsies και φτύνει τα κουκούτσια με χαρακτηριστικό αγγλικό φλέγμα στο τασάκι, δίπλα στα αρλεκινίστικα αποκαϊδια του σεναρίου του Marber. Η Cate Blanchett, σε μια απ' τις σπάνιες ευκαιρίες της να παίξει ρόλο με ζηλευτή σεξουαλικότητα, είναι το άλλο μισό της καρδιάς ενός ημερολογίου που πάσχει απ' όλα αυτά που πάσχουν τα ημερολόγια: έντονη προσπάθεια για λογοτεχνική πρόζα, τάση για σκανδαλοθηρία και βεβιασμένη διαστρέβλωση της πραγματικότητας απ' τον μεγεθυντικό φακό του απαραίτητου υποκειμενικού συναισθηματισμού. Το φιλμ του Eyre αφιερωμένο άκομψα στη διαδρομή του ψυχολογικού θρίλερ αντί γι' αυτήν της ευρύτερης προσέγγισης των αλλόκοτων έλξεων ανάμεσα σε ανθρώπους αταίριαστους λόγω ηλικιών και φύλων (της Blanchett δηλαδή, με τον πολύ νεαρότερο μαθητή της, τον πολύ γηραιότερο σύζυγό της, και την πολύ λεσβιότερη συνάδελφό της), έλξεις οι οποίες μάλιστα αντιμετωπίζονται ως απλές, αμελητέες συμπτώσεις, αποκτά ρυθμό και ύπαρξη μονάχα χάρη στις εξαιρετικές ερμηνείες των εξαιρετικών ερμηνευτριών. Κι αυτές όμως, δεν μπορούν να κάνουν πολλά περισσότερα απ' το να σιγουρέψουν ότι το ενενηντάλεπτο που θα περάσεις μαζί τους θα φαίνεται ουσιαστικό κι ενδιαφέρον. Δεν μπορούν να το κάνουν να είναι κιόλας, αυτό ήταν δουλειά του Marber.

Εσωστρεφής μέχρι αηδίας νεαρός, σε ψαροχώρι απ' αυτά που σε κάνουν ή κατατονικό, ή μανιακό δολοφόνο, ανοίγει το μυαλό του δοκιμάζοντας ό,τι drug βρεθεί μπροστά του και μαζεύει ερεθίσματα κάνοντας παρέα με τους αληταράδες, μένοντας μονίμως απαθής παρατηρητής. Μέχρι που το μεγάλο σπυρί σπάει και γεμίζει τον τόπο με πύων βίας, μίσους και σαδισμού. Κι ύστερα πάλι όλα καλά.Δεν ξέρω αν θα είναι το όνομα του Γιώργου Αρβανίτη στη φωτογραφία που θα σε τραβήξει στην αίθουσα, ή η ατάκα του Variety ότι το σκηνοθετικό ντεμπούτο του νεαρού Βρετανού κάνει το Κουρδιστό Πορτοκάλι (1971) να μοιάζει με βιντεοκλίπ της Brittney Spears. Πάντως το film που έχει μπόλικο άρωμα από Αγγελοπουλική ομίχλη, έφυγε απ' τις Κάννες πρόπερσι με τη στάμπα του υπερβίαιου, έστω κι αν η υπερβία, σοκαριστική δίχως άλλο, δεν εμφανίζεται παρά στα δέκα λεπτά του μεγάλου φινάλε. Αλλά μέχρι εκεί, έχεις μια ολόκληρη ώρα κι άλλα είκοσι λεπτά να βγάλεις. Στα οποία ο Clay αγγίζει διάφορα ζητήματα απ' τη θεματολογία του αγγλικού ρεαλισμού του Loach και του Leigh, για τη σαπίλα της αγγλικής προαστιακής νεολαίας και το πώς τρέφεται απ' τον ποντιοπιλατισμό του σχολείου, την απούσα παρουσία της αστυνομίας και τις παραλυτικές συνέπειες του καρκινώματος της ανεργίας στον θεωρητικά προστατευτικό και καθοδηγητικό μηχανισμό της οικογένειας.

Η διαφορά είναι ότι το κάνει μ' αυτόν τον φλού αρτιστίκ τρόπο του auteur που μένει τόσο μακριά όσο κι ο ίδιος ο πρωταγωνιστής του απ' τα τεκταινόμενα, και με την ίδια απάθεια που όλος ο κόσμος βλέπει στην τιβι του σαλονιού τις εικόνες του πολέμου στο Ιράκ, την ώρα που στο υπνοδωμάτιο ένα μάτσο νταήδες βιάζουν μια μαθητριούλα, κι ο μόνος που θορυβείται είναι ο θεός DJ, επειδή δεν αφήνουν ν' ακουστεί η μουσική του που θα εξημερώσει τα κτήνη και θα ενώσει τα έθνη. Οι πανταχού παρόντες συμβολισμοί του Clay για την αδιαφορία του ανθρώπου για το σαδισμό του διπλανού του (και τα μαρτύρια του παραδιπλανού του), με εξόφθαλμα κύριο στόχο τον ιμπεριαλισμό του γερακιού, είναι τόσο ασυγκράτητοι κι επίμονα επαναλαμβανόμενοι, που τελικά καταλαμβάνουν και την ίδια την ταινία, στερώντας της την δυνατότητα να υπάρξει ως αυτάρκης αφηγηματική οντότητα. Τόσο που, ακόμα και μετά την ανελέητη σφαγή της καρικατουρίστικης μπουρζουαζίας απ' τους ντοπαρισμένους εκδικητές της εργατικής τάξης, το σύνολο συνοψίζεται το συμπέρασμα ότι η Αμερική θα συνεχίσει να βιάζει, μαζί με την αγωνία για το πού θα μπορούσε να έχει φτάσει το ανθρώπινο πνεύμα, αν το υλικό αυνανισμού του ήταν εφάμιλλης αξίας και ύφους με τα γραπτά του De Sant.

Βασισμένη σε θεατρικό των αρχών του 20ου αιώνα του Cao Yu η ιστορία μεταφέρεται, από την οικογένεια ενός βιομήχανου, στην Απαγορευμένη Πόλη δέκα αιώνες νωρίτερα. Με την ίδια δυσλειτουργικότητα (τη μάνα να πηδιέται με το γιο, τον πατέρα να τη δηλητηριάζει σιγά σιγά) που θα περίμενες από μια.. τυπική μοντέρνα αμερικάνικη οικογένεια.
Οι δυο προηγούμενες παγκόσμιες υπερπαραγωγές του Zhang Yimou, ο Ήρωας (2002) και Τα Ιπτάμενα Στιλέτα (2004), του δώσαν την ευκαιρία να κάνει και τρίτη σε μια χώρα που η λογοκρισία δημιουργεί ακόμα ειδήσεις που κάνουν το γύρο του κόσμου αλλά χρηματοδοτεί πια το σύνολο σχεδόν της ασιατικής (πλην Ιαπωνίας φυσικά) παραγωγής. Αυτή τη φορά το αποτέλεσμα είναι απρόσμενα σεξπιρικό (διάβαζε βαρετό), οπερετικό (διάβαζε υπερβολικό) και αναμενόμενα κομμένο (διάβαζε ακατανόητο). Κάτι σα κλειστοφοβικός και κιτσάτος και υπερφιλόδοξος Άρχοντας των Δαχτυλιδιών, χτίζεται και χτίζεται με ατελείωτα πέρα δώθε στους διαδρόμους και τα δωμάτια του παλατιού και κορυφώνεται και κορυφώνεται με επικά γελοίες αναμετρήσεις. Ειδικά τα απαράδεκτα, σε σχέση με τα δυτικά, ψηφιακά εφέ και τα παραφορτωμένα σκηνικά και κουστούμια δε χωνεύονται με τίποτα. Τη κατάσταση σώζει η αναμφισβήτητη και σχεδόν κουραστικά πια υμνούμενη μαεστρία του σκηνοθέτη στις σκηνές που δε χρειάζεται άλλη υποστήριξη (δηλαδή δεν έχει καμιά εξάρτηση από εφέ και σκηνικές λεπτομέρειες). Και οι ερμηνείες του Chow Yun-Fat και της Gong Li η οποία είναι παντού με συνέπεια από την αρχή μέχρι το τέλος για να χύνεις απανωτά με την ησυχία σου χωρίς να αγχώνεσαι για διακοπές.

Αντί για όλα αυτά βέβαια, θα μπορούσα απλά να πω ότι την κινέζικη ολυμπιακή υπερπαραγωγή του 2008 και μεγαλύτερη ασιατική ever, θα την κάνει ο John Woo.

Τζογαδόρος κλέφτης και ΣΙΑ, απαγάγουν το βρέφος εγγόνι της πλουσιότερης γυναίκας της πόλης ελπίζοντας να βγάλουν τα έξοδα. Τελικά χάνουν τον μεσάζοντα και την πώληση, αλλά βρίσκουν κάτι να ζεστάνει τις πέτρινες καρδιές τους. Κι ένα σωρό μπελάδες βέβαια.
Θα 'λεγες τυπικό το φιλμ από την άποψη ότι πρέπει να ξαναπείς τα ίδια για την ηλικία του πρωταγωνιστή, τη πιο αυθεντική (στα όρια του υποτυπώδους βέβαια) ερμηνεία του όταν δε χρειάζεται να μιλάει Aγγλικά, το μυθικό του πια status που τον κάνει ικανό να ανοίξει μια ταινία σε περισσότερες περιοχές κι απ' τον Tom Cruise, και την αποφυγή οποιασδήποτε μη οικογενειακής αναφοράς. Η αλήθεια είναι ότι εξακολουθεί να πουλάει γιατί σαν άριστος επαγγελματίας δε κουράζει καμιά φόρμουλα ούτε φτύνει κανένα αγαπητό στερεότυπο. Εδώ συμμετέχει σε μια παραγωγή που ξαναγυρνάει στη πιο ελαφριά διασκέδαση μετά τις, σχετικά πάντα, πιο σκοτεινές πρόσφατες χογκογκέζικές του (έτσι μου φάνηκαν δηλαδή απ' τα εξώφυλλα). Αρχικά σχεδιασμένη να επανενώσει τη γηραλέα τριάδα Jackie Chan, Sammo Hung (Kam-Bo) και Yuen Biao, η ταινία τελικά απλά επανενώνει τρεις άντρες και ένα μωρό, στο στιλ των αμερικάνικων ταινιών των 80s με το ίδιο θέμα, αλλά φυσικά με περισσότερη δράση. Δράση που μόνο το πρώτο τέταρτο είναι αξιόλογη και στη συνέχεια σε.. γλυκοξυπνάει.

"Η πιο σημαντική και ταραχτική συνεισφορά στον πολιτισμό της μνήμης" σύμφωνα με τον Spiegel (που τα χώνει και στη διοργάνωση που την άφησε εκτός διαγωνιστικού) προβάλλεται δημόσια σήμερα στο Βερολίνο μέσα σε ανησυχίες για αντιδράσεις. H Φάρμα των Κορυδαλλών, εξιστόρηση από τους αδερφούς Taviani της πραγματικής περιπέτειας μιας οικογένειας κατά τη Σφαγή των Αρμενίων, κάνει πρεμιέρα πριν κλείσει μήνας από τη δολοφονία του Hrant Dink.

Το θέμα είναι φυσικά μεγάλο και το 'χω στο περίμενε εδώ και καιρό, από την ανακοίνωση των φετινών προβολών Berlinale Special. Δυστυχώς χρόνο δεν έχω αλλά ούτε και περιθώρια να το κρατάω άλλο, γι' αυτό αν θες περισσότερα γράψτα μόνος σου και στείλτα μας. Ή περίμενε μέχρι να βρω αν δε βιάζεσαι.

Η πρώτη ταινία που έσπασε τη βαρεμάρα στο Βερολίνο, μετά τη μια κατηγορία μόνη της La Môme (2007) της πρεμιέρας, ήταν η Irina Palm (2007) του Sam Garbarski (όποιος είναι αυτός). Σύμφωνα με το Cinematical τη δημοσιογραφική προβολή ακολούθησαν για πρώτη φορά φέτος χειροκροτήματα ενθουσιασμού.

Η πρώτη ταινία με μεσόκοπους (και βάλε) να ανακαλύπτουν το σεξ δεν είναι βέβαια. Και ειδικά το αγοραίο για.. καλό σκοπό (φυσικά), κοντεύει να (ξανα)γίνει ανέκδοτο στιλ αμάρτησα για το παιδί μου. Ο Spyros του Vjay's Club που το έχει βάλει σε λίμπο ο νέος blogger και έχει πάθει μια στέρηση, δε μπορεί να περιμένει να σχολιάσει:

Κανονικά αν ήμουν Βέλγος θα έπρεπε να ζητωκραυγάζω ή να γιουχαΐζω αυτό το πόνημα του πρώην διαφημιστή (RSCG - Garbarski) και νυν σκηνοθέτη Sam Garbarski. Αν ήμουν Σέρβος θα θαύμαζα ή θα αποδοκίμαζα τον Miki Manojlović, έναν από τους πιο αναγνωρίσιμους ηθοποιούς στην πατρίδα του και πρωταγωνιστή της ταινίας του Kusturica Underground (1995), στο ρόλο του προαγωγού. Τέλος αν ήμουν fan της underground νεοϋορκέζικης σκηνής των 60s, θα με τραβούσε από το μανίκι ο πρωταγωνιστικός ρόλος της Marianne Faithfull.

Επειδή καλώς ή κακώς δεν παίζει κανένα από τα παραπάνω, διάβασα την ταινία χωρίς κανένα συναισθηματισμό παρόλο που οι δραματουργικές προθέσεις της ξανθοπουλίζουν επικίνδυνα. Απεγνωσμένη πενηντάρα χήρα δίνει... χείρα ανακούφισης σε μοναχικούς άνδρες έναντι αδρής αμοιβής, προκειμένου να αγοράσει τη φαρμακευτική αγωγή που θα σώσει τον εγγονό της. Φοράει το ψευδώνυμο Irina Palm (αγγλικούλια ξέρουμε) και λίγη lubricant κρέμα στα χέρια και κερδίζει την εύνοια και το θαυμασμό του αφεντικού της και της συναδέλφου της, καθώς και τον τίτλο του "καλύτερου δεξιού χεριού του Λονδίνου"!

Γνωστή από πολύ μικρή στη πατρίδα της τον Καναδά χάρη στη τηλεόραση, η Sarah Polley έγινε διεθνής φαντασίωση (τουλάχιστο των σινεφίλ πορνόγερων) με τον πρώτο της ενήλικο ρόλο, αυτόν της.. πιτσιρίκας στο Γλυκό Πεπρωμένο (1997). Και διατηρεί ένα προφίλ εύθραυστης δυναμικής φευγάτης ψαγμένης (και ενίοτε εκούσια.. αγαπημένης από διάφορα τεράστια τρολ) που ενισχύθηκε με τη μικρού (για την ακρίβεια μισού) μήκους ταινία της I Shout Love (2001), με τίτλο δανεισμένο από ποίημα του Milton Acorn. Ταινία που τη καταξίωσε και ως δημιουργό (δημιουργιών με εύθραυστες δυναμικές φευγάτες ψαγμένες πρωταγωνίστριες).

Τα δικαιώματα της συγκεκριμένης παραγωγής έχει το IFC και όπως θα περίμενες τη προγραμματίζει συχνά πυκνά τα ξημερώματα στα καλωδιακά. Φέτος αποτελεί και το αφιέρωμα του Film Threat στη γιορτή της σοκολάτας. Η ιστορία της υποκριτικής σχιζοφρενικής εκβιαστικής παρανοϊκής ποδηγετικής και έσχατα αγαπησιάρικης συμπεριφοράς μιας γυναίκας τη τελευταία μέρα του χωρισμού, είναι έκτακτη και σαν επιλογή και σα δουλειά και σαν υπόδειγμα διαγωγής σε τέτοιες περιπτώσεις. Γιατί στη πραγματικότητα η μεγάλη πλειοψηφία των θηλυκών διάγει πολύ πολύ (και συνήθως.. πιο πολύ) χειρότερα, όπως ξέρεις.

Στη πέμπτη του χρονιά το ελληνικό φεστιβάλ περιθωριακών θρησκειών ενηλικιώθηκε. Δεν έλειψαν και φέτος τα σκουπίδια που έγιναν λατρεία, ούτε οι παιδικοί ήρωες που γάμαγαν εκεί που δεν τόλμαγε ο Γιώργος Θαλάσσης, άνοιγαν τα πόδια πιο εύκολα από τη Κατερίνα και δέρναν πιο καλοκάγαθα από τον Σπίθα. Αλλά τα πραγματικά αστέρια του προγράμματος στο Gagarin 205 ήταν οι πραγματικά καλτ δημιουργίες του Γιώργου Νούσια και του Πάνου Κούτρα. Καλτ με την έννοια της δουλειάς που απευθύνεται, σκόπιμα (στις συγκεκριμένες περιπτώσεις) ή τυχαία, σε κοινό που έχει την ευφυία και τη διανοητική ευρύτητα και ευελιξία να την αγαπήσει φανατικά.

Ο σκηνοθέτης του Κακού (2005) ήταν στη προβολή της Παρασκευής για να θυμίσει ότι το πρώτο ελληνικό ντιβιντί για να τρομάζεις τη γιαγιά σου θα το βρίσκεις σε λίγες μέρες στα κλαμπ της γειτονιάς (και να μας πει βιαστικά, προτού βγάλει πάλι τη κάμερά του ο verbal, για τα μελλοντικά του σχέδια που δε θα αργήσουν να ανακοινωθούν). Ο εμπνευστής της Επίθεσης του Γιγαντιαίου Μουσακά (1999) δεν εμφανίστηκε το Σάββατο, παρόλο που το συνήθιζε στις σπάνιες προβολές της πάντα με γαλλικούς υπότιτλους (όπως πριν καναδυό χρόνια στο Γαλλικό Ινστιτούτο που τον είχαμε πετύχει) --μάλλον τον κυνηγάνε ακόμα οι πιστωτές της, ακόμα πιο καλτ εκ των πραγμάτων πια, Αληθινής Ζωής (2004).

Κατά τα άλλα η Τσιτσιολίνα απογοητεύτηκε από τη θερμότητα του ελληνικού κοινού (μάλλον γιατί μέχρι να της χουφτώνουν τα βυζιά πάνω στο χορό τόλμαγαν), τραγούδαγε playback και ευτυχώς δε γδύθηκε, αλλά όποιος τη θεωρεί γραφική γεννήθηκε χτες κι έχει μεγαλώσει μόνο η γλώσσα του. Και ο Σάκης Ρουβάς του Πειραιά ήταν εκεί και έγινε.. σύνθημα. Και ο πρωτοπαλαιστής Απόστολος Σουγκλάκος δεν ήταν εκεί αλλά αποθεώθηκε και μας έλειψε.

Μετά από το εξαιρετικό teaser πριν δυο μήνες ακριβώς, και σχετικά καθυστερημένα, βγήκε στις αμερικάνικες αίθουσες πριν το Hannibal Rising (2007) και στο Yahoo! Movies, το trailer του sequel του remake των μεταλλαγμένων του Wes Craven. Και με τη πρώτη ματιά, αυτό που λείπει, στα credits τουλάχιστο, είναι ο.. σκηνοθέτης.

Αυτό που χρειάζεται, προφανώς, να ξέρεις για τη ταινία λοιπόν είναι ότι αποτελεί παραγωγή του WES CRAVEN, βασίστηκε σε χαρακτήρες που δημιούργησε ο WES CRAVEN και το σενάριο επιμελήθηκε ο WES CRAVEN. Και όπως επίσης φαίνεται στο τρέιλερ, η οικογένεια των προηγούμενων λόφων με γατίσια όραση δεν αφορά καθόλου τη συνέχεια (αν και αρχικά ήταν στις προθέσεις του WES CRAVEN απ' ότι ψιθυρίζεται). Ούτε το sequel των πρώτων λόφων με αετίσια μάτια αφορά καθόλου τη συνέχεια, αφού το The Hills Have Eyes Part II (1985) έχει αποκηρυχτεί από τον ίδιο τον WES CRAVEN ως αρπαχτή. Άρα βρισκόμαστε μπροστά σε μια σοβαρή παραγωγή που καλύπτει την επιτακτική σου ανάγκη για περισσότερα στραβάδια που δε μπορούν να πετύχουν ούτε λόφο (αόμματο ή άλλως) και, φυσικά, για περισσότερο WES CRAVEN. Τη χαριστική βολή στις όποιες ελπίδες για κάτι καλό μπορεί να έχεις ακόμα, για να μη στις βιάσει κάνας μεταλλαγμένος και έχουμε κι άλλες συνέχειες, τη δίνω επισημαίνοντας ότι ούτε ο Alexandre Aja ήταν αρχικά στα σχέδια του WES CRAVEN να πάρει και πολλά credits (για το περσινό remake). Αλλά τελικά η εξαιρετική του δουλειά αναγνωρίστηκε από τα test screenings ακόμα και τα έλαβε. Ε και test screenings έχουν γίνει ήδη πολλά για το 2, αφού ανοίγει τον άλλο μήνα (και όλη τη μνεία την έχει ο WES CRAVEN πόσες φορές θα το πω ακόμα).

Το μόνο λοιπόν που φαίνεται να μένει από αυτή την ιστορία είναι το εμπνευσμένο teaser και το εξίσου εμπνευσμένο Insect Eyes του Devendra Banhart που ακούγεται και στον θεατρικό προπομπό. Και η φασαρία που έγινε με το πρώτο προωθητικό πόστερ, όταν κρίθηκε πολύ.. σπαρταριστό (αυτό το μέσα στο τσουβάλι δηλαδή) από την MPAA, με αποτέλεσμα να αντικατασταθεί από ψόφιες εκδοχές.

Μαζί με το El Espinazo del Diablo (2001) που προηγήθηκε και το 3993 (2009) που έπεται, ο Λαβύρινθος του Πάνα (2006) συμπληρώνει μια τριλογία ιστοριών με φαντάσματα, τέρατα και μικρά παιδιά κατά τον Ισπανικό Εμφύλιο. Από έναν Μεξικανό σκηνοθέτη που μαζί με τους συμπατριώτες του Alfonso Cuarón και Alejandro González Iñárritu αποτελούν ξεκάθαρα πια τους τρεις φίλους που αλλάζουν τον δυτικό κινηματογράφο, όπως λέμε εδώ και μήνες (και μήνες).
Για μένα ξεκάθαρο είναι και ότι η δεύτερη ταινία αυτής της ιδιότυπης σειράς αποτελεί ορόσημο αλλά όχι σημάδι. Καταξιώνει το δημιουργό, ως "χρυσή" τομή ανάμεσα στη Ράχη του Διαβόλου (2001) και την αμερικάνικη περίοδό του που επακολούθησε με τα Blade II (2002) και Hellboy (2004). Αλλά το πρώτο ήταν ανυποχώρητο στις διακριτικές αλληγορίες, τον υποβλητικό τρόμο, και την αγάπη για τους χαρακτήρες του. Και τα δεύτερα σημάδεψαν τη χορογράφηση και την ίδια τη τρίτη διάσταση χάρτινων και φανταστικών ηρώων, ειδικά σε παραγωγές μικρομεσαίου προϋπολογισμού. Ενώ στον Λαβύρινθο ο Del Toro απευθύνεται σε όσους δε πιάσαν την ιδιοφυία του, τρίβοντάς τους την στη μούρη. Η ιστορία μικρών παιδιών (με την οποία ξεκίνησε η τριλογία) γίνεται ιστορία για μικρά παιδιά, κυριολεκτικά, μέσα από τα μάτια της μικρής της πρωταγωνίστριας που χτίζει τον δικό της κόσμο για να ξεφύγει από τη (και να ξαναβαπτιστεί στην) φρίκη του πραγματικού. Μια ιστορία για μικρούς αστούς επιπλέον, που βλέπουν εξωτικές τις αγροτικές περιοχές και μόνο βαναυσότητες σε ταξικές πάλες. Μια ιστορία για μικρούς γερασμένους (πνευματικά) αστούς τέλος, που προτιμούν τα τέρατά τους χωρίς υπόβαθρο κουλτούρας που αδυνατούν να κατανοήσουν, και (τη βία και) τον τρόμο, κυριολεκτικά, θολό και άκαρδο για να τον αποκηρύξουν ως εξωπραγματικό και μη ανθρωπιστικό.

Τρία σε ένα, και πορνογραφικά στημένο (κι όπως θες ερμήνευσέ το αυτό) το φιλμ είναι πολύ καλή πρόταση για όλους, όπως το βλέπεις και περισσότερο. Αλλά θα το χωνέψεις πιο εύκολα αν δε στάθηκες και πολύ στις προηγούμενες δουλειές του σκηνοθέτη.

Δημοφιλής τηλεοπτικός κωμικός ξεκινά μισοαστεία μισοσοβαρά, να βάλει υποψηφιότητα για Πρόεδρος των ΗΠΑ και, ω του θαύματος, κερδίζει. Πριν ακόμη ορκιστεί όμως, έρχεται αντιμέτωπος με τη διαφθορά του πολιτικού συστήματος απ' τις πολυεθνικές. Οι οποίες δεν αστειεύονται ούτε στις κωμωδίες.Βασισμένος στο γεγονός ότι όλο και περισσότεροι τηλεθεατές προτιμούν να μαθαίνουν τις ειδήσεις τους από κωμικούς όπως ο Jon Stewart, ο John Letterman κι ο Γιώργος Λιάγκας, ο Barry Levinson επιστρέφει στην πολιτική σάτιρα δέκα χρόνια μετά το Wag the Dog (1997) και είκοσι μετά το Καλημέρα Βιετνάμ (1987). Και απ' ό,τι φαίνεται η δεκαετία είναι καλό διάστημα να βάζεις σελιδοδείκτη στην πολιτική πραγματικότητα. Χωρίς όμως το ρομαντισμό της πρώτης ταινίας και τη μεθοδικότητα της δεύτερης, το Man of the Year είναι ο αδύναμος αδερφός της τριπλέτας, που βασίζεται στα καμώματα του Robbin Williams και το χιούμορ του κόνσεπτ για να κρατηθεί όρθιο, ενώ η δραματουργία δεν έχει αρκετό ψαχνό για να στηρίξει την πλοκή, που αν και έχει μερικές μικρές απροσδόκητες εμπνεύσεις, πριν τα μισά ακόμα, ψάχνει τρόπο να περπατήσει στον αέρα.

"Ο Αντρέας είναι ένας νέος µοναχικός ταξιτζής, κοµµάτι µιας σύγχρονης χαοτικής µεγαλούπολης, χτισµένης από τις ιστορίες των ανθρώπων που µπαινοβγαίνουν στο ταξί, ιστορίες µέσα από τις οποίες ο Ανδρέας ζει τη δική του ζωή. Η τυχαία συνάντησή του µε τη Μαρία, µια γοητευτική και µυστηριώδη γυναίκα, τον κάνει να ζήσει τη δική του ιστορία, οδηγώντας τον όµως παράλληλα σ’ ένα επικίνδυνο παιχνίδι ζωής και θανάτου, όπου τα όρια της αλήθειας και του ψέµατος, του πάθους και του µίσους είναι δυσδιάκριτα."
Αντέγραψα παραπάνω το blurb του φιλμ γιατί η αλήθεια είναι ότι δε θυμάμαι και πολλές λεπτομέρειες από τη πλοκή, από τότε που τρακάρησα μαζί της στη Θεσσαλονίκη. Ένας ταξιτζής γνωρίζει μια μοιραία γυναίκα όπως λέει και αυτή τον ωθεί στα όρια, τα οποία υποτίθεται θέλει να παραβιάσει οριστικά. Και βρίσκει και μια άλλη που δε του ζητάει και πολλά στο εντωμεταξύ. Κάπως έτσι και δεν έχει και πολύ σημασία, αφού αυτό που ξεχώρισε τη ταινία στο φεστιβάλ και έφτασε να τη βγάλει μέχρι τις αίθουσες είναι οι ερμηνείες, ειδικά του Τάσου Νούσια, που στέκονται πολύ πάνω από το ύψος των περιστάσεων. Περιστάσεις που περιγράφονται, και διαγράφονται και στο πανί, ως αιματηρά φτωχές και εξαιρετικά φιλόδοξες. Δυστυχώς, για παράδειγμα, ο σκηνοθέτης δεν έχει ούτε τον προϋπολογισμό ούτε τις δυνατότητες να δώσει αίσθηση υπερβολικής ταχύτητας ούτε επιπέδου βιντεοπαιχνιδιού του '80 (με δυο ασπρόμαυρες λωρίδες να αναβοσβήνουν και να ανεβοκατεβαίνουν). Το πως κατάφερε όλους τους συμμετέχοντες να πιστέψουν αυτό το project (και πως κατάφερε να τους μαζέψει καν) το εξήγησε ο ίδιος, σε σχετική μου ερώτηση, με την εμπειρία του στον θεατρικό χώρο.

Οικογένεια με ζόρια, μετακομίζει σε μεγάλο αγρόκτημα για να ζήσει με ηλιόσπορους, όπου τους καλωσορίζουν φαντάσματα, τα οποία βλέπει μόνο το μικρό παιδάκι που δεν έχει ακόμα μιλήσει, γιατί είναι αθώο κι ανέγγιχτο. Σύντομα το plot point εγκαταλείπεται, για να μπορέσει να τα δει η έφηβη κόρη, την οποία θα τρομοκρατούν, αλλά κανείς δε θα πιστεύει. Εκτός ίσως απ' αυτόν τον περίεργο ξένο που εμφανίζεται ξαφνικά για να βοηθήσει στο χωράφι.Μόνιμοι κάτοικοι Αμερικής πια, οι αδερφοί Pang που άφησαν το στίγμα τους στα δυτικά multiplex με το Μάτι (2002) και τα sequels του, παρατάνε όποια προσχήματα διακριτικότητας είχαν μέχρι τώρα, για να κατασκευάσουν το κλασσικό πια μετρίου βεληνεκούς αμερικάνικο μεταφυσικό θρίλερ. Δίχως καμία λεπτότητα ούτε στο σενάριο, και κυρίως ούτε στην ηχητική μπάντα, κάνουν ό,τι μπορούν για να πετύχουν εύκολα τρομάγματα, και μάλιστα τόσα πολλά και τόσο συχνά, που καταλήγουν τόσο βαρετά και προβλέψιμα και κωμικά, όσο και το μνημειωδώς the-butler-did-it τελικό twist. Κι όχι τίποτ' άλλο, αλλά οι Ασιάτες ξέρουν να φτιάξουν ατμόσφαιρα, κι απ' το πρώτο κιόλας set piece αντιλαμβάνεσαι ότι ξέρουν και τι να κάνουν την κάμερα. Κρίμα όμως που τους βάλαν να δουλέψουν χωρίς σενάριο.

Με το πιο βατό line-up της μικρής μεγάλης του ιστορίας, το Cult Film Festival του Gagarin, επιστρέφει φέτος "χειρότερο από ποτέ," απ' ό,τι λέει ο Δελτίος Τύπου. Με την καλή έννοια, λέμε εμείς. Από την Πέμπτη 8 Φλεβάρη μέχρι και την Κυριακή 11, δεκατέσσερις ταινίες απ' τη χρυσή εποχή της βιντεοκασέτας και δύο απ' την πιο σύγχρονη, θα γεμίσουν τον πολυχώρο της Λιοσίων. Βέβαια το tour de force όπως κάθε χρόνο, είναι το αφιέρωμα στο τιμώμενο πρόσωπο, που φέτος, για πρώτη χρονιά, έρχεται έξω απ' τα σύνορα.

Η διαβόητη Cicciolina (κ.κ. Ilona Staller, για όποιον ενδιαφέρεται), μπορεί να τέλειωσε την καριέρα της στην πορνογραφία όταν οι σημερινοί 25άρηδες ήταν ακόμα… 5άρηδες, αλλά όπως αποδεικνύεται επί 4 συναπτά έτη οι νεολαίοι ξέρουν να τιμούν την ιστορία και την παράδοση. Οπότε είναι δεδομένο το sold out για τα μεσάνυχτα του Σαββάτου, που η μεγάλη "καλλιτέχνις και πρώην βουλευτής του Ιταλικού Κοινοβουλίου," θα παρουσιάσει το sex show της στα αλλαλάζοντα πλήθη. Στα πλαίσια του αφιερώματος θα προβληθεί και το 20χρονο Τσιτσιολίνα Show (1987), δια χειρός Μιχάλη Λεφάκη του νεότερου, που είχε γυριστεί την τελευταία φορά που η Staller είχε βρεθεί στην πατρίδα μας, λίγο πριν ο Λεφάκης βαρέσει κανόνι. Στο πρόγραμμα επίσης το Cicciolona, Amore Mio (1979) που ήταν και η πρώτη μεγάλη στιγμή της καλλιτέχνιδος, καθώς και το Dedicato Al Mare Egeo (1979), η τελευταία soft core δουλειά της Ιταλίδας, που τυγχάνει να είναι και η μόνη που θέλει να θυμάται. Και μάλλον όχι για τη μουσική του Ennio Morricone.

Οι ελληνικοί τίτλοι, ιδιαίτερα φρεσκαρισμένοι και εντελώς συλλεκτικοί οι περισσότεροι φέτος, τσιμπάνε μπόλικες πτυχές του ελληνικού cult, απ' τον θρυλικό Σκυλά με τον Κώστα Στεφανάκη και τον κολασμένο Γύρο του Θανάτου (1983), μέχρι τους Ομοφυλόφιλους (1988) και το Ποιός θα Πηδήξει τη Γοργόνα. Απ' το roster δε λείπουν βέβαια η Τίνα Σπάθη (Μέλι το Κορμί της (1975)) κι ο Νίκος Ζερβός (Τηλεκαννίβαλοι (1986)), αλλά τουλάχιστον φαίνεται πως εξαντλήσαμε τον Γκουσγκούνη. Ιδιαίτερα συγκινητική αναμένεται η προβολή της Επιστροφής των Καθαρμάτων (2003) εις μνήμην του Απόστολου Σουγκλάκου, που αγάπησε και αγαπήθηκε ιδιαίτερα σ' αυτό το φεστιβάλ, ενώ εξέχουσα επιλογή του φετινού προγράμματος αποτελεί η σπανιότατη (στη χώρα μας τουλάχιστον) Επίθεση του Γιγαντιαίου Μουσακά (1999), ο συναρπαστικός ύμνος στα B-movies επιστημονικής φαντασίας, που έκανε τον Πάνο Κούτρα πρώτη μούρη στη Γαλλία, την ώρα που οι συντοπίτες του δεν του δίνουν δίφραγκο να κάνει ταινία. Πανηγυρική αναμένεται και η προβολή του Κακού (2005), που θα γιορτάσει την έξοδό του στα ράφια των DVDάδικων.


Δες/Κρύψε το πρόγραμμα προβολών

ΠΕΜΠΤΗ 8 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ
15.00 Ο ΤΟΚΟΓΛΥΦΟΣ (2003) (*)
Σκηνοθεσία: Όμηρος Ευστρατιάδης
17.00 ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΚΑΙ ΚΑΤΩ ΑΠ`ΤΑ ΘΡΑΝΙΑ (1983); (*)
Σκηνοθεσία: Κώστας Μπακοδήμος
19.00 ΤΣΙΤΣΙΟΛΙΝΑ SHOW (1987)
Σκηνοθεσία: Μιχάλης Λεφάκης τζούνιορ
21.00 R.I.P ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΣΟΥΓΚΛΑΚΟΣ
Η ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΤΩΝ ΚΑΘΑΡΜΑΤΩΝ (2003)
Σκηνοθεσία: Φωκίων Μπόγρης
23.00 MAD TV ΤΕΛΕΤΗ ΕΝΑΡΞΗΣ (*)
TRASH VJ SET / ΤΑ ΠΙΟ ΑΔΙΑΝΟΗΤΑ ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΒΙΝΤΕΟ ΚΛΙΠΣ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΕΠΟΧΩΝ!


ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 9 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ
14.00 ΟΙ ΦΟΙΤΗΤΡΙΕΣ (1989)
Σκηνοθεσία: Τάκης Μελίδης
16.00 ΡΟΚΑΚΙΑΣ ΤΗΝ ΗΜΕΡΑ, ΤΟ ΒΡΑΔΥ ΚΑΜΑΡΙΕΡΑ (1989) (*)
Σκηνοθεσία: Όμηρος Ευστρατιάδης
18.00 CICCIOLINA, AMORE MIO (1979)
Σκηνοθεσία: Amasi Damiani & Bruno Mattei
20.00 ΧΟΥΛΙΓΚΑΝΣ ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΑΠΟ ΤΑ ΝΙΑΤΑ (1983) (*)
Σκηνοθεσία: Κώστας Καραγιάννης
22.00 ΤΟ ΚΑΚΟ (2005)
Σκηνοθεσία: Γιώργος Νούσιας
00.30 ΖΩΝΤΑΝΟΣ ΤΡΟΜΟΣ ΣΤΟ CULT ΦΕΣΤΙΒΑΛ! (*)
Σαπίλα Θανάτου / Μετάληρα / Ανώρινοι / Λασκαρίδης


ΣΑΒΒΑΤΟ 10 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ
14.00 DEDICATO AL MARE EGEO (ΑΦΟΣΙΩΜΕΝΕΣ ΣΤΟ ΑΙΓΑΙΟ) (1979) (*)
Σκηνοθεσία: Masuo Ikeda
16.00 ΤΗΛΕΚΑΝΝΙΒΑΛΟΙ (1986) (*)
Σκηνοθεσία: Νίκος Ζερβός
18.00 ΠΟΙΟΣ ΘΑ ΠΗΔΗΞΕΙ ΤΗΝ ΓΟΡΓΟΝΑ (τέλη `70 με αρχές `80)
Σκηνοθεσία: Κώστας Δούκας-Ντάιμον
20.00 ΦΥΛΑΚΕΣ ΑΝΗΛΙΚΩΝ (1982)
Σκηνοθεσία: Ντίμης Δαδήρας
22.00 Η ΕΠΙΘΕΣΗ ΤΟΥ ΓΙΓΑΝΤΙΟΥ ΜΟΥΣΑΚΑ (1999)
Σκηνοθεσία: Πάνος Χ. Κούτρας
00.30 CICCIOLINA LIVE
POP PORN PARTY Με τον Γιο του Ανέμου και τον DJ Drink!

ΚΥΡΙΑΚΗ 11 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ
15.00 Ο ΣΚΥΛΑΣ (*)
Σκηνοθεσία: Δημήτρης Βογιατζής
17.00 Ο ΓΥΡΟΣ ΤΟΥ ΘΑΝΑΤΟΥ (1983)
Σκηνοθεσία: Ερρίκος Θαλασσινός
19.00 ΟΙ ΟΜΟΦΥΛΟΦΙΛΟΙ (1988)
Σκηνοθεσία: Γιώργος Τσολάκος
21.00 ΜΕΛΙ ΤΟ ΚΟΡΜΙ ΤΗΣ (1975)
Σκηνοθεσία: Ηλίας Μυλωνάκος
23.00 ΤΕΛΕΤΗ ΛΗΞΗΣ (*)
Ρεσιτάλ Φρυόβολου Χαρούπη + Μάριος Φουαγκρά Περλόν + Γραμμένος Σπύρος

Από αύριο και για δέκα μέρες (όπως είπαμε) το πέρα-δώθε και το πάρε-δώσε του πιο πολύβουου ευρωπαϊκού κινηματογραφικού φεστιβάλ κυριαρχεί στο ενδιαφέρον της βιομηχανίας, τουλάχιστο στην εδώ πλευρά του Ατλαντικού (και παραπέρα). Τρακόσιες εβδομήντα τρεις (373) ταινίες πήραν σειρά για προβολές σε καμιά πενηνταριά αίθουσες, και καμιά εφτακοσαριά (από τις οποίες πολλές ήδη φεστιβαλο-γυρισμένες) θα παζαρευτούν. Ανάμεσά τους πρώτη και καλύτερη η La Môme (2007), τιτλοφορεμένη και ως La Vie en Rose στο Βερολίνο (και παραπέρα) για προφανείς λόγους. Που ανοίγει το φεστιβάλ και φιλοδοξεί να επιστρέψει το γαλλικό τουλάχιστο κοινό στις ποιοτικές παραγωγές που δείχνει να περιφρονεί τελευταία.

Για να επιτευχθεί η ολική επαναφορά στη χώρα της ψηλομύτικης κουλτούρας, η Édith Piaf αναπαριστάνεται στο πανί ως καλλονή, από την Marion Cotillard, ενώ για τη φωνή της χρησιμοποιήθηκαν οι αυθεντικές ηχογραφήσεις του '50 και του '60 και μίμος (βλ. κάτι σαν Μητσικώστας) για τις παλιότερες. H Bunny Dee ανέλαβε να ψάξει το θέμα, ρωτώντας όλες τις φίλες της που σκέφτονταν να αφήσουν προσωρινά το NFT για να πάνε στο Βερολίνο, και έχει τα περισσότερα:

Padam padam padam... Η φετινή Berlinale ανοίγει με το La Vie En Rose (2007), κι εγώ δε θα είμαι εκεί... Η ζωή της Édith Piaf, της περιστέρας του τραγουδιού στα 40s, θα αποδοθεί στη μεγάλη οθόνη, όχι όπως στο ομώνυμο ντοκυμανταίρ του 1998, αλλά με κάθε έμφαση στο δράμα που πέρασε για να φέρει τα τραγούδια της στα αυτιά της κάθε θείας για να την πάει απ' τη Μπελβίλ στη Νέα Υόρκη.

Η Marillon Cotillard, που θα γνωρίζεις ως "αυτή που κέρδισε César 2ου γυναικείου για το Un long dimanche de fiançailles (2004) του Jean-Pierre Jeunet", ή ως "η Sophie Kowalsky του Jeux d' enfants (2003)", ενσαρκώνει μια Piaf "πιο όμορφη από την αληθινή" στην ταινία, εφόσον άλλωστε δεν πέρασε τα πάθη της. Δεν μεγάλωσε σε πορνείο ούτε την είχε χτυπήσει αντίστοιχη βροχή ασθενειών στα νεαρά της. Τύφλωση, κώφωση, αλωπεκία, δε σε κάνουν συνήθως "μικρό περιστέρι", και ευτυχώς για τη πρωταγωνίστρια της αληθινής ζωής που την ανάγκασε ο πατέρας της να μάθει να τραγουδάει. Για να γίνει και ταινία που την έχει δίπλα σε προσωπικότητες που άφησαν αντίστοιχη εποχή, όπως τη Marlene Dietrich ή τον Jean Cocteau.

Δυνατή επιλογή για να ανοίξει το φεστιβάλ, θεωρητικά. Και συναίσθημα και ονόματα και "γαλλική ποιότητα". Και με τον Olivier Dahan που γράφει και σκηνοθετεί, να έχει κάνει το ντεμπούτο του επίσης στο Βερολίνο, με το Brothers: Red Roulette (1995). Και θα είναι η δεύτερη φορά, μετά το Les temps qui changent πρόπερσι, που το φεστιβάλ θα ανοίξει με τον Gérard Depardieu, να παίζει εδώ τον Louis Leplée, τον διαχειριστή καμπαρέ που ανακάλυψε την Piaf.

Με τη Megan Fox στο τεύχος Μαρτίου παραδίδει το πνεύμα το αμερικάνικο FHM. Οι φωτογραφίες της εικοσάχρονης, απομεινάρια αφιερώματος του 2005 (οπότε, ακόμα καλύτερα, ήταν δεκαοχτάχρονη, έτσι?), έρχονται για να προμηνύσουν την ανάδειξή της σε αστέρι της χρονιάς κατά τις 4 Ιουλίου, όταν και προσγειώνονται στη Γη οι Transformers (2007) του Michael Bay. Πριν φτάσει στο μεγάλο της πρωταγωνιστικό ρόλο ως αξεσουάρ τεράστιων χαμαιλεοντικών ρομπότ, η πρασινομάτα πιτσιρίκα με τις στρουμπουλές μπουκούλες έκανε και ένα γλαστρο-πέρασμα από το Confessions of a Teenage Drama Queen (2004) δίπλα στη Lindsay Lohan (από την οποία χρειάζεται και συμβουλές για το που αλλού θέλει ένα μικρό στρουμπουλεματάκι ακόμα). Το πολλά υποσχόμενο βιογραφικό της συμπληρώνουν το βολτάρισμά της πέρσι στην αμερικάνικη σειρά Hope & Faith και, κυρίως, η δηλωμένη αχόρταγη δίψα της για σεξ.

Τις φωτογραφίες σκάναρε το megan-fox.net. Το FHM έκλεισε αρνούμενο (μεταξύ άλλων) να παρακολουθήσει το λιώσιμο της Angelina Jolie, όπως είπαμε.

Βγήκε πριν λίγο στο Empire Movies, και μάλλον απλά το 'στειλε η Paramount παντού και το ανεβάζουν όλοι, το trailer του τρίτου Shrek. Και με τη πρώτη ματιά φαίνεται σαφώς πιο ολοκληρωμένο από το teaser αποκαλύπτοντας και τη βασική πλοκή της ταινίας με περισσότερες σκηνές.

Update: Τελικά το βίντεο κατέβηκε φυσικά από τη σελίδα. Ίσως να σχεδιάζονταν να βγει στις διαφημίσεις του Super Bowl που φέτος οι περισσότερες εταιρείες θεώρησαν απαγορευτικά ακριβές. Το σίγουρο είναι ότι έκανε πρεμιέρα μερικές μέρες αργότερα στις διακοπές του American Idol. Και βγήκε και στο δίκτυο στο Moviefone. Μέσα σε αδιαφορία ακόμα και για το αν τον Shrek τον τρώει ο κώλος του ή αν η Fiona είναι όντως έγκυος.

Αντίθετα μεγάλο ενδιαφέρον συγκέντρωσε η αναφορά των New York Times, μερικές μέρες αργότερα από αντίστοιχο δημοσίευμα των Los Angeles Times, για τις ολοένα και πιο δύσκολες σχέσεις της Dreamworks με τη Paramount και του Steven Spielberg με τον Brad Grey. Το αφεντικό της Paramount φαίνεται να χώνει όλο και περισσότερα credits για την εταιρεία στις παραγωγές της (εξαγορασμένης) Dreamworks. Και ο Spielberg, που συμφώνησε να μείνει και εξακολουθεί να νοιάζεται προφανώς, δεν έχει συνηθίσει να έχει κανέναν πάνω από το κεφάλι του. Έτσι είχε προειδοποιήσει να μη βγει κάποιος να κάνει παρουσίαση (και το κομμάτι του) πριν τις επίσημες πρεμιέρες των Dreamgirls (2006), ταινία-παιδί του (συνεταίρου του στη Dreamworks) David Geffen. Φυσικά τον γράψαν, και η ταινία έμεινε και έξω από τις βασικές κατηγορίες στα Όσκαρ σαν αποτέλεσμα, ίσως, και κακού marketing. Και με τις ζέστες να ψιλοπλησιάζουν με δυο υπερ-υπερπαραγωγές (τον τρίτο Shrek και τους πρώτους Transformers) της εταιρείας που έστησε να έχουν πάρει σειρά για εισπράξεις, ο άνθρωπος που όρισε το καλοκαιρινό μπλοκμπάστερ ψήνεται ήδη, στα κάρβουνα.

Η ιστορία είναι τόσο εφιαλτική όσο και ενός 40 Year Old Virgin (2005). Μόνο που αντί μια μέρα να ξυπνάς το πρωί με τον πρώτο σου μεγάλο και μοναδικό έρωτα (τη Χουφταλία) και να 'χεις σαρανταρήσει, είσαι από αυτούς που τον ξόρκισαν με σκόρδα αγιόνερο και ένα ποτάμι βότκα κάθε βράδυ τον εφιάλτη. Αλλά πάλι τη πάτησες.

Ο Judd Apatow, με το μαγικό πενάκι που κάνει ανθρώπινο τον κάθε απροσάρμοστο και τις πιο ακλισεδιάριστες mainstream κωμωδίες του νέου αιώνα (γιατί και οι αιώνες αλλάζουν όπως ξέρεις), πιάνει αυτή τη φορά την τυχαία.. γονιμοποίηση μέσα σε εξελιγμένα ήθη. Αλλά, απ' ότι φαίνεται, με το παλιό καλό αποτέλεσμα. Ε και τι άλλο αποτέλεσμα να περιμένεις δηλαδή, αφού τα μικρά κλαψιάρικα ανθρωπάκια δε τα 'φερνε ποτέ ο πελαργός και η υπευθυνότητα θα σου χτυπήσει κάποια στιγμή τη πόρτα αν δε φροντίζεις να δίνεις άλλη διεύθυνση (κανενός σαραντάρη παρθένου ας πούμε).

Η προώθηση του φιλμ, που ανέβασε ταχύτητα από τη Παρασκευή (με επίσημη σελίδα και τα σχετικά), δεν αρκείται στο να κατατρομάξει μόνο το αντρικό κοινό. Ένα απ' τα τρία πρόμο πόστερ που κυκλοφόρησαν στέκεται στο κεφάλι του Seth Rogen, που έχει όλες τις προοπτικές να γίνει πιο συμπαθής κι απ' τον Steve Carell, κάτω απ' τη διακριτική ερώτηση "what if this guy got you pregnant". Οι πρώτες αναφορές από τα test screenings επιβεβαιώνουν ενθουσιώδη υποδοχή, πολλά περάσματα θα γίνουν από guests που υποδύονται τον εαυτό τους ή περίπου (ανάμεσά τους και ο προηγούμενος πρωταγωνιστής του σκηνοθέτη), το φιλμ θα 'ναι πάλι R-rated (βλ. ανήλικοι μόνο με συνοδεία) και υπόσχεται σκηνές γέννησης πιο.. φυσικές κι από μουνάκι με δόντια, και ότι άλλο μπορείς να δεις και μόνος σου το βλέπεις και μόνος σου. Στο τρέιλερ δε φαίνεται και πολύ το υποκριτικό μέγεθος της Katherine Heigl, αλλά είναι κι αυτό γνωστό.

Από άλογο θα πάει ο Χάρι Πότερ στο 7ο και τελευταίο βιβλίο της σειράς, όπως σου αποκαλύπτουν σε παγκόσμια αποκλειστικότητα οι Μάσες, προσθέτοντας ένα κι ένα (κι ένα μεγάλο).

Θυμίζω ότι από το καλοκαίρι ξέραμε ότι, προς μεγάλη λύπη του Stephen King, το Harry Potter and the Deathly Hallows θα 'χει μπόλικο αίμα. Και ξεκινώντας απ' τα μικρά, όπως ανακοίνωσε η J.K. Rowling στη σελίδα της και λίγο αργότερα οι εκδότες της, Bloomsbury (στη Βρετανία) και Scholastic Inc. (στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού), ο 7ος τόμος της ιστορίας του μικρού μάγου που όλο μεγαλώνει θα κυκλοφορήσει αμέσως μετά τα μεσάνυχτα που θα σημάνουν την έναρξη της 21ης Ιουλίου και του ξεμαλλιάσματος νυσταγμένων μανάδων στα βιβλιοπωλεία. Η ανακοίνωση ήρθε μια μέρα μετά την επίσημη αποκάλυψη ολόσωμου του Daniel "Harry Potter" Radcliffe, σε τρυφερούς εναγκαλισμούς με άσπρο άτι, για τις ανάγκες της προώθησης του Equus που ανασταίνεται στο West End και όπου παίζει, φυσικά, τον νεαρό που αγαπάει πολύ τα άλογα. Εναγκαλισμοί που θυμίζουν έντονα το προωθητικό υλικό του Zoo (2007) που έκανε ένα ψιλοσάλο στο Sundance τη προηγούμενη βδομάδα, τουλάχιστο με το θέμα του, την ιστορία ενός αραβικού επιβήτορα που.. εκδήλωσε έμπρακτα, και μέχρι αντίστοιχης εκδήλωσης θανατηφόρας οξείας περιτονίτιδας, την αγάπη του για έναν 45άρη άνδρα στο Seattle πριν δυο χρόνια. Ε και αφού φτάσαμε στα μεγάλα, από τι θα πάει ο Χάρης φωνάζει περισσότερο κι απ' τον τίτλο του θέματος.

Νεαρή Εβραιοπούλα στην κατηχούμενη απ' τους Ναζί Ολλανδία, προσπαθεί να φτάσει στο απελευθερωμένο κομμάτι της χώρας, αλλά μέσα από τραγικές περιπέτειες καταλήγει στο πλευρό των αντιστασιακών πατριωτών της. Αναγκασμένη να υπερσκελίσει τις αντιξοότητες και την δυσπιστία των συντρόφων της, παρεισφρύει στο γερμανικό στρατόπεδο και γίνεται ερωμένη του επί κεφαλής, μια σχέση γεμάτη έρωτα και πόνο. Αχ...Είκοσι χρόνια μετά την τελευταία του ταινία στην πατρίδα του, και σχεδόν μια δεκαετία μετά την τελευταία του ταινία γενικότερα, ο Paul Verhoeven επιστρέφει με ένα δραματικό ερωτικό κατασκοπικό ιστορικό θριλερικό περιπετειακό αισθησιακό έπος, κι όλοι αναρωτιούνται αν τους είχε λείψει. Να σας πω εγώ: ναι ρε. Από τις πρώτες, ευρωπαϊκές του ταινίες μέχρι ακόμα και το Showgirls (1995), και βέβαια με την καινούρια του δουλειά, ο Verhoeven γοητεύει με τη μαγική του ικανότητα να συνδυάζει το camp, την πρόκληση, την ίντριγκα, την τεχνική αρτιότητα με λίγα μέσα, και το περίπλοκο (ίσως και παραπερίπλοκο) σενάριο με τους περιπλεγμένους ήρωες. Η μικρή Ολλανδέζα του Black Book (2006) και οι περί αυτήν, είναι άξιες προσθήκες στο roster των χαρακτήρων με τις εξόφθαλμα αντικρουόμενες πτυχές, που προσφέρουν στον σκηνοθέτη έναν ευρύ --έστω και προκλητικά τεχνητό-- καμβά, για να ζωγραφίσει τις μεθυστικές εξτραβαγκάνζες του, που έχουν γράψει τη δική τους ιστορία ως λατρεμένες σκατοταινίες με ολόδικά τους μυθοπλαστικά όρια. Βασισμένο, λέει, σε αληθινή ιστορία, το φιλμ φλερτάρει αδιάκοπα με όλα τα χαρακτηριστικά του Ολλανδού σκηνοθέτη, που δείχνει να 'ναι σε μεγάλα κέφια έτσι όπως παντρεύει τη δική του Λίστα του Σίντλερ (1993) με το θρυλικό Salon Kitty (1976), σε ένα φιλμ πολύ εντυπωσιακό για να 'ναι ευρωπαϊκό, αλλά πάντως γυρισμένο στην Ευρώπη. Κρατάει κάνα μισάωρο περισσότερο απ' όσο χρειαζόμασταν, αλλά δεν σταματά στιγμή να 'ναι ηλεκτρισμένο με ερωτισμό, χάρη στην ανάφτρα πρωταγωνίστριά του, που πολύ θα θελήσεις να γίνει μούσα του. Και σου, άμα λάχει.

Μια αλανιάρα μέλισσα, γίνεται η αφορμή ένας συγγραφέας να μεταμορφωθεί σωματικά και ψυχικά, μπροστά στα μάτια της γυναίκας του, της ετεροθαλούς αδερφής του και της ερωμένης του. Στην απομακρυσμένη παραλία που καταλήγουν αποκλεισμένοι οι τέσσερις, αποκαλύπτονται ένα σωρό μυστικά, που, όπως είναι φυσικό, τους αλλάζουν τη ζωή.Στην εποχή που και το θέατρο προσπαθεί να γίνει πιο κινηματογραφικό ψάχνοντας λογής-λογής κόλπα να εμπλουτίσει τα σκηνικά του, όταν περνάς ένα θεατρικό στην οθόνη και δεν αφήνεις πίσω την εγγενή του στατικότητα, τότε μάλλον κάτι δεν έχεις πιάσει απ’ την καινούρια γλώσσα. Αν και η διάρκεια ίσα που ξεπερνά τα 90 λεπτά, η ταινία πνίγεται στην μικρή ερημική της παραλία, κι ακόμα κι αν οι εξαιρετικά καλοκουρδισμένες ερμηνείες καταφέρουν να σου το καμουφλάρουν, θα το ψυλλιαστείς στο μικρό μοντάζ ενός back-story στα μισά, που θα σε κάνει ξαφνικά να ανασάνεις. Όπως και να 'χει πάντως, σαν ταινία διαλόγων και ερμηνειών κυρίως --και αποκλειστικά μη σου πω--, η αυγουστιάτικη μέλισσα κρύβει μυτερό κεντρί στην βαριά προϋπηρεσία των ηθοποιών στους συγκεκριμένους ρόλους, και στο διάσπαρτο χιούμορ της, έχει μια διακριτική ποιητικότητα που κάνει την όλη εμπειρία κατάτι αλλιώτικη. Αρκετά τουλάχιστον για να μην μπορείς να κακιώσεις στον Αθερίδη, παρά να ελπίζεις μόνο ότι την επόμενη φορά το όραμά του θα είναι πιο κινηματογραφικό.

Κορούλα χασάπη με όνειρα για καριέρα στο πιάνο, βλέπει τις ελπίδες της να καίγονται όταν καθηγήτρια την αποσυντονίζει στη μέση εισαγωγικών για ωδείο. Αρκετά χρόνια μετά, το κοριτσάκι γίνεται κορίτσαρος και τρυπώνει στη ζωή της καθηγήτριας για να της την κάνει κόλαση.Αν πιστέψεις τις ταινίες τουλάχιστον, οι πιανίστες, απ’ τον Μπετόβεν μέχρι τον σολίστα του Shine (1996), δεν στέκουν και πολύ στα καλά τους, και μια ροπή στην ψύχωση την έχουν. Συνήθως βέβαια δεν έχουν τέτοιες δολοφονικές καμπύλες όπως η δολοφονική (σελιδο)γυριστρούλα που υποδύεται η 19χρονη Deborah Francois, αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία. Η ξανθιά λιχουδιά που μάλλον δεν θα θυμάσαι απ’ το L’ Enfant (2005), θέτει σοβαρή υποψηφιότητα για τη λίστα των κορυφαίων εξαγώγιμων προϊόντων της Γαλλίας, όχι μόνο γιατί κρύβει πολλά κάτω απ’ τα σφιχτά, αυστηρά συνολάκια της, αλλά και γιατί η ερμηνεία της στο ρόλο της γυναίκας δόλωμα-δολοφόνος, είναι το πιο στοιχειωτικό στοιχείο αυτού του πετυχημένου στους χαμηλούς του στόχους, κομψού ψυχρού ψυχολογικού θρίλερ, που σου θυμίζει πως βλέπεις ευρωπαϊκό σινεμά όταν αντί για αίματα βλέπεις υφέρποντες λεσβιανισμούς. Και όταν ψιλοχασμουριέσαι βέβαια.

Απογοητευμένος φυλακισμένος πεζοναύτης, γίνεται απρόθυμος μυστικός αστυνομικός, που παρεισφρύει στα μαφιόζικα κυκλώματα της παλιάς του γειτονιάς, ελπίζοντας να σώσει τον αδερφό και τον ξάδερφό του, και να γλιτώσει και την ποινή του.Αν και ισχυρίζεται ότι βασίζεται στην πραγματική πραγματική ιστορία του πραγματικού Donnie Brasco, δεν υπάρχει ούτε μια σκηνή στη δεύτερη σκηνοθετική δουλειά του συνσεναριογράφου του περσινού Crash, που να μην έχουμε ξαναδεί απ’ το Goodfellas (1990) μέχρι τους Sopranos, και μάλλον πολύ καλύτερα. Και ότι ο Moresco πολύ θα 'θελε να 'ναι ο Scorsese αλλά δεν μπορεί, δε χρειάζεται να ξέρεις πως η επιστροφή του πίσω απ' την κάμερα είναι και επιστροφή σε κακόφημους νεοϋορκέζικους δρόμους για να το καταλάβεις.

Η συνύπαρξη του Moresco με τον Haggis στα πλατό, μπορεί να του έδωσε μερικές ιδέες για το πού και πώς να στήνει την κάμερα, αλλά από σενάριο δεν πήρε και πολλά χαμπάρι. Κι έτσι η ιστορία του τσαλαβουτά στη ρηχότητα της μασημένης πλοκής, η οποία γαρνίρεται με voice over που παίρνει τη θέση της κινηματογραφικής αφήγησης στην ανάδειξη των κινήτρων των χαρακτήρων, και των χαρακτήρων των ίδιων. Γύρω απ' τους τρεις ήρωες που υποδύονται με περιορισμένη επιτυχία αναγνωρίσιμες νεαρόφατσες (με τον Ribisi βέβαια να παίζει σε σαφώς ανώτερο επίπεδο), παρελαύνουν ένα μάτσο δισδιάστατοι χαρακτήρες, που υπάρχουν μόνο για να κάνουν το απαραίτητο μπούγιο για να γεμίσει η ώρα απ’ την εισαγωγική σκηνή μέχρι αυτήν του τέλους, και για να προλάβεις κι εσύ να τελειώσεις την κοκακόλα σου. Πετυχημένη πάντως, εσκεμμένα η μη, η διανομή της ταινίας αποκλειστικά σε multiplex, αφού την καθιστά ενδεδειγμένη επιλογή σε περίπτωση που όλες οι άλλες αίθουσες είναι γεμάτες, και μιας και ήρθες, ε, κάτι πρέπει να δεις.