Κατακλυσμό μέσα στο πιο καυτό κινηματογραφικό (και όχι μόνο) καλοκαίρι προαναγγέλλει το δελτίο καιρού που εξέδωσε η Universal στο Moviefone. Για να γλυτώσεις πρέπει να πάρεις το έτερον ήμισυ του είδους σου και να κλειστείς σε μεγάλες σκοτεινές αίθουσες, τρεφόμενος με φουσκωμένο καλαμπόκι, μέχρι την παρέλευσή του.

Επειδή είχα την αχαρακτήριστη ευτυχία να παραστώ σε όλες τις αντίστοιχες μαζώξεις που διοργανώθηκαν υπό την εποπτεία του, πρέπει να χαρακτηρίσω απαράδεκτο το γεγονός ότι ο Tom Shadyac αναφέρεται, ανώνυμα(!), μόνο ως ο σκηνοθέτης του Bruce Almighty (2003). Ο άνθρωπος έχει γυρίσει την τεράστια παραγνωρισμένη κωμωδία Dragonfly / Μήνυμα Σιωπής (2002), με τον Kevin Costner να βλέπει νεκρούς παπαγάλους. Και ανυπέρβλητα πασίγνωστα δράματα, ξεκινώντας με τον Jim Carrey σα Ντετέκτιβ Ζώον (1994) και τον Eddie Murphy σα Δάσκαλο για Κλάματα (1996). Δεν είναι καθόλου παράξενο λοιπόν που αναλαμβάνει τη μεγαλύτερη κωμωδία ever, με προϋπολογισμό που ξεπέρασε τα $175 μύρια και κανείς δε ξέρει το τελικό του όριο.

Πάντως στο τρέιλερ που συνεχίζει τη πρόσφατη τάση να αποκαλύπτει όλη τη πλοκή, ο Steve Carell και ο Morgan Freeman έχουν μεγάλα κέφια και εξαιρετική άνεση και οικειότητα με τον φακό. Ενώ τα αστεία είναι περισσότερα και διαφορετικά από το τίζερ (κάτι που σημαίνει ότι υπάρχει απόθεμα) και, το σημαντικότερο, πραγματικά αστεία. Άρα στο αναμενόμετρο ο Evan βρίσκει μια θέση λίγο χαμηλότερα από το Knocked Up (2007).

Επειδή, όπως είπαμε, τις μαχητικές κινήσεις του Jason Bourne τις έχουν αποστηθίσει όλοι οι κομπάρσοι, με αποτέλεσμα να δυσκολεύονται στην υποκρισία έκπληξης όταν τρώνε τη μπουνιά στη μάπα, αποκαλύφτηκε χτες στο Yahoo! Movies το νέο του σατανικό σχέδιο αιφνιδιασμού. Η προσθετική μύτη. Μύτη που τρομοκρατεί αποτελεσματικότατα όλα τα ποτήρια σαμπάνιας που βρίσκει το διάβα της.

Και όλα αυτά παράπλευρα, στο τρέιλερ των Δεκατριών του Όσιαν. Που επεκτείνει τη φαεινή ιδέα σε όλο το καστ, για να σου εξαφανίσει την αίσθηση ότι έχει κάνει περισσότερες συνέχειες από την Παρασκευή και 13. Μουστάκες, μαλλούρες και μυτάρες ήταν το εμπορικό σήμα και του τίζερ που είχε βγει τα Χριστούγεννα βέβαια. Αυτό που φέρνει το μεγαλύτερο αδελφάκι του είναι το ξεμπρόστιασμα κάποιων στοιχείων από τη πλοκή, που σύνοψή της δεν έχει κάνει ακόμα επίσημα η Warner. Και αυτό που φαίνεται να φέρνει ο Al Pacino στο franchise, εκτός από το δικό του εμπορικό σήμα (βλ. τα σάλια που κάνουν το υπόλοιπο cast & crew να φοράει αδιάβροχα και γαλότσες), είναι ένα καζίνο. Καζίνο που θα αποτελέσει στόχο με κίνητρο όχι τα λεφτά αλλά την εκδίκηση αυτή τη φορά, όπως διαφημίζεται. Και δε χρειάζεται να σου υποδείξω εγώ τον προφανή συνειρμό της επιστροφής όλων για μια ακόμα μεγάλη μπάζα, για να τη σπάσουν σε όσους (πολλούς) γρουσούζηδες θάψαν τη.. δωδέκατη στη σειρά ταινία που προηγήθηκε (και θα αναγκαστούν να υποστούν και τη γρουσούζικη). Όπως και να 'χει, η διάθεση όλων να υποστούν τα μεταξύ τους αστεία, και αυτά όλων των υπολοίπων σε βάρος τους, είναι αξιέπαινη.

Με το Ελέκτρωμα των Daft Punk (και μη με ρωτάς να σου πω γιατί το βγάλαν έτσι) κλείνουν 45 λεπτά μετά τα μεσάνυχτα στον Απόλλωνα οι (μίνι, τριών προβολών) Νύχτες του φετινού και όγδοου Φεστιβάλ Γαλλόφωνου Κινηματογράφου. Όσο κι αν σου φαίνεται περίεργο το soundtrack της ταινίας δεν υπογράφει το group, αλλά περιέχει Sébastien Tellier, Todd Rundgren, Brian Eno και.. ατελείωτες ώρες σιωπής και περιπλανήσεων στην έρημο. Περιπλανήσεων δυο ρομπότ (και μάντεψε ποιοι δεν τα παίζουν κι αυτά) που ψάχνουν να αποδειχτούν άνθρωποι τελικά, κατά πάσα πιθανότητα. Το φιλμ προβλήθηκε στις Κάνες πέρσι αλλά αν κατάλαβα καλά τώρα παίζει στις αίθουσες, και πιο συγκεκριμένα στην εξής μία, στη Γαλλία. Και μπορεί να μυρίζει λιγάκι σα The Brown Robo-Bunny αλλά όσο να 'ναι Daft Punk είναι αυτοί. Εδώ τρέχαμε στον Χα-πε-ζέ και την Ελ-ζά τη προηγούμενη βδομάδα.

Επιτέλους οι Μάζες θα έχουν την ευκαιρία να απολαύσουν τον πιο αγαπημένο τους κώλο να καταλαμβάνει δέκα είκοσι (και βάλε) τετραγωνικά στο πανί. Από τον Ιούλιο όταν και θα βγει στις αίθουσες η pretend-gay (i.e. κρυφο-straight) κωμωδία του Adam Sandler, I Now Pronounce You Chuck and Larry (2007). Προς το παρόν η ταινία διαφημίζει το πιο δυνατό της σημείο στο τρέιλερ που κυκλοφόρησε στο Yahoo! Movies.

Νωρίτερα, τον Απρίλη, αν και όχι με το καλό της πρόσωπο απ' όσο ξέρω, η Τζέσικα θα περάσει να τσεκάρει τα ταμεία και στο Next (2007) όπου οι τρίχες του Nicolas "bad hair day every day" Cage επισκιάζουν ακόμα και την επανεμφάνιση του Lee Tamahori μετά τις γνωστές περιπέτειές του στις πιάτσες του LA. Οι ρώγες της πρωταγωνίστριας δεν επισκιάζονταν με τίποτα πάντως τη τελευταία φορά που την είδαμε, στην απονομή των Όσκαρ. Τελευταία φορά που την είδαμε και μόνη της ίσως, αφού οι έξαλλοι πανηγυρισμοί για τον χωρισμό της κράτησαν λίγο και φαίνεται να γυρνάει με κάποιον τώρα.

Ο λευκός, ξανθός, γαλανομάτης Αζούρ, κι ο μελαμψός σε όλα του Ασμάρ, μεγαλώνουν με την ίδια γκουβερνάντα στη μεσαιωνική Γαλλία. Αναπόφευκτα τα αγόρια χωρίζονται, όταν ο Ασμάρ με την γκουβερνάντα εκδιώχνονται, αλλά σμίγουν ξανά όταν ο Αζούρ ταξιδεύει σε μια αδιευκρίνιστη χώρα που ακούγεται σαν την Αραβία, για να βρει και να παντρευτεί την πριγκίπισσα πέρα απ' τη θάλασσα.Ο δημιουργός της διλογίας του Κιρίκου, αφήνει το χαρτί και περνά στον ψηφιακό κόσμο, αλλά συνεχίζει να κεντάει διδιάστατα, εικόνες που θα σε ξενίσουν στην αρχή, αλλά όταν συνηθίσεις, θα σε εντυπωσιάσουν με τον απίστευτο πλούτο λεπτομερειών, αναφορών και συμβολισμών, που βγαίνουν απ' την εικόνα και ξεχύνονται και στο σενάριο. Είναι ξεκάθαρο ότι η έννοια της ειρηνικής και αρμονικής συνύπαρξης των λαών, και η αποδοχή της διαφορετικότητας ως πλούτου της ανθρωπότητας, είναι αυτά που πρωτίστως τον απασχολούν, αλλά τα αντιμετωπίζει με χαρακτηριστική ηρεμία και νηφαλιότητα, που δεν θα νιώσεις στιγμή ότι κάνει κήρυγμα με τα πενάκια του, ούτε στο πρώτο, πιο στατικό μισό που καταπιάνεται με την επιβολή της διαφορετικότητας απ' την εποχή της διαπαιδαγώγησης ακόμα, ούτε στο δεύτερο, που μέσα από την ιστορία δράσης αλά Indiana Jones, εικονογραφεί την περιπέτεια της ανατροπής των εγκαθιδρυμένων διαχωρισμών. Στο δεύτερο βέβαια η ανάπτυξη των χαρακτήρων βαλτώνει αρκετές φορές, αλλά αν δεν σου αρκεί η εικαστική και αφηγηματική νοσταλγία του Prince of Persia II που πιθανότατα θα σου προκαλέσει, μπορείς κάλλιστα να βγεις για ανεφοδιασμό αναψυκτικών των πιτσιρικιών. Γιατί, αν και το Azur et Asmar έχει στιγμές μαγευτικές και για τους μεγαλύτερους θεατές του, η αξία του είναι κυρίως η διαπαιδαγωγική για τους μικρότερους. Κι αυτήν, την έχει σε τσουβάλια.

Μπόγιας παθιάζεται με ιστορία με ντετέκτιβ, ο οποίος έχει παθιαστεί με τον αριθμό 23, ο οποίο πάνω και πέρα απ' όλα, υποτίθεται ότι κυριαρχεί του σύμπαντος, κρύβοντας ανυπολόγιστη καταστροφική μεταφυσική αξία.Στα χέρια ενός έμπειρου γραφιά, αυτός ο αχταρμάς θα μπορούσε να βγάλει ένα συναρπαστικό συνολάκι, που θα έδινε στον Shumacher και τον κινηματογραφιστή του, Matthew Libatique (μόνιμο συνεργάτη του Aronofsky) μια υπαρκτή βάση να στήσουν το παιχνίδι τους, και στον φουκαρά τον Carrey, την ευκαιρία να βάλει κάτι καινούριο στη μικρή λίστα των δραματικών του χαρακτήρων. Τώρα, αφού πρώτα βλαστήμησε την τύχη του που δεν έπαιξε στο προηγούμενο ψυχολογικό θρίλερ του Shumacher, το Phone Booth (2002), ο Carrey μετανιώνει που έπαιξε στο καινούριο του και καταλήγει καταδικασμένος σε άλλα 23 χρόνια κωμωδίας. Ο Shumacher μένει με μια παταγώδη αποτυχία στα χέρια κατώτερη ακόμα και των δικών του επιπέδων, κι ο Libatique με την υπογραφή του σε ένα σώοου χωρίς ταινία, ενώ ο πρωτάρης σεναριογράφος Fernley Phillips, αποκαλύπτει την αμηχανία και την αδεξιότητά του να κινηθεί σε λημέρια Stephen King --για την ώρα τουλάχιστον--, πετώντας στον αέρα τρεις μίτους μυστηρίου, οι οποίοι παίρνουν σειρές για το ποιός θα κερδίσει για περισσότερη ώρα το ενδιαφέρον, αλλά στο τέλος αποδεικνύονται όλοι πολύ αδύναμοι για να αντέξουν πέρα απ' το πρώτο μισό της ιστορίας. Κι έτσι, ο αριθμός 23 αποδεικνύεται πραγματικά καταραμένος, και δικαιώνει τον σταρ του ΤΗΛΕΦΩΣ, που βλέπει τα πάντα σε λεξάριθμους. Αμήν.

Ηρωική φιγούρα μυθικών διαστάσεων της Ισπανίας απ' τους αυτοκρατορικούς της πολέμους του 17ου αιώνα, ο Κάπτεν Αλατρίστε ήταν ένας στρατιώτης που έγινε μισθοφόρος, μιας χώρας που όσο τον πλήγωνε, τόσο τον πώρωνε.Αν δεν μπορείς να περιμένεις κάνα τρίμηνο για τους καινούριους Πειρατές της Καραϊβικής (2007) και παραείσαι φτιαγμένος απ' τους 300 (2007), ο Αλατρίστος μπορεί να λειτουργήσει σα μεθαδόνη, αλλά μην περιμένεις και κάνα τριπάκι της προκοπής. Βασισμένο σε βιβλίο για λαϊκό ήρωα, συμβατικά και με ασφάλεια σκηνοθετημένο, το φιλμ προτείνει τα καλοραμμένα κοστούμια του, μια - δυο καλές μάχες και τις όμορφες φάτσες του (αυτός ο Unax Ugalde, που ήταν κρυμμένος τόσον καιρό;), σαν αντίβαρο της κατακερματισμένης πλοκής, που προσπαθεί να καλύψει χρόνια ολόκληρα της πολεμόχαρης συμπεριφοράς της Ισπανίας, με μια εσάνς από δολοπλοκίες αυλικών και λίγο από ηθική του πολεμιστή, χωρίς τελικά να προσφέρει ιδιαίτερα ολοκληρωμένη εικόνα από τίποτε. Αν η ταινία δεν κρατούσε δυόμιση ώρες, θα μπορούσε να πει κανείς ότι αυτά τα χοροπηδητά στο χωροχρόνο που αδιαφορούν για το ποιος έκανε τι, πώς πότε και γιατί, είναι αποτέλεσμα σακατέματος στο μοντάζ. Αν ακόμα και τώρα όμως είναι σακατεμένο στο μοντάζ, τρέμω να αναρωτηθώ τι διάρκεια θα απαιτούσε μια πλοκή που να βγάζει νόημα.

Διάφορα ενσταντανέ από τη σύγχρονη διαδικασία της πρωτογενούς παραγωγής, σε cinemascope δίχως λόγια, φρέσκα και ωμά για άμεση κατανάλωση.Με κάτι περιπτώσεις σαν και το ντοκιμαντέρ αυτό, έρχεται ένας άνθρωπος που βγάζει τον άρτο του τον επιούσιο απ' τις ταινίες, να επαναπροσδιορίσει τη δουλειά που κάνει. Ντοκιμαντέρ με ομολογουμένως εντυπωσιακά καδραρίσματα, δίχως αφήγηση, με το υποβλητικό, σχεδόν υπνωτιστικό βουητό μηχανημάτων για μόνο soundtrack, πάει στο διεθνές φεστιβάλ ντοκιμαντέρ του Άμστερνταμ και κερδίζει ειδικό βραβείο απ' την επιτροπή, η οποία ενθουσιάστηκε, λέει, γιατί το φιλμ επιδεικνύει εντυπωσιακή αντικειμενικότητα. Παρουσιάζει τα γεγονότα ως έχουν, αφήνοντας το κοινό να αφυπνιστεί μόνο του. Μόνο που το κοινό που περίμενε αυτήν την όψιμη συνειδητοποίηση της βιομηχανοποίησης της γεωργικής και κτηνοπτηνοτροφικής παραγωγής για να αφυπνιστεί, μάλλον έτρωγε τόσον καιρό από σωληνάκι, και τώρα ψάχνει να δει πώς είναι ο κόσμος έξω από τη μήτρα. Πάντως όλο αυτό το χωρίς λόγια, δουλεύει παραδόξως καλά, αφού αφήνει άπλετο χώρο να κουβεντιάζεις με το διπλανό σου. Βέβαια, αν πας να το δεις μόνος σου, φίλε, την έκατσες.

Βγήκε χωρίς προειδοποίηση στο Yahoo! Movies UK η πρώτη πρόκληση του Jason Bourne στον James Bond για τον τίτλο του παγκόσμιου πρωταθλητή δράσης. Όπως είναι γνωστό, ο νυν κάτοχος του τίτλου έκανε δυναμική επιστροφή στη πρώτη θέση το Νοέμβρη, και ακόμα και τώρα μαζεύει βραβεία και φράγκα.

Και απ' ότι φαίνεται ο νεαρός αμφισβητίας, και πρωταθλητής κι αυτός για ένα φεγγάρι, δε πρόκειται να αντέξει πολλούς γύρους αυτή τη φορά. Τις κινήσεις του τις περιμένουν πια όλοι σα να βλέπουν το ριπλέι, και ακόμα και στον.. Πληροφοριοδότη (2006) τις ίδιες έκανε. Ενώ ο πράκτορας με τη κωδική ονομασία 007 έχει αντικαταστήσει κι αυτός τις γκατζετιές με ότι βρίσκει πρόχειρο και ξεφορτώνεται με πιο μπρουτάλ κινήσεις τις ενοχλήσεις --ο Bourne μιλάει και θέλει τρεις σκηνές να ξεφορτωθεί δυο τσιράκια, ο Bond πυροβολάει και τα κοπανάει σα μύγες όπως τα προσπερνάει. Και ο πήδος αλά Spider-Man πάνω από ένα δρομάκι που φυλάει για έκπληξη το βίντεο δε συγκρίνεται με το άλμα-πτήση στο τέλος του περσινού πρώτου προάγγελου για το Bond reboot. Ικανός να σώσει τη κατάσταση φαίνεται μόνο ο ρεαλισμός του Paul Greengrass που επιστρέφει στη σκηνοθεσία, αλλά μόνο κούνημα στη κάμερα και πλάνα με πολλές οθόνες που θυμίζουν United 93 (2006) φέρνει μαζί του προς το παρόν.

Ο τίτλος είναι δανεισμένος από το βιβλίο του Robert Ludlum όπως και οι προηγούμενοι δύο, και φυσικά εκεί σταματάνε και οι δανεισμοί του φιλμ όπως και των προηγούμενων δύο. Εκτός από το ότι ο ήρωας επιστρέφει στη Νέα Υόρκη, όπως λέει η ατάκα της αφίσας, δεν είναι και πολλά γνωστά για τη πλοκή. Όμως το μοτίβο αναζήτηση υπευθύνων μέσα σε αμνησία, δε πρόκειται να αλλάξει.

Απ' όλα τα μανταραστικά sequels και remakes που έχουμε δει στον τρομο-χώρο το χειμώνα, η συνέχεια των 28 Days Later... (2002) φαίνεται η μοναδική ικανή να φέρει την άνοιξη. Ο Danny Boyle (και ο Alex Garland του σεναρίου) είναι μόνο στα credits στην παραγωγή αυτή τη φορά, όμως αυτή (η παραγωγή) είναι οφθαλμοφανέστα πολύ πιο χλιδάτη.

Εικοσιοχτώ (28) βδομάδες αργότερα λοιπόν οι Αμερικανοί αναλαμβάνουν, μέσω της Fox Atomic, να προσλάβουν και κάνα κομπάρσο να στρώσουν τη φωτογραφία και να πληρώσουν για αξιοπρεπή εφέ, παρόλο που το ταλέντο παραμένει βρετανικό (και με σύντομο αλλά φεστιβαλικό παρελθόν). Οι ίδιοι (οι κλητοί του θείου Σαμ) αναλαμβάνουν, μέσα στο φιλμ, να ελέγξουν τον εποικισμό των ερημωμένων σκηνικών της πρώτης ταινίας. Αλλά (έκπληξη!) ο ιός ξαναχτυπάει και, όπως μπορείς να δεις και στο τρέιλερ, οι ελεγκτές αντιδρούν με το γνωστό τους συγκρατημένο και εκλεπτυσμένο τρόπο. Ενώ γενικά το στόρι φαίνεται μελετημένο (i.e. χωρίς τις σεναριακές τρυπάρες του πρώτου) και να επικεντρώνεται σε μια οικογένεια που είχε επιζήσει στον προηγούμενο γύρο (περιμένοντας να πεθάνουν τα ζόμπι από τη πείνα ως γνωστό). Και δε το λέω μόνο εγώ (μελετημένο) αλλά οι περισσότεροι από τότε που διέρρευσε στα internets. Και τις ίδιες καλές εντυπώσεις αφήνουν και τα πρώτα 28 λεπτά του αποτελέσματος που η ματοβαμμένη θυγατρική της Fox προβάλλει από δω κι από κει.

Ένα τμήμα του τρέιλερ (αυτό με τους Muse στην υπόκρουση) είχε βγει νωρίτερα στη σελίδα της παραγωγής. Ολόκληρο βγήκε τη Παρασκευή στις αίθουσες πριν το The Hills Have Eyes 2 (2007), και σήμερα στο apple.com χωρίς κανένας να μπορεί να το κατεβάσει.

Έναν καλό σκηνοθέτη που να είναι άσχετος με το θέμα για να μπορεί να το προσεγγίσει με την αγνότητα του θεατή, έψαχνε ο παραγωγός του No Body is Perfect (2006), όταν το project ήταν ακόμα στα σκαριά ως ντοκιμαντέρ για την σεξουαλικότητα εν γένει. Τον ντοκιμαντερίστα του τον βρήκε στον Raphaël Sibilla, όταν ο πιτσιρικάς τότε, στεκόταν ανάμεσα στους υποψήφιους για το Swiss Film Prize με το ντεμπούτο του, 117 police secours (2001), πριν μια πενταετία περίπου.

Τεσσερα χρόνια γυρισμάτων μετά, το ντοκιμαντέρ είχε ήδη στραφεί στον σκοτεινό κι αποπνικτικό χώρο της σωματικής κακομεταχείρισης, του σαδομαζοχισμού, των φετίχ, της διαφυλλετικότητας και του body performance. Και είχε ταξιδέψει από την Ασία, στην Ευρώπη και στην Αμερική, για να υπογραμμίσει τις πολιτισμικές και φιλοσοφικές αποστάσεις των λαών και των γειτόνων, μέσα απ' την εξερεύνηση των σεξουαλικών τους ιδιαιτεροτήτων. Ε και ένα χρόνο μοντάζ μετά, βγήκε στις αίθουσες ένα καλοζυγισμένο φιλμ, πλούσιο, αλλά και συγκρατημένο, που χωρίς να σοκάρει τους αμύητους, τούς ανοίγει παράθυρο σ' έναν κόσμο που δεν θέλησαν να γνωρίσουν, δικαιώνοντας έτσι τον λόγο ύπαρξης κινηματογραφικών φεστιβάλ. Όσο για τους γνώστες, μπορεί να μην τους λέει τίποτε καινούριο, αλλά τους αντιμετωπίζει με σεβασμό και ειλικρίνεια, προσφέροντάς τους μια πιο σφαιρική θεώρηση ενός θέματος που συνήθως στις μάζες παρουσιάζεται ως freak show.

Στο Παρίσι του 2054 ένας αστυνομικός που δε μασάει αναλαμβάνει μια περίεργη υπόθεση εξαφάνισης μιας κοπέλας. Για λογαριασμό μιας περίεργης μεγαλοεταιρείας καλλυντικών που έχει φτάσει να μπλέκει με τις ζωές όλων.
Για το πρώτο του φιλμ ο Christian Volckman ξόδεψε 6-7 χρόνια σε ένα στούντιο στο Λουξεμβούργο, με ένα μικροσκοπικό για τις φιλοδοξίες του προϋπολογισμό (γύρω στα $15 εκατομμύρια). Και παρέδωσε κάτι που δεν έχεις ξαναδεί όσο κι αν το έχει ξανακούσει αυτό. Ένα βήμα πέρα από το Sin City (2005) και τις σχετικές προσπάθειες του Richard Linklater στα Waking Life (2001) και A Scanner Darkly (2006), αναμιγνύει ψηφιακά σκηνικά και ζωντανή δράση, περιορίζει το χρώμα στο απολύτως βασικό ασπρόμαυρο, και φτιάχνει ένα κινηματογραφικό κόμικ που κάθε κάδρο του γράφει όσο και στο χαρτί. Ένα φιλμ νουάρ βουτηγμένο κυριολεκτικά στις μελανές σκιές, με κάποιους γκρι τόνους να δίνουν την αίσθηση του βάθους κάπου κάπου, και αισιόδοξο χρώμα μόνο σε παιδικές ζωγραφιές. Ένα φουτουριστικό φιλμ νουάρ που αναφέρεται, όπως οφείλει, στο αρχετυπικό Blade Runner (1982), χωρίς να το παρακάνει στα αεροπλανικά της κάμερας (ευκολία που παρέχει το ψηφιακό σετ) για να εντυπωσιάσει. Αλλά σε αναγκάζει να λες πςςς τι έκανε ρε με τη προσοχή στις λεπτομέρειες του στησίματος και των περασμάτων. Με πιο δυνατό παράδειγμα το.. μεγάλο σκηνικό του Παρισιού, που σε κάθε σκηνή μοιάζει το ίδιο αλλά σα μητρόπολη του μέλλοντος.

Από κει και πέρα το σενάριο είναι πρωτότυπο στη μίξη όλων των τυπικών στοιχείων του είδους, όμως μετά το δεύτερο τόξο (βλ. εκεί που γίνεται η ανατροπή που θα οδηγήσει στο τελικό ξεκαθάρισμα) γίνεται ψιλοβαρετό, υποθέτοντας ότι για όλους η αιώνια ζωή είναι το αποφευκτέο. Και τα μάτια των χαρακτήρων που δε μπορεί να πιάσει η τεχνική του rotoscoping (εφόσον δεν προεξέχουν) δεν έχουν την ίδια προσοχή (αφού έπρεπε να ζωγραφιστούν καρέ καρέ), αφαιρώντας αρκετά από τη συνολική αίσθηση αν το προσέξεις (ουπς μόλις το πρόσεξες).

Διέρρευσε στα διαδίχτυα (στο BridgeToTheStars.Net συγκεκριμένα, χωρίς να είμαι σίγουρος ότι είναι η πηγή) ένα trailer για τη κινηματογραφική μεταφορά του πρώτου βιβλίου της Τριλογίας του Κόσμου του Philip Pullman. Η ταινία δανείζεται τον αμερικάνικο τίτλο του βιβλίου που στον υπόλοιπο πλανήτη είναι γνωστό σα Northern Lights (και στην Ελλάδα σα Το Αστέρι του Βορρά). Το βίντεο προορίζεται προφανώς για διανομείς και λοιπούς εμπόρους, με τα περισσότερα εφέ να είναι στο βασικό στάδιο και δηλώσεις των συντελεστών να.. διακόπτουν.

Update: Με αφορμή το teaser που κυκλοφόρησε παράλληλα με τη παρουσίαση της ταινίας στις Κάνες, η παιδικοβιβλιοφάγα estelle που ακόμα και στο χαβαλετζίδικο σχετικό θέμα (όταν ανακοινώθηκε η συμμετοχή του Daniel Craig στο καστ) δε συγκρατούσε τον ενθουσιασμό της, ψιθύρισε τα μερικά λογάκια που είχα προαναγγείλει εδώ και μήνες:

Στο μεγάλο παζάρι ταινιών στις Κάνες, κάποιοι επιτρέπεται να ανασηκώσουν λιγάκι το πέπλο μυστηρίου που κρύβει η ανάπλαση του φανταστικού κόσμου του Pullman –-που μέχρι τώρα τον βρίσκαμε μόνο σε σελίδες βιβλίων και στη φαντασία μας-- με οπτικά μέσα. Μόνο exclusive μάτια μπορούν να δουν το υλικό που η New Line προσέχει ως κόρην οφθαλμού, ο συγγραφέας όμως και μια εκ των παραγωγών πρόλαβαν να αποκαλύψουν περαιτέρω λεπτομέρειες στο Oxford Literary Festival και σε wannabe συγγραφείς ανάλογων πονημάτων. Ο Pullman έβγαλε λοιπόν τη σκούφια του για τη συμμετοχή της Kidman στην ταινία, λέγοντας πως αυτήν και μόνο ονειρευόταν για το ρόλο, στεναχωρήθηκε λιγάκι όμως όταν θυμήθηκε πως ονειρευόταν επίσης τον Laurence Olivier, αλλά τελικά δεν του έκατσε και αναγκάστηκε να αρκεστεί στον λίγο πιο χοντροκομμένο Daniel Craig.

Φαντασία και Ιστορία χορεύουν με χρωματιστά κοστούμια της Γαλλίας του 17ου αιώνα, στο ημιμυθοπλαστικό ημιβιογραφικό παραμύθι που μπλέκει ένα χαμένο κομμάτι της ζωής του Μολιέρου με στιγμές διάφορων θεατρικών του ανθρώπου που άλλαξε το πρόσωπο της γαλλικής κωμωδίας.Η σίγουρα όχι ακαδημαϊκή, και σίγουρα απόλυτα risk-free προσέγγιση του θέματος από τον Tirard, τού εγγυάται ένα ασφαλές πέρασμα στο εμπορικό κομμάτι του γαλλικού κινηματογράφου, που όσο πάει και μεγαλώνει, σκεπάζοντας τις πιο ριψοκίνδυνες προσπάθειες μιας χώρας με ιστορία στον προχωρημένο κινηματογράφο, με ένα παχύ πέπλο ταινιών που δεν ενοχλούν και δεν ενθουσιάζουν. Ο Μολιέρος, μπορεί να θεωρηθεί ως χαρακτηριστικό δείγμα του φαινομένου, αποτελώντας συνεπέστατη ευρωπαϊκή μπλοκμπαστεριά, αφού δεν βασίζεται μόνο στο promotion της, αλλά σε αποζημιώνει και στην αίθουσα με τα υψηλά production values της, και την φορμουλαϊκά εμπορική κινηματογραφική γραφή. Δεν είναι τυχαίο που αποτελεί γαλλική ταινία της εγχώριας Village άλλωστε. Τώρα βέβαια, κάτω απ' όλη την επιφάνεια δεν κρύβεται παρά μια αθόρυβη πορδή με έρωτα, συγκίνηση, γέλιο και χαριτωμενιά, ένα Casanova (2005) με πρωταγωνιστή τον Μολιέρο. Η αφήγηση όμως, κυλάει τόσο στρωτά και αεράτα που άσχημη μυρωδιά δεν πιάνεις, κι ο Romain Duris απ' τη μία, που είναι ανερχόμενος ζεν πρεμιέ απ'τις εποχές του Le Divorce (2003) και του Arsene Lupin (2004) ακόμα, και η Laura Morante απ' την άλλη, που θυμίζει Μαρία Ναυπλιώτου και Κατερίνα Λέχου μαζί, αλλά στο πιο ώριμο και με εσάνς μπαχαριού απ' την Ιταλία επιπλέον, προσφέρουν και στα δυο μισά του δημογραφικού, ένα δροσερό πρωταγωνιστικό ζευγάρι που δεν χορταίνεις να βλέπεις.

Από τον τίτλο θα περίμενες κάτι σε καμπάνια κατά των πλαστικών εγχειρήσεων αλλά το ντοκιμαντέρ του Raphaël Sibilla σταμάτησε λίγο πριν να δείξει αυτο-εγχειρήσεις. Ξεκινώντας να καταπιάνεται με σεξουαλικές διαστροφές ανά τον κόσμο, έφτασε.. όπου το έβγαλε ο δρόμος.Όπως λέει το blurb, ο παραγωγός Emmanuel Prévost διάλεξε τον Γαλλο-Ελβετό σκηνοθέτη ακριβώς γιατί δεν είχε καμιά απολύτως εμπειρία γύρω από το θέμα. Και αυτό λειτουργεί ως ένα σημείο θετικότατα. Με συμπαθητική φάτσα και αφέλεια και ανυπόκριτη περιέργεια και αμεροληψία, ο Sibilla γύριζε για τρία (3) χρόνια τον πλανήτη γνωρίζοντας ανθρώπους. Και αυτοί είναι τελικά το θέμα του ντοκιμαντέρ του. Άνθρωποι που κάνουν όλα αυτά τα περίεργα και σοκαριστικά που έχεις ακούσει, αλλά το.. απολαμβάνουν και κυρίως δε βλέπουν γιατί να τα αντιμετωπίζουν έτσι. Άνθρωποι. Και έτσι κάπου εκεί χάνεται η μπάλα. Βλέπεις, για το μεγάλο κοινό μπορεί η κάμερα και τα αντικείμενά της να παρεκκλίνουν, όμως τα περισσότερα που διαλέγει να παρακολουθήσει είναι κοινότυπα για όσους δε συζητάνε δυο χρόνια με το είσαι το ταίρι μου για να δοκιμάσουν οτιδήποτε μη ιεραποστολικά ορθό ή απλά γεννήθηκαν χτες. Γι' αυτούς το ίδιο θα ήταν ένα ντοκιμαντέρ για το πόσο καλά παιδιά είναι οι χοντροί, οι χεβιμεταλάδες, οι γκέι ή οποιαδήποτε "μειονότητα" που περικλείεται μόνο από.. εισαγωγικά πια. Για τους υπόλοιπους η προσπάθεια έχει τόσο ενδιαφέρον όσο και η αναβίωση των σοκιουμαντέρ (i.e. τύπου Shocking Asia) που θα 'λεγες ότι επιχειρεί, κρίνοντας από διάφορα στιχάκια (τύπου "WARNING The images you are about to see may shock or offend some of you") της προώθησης.

Τελικά το φιλμ μένει μετέωρο να ισορροπεί σε φεστιβαλικά σκοινιά, προς τέρψιν κοινού που στο μεγαλύτερο μέρος του ισορροπεί με τη σειρά του στα όρια της συμβατικότητας. Και απλά ίσως να τα ξεχειλώνει κομματάκι.

Το δεύτερο trailer του τρίτου αραχνιάσματος των κινηματογραφικών αιθουσών (ή τέταρτο αν μετράς και το teaser και το "Venom teaser" που βγήκε μόνο στις αίθουσες πριν το 300 (2007)) έσκασε μύτη πριν λίγο, όπως είχε προαναγγελθεί, στο spiderman3oncomcast.com.

Ξεκινάει όπως και το 7λεπτο preview, με τη ρομαντζάδα στους ζωυφιακούς ιστούς και τον νέο Goblin, και συνεχίζει με πιο χορταστική κάλυψη του Venom. Για να ηρεμήσει κάπως τα νεύρα όλων των ανυπόμονων με τα οποία έπαιζε η προώθηση εδώ και μήνες (και μήνες), δείχνοντας ελάχιστη διάθεση να ρίξει μεγάλα κομμάτια με μαύρα γλιτσερά εξωγήινα συμβιωτικά στις Μάσες.

Δυο απροσάρμοστοι ερωτεύονται απροσάρμοστα και ζουν την απροσάρμοστη αγάπη τους σε μια ταινία που το τρέιλέρ της ανέβηκε στο apple.com. Όπως καταλαβαίνεις όλο και κάποια προσαρμογή θα υπάρχει στην ιστορία.

Ιστορία που ξεκινάει σε ένα ζωο-πάρτι μασκέ (ή πάρτι ζωο-μασκέ) όπου ο αετός του τίτλου συναντά την καρχαρία (του τίτλου, το μάντεψες). Εντυπωσιάζεται από το αρπαχτικό της εμφάνισης και την επίδειξη αντίστοιχης άνεσης σε βιντεο-αναμετρήσεις και, όπως συμβαίνει συνήθως στις ρομαντικές ιστορίες, τη πλησιάζει με την ακαταμάχητη ατάκα "θες να κάνουμε σεξ".

Όπως ξανακαταλαβαίνεις, πρόκειται για το μπάσταρδο που έκανε ο Napoleon Dynamite (2004) όταν συνάντησε τον Harry και τη Sally (που είχαν συναντηθεί από το 1989). Μπάσταρδο του οποίου τη πατρότητα διεκδικεί ο Νεοζηλανδός αβορίτζινας Taika Cohen, της φυλής των Te-Whanau-a-Apanui της οποίας τα μέλη φωτογραφίζονται με μουστάκα, πεταχτή χαίτη, απελπισμένο βλέμμα και την απαραίτητη γραβάτα όταν κάνουν απανωτά φιλμ μικρού μήκους που απανωτά τιμώνται σε απανωτά φεστιβάλ και φτάνουν μέχρι οσκαρικές υποψηφιότητες. Μπάσταρδο στο οποίο αν κολλήσεις μερικές ακόμα ετικέτες, όπως το παγερό πια "τύπου Sundance" και το ζεστό ακόμα "this year's Little Miss Sunshine", καταλαβαίνεις ότι ξεκίνησε από τη μητέρα των ανεξάρτητων φεστιβάλ, συνέχισε στο Generation τμήμα της Berlinale και τελευταία πέρασε από το όλο και πιο αναφερόμενο SXSW. Αυτό που δεν είναι το δεδομένο αλλά συνηθέστατα το ονειρικό για τέτοια φιλμ, είναι η διανομή που το συγκεκριμένο την είχε βρει πριν καν κουκουλωθεί για τις παγωνιές του Park City.

Με τις δάφνες της συμμετοχής που ήταν και το ζητούμενο για να συμπληρωθεί η αφίσα αλλά και τις συστάσεις όλων που σκόνταψαν πάνω τους στις κινηματογραφικές εκθέσεις, η Miramax βγάζει τον Αετό εναντίον Καρχαρία στις αμερικάνικες αίθουσες τη πρώτη του Ιούνη.

Από ανεπιθύμητο ορφανό, σε κοριτσάκι του τσίρκου, σε κοπέλα των καμπαρέ, σε γυναίκα θρύλος της Γαλλίας, η Edith Piaf πάλεψε με την ευαίσθητη φύση της υγείας της και την εξάρτησή της στα φάρμακα, με μόνα της όπλα τη δυνατή της προσωπικότητα, το θεόσταλτο ταλέντο της κι αυτήν την πείνα στο βλέμμα του ανθρώπου που ξέρει ότι μπορεί και πρέπει να διεκδικήσει το μεγάλο πεπρωμένο της, με όποιο τίμημα.Πολύ συγκινητική, πολύ επαγγελματική, πολύ φορμουλαϊκή, πολύ δυνατή, πολύ μουσική, η βιογραφία του Μικρού Σπουργιτιού με τα μεγάλα φτερά, είναι σε όλα της... πολλή. Ακολουθώντας κατά γράμμα την εξέλιξη των μουσικών βιογραφιών από τα μίζερα παιδικά χρόνια με την πρώτη μεγάλη αρρώστια, στη δύσκολη ενηλικίωση με την πρώτη εξάρτηση, στην ανακάλυψη του ταλέντου με την πρώτη αναγνώριση, στην παραγνώριση του ταλέντου με την πρώτη αποτυχία, στην αποδοχή του πάθους με τον πρώτο έρωτα, η ιστορία της Piaf είναι η ιστορία οποιουδήποτε άλλου την ιστορία του οποίου έχεις δει σε ταινία, μια ιστορία διαρκών εξαρτήσεων, στους άλλους, στο αλκοόλ, στα φάρμακα, στη δουλειά, και λίγο πριν το τέλος, στην ίδια τη ζωή. Προσπαθώντας να διαφοροποιήσει λίγο το πράγμα, ο Dahan διπλώνει το timeline παίζοντας κομμάτια του φιλμικού παρόντος παράλληλα με σχετικά κομμάτια του παρελθόντος, με αποτέλεσμα τις περισσότερες φορές τα πράγματα να κουβαριάζονται αρκετά για να πρέπει να κρατάς τις χρονολογίες σε σημειώσεις αν θες να βγάλεις άκρη. Το πιθανότερο είναι όμως πως δεν θα θες, αφού όσα κομμάτια της ταινίας δεν βράζουν από συγκινησιακή φόρτιση, είναι παράδοξα ψυχρά κι απόμακρα, ίσως για να σ' αφήνουν να χαλαρώσεις και να χαρείς την ωραία μουσικούλα, ίσως γιατί η προηγούμενη ταινία του Dahan ήταν τα Πορφυρά Ποτάμια II. Αν ισχύει το δεύτερο ενδεχόμενο, τουλάχιστον ο Γάλλος έχει κάνει τεράστια πρόοδο. Αλλά πάλι καλά που έχει την Marion Cotillard στον κεντρικό ρόλο, η οποία με την ερμηνεία της εκτινάσσεται σε πρωταγωνίστρια πρώτου μεγέθους, έστω και με την αβάντα της περσόνας που υποδύεται, και την παρατραβηγμένη εμμονή του σκηνοθέτη στην ανάδειξη των δυνατοτήτων του μακιγιάζ.

Νεαρός μηχανόβιος πουλάει την ψυχή του στο Διάβολο για να σώσει τον πατέρα του, αλλά ο Διάβολος τον προδίδει και καταλήγει και ορφανός, και θυμωμένος, και χωρίς γκόμενα, και πουλημένος. Αρκετά χρόνια και κασκαντερικά αργότερα, η Διάβολος έρχεται να εξαργυρώσει την επένδυσή του, και του δίνει τη δύναμη να αρπάζει φωτιά και να γίνεται σκελετός, με αντίστοιχης έμπνευσης μηχανή: γίνεται ο Ghost Rider, με αποστολή να μαζέψει τις καταραμένες ψυχές για λογαριασμό του πατέρα Διαβόλου, πριν τις προλάβει ο γιός.Μετά το Daredevil (2003), ο Mark Steven Johnson επιστρέφει για να σακατέψει άλλον έναν ήρωα της Marvel, λιγότερο δημοφιλή αλλά περισσότερο σκοτεινό, μετατρέποντάς τον σε παιδικής κατανάλωσης συνοδευτικό pop corn και αναψυκτικού. Αν ξεπεράσεις το παρανοϊκό μιξάζ που βρίσκεται μονίμως σε overdrive και τους χοντροκομμένους χαρακτήρες που περιτρυγιρίζουν τον καβαλάρη με το περπάτημα της συγκαμμένης γαλοπούλας, θα την πάθεις απ' τα κιτσάτα εφέ που τυλίγουν το βρεφικής σύλληψης σενάριο στις φλόγες της κολάσεως. Ο Ghost Rider του Johnson, έχει μαγέψει τα ταμεία στην Αμερική και στην Ευρώπη, κάτι που δείχνει ότι το κοινό έχει αναπτύξει πολύ σβέλτα αντανακλαστικά στα instant trashics, δεν αποκλείεται όμως η ταινία να αποτελέσει αγαπημένη ένοχη απόλαυση για πολλούς, που θα καταλάβουν νωρίς ότι ετούτος ο Ghost Rider ήθελε όταν μεγαλώσει να γίνει κωμωδία.

Τέσσερα γαϊδουρορφανά συναντιόνται σε ένα τεράστιο εργοστάσιο σοκολάτας φαινομενικά τυχαία, όμως περνώντας από μια ντουλάπα σε μια μυθική χώρα, ανακαλύπτουν ότι είναι αδέρφια, με αποστολή να απαλλάξουν αυτό το μέρος απ' την κακιά του βασίλισσα.Ο Τσάρλι και το Εργοστάσιο Σοκολάτας (2005), τα Χρονικά της Νάρνια (2005) κι ο Harry Potter, είναι τρεις μόνο απ' τις "επικές ταινίες" που υποτίθεται ότι σατιρίζουν οι δυο (χειρότεροι απ' ό,τι φαίνεται) απ' τους έξι σεναριακούς αυτουργούς της πολιτιστικής παρακαταθήκης των Scary Movie, με τους Πειρατές της Καραϊβικής (2006), τον Κώδικα Ντα Βίντσι (2006), τους X-Men, τον Nacho Libre (2006), το Click (2006) και φυσικά το Snakes on a Plane (2006), να προστίθενται για άρωμα στη διεστραμμένη αντίληψη των δημιουργών για την έννοια του έπους (που φαίνεται να ερμηνεύεται ελεύθερα ως οτιδήποτε άλλο δεν καλύπτεται απ' τους όρους scary και date movie). Για ευνόητους λόγους οι δύσμοιροι οι Wayans συνεχίζουν να μαζεύουν κακό κάρμα, καθώς οι συνεργάτες τους ρίχνουν όλο και πιο χαμηλά το επικών αξιώσεων σαδιστικό χοντροκομμένο "χιούμορ" του διευρυμένου franchise, που εκτός απ' το να ανοίγει νέα επίπεδα κατάντιας, υπηρετεί τον κινηματογράφο και μέσω της απαράμιλλης ικανότητάς του να κάνει τις ταινίες που "σατιρίζει" να φαντάζουν πολύ καλύτερες απ' ο,τι στην πραγματικότητα ήταν όταν τις έβλεπες στο κανονικό τους.

Ξεκινά αύριο και θα συνεχιστεί μέχρι τη άλλη Κυριακή, με προβολές στο Αττικόν, τον Απόλλωνα και το Γαλλικό Ινστιτούτο (το οποίο και το διοργανώνει), το 8ο Φεστιβάλ Γαλλόφωνου Κινηματογράφου. Και μάλιστα με... βερολινέζικο χρώμα, με την ταινία που άνοιξε και τη φετινή Berlinale, τη La Môme (2007).

Ομόφωνα και ανεξάρτητα αποφασίσαμε ότι η διοργάνωση έχει φέτος περισσότερο ενδιαφέρον από κάθε άλλη φορά, με εμπλουτισμένο πρόγραμμα που μετράει πάνω απο 60 γαλλόφωνες παραγωγές, με μεταμεσονύχτιες προβολές με τη συνδιοργάνωση των Νυχτών Πρεμιέρας, με τρία ολόκληρα αφιερώματα (στον παραγωγό των μεγάλων στιγμών του Γαβρά, Jacque Perrin, στον μάστορα του γαλλικού slapstick, Pierre Richard, και στο γαλλικό animation), και με ένα κάρο προσκεκλημένους συντελεστές (αφού αποδεδειγμένα είναι μαγνήτης για το κοινό). Αρκετούς απ' τους τελευταίους μάλιστα, θα μπορέσεις να τους δεις από κοντά κι ανέξοδα, αφού έχουμε για δώσιμο καμιά εβδομηνταριά προσκλήσεις. Βιάσου να κλείσεις θέση.

Τελικά ο Μικρόκοσμος, η μια και μοναδική αίθουσα που αγκάλιασε τη Ψυχή στο Στόμα (2006), αποδείχτηκε και η καλύτερη επιλογή για τη παρουσίαση της δεύτερης ταινίας του Γιάννη Οικονομίδη. Όσοι πέρασαν από κει αισθάνθηκαν πολλοί, ήπιαν και κανά ποτάκι στο φουαγιέ, είδαν και τις σχετικές εκθέσεις που τρέχαν, γνωρίστηκαν μεταξύ τους και κατέρριψαν και όλα τα ρεκόρ προσέλευσης για να τους θυμούνται. Και μετά από περίπου 8 χιλιάδες εισιτήρια σε διάστημα τριών (3) βδομάδων, όλοι οι συντελεστές μαζεύτηκαν για να το γιορτάσουν μαζί με το κοινό τους.

Και να λύσουν και καμιά απορία και να πουν και κάνα παραλειπόμενο. Και μετά από καναδυό ώρες αποδείχτηκε ότι άνετα μπορούσαμε και να ξημερώσουμε εκεί. Αφού από τη μια ο σκηνοθέτης αποδείχτηκε εξαιρετικά διαβασμένος και με σαφέστατη άποψη. Και όλο το καστ με απέραντη αγάπη και πάθος για το έργο, σε βαθμό που όπως λέει ο verbal να ψιλονομίζεις ότι είσαι μπροστά στη δημιουργία μιας αίρεσης που κάποια στιγμή θα σοκάρει το κόσμο με την αναπόφευκτη αυτοπυρπόληση σε πολιορκημένη φάρμα. Και από την άλλη το κοινό αποδείχτηκε λιγότερο ψαγμένο και σε επαφή με τη πραγματική ελληνική πραγματικότητα απ' ότι ίσως θα ήθελε να πιστεύει. Μ' αυτά και μ' αυτά στο βίντεο δε χώρεσαν παρά μόνο ελάχιστα και έμεινε έξω ο Ερρίκος Λίτσης. Αφού εκτός από πιο εμβληματική φιγούρα του ελληνικού κινηματογράφου στο νέο αιώνα αποδείχτηκε και η πιο χειμαρρώδης, και δε βρήκαμε ούτε ένα απόσπασμα που να ολοκληρώνει σε χρόνο που να μην υπερκαλύπτει τη συνολική διάρκεια του μοντάζ.

Μοντάζ αποδείξεων που έκανε ο verbal, από υλικό ωρών που γύρισε η estelle.

Ξεκινώντας από τα ρουτούμπια κυκλοφορεί από χτες στα διαδίχτυα και ένα πρόμο για τη δεύτερη ταινία με τον Neil Gaiman στα σεναριακά credits και τη πρώτη που βασίστηκε σε αυτόνομο έργο του.

Υπεραυτόνομο μάλλον αφού τα limited series που είχε βγάλει με τον Charles Vess κάτω από τον τίτλο Stardust, στα τέλη του 20ου αιώνα, τα έκανε στη συνέχεια και νουβέλα. Με κεντρικό ήρωα έναν νεαρό που, όπως δείχνει και το πρώτο μισό του πρόμο και αναφέρει και η επίσημη σύνοψη, θα πρέπει να περάσει στην απέναντι πλευρά ενός.. τοίχου για να κερδίσει την καρδιά της αγαπημένης του (και ωραίας του χωριού του τοίχου). Από κει και πέρα το βίντεο, αποκυρηγμένο ήδη από τον συγγραφέα στο blog του, είναι περισσότερο αξιόλογο απ' ότι θα περίμενες. Φανερά βέβαια συγκολλημένο από υλικό στο στάδιο της παραγωγής και με το θέμα των Πειρατών να δίνει το ρυθμό, έχει στιγμές που γίνεται συναρπαστικό. Ειδικά στα μακρινά πλάνα και στις σκηνές με τη Michelle Pfeiffer να λάμπει. Από την άλλη, πέρα από τα ψηφιακά εφέ που ουσιαστικά είναι ανύπαρκτα, κάποιες άλλες σκηνές είναι απαράδεκτες και ειδικά όλες με τη Claire Danes να κάνει το χοντροκομμένο αντίγραφο της Gwyneth Paltrow.

Ο συγγραφέας έχει μια θέση στη μυθολογία των κόμικ για τον Sandman του (και το βούλωμα στον McFarlane) αλλά το σενάριο για το MirrorMask (2005) το 'γραψε κατά παραγγελία, για να γεμίσουν τα ράφια των ντιβιντάδικων στη κατηγορία "οικογενειακό φανταστικό". Ο σκηνοθέτης, Matthew Vaughn, έχει αποκτήσει ακόμα και στην Ελλάδα καλτ φήμη για το Layer Cake (2004) (και έκανε και πριν τον παραγωγό του Guy Ritchie) αλλά παράτησε στη μέση τους τρίτους X-Men μέσα σε φήμες ότι τους κατέστρεφε. Και η ταινία που έψαχνε ημερομηνία μέχρι πολύ πρόσφατα, θα βγει τελικά στις 10 Αυγούστου απέναντι στο τρίτο Rush Hour.

Όπως είναι κανόνας για τη Pixar, το τίζερ για την επόμενη παραγωγή της βγήκε στις αίθουσες προσκολλημένο στη προηγούμενη, τα Cars (2006). Λίγο νωρίτερα είχε ξεχυθεί στα internets, στα Γαλλικά όμως. To τρέιλερ του Ratatouille (2007) που αποτελεί τη φετινή πρόταση της εταιρίας με τη καλυτερότερη φήμη στο 3D animation, έχει προγραμματιστεί να βγει με το Meet the Robinsons (2007), της μαμάς (πια) Disney, στα τέλη του μήνα. Αλλά η ταϊβανέζικη εκδοχή του κάνει το γύρο των διαδιχτύων από χτες, ευτυχώς υποτιτλισμένη.

Αυτή τη φορά (σε αντίθεση με το γαλλόφωνο τίζερ που βγήκε και αγγλόφωνο) δεν είναι καθόλου σίγουρο ότι την ίδια εκδοχή, χωρίς πολύπλοκους αρχαίους κινέζικους χαρακτήρες, θα δει και ο υπόλοιπος κόσμος μετά από δυο βδομάδες. Κρίνοντας όμως από το γιαπωνέζικο τρέιλερ (που δε μπορώ να το βρω πια online) των απίθανων Απίθανων (2004), αυτή είναι και η καλυτερότερη βερσιόν. Αφού επικεντρώνεται παραδοσιακά ήρεμα ασιατικά στην ιστορία και τους χαρακτήρες (έστω και χωρίς αλλόφρονες γιαπωνέζους εκφωνητές να προσπαθούν να συντονιστούν με τα χείλια των ηρώων στη μετάφραση). Και φέρνει στο επίκεντρο την εκπληκτική δουλειά που έκανε και πάλι ο Brad Bird στη σκηνοθεσία. Ο πραγματικός κύριος Απίθανος της Pixar και ήρωας των Μαζών δεν είχε μπλεχτεί όμως στο project από την αρχή. Το είχε αναλάβει ο Jan Pinkava με Όσκαρ κινουμένου σχεδίου μικρού μήκους για ένα από τα άπειρα εκπληκτικά μικρομηκάδικα της εταιρίας, το Geri's Game (1997), και.. δεν έκανε και πολλά μετά. Και με αυτή τη.. κεκτημένη ταχύτητα ανέλαβε προφανώς να μαγειρέψει και το "rat-a-too-ee" και κάπου του έκοβε η συνταγή. Έτσι ο κύριος Bird έσκισε με μια κίνηση το σακάκι και το πουκάμισό του για να αποκαλύψει από κάτω τη κόκκινη φόρμα με το B στο στήθος. Kαι να υπερασπιστεί τη μητρόπολη των κινουμένων σχεδίων από κάτι χαρούμενους πιγκουίνους που μετά το χορό που κάναν για τη Warner πήγαν στη Sony να σερφάρουν κι αυτοί τον Ιούνη, στο Surf's Up (2007).

Το σενάριο λοιπόν ξαναγράφτηκε από την αρχή αλλά τα σκηνικά στα οποία είχε γίνει τεράστια δουλειά παρέμειναν. Μαζί με την ανησυχία για την έκβαση ενός φιλμ με πρωταγωνιστή ένα πόντικα των υπονόμων. Και μπορεί όλοι να υποπτεύτηκαν από την αρχή, και να έχει γίνει κοινό μυστικό της βιομηχανίας από το χειμώνα, ότι το φιλμ παλεύει να γίνει.. ποσοστό της εμπορικής επιτυχίας προηγούμενων αντίστοιχων προϊόντων. Αλλά για μένα μόλις έγινε το πιο αναμενόμενο του καλοκαιριού.

Μπορεί ο verbal να χρειάστηκε βοήθεια για να την εντοπίσει στο τρέιλερ και να ψάχνεις να τη βρεις ανθυποδέκατη στα credits, αλλά η Fergie (κατά κόσμο Stacy Ferguson) είναι η πρωταγωνίστρια του ματιού στο Grindhouse (2007). Και το επιβεβαιώνει με το εξώφυλλο στο τεύχος Απριλίου του MAXIM που κυκλοφορεί σήμερα κατά States μεριά.

Ήδη είπαμε από πέρσι τον Μάη ότι η φροντγούμαν των Black Eyed Peas (και Dutchess μόνη της από το Σεπτέμβρη) έχει ένα ρολάκι στο gory Planet Terror του Rodriguez. Και αυτή την εποχή μαυρίζει το κωλαράκι της (στον ήλιο). Και η Rosario Dawson δυστυχώς δε τη συντροφεύει στη φωτογράφιση για να συνεχίσω να συγκρατώ τα σάλια μου. Και το μόνο αξιόλογο παρατήρησης στη Mary Elizabeth Winstead και τη Rose McGowan από τις υπόλοιπες του καστ που διακοσμούν το εξώφυλλο, είναι ότι η τελευταία φαίνεται να άρχισε να τρώει και τίποτάλλο εκτός από τον Rodriguez (ή της φωτοσόπιασαν παραπάνω κιλά που θα 'ναι παγκόσμια πρωτιά).

Οπότε για να πούμε και τίποτα να περάσει η ώρα (μισο)ασάλιωτα, η χτεσινή Page Six αναφέρει ότι το φιλμ δε πρόκειται να πάρει τίποτα παρακάτω από NC-17 (βλ. αυστηρώς ακατάλληλο για ανηλίκους) χωρίς σοβαρές περικοπές. Τα παραδείγματα σκηνών που χρειάζονται ψαλίδι βέβαια είναι από τα.. ψευτο-τρέιλερ του Rob Zombie και του Eli Roth που θα παίζουν ανάμεσα στα δύο έργα. Το άπαιχτο φαίνεται να είναι του πρώτου όπου "ένα χαριτωμένο, ξώβυζο κοριτσάκι είναι άγρια δεμένο σε ένα τραπέζι από σατανικές γυναίκες Ναζί πειραματίστριες που αρχίζουν να της ρουφάνε το αίμα και, ενώ ουρλιάζει από αγωνία, τη μαρκάρουν σα ζωντανό με μια καρβουνιαστά καυτή ατσαλένια σβάστικα". Και επιπλέον "όλα τα κοριτσάκια στο στρατόπεδο συγκέντρωσης [των σατανικών γυναικών Ναζί πειραματιστριών] είναι ξώβυζα". Το δεδομένο βέβαια είναι ότι ακόμα και να περάσουν τους γέρους της MPAA που κάθονται και κολλάνε σε τέτοιες.. μικρολεπτομέρειες για να δώσουν rating σε μια ταινία, τα τρέιλερ δεν πρόκειται να τα δούμε στην Ελλάδα. Αφού η Odeon, όπως και άλλοι διανομείς, αποφάσισε να πάρει τη δεύτερη οψιόν των Weinstein και να βγάλει δυο ταινίες στις αίθουσες, κατακρεουργώντας τη συνολική σεξο-ματσο-κατακρεουργική εμπειρία. Το Ολλανδικό Inglorious Bastards έχει ήδη βγάλει την.. ευρωπαϊκή αφίσα, παραποιημένη να λέει "two great movies for the price of two!" και "get ready to spend some serious money!" και άλλα σχετικά για γέλια και για κλάματα.

Τα εξώφυλλα του MAXIM έρχονται αποκλειστικά από το Just Jared, μέσω του φίλου μας του JoBlo.

Στην τροχιά της η ιστορία της Πηγής της Ζωής περιστρέφεται γύρω από ένα αδιευκρίνιστης ειδικότητας επιστήμονα, λίγο πολύ όπως και στο Π (1998). Με αντίστοιχη τεράστιας έκτασης ψύχωση, να βρει τη θεραπεία για τον εγκεφαλικό όγκο που σκοτώνει την αγαπημένη του. Τα υπόλοιπα για παράλληλες αφηγήσεις και χιλιετίες αγάπης είναι μόνο η αρχή της σύγχυσης.
Στη τρίτη του ταινία ο Aronofsky δεν εγκαταλείπει, εκτός από τη τόλμη το φεύγα και τη μαεστρική υπερβολή των προηγούμενων, ούτε τους βασικούς του συνεργάτες που τους έφτιαξε και (ίσως) τον έφτιαξαν, τον Clint Mansell στη μουσική επένδυση και τον Matthew Libatique στη κινηματογραφία, με τα αναμενόμενα υπέροχα αποτελέσματα. Και δε προδίδει ούτε το όραμά του για το οποίο πάλεψε χρόνια ενάντια σε αποχωρήσεις πρωταγωνιστών αξίας Cate Blanchett, περικοπάρες προϋπολογισμού, και δημιουργικές διαφορές με καλλιτεχνάρες με αποψάρες τύπου Brad Pitt. Ούτε τους φανατικούς του φίλους που περίμεναν από αυτόν ακόμα ένα ξεχωριστό εγκεφαλικό αριστούργημα, έστω και με ψεγάδια μετά από έξι χρόνια φουρτούνας. Φουρτούνα που συνεχίστηκε και μετά το άνοιγμα της ταινίας στη Βενετία μέσα σε αποδοκιμασίες και χειροκροτήματα. Και τη σύγχυση δε βοηθάει, ούτε έχει και καμιά υποχρέωση να το κάνει, η αφηγηματική μελωδία που συνθέτει ο δημιουργός παρεμβάλλοντας εικόνες από πεντακόσια χρόνια πριν και άλλα τόσα μετά. Εικόνες που ξεπηδούν ρεαλιστικά (η μεσαιωνική μέσα από τις σελίδες του βιβλίου που γράφει η πρωταγωνίστρια, για παράδειγμα) και περνάνε σε επίπεδο που, κυριολεκτικά, δεν έχει κανένα περιορισμό να πατάει στο έδαφος. Εικόνες που συνθέτουν σκηνές απερίγραπτες και αΐδιες, τολμηρές και μεγαλειώδεις που προορίζονται να τις κουβαλάς και να σε στοιχειώνουν μέχρι να τις χρειαστείς.

Με άλλα λόγια το πιο φιλόδοξο δημιούργημα του Darren Aronofsky είναι συνεπέστατο στα λοιπά με τη δημιουργική του πορεία. Διαπραγματεύεται αριστουργηματικά την αποδοχή της απώλειας και την άρνηση της λατρείας (ή τη συμφιλίωση με το θάνατο και την αποφυγή της ψυχωτικής ασφυκτικής αγάπης, αν θες να το συγκεκριμενοποιήσεις περιορίζοντάς το σώνει και καλά). Χωρίς σκληρά φτηνά και εν τέλει κατανοητά ψευτοδιανοουμενίστικα πόδια (δεν έχει πρεζάκια αποχαυνωμένα στη τηλεόραση ή ιρανούς να περπατάνε στην έρημο).

Περιμένοντας το Πάσχα στο Πήλιο, δυο φιλικά ζευγάρια και η κόρη του ενός, μπλέκουν τα μπούτια τους όταν ένας φόνος δρα ως καταλύτης για να κορυφωθεί η αναπόφευκτη ένταση που χτίζουν ανάμεσά τους τα μεταξύ τους μυστικά.Μια πενταετία μετά το Brazilero (2001) (και μια δεκαετία μετά το Βαλκανιζατέρ (1997)), ο Γκορίτσας επιστρέφει αν μη τι άλλο για να μας θυμίσει ότι οι ταινίες θέλουν το χρόνο τους για να γίνουν. Βέβαια τη συγκεκριμένη δε φαίνεται να τη βοήθησε ιδιαίτερα η διαδικασία ωρίμανσης. Παρά τις γεμάτες υποσχέσεις εντάσεις που κρύβει ανάμεσα στους χαρακτήρες το ύπουλο σενάριο με τα ενδιαφέροντα γυρίσματα από ανθρωπινοσχεσεδιάρικο σε ψυχολογικό φιλμ-νουάρ, η σκηνοθεσία το ακολουθεί κάπως αμήχανα, ενώ οι μπόλικοι παράπλευροι χαρακτήρες καταλήγουν να έχουν φολκλορικό ενδιαφέρον, αφού δεν αναπτύσσονται ποτέ σε κάτι συγκεκριμένα καθοριστικό για την πλοκή. Εκτός ίσως απ' τον ήρωα του Ερρίκου Λίτση, που λειτουργεί σα βεβιασμένο άλλοθι για τη λύση του χαλαρωμένου απ' το πελαγωμένο μοντάζ μίτου.

Οι πιο σίγουροι λέγαν ότι η Disney απλά θα άφηνε τη ταινία να πουληθεί μόνη της. Οι πιο ανήσυχοι είχαν βγάλει δελτίο καιρού με πρόγνωση για νεροποντές στα καραϊβικά ταμεία στις 25 του Μάη και αναβολή της πειρατικής απόβασης για πιο καλοκαιρινές μέρες. Όλοι βλέπαν τους ανθρώπους στα υπόγεια του κάστρου της Ωραίας Κοιμωμένης να κρατάνε μπουντρουμωμένο ακόμα και τον τίτλο του τρίτου φιλμ, χωρίς να τον έχουν επιβεβαιώσει επίσημα-επίσημα. Το τίζερ για το Σεντούκι του Νεκρού (2006) είχε χωθεί σφήνα στο περσινό Super Bowl, αρχές Φλεβάρη, με το άνοιγμά του να γίνεται τον Ιούλιο και το πλιάτσικο να ξεπερνάει κάθε ρεκόρ. Με το Τέλος του Κόσμου δυοτρείς μήνες μακριά, ούτε τρέιλερ, ούτε τίζερ, ούτε πόστερ, ούτε σελίδα, ούτε καν επιβεβαίωση του καστ ή οτιδήποτε άλλου δεν είχε σκάσει μύτη. Μόνο κάτι φωτογραφίες από δω κι από κει που η ποντικο-εταιρία έπνιγε σα ποντίκια.

Όλα άλλαξαν αυτό το σαββατοκύριακο. Πόστερ βγήκαν πεντέξι μαζεμένα, σελίδα ανέβηκε έστω και χωρίς περιεχόμενο, και το τρέιλερ μπορείς να το ενσωματώσεις (όπως συνηθίζεται πια) από τώρα στη σελίδα σου. Με τη προοπτική να παίξει όταν βγει και να ανεβεί μαζικά το ψόφιο buzz. Όταν το δούμε, στις 19 του μήνα, θα έχουμε και περισσότερα.

Λαθρομετανάστης μικροεγκληματίας εκτελεί φόνο στην Αθήνα, επιστρέφει στη χώρα του ψάχνοντας μια καινούρια αρχή, και καταλήγει στη φυλακή για την εκεί του τάση προς μικροκλοπές, αφού τον καταδόσει ο στρατιωτικός πατέρας του. Στις σκληρές συνθήκες της φυλακής, γνωρίζει το Θεό, έναν Γερμανό ισοβίτη, την τέχνη, την ανθρωπιά, και το αίσθημα της μεταμέλειας. Έτσι, όταν δραπετεύει απ' τη φυλακή κατά τη διάρκεια πραξικοπήματος, ξαναπερνά τα σύνορα κι επιστρέφει στην Ελλάδα για να παραδοθεί για το φόνο.Περιστρεφόμενο γύρω από συναισθηματική καρδιά αντίστοιχη των Ζωών των Άλλων, το Eduart θα μπορούσε να γίνει για την Ελλάδα ό,τι το οσκαρούχο hit για τη Γερμανία, αν ήταν πιο ευρύ στο ερμηνευτικό του φάσμα και πιο πλούσιο στα κεφάλαια της αφήγησής του. Η ιστορία μεταστροφής του, μεθοδική και καλοστημένη, ακολουθεί στρωτή αναμενόμενη διαδρομή, χωρίς να υποκύπτει σε μελοδραματισμούς, ούτε όμως να καταφέρνει να απογειωθεί συναισθηματικά. Η Αντωνίου έγραψε και ξαναέγραψε το σενάριο μετά από πολύωρες συνεντεύξεις με τον εμπνευστή της ιστορίας της, τον Eduart Leka, οπότε θα περίμενε κανείς πιο έντονο ξεψάχνισμα του πυρήνα του, βαθύτερη τομή στην ψυχή του φυλακισμένου, αλλά πάλι μπορεί απλά να μιλά ο κυνικός μέσα μου που τα βλέπει σχηματικά. Όπως και να 'χει, η απεικόνιση είναι σαφώς πιο πειστική απ' αυτήν του von Donnersmarck, ακόμα κι όταν ο Durmishi χάνει την ισορροπία του εκφράζοντας με επαναλαμβανόμενες μούτες τη βουβή έλλειψη δικαιολογιών περισσότερο, παρά ενοχών. Σα μικρό παιδάκι που έφαγε όλα τα μπισκότα και δεν έχει σκύλο να ρίξει το φταίξιμο. Έτσι όπως είναι πάντως, το φιλμ της Αντωνίου μπορεί να περηφανεύεται production values που ανεβάζουν την ελληνική κινηματογραφική παραγωγή αρκετά επίπεδα πιο πάνω, και παράλληλα τη βγάζει απ' την εκφραστική και θεματική της μονοτονία, για να δείξει το δρόμο προς ένα εξαγώγιμο προϊόν αξιώσεων, δίχως απαραίτητα τις πλάτες της τεράστιας κατά παραγγελία παραγωγής. Ας ελπίσουμε τώρα να δούμε και κάτι πιο ψυχολογικοθριλεροειδές από τη δημιουργό, που φαίνεται πως το 'χει.

Στα σεναριακά credits μπορεί να μην υπάρχει ο Σέξπιρ αλλά υποχρεωτικά αναφέρω κι εγώ ότι το Βραδυνό Συμπόσιο είναι χαλλαρά βασισμένο στον Άμλετ. Χρονικά τοποθετημένο περίπου χίλια χρόνια πριν, στη περίοδο των Πέντε Δυναστειών και Δέκα Βασιλείων, το φιλμ μπλέκει κι άλλους μύθους στην ιστορία του, που από τα credits ακόμα θέλει κεντρικό χαρακτήρα μια αυτοκράτειρα που χηρεύει. Και γατζώνεται στην πιο μεγάλη πολυθρόνα της αυτοκρατορίας, σα γυναίκα του κουνιάδου της που έτσι λίγο δηλητηρίασε τον άντρα της για να τον διαδεχτεί. Ε και σα λογικός άνθρωπος έχει βάλει επόμενο όνομα στη λίστα του βασιλικού νεκροθάφτη τον γιο του δολοφονημένου.
Το μόνο άλλο βασικό που χρειάζεται να ξέρεις είναι ότι η Κίνα έστειλε στα Όσκαρ την Κατάρα του Κίτρινου Λουλουδιού (2006) μέσα σε κριτική αποδοκιμασία του Συμπόσιου (ή Δείπνου Δολοφόνων αν είσαι Έλληνας μεταφραστής), και τελικά έκανε χάρη στο Χονγκ Κονγκ που το υπέβαλλε υπερήφανα σα δικό του. Άρα δε χρειάζεται εγώ να πω ότι εκεί που ο Zhang Yimou το είδος "κινέζικη ιστορική με αεροπλανικές σπαθομαχίες" το γάμησε και ψόφησε, ο Feng Xiaogang (με μεγάλη ιστορία στη mainstream κωμωδία στη πατρίδα του, λέει) το επανακαθόρισε στα πρότυπα των χογκογκέζικων ματοβαμμένων οπερών. Ασυγκράτητο στο μελόδραμα που υπηρετεί τις στιγμιαίες εξάρσεις βίας, στην απεικόνιση αυτής τη βίας με ρεαλιστικούς κουβάδες αίματος, και την οπτική χλιδή (που καθυστέρησε τη παραγωγή σε πολλές φάσεις, αν κατάλαβα καλά), το φιλμ είναι και αναπολόγητα αργό στα περισσότερα σημεία. Αντίθετα με ότι θα περίμενες, ακόμα και για τις Μάσες που διαβόητα αρχίζουν τα χασμουρητά ενώ το τελευταίο κομμένο κεφάλι δεν έχει σταματήσει να πετάει, το slow motion λειτουργεί συνολικά, και όχι μόνο στις σκηνές που το κόκκινα ζουμιά σπιλώνουν το χιόνι. Και το αποτέλεσμα είναι μια κλάση ανώτερο από τις τελευταίες βαρετές σχετικές προσπάθειες. Αλλά προδίδεται από τη πρωταγωνίστριά του που προσφέρει μέχρι και το κωλαράκι της για να σου τραβήξει το ενδιαφέρον, όμως είναι πολύ baby και πολύ baby face για τέτοιο ρόλο. Δυστυχώς η ασύγκριτα καβλιάρα, ειδικά σε ρόλους σκύλας, Gong Li έκανε το λάθος να ξαναεμπιστευτεί μετά από τόσα χρόνια τον Yimou (και άρα δε μπορούσε να παίζει παράλληλα κι εδώ see?).

Χειρίστρια καμερών ασφαλείας που βλέπουν παρηκμασμένη γειτονιά της Γλασκόβης, αναστατώνεται όταν στην οθόνη της εμφανίζεται γνώριμος απ' τα παλιά, υπεύθυνος για το βαθύ τραύμα που την έχει οδηγήσει να βλέπει όλη της ζωή σαν σε γυάλα. Ξαφνικά η μιζέρια της αποκτά νόημα, αφού αποφασίζει να τον παρακολουθήσει, και, ίσως, να πάρει και την εκδίκησή της. Η πρώτη μεγάλου μήκους ταινία της οσκαρούχου (για τη μικρόμηκη Wasp το 2005) σκηνοθέτιδας, κουβαλάει ένα σωρό βραβεία πάνω της, με αυτά της κριτικής επιτροπής των Κανών και του ανερχόμενου ταλέντου στα BAFTA να ξεχωρίζουν, ως επιβεβαιώσεις της αντανακλαστικής κριτικής λατρείας στην αντικινηματογραφική κινηματογράφηση. Ακυρώνοντας τη δυνατότητα ταύτισης μέσω της στρυφνής, στεγνής της αφήγησης, και καθυστερώντας εξαντλητικά να του ανοίξει χαραμάδα να μπει στην ιστορία, η Arnold κάνει τον θεατή να νιώθει εξαιρετικά άβολα στον κόκκινο δρόμο της, και στη συνέχεια προσφέρει μια μάλλον επώδυνη κινηματογραφική εμπειρία σε όποιον δεν έχει χάσει την υπομονή του κι αρχίσει τις μαντεψιές για το τι γίνεται στο στόρι που περιμένει ν' αρχίσει. Αποτέλεσμα μάλλον αναμενόμενο από ταινία που προέκυψε απ' τα πειραγμένα μυαλά των Δογματιστών, οι οποίοι με το Red Road ξεκινούν ένα καινούριο κινηματογραφικό πείραμα με τίτλο Advance Party, που ξεπήδηξε από workshop σεναρίου του Sundance. Το Red Road αναμένεται να ακολουθήσουν άλλες δύο ταινίες, που θα έχουν τους ίδιους επτά χαρακτήρες, να περιφέρονται στην ίδια πόλη, αλλά να κάνουν διαφορετικά πράγματα, που θα σκεφτούν οι άλλοι δύο σκηνοθέτες. Καλά κουράγια.

Σε σενάριο Κώστα Γαβρά, το Mon Colonel προσπαθεί εξ’ ορισμού να κάνει έμμεσο πολιτικό σχόλιο, πάνω στην παρούσα κατάσταση στη μέση Ανατολή, εκμεταλλευόμενο την ιστορία του Γαλλο-Αλγεριανού πολέμου (του ποιου;) πενήντα χρόνια πριν, που αναβιώνει μέσα από το ημερολόγιο του Γκι, νεαρού ιδεαλιστή και ρομαντικού εθελοντή.
Επειδή όμως, για να επιβάλεις ειρήνη στους άξεστους Αλγεριανούς (sic), πρέπει να κάνεις πόλεμο και επιπλέον να τους πείσεις ότι είναι για το καλό τους (ring a bell?), ένας σκληρός Συνταγματάρχης έχει αναλάβει το εν λόγω έργο, εφαρμόζοντας τακτικές απάνθρωπες (αλλά αναμενόμενες στον πόλεμο). Φυσικά θα συμβεί το προβλέψιμο και οι δυο αυτές εκ διαμέτρου προσωπικότητες θα έρθουν σε άμεση σύγκρουση. Μπορεί η ερμηνεία του Συνταγματάρχη να είναι δυνατή, ωστόσο ο ρόλος αυτός καθ΄ αυτός είναι κλασσικό στρατιωτικό στερεότυπο, ενώ από την άλλη η αγγελική φάτσα του Γκι είναι μια επιλογή που δε μπορεί να προσφέρει εκπλήξεις. Αν προσθέσει κανείς σ΄ αυτά ότι η ιστορία εκτυλίσσεται σε fake άσπρο-μαύρο, ενώ παρεμβάλλονται περιττά/κουραστικά αποσπάσματα από το σήμερα με μια ασχημόφατσα που διαβάζει το ημερολόγιο του Γκι και καταστρέφουν τη ροή της ιστορίας, την ίδια ώρα που ένα δήθεν μυστήριο για τη δολοφονία του Συνταγματάρχη, καταλήγει σε ένα βεβιασμένο και προσπαθώ-να-είμαι-ένα συγκινητικό φινάλε, τελικώς οι ανθρωπιστικές κορώνες πέφτουν στο κενό –εκεί που πρέπει να βουτήξουν και οι αδερφοί Dardenne, που έχουν την παραγωγή.

Αφού αγνοήσεις τις ανοησίες περί ιστορικών αμφιβολιών, αυξημένων δημιουργικών ελευθεριών και έντονων συγγενειών με το φανταστικό, που εκθέτουν μονάχα την άγνοια ή/και την αφέλεια όσων τις εκφέρουν, κόψε εισιτήριο για το πρώτο μεγάλο υπερθέαμα της χρονιάς. Ο Λεωνίδας και οι επίλεκτοι Σπαρτιάτες του, σε περιμένουν να φυλάξετε Θερμοπύλες, και να αποκρούσετε όλες τις φυλές του Ξέρξη.
Το φιλμ είναι βασισμένο όπως ξέρεις στο ομώνυμο comic του Frank Miller, ο οποίος είναι καθ' οδόν να γίνει ο καινούριος Stephen King του Hollywood με το Ronin και το Sin City saga του να βρίσκονται ήδη στις προ-παραγωγές, και αν δεν το 'χεις διαβάσει, τώρα είναι μια καλή ώρα να το πιάσεις στα χέρια σου και να δεις αν σ' αρέσει η μυθολογία, για να μην πας στην ταινία κι αρχίσεις μετά τις γκρίνιες. Όχι τίποτ' άλλο, αλλά για να μην εκτεθείς κι εσύ. Γιατί ο Snyder, ακολουθώντας το παράδειγμα του Rodriguez και του ίδιου του Miller στο Sin City (2004), δεν βγάζει ταινία απ' το βιβλίο, αλλά μεταφέρει τις σελίδες του στην οθόνη, αυτούσιες, κομπλέ με την πανέμορφη γκραβουρίστικη αισθητική της νερομπογιάς τους. Φτιάχνει εικόνες υπερβατικές, ανέπαφες από οποιαδήποτε έννοια ρεαλισμού, ένα ζωντανό έργο αναγεννησιακής σχεδόν τέχνης, που δημιουργεί το μαγευτικά εφιαλτικό τοπίο μέσα στο οποίο μάχονται μέχρι τελευταίου οι πορφυροντυμένοι Σπαρτιάτες, σαν λυσσασμένοι πολεμιστές απ' την κόλαση, καταραμένοι στην αιώνια δίψα τους για φόνο και αίμα.

Όλοι σχεδόν οι ηθοποιοί του Snyder είναι Άγγλοι, ή Σκοτσέζοι, επιλογή που έχει φάση, γιατί οι τύποι θα μπορούσαν να σου απαγγείλουν το μενού του απέναντι φαστφουντάδικου σα να' ταν Σαίξπηρ, κι αυτό προσθέτει στο όλο πομπώδες του εγχειρήματος. Το οποίο βέβαια ξεφεύγει και γέρνει προς την παρωδία τις πιο ακατάλληλες ώρες --ο Ξέρξης για παράδειγμα, με το παρουσιαστικό έκφυλου μοντέλου με σαδομαζό γούστα και τη φωνή του Darth Vader, πρέπει να είναι ο πιο κατά λάθος κωμικός χαρακτήρας της χρονιάς. Και θα σε ξεριζώσει βιαίως απ' την ατμόσφαιρα του αντρίκειου μακελειού του σμιλεμένου λόχου, όπως θα κάνει και η επίφαση δραματουργίας στα διαλείμματα των μηχανορραφιών και των παρσιμάτων της βασίλισσας Γοργώς πίσω στη Σπάρτη, αλλά μην έχεις αμφιβολία ότι ο Snyder θα σε αποζημιώσει για τα βαρετά κομμάτια, με σκηνές μάχης επικές, σπηνταρισμένη μονταζιέρα σε κέφια που ανοίγουν νέους ορίζοντας ακόμα και σ' αυτό το ίδιο το MTV, και κάτι καταπληχτικά αιματοπιτσιλίσματα trademark του Miller, που έχεις να τα δεις απ' όταν έπαιζες Mortal Kombat 3. Ή απ' τους πίνακες του Pollock.


Πάντως αν επιμένεις να χαλιέσαι απ' τα τερατάκια του Ξέρξη, αγνοώντας τα έτσι κι αλλιώς ιμπρεσιονιστικά κρεσέντο του Miller (ο οποίος τα ζωγράφιζε όταν ο Peter Jackson γύριζε ακόμα B-movies), σκέψου ότι οι Σπαρτιάτες του Snyder παραμένουν Έλληνες, και κανείς ποτέ στον παγκόσμιο κινηματογράφο, δεν έχει απεικονίσει τους Έλληνες ως τόσο μεγαλειώδεις ηρωικούς γαμιάδες, με τέτοιο ανυπέρβλητο στυλ και τεχνική που να σου φεύγει η μαγκιά. Άσε που η εικονογράφηση του μηχανισμού λειτουργίας της σπαρτιάτικης φάλαγγας, έστω και ως αποκομμένη σκηνή, πρέπει ν' αρχίσει να διδάσκεται σε στρατιωτικές σχολές και αίθουσες σχολείων μαζί.

Μετά τα 300 σπαρτιάτικα δευτερόλεπτα, η Sony έβγαλε τα λιγότερο λακωνικά 450 της για την ταινία που θα έχει το trailer της πακέτο με την comic-fiesta της Warner. Το ενισχυμένο preview, διαφημίστηκε χθες βράδυ με το Heroes του NBC, στο site του οποίου κυκλοφόρησε και το video, μερικές ώρες μονάχα μετά από την sneak προβολή που διοργάνωσε η εταιρεία για επιλεγμένα (online) media, για να ξαναζωντανέψει το buzz. Το αν πρόκειται για το ίδιο υλικό μένει να διευκρινιστεί, αλλά απ' τα υπεραναλυτικά reports, έτσι φαίνεται. Το clip ξεκινά βαρετούτσικα με το χτίσιμο του δράματος της ιστορίας, και προσπαθεί να σου ανοίξει την όρεξη με την πιο χλιαρή προφανώς απ' τις τρεις (τουλάχιστο) μεγάλες και πολυαναμενόμενες συγκρούσεις του Parker: ένα skirmish γνωριμίας με τον νέο, βελτιωμένο Goblin.

Πέρα απ' το ίδιο το clip όμως, περισσότερη σημασία έχει η ίδια η προωθητική στρατηγική, που πλέον είναι νόρμα στις πέρα απ' τον Ατλαντικό υπερπαραγωγές, σε αντίθεση με τους ντόπιους, που επιδεικνύουν χαρακτηριστικές καθυστερήσεις στα εισαγόμενα προϊόντα τους, κι απελπιστική αδιαφορία για τα σπιτικά τους. Την ώρα που το Premiere κλείνει οριστικά τις πρέσες και στρέφεται σε αποκλειστική online ύπαρξη, την ώρα που ο ζαλισμένος από αποχωρήσεις πρωτοκλασάτων στελεχών του, Hollywood Reporter, αρχίζει να συνειδητοποιεί ότι πρέπει να επαναπροσεγγίσει την έννοια του content, την ώρα που στην απο 'δώ μεριά, τοπικές εκδόσεις βασίζουν την πρωτοκαθεδρία τους στην... έλλειψη ανταγωνισμού και τις αγοραστικές συνήθειες, την ίδια ώρα οι εταιρίες που πουλάνε ταινίες for a living, αρνούνται πεισματικά να δεχτούν ότι η σημαντική μερίδα του αγοραστικού κοινού τους κινείται σε ταχύτητες ADSL. Κι έτσι, γλιτώνουν τον ιδρώτα του τρεξίματος, κι όποτε αποφασίσουν να σπρώξουν τις φερέλπιδες παραγωγές τους, το κάνουν δίχως πλάνο κι αντακλαστικά --αν το κάνουν κι αυτό. Διότι ευτυχώς, υπάρχουν πάντα οι γιγαντιαίες διαφημιστικές εκστρατείες της τελευταίας στιγμής στα παραδοσιακά μέσα, που έχουν βέβαια το οικονομικό τους κόστος, μαζί όμως και μια προστασία απ' την αμφισβήτηση. Απ' την άλλη πάλι, έτσι δεν είναι η περίφημη ψυχολογία του Έλληνα; Της παράδοσης και της τελευταίας στιγμής.

Βασισμένη στην αληθινή ιστορία του Eduart Leka που είχε διαπράξει φόνο στην Αθήνα και μετά από δυο χρόνια παραδόθηκε μόνος του στις Αρχές, η ταινία Eduart, μάζεψε 11 βραβεία απ' το περασμένο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης (μαζί με αυτά της FIPRESCI και της ETEKT), χωρίς όμως αυτό να είναι κάτι καινούριο για τη γερμανοτραφή δημιουργό της. Όλες οι μεγαλόμηκες φιξιόν της έχουν πετύχει διακρίσεις, αυτή τη φορά όμως, η Αγγελική Αντωνίου ξεπέρασε τον εαυτό της, και δεν το λέω μόνο επειδή διπλασίασε σχεδόν το ρεκόρ της των 5 βραβείων στο Φεστιβάλ του '97.

Χωρίς τη στόφα δυναμικού ανθρώπου με σαφή άποψη και μαχητική επιμονή, και αρκετές εμπειρίες "πολέμου", η δημιουργός της μόνης εξαγώγιμης ελληνικής ταινίας που δε μυρίζει Ελλάδα, δεν θα είχε καταφέρει καν να ξεκινήσει, πόσο μάλλον να τελειώσει μια ταινία σαν τον Eduart. Που δε σταμάτησε να είναι αγώνας αντοχής απ' τη μέρα που άρχισε να γυρίζεται, μέχρι τη μέρα της πρώτης δημόσιας προβολής. Απ' τα on location γυρίσματα μέσα στο κρύο κι ανάμεσα σε μαχαιροβγάλτες φυλακισμένους, μέχρι το αμερικάνικων προδιαγραφών εξαντλητικό post production με την επιμονή-εξαίρεση για την Ελλάδα στον σωστό ήχο και το καλό trailer --που θα μπορούσαν άνετα να χαρίσουν στην Αντωνίου τον τίτλο της παρανοϊκής απ' τους ντόπιους επαΐοντες--, κι ύστερα στο σκάνδαλο της "ελληνικότητας" και τη λανθασμένη διαρροή περί ελληνικής γλώσσας, το Eduart, που θα 'ναι δικαιωματικά η πρότασή μας για τα επόμενα Όσκαρ, έχει περάσει το μερίδιό της από περιπέτειες. Τώρα, μένει να δούμε πόσο μακριά μπορεί να φτάσει. Αρχίζοντας απ' τις ελληνικές αίθουσες, την ερχόμενη Πέμπτη.

Με ένα κομμάτι πέντε λεπτών (ή 300 δευτερολέπτων) από τη ταινία φαίνεται να ολοκληρώνεται η προωθητική καμπάνια της Warner για τους 300 (2007). Το κομμάτι κυκλοφόρησε στο MTV Overdrive στη συνηθισμένη άθλια ανάλυση που πάει πακέτο με τη σχεδίαση της σελίδας.

Η καμπάνια πάντως είναι σίγουρα πολύ πιο αξιόλογη, παρά τα σκαμπανεβάσματα. Ξεκίνησε το καλοκαίρι από τη Comic-Con 2006 με προβολή ενός τρέιλερ που δημιούργησε περισσότερο σούσουρο ίσως κι από αυτό του Spider-Man 3 (2007) με τη πρώτη εμφάνιση του Venom. Συνεχίστηκε με ένα production blog που.. σταμάτησε λίγο μετά την ανακοίνωση της πρόθεσης του Zack Snyder να ανεβάσει εκεί το τρέιλερ. Και video journals που σταμάτησαν κι αυτά κάποια στιγμή να βγαίνουν στη σελίδα που τα μάζευε αλλά συνέχισαν να κυκλοφορούν με αξιοπρόσεχτο ζήλο (κι έφτασαν τα 12 πριν λίγες μέρες). Η έκρηξη ήρθε με την αποκάλυψη, στα τέλη του Σεπτέμβρη από μια κάποια ελληνική σελίδα, του πρόμο τρέιλερ και πιο πωρωτικού ever, που έκανε τους ψιθύρους κραυγές και εκσπερματώσεις σε όλο το δίκτυο. Δυοτρείς βδομάδες αργότερα η Warner έβγαλε και επίσημα ένα τίζερ, για να σταματήσει να χρειάζεται να κοπανάει στο κεφάλι τον καθένα που ξεφύτρωνε ουρλιάζοντας "THIS IS SPARTA!" ανεβάζοντας το πρόμο στη σελίδα του και "THIS IS WHERE WE FIGHT, THIS IS WHERE THEY DIE!" όταν πήγαιναν να του το κατεβάσουν.

Αρχές Δεκέμβρη ήρθε και το πλήρες τρέιλερ και από τότε η εταιρία που έβαλε πρώτη ήχο σε φιλμ περιορίστηκε στο να συντηρεί το θόρυβο αντί να κόβει και να ράβει κι άλλα για κάθε κοινό, όπως είχε κάνει με το Superman Returns (2006) που κόντεψε να βγεί ολόκληρο σε μορφή τρέιλερ. Και έλειψαν και τα gay-friendly δημοσιεύματα που κόντεψαν να θάψουν τον ήρωα με το κόκκινο βρακί ενώ περίσσεψαν πιο.. πορνογραφικές συνεργασίες όπως αυτή με το SuicideGirls. Το τεράστιο γυναικείο και gay κοινό, που ήδη χύνει περιμένοντας δυο ώρες πήχτρα στη βαρβατίλα και τα γυμνά μπράτσα σιξπάκ και μπούτια, η προώθηση το άφησε στην άκρη ξέροντας(?) πολύ καλά ότι αυτό το ανάβει ακόμα περισσότερο. Και το ίδιο θα ήταν καλύτερα να είχε κάνει και με το φεστιβάλ του Βερολίνου, αφού η υποδοχή της δημοσιογραφικής προβολής εκεί έγινε με επιδειχτικές αποχωρήσεις χαχανητά και αποδοκιμασίες, ενώ η θερμή υποδοχή στην επίσημη παγκόσμια πρεμιέρα (έτσι όπως την είδε ο Δελτίος Τύπου κυρίως δηλαδή) μπορεί να έσωσε τη παρτίδα αλλά δεν έσβησε εντελώς τα σημάδια. Εκτός από το να μαζεύει ένα σωρό επιδειξίες κριτικούς και να περιμένει να μη της θάψουν τη ταινία, πολλοί λένε ότι η παραγωγή έκανε λάθος και στο να μη προβάλλει σποτάκι στο Super Bowl όπου ήταν μαζεμένο όλο το υποψήφιο αντρικό κοινό της. Αλλά γενικά η βιομηχανία θεώρησε πολυτέλεια τέτοιες σφήνες φέτος, και ακόμα και χωρίς αυτές, και παρά το R-rating, το φιλμ φαίνεται έτοιμο να εκτοξευτεί στις Πολιτείες. Ήδη από τη βδομάδα που πέρασε συναγωνίζονταν στις προπωλήσεις τις ταινίες του Σαββατοκύριακου (i.e. όσες παίζονταν ήδη), και δεν είναι και απίθανο να εισπράξει ποσό κοντά στα $60 μύρια (του προϋπολογισμού) με το άνοιγμά του.

Στην Ελλάδα οι ταξιτζήδες ξέρουν εδώ και πολύ καιρό πολύ περισσότερα για τους κινηματογραφικούς Τρακόσιους από τον μέσο που κάθεται να γράψει γι' αυτούς. Και μπορεί να λείπουν γενικά οι συνομωσιοθεωρίες που τους συσχετίζουν με το Ιράν αλλά τα περισσότερα δημοσιεύματα είναι αναμενόμενα αβάσιμα και ανεκδιήγητα, αγνοώντας καν το κόμικ χαρακτηριστικά. Και είναι προτιμότερα από τα.. εμπεριστατωμένα που θέλουν τον Miller κάτι σα Madureira ή τον μύθο του καλά μελετημένο μες στους Στέλιους του, αφού μπορείς να τα αντιμετωπίσεις με την ίδια άγνοια προκατάληψη και μισαλλοδοξία τελικά. Μ' άλλα λόγια σ' όσους δε πιάνουν τι πάει να γίνει, οι επεξηγήσεις είναι ανώφελες και θα τις δώσει ο χρόνος. Και γενικά αρκούν τα λόγια των δημιουργών που λίγο πολύ λένε ότι και ο Όμηρος δεν απασχολήθηκε και τόσο με την ιστορική ακρίβεια, και το έργο τους που λίγο πολύ παρουσιάζει κάποιους Έλληνες σα τους πρώτους γαμηστερούς και γαμηστερότερους ποτέ.

Το κλιπ ξεκινάει τη πρώτη νύχτα όπως και στο κόμικ, και συνεχίζει λίγο διαφορετικά. Η ταινία ξεκινάει να προβάλλεται μαζικά μια μέρα νωρίτερα από τον υπόλοιπο κόσμο, δικαιωματικά όπως και το τρέιλερ, στην Ελλάδα τη Τετάρτη, και οι προπωλήσεις εισιτηρίων ήδη έχουν ξεκινήσει. Την ίδια μέρα θα βγάλουμε και τη κριτική, του verbal που δεν καταενθουσιάστηκε στη δημοσιογραφική.


Δες/Κρύψε το Production Journal #11 με τον Gerard Butler να σηκώνει τα βάρη του ρόλου

Έχοντας αφήσει πολύ καλές εντυπώσεις με το Das Fräulein στο περασμένο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης, η 34χρονη Ελβετίδα σκηνοθέτις, έφτασε την περασμένη Τετάρτη ως την Αθήνα, για την πρεμιέρα της βραβευμένης πρώτης μεγαλόμηκης μυθοπλαστικής της δουλειάς (και μόλις τρίτη της καριέρας της), που έγινε με τη συνδιοργάνωση του Φεστιβάλ. Λόγω των γιουροβιζιονικών της (και σου) αναγκών, η ΕΡΤ δεν κατάφερε να έρθει για τη δική της συνέντευξη, κι έτσι θα δεις μονάχα στις Μάσες την Adrea Staka, μεταξύ άλλων να σε διαβεβαιώνει και η ίδια, ότι η ταινία της με τα 60 χιλιάδες εισιτήρια και βάλε στην Ελβετία, ούτε κανένα ψυχοψαχτικό πανηγύρι χασμουρητού είναι, ούτε κανένα ασήκωτο μάθημα ιστορίας. Κι ύστερα να σου εξηγεί γιατί η ταινία της, με πρωταγωνίστριες τρεις γυναίκες (και μπόλικο δέρμα), είναι ταινία και για άντρες.

Είκοσι χρόνια ιστορίας της CIA από τη γέννηση μέχρι την εγκαθίδρυσή της στην αμερικάνικη πολιτική πραγματικότητα, προβάλλονται παράλληλα με τη ζωή και τις επιλογές ενός απ' τους ανθρώπους που βοήθησαν στη γιγάντωσή της.Ο Eric Roth υπογράφει την κορωνίδα των ιστοριών κλιμακούμενης παράνοιας που έσφιγγαν το The Insider (1999) και το Munich (2005) του, και πατινάρει ανάμεσα στο κινηματογραφικό παρόν και παρελθόν με υπνωτιστική χάρη, ανοίγοντας με χειρουργική ακρίβεια λεπτές τομές για να μπεις σ' έναν κόσμο αποπνικτικών μυστικών, συνωμοσιών, διπλών και τριπλών πρακτόρων, σ' έναν κόσμο όπου η παραμικρή κίνηση του φρυδιού μπορεί να σε προδώσει και μαζί με σένα μια χώρα ολόκληρη. Σ' αυτόν τον κόσμο περιφέρεται σα ζωντανός θρύλος, ένας απ' τους ιδρυτές της πιο δαιδαλώδους και διαβόητης υπηρεσίας πληροφοριών του πλανήτη, όπως τον υποδύεται ο Matt Damon με ένα μόνιμο poker face στην σπουδαιότερη ίσως στιγμή της καριέρας του. Στιγμή όπου ο Tom Ripley συναντά τον Gene Hackman του The Conversation (1974) και τον Corleone του Pacino. Βαθιά πιστός στο καθήκον και εξαιρετικά ταλαντούχος στη διαχείριση της αλήθειας, κυκλοφορεί στη ζωή με τέτοια απόσταση απ' τα τεκταινόμενα της, που αγνοεί συστηματικά ακόμα και την Angelina Jolie, την τέλεια γυναίκα του, κόρη γερουσιαστή, όπως αρμόζει σε ένα απ' τα υποσχόμενα μέλη της αδελφότητας των Scull and Bones --στα σπλάχνα της οποίας θεωρείται ότι ανδρώθηκε κι ο George Bush ο γηραιότερος. Ωστόσο, μαζί με την δυσπιστία και την επιφυλακτικότητά του, που μπορεί να παρερμηνευθεί για αδιαφορία και απάθεια, η απαρέγγλιτη προσήλωσή του στην ιδέα της οικογένειας και τη διαφύλαξή της ως δεύτερης μετά την πατρίδα μόνο, ενδυναμώνει το χαρακτήρα του και όσα ενσαρκώνει ως εκπρόσωπος της διαφύλαξης των αμερικάνικων ηθικών άξιων με κάθε κόστος.

Ηγούμενος ενός εξαιρετικού απ' τον πρώτο ως τον τελευταίο cast, ο Damon προσφέρει στον De Niro το ιδανικό έμψυχο δυναμικό, γύρω απ' το οποίο στήνει με ατμόσφαιρα που θα ζήλευαν όλοι οι δάσκαλοί του, στη δεύτερη κιόλας προσπάθειά του, ένα μάθημα σκηνοθετικής υπομονής, αποφασιστικότητας, σαφήνειας κι ακρίβειας, που θα μπορούσε να είναι λίγο πιο γρήγορο, λίγο πιο σύντομο, ή λίγο πιο ζωντανό για να είναι και λίγο πιο εμπορικό, αλλά τότε θα μιλούσαμε και για μια εντελώς διαφορετική ταινία, έτσι δεν είναι; Για το Bourne Ultimatum (2007) ίσως. Το συγκεκριμένο κατασκοπικό θρίλερ, αργό, σίγουρο, αλλά ρυθμικό και στοχευμένο, με τον επίκαιρο πολιτικό απόηχό του, θα μπορούσε τουλάχιστον να προσφέρει σοβαρό συναγωνισμό στον άνθρωπο που δημιούργησε τον δημιουργό της, και να κάνει τόσο τον ίδιο τον Scorsese όσο και τον σεναριογράφο του να ιδρώσουν. Και είναι έγκλημα που δεν της δόθηκε η ευκαιρία, επειδή κάτι παραφουσκωμένες, καρασπιναρισμένες μπούρδες σαν το Babel (2006) και το Little Miss Sunshine (2006) την έκρυψαν με τη σκόνη του καλπασμού τους, κι άφησαν στους Ευρωπαίους να τιμήσουν την εξαιρετική χορωδία αυτής της σκοτεινής, σφιχτοδεμένης, συναρπαστικής οπερέτας του DeNiro για ένα απ' τα πιο ενδιαφέροντα κομμάτια της πολιτικής ιστορίας της Αμερικής.

Ένας διασκεδαστής του Las Vegas αφού πρώτα "φρανκσινάτρησε" (των διαλόγων ο ορισμός) καρφώνει και τους μαφιόζους του κύκλου του. Με αποτέλεσμα να θέλουν να του ξεριζώσουν την καρδιά όλα τα καλά παιδιά και όσα έχουν καλές προθέσεις.Ο Joe Carnahan, όπως ήδη είπαμε από το τρέιλερ, άφησε υποσχέσεις με τη δεύτερη ταινία του, το Narc (2002). Υποσχέσεις για ρετρο-μοντερνισμό που θα 'φερνε τα βαριά νοήματα και το ψυχολογικό ψάξιμο των 70s ξανά στο επίκεντρο των ταινιών βήτα επιλογής για τους κινηματογραφόφιλους. Και υποσχέσεις για στιλιζαρισμένη δράση είχε αφήσει ήδη από τη πρώτη του ταινία με τον εύγλωττο τίτλο Blood, Guts, Bullets and Octane (1998). Αλλά τη φούρια του την έκλεψε κάπως ο Academy Award Winner πια Scorsese απ' τη μια και ο Tom Cruise απ' την άλλη, προτιμώντας τον J.J. Abrams για το Mission: Impossible III (2006). Η απελπισία του είναι έκδηλη σε αυτή του τη δουλειά λοιπόν. Δουλειά στημένη πιο κοντά σε αυτές του Guy Ritchie, αν και όλοι βλέπουν Tarantino στο άγαλμα που γονατίζει και προσεύχεται κάθε πρωί ο σκηνοθέτης, ίσως από την άποψη της χώνεψης της ποπ κουλτούρας και των b-movies. Όμως ο Carnahan δε χρησιμοποιεί τις εικόνες στο λόγο και τις αναφορές στη σύνθεση αλλά απλά χώνει τις εικόνες στη σύνθεση, σα το καράτε κιντ που περιφέρεται σε κάποιες σκηνές απλά για να γουρλώνεις τα μάτια με ηλίθια απορία. Και υπερπροσπαθεί στην υπερβολική σοβαρότητα σε ένα φιλμ που ξεκάθαρα είχε πολλά να κερδίσει από την υπερβολική υπερβολή. Μπορεί δηλαδή η φιλοδοξία να ήταν να αναγνωριστεί ότι αν ο Fellini είχε κάνει action movie κάπως έτσι θα 'βγαινε, αλλά το αποτέλεσμα είναι μόνο ένα action movie που φιλοδοξεί να γίνει 8½ (1963).


Σίγουρα πάντως, παρά τη φτώχεια του προϋπολογισμού και των περισσότερων διαλόγων, σε αφήνει μ' ανοιχτό το στόμα πολύ συχνότερα απ' ότι του επιτρέπεις συνειδητά.

Νεαρή κοπέλα ζει κάθε μέρα της σαν την τελευταία, γιατί πολύ πιθανότατα θα είναι, και παρασέρνει στη θύελλά της δυο συμπατριώτισσες Γιουγκοσλάβες που βρίσκει στη Ζυρίχη, θυμίζοντάς τους ξανά, πώς είναι να βάζεις στην καθημερινότητά σου λίγο πάθος. Όπως τότε, που ζούσαν ακόμα στη διαλυμένη σήμερα χώρα τους.Σε παρόμοιο μήκος κύματος με την βραβευμένη στο Βερολίνο Grbavica (2006), η ταινία της Andrea Staka εξερευνά τις επιπτώσεις της βαλκανικής αναμπουμπούλας και της διάλυσης της πρώην Γιουγκοσλαβίας στις ζωές των ανθρώπων της, μέσα από τη γυναικεία ματιά τριών μεταναστριών. Aν και χωρίς το αβαντάζ της Αρκούδας, η Φροϊλάιν βραβεύθηκε ωστόσο με το λιγότερο χλιδάτο βραβείο της Χρυσής Λεοπάρδαλης στο Λοκάρνο, και έκανε ιδιαίτερο γκελ στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης, χάρη κυρίως στις δυνατές ερμηνείες του πρωταγωνιστικού πυρήνα, που βοηθά να στηθεί ένα γαϊτανάκι αλληλεπιδράσεων κι αλληλοαποκαλύψεων των τριών διαφορετικών γενεών μεταναστριών. Οι τρεις τους, κάποτε συμπατριώτισσες αλλά πλέον αλλοεθνείς, μοιράζονται αναμνήσεις αλλά όχι βιώματα, αφετηρίες αλλά όχι προορισμούς και οι διαφορετικές κοσμοθεωρίες τους οδηγούν αναπόφευκτα σε μια πολιτισμική σύγκρουση που θα προσπαθήσει να τις φέρει στην πολυπόθητη μέση οδό, κι εσένα θα σε κρατήσει στην ιστορία τους, γιατί η προαποφασισμένη πορεία τους είναι διακριτικά καθοδηγούμενη απ' τη σκηνοθέτιδα με τη Γιουγκοσλάβικη καταγωγή, είναι εντυπωσιακά προσεγγίσιμη συναισθηματικά, και είναι περισσότερο ιστορία ανθρώπων παρά ιστορία Ιστορίας. Και βέβαια, κυρίως γιατί, αφού ασχολήθηκες να διαβάσεις αυτό το κείμενο, μάλλον ενδιαφέρεσαι αρκετά κι ζημιωμένος δε θα βγεις.

Από τη πρώτη του ταινία, το πρωτόγονο αυθόρμητο Japón (2002), ο Carlos Reygadas είχε κάνει εμφανείς τις προθέσεις του. Ρεαλισμός, αναφορές στον Ταρκόφσκι και τη παρέα του, εικονικοί συμβολισμοί με σαφή προδιάθεση εικονοκλασίας, ελάχιστοι διάλογοι. Την ίδια τάση συνεχίζει κι εδώ, με ακόμα μια συμμετοχή στις Κάνες (πρόπερσι), με ερασιτέχνες ηθοποιούς και φτύσιμο σε οποιαδήποτε μορφή υποκρισίας ή προκατασκευασμένης πλοκής. Και είναι θεμιτή βέβαια η αδιαφορία για συμβάσεις που περιορίζουν τη τέχνη στα μέτρα του κοινού που πάει στην αίθουσα να ξεχαστεί και η αναζήτηση της ελευθερίας σε μια έκφραση που να φτάνει, σα μουσική, μέσα από διαφορετικά κανάλια στον ίδιο στόχο. Στόχο που κι αυτόν τον έχει ο δημιουργός, να μιλήσει για τη πατρίδα του, το Μεξικό, και ότι ανεξήγητα τον έλκει και τον απωθεί σε αυτή. Συμβολικά πάντα, χρησιμοποιώντας τους ανθρώπους, τις εικόνες και τους ήχους της. Το πρόβλημα είναι ότι το έργο απλά δε λειτουργεί. Τα κάδρα που σε προκαλούν να δεις αν μπορείς να μη τα δεις καταλήγουν να παίζουν με τα νεύρα σου και οι υπερενισχυμένοι φυσικοί.. θόρυβοι (άλλη μια "αναφορά" στους Ρώσους) δε σε αφήνουν ακόμα κι αν το πάρεις απόφαση (να μη τα δεις). Και η όποια διάθεση για χιούμορ σου βγάζει τελικά μια σιχαμάρα για τις εικόνες, τους ήχους, τα σύμβολα, τους ανθρώπους, τη πατρίδα και τον πατριδογνώστη. Αν αυτός ήταν ο σκοπός του, δώστου και τα υπόλοιπα αστεράκια που του χρωστάω.

Τη πίπα της πιτσιρίκας στο χοντρό στην αρχή την έχουν περιγράψει όλοι και είναι όπως στη περιγραφή και χειρότερη χωρίς να δείχνει τίποτα. Η φευγαλέα αλλά ολοκληρωμένη άποψη του τέλους δεν αξίζει τον κόπο όσων προηγούνται. Εκτός κι αν είσαι πωρωμένος αδηφάγος κινηματογραφόφιλος (με τη καλή έννοια).

Μεγαλοστέλεχος προσλαμβάνει ηθοποιό για να παίξει το ρόλο του διευθυντή σε προσπάθεια πώλησης της εταιρείας τους, με το ατού ότι κανείς απ' τους εργαζόμενους δεν έχει δει ποτέ για ποιόν δουλεύει, και το ντεσαβαντάζ ότι ο ηθοποιός έχει εμμονές με τη Μέθοδο και τον Γκαλντίνι.Σε ένα διάλειμμα απ' τον κανιβαλισμό της αμερικάνικης Ιστορίας, ο Δανός σωτήρας των ΗΠΑ εφαρμόζει τις σαδιστικές εμπνεύσεις του στο genre της κωμωδίας. Και σ' εμάς. Όπως πάντα. Φυσικά, φτιάχνει μια κωμωδία, που δεν είναι ακριβώς κωμωδία, ή τουλάχιστον όχι η κωμωδία που σου έρχεται στο μυαλό όταν ακούς για κωμωδία. Και με την ίδια φυσικότητα, είναι άλλη μια δοκιμασία της κινηματογραφικής φόρμας, και πλήρης ανάπτυξη των εμμονών του Trier στην Αλήθεια πίσω απ' την Ερμηνεία, την απρόβλεπτη υφή του σεναρίου και τον κατά το δυνατό μεγαλύτερο αποκλεισμό της ανθρώπινης επιρροής στη διαδικασία του φιλμαρίσματος, τον οποίο πετυχαίνει αυτή τη φορά με ένα σύστημα ηλεκτρονικών υπολογιστών, που κάνουν τη δουλειά του οπερατέρ --αν όχι και του σκηνοθέτη--, με αποτέλεσμα κάποια περίεργα πηδήματα μέσα στις σκηνές που μοιάζουν σα μονταρίσματα αλλά δεν είναι και σαν αναβοσβησίματα της κάμερας με φωτοκύτταρο, που σχεδόν είναι. Το Automavision, που αλλάζει κατά βούληση σημείο και βάθος εστίασης, ζουμ, και γωνίες, με ανάλογες αλλαγές στον ήχο, προωθείται ως κομμάτι της προσπάθειας του Trier να ελαττώσει το κόστος της παραγωγής και το μέγεθος του συνεργείου, και αν και τα αισθητικά αποτελέσματα είναι μάλλον αμφίβολα, τουλάχιστον η θεωρία συμβαδίζει με την λογική του. Λογική που σε λίγο θα καταλήξει στο συμπέρασμα ότι τις ταινίες δεν πρέπει να τις γυρίζουν άνθρωποι, και καλύτερα να μη γυρίζονται και καθόλου. Απλά όλα αυτά με μια πιο χαλαρή διάθεση, που κάνει την εμπειρία λιγάκι πιο ανάλαφρη. Και λιγάκι πιο ανούσια. Για τους μη μανιακούς συλλέκτες των έργων του τουλάχιστον.