Το πιο χαρακτηριστικό του φετινού Tribeca, πέρα από το πορτοφολάδικο, είναι ότι γέμισε το πρόγραμμά του με ταινίες που οι δημιουργοί τους έχουν τις βαριές περγαμηνές να είναι.. γνωστές φάτσες. Eva Mendes, Julie Delpy, Julia Stiles, Rosario Dawson και Mary Stuart Masterson πέρασαν από τη πασαρέλα σα.. σκηνοθέτριες, ενώ το αξιολογότερο ίσως παραγέμισμα του κόκκινου χαλιού, με συμμετοχή και στο διαγωνιστικό, έγινε τη Παρασκευή με τη πρεμιέρα μιας ταινίας παραγωγής Leonardo DiCaprio και σκηνοθετημένης από τον Kevin Connoly του Entourage.

Ο Dark Tyler είδε μέχρι και το τελευταίο επεισόδιο της σειράς και ότι έχει κάνει ο σκηνοθέτης (not much) και αναλαμβάνει να πει τίποτα αξιόλογο σε μέρες χωρίς νέα.

O υποψήφιος για βραβείο SAG ηθοποιός Kevin Connolly ζει τη δική του, real-life εκδοχή του Entourage. Στην κωμωδία του ΗΒΟ παίζει έναν τυπάκο που χωρίς να έχει πολυιδρώσει μπορεί και ζει την πλούσια ζωή στο Hollywood χάρη στο star status του κολλητού του. Στη πραγματικότητα είναι κολλητός πρωτοκλασάτων ονομάτων σαν τον Tobey Maguire και τον Leonardo DiCaprio, και κατάφερε να βρεθεί στη σκηνοθετική καρέκλα του δράματος Gardener of Eden (2007) (παραγωγής, όλως τυχαίως, DiCaprio) όπου πρωταγωνιστεί ο επίσης φίλος του, Lukas Haas, και το οποίο έκανε πρεμιέρα στο φετινό φεστιβάλ της Tribeca εν μέσω αρκετών θετικών σχολίων.

Κηπουρός της Εδέμ είναι ένας νεαρός (φυσικά ονομάζεται... Adam) που του πάνε όλα στραβά μέχρι που από σπόντα σταματά έναν κατά συρροή βιαστή και γίνεται κάτι σαν λαϊκός ήρωας. Σε αντίθεση όμως με ό,τι θα περίμενες από μια δουλειά του σεναριογράφου του Just Friends (2005), η συνέχεια είναι πιο σκοτεινή καθώς ο Adam παθιάζεται τόσο πολύ με αυτή την επανεφεύρεση του εαυτού του σε Καλό Σαμαρείτη, που χάνει κάθε έλεγχο της κατάστασης αλλά και της ζωής του.

Ο Gardener αποτελεί μόλις τη δεύτερη φορά που ο Connolly βρίσκεται πίσω από την κάμερα, και πρώτη για μεγάλου μήκους ταινία. Το μοναδικό του άλλο δείγμα γραφής είναι το ευχάριστα καταθλιπτικό 20λεπτο φιλμάκι Whatever We Do (2003) παραγωγής Tobey Maguire, όπου η ιστορία του Nick Cassavetes μπορεί να είναι κλισεδιάρικη αλλά η αίσθηση ρυθμού του Connolly με κάνει να ελπίζω πως όλο και κάτι καλό μπορεί να προκύψει από την ενδιαφέρουσα και απαιτητική ιστορία που επέλεξε να πει στη συνέχεια. Εξάλλου, φαίνεται πως αρέσκεται στο να διηγείται ιστορίες προβληματικών χαρακτήρων που καθίστανται ανίκανοι να ξεφύγουν από διαφορετικές μορφές εθισμού: στην Εδέμ ο Αδάμ θα χαθεί στην αποστολή που ανέθεσε στον εαυτό του ως αντικατάστατο μιας ζωής που δεν έζησε, ενώ στο Whatever We Do η προσκόλληση των τριών φίλων στις αμαρτίες του παρελθόντος απειλεί να καταστρέψει το παρόν τους.

Αν μη τι άλλο, καλοδεχούμενα απρόβλεπτες θεματικές για τον πρωταγωνιστή της πιο επιφανειακής-από-άποψη σειράς που παίζεται αυτή τη στιγμή.

Το κλιπάκι είναι από το σχετικό video story του Reuters.

Τον τρίτο Spider-Man ψάχνουν όλοι να βρουν στο δίκτυο, σύμφωνα με το Blockbuster Buzz των αναζητήσεων του Yahoo! που εκδόθηκε πριν λίγο. Πολύ πιθανό να είναι τα εκατομμύρια των Κινέζων που αγόρασαν ντιβιντί με αραχνιασμένα εξώφυλλα και βρήκαν μέσα οτιδήποτε από Ghost Rider (2007) μέχρι τρίχες του Nicolas Cage.Από αύριο πάντως και για ολόκληρη τη βδομάδα, όλο το Manhattan θα είναι μαυροφορεμένο αφού ο Δήμος της Νέας Υόρκης παρέδωσε τα κλειδιά της πόλης στη Sony στα πλαίσια της προσπάθειας που κάνει τελευταία να φέρει τουρίστες προς τα εκεί, υποθέτω (τους Κινέζους που είπαμε, προφανώς). Αύριο επίσης κλείνει και ο γύρος του κόσμου με πρεμιέρες της ταινίας που είχε ξεκινήσει από το Τόκιο πριν δυο βδομάδες. Και κλείνει με τη πιο επίσημη πρώτη στα πλαίσια του φεστιβάλ της Tribeca, που παρέδωσε κι αυτό γη και ύδωρ στους αραχνοκέφαλους, έχοντας ανακαλύψει εσχάτως ότι αποστολή του από την αρχή ήταν να βγάζει λεφτά (για την ανοικοδόμηση της περιοχής των Πύργων --που είχαν σβηστεί τελευταία στιγμή για τη δεύτερη έξοδο του Ανθρώπου-Αράχνη στις αίθουσες αν θυμάσαι).

Ξαναματαχιλιόπαμε ότι πραγματικά πρώτοι στο ενδιαφέρον των διχτυάνθρωπων, όπως βλέπουμε καθημερινά στις αναζητήσεις των Μαζών, είναι οι Transformers (2007) του Michael Bay (και του Steven Spielberg). Και μάλλον συγκυριακά βρέθηκαν στο #2 αφού ανοίγουν στις 4 Ιουλίου. Και είναι πραγματικά να απορείς γιατί μπαίνουν τόσοι στον κόπο να τους ψάξουν, αφού όποια μέρα και σε όποια σελίδα να προσγειωθείς στο δίκτυο όλο και κάτι για τους τεράστιους χαμαιλεοντικούς ρομποτοειδείς εξωγήινους θα διαβάσεις (για το πόσο φλογερά είναι τα χείλη τους και πόσο δεν θα είναι στη ταινία, για παράδειγμα).

Κατά τα άλλα οι τρίτοι Πειρατές της Καραϊβικής (#4) σίγουρα έχουν ενδιαφέρον, όπως ανακάλυψε μάλλον τυχαία η Disney μετά το πρώτο featurette που είχε βγεί στο νορβηγικό MSN για να το λινκάρουν όλα τα διαδίχτυα και να πνιγούν στη συνέχεια από παρόμοια που προβάλλει η ποντικοεταιρεία στα κανάλια της. Ενώ το Ρατατούι της (#19), παρόλο που φαίνεται παραπάνω από άψογο στις Μάζες, δεν έχει ούτε σαν τίτλος ούτε σαν (υπονομο)χαρακτήρας μεγάλη ανταπόκριση, όπως βαρεθήκαμε να το λέμε κι αυτό. Έτσι το 9λεπτο preview που πολυδιαφημίζεται ότι θα ανέβει τη Τρίτη, μόνο μια σύντομη αρχή στη προσπάθεια αντιστροφής του κλίματος μπορείς να το πεις. Και τι κάνει ο τέταρτος Πολύ Σκληρός για να Πεθάνει στο #16 ενώ ακόμα μαζεύει θεατές και η Fox έχει χεστεί από την ανταπόκριση, και το DOA: Dead or Alive (2006) στο #10 ενώ όλοι έχουν κατεβάσει το ντιβιντί από το χειμώνα και οι Weinsteins αγωνίζονται να μη βάλουν λουκέτο, μη ρωτάς εμένα.

Κάτι σάπιο υπάρχει στα βάθη του ποταμού Χαν, και μοιάζει με το μπάσταρδο του Γκοτζίλα και ενός κοπαδιού τσιπούρες. Ένα γλοιώδες τέρας άσχημο σα διάολος, που προέκυψε απ' την αλόγιστη έγχυση της αμερικάνικης αλαζονείας στην κορεάτικη κουλτούρα, σκορπά τον τρόμο στους κατοίκους της Σεούλ, ενώ στην πραγματικότητα το μόνο που θέλει είναι να το αφήσουν ήσυχο να γλείφει τα κοκαλάκια των σχιστομάτηδων στη γωνίτσα του.Αν ο Andrei Tarkovsky κι ο Ed Wood είχαν κινηματογραφικό ξώγαμο, αυτό θα ήταν ο Κορεάτης Bong Joon-ho, που στην τρίτη ταινία του, ενορχηστρώνει ένα μπαλέτο για τον γαμήλιο χορό του νεότερου κορεάτικου νωχελικού ψυχογραφικού κινηματογράφου του Kim Ki Duk με την ασιατική παράδοση των ανθρώπων σε λαστιχένια κοστούμια τεράτων, και ξαμολάει στον παγκόσμιο κινηματογράφο ένα πολυπρόσωπο θρίλερ, συναρπαστικό και έντονο, που όμοιό του, πίστεψέ με, δεν έχεις ξαναδεί. Μελωδικά παναρίσματα και tracking φτιάχνουν την σουρεαλιστικά απροσδόκητη ατμόσφαιρα, μέσα στην οποία ξεδιπλώνεται η περιπέτεια μιας οικογένειας να σώσει το μικρό της κοριτσάκι, ενώ γύρω τους η μετά-SARS και 9/11 παράνοια μιας χώρας που δεν είναι και πολύ γνωστή για τις αντιστάσεις της στον μαζικό πανικό, δίνει τον ρυθμό της εξωφρενικά ιδιοφυούς μπουρλέσκ κωμωδίας που ανατρέπει καθ έξην τη σοβαροφάνεια του είδους που την περιβάλει. Και μαζί της, αποσυντονίζει συνεχώς με καλοδεχούμενες εκπλήξεις, τις δικές σου προσδοκίες και την αντίληψή σου του τι έχεις πάει να δεις τελικά.

Βασισμένο στο πραγματικό γεγονός Αμερικάνου στρατιωτικού που διέταξε Κορεάτη υφιστάμενό του να αδειάσει απίστευτες ποσότητες φορμαλδεΰδης στις αποχετεύσεις της Σεούλ (και έχαιρε αμερικάνικης ασυλίας για πενταετία μέχρι να δικαστεί, να κριθεί ένοχος, αλλά να μην εκτίσει ποινή), αυτό το genre-bender απ' την Κορέα μάζεψε το ένα πέμπτο της χώρας του στις αίθουσες, για να τους διδάξει ένα-δυο πράγματα για την κουλτούρα τους, την κληρονομιά τους και το κινηματογραφικό τους μέλλον, και χωρίς κανέναν δυσαρεστημένο, να φύγει απ' τα σύνορα της χώρας με ρεκόρ θεατών. Για να φτάσει στις Κάνες και να εκπλήξει τον πλανήτη, ως πρωτοκλασάτο B-movie που ξεπερνά τον εαυτό του, πατινάροντας ανάμεσα στην πολιτική σάτιρα, την παρωδία, το μελόδραμα και τον τρόμο, με την ίδια μεθυστική χάρη που το φρικιαστικό αλλά τόσο γοητευτικό τέρας του βολτάρει στην οθόνη, και σε κάνει να πιστεύεις ότι η ομορφιά δεν έχει καμία σχέση με κάτι τόσο επιφανειακό όσο το να έχεις δυο σαγόνια παραπάνω και τρεις ψαροουρές κολλημένες στην πλάτη σου.

Στις 12 Φεβρουαρίου του 2007 οι Dixie Chicks μάζεψαν όλα τα Grammy για τα οποία ήταν υποψήφιες, πέντε (5) συνολικά και τα τρία μεγαλύτερα, άλμπουμ δίσκου και τραγουδιού της χρονιάς. Και σίγουρα το Not Ready to Make Nice ήταν το πιο φορτισμένο, αν όχι το δυνατότερο πολυπαιγμένο κομμάτι του 2006.Και να είχε προλάβει την απονομή, το ντοκιμαντέρ της Barbara Kopple που τις φέρνει μπροστά στη κάμερα, μάλλον και πάλι θα τελείωνε με το, ομώνυμο του CD, Τaking the Long Way. Αφού ακόμα η καριέρα του συγκροτήματος που κάποτε ήταν το μεγαλύτερο προϊόν του Nashville είναι αβέβαια. Και τα βραβεία και πιο ουσιαστικές βοήθειες σαν αυτή των Red Hot Chili Peppers και του Rick Rubin, δεν έχουν υπογράψει και καμιά σύμβαση αορίστου χρόνου (μαζί τους). Ο λόγος για τον οποίο η βάση του κοινού των αδερφών Erwin και της φροντγούμαν τους Natalie Maines μετακόμισε από τις κόκκινες καραρεπουμπλικανικές πολιτείες στον εξώλης και προώλης δημοκρατικό Καναδά και ο ήχος τους έβαλε αυθάδικα ροκ στοιχεία στις επαρχιώτικες ρίζες του, είναι το μεγάλο στόμα της τελευταίας. Που άνοιξε στις 10 Μαρτίου του 2003 στη μέση μιας συναυλίας στο Λονδίνο, για να πει όπως υποχρεώνονταν όποιος Αμερικάνος πέρναγε από την Ευρώπη μέσα στη κατακραυγή για την εισβολή στο Ιράκ, ότι ντρέπεται για τη κοινή καταγωγή τους με τον Bush Jr.

Με αυτό το σκηνικό ξεκινά το φιλμ και συνεχίζει με τις υστερικές αντιδράσεις των φανατικών μπουσουλμάνων, επικεντρώνοντας φευγαλέα αλλά σαφώς στο ότι με τη σειρά τους επικεντρώθηκαν στο θράσος διασκεδαστών και δη και γυναικών να έχουν λόγο. Με την ίδια διακριτικότητα αντιμετωπίζει η Kopple και το που πραγματικά στέκονται οι κοτοπουλίτσες, αφήνοντας την ηχηρή σιωπή των αδερφών για τη δήλωση και τις καντήλες που πιάνει ο φακός να βγάζουν όταν αναγκάζονται να ξεστομίσουν τη λέξη "ροκ", να πει αυτό που τραγούδησαν ευθαρσώς αργότερα, ότι δηλαδή δεν είχαν άλλη επιλογή επιβίωσης από το δρόμο που ακολούθησαν. Μπορείς να το πεις (το μαγείρεμα της σκηνοθέτριας) σκοπιμότητα, μπορείς και ανωτερότητα. Δε μπορείς να αρνηθείς ότι το τρίο έχει πείσμα, συντροφικότητα και ταλέντο. Και σε εκφράζει απόλυτα όταν λέει (πια) "dumb fuck" τον ακατανόμαστο.

Μια κυρία της υψηλής κοινωνίας, που δε ζει όμως σε αστικό περιβάλλον, αλλά σε έπαυλη δίπλα σε αγγλικά ορυχεία και αγρούς, στερημένη ερωτικά λόγω του ανάπηρου συζύγου της, στρέφεται στον φύλακα-κυνηγό του κτήματος για να σβήσει τη φλόγα της.Ήδη η ιδέα για γαλλική μεταφορά της μέχρι το μεδούλι αγγλικής νουβέλας του D. H. Laurence Ο Εραστής της Λαίδης Τσάτερλι, ακούγεται κάπως άστοχη. Στην εκτέλεσή της, δεν κατάφερε να αποδειχτεί λιγότερο (άστοχη), γιατί οι αγγλικές αποχρώσεις των χαρακτήρων και το ειδικό βάρος της γλώσσας χάνονται ανεπιστρεπτί. Ίσως βέβαια να φταίνε όχι μόνο οι γαλλικές καταβολές του project, αλλά και η σκηνοθέτης γένους θηλυκού, που αποφάσισε ότι της αρέσει πολύ η βουκολική ατμόσφαιρα και επικεντρώθηκε στην γραφική καταγραφή της φύσης, περισσότερο απ’ ότι στη σκιαγράφηση των χαρακτήρων. Παρ' όλα αυτά, η γλυκιά Marina Hands αποδίδει περισσότερο από ικανοποιητικά το συγκρατημένο πάθος της ηρωίδας αρχικά, και στη συνέχεια την απελευθέρωσή της. Και, για να ολοκληρωθεί το ιδιαίτερα φεμινιστικό concept, η Λαίδη παίρνει αυτό που θέλει από τον νταβραντισμένο φύλακα (κατευνασμό των ορμών της και το απαραίτητο για την εγκυμοσύνη σπέρμα) και ύστερα, ανανεωμένη και έγκυος, αποφασίζει να μείνει στα σίγουρα με τον πλούσιο σύζυγο.

Ειδικό ενδιαφέρον έχουν οι σκηνές ερωτοτροπίας στα γρασίδια, καθώς είναι γυρισμένες με πρωτόγνωρο ρεαλισμό, ενίοτε φετιχιστικά καδραρισμένες και δίνουν έγκυρη πληροφόρηση για τα εσώρουχα που φορούσαν εκείνη την εποχή οι γυναίκες. Αλλά παραείναι επαναλαμβανόμενες και η φωτογραφία φαίνεται κάπως glossy για ταινία εποχής. Και το αποτέλεσμα θα ήταν αρτιότερο αν είχε τη μισή διάρκεια, κάτι που όμως ουδόλως εμπόδισε τα βραβεία César να πέσουν σαν ώριμα φρούτα στην αγκαλιά της Pascale Ferran και των υπόλοιπων συντελεστών.

Η Beatrix Potter ήταν συγγραφέας παιδικών διηγημάτων και εμπνεύστρια ενός χαριτωμένου λαγού, του Peter Rabbit. Αλλά επειδή δεν είχε το δυσοίωνο ενός Andersen ή το σκοτεινό των αδελφών Grimm, εμένα δε μου διάβαζαν τα παραμύθια της όταν ήμουν μικρή, οπότε δε ξέρω πόσο κοντά είναι η ιστορία στην πραγματικότητα.Η ταινία, ακολουθεί την Potter σε ένα μικρό μόνο κομμάτι της ζωής της -τα πρώτα χρόνια της ‘καριέρας’ της – και την παρουσιάζει ως φεμινίστρια, ανεξάρτητη και κατά του γάμου (μέχρι να βρεθεί και γι αυτήν ο κατάλληλος γαμπρός, που στη συγκεκριμένη περίπτωση είναι ένας αγνώριστος και -κατ΄ εξαίρεση- αδιάφορος Ewan McGregor). Η ειδυλλιακή φωτογραφία, το χαριτωμένο εύρημα με τους animation ήρωες που παίρνουν ζωή και η προσπάθεια της Renée Zellweger να κάνει δυναμικό comeback (υποψήφια για Χρυσή Σφαίρα) σουφρώνοντας τα χείλη με περισσότερο πάθος από ποτέ, χάνεται στο flat σενάριο (η Potter απλώς είναι χαμένη στον κόσμο της ζωγραφικής της...) και την περιορισμένη εξέλιξη (...μέχρις ότου ο εκδότης της εκφράσει τον έρωτά του γι΄ αυτήν). Αν συμπληρώσει κανείς στο παραπάνω, τα φουστάνια και τα «πρέπει» της βικτοριανής εποχής, η ταινία μπορεί να αποτελέσει αίτιο χωρισμού για ζευγάρια που αποφασίσουν να τη δουν μαζί.

Άβουλος βλακάκος παντρεμένος με κτήνος, βρίσκει την αληθινή αγάπη και το θάρρος να την κατακτήσει, όταν επιστρέφει στη ζωή του παλιά φιλενάδα απ' το ορφανοτροφείο, και τον χρειάζεται για να τη σώσει.Ο χαμαιλέων της αμερικάνικης κωμωδίας επιστρέφει, με κάτι που όλοι ελπίζουμε θα είναι το μεγαλύτερο χάλι της παραπλούσιας καριέρας του, αν και ποτέ δεν ξέρεις που μπορεί να είναι ο πάτος μέχρι να δεις κάτι χειρότερο. Συνεχίζοντας το σχέδιό του να στείλει όλους τους ηθοποιούς της Αμερικής στο ταμείο ανεργίας, ο υποψήφιος για Όσκαρ ερμηνείας Eddie Murphy, αναλαμβάνει να εξαργυρώσει επιταγές για το μισό cast της ταινίας, διευρύνοντας το ερμηνευτικό του φάσμα και στους Κινέζους. Όταν μάθει και κόλπα καράτε, το saga του Rush Hour δεν θα χρειάζεται ούτε τον Chris Tucker, ούτε τον Jackie Chan. Για την ώρα πάντως, ο Eddie εξουδετερώνει τους αντιπάλους του με το ολοένα εξελισσόμενο χοντροκομμένο, βαριά αρωματισμένο με σεξισμό και ρατσισμό, χιούμορ του, που περιβάλει το επαναλαμβανόμενο αβασάνιστο μοτίβο του απίθανου, απροσδόκητου, δύσκολου και περιπετειώδους, αλλά πάντα αθώου, ρομαντικού και μελιστάλαχτου έρωτα που φαίνεται τόσο να συγκινεί τη μαύρη Αμερικάνικη φυλή. Και του χρόνου. Και σε περισσότερες αίθουσες ρε παιδιά.

O Laurent Tirard έκανε τον Μολιέρο (2007) για να πείσει για την αξία του μεγάλου δραματουργού όσους ακόμη δεν την έχουν ανακαλύψει. Ένας από αυτούς άλλωστε ήταν και ο ίδιος μέχρι κάποια χρόνια πριν, όπως δηλώνει. Ιδιαίτερα κατάλληλος γι' αυτή τη δουλειά, αφού η απόσταση που είχε κάποτε από τη γαλλική κουλτούρα του επέτρεψε να χειριστεί το υλικό λιγότερο συγκινησιακά, με ορισμένο θράσος και ασέβεια (sic), όπως τον κατηγόρησαν ορισμένοι συμπατριώτες του, ο Tirard έπλασε έναν Μολιέρο γυναικά, χωρατατζή και ψεύτη, αλλά επίσης ευαίσθητο και ιδιοφυή. Πριν περάσει πίσω από τη κάμερα όμως, έκανε δεκάδες συνεντεύξεις με διάσημους σκηνοθέτες (Scorsese, Lynch, Allen, Almodóvar, κ.ά.) και δούλεψε ως κριτικός κινηματογράφου και αναγνώστης σεναρίων. Οι συνεντεύξεις του έχουν δημοσιευτεί συγκεντρωμένες με τον τίτλο Moviemakers' Master Class και οι απόψεις του περί ευρωπαϊκού και αμερικάνικου κινηματογράφου έρχονται στη χειμαρρώδη συνέντευξη που μας έδωσε ένα κυριακάτικο πρωινό δυο ορόφους πάνω από μπουφέ με φρέσκα γαλλικά croissant.

Τη συνέντευξη επιμελήθηκε η estelle και δε την υπογράφει λόγω.. τεχνικών δυσκολιών

Κάτι ανάμεσα στον Παρθένο Ετών 40 (2005) και τη Γκαστρωμένη (2007) ακούγεται και φαίνεται η νέα προσπάθεια του Bob Odenkirk να πείσει ότι η εφευρετικότητά του δε περιορίζεται σε σκετσάκια που μέχρι να κατουρηθείς από το ένα έχει τελειώσει και το άλλο. Τo κυπελάκι που προσπαθεί να μαζέψει λίγη από τη άφθονη μαγική χρυσόσκονη με την οποία ραντίζει ο Judd Apatow τις κωμωδίες του και κάθε project με παρουσία του στους τίτλους τέλους, έχει χρεωθεί αυτή τη φορά σε έναν ακόμα κωμωδιάνθρωπο, τον Will Forte στο σενάριο και τον δεύτερο πρώτο ρόλο.

Ο Dark Tyler του US TV προκλήθηκε σε ένα ακόμα instant reaction μετά από αυτό του για το νέο πρόσωπο του ΣΙΝΕΜΑ και απάντησε μετά από δυο μέρες μελέτης.

Γιατί να περιμένουμε πώς και πώς τους Brothers Solomon του Bob Odenkirk? Ούτε μας ενδιαφέρει τόσο πολύ το νέο πόνημα του δημιουργού της αποτυχίας Let's Go to Prison (2006), κι ούτε θέλουμε κι άλλο από το παιδιαστικό χιούμορ του σεναριογράφου (και πρωταγωνιστή) Will Forte, το οποίο μπορεί να είναι ό,τι πρέπει για τα σκετσάκια του Saturday Night Live αλλά δύσκολα θα στηρίξει αφήγηση. Όχι, ο λόγος είναι ένας, λέγεται Will Arnett και είναι ο επόμενος κωμικός superstar.

Συμπρωταγωνιστής του ιδιοφυώς αυτοαναφορικού Arrested Development, ο Αrnett κατάφερε να ξεχωρίσει μέσα από το πιο παλαβό και ταλαντούχο καστ που είχε ποτέ αμερικάνικη κωμική σειρά (και μην ακούσω καμιά χαζομάρα). Στο ρόλο του επίπονα ανίδεου Gob, ανήγαγε σε επιστήμη την παράδοση της οποιασδήποτε παράλογης ατάκας με ένα αγελαδίσια ανέκφραστο πρόσωπο και μια σοβαρή, τραχειά φωνή που θα ζήλευε κι ο Alec Baldwin. Η σειρά έκλεισε το δοξασμένο κύκλο της πέρσι το χειμώνα, και ο Will Arnett έχει ήδη προλάβει να συμμετάσχει σε καμιά δεκαριά ταινίες από τότε, με άλλη μισή ντουζίνα να βρίσκεται στα σκαριά.

Aυτές τις μέρες στην Αμερική τον απολαμβάνουν απέναντι στον Will Ferrell στο Blades of Glory (2007) που σπάει ταμεία εκεί, (με μια ακόμα επικείμενη sports-themed συνεργασία τους, το Semi-Pro (2008), να γυρίζεται αυτό τον καιρό) και είναι απλώς θέμα χρόνου μέχρι να καταφέρει να βρει τον δικό του 40χρονο παρθένο. Ως ένας εκ των αδερφών Solomon, o Arnett παίρνει μια πρώτη ευκαιρία για το μεγάλο του άνοιγμα αλλά θα πρέπει να μάθει να απαιτεί περισσότερα από τον εαυτό του. Το τρέιλερ επιβεβαιώνει αυτό που έτσι κι αλλιώς φοβόμουν, ότι το υλικό θα είναι κάπως αδύναμο αλλά η παρουσία του ξεκαρδιστικού πρωταγωνιστή θα κάνει την όλη διαδικασία αρκετά πιο διασκεδαστική από όσο μάλλον της αξίζει. Γι'αυτό κι εγώ θα είμαι εκεί, αλλά για το ευρύ κοινό κάπως χλωμό το κόβω. Ο Arnett θα πρέπει μάλλον να δοκιμάσει ξανά, εκτός κι αν η -εντονότατη, εσχάτως- τάση του κοινού να επιβραβεύει με ένα σκασμό εισιτήρια όλες τις μετριότητες, συνεχιστεί μέχρι μετά το καλοκαίρι.

Το τρέιλερ κυκλοφόρησε το σαββατοκύριακο στην σελίδα για το φιλμ, και στο MySpace.

Η αγωνία της ημέρας έρχεται απ' τις σελίδες του Ain't it Cool News, έχει τη νέα μορφή του παρανοϊκού καραγκιόζη που κυνηγάει τον Batman και τον ενσαρκώνει ένας κατακομμένος στο ξύρισμα Heath Ledger, και πολύ περισσότερο απ' το αν πρόκειται για cool news ή cool απάτη, το ερώτημα που θέτει είναι αν ο Joker είναι ο μαρμαρωμένος εξαδάχτυλος που θα ελευθερώσει την Πόλη.

Αν περάσεις από Chicago, ψάξε για ξυρίσματα γυρίσματα ταινίας με τίτλο Rory's First Kiss και ρώτησέ τον να μας πεις, κι αν μπορείς στείλε και μια καλύτερη φωτογραφία απ' την αεροπλανική που κυκλοφόρησε χθες. Στο μεταξύ περιμένουμε να εξακριβωθεί αν η σημερινή εικόνα είναι πραγματικό make-up test και το παράτησαν στα μισά ψάχνοντας τη μάρκα μακιγιάζ που δε θα λιώνει απ' το πρόσωπο του Ledger, ή αν είναι πετυχημένο φωτοσοπάρισμα ενός απ' τα trolls που περνάνε τη μέρα τους προσπαθώντας να ξεγελάσουν τα ειδησεογραφικά. Η καινούρια μόδα πάντως λέει ότι πρόκειται για ψεύτικη διαρροή που ξεκίνησε απ' την ίδια τη Warner για να παίξει με τους onliners, και να δοκιμάσει αντιδράσεις, οι οποίες λογικά θα κρατηθούν σε ψύχραιμα επίπεδα, δεδομένου ότι η φωτογραφία φαίνεται να κινείται στα ίδια σκοτεινά και ψιλορεαλιστικά μονοπάτια που είχε ακολουθήσει και στο Batman Begins (2005) ο Christopher Nolan.

Update (20 Μαΐου): Πριν κάτι μέρες κυκλοφόρησαν τα νέα για άλλο ένα site-φωτογραφία του Σκοτεινού Ιππότη (2008), το ibelieveinharveydent.com, με flyer του Harvey Dent στα καλά του. Μετά τα σχετικά χασμουρητά άρχισαν να κυκλοφορούν και τα πρώτα viral μουτζουρώματα. Και προτού πάρει κανένας χαμπάρι τι γίνεται, όχι μόνο "αποκαλύφτηκε" το "μυστικό" ibelieveinharveydenttoo.com όπου όσοι περισσότεροι βάζαν το e-mail τους τόσο αποκαλύπτονταν μια φωτό του νέου Joker, αλλά κυκλοφόρησε η κραγιονισμένη φάτσα και κομπλέ. Άλλη φορά να 'σαι πιο γρήγορος με το μαρκαδόρο και το σπρέι.

Σε αντίθεση με τη παρόμοια αλλά αποτυχημένη τακτική προώθησης του τίζερ, το τρέιλερ της κινηματογραφικής μεταφοράς του πέμπτου Harry Potter ανεμοστροβιλίζει το bandwidth του δικτύου εδώ και καμιά ώρα.

Αυτή τη φορά δεν υπήρχε καμιά οικογενειακή ταινία, πολύ περισσότερο παραγωγής Warner, για να κλέψει καταναγκαστικά το ενδιαφέρον (όπως έγινε με τους χορευταράδες πιγκουίνους το χειμώνα). Αφού η παγκόσμια αγορά προετοιμάζεται για τη θύελλα του μπλοκμπαστερικού καλοκαιριού που ξεκινάει επίσημα σε δυο βδομάδες με το Spider-Man 3 (2007). Έτσι η προώθηση ξεκίνησε από χτες στη γιαπωνέζικη τηλεόραση και σήμερα κυκλοφόρησε η αγγλόφωνη εκδοχή του βίντεο στο βρετανικό AOL Video, μάλλον για να θηλάσει το βρεφικό site της μαμάς εταιρείας. Η αμερικάνικη αγορά, όσοι δηλαδή δεν έχουν ήδη βάλει τα ρολόγια τους σε ώρα Greenwich για να πιάνουν Αγγλία, θα δει τον Χάρη να περιμένει την επιστροφή του Βόλντεμορτ και τα πιτσιρίκια του Χόγκουαρτς να μπαλαμουτιάζονται στους διαδρόμους, από την Τρίτη.

Ο πεντατάξιος Χάρης έχει νέο σκηνοθέτη τον ψιλοάγνωστο τηλεοπτικό Βρετανό David Yates αλλά και για πρώτη φορά νέο σεναριογράφο, αφού ο Steve Kloves παραχωρεί τη θέση του στον Michael Goldenberg με μόνες δάφνες καναδυό σελίδες της πρώτης τάξης. Και αυτό που απασχολεί περισσότερο τους φαν, όταν δεν γράφουν ιστορίες που προσπαθούν να περάσουν σα διαρροή του 7ου βιβλίου και δεν ανεβάζουν χίλιες φορές το τρέιλερ στο YouTube για να κερδίσουν.. βραβείο, είναι ότι η μεγαλύτερη (σε σελίδες) ιστορία της σειράς φαίνεται να μεταφέρεται στη μικρότερη (σε λεπτά) ταινία μέχρι τώρα. Εγώ θα 'λεγα ότι πρέπει να ανησυχούν γιατί ενώ το φιλμ φέρεται σχεδόν τελειωμένο (σε αντίθεση π.χ. με αυτό των τρίτων Πειρατών που ακόμα κόβεται), το τρέιλερ επαναλαμβάνει τα σκουπόξυλα πάνω από τουριστικές φωτογραφίες του Λονδίνου που είχε και το χειμωνιάτικο μικρό αδελφάκι του.

Με βαριά και σίγουρα ονόματα γέμισε σχεδόν όλο το διαγωνιστικό τμήμα των φετινού και εξηκοστού φεστιβάλ των Κανών που το πλήρες πρόγραμμά του ανακοινώθηκε επίσημα το πρωί. Από την επιλογή να ανοίξει και το φεστιβάλ, μεγαλύτερο βάρος δίνεται στις Blueberry Nights του Wong Kar-Wai, πρώτη αγγλόφωνη προσπάθεια του σκηνοθέτη. Ενώ κυριαρχούν τα αμερικάνικα φιλμ με πιο αναμενόμενο, από μια σειρά πανάξιων παλιών νικητών, το Paranoid Park του Gus Van Sant. Εξίσου αξιοσημείωτα είναι η εντυπωσιακή συμμετοχή κεντρο-ανατολικο- ευρωπαίων σκηνοθετών και το σπρώξιμο της τελευταίας στιγμής να χωθούν και δυοτρείς Γάλλοι. Εκτός διαγωνιστικού θα προβληθούν επίσημα το Sicko του Michael Moore, το A Mighty Heart του Michael Winterbottom και οι Ocean's Thirteen για να γεμίσουν τα κόκκινα χαλιά αστέρους.

Αναλυτικά:

Opening Film

WONG Kar Wai

MY BLUEBERRY NIGHTS

1h51

Fatih AKIN	AUF DER ANDEREN SEITE		2h02
Catherine BREILLAT	UNE VIEILLE MAÎTRESSE		1h50
Joel & Ethan COEN	NO COUNTRY FOR OLD MEN		2h02
David FINCHER	ZODIAC		2h36
James GRAY	WE OWN THE NIGHT		1h45
Christophe HONORÉ	LES CHANSONS D’AMOUR		1h40
Naomi KAWASE	MOGARI NO MORI (The Mourning Forest)		1h37
KIM Ki Duk	BREATH		1h20
Emir KUSTURICA	PROMISE ME THIS		2h10
LEE Chang-dong	SECRET SUNSHINE		2h30
Cristian MUNGIU	4 LUNI, 3 SAPTAMINI SI 2 ZILE (4 Months, 3 Weeks And 2 Days)		1h53
Raphaël NADJARI	TEHILIM		1h45
Carlos REYGADAS	STELLET LICHT		2h22
Marjane SATRAPI, Vincent PARONNAUD	PERSEPOLIS		1h30
Julian SCHNABEL	LE SCAPHANDRE ET LE PAPILLON		1h52
Ulrich SEIDL	IMPORT EXPORT		2h16
Alexander SOKOUROV	ALEXANDRA		1h32
Quentin TARANTINO	DEATH PROOF		1h50
Béla TARR	THE MAN FROM LONDON		2h12
Gus VAN SANT	PARANOID PARK		1h25
Andrey ZVYAGINTSEV	IZGNANIE (The Banishment)		2h30

Closing Film

Denis ARCAND

L'ÂGE DES TÉNÈBRES

Out of Competition

1h45

Περισσότερα στο δελτίο τύπου.

Το Ίκαρος ΙΙ κατευθύνεται να προσπαθήσει να ξαναπυροδοτήσει τον Ήλιο που σβήνει, και να σώσει την ανθρωπότητα. Στο δρόμο συναντάει το Ίκαρος Ι που είχε χαθεί στην ίδια αποστολή.Είναι ειρωνικό ότι το καλύτερο sci-fi φιλμ εδώ και ανυπολόγιστα χρόνια δε φαίνεται να έχει τη θετική ανταπόκριση που αξίζει. Και η αποτυχία του χρεώνεται εξ ολοκλήρου στους "φαν" του είδους που αποδεικνύονται μπούφοι πέρα από κάθε χαρακτηρισμό, έχοντας αναγάγει τα εξωφρενικά αντι-επιστημονικά κλισέ σε επιστήμη και την ανούσια λεπτομερειολογία σε θρησκεία. Επειδή λοιπόν στο Sunshine δεν εκρήγνυται κανένας στο διάστημα όπως συμβαίνει στα σχετικά δημοφιλή παραμύθια, ούτε δημιουργείται καμιά μυθολογία που θα χρειάζονταν και τη δική σου συνεισφορά στο να συμπληρωθεί το πάνθεον των ηρώων της, καλύτερα να κάτσεις σπίτι να δεις κανένα από τα αγαπημένα σου επεισόδια, αν έχεις. Αλλιώς μπορείς να εμπιστευτείς και κανέναν σοβαρό άσχετο κριτικό, γιατί χρειάζεται κι αυτός από καμιά φορά ξέρεις. Μόνο μη δώσεις και ιδιαίτερη σημασία αν αρχίσει να σου λέει για τρίτα τρίτα που δε λειτουργούν.

Η αλήθεια, όπως την κατέχουν αποκλειστικά οι Μάζες, είναι ότι το μόνο ευτύχημα του The Beach (2000) ήταν ότι στάθηκε αφορμή να συναντηθούν ο σκηνοθέτης Danny Boyle με τον Alex Garland που είχε γράψει τη νουβέλα. Οι δυο τους επανακαθόρισαν στη συνέχεια τα ζόμπι φλικς με το 28 Days Later... (2002) και οι πιστοί του συγκεκριμένου είδους, που δε παίρνουν τον εαυτό τους και τόσο στα σοβαρά, δεν είχαν κανένα πρόβλημα να το αναγνωρίσουν. Ο Boyle βέβαια ανήκει με τη σειρά του σε εκείνο το σπανιότατο είδος που προηγείται πάντα της σκιάς του. Έτσι βάζει εδώ πλώρη για τη καρδιά του Ήλιου με πεντάστερη (και βάλε) μουσική υπόκρουση (όχι Pink Floyd αλλά) των Underworld. Και άριστη κινηματογράφηση που δε στέκεται μόνο στα χιλιοαντιγραμμένα ήδη κολπάκια του σκηνοθέτη με τη κάμερα, αλλά έχει μια κάποια πολυτέλεια στον προϋπολογισμό να κάνει μακρινά και σταθερά πλάνα. Και να απειλεί και να σε σκοτώσει με το φως της (και να μην αισθάνεσαι καθόλου σίγουρος ότι δε θα σε αποτελειώσουν οι μιμητές).

Στα πιο τυπικά, το σενάριο αποδεικνύει ότι υπάρχουν χίλιοι τρόποι να πεθάνεις στο διάστημα και η σκηνοθεσία τους παρακολουθεί σαδιστικά αναλυτικά. Οι ρυθμοί παραμένουν εξοντωτικοί από την αρχή, θυσιάζοντας κάπως την αληθοφάνεια στο βωμό της ανατροπής της ατελείωτης βαρεμάρας που αποτελεί το "χτίσιμο" της "έντασης" αντίστοιχων προηγούμενων προσπαθειών (με άλλα λόγια μπορείς να πεις υπερβολική την τρομο-εξέλιξη στο διαβόητο τρίτο τρίτο αλλά όχι και τυχαία). Αναφορές, επιρροές και θέσεις μπορείς να βρεις πολλές, αν έχεις όρεξη.

Έξι Παριζιάνοι προσπαθούν να βρουν την αδερφή ψυχή. Nα νιώσουν την καρδιά τους να χτυπάει δυνατά από συντροφικότητα, αγάπη ή κάτι παρόμοιο.Πολύς καιρός πέρασε από τότε που ο Alain Resnais ηγούνταν της γαλλικής πρωτοπορίας με ταινίες όπως το αθάνατο ντοκιμαντέρ για το ολοκαύτωμα Nuit et Brouillard (1955) ή τις συνεργασίες με ονόματα όπως Marguerite Duras και Allain Robe-Grillet για μοναδικά σενάρια σε μέρη τόσο γνωστά but not really, όπως η Hiroshima και το Marienbad. Ο δημιουργός δεν σταμάτησε από τότε να κάνει ταινίες, και η πιό πρόσφατή του ήταν υποψήφια για 8 César και τιμήθηκε με Αργυρό Λιοντάρι στο Φεστιβάλ της Βενετίας. Βασισμένη σε ένα ακόμη θεατρικό του πολυγραφότατου και ομοίως γηραιού Alan Ayckbourn μετά το Smoking/No Smoking (1993), φέρει τον τίτλο Καρδιές, αφού ασχολείται με συναισθήματα και διαθέσεις του παλλόμενου ανθρώπινου οργάνου. Η θεατρικότητα παραμένει ως προς την σκηνοθεσία, με σκηνές γυρισμένες κυρίως σε εσωτερικούς χώρους και ο ρυθμός της ταινίας μέχρι τέλους είναι ήρεμος χωρίς να αποτολμά την κορύφωση, μαρτυρώντας έτσι μια ασαφή αποστασιοποίηση και έλλειψη συμπάθειας προς τους χαρακτήρες.

Έξι Γάλλοι ηθοποιοί, από την αφρόκρεμα, δίνουν καλές ερμηνείες ψάχνοντας το δυσεύρετο, την αγάπη. Όμως η αβασάνιστη μεταγραφή του θεατρικού σε σεναριακή μορφή από τον Jean-Michel Ribes, αφήνει τους χαρακτήρες να είναι τόσο τυπικά Άγγλοι, που αν δεν υπήρχε ο Πύργος του Άιφελ εκεί γύρω, θα 'παιρνα όρκο πως η ταινία διαδραματίζεται στο Λονδίνο. Εξίσου χτυπητές, οι ψεύτικες νιφάδες χιονιού που πνίγουν την οθόνη ως ευφάνταστο φυσικό transition είναι τόσο γλυκερά χαριτωμένες που θα αρέσουν μόνο σε μεσήλικες. Γενικότερα, αν και ο μαιτρ κρατάει πάντα ψηλά την ποιότητα από κάθε τεχνική άποψη, όταν από τους δαιδάλους του Marienbad φτάνουμε σε εύκολες αναπαραστάσεις του πάγου που εισβάλλει στις ανθρώπινες καρδιές, ένα πράγμα είναι σίγουρο. Οι ταινίες του Resnais προδίδουν πια την ηλικία του και αφορούν κυρίως το κοινό που γερνάει μαζί του.

Το κείμενο επιμελήθηκε η estelle και δε το υπογράφει λόγω.. τεχνικών δυσκολιών

Επιστήμονας το πάλαι ποτέ βαθιά θρησκευόμενη, αλλά πλέον ειδικευμένη στο να καταρρίπτει δοξασίες πιστών για θαύματα σε επαρχιακές κωμοπόλεις, καλείται σε άλλη μια αποστολή, όταν ένα χωριό στη μέση του πουθενά, τρομοκρατείται απ' το ποτάμι που γίνεται κόκκινο σαν αίμα. Τα πράγματα χειροτερεύουν όταν οι υπόλοιπες εννιά πληγές του Φαραώ αρχίζουν να εμφανίζονται, και οι χωρικοί ρίχνουν το φταίξιμο σ' ένα μικρό δεκάχρονο αγγελούδι.Μετά την κορώνα του πολυβραβευμένου The Life and Death of Peter Sellers (2004), ο ανδρωμένος στα γυρίσματα του Highlander (1986), Stephen Hopkins, επιστρέφει στη συνεπέστατη φιλμογραφία που κοσμούν ο πέμπτος Εφιάλτης στο Δρόμο με τις Λεύκες (1989), ο δεύτερος Predator (1990), το παραγνωρισμένο διαμάντι Judgment Night (1993) και σχεδόν όλος ο πρώτος κύκλος του 24. Και το κάνει με μια B-μουβιά καταδικασμένη να θαφτεί κάτω από τόνους κοπριά, από τους ανήμπορους να εκτιμήσουν το κιτσάτα αναχρονιστικό μεγαλείο της. Αναβιώνοντας για 96 λεπτά ένα genre που έφυγε απ' τη μόδα πιο γρήγορα απ' ότι μπήκε, το Τhe Reaping είναι ένα homage στο θρησκευτικό θρίλερ, που αν είχε γυριστεί πριν καμιά εικοσαετία, θα είχε ήδη στρατιά φανατικών να πίνουν νερό στο όνομά του. Σήμερα, υποφέρει κάτω απ' το ασήκωτο βάρος της πρωταγωνίστριάς του που λειτουργεί περισσότερο σαν κόκκινο πανί για ετοιμοπόλεμους παρά σαν πόλος έλξης εισιτηρίων, και δεν βοηθά κανέναν ο ασυγκράτητος ενθουσιασμός του σκηνοθέτη, ή το γεγονός ότι η πλοκή είναι πολύ προβλέψιμη (του κερατά δηλαδή) για να είναι τόσο αργή. Αλλά και πάλι, δώσ' του καμιά πεντοδεκαετία να παλιώσουν τα ρούχα, τα αμάξια και οι γκατζετιές του, και δεν ξέρεις ποτέ.

Πανέμορφη γυναίκα μπλέκεται με τον αρχηγό ομάδας ληστών των περασμάτων της περιοχής των Ιμαλαϊων του 19ου αιώνα, κι αφού τον κάνει να την ερωτευτεί παράφορα και να την ακολουθήσει σ' ένα σωρό επιτυχίες και διάφορα μυστικιστικά upgrades, πέφτει νεκρή απ' τα χέρια άλλου αρχηγού περίεργης ομάδας, ανανεώνοντας το ραντεβού τους για μιαν επόμενη ζωή, κάπου στο σύγχρονο Τόκυο.Παρότι έχει ανεβάσει επίπεδο στον τομέα του επαγγελματισμού στα production values, στα υπόλοιπα ο Pan Nalin φαίνεται να αναπνέει ακόμα τον ίδιο αραιό σε οξυγόνο αέρα των Ιμαλαΐων, που ανέπνεε και όταν έστηνε τη Samsara (2002). Μυστικισμός, μαγεία, ρομάντζο, περιπέτεια κι άλλα τέτοια πνευματικά, ξεδιπλώνονται σε αφηγηματική γραμμή τόσο αχανή όσο και τα τοπία της ταινίας, που σίγουρα έχουν τη γοητεία τους άμα δεν βαριέσαι να τα κοιτάζεις, και μπορεί να σου βγάζουν και νόημα, αν μ' αυτές τις ανατολίτικες μυθολογίες και φιλοσοφίες, έχεις ασχοληθεί περισσότερο απ' το να 'χεις ρίξει μερικά ξενύχτια με την τριλογία του Prince of Persia. Διαφορετικά, αυτό το δίωρο στις ερημιές θα σου φανεί μάλλον σα να έχεις βγει χωραφότσαρκα με μεσίτη, και να σου έχει Γκαραβέλα στο ραδιόφωνο να σου μιλά για την αγάπη που είναι ανίκητη κι αθάνατη.

Μελαχρινός χωρικός ερωτεύεται γύψινη μάσκα με λυγερό κορμί από κάτω, που του κάνει κουνήματα ένα βράδυ της αποκριάς που οι γυναίκες του χωριού πάνε μασκαρεμένες νεράιδες στο καφενείου του Ηπειρώτικου χωριού του, για να πειράξουν τους άντρες. Κάνα μήνα μετά, περνά τη δική του Μεγάλη Βδομάδα, όταν τη βρίσκει, ανακαλύπτει ότι είναι νεράιδα, και προσπαθεί να κατακτήσει την καρδιά της.Έθιμα και μύθοι της ξεχασμένης ελληνικής επαρχίας, ξεδιπλώνονται μισοαναποφάσιστα - μισοπαιδιάστικα, στην πρώτη μυθοπλαστική απόπειρα με ανθρώπους του Αρτινού βετεράνου ντοκιμαντερίστα - animationist, με ένα άρωμα νοσταλγίας και μπόλικες δόσεις αργόσυρτης αφελούς ευαισθησίας. Παρ' ότι το Πέρα από τη Λίμνη έχει αρκετά στοιχεία που θα μπορούσαν να στήσουν συναρπαστικό μεταφυσικό θρίλερ (και μια πρωταγωνίστρια-φωτιά για να το βοηθήσει στην προώθηση), η απόφαση του Στασινού να το σπρώξει προς το βουκολικό ρομάντζο με ψυχοψαχτικές προεκτάσεις, είναι η καταδίκη του, αφού ο σκηνοθέτης ταλανίζεται από κρίσεις της παιδικής ασθένειας του συμβολισμού, την ώρα που είναι αναγκασμένος να περπατήσει στον βούρκο του επαναλαμβανόμενου σεναρίου με τους διάλογους που η επαφή τους με την πραγματικότητα, κυμαίνεται απ' το απίθανο στο ολότελα εξωφρενικό. Μπορεί πάντως να δουλέψει καλά σαν κωμωδία, αν δεν έχεις τρόπο να περάσεις την ώρα σου.

Μαχητική ρεπόρτερ, παρατάει την εφημερίδα της όταν της κουκουλώνουν πολιτικό σκάνδαλο γιατίέτσιείναιτοσύστημα, αλλά η δολοφονία μιας παλιάς της γνώριμης, τη στέλνει under-cover σε περίφημη διαφημιστική και την μπλέκει στο εγκληματολογικό ρεπορτάζ στην προσπάθειά της να αποκαλύψει ότι το αφεντικό της εταιρείας ήταν ο φονιάς.Αν η Halle Berry άνοιγε τα πόδια της, το Perfect Stranger θα μπορούσε να έχει τουλάχιστον ένα από τα ατού του Βασικού Ενστίκτου, αλλά προς απογοήτευση όλων, η πολυπόθητη σταρ είναι όλο λάδι κι από τηγανίτα τίποτε σ' αυτό το "καβλίτσα εν κινδύνω" θρίλερ, που γίνεται όλο και πιο ηλίθιο όσο περνάει η ώρα. Και δεν ξεκινά και πολύ έξυπνο είναι η αλήθεια. Η αστυνομική πλοκή με τα ψυχολογικά κολπάκια γεννιέται νεκρή και θάβεται πριν καν έρθει η ώρα για το διάλειμμα, και στην υπόλοιπη διάρκεια, η παράνοια και η σύγχυση παίρνουν το ρόλο του suspense και της σεναριακής συνοχής, πασχίζοντας να οδηγήσουν την ταινία στο αντισυμβατικό φινάλε, ασχέτως αν έχεις χάσει το ενδιαφέρον σου ώρες πριν. Και για το φινάλε, και για το ότι χρειάζονται πέντε λεπτά επεξηγηματικού μονολόγου για να κολλήσει στην υπόλοιπη ταινία. Η μεγαλύτερη πλάκα πάντως είναι, ότι κάποιοι απ' την επιτροπή που είπε στον σκηνοθέτη πώς να γυρίσει την ταινία, νόμιζαν ότι το instant messaging είναι ακόμα αρκετά hip ώστε να μπορείς να κρεμάσεις μισή ταινία πάνω σ' ένα παράθυρο με cyber-teasing. Αναμενόμενα, η AOL δεν είχε την ίδια άποψη, και δεν τους άφησε καν να χρησιμοποιήσουν το όνομά της. Πάλι καλά που η ταινία είναι της SONY και μπόρεσαν να έχουν τα VAIO.

Τέσσερις προαστειακοί μεσοαστοί πάνε ταξίδι με τις μηχανές τους για να ξεφύγουν από τη μετριότητά τους. Στο δρόμο μπλέκουν σε περιπέτειες. Και στο τέλος γίνονται φυσικά ήρωες αφού μιλάμε για ταινία της Disney.Ταινία που η μοναδική της υπέρβαση είναι ότι καταφέρνει να είναι πιο παράλυτη, ανίκανη, γελοία και ηλίθια από τους χαρακτήρες της. Και στο τέλος έγινε φυσικά μπλοκμπαστεριά αφού μιλάμε για ταινία της Disney.

Απογυμνωμένο από όσες ταινίες έκαναν έστω και λίγο buzz στο Βερολίνο, φτάνει στην Ελλάδα το πρόγραμμα της Berlinale για το φετινό Berlinale in Athens, την τρίτη βερσιόν της διοργάνωσης, που από τις 19 έως τις 26 Απριλίου, θα γεμίσει τις αίθουσες Άστυ, Δαναός και Μικρόκοσμος Prince, με 40κάτι ταινίες απ' τη λίστα του 57ου Διεθνούς Φεστιβάλ Βερολίνου.
Το συζητημένο Interview του Steve Buscemi, που αποτελεί το αμερικάνικο remake της ταινίας του Ολλανδού Τheo Van Gogh που ο αρχικός δημιουργός δεν κατάφερε ποτέ να υλοποιήσει (γιατί δολοφονήθηκε, σε περίπτωση που δεν το έμαθες), ανοίγει με την invite-only προβολή του, ένα πρόγραμμα που δοκιμάζει τα όρια της πρόθεσης των διοργανωτών (Cultural Action και CINEMAD) να διαλέγουν ταινίες που δύσκολα θα βρουν σε διαφορετική περίπτωση προβολή στην Ελλάδα. Γιατί αν από μια μέτρια χρονιά για το Βερολίνο, βγάλεις το άνοιγμα του 300, το πολυαναμενόμενο I'm A Cyborg (But that's OK) του Park Chan Wook, ταινίες όπως το Irina Palm και το La Masseria delle Allodolle που προκάλεσαν ένα σούσουρο, και όσες μοιράστηκαν τα βασικά βραβεία (συμπεριλαμβανομένου του Tuya's Marriage που πήρε τη Χρυσή Άρκτο), τότε δε σου μένουν και πολλά, έτσι; Άντε, σου μένει το Bordertown με την Jennifer Lopez, η οποία έφαγε τη γιούχα της ζωής της και μάλλον από φόβο επανάληψης του περιστατικού, δεν θα παρευρεθεί στην προβολή στην Αθήνα. Άσε που δεν της αρέσουν και τα καμαρίνια μας.

Έξω απ' τις ταινίες του Διαγωνιστικού και τα ρίσκα του Πανοράματος πάντως, τα πράγματα φαίνονται πολύ πιο ενδιαφέροντα κι ανταποδοτικά, με μίνι αφιέρωμα στον σημαντικό Αμερικάνο δημιουργό Arthur Penn (του Bonnie and Clyde (1967)), το βουβό Lady Windermere’s Fan (1925) που θα προβληθεί συνοδεία πιάνου και βιολιού στο ινστιτούτο Ghoete υπό τον τίτλο της ρετροσπεκτίβας City Girls, και το νόστιμο section Φάε, Πιες, Δες Ταινίες, που συνδυάζει τρεις επιλεγμένες προβολές, συνοδευόμενες από αντίστοιχο μενού, στην τιμή των 25 ευρώ. Το τελευταίο, φιλοξενείται στον πολυχώρο Gazarte (στο Γκάζι), και περιλαμβάνει το διαφωτιστικό ντοκιμαντέρ Black Gold για τα καρτέλ της παγκόσμιας βιομηχανίας καφέ, τους δημιουργούς του οποίου είχε κεράσει τσάι η estelle, στο περασμένο φεστιβάλ του Λονδίνου.

Από τη Πέμπτη έχει ανοίξει, σε beta όπως είναι.. υποχρεωτικό, ένα ακόμα καινούριο site με βίντεο για να σκοτώνεις την ώρα σου. Το FunnyOrDie.com όμως, σύμφωνα με τον Hollywood Reporter, ξεκίνησε η Gary Sanchez Prods. των Will Ferrell και Adam McKay. Και το σχετικά νέο απλό και απλά λειτουργικό που φέρνει, είναι η δυνατότητα να θάψεις έξι μέτρα κάτω απ' τα ραδίκια ότι άσχετο ανεβάζει ο κάθε ψωνισμένος.

O Ferrell μαζί με τον σεναριογράφο παύλα σκηνοθέτη παύλα συνεργάτη του γύρισαν ένα βίντεο όπου συμμετέχει και η κόρη του δεύτερου και σε υποδέχεται στην είσοδο. Ενώ πιο μέσα έχει χαρακτηριστεί "αθάνατο" μη τύχει και το πλακώσουν στο φτυάρισμα. Αχρείαστα, αφού είναι ότι πιο αστείο έχει κυκλοφορήσει τελευταία, επιβεβαιωμένα, από τα δύο κόμμα δύο εκατομμύρια των θεάσεων μέχρι τώρα. Και ανέλπιστα ίσως, αφού οι δυο "δημιουργοί" ξόδεψαν γύρω στα τρία τέταρτα να το φτιάξουν, όπως ισχυρίζεται ο McKay στους LA Times. Και σκοπεύουν να συνεχίσουν την τάση και με άλλους βαρέων βαρών σταρ, όπως δήλωσε στον Reporter η.. περσόνα τους, ο Garry Sanchez.

Με αφορμή τον Danny Boyle που σβήνει τον ήλιο στις βρετανικές αίθουσες αυτές τις μέρες (και προκαλεί μουρμουρητά στα διεθνή Μέσα με την επανένωση του cast του Trainspotting για την κινηματογραφική μεταφορά του λογοτεχνικού του sequel, Porno, και στα εγχώρια με την κεκαλυμμένη καμπάνια της Odeon για το Sunshine), οι κινηματογραφιάδες της Λονδρέζικης Daily Telegraph μαζέψαν το black jack της βρετανικής σκηνοθετικής παράδοσης.
Η πρωτοκαθεδρία του Hitchcock στην λίστα θα σου φαίνεται απολύτως φυσιολογική με την πρώτη ματιά, εκτός αν είσαι κι εσύ απ' αυτούς τους Άγγλους που θεωρούν τον ναυπηγό του suspense πολύ αμερικάνικο για τα γούστα τους. Ο επίσης αντιπαθής στην συλλογική βρετανική συνείδηση, Charlie Chaplin, βρίσκεται στη δεύτερη θέση, ενώ ο ματάκιας Michael Powell, ο David Lean της Αραβίας κι ο Nicolas Roeg με την κόκκινη κουκούλα, κλείνουν μια πεντάδα σκηνοθετών που η δική τους φιλμογραφία και μόνο, προσφέρει ένα χορταστικότατο κινηματογραφικό course.

Από 'κει και κάτω, ανάμεσα σε πεθαμένους γίγαντες όπως ο Carol Reed (#6) κι ο John Schlesinger (#13), ποζάρουν τα στανταράκια Stephen Frears (#10), Mike Leigh (#19) και Ken Loach (#17) ως εκπρόσωποι της μεσήλικης γενιάς, μαζί με τους νεαρότερους Danny Boyle (#14) (προφανώς) και Michael Winterbottom (#12) (hell yeah). Ο ατέλειωτος sir Ridley Scott (#11) ξεχωρίζει ως ακομπλεξάριστο ξεκάρφωμα, χωρίς βέβαια τον αδερφό του, Tony, ενώ στο μοντάζ για κάποιο λόγο κόπηκαν ο Alan Parker κι ο αναμορφωτής Peter Greenaway. Δόξα τω Θεώ πάντως, οι συνθέτες της λίστας κατάφεραν να κρατήσουν εκτός 21άδας τον Anthony Minghella και τον Kenneth Branagh, οι οποίοι φημολογείται ότι ετοιμάζουν αντεπίθεση με δεκαπεντάωρη εκδοχή της Δυναστείας σε σαιξπηρικό στίχο.

Ο Edward Norton είναι ο νέος Eric Bana σύμφωνα με την είδηση που ακούγονταν πρωταπριλιάτικη εδώ και κάποιες μέρες στα φόρα του IMDb αλλά επιβεβαίωσε πριν πεντέξι ώρες το Variety και από τότε γυρνάει στα internets ως πράσινος γίγαντας σε κρίση καταστροφικής μανίας.

O Stanley Kowalski (ή Travis Bickle αν προτιμάς) της γενιάς X θα υποδυθεί τον πασίγνωστο τηλεοπτικό ήρωα Bill Bixby που όταν του γρατζούνιζες το αμάξι μετατρέπονταν σε Lou Ferrigno (πράσινο εκείνη την εποχή εξαιτίας του ότι έχανε όλους τους τίτλους Μίστερ Κόσμος από τον Schwarzenegger). Το σχετικό σήριαλ μεταφέρθηκε με επιτυχία στη μεγάλη οθόνη το 2003 και ο πρωταγωνιστής της μεταφοράς, ο προαναφερθείς Eric Bana, κατάφερε να συνδέσει επί σειρά ημερών το όνομά του με την ευαισθησία στο ξύρισμα. Αλλά μετά από μια ολόκληρη ταινία οι κάτοχοι των δικαιωμάτων του franchise έκριναν ότι χρειάζεται το ολντσπάις φρεσκάρισμα που επέφερε το ριμπούτ σε ήρωες (τύπου James Bond, για παράδειγμα) με μικρότερη κινηματογραφική ιστορία.

Η νέα τους επιλογή έχει φυσικά μεγάλο ανάλογο παρελθόν στην ευθιξία τη σόλο πυγμαχία και τις διχασμένες προσωπικότητες, από το πέρασμά του σε ταινίες όπως το American History X (1998), το Fight Club (1999) και το Death to Smoochy (2002).

Μετά τη σκήνευση των (καραμέτριων) τραγουδιών από τα Dreamgirls (2006) στα φετινά Όσκαρ, ο John Travolta που παρουσίαζε τη σχετική κατηγορία, σχολίασε ότι λατρεύει τις γεματούλες που στέκονται μπροστά σε μια κάμερα και τραγουδάνε με τη καρδιά τους, αλλά δε θέλει να μιλάει συνέχεια για τον εαυτό του.

Κάποιοι δε πιάσανε το αστείο, κάποιοι πιο ενημερωμένοι είπαν ότι βγήκε επιτέλους από τη ντουλάπα. Κάποιοι ήδη περίμεναν, αφού η Queen Latifah συμπαρουσίαζε και το You Can't Stop the Beat έπαιζε στο φόντο, ότι θα έλεγε και τίποτα για να προωθήσει το προαλειφόμενο για τις επόμενες βραβεύσεις μιούζικαλ στο οποίο (το μάντεψες) παίζει μια γεματούλα (προς το γεματάρα) που ξελαρυγγιάζεται. Προαλειφόμενο από τα ονόματα των Craig Zadan and Neil Meron, υπογραφές στη παραγωγή του Chicago (2002) και διαλεχτούς της New Line να μεταφέρουν στη μεγάλη οθόνη μια μουσική παράσταση που σκούπιζε τα Tonys την ίδια περίοδο που αυτοί κράταγαν ομπρέλα για τη βροχή από χρυσά αγαλματάκια. Μια μουσική παράσταση βασισμένη στο καρακάλτ Hairspray (1988) του John Waters, με μια χαρωπά στρουμπουλή πιτσιρίκα να ονειρεύεται και να καταφέρνει να γίνει χορεύτρια σε τιβί σόου, και τη Divine (στον τελευταίο της ρόλο, λίγο πριν πεθάνει) να παίζει τη χαρωπά στρουμπουλή μάνα της.

Το προαλειφόμενο δε φαίνεται να απασχολεί και πολύ τη "παλιότερη και πιο πετυχημένη" ανεξάρτητη εταιρεία, βέβαια. Το χριστουγεννιάτικο τίζερ --και χειρότερο ever σαν επιστροφή σε εποχές ανακοίνωσης ονομάτων-- είχε αποκαλύψει επίσημα ότι η New Line σκοπεύει να βγάλει τη Λακ κατακαλόκαιρο. Ο αντι-προγραμματισμός σε μπλοκμπαστεριές και κωμωδίες του Adam Sandler έχει ήδη καταενθουσιάσει τους αιθουσάρχες, διανομείς και λοιπούς βιομηχάνθρωπους στη φετινή ShoWest. Και βλέποντας το footage που τους δείξανε, ανάμεσα σε ολόκληρη παράσταση, δε τους δίνεις και πολύ άδικο.

Το montage βγήκε στο Yahoo! Movies. Η ταινία έχει δικό της, εξαιρετικό, Hairspray Blog.

Ένας ειδικευμένος ελεύθερος σκοπευτής σε απόσυρση, αναλαμβάνει συμβουλευτικό ρόλο σε μια υπόθεση πιθανής απόπειρας δολοφονίας κατά του Αμερικάνου Προέδρου. Αλλά βρίσκεται κυνηγημένος αποδιοπομπαίος τράγος της ιστορίας, αφού η συνομωσία ήταν να του τη φορτώσουν.Έχοντας στρώσει από νωρίτερα, η Paramount έρχεται πρώτη, με πρωταγωνιστή τον οσκαρο-υποψήφιο Mark Wahlberg, να παρουσιάσει ταινία εφαρμογής του νέου χρυσού κανόνα του Χόλιγουντ που επιβάλλει τη συμμετοχή πεντέξι συντελεστών του Πληροφοριοδότη (2006) σε κάθε παραγωγή που σέβεται τον εαυτό της. Και όπως θα κατάλαβες από τα αστεράκια, η συγκεκριμένη είναι όντως πάνω από το μέσο όρο του είδους. Βασισμένη στο βιβλίο κριτικού (ω ναι) της Washington Post με τίτλο Point of Impact και χρονιά έκδοσης το 1993, και σκηνοθετημένη από τον Antoine Fuqua του Training Day (2001) παραδίδει ότι θα περίμενες. Σχηματικούς χαρακτήρες, θεωρίες συνομωσίας, άφθονη δράση και απίθανα ξεμπερδέματα. Και κάτι παραπάνω στην υποδειγματική και υποδειγματικά συγκρατημένη ερμηνεία του πρωταγωνιστή, τις κυνικές και υποδειγματικά ασυγκράτητες ατάκες (και όχι μόνο) για τα συμφέροντα πίσω από τα "δημοκρατικά" προφίλ, την απρόβλεπτη ροή για δυο ολόκληρες ώρες και την ανατροπή των παρόμοιων ραμποειδών προτύπων του '80.

Χωρίς να είναι και τίποτα που δε χάνεται, σέβεται και με το παραπάνω το χρόνο και το χρήμα σου.

Θύμα νεαρού δημοσιογράφου τηλεοπτικής εκπομπής με φάρσες, αρπάζει το δόλωμά του, ένα πιστόλι, και τρέχει στο χωριό του στην Πίνδο. Ο δημοσιογράφος τον ακολουθεί ως εκεί για να πάρει πίσω το πιστόλι, και μπλέκει σε μια ιστορία με φαντάσματα, κυνηγούς θαμμένων θησαυρών, και προκαταλήψεων απ' αυτές που επιβιώνουν στις απομονωμένες επαρχίες.Μένοντας μακριά από φολκλορικές κορώνες, ο Δημήτρης Κουτσιαμπασάκος καταφέρνει να ζωντανέψει με μαγευτικό τρόπο το επαρχιακό σκηνικό του, και να φέρει τον στοιχιωτικό χαρακτήρα του στο προσκήνιο των πρωταγωνιστών του, ηλεκτρίζοντας την εικόνα με μια νοσταλγία μάλλον ανακουφιστική παρά ενοχλητική. Κι αυτό θα το διαβάσεις παντού για την πρώτη του μεγάλου μήκους ταινία --που του χάρισε το Β' Βραβείο Καλύτερης Ταινίας, το Βραβείο Πρωτοεμφανιζόμενου Σκηνοθέτη, και το Βραβείο Κοινού στο περασμένο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης-- γιατί είναι βασικά το μεγαλύτερο κατόρθωμά της. Μαζί με την ικανότητα του σκηνοθέτη να χειρίζεται ανά διαστήματα με ιντριγκαδόρικο τρόπο τους τέσσερις κεντρικούς χαρακτήρες του, αν μη τι άλλο στις αλληλεπιδράσεις τους με τους δευτερεύοντες. Γιατί στις μεταξύ τους διαδράσεις, η ανεπάρκεια στη συνοχή του σεναρίου γίνεται σύντομα αφόρητη, με την ταινία να χωρίζεται σε τρία τουλάχιστον κομμάτια, αρκετά αργόσυρτα για να ξεχνάς πότε ξεκίνησε το ένα και γιατί δεν τελείωσε το άλλο, και αρκετά αδιάφορα ώστε να μην πολυκαίγεσαι για κανένα τους, μέχρι η ελλιπής κορύφωση να σε κάνει να ξεχάσεις ακόμα και τι σου άρεσε στην αρχή. Μερικές αδυναμίες σε συμβολισμούς και κλισέ απεικόνισης δεν βοηθούν, ενώ η ανεπάρκεια του Τότσικα στον ρόλο-κλειδί του, παραμένει ασαφές αν οφείλεται στον ίδιο το ρόλο ή στον ερμηνευτή που αφήνει τον άγουρο Νικόλα Αγγελή να του κλέβει όσες σκηνές μοιράζονται. Στα θετικά σημείωσε πάντως και την συγκρατημένη ερμηνεία της Ελένης Βεργέτη, που στην πρώτη της μεγάλου μήκους εμφάνιση, είναι η πιο ενδιαφέρουσα χαριτωμενόφατσα που έχει σκάσει μύτη στο πανί, από Ιωάννα Παπά κι έπειτα.

Ένας αγρότης πηδιέται με την αγρότισσα της διπλανής φάρμας. Η οποία κάνει σχέση και με έναν άλλον, στα διαλείμματα της εξυπηρέτησης και του υπόλοιπου αντρικού πληθυσμού της περιοχής. Οι δυο βασικοί ορεξάτοι πάνε στον πόλεμο.
Το βραβείο της επιτροπής του περσινού φεστιβάλ των Κανών στον Bruno Dumont δεν ήταν το πρώτο σε ένα εξελισσόμενο σε από τα αγαπημένα παιδιά του. Εξελισσόμενο αργά, με τρείς μνείες σε μια δεκαετία, όσο και τα πλάνα που αποτελούν το προσωπικό του στιλ. Στιλ μοναδικό που επιπλέον συμπεριλαμβάνει ερασιτέχνες ηθοποιούς, αδιευκρίνιστες τοποθεσίες, λακωνικά σενάρια και παγερή ματιά. Και όπως καταλαβαίνεις, μάλλον είναι μοναδικό γιατί δε θέλησε να το ακολουθήσει κανένας. Το πιο του χαρακτηριστικό βέβαια είναι ότι μπλέκει τους χαρακτήρες του με τα σκηνικά και φιλμάρει κατά κάποιο τρόπο μόνη της τη mise en scène, λεξούλα αγαπημένη των θεωρητικών και εξυπηρετική όσο και η αγρότισσα στις ορέξεις του καθενός (βλ. έχει ότι έννοια θες, κυρίως τι συμβαίνει πιο πίσω από το μπροστά). Το ίδιο εξυπηρετικοί είναι και οι συμβολισμοί του, έντονοι αλλά ανοιχτοί σε ερμηνείες.

Στη συγκεκριμένη ταινία ο συμβολισμός είναι πιο προφανής από τις προηγούμενες. Όλοι είναι ζώα, διαφορετικών ειδών. Και η διάρκεια εξαιρετικά περιορισμένη στα ενενήντα λεπτά. Άρα είναι και η πιο προσιτή δουλειά του δημιουργού σε όσους, λίγους, μπορεί να ενδιαφέρονται. Αλλά δυσκολεύεται ιδιαίτερα στο κομμάτι του πολέμου, είτε από προϋπολογισμό ή από απειρία. Στις φάρμες πάλι, καλά τα πάει.

Θυμωμένος απ' την απιστία τη γυναίκας του βακτηριολόγος, την παίρνει εκβιαστικά μαζί του από τη Σανγκάη του 1920 στη μέση μιας επιδημίας χολέρας στην επαρχία. Εκεί η κυρία μένει φυλακισμένη στην ανία της κι ο κύριος φτιάχνει μαρτίνι σε δοκιμαστικούς σωλήνες στα διαλείματα των προσπαθειών του να σώσει τους νοσούντες. Ενώ εμείς περιμένουμε την αγάπη τους να ωριμάσει.Βασισμένο στο ομότιτλο βιβλίο του Sommerset Maugham, το σενάριο του Ron Nyswaner είναι το τρίτο που προσεγγίζει την συγκεκριμένη ιστορία δυτικών που πνίγουν τη μιζέρια τους στην υγρασία της Ανατολής. Και παρ' ότι είναι το πιο τολμηρό (μιας και τα δυο πρώτα είχαν γίνει γραφτεί στα μέσα του '30 και του '50), δεν παύει να είναι φτιαγμένο με τη στόφα του παλιού Hollywood. Τουτέστιν, αργοί ρυθμοί, αδρά σχηματισμένοι χαρακτήρες με ελάχιστες και σπασμωδικές παρεκκλίσεις απ' τις νόρμες, πομπώδεις διάλογοι και βολική πορεία προς τα ασφαλή συμπεράσματα. Αυτό που δεν πιάνει ωστόσο, είναι ο συναισθηματικός πυρήνας της ιστορίας, που μένει ψόφιος σε όλη τη δίωρη διάρκεια της ταινίας, προσφέροντας μηδενική συγκινησιακή φόρτιση σε ένα love story που παρακαλάει για μερικές σπίθες. Δεν βοηθάει και η ανύπαρκτη χημεία του πρωταγωνιστικού ζεύγους, όσο κι αν ο Norton και η Watts προσπαθούν με καλοζυγισμένες ερμηνείες να δώσουν παλμό στους χαρακτήρες τους. Ενώ ο John Curran δεν μπορεί να κρύψει την ψύχρα της ταινίας πίσω απ' τα εντυπωσιακά πλάνα της κινεζικής εξοχής και να γεμίσει τον νεκρό χρόνο με τον τρίτο χαρακτήρα που παίζει σε σωστές δόσεις το πολιτικό και κοινωνικό υπόβαθρο της εποχής.

Νεαρός graphic novelist που ψάχνει έμπνευση στο Βουκουρέστι για το νέο του βιβλίο για λυκάνθρωπους, εντελώς συμπτωματικά ερωτεύεται την μέλλουσα βασίλισσα της ντόπιας αγέλης λυκανθρώπων, και ξεκινά μια ιστορία Ρωμαίου και Ιουλιέτας με πολύ τρεχαλητό και φασαρίες.Οι παραγωγοί του Underworld (2003), πήραν βιβλίο εφηβικού τρόμου που απαγορεύτηκε από αρκετές εφηβικές βιβλιοθήκες ανά τον κόσμο, και το μετέτρεψαν σε προεφηβική ταινία ρομάντζου, που δεν απαγορεύθηκε από καμία αίθουσα ανά τον κόσμο. Αν και θα έπρεπε. Και δεν χρειάζεται να σου το πω εγώ. Απ' τους τριτοκλασάτους νεαρόφατσους ηθοποιούς, το φορεμένο στόρι, τους γελοίους φακούς επαφής, τη μεταμόρφωση των ανθρώπων σε λύκους (όχι λυκάνθρωπους) μέσω φωτεινού blur, και το Stand My Ground στο soundtrack, αντιλαμβάνεσαι ότι μιλάμε για παραγωγή που παραμένει φτηνή κόβοντας ακόμα και τα βασικά ψηφιακά, βασισμένη σε σενάριο ψαρεμένο απ' τα αζήτητα, σκηνοθετημένο σχηματικά, με στόχο την Σαββατιάτικη μεσημεριανή ζώνη, ή τουλάχιστον το κοινό που θα μπορούσε να δει ταινία λυκανθρώπων κατάλληλη για ανήλικους. Κι αυτά απ' το trailer μόνο. Αν δεις και την ταινία, θα έχεις την ευκαιρία να απολαύσεις τους κιτσάτους τρίτους ρόλους, μια φιξιόν underground εκδοχή του clubbing του Βουκουρεστίου, την αγέλη λυκανθρώπων αποτελούμενη από ημίγυμνους eurotrash νεολαίους, και το αρλεκινίστικο PG 13 ρομάντζο σε όλο του το μεγαλείο, και να απορήσεις πώς διάολο αυτή η ατσούμπαλη κι αδέξια ιερόσυλη B-μουβιά που διασύρει το κουφάρι του genre, κατάφερε να ξεφύγει απ' το straight to DVD πεπρωμένο της.

Τη πιο δοκιμασμένα αποτελεσματική συνταγή, ακολουθεί και η Halle Berry με τη ζαρτιερο-φωτογράφισή της στο Esquire για να προωθήσει το Perfect Stranger (2007) που από σήμερα αρχίζει να σκάει μύτη στις αίθουσες όλου του πλανήτη (και στην Ελλάδα από την άλλη βδομάδα).

To θρίλερ που τη θέλει undercover δημοσιογράφο να.. πλησιάζει έναν επιχειρηματία για να αποδείξει ότι σκότωσε τη φίλη της, έχει ψιλοθαφτεί από τους κριτικούς και μάλλον δε θα το σώσει ούτε το περουκίνι του Bruce Willis (που τουλάχιστο δε χρειάζεται τόση προσπάθεια να κάνεις ότι δε το βλέπεις όση για τις κατά καιρούς τρίχες του Nicolas Cage), ούτε οι φήμες για καυτές λεσβιακές (και όχι μόνο) σκηνές. Αλλά η κάτοχος συγκεκριμένου χρυσού αγαλματιδίου που πιθανότατα καθαρίζει καθημερινά με τη γλώσσα όπως και το πρόσφατο αστέρι της στο Walk of Fame, μάλλον έχει επενδύσει πολλά στο φιλμ για να κόψει λίγο τη κατηφορική κλίση στη καριέρα της. Κρίνοντας από τα ολοένα και πιο αβυσσαλέα ντεκολτέ και τις ολοένα και πιο προχωρημένες προσωπικές αποκαλύψεις της, βδομάδα με βδομάδα.

Ο Μίστερ Μπιν κερδίζει, σε εκκλησιαστική λοταρία, ένα ταξίδι στις Κάνες. Η Γαλλία δεν έχει καμία ελπίδα.Είναι κρίμα (για να μη πω τίποτα χειρότερο, τέτοια περίοδο) που ο "Έλληνας μεταφραστής" αγνόησε τη κατακαραπροφανέστατη αναφορά του αγγλικού τίτλου στις Διακοπές του κυρίου Ιλό (1953) και την έκανε αναφορά στο Τρελό Θηριοτροφείο Πάει για Διακοπές (1983). Όσο "κρίμα" είναι και το "τυπικό βρετανικό χιούμορ" που χρεώνεται συνήθως στο χαρακτήρα-δημιουργία του Rowan Atkinson, όταν οι επιρροές του είναι ο Monsieur Hulot, ο Pee-wee Herman και οι κωμωδίες του βωβού κινηματογράφου. Επιρροές που είναι η τάβλα πάνω στην οποία περπατάει θεματικά η ταινία, πάνω από τον ωκεανό των έξτρα αναφορών σε εικόνες της ποπ κουλτούρας που μαζεύει στο άλμπουμ του ο (ψιλοάγνωστος) σκηνοθέτης Steve Bendelack. Μ' άλλα λόγια, στη μισή τουλάχιστο διάρκεια αναρωτιέσαι αν θα πέσουν μηνύσεις για εικονο-κλοπή, και το μόνο που περιμένεις είναι άλλη μια σπαστική ξερή χωρίς νόημα ανατροπή στιλ εκεί-που-πάει-να-μπει-στο-λεωφορείο-αρχίζει-να-κυνηγάει-μια-κότα.

Εκεί-που-είσαι-έτοιμος-να-πλακώσεις-το-βρίσιμο όμως, όλα τα κομμάτια πάνε σα στρατιωτάκια στη θέση τους. Και αρχίζεις να εκτιμάς την ολική επαναφορά του ανθρώπου που είναι φασόλι, από τις αμερικανιές και τις πολυλογίες του Bean (1997) και τις ιδιοτελείς ραδιουργίες της σειράς, στις ρίζες της απολαυστικής ενίοτε γλυκιάς και λεπτομερέστατα μελετημένης κωμωδίας του Tati. Όπως λοιπόν πίσω από το κουφό σεναριακό credit του Simon McBurney κρύβεται το Théâtre de Complicité, έτσι και πίσω από τις μπουφοειδείς φάτσες του Μπιν κρύβεται ένα μεγαλειώδες εμπνευσμένο χιουμοριστικό φινάλε. Που λίγο πολύ ξανανακαλύπτει την οικογενειακή κωμωδία σε ευρωπαϊκά χωράφια, εκεί που σκουπίζει και τα ταμεία αυτές τις μέρες.

Μετά από πολύ σιγοψήσιμο, που έφτανε στην υποψία ότι σκόπευε να βγάλει όλη τη ταινία online σα φωτορομάντζο σε συνέχειες, ο Rob Zombie σερβίρει στο Yahoo! Movies το ορεκτικό για τη δικιά του αναπαράσταση του Halloween (1978) του John Carpenter. O Michael Meyers ετοιμάζεται για τη νέα Νύχτα με τις Μάσκες λοιπόν, την ώρα που όλοι οι Δυτικοί ετοιμάζονται για τη νύχτα με τα κεριά.

Πάντως, η έξοδος του δεύτερου εικονικού μασκομούρη σφαγέα με μπανάλ προτίμηση σε τρυφερή νεανική σάρκα (μετά τον Leatherface φυσικά), δε θα γίνει τον παραδοσιακά τρομομήνα του Halloween (βλ. Οκτώβρη), αφού τον έχουν κλείσει πιο φρέσκες κλοουνομούρικες γιγαντιαίες προνομιακές αλυσίδες (βλ. Saw). Και ποιες ακριβώς στάσεις αναψυχής θα περιλαμβάνει (η έξοδος), πέρα από την αναβίωση των σκηνών καταδίωξης λαχταριστής γκομενίτσας από σαλιγκαροκίνητο μαχαιραφόρο, δε ξεκαθαρίζει το τρέιλερ που κόπηκε από σκηνές των πρώτων γυρισμάτων σύμφωνα με το σχετικό blog του Zombie. Άρα προς το παρόν σημείωσε ότι ο σκηνοθέτης δηλωμένα θέλει να επικεντρωθεί στον άνθρωπο πίσω από τη μάσκα, και οι αξιοπρόσεκτες σκηνές βασανισμού ποντικιών θα είναι και στη ταινία και δε τις έχωσε η Dimension για μπαχαρικό (όπως διαβόητα έκανε στο τρέιλερ του ριμέικ του Black Christmas του Bob Clark που σκοτώθηκε πρoχτές).

Αν πάλι θες να επικεντρωθείς στις ατελείωτες συζητήσεις για τη μάσκα ή το draft του σεναρίου που κυκλοφορεί στα internets, ο γκούγκλης είναι ο φίλος σου όπως λένε.

Η μηχανή που φτιάχνει ο Lewis, ορφανό με ταλέντο στις εφευρέσεις, για να προβάλει στην οθόνη της την τελευταία ανάμνηση που έχει απ' το πρόσωπο της μητέρας του, γίνεται αφορμή να ταξιδέψει στο μέλλον, και να προσπαθήσει μαζί με την οικογένεια Robinson, να σταματήσουν παρανοϊκό κακό που θέλει να σβήσει την ιστορία του μεγαλύτερου εφευρέτη που θα γνωρίσει ποτέ ο κόσμος.Η σημασία της οικογένειας, της φιλίας και της εμπιστοσύνης είναι οι αξίες που τυλίγει σε φιόγκους η Disney στο καινούριο της animation, μαζί με λίγο από πίστη στον εαυτό σου και αποφασιστικότητα όταν πρέπει να αντικρίσεις το μέλλον. Απ' αυτήν την τελευταία έφερε μπόλικη μαζί του ο John Lasseter όταν τοποθετήθηκε επί κεφαλής του τμήματος κινουμένων της Disney, και έσωσε, απ' ό,τι λέγεται, το συγκεκριμένο project απ' την καταστροφή. Πόσο βαθιά έβαλε το χεράκι του βέβαια παραμένει τόσο αδιευκρίνιστο, όσο ασαφείς είναι οι αναφορές ότι μαζί με την ομάδα του έστειλε μια σειρά από σχόλια για ριζικές διορθώσεις στο σενάριο και την απεικόνιση, με το που έφτασε στα καινούρια του γραφεία.

Πάντως τυχαίο δεν είναι το γεγονός ότι οι Robinsons έχουν το πιο ενδιαφέρον, περίεργο και αξιαγάπητο σχέδιο στους χαρακτήρες, απ' ό,τι έχει βγάλει η Disney τα τελευταία χρόνια --με την εξαίρεση, φυσικά, του The Incredibles (2004). Τα γύρω-γύρω, βέβαια, είναι απλώς σκηνικά, και κινούνται απ' το χαριτωμένο στο αδιάφορο, αλλά όχι ότι θα έχεις και πολύ χρόνο να το προσέξεις, με τέτοια υπερκινητικότητα που έχει πέσει στο στόρι. Το οποίο έχει μπόλικες νευρικές και κεφάτες εναλλαγές για να κρατήσει τους νεαρούς θεατές στη θέση τους, και αρκετές αναφορές στην πρώτη βαθμίδα λαϊκής αποδοχής της ελληνικής ποπ κουλτούρας (διάβαζε Παρά Πέντε) στην ελληνική έκδοση, για να νιώσουν αυτή τη σπάνια κινηματογραφικά φάση του inside joke. Η οποία τον 20-25άρη μπορεί να τον κάνει να φρίξει λίγο, μαζί με τη ρηχότητα στην πληθώρα των βοηθητικών χαρακτήρων, και την απειλή που δεν νιώθεις, στο κακό που προσπαθούν να αποσοβήσουν οι ήρωες. Το άνισο σύνολο κομματιών που δεν πολυδουλεύουν μεταξύ τους, είναι πάντως αρκετά κεφάτο και συγκινητικό, ή τουλάχιστον τόσο όσο χρειάζεται για να φύγεις απ' την αίθουσα μ' αυτό το γουτσουγούτσου στο στομάχι.

Ο καλύτερος τρόπος για να δεις Τα Φαντάσματα του Γκόγια είναι σα μπαστάρδεμα Buñuel με Monty Python. Η ιστορία είναι περιφερειακή υπόθεση και εξυπηρετεί τους συμβολισμούς και η Ιστορία είναι το φόντο και εξυπηρετεί την υπερβολή.
Νανά νανά νανά η νεαρή αθώα μοντέλα του βασιλικού ζωγράφου κατηγορείται άδικα από την Ιερά Εξέταση, η οικογένειά της προσπαθεί να τη σώσει από τη πυρά γιατί δεν έφαγε χοιρινό σε μια ταβέρνα (δε κάνω πλάκα), και εκεί που κορυφώνεται η αγωνία γκαγκάν στη μέση της ατάκας μπουκάρει στο σκηνικό η Γαλλική Επανάσταση (εξακολουθώ να μη κάνω πλάκα). Ακολουθούν κι άλλες ανατροπές που ακολουθούν τον μπουνουελικό σουρεαλισμό και προσπαθούν να διαχωρίσουν τις ανθρώπινες πράξεις και αδυναμίες από τις ιδέες που (υποτίθεται) υπηρετούν. Χωρίς έκπληξη αφού στο σενάριο έχει βάλει το χεράκι του, όπως και σε άλλες εκατόν τριάντα ταινίες (μιλάω σοβαρά μη το επαναλαμβάνω συνέχεια), ο Jean-Claude Carrière που είχε ξεκινήσει να το γράφει πριν τριάντα χρόνια για τον Buñuel. Ενώ στο μίγμα έχουμε και κάποια από τα σήματα κατατεθέντα του σκηνοθέτη της Φωλιάς του Κούκου (1975), του Amadeus (1984) και των The People vs. Larry Flynt (1996). Χαρακτήρες που σπρώχνονται στη παράνοια και καθορίζονται έμμεσα από αυτούς που συναναστρέφονται και εναντιώνονται, για παράδειγμα.

Τώρα που οδηγούν όλα αυτά μη περιμένεις να σου πω, και δεν είναι και το ζητούμενο όπως είπα από την αρχή. Το ζητούμενο είναι αν οι φαινομενικά μεγάλες αδυναμίες της ταινίας είναι by design (ή όχι). Η Portman τη μια στιγμή κοντεύει να λυθεί στα γέλια ενώ υποτίθεται τη βασανίζουν φρικτά και την άλλη δέχεται τα χάδια στο κωλαράκι (και όχι μόνο) του ιεροεξεταστή με απαράμιλλη αθωότητα και λαχτάρα. Ο Bardem φτύνει τις ατάκες στα Αγγλικά με ύφος Edmund Blackadder αλλά είναι εξαιρετικός στο mute. O Skarsgård μοιάζει να παίζει σε ταινία του Trier με ότι αυτό συνεπάγεται. Εσύ αν σταματήσεις να περιμένεις κάτι συγκεκριμένο (και δη και Αμαντέους νο. 2 ή τη Natalie γυμνή όπως όλο το δίκτυο) θα την εκτιμήσεις και περισσότερο. Το λένε και προκατάληψη και αυτό διαπραγματεύεται η ταινία. Μάλλον.

Μια μοναχική γοητευτική πολεμίστρια, αναλαμβάνει να βρει τον τελευταίο απόγονο της βασιλικής γενιάς και να τον προστατέψει από ομάδες δολοφόνων, για να επανέλθει ασφαλής στο θρόνο του, και να αναλάβει την αντίσταση των Κορεατών απέναντι σε αιμοδιψείς εισβολείς.Βασισμένος στα αμφιβόλου αξιοπιστίας ιστορικά αρχεία της χώρας του για την εποχή, ο Κορεάτης σκηνοθέτης στη δεύτερη απόπειρά του γύρισε στην απαρχή περίπου των αγαπημένων του Xia πολεμιστών (των ιπτάμενων μυστικιστικών ελαφροντυμένων αντίστοιχων των σαμουράι που είναι τόσο της μόδας μετά τον Τίγρη και Δράκο (2000)), και βρήκε μια ιστορία με μπόλικα περιθώρια για φιξιόν εμπλουτισμό και χώρο για την έμπνευσή του απ΄τον σεναριακό πυρήνα του Terminator (1984), αλλά με γυναίκα προστάτιδα του νεαρού VIP. Η αμερικάνικων προδιαγραφών απλοϊκή και προβλέψιμη δραματουργία του, τού εξασφάλισε ένα 30% χρηματοδότησης από την New Line Cinema, αλλά δεν θα το καταλάβαινες αν δεν σου το 'λεγα, αφού η ταινία αποτελεί πισωγύρισμα του είδους, τόσο στην απογυμνωμένη σκηνογραφία που ξαλαφρώνει την εικόνα από αποσυντονιστικά φρου-φρου, όσο και στα set-pieces δράσης που κυμαίνονται από ελαφρώς διασκεδαστικά σε εντελώς χιλιοειπωμένα. Η εμμονή του δημιουργού στην επανάληψη συγκεκριμένων κοντινών στα φρεναρίσματα με τις φτέρνες, οι κλισαρισμένοι χαρακτήρες (κορυφαίος ο τρίτος ρόλος του Ασιάτη wannabe Captain Sparrow) και η κούφια κλιμάκωση της σύντομης τελικής μάχης, επίσης δεν βοηθούν καθόλου, ένα project που αν μη τι άλλο έχει ενδιαφέρον ως προσπάθεια πιο γήινης, pulp προσέγγισης της συγκεκριμένης μυθολογίας.

Κυκλοφόρησαν τα ξημερώματα, συντονισμένα, το trailer του Live Free or Die Hard (2007) στο Yahoo! Movies και του Die Hard 4.0 (2007) στη Fox International. Ίδια ταινία, άλλο όνομα, άλλα τρέιλερ και πάει λέγοντας, όπως είχαμε δει ήδη από το teaser. Αυτό θα πει να πουλάς σε διεθνή αγορά. Να πουλάς τις ίδιες απιθανοαπίθανες σκηνές που δεν ήταν και εμπορικό σου σήμα μέχρι τώρα, οπότε να χρειάζεται να θολώσεις λίγο τα νερά δηλαδή.

Η λίστα με τις ανατροπές στις λίστες, συνεχίζεται με τον εξορκισμό του Tom Cruise από τους μεγαλύτερους κινηματογραφικούς αστέρες και την αντικατάστασή του απ' τον επί έτη contender, Will Smith. Τουλάχιστον έτσι λέει το Newsweek, που έρχεται να καλύψει το κενό των λιστών του Premiere, μετά τον εξορισμό του περιοδικού στο internet.
Κι αν ο Fresh Prince έχει την τελευταία πενταετία αποδείξει ξανά και ξανά, ότι μπορεί να "ανοίξει" τα άπαντα, ξεπερνώντας είδη, φυλές και φύλα, με εγγυημένα τουλάχιστον τα πρώτα $40μύρια (ή, έστω, τα μισά σε αρτχαΐζουσες δουλειές σαν την τελευταία του) και να παραμένει αγαπητός ακόμα κι όταν πρωταγωνιστεί σε μπούρδες, η επιλογή του Johnny Depp για την δεύτερη θέση, φαίνεται λιγάκι παρακινδυνευμένη, αφού υποτίθεται ότι η κατάταξη βασίζεται σε κάτι παραπάνω από ωμή πρόσκαιρη boxoffice δύναμη. Η εικονική φιγούρα του Καπετάν Sparrow, τον έβαλε μεν σε ηγετική θέση ενός franchise αξίας δισεκατομμυρίων δολαρίων, αλλά παραμένει στην ουσία η μόνη του εξωπραγματική επίδοση, με μόνο άνω των $50 εκατομμυρίων άνοιγμά του το Charlie and the Chocolate Factory (2005), που βγήκε ανάμεσα στα δυο επεισόδια των Πειρατών της Καραϊβικής, και αμέσως επόμενο νούμερο, τα $30 μύρια του Sleepy Hollow (1999). Το επερχόμενο Sweeney Todd (2007) βέβαια, φημολογείται ότι θα είναι η καλλιτεχνική δικαίωση που θα τον οδηγήσει ξανά στα Όσκαρ, και φαντάζομαι οι ενδοστουντιακές πηγές του Newsweek θα ξέρουν κάτι περισσότερο, αλλά μέχρι να τα δω, κρατώ τις επιφυλάξεις μου.

Τη λίστα συμπληρώνουν ο Ben Stiller δικαίως στην τρίτη θέση, με βέβαιη επιτυχία σε συγκεκριμένο κοινό, και ο Brad Pitt, στηριζόμενος πια κυρίως στα γερά του πόδια έξω από την Αμερική, και υποβοηθούμενος ίσως λιγάκι απ' τις... εξωσχολικές του δραστηριότητες. Ε και ο επί γης εκπρόσωπος των επουράνιων υποσχέσεων (κατά κόσμον Tom Cruise), εν τη σοφία και γενναιοδωρία του, αρκέστηκε στην πέμπτη θέση. Ο δε Tom Hanks, κατά πως μας ενημερώνει το άρθρο, έχει περάσει πια σε επίπεδο πάνω και πέρα από τέτοιες λίστες, το οποίο φαντάζομαι είναι κάτι αντίστοιχο του "έχει εξαϋλωθεί στους ουρανούς".

Την επί σειρά δεκαετιών αδιαμφισβήτητη παντοκυριαρχία του Star Wars στις λίστες των καλύτερων sci-fi ταινιών όλων των εποχών, κατάφερε να τσακίσει η σέκτα των fan fanatica ακολούθων του Joss Whedon, στέλνοντας στο Serenity (2005) στην πρώτη θέση σχετικού δημοψηφίσματος του SFX, του κορυφαίου βρετανικού περιοδικό για sci-fi και fantasy.
Κι έτσι απέδειξαν περισσότερο τι μπορούν να κάνουν ένα μάτσο πωρωμένοι με απεριόριστα clicks στη διάθεσή τους, παρά οτιδήποτε ιδιαίτερα σχετικό με την αξία του κινηματογραφικού spin-off του τηλεοπτικού Firefly. Μπορεί να μην ήταν αρκετοί ούτε για να κρατήσουν τη σειρά απ' το να εξαφανιστεί απ' τους τηλεοπτικούς γαλαξίες λόγω χαμηλών αποδόσεων, ούτε για να βοηθήσουν την ταινία να καλύψει το budget της στις εισπράξεις, οι ορκισμένοι ακόλουθοι είχαν όμως αρκετό χρόνο να οργανωθούν, όπως συνηθίζουν να κάνουν, και να σβήσουν τους αντιπάλους απ' το χάρτη, χαρίζοντας τον θρόνο της κορυφής και το 61% (!) των ψήφων στην ταινία του Whedon. Και κρατώντας σε εξευτελιστική απόσταση την εξαλογία του Lucas με ένα αστείο 28%.

Το ανθυποασήμαντο υπόλοιπο 11% μοιράζονται άλλοι συνήθεις ύποπτοι όπως το Blade Runner (1982/#3), το The Matrix (1999/#5), το 2001: A Space Odyssey (1968/#8), το The Terminator (1984/#9), και η πραγματική καλύτερη ταινία επιστημονικής φαντασίας όλων των εποχών, το Alien (1979/#6). Το δημοψήφισμα φαίνεται ότι πήρε χαμπάρι κι ο Robert Zemeckis, και κατάφερε να κλείσει τη δεκάδα με το Back to the Future (1985). Φήμες ότι ο Joss Whedon μασουλάει (πάλι) το καπέλο του προσπαθώντας να βρει τρόπο όλους αυτούς τους μανιακούς ακόλουθους να τους μετατρέψει σε αξιοποιήσιμη πηγή χρημάτων, ελέγχονται ως ακριβείς.

Η Alanté Kavaïté, επί ενάμιση χρόνο έγραφε το σενάριο του Άκου τον Χρόνο (2005) με την Émilie Dequenne κατά νου για πρωταγωνίστρια. Και η τελευταία δέχτηκε μετά χαράς το ρόλο, παρόλο που αφορούσε μια όχι ιδιαίτερα χλιδάτη (από οικονομικής πάντα άποψης) ταινία και δη και την πρώτη μεγάλου μήκους της σκηνοθέτιδας. Στα γυρίσματα τελικά οι δυο τους πέρασαν génial όπως φαίνεται και στο πανί, και θα 'θελαν να συνεργαστούν ξανά. Για του λόγου το αληθές, η αρχή της τριλογίας για το πένθος και την απώλεια έχει κινήσει το ενδιαφέρον όχι μόνο σε ευρωπαϊκά φεστιβάλ, αλλά και στην άλλη άκρη του Ατλαντικού, από Chicago μέχρι LA. Και είναι ήδη στα σκαριά το αγγλόφωνο remake της, πριν καλά-καλά προλάβει να βγει στις γαλλικές αίθουσες (όπου προγραμματίζεται για τις 6/6!), με παραγωγό το Joe Dante και σκηνοθέτη τον Eduardo Rodriguez. Έτσι οι δυο chick Γαλλίδες, η σκηνοθέτης και η μούσα της, μας εξηγούν γιατί μια ταινία όπου η κόρη ψάχνει την πεθαμένη μητέρα της χρησιμοποιώντας ως μίτο της Αριάδνης χαμένους ήχους του παρελθόντος, αξίζει τέτοιον κόπο.

Τη συνέντευξη επιμελήθηκε η estelle και δε την υπογράφει λόγω.. τεχνικών δυσκολιών

Το μάλλον απογοητευτικό με μερικές εκπλήξεις εδώ κι εκεί πρόγραμμά του, έκλεισε χθες βράδυ επίσημα (κι αργότερα απόψε ανεπίσημα) το 8ο Φεστιβάλ Γαλλόφωνου, με την τελετή λήξης και την απονομή των βραβείων του, στη σχεδόν γεμάτη (αν εξαιρέσεις τις θέσεις των απόντων χορηγών) αίθουσα του Απόλλωνα.

Ο δήμαρχος των Αθηνών απένειμε δι' αντιπροσώπου το βραβείο της πόλης των Αθηνών, στην βραβευμένη με δυο Cesar δραματική ιστορία της Lili που ψάχνει τον δίδυμο αδερφό της στο Je vais bien, ne t' en fais pas (2006). Tο κοινό προτίμησε κάτι σε πιο ανάλαφρο, κι έδωσε το βραβείο Jameson στην ακίνδυνη κωμωδία Prete-moi ta main (2006), με τον Alain Chabat και τη Charlotte Gainsbourg, για έναν σαρανταφεύγα αδιόρθωτο εργένη, που προσπαθεί να γλιτώσει απ' το πρήξιμο της οικογένειάς του, πληρώνοντας την boho αδερφή συναδέλφου του να παίξει την αρραβωνιάρα του. Κι έτσι έκλεισε η εβδομάδα των βροχών, που βγάζει σαν τα σαλιγκάρια όλους τους γαλλόφωνους της Αθήνας στο δρόμο για το κέντρο.

Αν έμεινες με μια γεύση αμερικανιάς πάντως απ' τις ταινίες που είδες, θα θυμάσαι πως εδώ και καμιά πενταετία περίπου, η γαλλόφωνη παραγωγή στρέφεται προς πιο νεοηπειρώτικα θεάματα, κι οι γαλλικές γαλλικούρες οδεύουν προς εξαφάνιση. Ε, κι αν κρίνεις απ' την φετινή σοδειά, εκείνη η ώρα έφτασε, και τα πράματα έχουν γίνει ζόρικα για τον γαλλικό κινηματογράφο. Οπότε καλύτερα να περιμένεις καμιά πενταετία ακόμα τώρα, για να ξεπεταχτεί κι ο γαλλικός ανεξάρτητος, να γίνει η καινούρια μόδα. Α, και στο μεταξύ, μην απομακρύνεσαι πολύ, τελειώνω την ταχύρυθμη γαλλικών μου και υποτιτλίζω μερικές συνεντεύξεις ακόμα.