Φοιτητής Καλών Τεχνών παθαίνει αϋπνίες μετά από χωρισμό, και αποφασίζει να τις επενδύσει σε super market, όπου ανακαλύπτει ότι έχει το χάρισμα να παγώνει τον χρόνο. Στ' αλήθεια. Ανακαλύπτει επίσης, ότι ερωτεύεται συνάδελφο, κι έτσι ξαναβρίσκει τον ύπνο του, αλλά δε χάνει το χάρισμά του.Με εξαιρετικό οπτικό στυλ και ποικιλία καδραρισμάτων που στα καλύτερά τους αγγίζουν τα πιο όμορφα των γυαλιστερών περιοδικών εμπλουτισμένα με μια δόση ανατρεπτικού χιούμορ (και στα χειρότερά τους τα πιο μελιστάλαχτα των σύγχρονων χολυγουντιανών ρομάντζων), η πρώτη μεγάλου μήκους απόπειρα του Sean Ellis, βασισμένη στην υποψήφια για Όσκαρ μικρού μήκους του με το ίδιο όνομα και concept, κουβαλά στο σενάριο και στην εικονογράφησή του την ευαισθησία και τη φινέτσα ενός πιο ξεκούραστου Zach Braff, δίχως την αγάπη του τελευταίου στο εκβιαστικό μελό, και με λίγο περισσότερη τάση για παιδιάστικη πλάκα στον καλούπωμα των χαρακτήρων και τον συμβολισμό. Αλλά το χαριτωμένο περιτύλιγμα και το δελεαστικό του ανεξάρτητου, δεν φτάνουν για να καλύψουν το ότι η ταινία είναι τουλάχιστον μισή ώρα πιο μεγάλη απ' όσο της χρειαζόταν, γεγονός που πηγάζει φυσικά απ' το ότι ο 37χρονος κάνει το πρώτο και μεγαλύτερο λάθος που πρέπει να αποφεύγεις σε τέτοιες μεταφορές: παίρνει την ιδέα και την ξεχειλώνει πέραν πάσης αντοχής, για να κάνει μια μικρού μήκους να κρατάει όσο μια μεγάλου.

Επαγγελματίας παίκτης του πόκερ με την κακή συνήθεια να μην σηκώνεται απ' το τραπέζι αν δεν του τελειώσουν οι μάρκες, μέσα από τις απελπισμένες του προσπάθειες να μπει στο σχετικό παγκόσμιο πρωτάθλημα, θα μάθει πότε να πηγαίνει πάσο στην τσόχα και πότε να ποντάρει στον έρωτα. Και πώς να τα βρει με τον πατέρα του βέβαια, και να τον κερδίσει στο πόκερ βέβαια-βέβαια.Το ότι η ταινία μάζευε σκόνη για ενάμιση χρόνο στα ράφια της εταιρείας της, λέει πολλά από μόνο του, και το ότι η Warner την έβγαλε ολομόναχη κόντρα στον Spider-Man 3 (2007) το σαββατοκύριακο του ανοίγματός του ακόμη περισσότερα, όσες ελπίδες κι αν κρατάς για τον συνδυασμό Eric Roth και Curtis Hanson. Είναι γεγονός ότι το Lucky You ταιριάζει σε θέμα και τρόπο προσέγγισής του, στην τριπλέτα των LA Confidential (1997), Wonder Boys (2000) και 8 Mile (2002) ως ταινίες που μέσα από την πολύ συγκεκριμένη ιστορία τους, τέμνουν ολόκληρες κοινωνικές ομάδες της Αμερικής, με τους μονίμως ανέκφραστους παίκτες πόκερ που κυκλοφορούν σε μια εντελώς δική τους, παράλληλη εκδοχή της πραγματικότητας, να προσθέτουν ένα τέταρτο γκρουπ. Αλλά είναι επίσης γεγονός πως αυτό το ποκερόδραμα με άρωμα ρομάντζου και οικογενειακού δράματος, ωκεανούς απέχει τόσο απ' τη δραματουργική σταυροβελονιά της περιόδου εκείνης του Hanson, που φαίνεται κι ο ίδιος ζαλισμένος απ' το ημίφως των καζίνο και το γκλινγκλόν των κουλοχέρηδων, όσο και απ' την παρακαταθήκη του Roth, που υπογράφει εδώ ένα σενάριο τόσο ψόφιο, κακοδουλεμένο και φτωχό σε φιλοδοξίες, που σε κάνει να αναρωτιέσαι αν είναι ο ίδιος άνθρωπος που παραδίδει το ένα χιτ μετά το άλλο εδώ και δεκαπέντε χρόνια. Μέσα σε μια μίζερη κατάσταση προκαλούν σχεδόν τόσο θαυμασμό όση και συμπόνια, ο Duvall κι ο Bana, με τον ηλεκτρισμό που δημιουργούν εκ του μηδενός ανάμεσά τους, και το πάθος που επιδεικνύουν στην ερμηνεία χαρακτήρων με λιγότερες διαστάσεις κι απ' τις φιγούρες της τράπουλας.

Ο Achille διευθυντής ξενοδοχείου με όμορφη σύζυγο, ερωμένη και κόρη χάνει προς στιγμήν και τις τρεις από χοντράδα του νεαρού εχθρού του, ο οποίος μόλις το καταλαβαίνει (και επειδή έχει ερωτευτεί την τελευταία) δίνει τόπο στην οργή. Και τότε οι δυο τους γίνονται κολλητοί και τρέχουν μέχρι την Κωνσταντινούπολη για να βρουν τη χαμένη κόρη-αγαπημένη.Παλιά ελληνική ταινία φωνάζει από μακριά το σενάριο, ούτως ειπείν, δεν είναι καν αμιγώς κωμωδία. Μπλέκει δραματικά γεγονότα --κυρίως στιγμές οικογενειακού πάθους που προέρχεται από απιστίες, χωρισμούς, υπερβολική αγάπη μεταξύ μαμάς-γιου-- με κωμικές καταστάσεις και μας αφήνει μετέωρους ανάμεσα στο γέλιο και το δάκρυ. Ο "πολυτάλαντος" σκηνοθέτης- σεναριογράφος- πρωταγωνιστής Carlo Verdone παίζει καλά, δεν τα καταφέρνει όμως τόσο στα υπόλοιπα. Ρυθμός υπάρχει και υποστηρίζεται σθεναρά από συμπαθητικό music score, αξιόλογες κωμικές σκηνούλες, και τη χημεία του πρωταγωνιστικού διδύμου. Κάπου όμως ξεπροβάλλει μια κοιλιά λίγο πριν το μεγάλο ταξίδι και η εμμονή στο οικογενειακό δράμα και η επίμονη επίδειξη του πλούτου της παραγωγής, με γυρίσματα σε όλα τα hot spots της Κωνσταντινούπολης, τελικά κουράζουν. Η παραγωγή πάντως, προσεγμένη και αστραφτερή από κάθε άποψη, αξίζει λιγάκι την επίδειξη. Να που οι Ιταλιάνοι θυμήθηκαν τις δόξες της Τσινετσιτά και είπαν να ρίξουν χρήμα στη μηχανή του θεάματος μήπως και πάρει μπρος με προορισμό εκτός συνόρων.

Στις 19 Οκτωβρίου 2007 ο Αμερικανός Πρόεδρος George Walker Bush πυροβολήθηκε έξω από το Sheraton Hotel του Chicago, αμέσως μετά την ομιλία του στον Οικονομικό Σύλλογο της πόλης.Βασισμένη σε σύλληψη τόσο προκλητική που γίνεται ασύλληπτη, η Δολοφονία ενός Προέδρου αναμενόμενα σήκωσε μεγάλο ντόρο στο περασμένο φεστιβάλ του Τορόντο όπου πρωτοπροβλήθηκε. Ακολούθησε ο διαβόητος χαρακτηρισμός της ως "αχρείας" από τη Hillary Clinton που έδωσε και τη δικαιολογία να μποϊκοταριστεί χωρίς πολλά πολλά η προβολή της από τις μεγαλύτερες αμερικάνικες αλυσίδες αιθουσών και η διαφήμισή της από τα μεγαλύτερα αμερικανικά κανάλια (με ανάλογο κατόρθωμα και στην Ιταλία). Δικαιολογία ικανή για να πας να τη δεις τη ταινία, πολύ περισσότερο για το βραβείο FIPRESCI των κριτικών του καναδικού φεστιβάλ, πολύ δύσκολα θα βρεις όμως. Σε στιλ ψευτο- τηλε- ντοκιμαντέρ αφιερώνει το πρώτο μισάωρο στα "γεγονότα" της σημαδιακής μέρας, σκιτσάροντας τον Dumbya (όχι με αυτιά γαϊδάρου αλλά) σα σοβαρό και ψύχραιμο, και αν έχεις μείνει ξύπνιος σου ξοδεύει την υπόλοιπη ώρα σε κάτι σαν CSI με ομιλούντα κεφάλια (που ενίοτε αναφέρουν την εχθρότητα των ακτιβιστών απέναντι.. στους απλούς στρατιώτες στο Ιράκ). Σε όλη τη διάρκεια φαίνεται η φτώχεια της παραγωγής της (παρά την επίσης φανερή, σε σημείο που να γίνεται συμπαθητική, προσπάθεια να κρυφτεί) και η απόλυτη έλλειψη φαντασίας στο παραμύθι (σαν παππού που τον έχεις βάλει με το ζόρι να το πει).

Κακή αλλά αρέσει ο τρόπος που σκέφτεται.

Το The Last House on the Left (1972), η πρώτη σκηνοθετική δουλειά του μαέστρου Wes Craven και μια απ' τις τιτλοφορημένες "η πιο σοκαριστική ταινία που θα δεις ποτέ", ήταν στο τραπέζι των υποψήφιων remake εδώ και καμιά πενταετία σχεδόν, από τότε που ο Craven αποφάσισε να εξαργυρώσει τις επιτυχίες του ξαναγυρίζοντάς τες. Οι fans περίμεναν με σάλια να τρέχουν την αναβίωση της τρομοφιέστας με τις (must σε τέτοιες περιπτώσεις) κοινωνιολογικές προεκτάσεις και το (δυσανάλογο για τόσο κακογερασμένη ταινία) cult status, και στις κρυφές ελπίδες τους βλέπαν να την αναλαμβάνει κάποιος απ' την αφρόκρεμα του splat-pack. Ο Eli Roth λόγω ευχέρειας με τα κόκκινα υγρά, κι ο Alexandre Aja λόγω πρότερου εντίμου βίου με το The Hills Have Eyes (2006) είχαν τις ψήφους εμπιστοσύνης, αλλά σήμερα τους ήρθε η έκπληξη, με την ανακοίνωση του δικού μας Ντένη Ηλιάδη, τον οποίο ο Hollywood Reporter (και μέσω αυτού και το Reuters) φρόντισε να συστήσει στο διεθνές κοινό με τον καρακατατοπιστικό στίχο "γνωστός σε κινηματογραφικούς κύκλους".

Ο Craven πάντως, ήταν λίγο πιο ανοιχτοχέρης στα στοιχεία του, εξηγώντας ότι ο Ηλιάδης επελέγη γιατί το Hardcore (2004) του, ήταν "συναρπαστικό και αληθινό". Και δεδομένου αφ' ενός ότι οι νέοι Ευρωπαίοι σκηνοθέτες είναι για τους Αμερικάνους παραγωγούς, ό,τι ήταν οι Αλβανοί τεχνίτες για τους εργολάβους, τότε που οι Αλβανοί ήταν ακόμα φτηνοί (και αναλώσιμοι), και αφ' εταίρου ότι το Hardcore είχε κορίτσια, σεξ, αίμα και σπίτι, που είναι λίγο πολύ τα βασικά συστατικά και του Last House on the Left, δεν υπάρχει και μεγάλο περιθώριο να πέσει έξω ο Craven. Το ότι ο Ηλιάδης είναι ένα απ' τα σημαντικότερα ταλέντα που έχουμε σα χώρα αυτή τη στιγμή, θα του έρθει μπόνους. Περισσότερες λεπτομέρειες για την ταινία δεν υπάρχουν, πέρα απ' το ότι το σενάριο γράφει ο πρωτάρης Adam Alleca, κι ότι ο Ηλιάδης απ' ό,τι μας είπε με λίγο σήμα στο κινητό, ελπίζει να ξεκινήσει γυρίσματα τον Γενάρη. Αλλά μιας και γουστάρουμε και τον Craven και τον Ηλιάδη, και ακόμα περισσότερο αυτά τα δύο ονόματα στην ίδια πρόταση, να 'σαι σίγουρος ότι θα σου 'χουμε κι άλλα σύντομα.

Αν έχεις χάσει το μυαλό σου έστω και μια φορά στη λαίλαπα που είναι ένα πλήρες διεθνές κινηματογραφικό φεστιβάλ, ξέρεις ακριβώς για τι πράγμα μιλάει το ζεύγος Corliss, όταν αναφέρεται στο El Orfanato (2007), το μεταφυσικό θρίλερ απ' την Ισπανία για τα ανατριχιαστικά φαντάσματα ενός ερειπωμένου ορφανοτροφείου που προσπαθεί να αναστυλώσει μια παλιά ευεργετηθήσα, και το χαρακτηρίζει ως το χαμένο Άγιο Δισκοπότηρο των περασμένων Κανών. Εκείνη η μία ταινία που αναπτύσσει αργή αλλά βέβαιη βαβούρα ανάμεσα στους άλλους καμένους, ως η μόνη σωτηρία απ' το χαμό των must-see και τη θύελλα μπούρδας που τις συνοδεύει. Όπως το Taxidermia (2006) στην Θεσσαλονίκη τον προηγούμενο Νοέμβρη ας πούμε.

Βέβαια το El Orfanato, με την υπογραφή του Guillermo del Toro στην παραγωγή (και λίγο απ' το El Espinazo del Diablo (2001) του στην έμπνευση), δεν θα πρέπει να ήταν και τόσο δύσκολο να το εντοπίσεις, κι αν δούλευες στην Picturehouse, θα το 'χες δει απ' το Βερολίνο κιόλας, τότε που η θυγατρική της New Line φρόντισε να το τσιμπήσει, για να αναγαλλιάσει τις καρδιές των Αμερικάνων, και μη σου πω και των Ευρωπαίων μαζί. Αλλά η βόλτα της ταινίας στην Εβδομάδα Κριτικών και η σειρά δυνατών επαίνων που εξασφάλισε, ήταν τουλάχιστον βολική στο να της δώσει ένα ηχηρό ξεκίνημα στα στόματα και των εξωφεστιβαλικών, που θ' αρχίσουν να την περιμένουν στις αίθουσες στις αρχές της επόμενης σαιζόν. Αν και σ' αυτές τις περιπτώσεις καλό είναι να κρατάς μια πισινή, για υπάρχει πάντα και το ενδεχόμενο όλα αυτά να 'ναι απλώς αποτέλεσμα της ζορισμένης στα όρια της διαστρέβλωσης οπτικής, που προκαλεί η σκατοθύελλα που λέγαμε παραπάνω.

Στο 4 Luni, 3 Saptamini si 2 Zile του Ρουμάνου Cristian Mungiu, όπως περίμεναν οι περισσότεροι, απονεμήθηκε πριν λίγο ο Χρυσός Φοίνικας του εξηκοστού φεστιβάλ των Κανών. Σε κανέναν δε προκαλεί έκπληξη και το βραβείο σκηνοθεσίας στον Julian Schnabel για το Le Scaphandre et le Papillon. Το αναπάντεχο στην αναπάντεχη προβλεψιμότητα των βραβείων ήταν το φτύσιμο στους αδερφούς Coen που φεύγουν από τη Croisette με άδεια χέρια, παρότι το θριλερικό No Country for Old Men τους ήταν στα αγαπημένα όλων από τη μέρα προβολής του.
Προφανώς το τιμητικό επετειακό (απονέμεται ανά πέντε χρόνια) βραβείο στον Gus Van Sant, το τιμητικό τιμητικό στη Jane Fonda (που πρώτη φορά πήγε σε αμερικάνικα χέρια) και αυτό της σκηνοθεσίας σε Αμερικανό που θάφτηκε από σύσσωμη τη γαλλική κριτική για το θράσος του να κάνει ταινία στη γλώσσα της, ήταν υπεραρκετά. Και κάθε άλλη αμερικανόφιλη τιμή θα προκαλούσε επιτόπιο στήσιμο γκιλοτινών για τους υπεύθυνους μιας διοργάνωσης που από την ανακοίνωση του προγράμματός της ακόμα είχαν μπει στη μπούκα όσων θεωρούν ότι η αυξανόμενη αγάπη του παγκόσμιου κοινού για παγκόσμιες παραγωγές οφείλεται στην αυξανόμενη αγάπη στην αυτοαναφορά και την αυτοαπομόνωση του Béla Tarr, του Andrei Zvyagintsev και της υπόλοιπης τάσης του μισού διαγωνιστικού. Τάση από την οποία η επιτροπή με πρόεδρο τον Stephen Frears διάλεξε να τιμήσει τα σκληροπυρηνικά Mogari no More της Naomi Kawase με το Μέγα Βραβείο και Stellet Licht του Carlos Reygadas με το Βραβείο της (επιτροπής).


Το δεύτερο μοιράστηκε και η της αντίπερα όχθης και καταχειροκροτημένη εν μέσω αναφιλητών από τον επιτροπάρχη, Persepolis της Marjane Satrapi με θέμα μια Ιρανούλα που μεγαλώνει εν μέσω ισλαμικών επαναστάσεων. Το καλοκαίρι του ρουμανικού σινεμά (που ολοκληρώθηκε με το βραβείο του Un Certain Regard στον, νεκρό πριν ολοκληρωθεί η παραγωγή της ταινίας του, Cristian Nemescu) έφερε μια ιστορία ανεπιθύμητης εγκυμοσύνης στα τελευταία του καθεστώτος Ceauşescu. Το Σκάφανδρο και η Πεταλούδα γράφτηκε από τον Jean-Dominique Bauby χρησιμοποιώντας το αριστερό του βλέφαρο μετά από εγκεφαλικό που τον άφησε ολικά παράλυτο. Την ίδια παραλυσία έπαθε η φεστιβαλική επιτροπή μπροστά στο ενδεχόμενο να παραδώσει οτιδήποτε στο έτερο θριλερικό πολυκαλολογημένο αμερικάνικο Zodiac του David Fincher.

Το πολυαναμενόμενο από το Βερολίνο ακόμα Control (2007), επιβεβαίωσε τη φήμη και τη καθολική του απήχηση σκουπίζοντας τα βραβεία του Δεκαπενθήμερου Σκηνοθετών των Κανών, το πρόγραμμα του οποίου είχε ανοίξει τη προηγούμενη βδομάδα. Η βιογραφία του Ian Curtis από τον Anton Corbijn μαζί με το Sicko (2007) του Michael Moore που ακόμα τον παρακαλάνε να του δώσουν και φέτος τον Χρυσό Φοίνικα (και μάλλον κάτι θα του δώσουν θέλει δε θέλει) φαίνεται να είναι και οι σημαντικότερες ταινίες ενός φεστιβάλ με μεγάλες συμμετοχές που απονέμει τα μεγάλα βραβεία του απόψε.

Update: Όπως λέει και το βιογραφικό του, ο Ολλανδός πρωτάρης σκηνοθέτης είναι διάσημος στο μουσικό χώρο φωτογράφος, με εκατοντάδες εξώφυλλα δίσκων και βιντεοκλίπ για συγκροτήματα μεγέθους Nirvana, Metallica και U2 στο ενεργητικό του. Αλλά το μεγαλύτερο προσόν του, στη προσπάθειά του να κάνει κάτι που να πλησιάζει το μέγεθος του τεράστιου 24 Hour Party People (2002), φαίνεται να είναι η στενή του σχέση με τους μόνιμα υπό κατάρρευση New Order. Βασισμένος στο σχεδόν οικουμενικά αποδεκτό βιβλίο της γυναίκας του φρόντμαν των Joy Division, Touching From A Distance, και έχοντας μιλήσει και με τις υπόλοιπες γκόμενές του, ο Corbijn κατάφερε όχι μόνο να βάλει τους εναπομείναντες της μπάντας που έβαλε το μπάσο τη σκοτεινή πλευρά και την απλότητα του πανκ στο ροκ να δουλεύουν γι' αυτόν αλλά και, το ακατόρθωτο, να ομοφωνήσουν ότι το αποτέλεσμα τους άρεσε. Το να συμφωνήσουν στη συνέχεια οι κριτικοί ότι η μονοχρωματική φωτογραφία και η ασύλληπτη αίσθηση της ροκ σκηνής από τον σκηνοθέτη (που βγάζουν μάτι στα βίντεο) καθώς και η εξαιρετική ερμηνεία του Sam "ήμουν σε μια αποθήκη στο Leeds και δίπλωνα πουκάμισα" Riley είναι απλά κομμάτια μιας σημαντικής δουλειάς, ήταν λεπτομέρεια.

Το φιλμ ήταν τελειωμένο από το χειμώνα και μάλλον άνοιξε στις Κάνες 17 του μήνα για να συμπέσει με τη συμπλήρωση 27 χρόνων από την αυτοκτονία του Curtis, μια μέρα μετά. Τα βορειοαμερικάνικα δικαιώματα είχαν εξασφαλίσει οι Weinstein από νωρίς και το ανακοίνωσαν επίσημα μετά τη λήξη του φεστιβάλ. Στην Ελλάδα το διανέμει η Seven Films (που ερμμμ.. έβγαλε το θέμα μετά από μας).

Στη μεγαλύτερη κινηματογραφική εβδομάδα που πέρασε ποτέ --από τη μια οι Κάνες να γιορτάζουν εξήντα χρόνια με ένα από τα πιο δυνατά line-up υποψήφιων για τον Φοίνικα και μια ατελείωτη ουρά από δημιουργούς και αστέρους να παρελάζουν, και από την άλλη πλευρά του Ατλαντικού τα τρία τεραστιότερα threequels ever να παίρνουν όλα μαζί σειρά στα ταμεία για το τετραήμερο με όλους τους υπόλοιπους να χοροπηδάνε μπας και φτάσουν κανά δολάριο--, για να κλέψεις λίγα δευτερόλεπτα προσοχής το λιγότερο που έπρεπε να κάνεις ήταν να βάλεις τη Lindsay Lohan να χορεύει στριπτιτζούδικα. Με υπόκρουση κάποιον που θέλει να χορέψει στον τάφο της.

Πριν κανά χρόνο τέτοια εποχή, έγραφα ότι ο ατζέντης της αγαπημένης σχολιαρόπαιδων πορνόγερων και Μασών είχε αρχίσει να κάνει καλή δουλειά, και η πελάτισσά του είχε αρχίσει αντίστοιχα να ανταγωνίζεται την Paris Hilton στα τρία μύρια καθημερινά δημοσιεύματα. Τώρα τέτοια εποχή, έχουμε βαρεθεί εδώ και μήνες να τη βλέπουμε μπροστά μας, ειδικά σα ξανθιά που είναι τόσο ξεπερασμένη όσο και η ανορεξία. Η πιο σέξι στον κόσμο του γνωστού για την καθυστέρησή του MAXIM (που είχε βγάλει την Angelina γυναίκα της χρονιάς το Δεκέμβρη όπως ξαναματάπαμε) και Ανώνυμη Αλκοολική, θα γιορτάσει τα 21α γενέθλιά της τον Ιούλη με σπόνσορα μια βότκα. Για να σηματοδοτήσει ένα χρόνο από τα περσινά, στον οποίο πληρώθηκε εκατομμύρια δολάρια για να ξενυχτάει σε club, να παίρνει αχόρταγα όποιον έβρισκε μπροστά της και μετά να του χτυπάει λιώμα τη πόρτα την ώρα που έχει.. άλλες επισκέψεις, να διώχνεται από γυρίσματα στα οποία δε πάταγε ποτέ, και φυσικά να γίνεται πρωτοσέλιδο η κάθε της κίνηση αληθινή ή μη.

Αυτή τη βδομάδα, εκτός από τα συνηθισμένα της, η Lindsay γδύνεται για την Jill Stewart και κάνει τη στριπτιτζού για το I Know Who Killed Me (2007) σε βίντεο που βγήκαν στην επίσημη σελίδα της ταινίας προχτές και στο τρέιλερ που κυκλοφόρησε στο Yahoo! Movies σήμερα.

Πρεμιέρα στο Moviefone και με μερικά κλιπάκια στο cineblog του MTV, έκανε και το trailer του Sicko (2007), λίγο μετά την πρεμιέρα της ίδιας της ταινίας στις Κάνες, έξω απ' το διαγωνιστικό. Στο νέο μανιφέστο του, ο Michael Moore βρίσκει τη χρυσή κότα που γεννά τη χρυσή ντροπή, στις αμερικάνικες ασφαλιστικές εταιρίες και την αντίστοιχη πολιτική Bush, και προσπαθεί να αποδείξει ότι το μοναδικό φάρμακο στη χώρα του ελεύθερου καπιταλισμού, είναι το γέλιο απέναντι σε ένα σύστημα που προτιμά να βλέπει τους πελάτες του να ψοφάνε, παρά να τους πληρώνει τις ασπιρίνες.

Για να φτάσει ως τη σάλα του Théâtre Lumière βέβαια, ο Moore χρειάστηκε να φυγαδεύσει την κόπια της ταινίας απ' τα αμερικάνικα τελωνεία (ίσως κρύβοντάς τη μέσα στο καπέλο του), που προσπάθησαν κατ' εντολή των κυβερνητικών μηχανισμών να την κατασχέσουν, ως παράνομο προϊόν που προέκυψε απο παραβίαση του εμπάργκο στην Κούβα, μια απ' τις χώρες που επισκέφθηκε ο Moore για να συγκρίνει συστήματα υγείας. Αλλά το χειροκρότημα μετά την προβολή, έκανε όλη την φάση, εκτός από καλή διαφήμιση, και μια καλή ιστορία πολέμου που άξιζε τον κόπο. Αν δεν είχε ζητήσει να μείνει εκτός του διαγωνιστικού, δεν αποκλείεται να διεκδικούσε στα ίσα το δεύτερο Χρυσό του Φοίνικα, για την ώρα όμως η μεγαλύτερη επιβράβευσή του, είναι η στροφή που λέει ότι είδε σε αρκετούς απ' τους μέχρι τότε πολέμιους, υπέρ του, που του έδωσαν και θάρρος να αρχίσει να μιλάει για συνεισφορές στον κινηματογράφο και άλλα καλλιτεχνικά.

Ο Κάπτεν Τζακ είναι στον άλλο κόσμο του σεντουκιού του Ντέιβι Τζόουνς, μετά τη μάχη με το Κράκεν. Ο αναστημένος Κάπτεν Μπαρμπ-όσα μαζί με τον Γουίλ, την Ελίζαμπεθ κι ένα μπουλούκι πειρατών, ξεκινάνε να τον φέρουν πίσω. Ο καθένας για τους δικούς του λόγους φυσικά.Σε ένα τυπικό σενάριο εναδυό πλάνα του, ήδη κατασκιαγραφημένου ως φευγάτου, ήρωα να γυρνάει ολομόναχος, στην έρημο, στη μέση του πουθενά, θα αρκούσαν για να καταλάβει οποιοσδήποτε ότι έχει περάσει και στον άλλο κόσμο του μυαλού του. Στο Τέλος του Κόσμου ο Κάπτεν Τζακ, επιπλέον (των ερημικών πλάνων), μιλάει με τον Κάπτεν Τζακ. Και μετά με δυο Κάπτεν Τζακ. Και με άλλους Τζακ Σπάροους. Για καμιά δεκαριά λεπτά. Και για να καταλάβεις ότι δεν υπάρχει καμιά κουνέλα στο σεντούκι που να γεννάει κλώνους σε κάθε φιλί που σκάει να δώσει η Keira Knightley στον Johnny Depp στα γυρίσματα, ο Gore Verbinski σκηνοθετεί και καναδυό σκηνές με τον φτεροπόδαρο πειρατή να μιλάει μόνος του. Αλλά αν νόμιζες ότι τελείωσε εκεί, περίμενε να δεις τον καπετάνιο να νομίζει ότι όσοι ήρθαν να τον σώσουν είναι στη φαντασία του. Και έναν-έναν όσους πήγαν να τον σώσουν να λένε ότι ο καπετάνιος νομίζει ότι δεν είναι πραγματικοί. Πράγμα που επιβεβαιώνει και ο ίδιος.

Αν υπολογίσεις τώρα ότι αυτές οι μαρτυρικές (ακόμα και για νηπιακή νοημοσύνη) σκηνές είναι περίπου μια ώρα μετά την αρχή, καταλαβαίνεις ότι το κλείσιμο της πειρατικής τριλογίας δε γίνεται με τους ρυθμούς που ο καπετάνιος του Μαύρου Μαργαριταριού έτρεχε να αποφύγει τους ανθρωποφάγους στο δεύτερο μέρος της. Και το χειρότερο είναι ότι το σενάριο έχει υποσχεθεί να κλείσει όλες τις ιστορίες-αφορμές για ξέφρενες σπαθομαχίες βγαλμένες από τις πιο χολιγουντιανές εποχές του Χόλιγουντ, τις οποίες ανάσταινε με τον ίδιο ξέφρενο ρυθμό (στο δεύτερο μέρος). Και το αποτελείωμα είναι ότι το κάνει χωρίς πρόγραμμα, αλλού μακρηγορώντας σε αυτοκτονικό βαθμό και αλλού εισάγοντας και νέα στοιχεία που ξεφορτώνεται με χαρακτηριστική ευκολία, είτε γιατί πραγματικά αυτοσχεδιάζει στο δρόμο, είτε για να μη λες ότι το 'χες μαντέψει εσύ το τέλος.

Το τέλος βέβαια, που κρατάει καμιά ώρα (από τις τρεις συνολικά), παραδίδει περιπέτεια χωρίς ανάσα και σκηνές που ακόμα κι αν χρειαστεί να περιμένεις πενήντα-εξήντα χρόνια για την επόμενη αναβίωση του είδους, θα τις έχεις να τις ξαναβλέπεις ακούραστα. Και η υπόλοιπη ταινία βλέπεται, χάρη στη πάντα larger-than-life σκηνοθετική ματιά και τα αστεία (κάποιες φορές αυτοαναφορικά) τοποθετημένα στα σημεία που βαραίνουν τα βλέφαρα.

Το καλοκαίρι του 1971 ο John Lennon και η Yoko Ono μετακόμισαν στη Νέα Υόρκη. Η επίσημη Αμερική του Nixon προσπάθησε να τους στείλει από 'κει που ήρθαν.Σε μια εποχή που τα studio έχουν αρχίσει να βλέπουν τα ντοκιμαντέρ σαν άδεια να τυπώνουν δολάρια, η προσπάθεια των David Leaf και John Scheinfeld που γυρνάνε τηλεοπτικά τέτοια με τη σέσουλα από τις αρχές του αιώνα, είναι επικίνδυνα κοντά στο χαρακτηρισμό. Παρόλο που ήταν μια από τις σπάνιες φορές που τόσο επώνυμος μπήκε στο στόχαστρο τέτοιας λεπτομερούς έρευνας και παρακολούθησης από το FBI, ακριβώς λόγω του επωνύμου του πράγματος η υπόθεση δύσκολα αρκεί να κρατήσει ολόκληρη ταινία. Χωρίς να φέρνει τίποτα νέο στην ιστορία, χωρίς να ξεφεύγει ποτέ από τις συμβάσεις του είδους, χωρίς να προχωράει τα θέματα που αγγίζει (το πως οι πιο ακραίοι προσπάθησαν να καπελώσουν τον Lennon για παράδειγμα), χωρίς να παρουσιάζει την άλλη πλευρά παρά μόνο μέσα από δηλώσεις Τύπου (και δηλώσεις που μοιάζουν αντιπαθητικά τέτοιες), η προσπάθεια αρκείται στην άψογη παραγωγή της, τον εμπνευσμένο ήρωά της και την οξύνοια κάποιων από τα κεφάλια που μιλάνε (του Gore Vidal κυρίως παρά του Noam Chomsky όπως θα περίμενες). Σίγουρα έχει ενδιαφέρον ο υπόγειος παραλληλισμός με τη τωρινή εποχή και την έλλειψη κάποιας φιγούρας που να κατανοεί καταεντελώς τη δύναμη της διασημότητάς του ώστε να τρελαίνει τα μίντια και τον κόσμο ολόκληρο, αλλάζοντάς τον.

Πατέρας και γιος προσπαθούν να ξεφύγουν απ' τη σάπια ζωή τους στο Σάο Πάολο, σπρώχνοντας βαλίτσα με ναρκωτικά, αλλά τα πράγματα δυσκολεύουν όταν το βαποράκι τους εξολοθρεύεται και πρέπει να βασιστούν σε άπειρο λαντζέρη. Και σα να μη φτάνει αυτό, ο γιος πρέπει να βρει και τρόπο να τη φέρει στην πατέρα για να του κλέψει τα λεφτά και τη γυναίκα.Η αιώνια διαμάχη πατέρα-γιου τραβηγμένη στα άκρα και χωμένη μέσα σε περιτύλιγμα θρίλερ με πιστολίδι, έχει ένα ενδιαφέρον έστω αρχαιοελληνικού τύπου, και τουλάχιστον μοιάζει με καλή βάση, αν μη τι άλλο για μια αλλιώτικη προσέγγιση του κλασικού "παράνομη συμφωνία πάει στραβά και πολλοί άνθρωποι πεθαίνουν". Όπως είναι όμως φυσικό, ο Eric Eason, κάποτε παιδί θαύμα του ανεξάρτητου, έχει μεγαλύτερες φιλοδοξίες απ' το να το παίξει Tarantino, που από μόνο είναι θετικό, αλλά η προσπάθειά του να το ρίξει στο ψυχολογικό, παθαίνει εμπλοκή γιατί ούτε οι χαρακτήρες του κάνουν το ίδιο μπαμ με τα πιστόλια, ούτε οι διάλογοί του το ίδιο βζιν με τις σφαίρες. Απ' το ντουέτο των αντιηρώων, ο Glenn ως ο πατέρας δεν έχει αρκετές γραμμές για να δώσει βάρος στο σκοτάδι του, κι ο Fraser έχει αρκετές γραμμές για να σμπαραλιάσει τον χαρακτήρα του γιου με ανελέητα υπερβολικές κορώνες. Έτσι, ο Mos Def με τις μούτες και τις αλλόκοτες προφορές του, είναι το μόνο που σε κρατάει στην κατακερματισμένη πλοκή της ταινίας, που στο οπτικό τμήμα έχει να δώσει κι ένα ζορισμένο μαθηματάκι σε γωνίες λήψης και πληθώρα φίλτρων.

Βασισμένο στην ομώνυμη σειρά κόμικ και σχεδιασμένο και σκηνοθετημένο από την ηρωίδα του, το φιλμ της Ιρανο-Γαλλίδας Marjane Satrapi, έχει ήδη βορειοαμερικάνικη διανομή από το στάδιο της παραγωγής πέρσι και προλάβει να προκαλέσει την επίσημη διαμαρτυρία του Ιράν (μέσω του Iran Farabi Foundation) χτες, προτού καν αρχίσει να προβάλλεται δημοσιογραφικά σήμερα και επίσημα διαγωνιστικά αύριο στις Κάνες.

Επειδή η Περσέπολη έχει επιπλέον προλάβει και να εξασφαλίσει χορηγία επικοινωνίας από τις Μάζες, η estelle που 'xε κεφαλομαντηλωθεί για να παρακολουθήσει το φεστιβάλ της Τεχεράνης πρόπερσι και σπουδάσει ένα φεγγάρι στη Γαλλία νωρίτερα, φοράει το πιο επίσημο ταγιέρ της για να την παρουσιάσει αναλυτικότερα:

Η Marjane Satrapi που είχε τρελό succès στα κομικσοφεστιβάλ της Angoulême δεν είναι άγνωστη και στη χώρα μας. Τα χαριτωμένα graphic novels της φυσικά και κυκλοφορούν κι εδώ, χωρίς να παίρνω όρκο πως αυτό συμβαίνει επειδή ενσκήπτουμε πάνω από την γυναικεία καταπίεση με μεγαλύτερη πια κατανόηση, ή επειδή απλώς η δημιουργός τους έχει άπαιχτο χιούμορ. Η ζωή της ως μικρού κοριτσιού που ζούσε στην Τεχεράνη τη δεκαετία του '70 απέκτησε αρκετούς θαυμαστές, ώστε να έχει και συνέχεια. Το κοριτσάκι μεγάλωσε και μετακόμισε σε πιο ευρωπαϊκά κλίματα, βγάζοντας επιτέλους το κεφαλομάντιλο.

Δυο χρόνια η Marjane δούλεψε με τον Vincent Parronaud για να φέρει τα B.D. της στην οθόνη. Το μελαχρινό κοριτσάκι με την ελιά στη μύτη είναι στο επίσημο πρόγραμμα του Φεστιβάλ των Κανών και το Farabi Foundation, ο φορέας που διοργανώνει τα κινηματογραφικά του φεστιβάλ και προωθεί τον ιρανικό κινηματογράφο, σκίζει τα ιμάτιά του, γιατί κι αυτή η ταινία (μετά τους.. 300) αμαυρώνει την εικόνα της χώρας τους. Σίγουρα, μια ταινία στην οποία συντηρητικές μαυροφορεμένες δηλώνουν ότι ο Michael Jackson είναι το σύμβολο της δυτικής παρακμής αμαυρώνει τη χώρα, αλλά για εντελώς διαφορετικούς λόγους.

Το black and white look είναι ιδιαίτερα ατμοσφαιρικό και το εύπλαστον στις φιγούρες της Marjane ιδιαίτερα διασκεδαστικό. Στη γαλλική εκδοχή οι φωνές είναι κι αυτές περιωπής: η Chiara Mastroianni είναι η μικρούλα Marjane με τη μαμά της να δανείζεται τη φωνή της Catherine Deneuve και τη γιαγιά της αυτή της Danielle Darrieux. Αν τώρα θέλει κανείς αυθεντικά σχέδια από το story board της ταινίας, μπορεί να πεταχτεί να αγοράσει μερικά, και να αισθανθεί περήφανος που υποστηρίζει τα ανθρώπινα δικαιώματα και την οργάνωση FIDH, στις 20 Ιουνίου στο Espace Pierre Cardin στο Παρίσι.

Περισσότερα κλιπάκια από την ταινία στο γαλλικό Premiere. Επιπλέον βίντεο και καλούδια στη σελίδα της στο MySpace. Επίσημη σελίδα στη Sony Pictures Classics.

Από πέρσι που, παρά την επίσημη συμμετοχή της Babel (2006) απαξίωσε να σκουπίσει τα παπούτσια του με τα κόκκινα χαλιά τους, αφού είχε τα γεννητούρια της Αγίας Shiloh Nouvel Jolie-Pitt της Ναμίμπια, ο Brad Pitt ήταν το απωθημένο των Κανών, ακόμα περισσότερο έχοντας πάει στη συνέχεια στο Τορόντο. Φέτος, για να σιγουρευτεί το ιερό πασάλειμμα, του σχεδιάσανε όχι μια αλλά δυο πρεμιέρες. Μια με τους υπόλοιπους δώδεκα των Ocean's Thirteen (2007) την ερχόμενη Πέμπτη και μια για την επίσημη αγαπημένη του σήμερα το απόγευμα.

Η Μεγάλη Καρδιά της Angelina Jolie βέβαια, δε στηρίζεται στη παραγωγή του συντρόφου της αλλά στη σκηνοθεσία και το σενάριο (παρόλο που η συντεχνία το χρέωσε τελικά στον John Orloff) του μεγάλου Michael Winterbottom. Που βρήκε τρόπο, σύμφωνα με τις πρώτες εντυπώσεις, να αποσπάσει τη προσοχή του θεατή από το ότι αυτή που υποκρίνεται την γυναίκα του Daniel Pearl, δημοσιογράφου δολοφονημένου στο Πακιστάν, όχι μόνο είναι η οσιομήτηρ αλλά βαμμένη μαύρη και λιποσαρκίζουσα μπροστά στα μάτια του. Και οι εκπλήξεις στις αναφορές από τη Croisette συνεχίζουν με φήμες για κλειδωμένη υποψηφιότητα στις οσκαρικές ερμηνείες, και γεγονότα αντικατάστασης λόγω του δραματικού της ιστορίας, του καθιερωμένου soirée, με δείπνο (όπου όλοι οι παριστάμενοι συνήθως τρώνε, see?).

Βγήκε πριν καναδυό ώρες στο AICN, γονατίζοντας το site, το footage με το οποίο ο Stallone πήγε στις Κάνες για να προωθήσει το τελευταίο του (και μάλλον τελευταίο του) Rambo.

Το αν πήρε μαζί και τα τσουβάλια με ορμόνες που κουβαλάει μαζί του τελευταία, δεν είναι ακόμα γνωστό. Το σίγουρο είναι ότι μετά την πολύ καλή διαφήμιση που έκανε στο Jintropin, με αποτέλεσμα όλα τα παπούδια στην Αυστραλία να θέλουν να γίνουν βοϊδοκρεατοβουνά, οι περισσότεροι θα ψάχνουν ήδη σταλονίνη στις γωνιές των χασάπικων της Croisette. Άρα μπορείς να δεις το βίντεο και όλο το θόρυβο που θα ακολουθήσει μέχρι τον Μάιο του 2008, μήνα συμπλήρωσης 20 χρόνων από το Rambo ΙΙΙ (1988) και σχεδιαζόμενης εξόδου του αποχαιρετισμού του στις αμερικάνικες αίθουσες, σα μια διαφήμιση για τη συνθετική ορμόνη. Τώρα ποιος θέλει να μοιάζει έτσι δε καταλαβαίνω, αλλά μην απορήσεις αν καλύτερος πελάτης αποδειχτεί ο Harrison Ford που θα κάνει κι αυτός reunion tour την ίδια περίοδο με τον τέταρτο, και ακατανόμαστο ακόμα, Indiana Jones.

Το υλικό είναι προφανώς από το στάδιο της παραγωγής, από αυτά που τρομάζουν (λες και χρειάζονταν) όσους δεν έχουν συνηθίσει τις σκηνές τους χωρίς φτιασίδια, και η ωμότητα με την οποία φαίνεται να το ντύνει ο σεναριογράφος- σκηνοθέτης- πρωταγωνιστής στα χνάρια της πετυχημένης συνταγής του Rocky Balboa (2006), το κάνει πιο αυθεντικά μπιμουβάτο και από τα ψεύτικα τρέιλερ του Grindhouse (2007) όπως λένε όλοι. Αυτό που λέει ο σεναριογράφος παύλα παύλα, είναι ότι οι ατελείωτες ώρες που δε χτύπαγε το τηλέφωνο πριν αναστηθεί εμπορικά πρόσφατα, τον κάναν να τη ψάξει πολύ την ιστορία. Για να βρει αφορμή για την τελευταία του.. αντιπολεμική σφαγή στον "απαίσιο, πολιτικό, κοινωνικό, θρησκευτικό πόλεμο στη Μπούρμα".

Μετά τον Wong Kar Wai, ο Hou Hsiao Hsien συμπλήρωσε χθες το δίδυμο των Ασιατών σκηνοθετών, που με το ευρωπαϊκόφωνο ντεμπούτο τους, άνοιξαν τα δύο διαγωνιστικά του ευρωπαϊκού φεστιβάλ με το μεγαλύτερο πρεστίζ (και) για τους Αμερικάνους. Και πετυχαίνοντας κάτι προτάσεις σαν κι αυτήν, οι Κάνες επιβεβαίωσαν πως αποτελούν τον κινηματογραφικό ομφαλό του πλανήτη.

Βασισμένη ανάλαφρα στο βραβευμένο στις Κάνες πριν μισό αιώνα Le Ballon Rouge (1956) του πολυνίκη μικρομηκά Albert Lamorisse (και εφευρέτη του επιτραπέζιου Risk(!)), η γαλλόφωνη ταινία του Ταϊβανέζου καταγράφεται ως πιστή στις θεματικές του σκηνοθέτη για την ανθρώπινη φύση, τα συναισθήματα και την αλλοίωσή τους απ' την αστική αποξένωση, και τόσο ποιητική όσο και η πηγή της έμπνευσής της. Τα καλοζυγισμένα, αργόσυρτα, χρωματιστά καδραρίσματά του, ακολουθούν το κόκκινο μπαλόνι του τίτλου, που βολτάρει σα χαρούμενο αντιτρομοκρατικό ζέπελιν πάνω απ' το Παρίσι, και με τη σειρά του παρακολουθεί την πολλαπλών αναγνώσεων ιστορία μιας χήρας και του γιού της.

Ο φίλος μας o Boyd απ' το συνδικάτο των onliners, μιλάει για αναπάντεχη προσβασιμότητα, πράγμα αξιοσημείωτο, ίσως όχι τόσο λόγω του Hou Hsiao Hsien --που βέβαια σαν τον Wong Kar Wai, έχει συνήθως μια λανθάνουσα νανουριστική ιδιότητα-- όσο λόγω της παράδοσης του προγράμματος Un Certain Regard που άνοιξε, το οποίο νομοτελειακά χαρακτηρίζεται από ταινίες που βγάζουν λίγο έως κανένα νόημα. Και αν.

Μόλις κυκλοφόρησε στο Yahoo! Movies το τρέιλερ των Transformers. Ακόμα κι αν έχεις δει όλα τα τίζερ, τα επίσημα και ανεπίσημα TV spots και τα κρυμμένα κλιπάκια, όσο θα μαζεύεις τα σαγόνια σου θα μαζεύουμε κι εμείς τα δικά μας.

Τέσσερις νεαροί, ο ένας τους ένας μη πολιτικοποιημένος τερματοφύλακας, που κρατούνται για αξεδιάλυτους πολιτικούς λόγους σε ένα παλιό αρχοντικό που λειτουργεί ως ανεπίσημο στρατιωτικό άντρο τον καιρό της αργεντίνικης δικτατορίας, υπομένουν ταπεινώσεις και ψυχολογικό πόλεμο, χωρίς να σπάσουν, μέχρι που βρίσκουν το κουράγιο να αποδράσουν.Η ταινία βασίζεται στο αυτοβιογραφικό βιβλίο του Claudio Tamburrini Pase libre: La Fuga de La Mansion Sere και θυμίζει ότι έγινε στην Αργεντινή από το 1976 έως το 1983, στη διάρκεια του Βρώμικου Πόλεμου και της σκληρότερης χούντας της χώρας. Ο Caetano, πάντως, επιλέγει να βάλει το genre πάνω από το πολιτικό background και να μας χαρίσει ουσιαστικά ένα σφιχτό θρίλερ απόδρασης. Είναι διακριτικός και προτιμά suspense αντί για gore, σχεδόν δε βλέπουμε βασανισμούς, παρά μόνο τους υποθέτουμε από τα κακοπαθημένα σώματα των κρατουμένων. Η σκιαγράφηση των χαρακτήρων των φυλακισμένων αλλά και των βασανιστών τους ξεχωρίζει. Ειδικά το ψυχικό σθένος που χρειάζεται για να βγουν οι τέσσερίς τους γυμνοί και τρεμάμενοι στη βροχερή νύχτα αψηφώντας πρώτα τη δική τους αδυναμία και ύστερα το φόβο για τους δήμιους τους καταγράφεται πιστά, όπως και η σκληρότητα και η εαυτουλίστικη φύση του ανθρώπου: όταν η απόδραση πετυχαίνει, ο πατέρας του ενός αρνείται να δώσει βοήθεια παρά μόνο στο γιο του και αυτό με δυσκολία, γιατί ο φόβος του καθεστώτος τρώει τα σωθικά.

Highlight της ταινίας είναι ο πρωταγωνιστής της, Rodrigo de la Serna, ο έτερος μηχανόβιος πλάι στον νεαρό Che του Diarios de Motocicleta (2004) που, όπως φαίνεται, έχει τάξει την τέχνη του κατ' αποκλειστικότητα στους επαναστατικούς ρόλους. Το Χρονικό μιας Απόδρασης διεκδίκησε πέρυσι το Χρυσό Φοίνικα στο Φεστιβάλ των Κανών, χωρίς επιτυχία γιατί τώρα δε βρισκόμαστε στην εποχή του Z (1969) και γιατί ο Caetano δεν είναι Γαβράς.

Ζευγάρι σε ταξίδι για διακοπές, συναντά στο δρόμο ωτοστοπατζή που ανατριχιάζει τη σουσουράδα, αλλά δεν υποψιάζει τον μπουνταλά της. Η αιματοβαμμένη συνέχεια, δικαιώνει την γυναικεία διαίσθηση.
Βασισμένο στο περιθωριακό ομότιτλο θρίλερ του '86, χαραγμένο πια στην φιλμογραφία του είδους για τον Rutger Hauer που τα δίνει όλα, το καινούριο The Hitcher πέφτει στη ντάνα με τα αναμενόμενα απ' το κύμα των remake του horror των 70s και των 80s. Τουτέστιν, αρκετά μακριά απ' τα γαμάτα (βλ. Dawn of the Dead (2004)) και αρκετά κοντά στα απαράδεκτα (βλ. House of Wax (2005)). Όπως γίνεται συνήθως σ' αυτές τις περιπτώσεις, το φιλμ αντί για ψυχή, άποψη, ή κότσια, έχει σενάριο επίπεδο σαν τα εντυπωσιακά τοπία της αμερικάνικης ερημιάς, διάφανο σα σόδα, με μπόλικες τρύπες να κάνουν τις μπουρμπουλήθρες, και μερικές φέτες αυθαιρεσίας για τη νοστιμιά. Τουλάχιστον οι κρεβατάμπλ πρωταγωνιστές και η βιντεοκλιπίστικη σκηνοθεσία με τα ιπτάμενα αμάξια, τα σποραδικά σιντριβάνια αίματος, τα πτώματα με τη σέσουλα και τη ζωνόφουστα της Sophia Bush, το κρατούν και δροσερό, σαν αναψυκτικό που το πίνεις, δροσίζεσαι, φουσκώνεις, το ρεύεσαι και τέλος.

Μπάτσος και εκτελεστής, ερωτεύονται την ίδια κοπέλα, κι ένα παράξενο ερωτικό τρίγωνο αναπτύσσεται, που φέρνει τους ήρωες σε δύσκολες καταστάσεις και ζεν προβληματισμούς.
Μέσα από αργόσυρτες δοκιμασίες των νόμων των πιθανοτήτων, ασύνδετους πειραματισμούς στο μοντάζ και μονολόγους που στην προσπάθειά τους να σπάσουν τον τέταρτο τοίχο, απλά τον ενισχύουν, ο Wai Keung Lau του Infernal Affairs (2002), αποδεικνύεται στη δραματουργία, σχεδόν ισάξιος του Παπακαλιάτη. Αλλά δε βλέπω και κανέναν να σκίζει το βρακί του, τώρα που οι Ασιάτες αντιγράφουν τον Πάπακ. Αυτές είναι αδικίες της ζωής... Οι ελάχιστες σκηνές δράσης βέβαια, αφήνουν να φανεί η εξαιρετική εφευρετικότητα του σκηνοθέτη, η μοναδική του αίσθηση συγχρονισμού και οι ικανότητές του στις χρήσεις των ψηφιακών παιχνιδιών του. Αλλά η δράση είναι πολύ λίγη, και το έντονα συναισθηματικό και ιδιαίτερα συγκινητικό φινάλε, προσπαθεί μεν να ανασκευάσει τις εντυπώσεις, αλλά δυστυχώς, ήταν πολλές οι ώρες.

Τέσσερις αμερικάνοι στρατιωτικοί επιστρέφουν στη πατρίδα τους από το Ιράκ, έχοντας πέσει θύματα σε ενέδρα μιας αποστολής. Και προσπαθούν να προσαρμοστούν, κατά τα ειωθότα.Το φιλμ ξεκινάει από τα κατεχόμενα εδάφη, με στρατιώτες να πυροβολάνε χωρίς να σημαδεύουν και συνεχίζει στα πάτρια, με πολίτες να μιλάνε χωρίς να σκέφτονται. Από τον Avi Lerner (στη παραγωγή) που συχνά πυκνά μαζεύει υπογραφές για να σταματήσει η σφαγή των.. Ισραηλινών, και τον Irwin Winkler (στην ιστορία και τη σκηνοθεσία) παραγωγό όλων των Rocky, είναι ουτοπικό να περιμένεις οτιδήποτε πέρα από σαπουνοπερικά δραματικές στιγμές που ξεχειλώνουν με άνεση, σα να μην υπήρχαν ποτέ, τα όρια του ρεζιλιού. Στη πραγματικότητα η ανικανότητα και των δύο να παρουσιάσουν οτιδήποτε ξεχωριστό χωρίς βοήθεια, και η τάση τους να χρυσομετριώνουν στη καλύτερη τους καλύτερους που κατακλέβουν, είναι αυτή που πάει τη ταινία άπατη και όχι η πολιτική της αντζέντα που, συγκριτικά, είναι συγκρατημένη. Με έμπνευση τουλάχιστο εξήντα χρόνων ιστοριών επιστροφής, από το The Best Years of Our Lives (1946) και δώθε, το μόνο που μένει τελικά από τη συγκεκριμένη προσπάθεια είναι το.. ασύγκριτο θράσος της να θέλει να συγκριθεί με τις πιο βραβευμένες, έχοντας ανοίξει τον οσκαρικό Δεκέμβρη στις αμερικάνικες πολιτείες και "παρασύρει" κάποιους να τη θεωρούν πιθανή υποψήφια νωρίτερα.

Αν μοιράζεσαι την αφέλεια του ήρωα που αναρωτιέται πότε θα του στήσουν άγαλμα οι Ιρακινοί, οι Σημαδεμένοι θα σε σημαδέψουν.

Μέρα πρεμιέρας σήμερα για το εξηκοστό, και σχετικά επετειακό κατά συνέπεια, φεστιβάλ των Κανών. Με το πρώτο αγγλόφωνο φιλμ του Wong Kar-Wai να σηματοδοτεί την διαβόητη πια τάση της φετινής διοργάνωσης να σνομπάρει τις γηραιές χώρες της γηραιάς ηπείρου, αλληθωρίζοντας δυτικά και ανατολικά.

Ο δημιουργός επιστρέφει στην Croisette μετά την περσινή προεδρία της επιτροπής που έδωσε τον Χρυσό Φοίνικα στον Ken Loach, βρίσκοντας εκεί που ήταν τον Stephen Frears να ηγείται μελών σα τον Orhan Pamuk και τη Sarah Polley, και όλους τους απέξω να περιμένουν ακόμα πιο πολιτικά φορτισμένες βραβεύσεις αφού το κλίμα τις ευνοεί. Έτσι η ασυνήθιστη για οποιοδήποτε φεστιβάλ τιμή, να κάνει πρεμιέρα με συμμετοχή του διαγωνιστικού του, πολύ πιθανά να είναι και η μεγαλύτερη που θα γίνει στο καλύτερο σκηνοθέτη της πεντηκοστής (i.e. προ δεκαετίας) διοργάνωσης. Για τα μεγάλα ονόματα που χρησιμοποίησε όπως συνηθίζει σα πρωταγωνιστές, τα πράγματα είναι ακόμα πιο θολά. Ο Tony Leung, που χρυσώθηκε για το In the Mood for Love (2000) δεν είναι, για πρώτη φορά, ούτε σε ένα καρέ του φιλμ. Και από τους φρέσκους η Natalie Portman δεν εμφανίζεται στο βίντεο, ούτε η Rachel Weisz που ένα φεγγάρι έγινε και ψευτο-αφίσα, ούτε και κανένας άλλος που συναντά, σύμφωνα με το σενάριο, η (και ηθοποιός πια) Norah Jones στο ταξίδι ψυχο-εσωτερικής ψυχο-αναζήτησης της στην Αμερική. Κανένας άλλος εκτός από τον Jude Law που κατασυνάντησαν και οι θαυμάστριές του από το αεροδρόμιο ακόμα χτες, αλλά θα είναι απίθανο να του ζητήσει αυτόγραφο και ο Frears.

Το τίζερ για τις Blueberry Nights απλώθηκε, ανήμερα του ξεδιπλώματος του κόκκινου χαλιού, σε όλες τις γαλλόφωνες σελίδες, και αν θες γαλλικούς υπότιτλους δες στο AlloCiné. Και αφού το μιλάς, δες και τη σχετική φεστιβαλική μπροσούρα του φιλμ.

Εκεί που νόμιζες ότι θα έπαιρνες ανάσα ανάμεσα στο υπερθέαμα του Σαββάτου και τις εις βάθος αναλύσεις των ειδικών στις μεσημεριανές και βραδινές τηλεοπτικές ζώνες όλης της εβδομάδας, εκεί έρχεται η ώρα να μάθεις ότι γελιέσαι. Και να το μάθεις από τις Μάσες, που η Eurovision είναι το ψωμοτύρι τους. Φρεσκάροντας μια ανακοίνωση της EBU που χάθηκε κάτω από τόνους glitter και φτεροπούπουλων όταν ξεμύτησε την περασμένη Παρασκευή, το Variety ανεβάζει σε άλλο επίπεδο την είδηση για επερχόμενη ταινία και αντίστοιχο musical, εμπνευσμένα απ' τον ευρωπαϊκό διαγωνισμό τραβεστί τραγουδιού.

Απ' ότι φαίνεται, ο συνσεναριογράφος και συμπαραγωγός του υπερφαινόμενου Borat (2006), Dan Mazer, παρέα με τον Damian Jones, παραγωγό του Καλώς Ήρθατε στο Σαράγεβο (1997) μεταξύ άλλων, είναι αυτοί που θα προσπαθήσουν να βάλουν σε λογική σειρά την υστερική εξτραβαγκάντσα του διαγωνισμού, για να γράψουν το σενάριο που θα προσθέσει στην πλούσια λίστα επιτυχιών της η εξαιρετική βρετανική Working Title. Το αν θα την βάλει πιο κοντά στην παρωδία τύπου Shaun of the Dead (2004), την παράνοια των αδερφών Coen, ή τα κοινωνικοπολιτικά άγχη του Paul Greengrass, μένει να διαπιστωθεί, αλλά βέβαιο θεωρείται ότι ακόμη κι εκεί, η συμμετοχή της Αγγλίας θα πατώσει. Κι όλα αυτά, τη μέρα που είναι προγραμματισμένο να αρχίσουν τα γυρίσματά τους οι Lordi, για το €2.7 εκατομμυρίων slasher τους, Dark Floors (2008).

Μ' αυτά και μ' αυτά, η κατάθλιψη που έχει φτάσει τον Trier να παρατήσει τον κινηματογράφο, φαίνεται απολύτως λογική. Όχι ότι θα στεναχωρούσε και πολλούς αν δεν ήταν.

Αααχ τι θα κάναμε χωρίς τα ζόμπι μας? Κάνουν όλες τις βρωμοδουλειές, βοηθάνε στο σπίτι και παίζουν και με τα παιδιά. Κι όλα αυτά χάρη στη Zomcon που πρώτα βοήθησε να κερδίσουμε τους Ζόμπι Πολέμους και μετά ανακάλυψε το Ζόμπι Κολάρο.

Μια αμερικάνικη suburbia του '50 με ζόμπι για οικιακούς βοηθούς στήθηκε στην Kelowna του Καναδά λοιπόν, για να σημάνει τη στροφή της Telefilm από αρτσιφάρτσι δημιουργίες που μπαίναν μέσα άπειρα εκατομμύρια εξοργίζοντας σε βαθμό πεινασμένου για ανθρώπινα μυαλά νεκροζώντανου τους φορολογούμενους, σε επιχορηγήσεις ιδεών (και όχι δημιουργών) που κατά προτίμηση ήταν περιστασιακά μοδάτες μερικά χρόνια πριν. Έτσι η ζόμπι κωμωδία του σχετικά γνωστού στη χώρα του Andrew Currie, άνοιξε το Σεπτέμβριο το σχετικό (βλ. καναδικό) τμήμα του φεστιβάλ του Toronto, πέρασε και από την Ευρωπαϊκή Αγορά της Berlinale και άφησε καλές εντυπώσεις και στο Sundance. Με κύρια αιχμή και αναγκαίο (για να ξεχωρίζει από.. sitcom) χαρακτηριστικό το gore όταν στα ζόμπι ανοίγει η όρεξη, και αλατοπίπερο τη σάτιρα των συμβάσεων του είδους και την πιο καταπιεσμένα σέξι εμφάνιση της Carrie-Anne Moss.

Στις αίθουσες βγήκε τον Μάρτιο στη χώρα της αλλά η προγραμματισμένη για την ίδια περίοδο τουρ των αμερικάνικων πολιτειών αναβλήθηκε, παρόμοια με πολλές άλλες σπλατεριές που διαπίστωσαν ξαφνικά ότι το καλοκαίρι θα 'πεφτε μια σχετική τρομο-ατονία, για τις 15 Ιουνίου. Με ακέραια την αιχμή της (βλ. R-rated) αφού διανέμεται από την ατρόμητη, ειδικά σε περιόδους όπου ο Bruce Willis ξημεροβραδιάζεται στο δίκτυο για να δικαιολογήσει τη καταλληλότητα για ανηλίκους του τέταρτου Die Hard, Lionsgate.

Η νέα εκδοχή του τρέιλερ βγήκε αυτή τη βδομάδα στην επίσημη σελίδα.

O Στέφανος, ο τραγουδιστής των Φράτζα Φέρντιναντ Alter Ego, χάνει τη γη κάτω απ' τα πόδια του όταν κάτι πολύ κακό συμβαίνει στο ροκ γκρουπ, και την ξαναβρίσκει όταν αντιλαμβάνεται ότι έχει ερωτευτεί την οδηγό του λεωφορείου που τους είχε πάει κάποτε σε μια συναυλία.Αυτό είναι το στόρι, κι αν περιμένεις να το δεις εμπλουτισμένο με πλοκή, τζάμπα περιμένεις. Αν πάλι περιμένεις ότι η ταινία θα βασίζεται σ' ένα σχηματικά ξεχυλωμένο concept δίχως σεναριακούς πυλώνες, το μόνο που έχω εγώ να σου προσθέσω, είναι πως πιθανότατα θα το βρεις χειρότερο απ' όσο το περιμένεις. Γραμμένο και ξαναγραμμένο τρεις-τέσσερις φορές, το Alter Ego δεν καταφέρνει στιγμή να γίνει κάτι παραπάνω από μια σειρά καλογυαλισμένων video clips, στημένων γύρω από ένα νερουλό σενάριο.

Ξεκινά σα χαριτωμένο buddy movie, προχωρά χαζοχαρούμενα και διασκεδαστικά προς το εξωφρενικά προβλέψιμο και καθυστερημένο plot point που ανατρέπει το κλίμα και δίνει το έναυσμα για την έκρηξη της κλιμακούμενης μεταστροφής του ροκ σταρ που δεν νιώθει και πολύ άνετα στα δερμάτινα παντελόνια και τα ακριβά σαλόνια του, και αφού χαϊδέψει απαλά τις διαβρωτικές ιδιότητες της δόξας και της φήμης, περνά χαρωπά και χωρίς πολύ σκέψη στο δεύτερο μισό: ένα απ' τα πιο τραβηγμένα από τα μαλλιά love stories της σύγχρονης ιστορίας, δίχως παλμό, στόχο και προσανατολισμό, που με το σχεδόν ξεκρέμαστο φινάλε του, ανοίγει ένα καινούριο, γλυκανάλατατα αισιόδοξο κεφάλαιο για τους πρωταγωνιστές του, και σβήνει κάθε ελπίδα για τους ένα σωρό δεύτερους χαρακτήρες της ταινίας να πάρουν έστω και ίσο screen-time με τους χορηγούς της. Αν υπάρχει κάτι που δεν μπορείς να έχεις παράπονο πάντως, είναι η εξαιρετική παραγωγή, ο τρόπος που τη διαχειρίζεται με δεμένα, θαρρείς, χέρια ο σκηνοθέτης, και πάνω απ' όλα βέβαια, ο αναπάντεχα καλός Σάκης Ρουβάς, που παίζει ωστόσο ένα ρόλο αρκετά ευνουχισμένο ώστε να μην τον φέρει ούτε κοντά σε υπόνοια δύσκολης θέσης.

Όπως καταλαβαίνεις αμέσως βλέποντας τα βυζιά της Salma Hayek να πιάνουν τη μισή τους αφίσα, οι Δολοφόνοι για Μοναχικές Καρδιές έχουν θέμα έναν αμερικάνο αστυνομικό στα τέλη του '40. Όταν όλοι νομίζουν ότι ασχολείται υπερβολικά με την υπόθεση φαινομενικής αυτοκτονίας μιας κοπέλας επειδή κάπως έτσι έχασε και τη γυναίκα του, αυτός επιμένει. Για να αποκαλύψει τελικά ένα ζευγάρι που είχε εξοντώσει οικονομικά ή κυριολεκτικά καμιά εικοσαριά πλούσιες και μόνες.Ο αστυνομικός λέγονταν Elmer C. Robinson κι αν σου θυμίζει κάτι το όνομα είναι γιατί είδες τον εγγονό του στα σκηνοθετικά και σεναριακά credits. Η κληρονομιά βαραίνει και την ταινία αφού προσθέτει μεν (κάτι νέο) στην ιστορία των δολοφόνων που έχει ξαναματαγυριστεί, όμως δε δικαιολογεί αρκετά τη κεντρική σκηνή που της παραχωρείται. Την υπόθεση δε βοηθάει ούτε η στα όρια του camp επιλογή του καστ. Πιο χαρακτηριστικά την πανύχοντρη και κακάσχημη θανάσιμα ερωτευμένη συμορίτισσα παίζει.. η Salma, ενώ αυτό που ξεχωρίζει στην ερμηνεία του Travolta στον κεντρικό ρόλο σκληρού με μεγάλη εσωτερικευμένη θλίψη είναι το εξωτερικευμένο περουκίνι (που μάλλον λάτρεψε και πήγε και στα Όσκαρ με αυτό). Το τρίτο κακό της μοίρας του φιλμ είναι η παραγωγή της Millenium του Avi Lerner με μεγάλη ιστορία στα χειρότερα straight-to-dvd του Jean-Claude Van Damme, του Steven Seagal και όλου ανεξαιρέτως του υπόλοιπου σιναφιού. Και μπορεί από πέρσι, κάνοντας αρχή με το 16 Blocks (2006) και συνεχίζοντας με τον Wicker Man (2006) τη Black Dahlia (2006) να ξεκίνησε αξιοπρεπή θεατρική διανομή, όμως δε βγάζει και κάνα μάτι η χλιδή των σκηνών σε αυτή της την προσπάθεια.

Τελικά πάντως η ταινία παραμένει ένα αξιοπρεπές σύνολο έστω και αδιευκρίνιστου τύπου. Παίζοντας ανάμεσα σε ντεντεκτιβικό και φιλμ νουάρ ο Robinson επιλέγει και μια χρωματική παλέτα πιο σπλατερική, αποφεύγει τις υπερβολές όπου δε πρέπει να κάνει ήρωα τον παππού του ή να έχει μήνυμα (έτσι για να το έχει), και κρατάει ένα ρυθμό που σου κρατάει με τη σειρά του το ενδιαφέρον (δύσκολο για οποιαδήποτε πασίγνωστη υπόθεση).

Ο David Lynch λέει ότι η ταινία είναι για μια ερωτευμένη γυναίκα σε κίνδυνο. Ο David Lynch πάντα ήταν καλαμπουρτζής.Μέχρι πρότινος βέβαια, τα καλαμπούρια του αρκούνταν απλά στην άρνηση ερμηνείας των σπαζοκεφαλιών του σε μορφή παζλ με κινούμενες εικόνες. Τώρα, αρνείται ακόμα και να σου δώσει κομμάτια που να συνδέονται, κι έτσι σου πετάει μια ταινία μέσα σε ταινία, δίπλα σε μια άλλη ταινία, με κομμάτια από άλλες ταινίες τριγύρω, κι ένα τηλεοπτικό σήριαλ (με τα διαβόητα κουνέλια, που ίσως είναι το πιο προσβάσιμο, διαολεμένα σαρκαστικό κομμάτι της Αυτοκρατορίας) να τα εποπτεύει όλα, και με την Laura Dern και την εξωπραγματική της ερμηνεία σε ένα ρόλο που γραφόταν μέρα με τη μέρα και με κάθε μέρα να πηγαίνει κόντρα στην προηγούμενη, να αποτελεί το μοναδικό νήμα συνοχής στο τρίωρο έπος που κάνει το Eraserhead (1977) να μοιάζει με Άρλεκιν. Παίζοντας πάλι με τη σύγχυση ταυτοτήτων του ηθοποιού και του ρόλου του για να σχολιάσει την κουλτούρα των αμερικάνικων media, ο Lynch συνθέτει ένα χαοτικό άνισο σύνολο χωρίς πια να μπαίνει στον κόπο καν να ιντριγκάρει τον θεατή. Αντίθετα του τρίβει στα μούτρα το ότι είναι στην απ' έξω, πετώντας του συμβολισμούς που ακόμη κι αν έχουν νόημα, το πιάνεις μονάχα αν καπνίζεις απ' αυτό που καπνίζει κι ο εμπνευστής τους. Και μάλιστα, παρουσία του, μπας και του ξεφύγει τίποτα στο χαϊλίκι του. Και επιστέγασμα όλων, η εικονογράφηση, που ακόμα και στα πιο μπερδεμένα κουβάρια του ανθρώπου που είχε δώσει αριστουργήματα-δοκιμασίες της φόρμας και του θεατή, πάντα είχε κάτι το μαγνητικά πανέμορφο. Στο Inland Empire όμως ο Lynch ψηφιοποιείται, και παρουσιάζει ένα απ' τα πιο άσχημα και χοντροκομμένα ψηφιακά που έχεις δει, τόσο αντιαισθητικό, που αν δεν είναι άποψη, φοβάμαι ότι το έκαψε τελείως. Και δε μιλάω για το τυρί.

Το μέλλον του ελληνικού κινηματογράφου μπορεί να μην το κουβαλάει στις πλάτες του, με το δικό του μέλλον όμως φαίνεται να ξέρει πού θέλει να πάει, και το κινηματογραφικό ξεπαρθένεμα του σούπερ σταρ Σάκη Ρουβά, είναι απλά ένας σταθμός. Στα 30 του μόλις χρόνια, ο Νικόλας Δημητρόπουλος είναι μια περίεργη περίπτωση κινηματογραφιστή, με μικρές, ανεξάρτητες εξερευνητικές δουλειές στο βιογραφικό του (μεταξύ των οποίων και μια συμμετοχή στο πρόγραμμα Πτυχώσεις των Ολυμπιακών της Αθήνας), ένα πολύ φιλόδοξο project βασισμένο στην Ιθάκη του Καβάφη στα όνειρα που κυνηγάει, και τη μέχρι σήμερα μεγαλύτερη παραγωγή του ελληνικού κινηματογράφου, στο πολύ χειροπιαστό παρόν του. Αν μη τι άλλο, φαίνεται συνειδητοποιημένος όταν μιλάει για το Alter Ego (2007) σαν μια μη καλλιτεχνική προσπάθεια να πάρει μπρος η ντόπια κινηματογραφική παραγωγή, έστω και με τρόπο βεβιασμένο. Και η αλήθεια είναι, πως ό,τι κι αν έχει στραβό η ταινία, σ' αυτόν τελικά κακία δεν μπορείς να κρατήσεις, αφού όπως λέει, δεν είναι δικιά του. Ή τουλάχιστον, όχι ακριβώς.

Το αίμα του πίσω πήρε ο Spider-Man στην τρίτη του βόλτα, αδειάζοντας το Σεντούκι του Νεκρού απ' τα λάφυρα που του είχαν αρπάξει οι Πειρατές της Καραϊβικής πέρσι, και έσπασε ό,τι εισπρακτικό ρεκόρ βρήκε μπροστά του, αμερικάνικο και διεθνές.Με περίσσεια χάρη, ο Αραχνάνθρωπος ακροβολίστηκε στις περισσότερες αίθουσες ever, και παίζοντας πρακτικά επί 24ώρου σε πάνω από 10.000 οθόνες σε 4.252 venues, ξεκίνησε με ρεκόρ ανοίγματος στα $59.3Μ την Παρασκευή (μαζί με τις προβολές που ξεκίνησαν απ' τα μεσάνυχτα της Πέμπτης), συνέχισε με ένα δεύτερο το Σάββατο ανεβαίνοντας στα $51Μ (που αναφέρεται ως στην πραγματικότητα αύξηση 4% απ' τα εισιτήρια της Παρασκευής, αν βγάλεις τις μεταμεσονύχτιες της Πέμπτης), και έκλεισε με $37.7Μ, κάνοντας και ρεκόρ Κυριακής.

Κάπου εκεί μέσα έγινε η ταινία που έφτασε πιο γρήγορα τα $100M στην Ιστορία, και έσπασε και το ρεκόρ τριημέρου για την Αμερική με άνοιγμα εκτιμώμενο στα $148Μ. Οπότε, μπαίνει γύρω στα $15 εκατομμύρια πιο μπροστά απ' τα $135Μ των δεύτερων Πειρατών, που είχαν σπάσει το ρεκόρ των $114.8Μ (ή $130Μ περίπου, σε ανηγμένες τιμές) του πρώτου Spider-Man (2002), ή αλλιώς, της πρώτης ταινίας που πέρασε τα $100 εκατομμύρια σε τρεις μέρες (ήταν πιο αργά τα πράγματα το 2002). Έτσι, μάζεψε το 82% των $180Μ που ξοδεύτηκαν στο κατά 70% ανεβασμένο τριήμερο σε σχέση με το αντίστοιχο περσινό που ανήκε στο Mission: Impossible III (2006).

Κι ενώ στην Ελλάδα ο Αλβέρτης και η Λάρσα τον κράτησαν στα χλιαρά νούμερα των περίπου $1.5Μ (ή 159.000 εισιτήρια) στη χώρα και $805Κ (ή 85.000 εισιτήρια) στην πρωτεύουσα –-που είναι-δεν είναι τα μισά του τροπαιούχου 300 (2007), αλλά τουλάχιστον έκοψε γύρω στα 20% περισσότερα χαρτάκια απ' τον Spider-Man 2 (2004) σε ελαφρώς περισσότερες αίθουσες--, στον υπόλοιπο πλανήτη, ο Spider-Man έκανε ποδαρικό-ρεκόρ σε πολλές απ' τις 106 άλλες χώρες που τον φιλοξενούν στις οθόνες τους απ' την περασμένη Τρίτη. Και μάζεψε άλλα $227Μ, για να στείλει στον αγύριστο τους Jedi με το ρεκόρ διεθνούς ανοίγματος των $254Μ του Star Wars Ep. III (2005), ανεβάζοντάς το στα $375Μ. Πράγμα που σημαίνει ότι με άλλα 150, μπορεί και να φτάσει τα έξοδά του. Για να δούμε και τι γνώμη θα έχει για όλα αυτά ο ανανεωμένος Captain Sparrow στο τέλος του μήνα.

Απονεμήθηκαν τη Παρασκευή το βράδυ, σε μια συγκρατημένη τελετή διάρκειας μιάμισης ώρας που αναμεταδόθηκε φυσικά ζωντανά από τη ZDF, τα βραβεία της γερμανικής κινηματογραφικής ακαδημίας για το 2006.

Τα κοντά 900 μέλη της φήφισαν για καλύτερη ταινία τα Τέσσερα Λεπτά (Vier Minuten / Four Minutes) του Chris Kraus με θέμα μια ηλικιωμένη δασκάλα πιάνου σε γυναικείες φυλακές και τη ταλαντούχα μικρή φόνισσα μαθήτριά της. Για την υπομονή της στη διδασκαλία και μάλλον και για τα σαράντα χρόνια συνεχούς παρουσίας της στο χώρο η Monica Bleibtreu πήρε το βραβείο ερμηνείας, μέσα στο μοναδικό ξέσπασμα καταχειροκροτημάτων της βραδιάς. Παρότι ήταν υποψήφια για οχτώ (8) συνολικά αγαλματάκια, η συγκομιδή της πιο κουλτουριάρικης από τις δυο μεγα-υποψήφιες ταινίες σταμάτησε εκεί.


Η έτερη του βραβειο-ανταγωνισμού, Το Άρωμα: Η Ιστορία Ενός Δολοφόνου (Das Parfum / Perfume: The Story of a Murderer), δεν πήρε τα €500 χιλιάρικα του χρυσού αλλά πρόσθεσε €400000 ασημένια στα πάνω από €100 εκατομμύρια που μάζεψε στα ταμεία (και περίπου τα μισά από αυτά στη Γερμανία) και πέντε (5) ακόμα τεχνικά LOLA στη συγκομιδή της. Ενώ η σχετική έκπληξη της βραδιάς και σχετική επίσης των γερμανικών ταμείων με πάνω από ένα μύριο θεατές, η δύστροπη κωμωδία Wer früher stirbt, ist länger tot / Grave Decisions, τιμήθηκε για το σενάριο και τη σκηνοθεσία της και με τέσσερα (4) συνολικά βραβεία. Για να σταματήσουν μάλλον λίγο οι κραυγές ότι μακράν τα πιο χρυσαφένια κινηματογραφικά βραβεία του πλανήτη μοιράζουν τα εκατομμύρια ευρώπουλά τους σε ταινίες που δε τα έχουν καμία ανάγκη.

Ο Spider-Man είναι ο νέος ροκ-σταρ της Νέας Υόρκης και η πόλη των πόλεων τον λατρεύει (η τέχνη μιμείται τη ζωή – η ζωή μιμείται την τέχνη), μέχρι που ένας συμβιωτικός οργανισμός απ' το διάστημα του μαυρίζει τα ήδη φουσκωμένα μυαλά, και φέρνει τον Peter Parker αντιμέτωπο με το σκοτάδι του εαυτού του, την ώρα που πιο απτές απειλές όπως ο Sandman, ο Venom κι ο νέος, μαύρος Goblin τού ετοιμάζουν το φέρετρο, κι η Mary-Jane θέλει να μείνει μόνη να σκεφτεί.Έχει πλάκα το πώς, αν και απ' τη μέρα που το Spider-Man 2 (2004) αποδείχθηκε το καλύτερο υπερ-sequel όλων των εποχών η μεγαλύτερη αγωνία όλων ήταν αν η ομάδα που κερδίζει δεν θα αλλάξει, κανενός το βλέμμα δεν ταράχθηκε όταν τη θέση τριών απ' τους τέσσερις συνσεναριογράφους πήρε ο αδερφός του σκηνοθέτη, (δρ.) Ivan Raimi, που ουσιαστική σχέση με σενάριο είχε μόνο, τι ειρωνεία, στο προηγούμενο threequel του Sam, το Army of Darkness πριν μιάμιση δεκαετία. Όχι πως σε ένα sequel $350 εκατομμυρίων της SONY (εννιά φορές το Sin City (2005) και έξι φορές το 300 (2007) δηλαδή) ο οποιοσδήποτε σεναριογράφος έχει μεγαλύτερο βάρος απ' τους παραγωγούς που "αφουγκράζονται" τις απαιτήσεις του κοινού και καθοδηγούν το franchise για να τις καλύψει. Κάπου μέσα σ' αυτή τη βαβούρα, ο Raimi ξεχνάει πως για να πετύχει το καλύτερο υπερ-sequel όλων των εποχών, έπρεπε να φτιάξει ένα συμπυκνωμένο σύνολο με γνώση των κανόνων του σεναρίου, με στιβαρούς στην κόμικ ανεμελιά τους χαρακτήρες, και μια οπερετική εξέλιξη που θα κορυφωνόταν στην ανάδειξη του ήρωα στην εικονική φιγούρα που ο σκηνοθέτης είχε ξανασχεδιάσει με αγάπη, πάθος και διακριτικές νότες pop ποιητικότητας.

Κι έτσι έρχεται το χειρότερο. Ο Raimi αφήνει έξω απ' την πόρτα το σεβασμό του όχι μόνο στη μυθολογία που μεταλλάσσει, αλλά κυρίως, τη μυθολογία που ο ίδιος έχει δημιουργήσει με τις δυο προηγούμενες ταινίες του, και ξαναγράφει την Ιστορία κατά πώς τον βολεύει, νερώνοντάς τη με ίσες δόσεις ανωριμότητας και μασημένης προσβασιμότητας, για χάρη των πελατών του merchandise. Κάπου εκεί, ο Venom, ένας χαρακτήρας με τεράστια fantasy δυναμική, υποβιβάζεται σε αβάσταχτα σχηματική απεικόνιση του κακού για όσους το αναγνωρίζουν μόνο απ' το πόσο μαύρο είναι βαμμένο, ο Sandman και τα τέλεια σχεδιασμένα πετραδάκια που σχηματίζουν το σώμα του και μαζί του μια larger than life εκδοχή της εύθραυστης φύσης της ανθρώπινης καλοσύνης αντιμέτωπη με επικίνδυνα διλήμματα, χάνεται πίσω απ' τις επιπέδου δημοτικού αλληγορικές αντοχές του σεναρίου, ο Harry Osborn, ο διχασμένος ανάμεσα στο καθήκον της εκδίκησης και της φιλίας Dark Goblin, μεταμορφώνεται σε κραυγαλέο plot device των σεναριογράφων, με την βολική αμνησία του και τον μυστικοπαθή του butler, κι ο Peter Parker ντύνεται γλοιώδης ζιγκολό για να περάσει στη Ζώνη του Λυκόφωτος και να παλέψει με τον εαυτό του, σε ένα musical ιντερλούδιο που μοιάζει να ξέφυγε απ' τα λημέρια παρωδίας του Evil Dead (1981), και σου λιώνει το μυαλό θέτοντας υποψηφιότητα για το πιο αλλόκοτο μοντάζ στην ιστορία του είδους.

Τα εισιτήρια βέβαια θα τα κόψει λέει η δράση, ε και η δράση είναι, αναμενόμενα, ακόμα πιο τέλεια σχεδιασμένη να σου τεντώνει τα σαγόνια και να σου αλλάζει ρυθμό στην αναπνοή. Αλλά με τα ενδιάμεσα δραματικά διαλείμματα που είναι για κλοτσιές, να τσακίζουν το ρυθμό, και με τρεις νέους εχθρούς που στερούνται κέντρου βάρους και όλοι μαζί δεν φτάνουν μια ενιαία απειλή του επιπέδου του Doc Ock ας πούμε (κάτι βγαλμένο απ' τα προσχέδια του Schumacher για το Batman Forever (1995) ίσως να ήταν περισσότερο της κατηγορίας τους), αυτή η δράση με τα σποραδικά campy ξεσπάσματά της που τη φέρνουν στα όρια του γελοίου, μοιάζει περισσότερο με θορυβώδη προσπάθεια να ξεχάσεις την πλοκή, που ψάχνοντας κάπου να πιαστεί, εκτοξεύει περισσότερα σεναριακά νήματα κι απ' το Traffic (2000). Κι ύστερα με κωλοτούμπες σαπουνόπερας, μπλέκεται μόνη της στο σκορποχώρι του ιστού της. Η απελπισμένη νότα αυτοσυγχαρητηρίων όπως ξεστομίζεται από ένα δεκάχρονο στην ταινία, είναι ίσως το πιο ενδεικτικό μετα-σχόλιό της. Ε και βέβαια δε θα μπορούσε να λείπει η ατάκα "μη σε νοιάζουν οι κριτικοί", που είναι πάντα μια καλή συμβουλή σε τέτοιες περιπτώσεις.

Ένα κορίτσι βρίσκεται νεκρό όπως φαντάζομαι φαντάζεσαι (για την ακρίβεια κατασφαγμένο), και αναστατώνει τις --κατά τα άλλα άσχετες μεταξύ τους-- ζωές άλλων έξι κοριτσιών διαφόρων ηλικιών και επιπέδων, οι ιστορίες των οποίων βγαίνουν σε σπονδυλωτό.Όπως επίσης μπορείς φαντάζομαι να φανταστείς, δεν πρόκειται για κυνήγι μανιακού δολοφόνου (αν και προκύπτει κι αυτός στην πορεία), αλλά για ταινία με αυξημένο γυναικείο ενδιαφέρον, και γιατί μιλάει για γυναίκες, και γιατί είναι φτιαγμένο από γυναίκα, και γιατί ασχολείται με όλα αυτά τα θέματα της περμανάντ μοναξιάς, της απώλειας, του φόβου και της απελπισίας, που συγκινούν και τις γυναίκες. Όχι ότι ρίχνει κάποιο εξωπραγματικά αποκαλυπτικό φως που δεν μπορείς να ζήσεις αν δεν το δεις --για την ακρίβεια είναι όλα αρκετά soft-core λες και δεν θέλουν να σημαδέψουν κανέναν αν δεν είναι ήδη σημαδεμένος--, αλλά ακόμη κι αν οι αρχές και τα τέλη (και μια-δυο περιπτώσεις και το ενδιάμεσο) των ιστοριών είναι συζητήσιμα ικανοποιητικά, ξεδιπλώνονται με τρόπο συνεπή κι αξιοπρεπή, ή τουλάχιστον στην πλειοψηφία τους αρκετά σκοτεινό και ενδιαφέρον για να σε κρατήσουν ξύπνιο. Στο τελευταίο βοηθάν κι οι άλφα-άλφα ερμηνείες, του εκλεκτού πολυπληθούς (γυναικείου κι αντρικού) cast, που κάνουν ο καθένας ό,τι περνάει απ' το χέρι του για να δικαιολογήσει το χρόνο του.

Όταν βρέχει ρίχνει κατακλυσμό την εποχή των μπλοκμπάστερ. Αυτή τη φορά ένα βυτίο νερό στο κεφάλι σου, αδειάζει το τρέιλερ του τρίτου Rush Hour. Αν κι αυτό είχε προαναγγελθεί για τη Παρασκευή του αραχνοχαμού, έσκασε μύτη, μυτούλα, στα κλιπάκια της (ολοκαίνουριας) κατηγορίας "καλύτερη καλοκαιρινή ταινία που δεν έχεις δει ακόμα" των φετινών MTV Movie Awards, που αναγγείλανε αργά χτες τις υποψηφιότητές τους.

Μέχρι να βρεις όλες τις κατηγορίες που είναι υποψήφιοι οι 300 και να τους χιλιοψηφίσεις, θα κοιτάξω να βρω και περισσότερα για το τελευταίο τρέιλερ σχετικά μεγάλης ταινίας του καλοκαιριού.

Ολόκληρη τη πρώτη της σελίδα αφιερώνει εδώ και λίγες ώρες η Disney στον Παριζιάνο πόντικα που λατρεύει το καλό φαγητό. Ο Brad Bird που λατρεύει ανυποχώρητα το καλό animation και θέλει να παρακολουθήσεις τη καινούρια του δουλειά στο φυσικό της χώρο, τη σκοτεινή αίθουσα, κάνει μια υποχώρηση αν είναι να σε πείσει ότι αξίζει τον κόπο. Και σηκώνοντας τα χέρια ψηλά, προλογίζει εννιά (9) λεπτά από την αρχή της.

Το βίντεο δεν περιέχει spoilers, παρουσιάζοντας ολόκληρες κάποιες σκηνές που ήδη είναι γνωστές από τα τρέιλερ. Οπότε δες το και τα ξαναλέμε.

Από το πουθενά εμφανίστηκε πριν λίγο ένας ασημένιος τύπος πάνω σε μια ιπτάμενη σανίδα για να επιβεβαιώσει τις χειμωνιάτικες φήμες προειδοποιώντας τους γήινους ότι οι διακοπές του ξεκινάνε στα μέσα Ιουνίου και φέτος προορισμός του, για αναψυχή και τα περαιτέρω φαγοπότια, θα είναι ο πλανήτης τους. Το μήνυμα δημοσιεύτηκε στην Apple.

Και πολλά μπορείς να πεις γι' αυτό, αλλά το κυριότερο είναι "ενδιάμεσο" (που θα το έβαζα και στην μαρκίζα αν είχε χώρο) μιας και δεν είναι καθόλου σίγουρο ότι θα είναι και το τελικό. Το περιμέναμε δυοτρείς βδομάδες νωρίτερα, πριν το Disturbia (2007), και μετά δυοτρείς μέρες αργότερα, πριν το Spider-Man 3 (2007). Το γιατί έσκασε μύτη τώρα και στο δίκτυο παραμένει αδιευκρίνιστο, όπως και το τι θα γίνει τελικά με τον Galactus που ναι μεν θα είναι σίγουρα στη ταινία αλλά ούτε τον έχει δει ούτε ακούσει κανένας. Και ο Laurence Fishburne που όλοι υπέθεσαν ότι θα είναι η φωνή του όταν διέρρευσε η συμμετοχή του στο project, θα φτύνει τις ατάκες του προαγγέλου του τελικά.

Με άλλα λόγια, σημείωσε ότι η φωνή του ασημένιου κυματοδρόμου που ακούγεται στο βίντεο είναι προσωρινή, και σαπουνοπερική επειδή του κόψαν τα μεγαλοπρεπή παπάρια του μετά την αποκάλυψή τους στο τίζερ. Και η Jessica Alba πιθανά θα είναι τελικά ακόμα πιο άσπρη πιο γαλανομάτα και πιο αχυρομαλλοξανθιά, αφού όλο το μπαστάρδεμα που έχει φάει μέχρι τώρα περισσότερο κάνει τους, εξαγριωμένους από το look της στη πρώτη ταινία, φανατικούς να καγχάζουν παρά να τη συγκρίνουν με τη Susan Storm των ονείρων τους. Και ο Doom θα έχει κι άλλες διαφορετικές εμφανίσεις πέρα από τη.. σκονένια του τρέιλερ αλλά δεν είναι ο υπεύθυνος του μπερδέματος των υπερδυνάμεων των Τεσσάρων όπως αρκετές φορές στις διάφορες κόμικ (και τιβί) εκδοχές τους. Και ότι παρολαυτά το τρέιλερ καταφέρνει να είναι εντυπωσιακό στα περισσότερα σημεία.