Σε μια ανεπανάληπτη στιγμή, επιδίωξη σε όλες του έργου του, ένας από τους μεγαλύτερους καλλιτέχνες του 20ου αιώνα σύμφωνα με τον Martin Scorsese (και όχι μόνο), έκλεισε τα μάτια που "είδαν" μερικές από τις πιο εικονικές σκηνές του κινηματογράφου των 60s, στο σούρουπο του θανάτου ενός ακόμα μεγάλου Ευρωπαίου της 7ης τέχνης. Ο νότιος, Ιταλός, Michelangelo Antonioni πέθανε αργά χτες, Δευτέρα, βράδυ στη Ρώμη στα 94 του, όπως ανακοινώθηκε από τον Δήμο της πόλης. Την ίδια μέρα με τον βόρειο, Σουηδό, Ingmar Bergman.

Η μεταμοντέρνα estelle αναλαμβάνει να εξηγήσει πώς ένας ποιητής των εικόνων λύγισε κάτω από το βάρος της ανάδειξης σε πηγή του μοντέρνου και της υποχρέωσης να εξηγεί γιατί βάφει τα δέντρα στις σκηνές του.

Ο Michelangelo Antonioni ξεκίνησε από την ταπεινή Φεράρα για να αλλάξει ριζικά την κινηματογραφική γλώσσα ή, καλύτερα, να φτιάξει μια ολόδική του. Ταυτόσημος των ατέλειωτων μονοπλάνων –-πολύ πριν ο Αγγελόπουλος του πάρει την πρωτιά—- και της ιδιότυπης σύνθεσης των πλάνων του –-όπου ο περιβάλλον χώρος, οι όγκοι, τα σχήματα των κτιρίων φαίνεται να πρωταγωνιστούν εις βάρος των σάρκινων πρωταγωνιστών--, ο Antonioni είναι τόσο αγαπημένος στις πανεπιστημιακές αίθουσες, όσο αποδιωγμένος ήταν από το ευρύ κοινό. Όπως κάθε καλλιτέχνης μπροστά από την εποχή του, έτσι και ο ρηξικέλευθος Ιταλός πάλευε για το budget κάθε ταινίας του, βρίσκοντας κυρίως πόρους έξω από την πατρίδα του, που τότε (και ακόμα) είχε αδυναμία στο πιο εύπεπτο θέαμα.

Από το L'Avventura (1960), που προκάλεσε σούσουρο στο ανυποψίαστο κοινό των Κανών με την έλλειψη κλασικής αφηγηματικής πλοκής, στα La Notte (1961), L'Eclisse (1962) και Il Deserto Rosso (1964) ο Antonioni αγάπησε τη Monicca Vitti και την αποστασιοποιημένη κομψότητά της και της έδωσε τρεις φορές τον κεντρικό ρόλο, με ένα διάλειμμα για τη Jeanne Moreau στο ενδιάμεσο. Από τις ιταλικές του ταινίες, αυτές είναι που αναστάτωσαν, προβλημάτισαν και τελικά άφησαν το στίγμα για την πρωτοπόρα αισθητική και τα αισθήματα αλλοτρίωσης και απύθμενης κενότητας των συγχρόνων του, που απηχούν. Περιγράφοντας τη ζωή περιπλανώμενων ηρωίδων της ανώτερης αστικής τάξης σε χαοτικές μητροπόλεις έτοιμες να τις καταπιούν, αποφάνθηκε για τις κοινωνικές ανισότητες του οικονομικού θαύματος με αυτή τη "χαλαρή τριλογία" ή, κατ' άλλους, "σπουδαία τετραλογία".

Οι περίφημες μη-γραμμικές ταινίες του με το ανοιχτό, μετέωρο τέλος μίλησαν βέβαια και αγγλικά και αμερικάνικα: Blowup (1966) και swinging sixties στο Λονδίνο, Zabriskie Point (1970) και φοιτητικές αναταραχές στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού, και Professione: Reporter (1975), με Jack Nickolson σε πολύ καλή στιγμή. Τις ταινίες του τις υποδείκνυε μόνο το ένστικτό του, που συνέχισε να τον τροφοδοτεί με ιδέες ακόμη και μετά το εγκεφαλικό του 1983, με τελευταία του πινελιά τη μία από τις τρεις ιστορίες του omnibus film Εros (2004).

Πέρσι η μεγαλύτερη συνάντηση των απανταχού geeks έκλεισε θριαμβευτικά, έχοντάς τους παρουσιάσει σε απόσταση αβούρτσιστης ανάσας τις σημαντικότερες, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, ταινίες που παίχτηκαν από τότε και μέχρι τώρα.

Φέτος, και ενώ η εξίσου geeky και ultra-techy E3 περιόρισε δραστικά την αχανοσύνη της για να εξυπηρετήσει καλύτερα τη βιομηχανία της, η κόμικ-κατά-βάθος διοργάνωση του San Diego ξεκίνησε να αποποιείται τη χαρντκορίλα με διαφορετικό, επεκτατικό, τρόπο, προσεγγίζοντας περισσότερο το μεγάλο οικογενειακό κοινό και ικανοποιώντας τη βιομηχανία με το να τη "προστατεύει". Έτσι η Fox έμαθε από νωρίς ότι δε πρόκειται να μπορέσει να προβάλλει απροειδοποίητα υλικό όπως την περσινή απερίγραπτη θανατηφόρα αστεία σκηνή με τον χοντρό του Borat (2006), και οι κάτοχοι των ξεπουλημένων στο σύνολό τους εισιτηρίων, άμα τη παραλαβή τους, ότι δε θα πρέπει να παρενοχλούν τους αστέρους για να ματαξανάρθουν. Αναμενόμενα λοιπόν η Fox (περίπου) δε πήγε χωρίς να έχει και πολλά να δείξει, η Warner το ψιλοσκέφτηκε και παρουσίασε διάφορα.. πόστερ από πολύ μελλοντικές δουλειές και προτίμησε να βγάλει το teaser του Dark Knight (2008) κατευθείαν στο ευρύ κοινό, ενώ η Sony με πιο edgy βιντεο-υλικό το έβγαλε παράλληλα στα πάνελ και στα διαδίχτυα, με τα τελευταία πιο πιθανά πια να πουν και καμιά μαλακία πιο άμεσα.

Οι πρωταγωνιστές του τετραημέρου, πέρα από τη καθαρά κόμικ πλευρά του και τα βραβεία Eisner 2007, ήταν περισσότεροι τηλεοπτικοί, με Heroes και Lost να απειλούν να εκτοπίσουν τα blockbuster σε παρακατιανές αίθουσες. Και, κινηματογραφικά (πρωταγωνιστές ήταν), οι πιο ακίνδυνοι σα τον τέταρτο Indiana Jones που έκανε πάνελ από απόσταση, και τις μεσαίου προς μεγάλου μεγέθους παραγωγές της Marvel που ειδικά στη περίπτωση του Iron Man (2008) ήταν η μόνη που τήρησε την παράδοση, τόσο σε σχετικότητα όσο και σε αποκλειστικό υλικό.

Στο San Diego η Disney ανακοίνωσε ότι, ξεκινώντας από το 2008 με τον Prince Caspian, σκοπεύει να βγάζει κάθε χρόνο τον Μάη κι ένα βιβλίο των Χρονικών της Νάρνια, μέχρι.. εξαντλήσεως το 2014. Επιβεβαίωσε έτσι πανηγυρικά, σε ένα συνέδριο που ήδη γέρνει επικίνδυνα σε οικογενειακή γιορτή, ότι η τάση προς παιδικό φανταστικό που ξεκίνησε στην αρχή της δεκαετίας με τον Χάρι Πότερ και τη Φιλοσοφική Λίθο (2001) και άρχισε να παίρνει φωτιά στα μέσα της, θα αποτελέσει μάλλον και την κυρίαρχη στο τέλος της. Αφήνοντας το.. φανταστικό φανταστικό και το στιλιζαρισμένο και/ή υπερηρωικό σε πιο εξειδικευμένο και λιγότερο παγκόσμιο κοινό.

Σε ένα κινηματογραφικό πλανήτη στη σκιά του Άστρου του Θανάτου της Walden Media όπως ξαναματάπαμε λοιπόν, η New Line επιχειρεί εδώ και καιρό να διατηρήσει μια κάποια αξιοπρέπεια από τη μια, και να επαναλάβει όσο μπορεί την ανεπανάληπτη επιτυχία των Δαχτυλιδιών από την άλλη. Στηριγμένη σε μια άλλη ελαφρά αιρετική τριλογία, αυτής του Κόσμου, του Phillip Pullman, από τον Μάρτη έχει πλημμυρίσει το δίκτυο με υλικό που καταφέρνει να αποκαλύπτει.. λίγα ενώ όσο πάει και καλυτερεύει (μαζί με την ψηφιακή του επεξεργασία προφανώς). Παράλληλα η επίγεια προώθηση που ξεκίνησε από τις Κάνες στα χνάρια της Αρχοντικής, κυκλοφόρησε ένα δεύτερο teaser πριν από τον Χάρι Πότερ και το Τάγμα του Φοίνικα (2007) και ένα πεντάλεπτο φιλμάκι, που έχουν ήδη δει και αρκετά πιο προνομιούχα μάτια, για τη ComiCon. Και αφού η πρώτη Νάρνια έχει κόψει $700-800 μύρια, αυτά είναι και τα καλύτερα που μπορείς να περιμένεις.

Το μεγαλύτερο λάθος του, σύμφωνα με τον Lars Von Trier, διόρθωσε τα ξημερώματα ο μεγαλύτερος καλλιτέχνης μετά την εφεύρεση της κινηματογραφικής κάμερας σύμφωνα με τον Woody Allen (και όχι μόνο). Όπως ανακοίνωσε η κόρη του Eva και επίσημα το Σουηδικό Βασιλικό Δραματικό Θέατρο, ο 89χρονος Ingmar Bergman πέθανε ήσυχα σήμερα, Δευτέρα, στο σπίτι του στο νησί Fårö της Βαλτικής.

Η estelle που πάγια πια αποχαιρετά για λογαριασμό των Μαζών όσους σκηνοθέτες αγάπησαν τις γυναίκες και συγκρούστηκαν με τη θρησκεία (ως ειδωλολάτρες προφανώς) αναλαμβάνει να το κάνει και γι' αυτόν που στα 70s βιογραφούνταν όσο όλοι οι υπόλοιποι μαζί.

Ο Bergman, όνομα συνώνυμο με τον (αμφίσημο) όρο art cinema, ξεκίνησε από το θέατρο, είτε σκηνοθετώντας γνωστά έργα ρεπερτορίου, είτε γράφοντας τα δικά του και συνέχισε την παράλληλη αυτή πορεία, έχοντας μάλιστα και το δικό του θίασο, συνδυάζοντάς την κάποτε με τη κινηματογραφική του όπως στο Μετά την Πρόβα (1984). Στις συνεργασίες του υπήρξε αφοσιωμένος, όχι μόνο επειδή με την κάθε πρωταγωνίστριά του αριθμεί αρκετές ταινίες, αλλά ενίοτε και τέκνα. Οι αψεγάδιαστες (σε εμφάνιση και τεχνική) Bibi Anderson, Liv Ullmann, Ingrid Thulin εμφανίζονται κατά κανόνα στις ταινίες του, όπως και ο Max von Sydow, ο Ιππότης που έπαιξε σκάκι με το Χάρο στην Έβδομη Σφραγίδα (1957), και ο Erland Josephson. Αυτή η στενή γνωριμία και σχέση με το έμψυχο υλικό του, του επέτρεπαν πιο άνετα να ζητάει τον αυτοσχεδιασμό, όπως συνήθιζε.

Οι σχέσεις με το άλλο φύλο και γενικότερα η γυναικεία ψυχολογία αποτέλεσαν για τον Bergman μεγάλο γρίφο, και φιλότιμα προσπάθησε να γίνει ανατόμος τους. Ταινίες όπως Καλοκαίρι με τη Μόνικα (1953), Κραυγές και Ψίθυροι (1973), Φθινοπωρινή Σονάτα (1978), Σκηνές από ένα Γάμο (1973) και η πιο avant-garde ταινία του ever, Persona (1966), αφοσιώνονται στην παρατήρηση των πολύπλοκων διαπροσωπικών σχέσεων των δύο φύλων ή των γυναικών μεταξύ τους, που, σημειωτέον, πάντα καταλήγουν σε φιάσκο. Η αυτοβιογραφική ταινία Φάνι και Αλέξανδρος (1982), που περιγράφει σπαρακτικά τη ζωή των δυο παιδιών του τίτλου ήταν από τους τελευταίους του θριάμβους και από τις πιο συγκινητικές στιγμές του έργου του, τολμώντας μια παρομοίωση της ζωής με παιχνίδι σκιάς και φωτός της Lanterna Magica –-όπως τιτλοφορείται και η αυτοβιογραφία του-- πάνω στον τοίχο. Χωρίς να συμμερίζεται την καχυποψία για την τηλεόραση, και δουλεύοντας πάντα με προϋπολογισμούς στα όριά της, καταδέχτηκε να σκηνοθετήσει γι' αυτή πολλές μεταφορές θεατρικών και άλλα έργα, μέχρι το Saraband (2003) που είναι και το τελευταίο του.

Το θάνατο πάντα τον αντιμετώπιζε ψύχραιμα, στο έργο και τη ζωή του. "It's like a light that is extinguished. Not very much to make a fuss about.", είπε κάποτε σε σχετική ερώτηση.

Ακολουθώντας τη φετινή τάση να προβάλλεται στη Comicon footage που παίζει ήδη στις αίθουσες και αμέσως μετά να ξεμυτάει και online για να κάνει τα νεύρα κουρέλια όσων περιμένουν υπομονετικά στις ουρές για κάθε panel, το τρέιλερ του τρίτου κινηματογραφικού Resident Evil παίζει στις αμερικάνικες αίθουσες πριν το I Know Who Killed Me (2007) από τη Παρασκευή, παρουσιάστηκε στο συνέδριο του San Diego ξημερώματα, και αμέσως μετά έσκασε μύτη και στο Yahoo! Movies.

Εκτός από μια ακόμα παραπλανητική αρχή, το trailer προσθέτει στο υλικό από το teaser που κάνει φυσικά την επανεμφάνισή του, καλύτερη ματιά στα νέα ψιλοχάλια CGI και τα ψιλοκαλύτερα σούπερ ζόμπι, τα υποχρεωτικά μολυσμένα σκυλιά, και ψήγματα ιστορίας που φέρνει τους επιζώντες του Racoon City να διασχίζουν την έρημο της Νεβάδας. Η ιστορία, που έχει ήδη κυκλοφορήσει νουβελαρισμένη, δεν έχει φυσικά και πολύ σχέση με αυτή των παιχνιδιών που φτάνει στον 5ο τίτλο (στην κύρια σειρά) το 2008 και η Capcom εξακολουθεί να προστατεύει, παρόλο που αφήνει κάποιους χαρακτήρες της να κάνουν.. guest εμφανίσεις στο πανί. Ε και μη περιμένεις να έχει και πολύ σχέση με οτιδήποτε, αφού η πρόθεση του β' διαλογής σκηνοθέτη Russell Mulcahy να κάνει κάτι σε mad max spaghetti horror έδωσε ένα αποτέλεσμα που περιλαμβάνει και αναφορές σε όποια άλλη ταινία έχει δει, οπότε να ελπίζεις να μην έχει πολλά πέρα από τα Πουλιά (1963) στη λίστα με τα νοικιασμένα.

Πάντως η red-band εκδοχή του τρέιλερ στην επίσημη σελίδα φαντάζει καλύτερη και τουλάχιστο να είσαι ζόμπι στα γυρίσματα είχε περισσότερη φάση όπως φαίνεται από την απομνημόνευση στο YouTube. Α και μη ψάχνεις να βρεις το κομματάκι που μίλαγε για "last and final installment" στην επίσημη σύνοψη πια.

Παρόλο που ο Joker είχε αποχαιρετήσει το κοινό του μέχρι το Δεκέμβριο, o Batman (βλ. Christian Bale) δε μπορούσε να παραβρεθεί λόγω γυρισμάτων, ο Chris Nolan δεν είναι και τόσο φαν του San Diego (έχοντας προβλέψει ίσως ότι θα εξελιχθεί σε οικογενειακό πανηγύρι) και η Warner είχε ανακοινώσει ότι δε πρόκειται να εμφανιστεί ούτε σκιά νυχτερίδας πάνω από τη Comicon, τελικά κάποιος βρήκε εκεί γύρω, σύμφωνα με.. τον μύθο, ένα δολάριο με τον George Washington βαμμένο με κραγιόν και το "one dollar" να λέει "WhySoSerious". Αμέσως εκατομμύρια πολίτες του διαδιχτύου έτρεξαν στο WhySoSerious.com για να ανταποκριθούν στο κάλεσμα να γίνουν τσιράκια του ανθρώπου με το μόνιμο μεγάλο χαμόγελο, να λύσουν τα σχετικά μυστήρια και να ανταμειφτούν με διάφορα καλούδια όπως μια φωτογραφία από τη ταινία και ένα κάποιο βίντεο με το σήμα της νυχτερίδας να φωτίζεται σα να το έχει ανακαλύψει ο Agent Mulder μετά από τουλάχιστο δυο σεζόν ψαξίματος.

Με άλλα λόγια το καλύτερο που βγήκε (και) από αυτόν τον θόρυβο είναι το ειρωνικό (σε βαθμό να χτυπιέσαι από τα γέλια) "I wasnt a batman obsessed fan until i saw this teaser" που γράφεται στα φόρα των παθιασμένων με τον νυχτεριδάνθρωπο. Και οι πέρα από τα όρια της ψύχωσης συζητήσεις που ξέσπασαν με αφορμή τη πρώτη επίσημη φωτογραφία του νέου Joker σε δράση που αποκαλύπτει ότι φοράει make-up (βλ. δεν έχει πέσει στο καζάνι με τα χημικά να γίνει ένα με τη μάσκα του, όπως.. συνηθίζονταν μέχρι τώρα). Καταλαβαίνεις λοιπόν ότι αν έχεις και κάποια επαφή αλλά δε κυκλοφορείς τα βράδια με μαύρες κάπες, καλύτερα να περιμένεις μέχρι τον Δεκέμβρη (ή ίσως για τη Wizard World του Chicago, όπου και τα γυρίσματα) για πιο βάσιμες ενδείξεις για το πως οι αδερφοί Nolan σκοπεύουν να χειριστούν Joker και Two-Face για τα επόμενα δύο (κατά πάσα πιθανότητα) φιλμ. Αν και ότι για πρώτη φορά δε βλέπεις πουθενά Batman στον τίτλο, κάτι πρέπει να σου λέει.

Τη παράσταση στη φετινή Comicon που ξεκινάει αυτές τις ώρες στο San Diego, έκλεψε αρχικά η Paramount ξεκινώντας.. από χτες τις παρουσιάσεις της, με σπαθί το Beowulf (2007) του Robert Zemeckis. Βασισμένη στον θρύλο που η παγανιστική παναρχαιότητά του τον κάνει ψιλο-ακινηματογράφητο όπως φάνηκε και στο Beowulf & Grendel (2005) και ωθώντας στα όρια το animation και τις δυο διαστάσεις, η πολυαναμενόμενη μεταφορά προβλήθηκε για είκοσι λεπτά τόσο σε RealD όσο και ParadosiakoD προτού ο προπομπός της αποβιβαστεί στα διαδίκτυα μέσω του apple.com. Αλλά παρόμοια με το Polar Express (2004) και το Monster House (2006) η ανθρωποποίηση της σχεδιοκίνησης ξένισε περισσότερο παρά εντυπωσίασε με τη λεπτομέρειά της.

Jimmy Skodras, who has been working on the Beowulf production states, “Beowulf will be the largest 3D release of all time! It will be shown in IMAX 3D, RealD, and traditional 2D. At the Comic Con festival, we screened two of the Beowulf trailers and twenty minutes of footage, both in Real D. We were stunned by the results. Film making technology just keeps getting better and better.”

“Beowulf was written by one of the brains responsible for Pulp Fiction and directed by a man who has been Back To The Future! One can only imagine what to expect.”

Jimmy is also one of the producers and co-hosts of The Official Beowulf Podcast. “We will be interviewing cast & crew members of the production which will include writers Roger Avary & Neil Gaiman, production designer Doug Chiang, executive producer Steve Starkey, and director Robert Zemeckis, to name a few. We are very excited to be working with them and look forward to hearing their stories about how they turned Beowulf into a reality."

Ανακοινώθηκε το πρωί το πρόγραμμα της 64ης κινηματογραφικής Μόστρα που κλείνει 75 χρόνια ιστορίας (ξεκίνησε το 1932) και θα διαρκέσει από 29 Αυγούστου μέχρι 8 Σεπτεμβρίου.

Φέτος κρατήθηκε επίσημα θέση για το κινέζικο φιλμ έκπληξη που θα προβληθεί μετά τα μεσάνυχτα χωρίς να το δει κανένας και θα πάρει το Χρυσό Λιοντάρι (όπως πέρσι, ξέρεις). Επιπλέον, τα εφτά (7) αγγλόφωνα φιλμ του περσινού διαγωνιστικού αυξήθηκαν σε δέκα (10) και συνολικά έχουν σκορ 22 στα 57 στο επίσημο line-up, με τον τύπο να καλοβλέπει την κίνηση και τον πρόεδρο του φεστιβάλ, Marco Mueller, να το θεωρεί φυσιολογικό αφού "αυτές οι χώρες συνεχίζουν να ρισκάρουν τα πάντα όταν χρειαστεί" (σε αντίθεση με τις φετινές Κάνες, ξέρεις).

Οι περισσότερες από τις συμμετοχές του διαγωνιστικού είναι ήδη γνωστές, όχι μόνο γιατί είναι.. ήδη γνωστές (i.e. είχαν προαναγγελθεί) αλλά και επειδή έρχονται από συνήθεις υπόπτους, όπως ο προπέρσινος νικητής Ang Lee, και η παραγωγή τους έχει ολοκληρωθεί εδώ και καιρό (i.e. έχουμε πήξει στα trailer τους), πράγμα που ο Mueller θεωρεί απόδειξη ότι όλοι οι μεγάλοι τον εμπιστεύονται κι εσύ μπορείς να το αποδώσεις όπου θες. Ανάμεσα στα σχετικά φρέσκα φρούτα, χωρίς αυτό να σημαίνει απαραίτητα και ότι τρώγονται, είναι οι δεύτερες ταινίες δυο Ιταλών, του Paolo Franchi και του Vincenzo Marra, οι νιοστές δύο Γάλλων, του Eric Rohmer και του Claude Chabrol (εκτός διαγωνιστικού), και η δεύτερη στη σειρά συμμετοχή του Brian De Palma μετά το περσινό (και μη φαγώσιμο που λέγαμε) opener The Black Dahlia (2006).

Αναλυτικά το διαγωνιστικό:

Opening Film

Joe WRIGHT

Atonement

2h03

Wes ANDERSON	The Darjeeling Limited		1h31
Kenneth BRANAGH	Sleuth		1h26
Youssef CHAHINE	Heya fawda (Le Chaos)		2h02
Brian DE PALMA	Redacted		1h30
Andrew DOMINIK	The Assassination of Jesse James by the Coward Robert Ford		2h35
Paolo FRANCHI	Nessuna qualità agli eroi		1h42
Tony GILROY	Michael Clayton		1h49
Peter GREENAWAY	Nightwatching		2h14
Jose Luis GUERIN	En la ciudad de Sylvia		1h30
Paul HAGGIS	In the Valley of Elah		2h00
Todd HAYNES	I’m not There		2h15
JIANG Wen	Taiyang zhaochang shenqi (The Sun Also Rises)		1h56
LEE Kang Sheng	Bangbang wo aishen (Help Me Eros)		1h47
Ang LEE	Se, jie (Lust, Caution)		2h15
Ken LOACH	It’s a Free World...		1h36
Vincenzo MARRA	L’ora di punta		1h36
MIIKE Takashi	Sukiyaki Western Django		2h01
Nikita MIKHALKOV	12		2h33
Andrea PORPORATI	Il dolce e l’amaro		1h38
Eric ROHMER	Les Amours d’Astrée et Céladon		1h49

Closing Film

Alexi TAN

Tian tang kou (Blood Brothers)

Out of Competition

Φέτος το τμήμα "μυστική ιστορία του [εθνικού] κινηματογράφου" θα είναι αφιερωμένο στα ιταλικά spaghetti western, σε επιμέλεια Quentin Tarantino, που πριν πατήσει το πόδι του στη Βενετία έχει προλάβει να πλακωθεί με όλη την ιταλική βιομηχανία (και όχι μόνο).

Φονιάς σε τέσσερις τροχούς με προτίμηση στο ασθενές φύλο βρίσκει το δάσκαλό του από τρελό chicks παρεάκι που γεννήθηκε για την καταστροφή... στο τιμόνι!Τι μπορείς να πεις για την κάθε νέα ταινία του Quentin Tarantino; Τα έχεις ήδη γράψει από πριν. Ένα και μόνο κείμενο θαυμασμού, με τον γενικό τίτλο "Nobody does it better!", θα έφτανε μια για πάντα, έτσι ώστε ν' αποφύγουμε την επανάληψη. Παγίδα στην οποία δεν πέφτει ποτέ ο δημιουργός, όσο κι αν τον κατηγορούν μερικοί για το στάνταρ copy/paste σε b-trash και exploitation (με έμφαση στα 70's), είδη τα οποία λουστράρει τόσο λατρευτικά για να τα μεταπουλήσει σαν vintage κομψοτεχνήματα σε πελάτες που στην πλειοψηφία τους δεν θα διανοούνταν να προσανατολιστούν ποτέ προς το original διότι, απλούστατα, θα ξερνούσαν! Ο Tarantino, τόσα χρόνια μετά το Reservoir Dogs (1992), εξακολουθεί να βελτιώνει την τέχνη του στην κλεψιτυπία, συνεχίζει το έργο του from the top (ή ακόμη και over the top, αν προτιμάτε) και βρίσκεται στο απυρόβλητο γιατί κάνει ακριβώς αυτό που μισούν οι περισσότεροι κριτικοί κινηματογράφου, οι οποίοι νομίζουν πως... τρώει τις σκόνες τους με το παθητικό τους "θάψιμο": αγαπάει τον κινηματογράφο! Και μεγαλύτερο θράσος από το ν' αγαπάς το σινεμά και να καταφέρνεις να το κάνεις ακόμη καλύτερα, πιστέψτε με, δεν υπάρχει...

Το Death Proof, εκ της επεισοδιακής, σιαμαίας περιπτωσάρας - φόρο τιμής στις αθλιότερες αίθουσες (κάτι σαν τα δικά μας... δύο έργα όλη μέρα, καράτε - σεξ - ψύξη - δροσιά) του disaster στο αμερικανικό box-office με τον κοινό τίτλο Grindhouse (το "αδελφάκι" του Robert Rodriguez, το Planet Terror, έπεται τον Σεπτέμβρη), στηρίζεται πάνω σε ένα στοιχειώδες story ολίγων αράδων, εμπλουτίζεται από τη μαστοριά του pop trivia ταραντινικού διαλόγου και σου πατάει ένα γκάζι καύλας με αντίπαλο την αντοχή σου στο ξέφρενο fun, ειδικά από τη στιγμή που το θηλυκό τρίο της χαράς αισθανθεί το νόημα της αυτοδικίας να βράζει... φεμινιστικά στο χειρόφρενο του δεύτερου μέρους. Τελεία. Κλείσαμε. Τα λόγια είναι περιττά. Το οδόστρωμα σας περιμένει στην αίθουσα.

Αντί επιλόγου, θα ήθελα να σταθώ σε κάτι παράδοξα σαρκαστικό που συμβαίνει, πέρα από τις προθέσεις του Tarantino, και υποδηλώνει με έναν ελαφρώς μακάβριο τρόπο το τέλος της κινηματογραφικής αίθουσας γενικότερα. Ο παραλληλισμός ήταν αναπόφευκτος. Η γενιά του '70 με το Death Proof θα θυμηθεί, θα σιχτιρίσει ή θα νοσταλγήσει όλη εκείνη τη φτήνια του παρελθόντος, τα "σκουπίδια" που ξεπρόβαλαν από τη μηχανή προβολής, τις φθαρμένες κόπιες, μέχρι και τα καθίσματα, τη γύρω πλέμπα θεατών και τον "επικίνδυνο" κόσμο των αποχωρητηρίων. Η σημερινή γενιά θα αδιαφορήσει μπροστά στις ψευδο-φθορές του φιλμ, συνηθισμένη από τα pixels των downloaded ταινιών, την κακοποιημένη από τις κάμερες των επίδοξων "πειρατών" εικόνα που εξισώνει ένα έργο τέχνης με τη χειρότερη σαβούρα multiplex-ικής κατανάλωσης. Καθαρή ειρωνεία. Αυτό που πενθεί ο Tarantino και ο Rodriguez μέσα από το project του Grindhouse, γιορτάζεται εκσυγχρονιστικά στη διπλανή σου πόρτα από παιδιά που μετέτρεψαν το φτηνό σε τσάμπα και το δωμάτιό τους (με μια ταχύτατη σύνδεση στο Internet, πάντοτε) σε... κινηματογραφικό ναό. "Γράμματα, χασάπη;", είπατε; Να σας προτείνω ένα καλό site για υποτίτλους...

Δίδυμοι συντηρούνται οικονομικά από τον ξαναπαντρεμένο πατέρα τους και μένουν με τη χωρισμένη μητέρα τους σε φάρμα. Και δεν ενθουσιάζονται όταν αρχίζει να σκέφτεται να την πουλήσει.Όπως θα περίμενες από γεννημένο σε χώρα που μιλάει δυο γλώσσες, οι δίδυμοι του Βέλγου δημιουργού δε μοιάζουν καθόλου μεταξύ τους, παρόλο που τους ρόλους τους έχει αναθέσει σε πραγματικούς αδερφούς. Σε κλασική αντίθεση, η αυθαίρετη εξωτερίκευση των συναισθημάτων του ενός οδηγεί στην απόσυρση αυτών του άλλου. Και σε αντιστοιχία, παρόλο που ζουν κάτω από την ίδια "στέγη" και μιλάνε για τα ίδια θέματα, ο νεαρούτσικος Joachim Lafosse απέχει από τους γηραλέους αδερφούς Dardenne το ίδιο αντιδραστικά. Στήνει τη κάμερά του μακριά από τους ήρωές του και την αφήνει ακούνητη, πιθανά και για το γύρισμα της επόμενης μέρας, να τους καταπιέζει συμβολικά όχι ταξικά αλλά κοινωνικά στα όρια των συμβατικών υποχρεώσεων και επιθυμιών τους. Όμοια αυστηρά απογυμνωτικά επίμονα παρατηρητικό το σενάριο, καταγράφει όλες αυτές τις μικρές διαφορές που συσσωρεύονται ανεπαίσθητα μέχρι να φτάσουν βαθμό κακουργήματος, αλλά και τον εξίσου αργό έμμεσο τρόπο με τον οποίο επιλύονται οι μεγάλες (διαφορές), στις οικογενειακές σχέσεις. Και κάνει εξαίρεση μόνο για να τονίσει, προκλητικά, τον τρόπο με τον οποίο η (καρακατασυγκρατημένη αν δε το κατάλαβες ακόμα) φόρμα υπηρετεί το περιεχόμενο, σε σκηνές όπως αυτή της αρχής με την, μοναδική Γαλλίδα του καστ και σεσημασμένη ασυμμάζευτη σεξουλιάρα στους ρόλους της, Isabelle Huppert να τσεκάρει αν έχει στητά βυζιά και κώλο στον καθρέφτη, μπροστά στους γιους της, όχι μόνο σα να μη συμβαίνει τίποτα αλλά χωρίς και να συμβαίνει τίποτα.

Στα λίγα λεπτά του τέλους βέβαια, η φόρμα εξακολουθεί να υπηρετεί το περιεχόμενο με μουσική υπόκρουση και αγχωμένες κινήσεις για πρώτη φορά, εφόσο, όπως καταλαβαίνεις, πέφτει και μια μικρή υπερδραματοποίηση για να μη βρεθεί η ταινία στο αδιέξοδο στο οποίο καταλήγουν συνήθως οι σχέσεις που περιγράφει.

Πυροσβέστης παντρεύεται πυροσβέστη για να εξασφαλίσει τα παιδιά του, αλλά πέφτει στα νύχια δημοτικού κομάντο που ψάχνει τα σκουπίδια τους για ενδείξεις στρεητίλας. Για να ξεφύγει προσλαμβάνει δικηγόρο ικανή να κάνει straight τον gay, ακόμη κι όταν δεν είναι ήδη (straight).Στη δεύτερη συνεργασία του με τον Sandler μετά το αηδιαστικά μεγαλειώδες Big Daddy (1999), ο Dugan επιστρέφει για να ξαναδείξει ότι ο ρόλος του σκηνοθέτη σε ταινία του Sandler είναι διακοσμητικός. Κι ακόμη κι αν η συγκεκριμένη δεν είναι ακριβώς ταινία Adam Sandler, το ότι η σκηνοθεσία είναι τόσο πολυεπίπεδη όσο αυτή των καμερών κυκλοφορίας στην Κηφισίας, πάω στοίχημα είναι το λιγότερο που θα προσέξεις μέσα στη σχιζοφρένεια που μαστίζει το υπόλοιπο συνολάκι. Το φοβερότερο είναι το ντουέτο του Sideways (2004) που συνεργάστηκε στο σενάριο με τον γραφιά του MiB II (2002), κι απ' αυτόν τον αλλόκοτο συνδυασμό προέκυψε μια περίεργη ισορροπία παιδιαριώδους χιούμορ και εύστοχης αν και σποραδικής σάτιρας, που στα ξαφνικά παρασέρνεται από μασκαρεμένα συντηρητικά αντανακλαστικά σε νάρκη ανίας, παρόμοια μ' αυτήν που φαίνεται να έχει πέσει ο Sandler, στην πιο αντισαντλερική του εμφάνιση εδώ και χρόνια --με το οποίο εννοώ ότι είναι σαν να τον έχουν τρομπάρει με υπνωτικά από 'κείνα που ρίχνουν κάτω αρκούδα για να μπορέσουν να τον συγκρατήσουν στην υπηρεσία κωμωδίας με concept και σενάριο, και τα σπασμωδικά του σαντλερικά μοιάζουν με ακίνδυνα ροχαλητά του κτήνους. (Ξέρω, οι περισσότεροι δεν θα εννοούν αυτό ακριβώς όταν λένε ότι είναι κακός.)

Ατολμία λοιπόν, απ' την εμπιστοσύνη στο μεγάλο όνομα της μαρκίζας, μέχρι το ίδιο το μήνυμα για την ανοχή της διαφορετικότητας. Δεν έχουν άδικο όσοι αποκαλούν αυτόν τον γάμο ανωριμότητας και συγκρατημένης επαναστατικότητας, ταινία για τα δικαιώματα των gay, φτιαγμένη για ομοφοβικούς ετεροφυλόφιλους. Γιατί όσο κι αν παλεύει να υπερασπιστεί την αποδοχή του αλλιώτικου δείχνοντας την μαλακή εκδοχή του πυροσβεστικού σώματος, πάντα υπάρχουν τα μαλακότερα βυζιά της Jessica Biel και η ανάγκη να μας τα επιδεικνύει για να μην ξεχάσουμε ότι στην πραγματικότητα είναι κρυφοστρέητ. Όχι ότι υπάρχει κανένα πρόβλημα να τα βλέπουμε δηλαδή...

Πέντε άντρες ξυπνούν κλειδωμένοι σε μια μεγάλη αποθήκη στη μέση του πουθενά και προσπαθούν να καταλάβουν πώς βρέθηκαν εκεί, την ώρα που μια γυναίκα με την αστυνομία προσπαθούν να πιάσουν τους απαγωγείς του άντρα της και του συνεργάτη του.Για κάποιο λόγο πολλοί συγκρίνουν το Unknown με το Saw (2004), προφανώς λόγω του concept των άγνωστων κλειδωμένων σ' ένα δωμάτιο, αλλά οι ομοιότητες σταματάνε εκεί, γιατί οι άγνωστοι δεν χρειάζεται να παίξουν κανένα περίεργο παιχνίδι για να βγουν, ούτε να πεθάνουν βασανιστικά για να φύγουν απ' το στόρι. Για κάποιον εξίσου ανεξήγητο λόγο, εμένα μου θύμισε περισσότερο τους Δέκα Μικρούς Νέγρους, μιας και έχει μια ομάδα ανθρώπων που ψάχνει να βρει τον έναν που δεν τους σκοτώνει ακριβώς, αλλά τους έφερε εκεί με τέτοιο σκοπό και προφανώς βρίσκεται ανάμεσά τους. Με τη μόνη διαφορά ότι πιθανότατα δεν είναι πια ούτε ακριβώς ένοχος, ούτε ακριβώς επικίνδυνος, αφού έχει ξεχάσει όχι μόνο ότι το έκανε, αλλά και το γιατί. Όλα αυτά βέβαια, λίγη σημασία έχουν, γιατί απ' τη σύλληψη ως την εκτέλεση, πολλά απ' την έμπνευση χάνονται πίσω από σκηνοθετικές αυθαιρεσίες προχειρότητας, ολέθρια ανισότητα στο casting ανάμεσα στους πρώτους και τους δεύτερους ρόλους, και αχρείαστες σεναριακές κωλοτούμπες που προσπαθούν να συγκρατήσουν twists βασισμένα σε τίποτε περισσότερο απ' το ότι ο χρόνος περνάει κι η ταινία πρέπει κάπως να τελειώσει. Μόνο που μέχρι να τελειώσει, το ποιος είναι ο ένοχος και ποιος ο αθώος έτσι ίδιοι που είναι όλοι με τον αμερικάνικο ύμνο να τους ενώνει και το καλό παιδί που κρύβουν κατά βάθος (δεν είναι και τυχαίο που ο εγκέφαλος της απαγωγής είναι Ιταλοαμερικάνος και τα τσιράκια του Πορτορικάνοι), ελάχιστο ενδιαφέρον έχει, ειδικά με τις απανωτές κοροϊδίες του φινάλε-απάτη.

Ανύποπτοι γονείς εναποθέτουν τα λατρεμένα τους στις αγκάλες νεαρών ομαδαρχών με ιδιάζουσα αντίληψη για το σωστό τρόπο διαπαιδαγώγησης. Μέσα στις τρεις εβδομάδες ομαδικής ζωής θα συμβούν σχεδόν τα πάντα, ευτυχώς χωρίς σοβαρές απώλειες.Το σενάριο βασίζεται σε πραγματικές εμπειρίες των δύο χύμα ομαδαρχών-σεναριογράφων Nakache & Toledano, εξ ου και η έκδηλη ζωντάνια, η γλαφυρότητα στις περιγραφές καταστάσεων και χαρακτήρων και ο απρόσκοπτος ρυθμός. Βέβαια, τα συμβάντα είναι κομματάκι πολλά για μια και μόνη κατασκηνωτική περίοδο, αλλά ας όψεται ο συμπυκνωμένος κινηματογραφικός χρόνος. Νεανικοί έρωτες, ατυχήματα, αρρώστιες, νεροποντές, παρεξηγήσεις --συνταγή που ποτέ δεν παλιώνει, αν δοσομετρήσεις σωστά το κωμικό, το απίθανο και το ρεαλιστικό. Οι ερμηνείες όλων είναι αβίαστες, με κύριο δέκτη των επαίνων τον αρχηγό της κατασκήνωσης Jean-Paul Rouve, που τα καταφέρνει εξίσου σε ταινίες όπως αυτή, όπως και σε άλλες τύπου La Môme (2007), οι φυσιογνωμίες είναι δροσερές, και τα ομαδόπουλα άτακτα. Ανάλαφρη κωμωδία για όσους θέλουν να θυμηθούν τα νιάτα τους, που ακόμη κι αν δε λέει τίποτα καινούργιο, είναι πολύ χαρούμενη και ηλιόλουστη για να της το προσάψεις.

Μια μοναχική σερβιτόρα σε σαπφικό μπαρ που μένει σε μοτέλ, γνωρίζει βετεράνο του Κόλπου και χάνονται στα κορμιά τους.Ο Κόλπος βέβαια είναι ο γεωγραφικός Περσικός, και ο βετεράνος του δεν χρησιμοποιεί την απεξάρτησή του από τον γυναικείο για να ψαρώσει την μέλλουσα σκλάβα του, παρόλο που αυτό συμβαίνει φυσικά. Και το Μικρόβιο του Φόβου απέχει τόσο από ταινία τρόμου που σκιαγραφεί αδρά η προώθηση για να ψαρώσει το μελλοντικό κοινό της, όσο και από παθιασμένο ρομάντζο που περιγράφει η περίληψή του (πιο πάνω) για να σε απομακρύνει, χωρίς να τα καταφέρνει φυσικά.

Πίσω από το σενάριο κρύβεται ένα Off-Off-Broadway θεατρικό κάποιου Tracy Letts (που ανέβηκε το χειμώνα και στην Ελλάδα) και όπως καταλαβαίνεις δεν έχει και πολλά πέρα από το ζευγάρι και το δωμάτιο. Πίσω από τη σκηνοθεσία κρύβεται η μακρόχρονη ανυπαρξία του σκηνοθέτη του Ανθρώπου από τη Γαλλία (1971) και του Εξορκιστή (1973) και όπως καταλαβαίνεις δεν έχει και πολλές ελπίδες να ανατρέψει συμβάσεις πια. Αυτή τη βρωμοδουλειά την έχει αναλάβει o Letts που διαγράφει ουσιαστικά κάθε οδηγό αφήγησης και ανάπτυξης χαρακτήρων, φτιάχνοντας ένα σύστημα που αυτοτροφοδοτείται από την παράνοιά του αντί να παίζει με αυτή του θεατή, με αποτέλεσμα ο τελευταίος (i.e. εσύ) απλά να περιμένει να αποτρελαθούν οι πρωταγωνιστές, αν έχει την υπομονή. Με τον William Friedkin να προσπαθεί να προσθέσει παραδοσιακό gore και κοψοχόλιασμα όπου βρει ευκαιρία. Ή μπορείς να πεις και ότι ο τελευταίος στραγγαλίζει το υπόγειο ανατρεπτικό χιούμορ και τις εξώφθαλμες πολιτικές καταγγελίες του σεναριογράφου του επειδή είδε δωμάτιο και κρεβάτι και θυμήθηκε τα παλιά. Αλλά όπως και να 'χει, μόνο κριτικοί με σχετική διάθεση μπορούν να βρουν άκρη στο ιμπρεσιονιστικό μπάχαλο της τελικής παραγωγής.

Αυτή τη φορά η παλιοπαρέα αναλαμβάνει την επιτήρηση αδίσταχτου Βέλγου εγκληματία. Και τον χάνει φυσικά.Μια σειρά ταινιών που έχει βασίσει την μαζική επιτυχία της στη πλάκα και τη δράση, στραγγίζοντας ένα είδος σε παρακμή, δε μπορεί να αποφύγει να ικανοποιεί όλο και λιγότερους, με φθορά πέρα από τη φυσιολογική, σε κάθε επανάληψη. Τα αυτοκινητο-κυνηγητά για παράδειγμα, πρέπει να ξεπερνάνε τα προηγούμενα αλλά και αυτά του βιντεοπαιχνιδο- ανταγωνισμού, και πάλι πολλοί θα ζητάνε περισσότερα, είτε σε διάρκεια είτε σε συναρπαγή. Και τα αστεία, αναγκαστικά με τους ίδιους πρωταγωνιστές στους ίδιους χώρους, θα πρέπει να μη μοιάζουν σαν αυτοσχέδια με τον Τοτό, απέναντι σε παρόμοιου επιπέδου αλλά κλασικά πια. Το τέταρτο Ταξί με άλλα λόγια έχει να ανταγωνιστεί τον μύθο του στις μάζες, ενώ μετακινείται με αναπηρικό καροτσάκι και ποτέ δεν φημίζονταν για το πνεύμα του. Και είναι η χειρότερη δουλειά στην οποία έχει προσθέσει το όνομά του στα credits ο Luc Besson, εκτός από πάτος του franchise.

Μοιάζει σχεδόν επετειακός ο σημερινός καύσωνας, και το γεγονός ότι η θερμοκρασία έπαιζε γύρω απ' τους 45ºC και τις τρεις φορές που η Μαρία Κορινθίου μπήκε στη ζωή μου, ο αφελής μπορεί να το καταγράψει σαν σύμπτωση, αλλά πριν το κάνεις κι εσύ, σημείωσε το εξής: την πρώτη φορά, τότε με τα πρώτα 45άρια που είχαμε πάει στην Εύβοια στη φοβερή παραλία των γυρισμάτων του Deep End (2007), μετά τη συνέντευξη της Κορινθίου (που γράφει απίστευτα στο φακό, ειδικά με baby oil) εκτός από καμένες καρδιές, κονομήσαμε και καμένο ήχο. Τη δεύτερη, που την ξαναβρήκαμε στο Μητέρα, είχε ήδη καεί ο εγκέφαλός μου, οπότε κι εκείνη η συνέντευξη στράφι πήγε. Σήμερα, μου κάηκε το φαγητό ενώ μόνταρα τη βίζιτα, και δεν ξέρω πώς τα 'χαν φέρει βόλτα τα παιδιά στο MAXIM, αλλά η κοπέλα είναι ξεκάθαρα πυρκαϊά, τουλάχιστον για τις δικές μου εύφλεκτες περιοχές. Για την ώρα πάντως, δεν έχω ακούσει τίποτα για φλεγόμενες μονταζιέρες, οπότε υποθέτω την έχουν θέσει υπό έλεγχο και δεν θα έχουμε και αναφλέξεις μηχανών προβολής όταν η ταινία βγει στις αίθουσες.

Η οποία ταινία, είναι ένα ερωτικό θρίλερ με ανατροπή (ούτε που θυμάμαι από πότε έχουμε να δούμε τέτοιο ελληνικό, κι ούτε που ξέρω αν υπάρχει κανένα που να βλέπεται), που όπως θ' ακούσεις κι απ' τον σκηνοθέτη του, Θανάση Αντωνίου, περιστρέφεται γύρω από τέσσερις ζευγαρωμένους φίλους, όπως τους υποδύονται (ανά ζεύγη) ο Αλέκος Συσσοβίτης με τη Μαρία Κορινθίου, κι ο Κώστας Σόμμερ με τη Ναταλία Λιονάκη. Οι σχέσεις τους φτάνουν σε αιματοβαμμένα άκρα, όταν ανάμεσά τους αποκαλύπτεται ένα ερωτικό τρίγωνο. Το ότι κορυφή του είναι η Κορινθίου, είναι τόσο προφανές, όσο δυστυχές είναι το ότι δεν υπάρχει λεσβιακός δεσμός, άρα η Λιονάκη αποκλείεται απ' το τρίκορφο. Το σενάριο θυμάμαι ότι προσπαθούσε να το στήσει (με διαλείματα, φαντάζομαι) εδώ και καμιά τριετία τουλάχιστον ο Αλέξανδρος Κακαβάς, τον οποίο εσύ θα θυμάσαι για τις δάφνες που είχε δρέψει με το Τέλος Εποχής πριν δεκατρία χρόνια, και πιθανότατα δεν τον έχεις ξανακούσει έκτοτε. Ας ελπίσουμε ότι θα τον ακούσεις αρκετά φέτος. Για καλό.

Υπήρχαν κάποιοι, όπως ο verbal, που τους άρεσε το The Life Aquatic with Steve Zissou (2004). Οι περισσότεροι πάντως είπαν ότι θα ήταν καλύτερα ο Wes Anderson να ασχοληθεί και με κάτι άλλο πέρα από ιδιότροπες δραμωδίες με τους ίδιους (και τους ίδιους) πρωταγωνιστές. Μετά ήρθε η συμμετοχή του στη μεταφορά του The Fantastic Mr. Fox από το χαρτί στο πανί, με stop-motion animation, και μια ελπίδα να γίνει το yang στους yin κόσμους του Tim Burton. Ελπίδα που έπεσε σε λήθη μαζί με τη συγκεκριμένη παραγωγή.

Κρίνοντας από τον ξέχειλο χιονοστιβαδικό ενθουσιασμό με τον οποίο υποδέχονται όλοι το τρέιλερ της νέας του δουλειάς που κυκλοφόρησε πριν λίγες ώρες στην Apple, το αστείο ξανάγινε αστείο στο μεσοδιάστημα, όπως τα ανέκδοτα που τα σιχαίνεσαι να τα ξαναματακούς και μετά γίνονται κλασικά, χωρίς ο σκηνοθέτης να χρειαστεί να κάνει τίποτα. Όλοι είναι έτοιμοι να ξαναγαπήσουν τις χαλαρές καταστάσεις, τις μικρές στιγμές, το εκκεντρικό χιούμορ, τη γλυκιά μουσική και τις ευρείες συνθέσεις που έχουν ήδη υποσχεθεί από το πόστερ να χωράνε σε κάθε κάδρο και τους τρεις αδερφούς σε κρίση μετά το θάνατο του πατέρα τους μαζί με όλη την Ινδία που επισκέπτονται σαν ευκαιρία ενίσχυσης του δεσίματός τους. Αυτή τη φορά πάντως το σενάριο δεν συνυπογράφει ο Noah Baumbach του ψιλοσκαρικού The Squid and the Whale (2005) και του λίαν συντόμως στις οθόνες σου Margot at the Wedding (2007), που η δικιά μου υποψία είναι ότι κατάστρεψε τις Υδάτινες Ιστορίες. Αλλά, σε κάτι σαν συνέχιση της συνεργασίας του Anderson με τον Owen Wilson μέχρι τους Royal Tenenbaums (2001), (συνυπογράφει) ο πρωταγωνιστής Jason Schwartzman και ο ξάδερφός του Roman Coppola που παίζει κι αυτός ένα μικρότερο ρόλο.

Η Natalie Portman θα εμφανίζεται σε μια σκηνή του (οπότε δε την έχασες πίσω από καμιά από τις ιδιότροπες πρωταγωνιστικές μύτες στο βίντεο), κομμάτια των Kinκs θα ακούγονται στο μεγαλύτερο μέρος του (όπως και στο τρέιλερ), και το φιλμ θα παίξει στη Βενετία και θα ανοίξει το φεστιβάλ της Νέας Υόρκης. Το ντιβιντί πολύ πιθανό να βγει κι αυτό στη Criterion παρόλο που είναι παραγωγή της Fox (και όχι της Buena Vista όπως τα προηγούμενα του αγαπημένου νέου της αγαπημένης των σινεφίλ και.. του αγαπημένου νέου).

Μόλις 25 χρονών, η Julie Fournier έχει ήδη επισκεφθεί δις το φεστιβάλ των Κανών ως προσκεκλημένο Νεαρό Ταλέντο της διοργάνωσης στην πραγματική ζωή, και άλλη μια ως σύζυγος προέδρου κριτικής επιτροπής του στην άλλη, την κινηματογραφική, κρατώντας τον αντίστοιχο μικρό ρόλο στις Διακοπές του Κυρίου Bean (2007), όπου αν και είναι για την ώρα το μεγαλύτερο εμπορικό hit που έχει συμμετάσχει και η μόνη της ταινία με σημαντική διεθνή διανομή, ίσα που έχει αρκετό screen-time για να καταλάβεις ότι την είδες. Και τί μ' αυτό; Η Julie Fournier και οι λιγωτικές της αναλογίες ήταν το μόνο καλό πράγμα στο Snow White (2005), μια βαρετή ελβετική γενικότητα καταδικασμένου love-story με βραβείο στο χώρα της και υποψηφιότητα στο Locarno, και είναι ένα απ' τα καλύτερα πράγματα στην οικογενειακή κομεντί Nos Jeurs Heureux (2006) που βγαίνει στις αίθουσες αυτήν την Πέμπτη, έστω κι αν στο βλέμμα της κατοικοεδρεύουν όλες οι όχι και τόσο family-friendly φαντασιώσεις που υπάρχουν για τις baby-sitters και τις καλοκαιρινές κατασκηνώσεις. Απ' όταν ήταν μικρό κοριτσάκι, η πανύψηλη μελαχρινή Γαλλίδα ήξερε ότι ήθελε να γίνει ηθοποιός, κι απ' τα 17 της κάνει ακριβώς αυτό. Και το λατρεύει αρκετά για να έχουμε τους φόβους μας ότι πολύ σύντομα μπορεί να σαλπάρει για άλλες Ηπείρους, οπότε απόλαυσέ την όσο την έχεις ακόμα εδώ. Γιατί στην τελική, σε σύγκριση με το Hollywood, το να πας να την βρεις στο Παρίσι είναι τόσο απλό όσο μια βόλτα στο περίπτερο.

Γράφοντας το σενάριο του X2: X-Men United (2003) (που θεωρήθηκε απ' τα καλύτερα μεταφοράς κόμικ σε ταινία) κι αυτό του Superman Returns (2006) (που ας πούμε απλά ότι δεν συνάντησε τον ίδιο ενθουσιασμό), ο Michael Dougherty ήρθε αρκετά κοντά στον Bryan Singer για να τον πείσει να του βρει τα χρήματα να επιστρέψει στις Burton-ικές εμπνεύσεις του πρώτου του, μικρού μήκους animated, για να ετοιμάσει αυτή τη φορά ένα live-action μεγάλου. Την πρώτη του φορά σε σκηνοθετική καρέκλα, ο Dougherty την πέρασε αναπολώντας την αγαπημένη του επέτειο από το αμερικάνικο εορτολόγιο, μία που έχει σημαδευτεί από έναν συγκεκριμένο μανιακό δολοφόνο με μαχαίρι, μάσκα και ψυχολογικά προβλήματα, αλλά ως εθνική γιορτή, έχει ένα σωρό άλλες ιστορίες φόβου, τρόμου και παραδόσεων να πει πέρα απ' αυτόν.

Και μιας και το Halloween ήταν πιασμένο (και γενικότερα, αλλά και για φέτος ειδικότερα), ο Dougherty διάλεξε τον παβλοφικό συνειρμό του Trick 'r Treat (σε τσιριχτό χορωδιακό) για γενικό τίτλο των τεσσάρων απ' αυτές τις ιστορίες που έχει να θυμίσει στους συντοπίτες του, και να μάθει σ' εμάς τους υπόλοιπους. Αν εξαιρέσεις το σπονδυλωτό της υπόθεσης --που δείχνει ότι η συγκεκριμένη δομή ξεφεύγει απ' τα δραματικά σενάρια και σε λίγο θα τη συναντάς και σε βιβλία μαγειρικής-- και τα χουντινικά στην ημερομηνία εξόδου που εξαφανίζεται κι επανεμφανίζεται, το τετράτ(ρ)ομο φαίνεται απ' το trailer αρκετά παιχνιδιάρικα σαδιστικό για να ταιριάζει με την εποχή του. Κι αν ισχύουν αυτά που έχουν αναφερθεί για ένα δοκιμαστικό cut που παρουσίαζε την ταινία πιο αρρωστημένα χιουμοριστική απ' ό,τι φαίνεται στο τελικό, τότε δεν αποκλείεται να μιλάμε για κάτι σχεδόν τόσο ενδιαφέρον, όσο το remake εκείνου του μανιακού που λέγαμε. Το trailer, που ήταν να κάνει εμφάνιση την άλλη βδομάδα στα DVD του 300 (2006) (και άρα να φτάσει σε πολλά πολλά ζευγάρια μάτια), το έβγαλε πριν της ώρας του το IESB με την προσφιλή του τακτική του (ψιλοπαρανομούτσικου) σταμπαρίσματος.

Στην έξαρση του ιού που μετατρέπει ανθρώπους σε εξαγριωμένους από την πολύ τηλεόραση πιθήκους, άντρας παρατάει τη γυναίκα του για να σωθεί. 28 Εβδομάδες Μετά..Οι φορείς του ιού έχουν πεθάνει από την ασιτία αφού, όπως ξέρεις από τη προηγούμενη ταινία, η δίψα τους για αίμα και η πείνα τους για ωμή σάρκα παραμένουν ακόρεστες, κατά πάσα πιθανότητα από την μετάλλαξη του (ιού) στην επαφή του με μοντέλες που ξερνάνε μετά από κάθε βουλιμική έκρηξη. Και κάποιες περιοχές του ερημωμένου Λονδίνου εποικίζονται, κάτω από την επίβλεψη αμερικάνικων στρατευμάτων. Κάτω από παρόμοια επίβλεψη, χολιγουντιανών στρατιών επαγγελματιών και δολαρίων, το σενάριο έχει την πολυτέλεια να μη χρειαστεί να καταφύγει στην ύπαιθρο αυτή τη φορά, μετά την αναπόφευκτη δεύτερη εμφάνιση των φτεροπόδαρων ζόμπι. Αλλά να μετατρέψει τα μακρινά δυσοίωνα χρωματοφιλτραρισμένα πλάνα της αγγλικής πρωτεύουσας από τις 28 Μέρες Μετά, σε γυρίσματα σε κάθε σημείο της κάτι Βδομάδες αργότερα.

Πολύ μελετημένα λοιπόν ολόκληρο το φιλμ υιοθετεί τα στοιχεία που κάναν το προηγούμενο του Danny Boyle σημείο αναφοράς, την ιδέα, τη φωτογραφία, τη μουσική, και τα χρησιμοποιεί, μερικές φορές ακέραια όπως στο ηχητικό θέμα κάποιων σκηνών, τόσο για να σε έχει ήδη προετοιμασμένο για βουτιά στον τρόμο, όσο και για χορτάσει αυτή την όρεξη που σου είχε ανοίξει ο σκηνοθέτης του τρομο-ριμπούτ. Στη σκηνή της αρχής, για παράδειγμα, όχι μόνο περιμένεις πότε θα αρχίσει το τσιμπούσι των ζόμπι με μενού την ομάδα ανθρώπων που ετοιμάζεται να δειπνήσει, αλλά ήδη σου 'χει σφιχτεί και το στομάχι με τον κεραυνοβόλο αδίστακτο τρόπο που θα το κάνουν. Και στη συνέχεια, οι αλλαγές στο ρυθμό, τα παιχνίδια με την κάμερα και τα αντικείμενά της (που φωνάζουν αναφορά σε προχωρημένα first person shooters), και τα πραγματικά επικά πλάνα (με τη δυνατότητα να ζουμάρουν και να ξεζουμάρουν όποτε θέλουν σε κατακρεουργήματα μολυσμένων από ελικόπτερα) ποτέ δε προδίδουν αυτή την αίσθηση, αλλά αντίθετα την ενισχύουν με τον απροσδόκητο τρόπο που ξεφορτώνονται τους χαρακτήρες.

Συνεχίζοντάς τες σε πολύ μεγαλύτερη κλίμακα και υποδειγματικά μέχρι το τέλος αναπάντεχα, οι 28 Βδομάδες Μετά ξεφορτώνονται τον λυρισμό, τις πρασινάδες και τα σεναριακά πρασινάλογα των Ημερών κάνοντάς τες να μοιάζουν περίπου οίνου και ρόδων.

Ορεξάτος ψάρακας του FBI με μεγάλες φιλοδοξίες στο χώρο της αντικατασκοπίας, αναλαμβάνει undercover προσέγγιση και παρακολούθηση παλιάς καραβάνας με θρυλικό ιστορικό ενάντια στους Ρώσους, τον οποίο το Γραφείο υποπτεύεται ως υπεύθυνο για τη μεγαλύτερη παραβίαση εθνικής ασφάλειας στην ιστορία των ΗΠΑ.Περισσότερο δράμα χαρακτήρων παρά το κατασκοπικό θρίλερ που αφήνει το trailer (ή ο generic ελληνικός τίτλος) να εννοηθεί ότι είναι, το Breach ταιριάζει τόσο με follow up της πρώτης δουλειάς του Billy Ray, μεταφέροντας την αναζήτηση των πηγών και των ορίων της διαστρέβλωσης της προσωπικής ευθύνης απ' τη δημοσιογραφία του Shattered Glass (2003) στον πολύ πιο δαιδαλώδη χώρο των κυβερνητικών μυστικών, όσο και με αμερικάνικη αντιπρόταση στην γερμανική εξερεύνηση των οικογενειακών παραδόσεων του Sommer '04 (2006) που βγαίνει την ίδια μέρα στις αίθουσες. Και σαν follow up, είναι ένα θαρραλέο βήμα μπροστά, που βάζει τον δημιουργό του σε πιο επικίνδυνα και σκοτεινά μονοπάτια, τα οποία αυτός καταφέρνει να διαβεί αποτελεσματικά, κρατώντας τον μίτο του όσο πιο απλό γίνεται χωρίς να τον υπεραπλουστεύει, ενώ παράλληλα βελτιώνει το σκηνοθετικό του στιλ και τη διαχείριση της ατμόσφαιρας, των ηθοποιών και των χρόνων. Την ίδια ώρα σκάβει και τον λάκκο του όσο πιο κοντά φτάνει στη λύση του μυστηρίου, τρίβοντάς σου ασταμάτητα στη μούρη την άποψη ότι το τρίπτυχο πατρίς – θρησκεία - οικογένεια δεν είναι παρά η μάσκα αυτών που έχουν προδώσει και προδίδουν συνέχεια τα πιστεύω τους. Για να κάνει την μεγάλη ανατροπή δικαιώνοντας τα, μέσω της ηλικιακής αλλά όχι (Θεός φυλάξει) ουσιαστικής ανανέωσής τους, όταν στο τέλος το καλό επικρατεί του κακού κάνοντας χρήση ακριβώς των ίδιων τριών ιδανικών. Το κήρυγμα λέει ότι ο σωστός Αμερικάνος είναι αυτός που βάζει κάτω το κεφάλι και υπηρετεί το αλάνθαστο σύστημα, σίγουρος ότι στο τέλος θα δικαιωθεί κι όλος ο πόνος κι η απογοήτευση θα περάσουν γιατί άξιζαν τον κόπο. Οπότε δεν είναι περίεργο, που συμβαίνει ακριβώς αυτό.

Οι καλοκαιρινές διακοπές χιπιδοειδούς οικογένειας αναστατώνονται, όταν για να προστατέψει την 12χρονη κοπέλα του 15χρονου γιού της, η 40χρονη μητέρα ενδίδει σε ολέθρια σχέση με γοητευτικό 30άρη που συναντούν στις διακοπές τους στα Βόρεια.Ο πατέρας ελάχιστο ρόλο παίζει στην όλη ιστορία, πέραν του εξ αποστάσεως παρατηρητή της, λειτουργώντας μάλλον ως η πιο χαρακτηριστική φιγούρα μιας διαστρεβλωμένης εικόνας της οικογένειας, όπου οι απελευθερωμένοι της δεσμοί μοιάζουν τόσο συμπτωματικοί όσο ας πούμε αυτοί της συγκατοίκησης σε πανεπιστημιακό κοιτώνα. Αναβιώνοντας σε γερμανόφωνη γαλλικούρα μια πιο φρεσκαρισμένη εκδοχή της Πωλίν στην Παραλία (1983) του Rohmer, ο Krohmer (καρμική σύμπτωση απ' το επώνυμο κιόλας) ζωγραφίζει με μεθοδικότητα ένα πορτραίτο της αμφιταλαντευόμενης ψυχρής τευτονικής προοδευτικότητας, που παίζει με τόσο με τον θεατή όσο και με τους ήρωές του. Το υπόγειο χιούμορ εναλλάσσεται με διαρκείς υπονομεύσεις της φιλελεύθερης μενταλιτέ τους με πισωγυρίσματα σε παραδοσιακές αντιδράσεις, μέχρι που αυτό το ενδιαφέρον και διασκεδαστικό γαϊτανάκι, προσγειώνεται άκομψα, όταν φτάνει στην ανατρεπτική φάκα συντηρητισμού της θείας τιμωρίας που έχει στήσει ο εμπνευστής του, οδηγώντας το πια αναπόφευκτα σ' ένα απογοητευτικά αναμενόμενο φινάλε.

Ιερέας που θυμίζει περισσότερο υστερική σαραντάρα γεροντοκόρη αναγκάζει μελλόνυμφο ζεύγος να περάσει από course που οργανώνει ο ίδιος, και μόνο αν το ολοκληρώσουν με επιτυχία θα δεχτεί να τους παντρέψει.Μπορεί οι προσκλήσεις για τους γάμους όσων βιάζονται να προλάβουν το δίσεκτο έτος να δημιουργούν άστατο σωρό στο coffee table, και να αναρωτιέσαι αν μια χαζοκομεντί (ειδικά μία με θέμα την ολοκληρωτική καταστροφή ενός επικείμενου γάμου) είναι καλή ιδέα για να ξεχαστείς λίγο. Αλλά καλύτερα προτίμησε τις λίστες δώρων. Το License to Wed επαναφέρει τις ταινίες για μοναχικές ή παντρεμένες της εποχής που στον Ησαΐα όντως χόρευε η παρθένος, βλέπεις. Και το κοινό του είδους θα θαυμάσει τα κομψά outfits της Mandy Moore που όσο της λείπει σε ταλέντο το διαθέτει σε εμφάνιση και τον natural John Krasinski (του αμερικάνικου The Office), θα γελάσει με τη ψυχή του με τα ρομπότ μωρά που αναλαμβάνει το ερωτευμένο ζεύγος να "φροντίσει" ως ένα ακόμα τεστ αντοχής αλλά και μια σκηνή θεραπείας που θυμίζει περισσότερο εξορκισμό, και θα διαπιστώσει πως ο στρουμπουλός πιτσιρικάς – βοηθός του ιερέα θα μπορούσε να κλέψει την παράσταση αν είχε καλύτερες (ή απλώς καλές) ατάκες. Οι υπόλοιποι θα τη βρουν περισσότερο τρομαχτική παρά αστεία. Στο τέλος όλοι θα συμφωνήσουν ότι αν σε μια κωμωδία με κράχτη τον Robin Williams, το μόνο που σου μένει είναι τα μηχανικά μωρά, ξέρεις ότι κάτι έχει πάει λάθος.

Μοναχική τριαντάρα, αποφασίζει να υιοθετήσει σχιστομάτικο παιδάκι. Ενώ προσπαθεί να του φερθεί με φροντίδα και προδέρμ, αλλόκοτα πράγματα συμβαίνουν, που τελικά θα την οδηγήσουν σε ξέφρενο κυνηγητό μέχρι τη Μογγολία και σε μπερδέματα με τις τοπικές δοξασίες.Ενώ, το τελευταίο βιβλίο του Jean-Christophe Grangé Le Serment des Limbes έγινε δεκτό με χαρές και πανηγύρια στη Γαλλία την περασμένη Άνοιξη, εμείς εδώ καλοκαιριάζουμε με τη μεταφορά στις οθόνες του προηγούμενού του πονήματος. Για όσους δεν τον γνωρίζουν, ο μαιτρ του φανταστικού παρέχει κατ' επανάληψιν υλικό προς κινηματογραφική μεταφορά (Les Rivières Pourpres (2000), Le Pacte des Loups (2001)), πάντα όμως για ηλικίες κάπως πιο δεκτικές ή για θεατές όχι υπερβολικά απαιτητικούς.

Ο Guillaume Nicloux είχε στη διάθεσή του τα περισσότερα ευρώ στην μέχρι τώρα πορεία του, δυο λαμπερές πρωταγωνίστριες και το ελεύθερο να κάνει τις αλλαγές που θεωρούσε απαραίτητες για την ταινία. Έτσι σχεδίασε γυρίσματα σε πρωτόγνωρες τοποθεσίες και χρησιμοποίησε ντόπιους Μογγόλους που πρόσθεσαν σε αληθοφάνεια στο δεύτερο μισό. Η κοντοκουρεμένη και αμακιγιάριστη Bellucci όμως δεν δασκαλεύτηκε καλά για τον κόντρα ρόλο της, και επιπλέον δεν είναι αποκαλυπτική στην αμφίεσή της, άρα έχει ελάχιστο ενδιαφέρον. Η παγερή Deneuve ως σατανική δολοπλόκα είναι αδιάφορη, και μόνο ο μικρός υιοθετημένος αποτελεί ευχάριστη παρουσία. Ακόμη και το ίδιο το σενάριο ενώ δε του λείπουν ούτε το suspense ούτε οι ενίοτε γοργοί ρυθμοί, είναι σχοινοτενές και άνισο στα δυο του μισά, σε βαθμό να φαίνεται ότι το πρώτο προοριζόταν για ψυχολογικό πορτραίτο, αντί για ταινία δράσης. Γι' αυτό, οι Γάλλοι που ξέρουν από Cinéma Fantastique έστρεψαν τον αντίχειρα στο χώμα, και περιμένουν ανυπόμονα τη νέα Grang-o-μεταφορά.

Για να πας μπροστά στη σοουμπίζ, πρέπει λέει να είσαι ανοιχτός στις βίζιτες, κι επειδή θέλουμε να πάμε μπροστά αλλά βαριόμαστε να περιμένουμε, είπαμε να τις ξεκινήσουμε μόνοι μας, εγκαινιάζοντας την νέα ελληνική κινηματογραφική σαιζόν με μια σειρά από επισκέψεις στα γυρίσματα των ταινιών που θα την απαρτίσουν. Και ποιος καλύτερος για να μας κάνει ποδαρικό, απ' τον master του εγχώριου blockbuster, Νίκο Περάκη. Η νέα του ταινία, μοιάζει με μπεργκμανική σύλληψη χτυπημένη στο σέικερ της ελληνικής πραγματικότητας, μαζί με μπόλικες πρέζες καυστικής σάτιρας και χιούμορ με δόντια, μοιρασμένα σε μια ντουζίνα χαρακτήρες σχεδόν, που λειτουργούν σαν ψηφίδες στη σύσταση της εικόνας μιας νεολαίας κληροδοτημένης με προβλήματα απ' τους γονείς της, τους οποίους λατρεύει να μισεί, με ό,τι αυτό συνεπάγεται για την δική τους ζωή.

Το σενάριο παρακολουθεί ένα κουβάρι παράλληλων ιστοριών με κοινό σημείο τον μεγαλοβιομηχανοπλούσιο Σωτήρη Μάνδρακα που υποδύεται ο Γιώργος Κιμούλης, όπως αυτό ξεδιπλώνεται "κατά την διάρκεια ενός καλοκαιρινού εικοσιτετράωρου, από της φυλακής τα σίδερα στους κυλιόμενους διαδρόμους του Ελ. Βενιζέλος κι από τις παραλίες του Σαρωνικού ως τα βοσκοτόπια του Ψηλορείτη". Σ' όλη αυτή τη διαδρομή εμείς δεν τους ακολουθήσαμε, αλλά ως το Ιασώ που μεταμφιέστηκε σε Μανδράκειο Καρδιολογική Κλινική καταφέραμε να φτάσουμε για να δούμε την Τζούλια Αλεξανδράτου σε δράση, και μετά να βρούμε το δρόμο ως τις εγκαταστάσεις beach volley στο Φάληρο, για να ακούσουμε το τραγούδι που θα μας κολλήσει στον εγκέφαλο όταν αρχίσει η διαφημιστική καμπάνια. Το οποίο εσύ δεν θα το ακούσεις τώρα, αλλά μια άλλη εκδοχή απ' τα κομμένα θα σου την έχουμε, όταν βγει το αυθεντικό στον αέρα. Για την ώρα μπορείς να αρκεστείς στις εικόνες απ' τα γυρίσματα, τις συνεντεύξεις με τις ανερχόμενες Βάσω Καβαλιεράτου και Τζένη Θεωνά, το πρωτοεμφανιζόμενο κινηματογραφικά ταλέντο του Εθνικού, Ανδρέα Κωνσταντίνου, τις σταθερές αξίες των Γιώργο Χρανιώτη και Γιάννη Τσιμιτσέλη, και πάνω απ' όλα τις εύγλωττες χειρονομίες του Νίκου Περάκη. Δεν είναι και λίγα.

Να σκηνοθετήσει τη Monica Bellucci είναι ίσως ένα από τα ανομολόγητα όνειρα κάθε σκηνοθέτη. Να σκηνοθετήσει και την Catherine Deneuve μαζί, είναι λογικά oυτοπία. Ο Guillaume Nicloux δούλεψε με αυτόν τον δύο-σ’-ένα συνδυασμό για τη μεταφορά του βιβλίου του Jean-Cristophe Grange, Le Concile de Pierre που βγαίνει στις ελληνικές αίθουσες αυτήν την Πέμπτη, κρατάει όμως καλά την ψυχραιμία του. Όταν δεν κάνει ταινίες με μυθικές πρωταγωνίστριες, μεταλαμπαδεύει χωρίς φόβο τις γνώσεις του στους μαθητές του στην υψηλού πρεστίζ σχολή La Fémis και παρακολουθεί πως πορεύονται μ’ αυτές. Όταν τις κάνει, τις ακολουθεί στα φεστιβάλ, όπως έκανε με το περασμένο Γαλλόφωνου Κινηματογράφου, όπου μας εξήγησε εν πάσει ειλικρινεία γιατί η ταινία του πάτωσε στη Γαλλία, γιατί άρεσε στα υπόλοιπα μέρη του κόσμου και γιατί θα σου φανεί ότι είδες τη Monica γυμνή.

Η μεγαλύτερη φετινή ασιατική συμπαραγωγή, με προϋπολογισμό από $30 μέχρι $45 εκατομμύρια ανάλογα ποια είδηση διαβάζεις, φαίνεται να αποτελεί ουσιαστικά remake του Ci Ma (1973) του θρυλικού Chang Che, νονού του κινηματογράφου του Χονγκ Κογκ, του Κουνγκ Φου και πιθανά (του κινηματογράφου) όποιου άλλου δι-σύλλαβου φυσητού όρου έχεις ακούσει.

Ο τίτλος της παραγωγής ήταν μέχρι κάποιο σημείο ο ίδιος με τη πρωτότυπη στα Καντονέζικα (Η Δολοφονία του Μα) και διαφορετικός, The Violent Land (αντί για Blood Brothers), στα Αγγλικά. Τελικά διαφοροποιήθηκε πλήρως με όλα και έγινε Tou Ming Zhuang (Συμμορίτικη Αίτηση Κατάταξης) στα απωανατολικά και The Warlords στα διεθνή. Την ίδια σχιζοφρένεια διακρίνεις χωρίς να χρειαστεί να ψάξεις δεκάδες κακομεταφρασμένα δημοσιεύματα, και στη διαδρομή από το πανάθλιο μαϊμουδίστικο τίζερ που είχε ξεχυθεί στα γιουτούμπια πριν τρίμηνο, μέχρι το αξιοπρεπές οπερετικό τρέιλερ που έσκασε μύτη στην επίσημη κινέζικη σελίδα τη βδομάδα που πέρασε. Και στην υπογραφή του μακρυμάλλη μημουάπτου Peter Chan, πιο γνωστού για τις ρομαντικές του κωμωδίες και μερικά Χρυσά Άλογα της συλλογής του, σε κεφαλοκοφτικό πολεμοχαρές φιλμ που "πάντα ονειρεύονταν" να κάνει για να παρουσιάσει, όπως ξέρει, τα "αντρικά συναισθήματα". Και στη συμμετοχή του Jet Li που είχε υποσχεθεί να αφήσει τις σχετικές τέχνες και να αφοσιωθεί στον Βουδισμό μετά τον ατρόμητο Huo Yuan Jia (2006).

Η ιστορία αφορά ένα σκάνδαλο της τελευταίας κινέζικης δυναστείας, της Μαντσουριανής των Τσινγκ, για το οποίο όπως καταλαβαίνεις λειτουργεί ακόμα χειρότερο σπασμένο τηλέφωνο αφού έχει αποτελέσει βάση για άπειρες μεταφορές σε νουβέλες, σειρές, όπερες και ταινίες. Εκτός από τον Κινέζο Li, πρωταγωνιστούν άλλοι δύο Ασιάτες μεγαστέροι, ο Ιάπωνας Takeshi Kaneshiro και ο Χονγκογκέζος Andy Lau, στο στιλ της ευρωπουτίγκας (βλ. τις υπερπολυεθνικές συμπαραγωγές κυρίως στα 70s) που από τη μυρωδιά της ακόμα προσπαθεί να απαλλαγεί ο ευρωπαϊκός κινηματογράφος.

Τα Autobots και οι Decepticons, οι μηχανοκίνητοι οργανισμοί απ' τον πλανήτη Cybertron, προσγειώνονται στη Γη για να βρουν το Allspark, τον κύβο της ζωής για το είδος τους, και να πολεμήσουν μέχρι τέλους για το ποιος θα τον κρατήσει. Αποχαυνωμένοι γήινοι κοιτούν με ανοιχτά στόματα, ως οφείλουν, και βάζουν ένα χεράκι, ως οφείλουν.
Με μόνο 6 ταινίες πίσω του, αλλά τόσο κακό κάρμα σαν να έχει γυρίσει 50 B-movies πάνω του, ο Bay ποτέ δεν ήταν της οικονομίας ούτε στην εικόνα, ούτε στο χρόνο και κυρίως, ούτε στις υπέρμετρες φιλοδοξίες. Και με μόνο 6 ταινίες πίσω του, φτάνει το ζενίθ της καριέρας του στην έβδομη (που βγαίνει τον έβδομο μήνα του '07, ξέρεις), για να δείξει πως όλα αυτά, μια δεκαετία μεγάλων ονείρων και μεγάλων χαστουκιών, οδηγούσαν σ' αυτό εδώ το θηρίο. Κι αυτό εδώ το θηρίο, κάνει όλες τις προηγούμενες παπάρες του, να μην σε πειράζουν και τόσο τελικά. Και να μην σε πειράζει που ο Bay είναι ασυγκράτητος στους δεύτερους χαρακτήρες των 22 λεπτών στην οθόνη και των 2 γραμμών στο χαρτί, γιατί στην τελική, σου δίνουν περισσότερο χρόνο να εμπεδώσεις ότι ο Shya LaBeouf είναι ένα απ' τα καλύτερα πράγματα του νέου Hollywood, ότι η Megan Fox είναι καταπληκτική στο να προσποιείται οργασμούς ακόμη κι όταν τρέχει να σώζει τη ζωή της, και κυρίως γιατί, μέσα σε όλον τον συρφετό του σεναρίου με τις ξεκρέμαστες υποπλοκές και τα μισοψημένα παιχνιδιάρικα πολιτικά υπονοούμενα, σου δίνει περισσότερο χρόνο να απολαύσεις τα τεράστια ρομπότ ζωντανά στην οθόνη. Κι όταν λέω ζωντανά, εννοώ ζωντανά. Κι αληθινά. Στ' αλήθεια. Και φοβερά, και τεράστια, και άγρια, και κομψά, και φινετσάτα. Και να κάνουν και πιρουέτες! Στον αέρα, πυροβολώντας!

Για μένα πάντως, αν την έβλεπα στα 13 μου, το Transformers παίζει να ήταν η ταινία της ζωής μου. Εσύ πάλι, αν είσαι σήμερα 13, παίζει να μην είσαι και πολύ σίγουρος τι ακριβώς είναι αυτά τα ρομποτάκια και προς τι η υστερία. Αυτό βέβαια δεν σημαίνει ότι δεν θα δεις το πιο cool πράγμα της χρονιάς τουλάχιστον (και των επόμενων δύο ίσως, μέχρι το ενδεχόμενο sequel), ένα εκστατικό πανηγύρι εκρηκτικής περιπέτειας, με εφέ που μουδιάζουν το μυαλό και χιούμορ που γλυκαίνει την καρδιά, με στιγμές που η αυτοναφορικότητα του χαβαλέ ξεπερνά τον εαυτό της για να φτάσει την ξεκαρδιστική υστερική αυτοπαρωδία, και άλλες όπου το επίπεδο του ψηφιακού μοιάζει να προσγειώθηκε από άλλο πλανήτη για να τεντώσει σαγόνια με τις σοκαριστικές δυνατότητές του, και να σου προσφέρει τη μυθική αίσθηση ότι τα 8 ευρώ που πλήρωσες για να το ζήσεις, ήταν πολύ λίγα για το θέαμα που παίρνεις πίσω. Γιατί ναι, είναι όλο θέαμα, κι αν περιμένεις κάτι άλλο απ' το συνδυασμό Transformers και Michael Bay, δεν πας καλά. Ε κι αν στο τέλος σου φανεί πολύ παιδικό με τις απότομες προσγειώσεις του σε πίστες PG 13, τι να πω, θυμήσου και τον Αστυνόμο Σαΐνη (1999).

Ένας έμπορος τέχνης μαθαίνει σε δείπνο με φίλους ότι κανένας δε πρόκειται να πατήσει στην κηδεία του. Και στοιχηματίζει ότι σε δέκα μέρες θα παρουσιάσει τον επίτιμο καλεσμένο της τελετής.Ο πατέρας των καρα-επιτυχημένων (στη Γαλλία, στα 70s) κωμικών Φίλων για Πάντα που τους ξαναμάζεψε πέρσι για ένα τελευταίο tour de force, είναι πιο γνωστός παντού για τα πιο αρτίστικα και το ίδιο μπλαμπλάδικα πιο δραματικά του, από τον Κύριο Υρ (1989) και τον Εραστή της Κομμώτριας (1990), μέσω του οσκαρο-υποψήφιου Ridicule (1996), και μέχρι τον Άνθρωπο του Τρένου (2002) και τις Εξομολογήσεις Πολύ Προσωπικές (2004). Αλλά πια δε θέλει να κάνει υπερβολικά σοβαρές ταινίες, όπως δηλώνει με την ευκαιρία της (περιορισμένης) εξόδου του Κολλητού Mου (2006) στην Αμερική αυτή τη βδομάδα και την τριπλέτα των προετοιμαζόμενων χολιγουντιανών ριμέικ που συμπληρώνει μαζί με τις δυο προηγούμενες. Ριμέικ που παρ' όλη την επικέντρωσή τους σε ιστορίες και όχι σε χαρακτήρες δεν εκπλήσσουν και κανέναν, μιας και η τάση του δημιουργού για.. τηλεοπτισμό είναι δεδομένη και τον έχει φέρει ήδη κατηγορούμενο από την κριτική της πατρίδας του.

Αυτό που υποτίθεται καταλαβαίνεις από την υπερσυμπιεσμένη παρουσίαση της προϊστορίας του, είναι ότι ο κολλητός ΜΟΥ ισορροπεί σε σχοινί που εύκολα μπορείς να κάνεις να εξαφανιστεί κάτω απ' τα πόδια του με ένα χασμουρητό υπερβολικής ευφυίας ή έλλειψης τέτοιας. Προσπαθώντας να φέρει γαλλική φινέτσα σε προϊόν που κορυφώνεται στα πλατό του Εκατομμυριούχου, ζητούμενο από τον γαλλικό κινηματογράφο έμμεσα ή άμεσα εδώ και αρκετά χρόνια. Και τα καταφέρνει αγκαλιάζοντας διακριτικά τους χαρακτήρες του, από τη μια τον Daniel Auteuil πιο ασυγκράτητο στο επίσης διεθνές La Doublure (2006), και από την άλλη τον Dany Boon της γαλλικής stand-up κωμωδίας που κανείς (εκτός.. από τον ίδιο) δεν είχε καταφέρει να χωρέσει σε πρωταγωνιστικό κινηματογραφικό ρόλο. Παραδίνοντας τελικά μια ταινία σεμνή και οικεία που προορίζεται να αγαπηθεί από πιο έξυπνο μεγάλο ακροατήριο όπως αυτό του περσινού Τορόντο που της έδωσε τη δεύτερη θέση στη καρδιά του.

Ένας καθηγητής και εγκληματολόγος ψυχίατρος μαθαίνει ότι έχει 88 λεπτά ζωής, τη μέρα που ένας δολοφόνος που καταδίκασε με την κατάθεσή του παίρνει σειρά για καταναγκαστικά θυμαράκια.Όπως ξέρεις από πέρσι, όταν ακόμα οι Μάζες είχαν τη πολυτέλεια να κυκλοφορούν στα διαδίχτυα τρέιλερ κάτω από τη μύτη όλων των ενδιαφερομένων, τα 88 Λεπτά δεν είναι και τόσο φρέσκα όσο υπονοεί το 2007 που τα συνοδεύει ως χρονιά επίσημης παρουσίασης. Άλλη μια υπογραφή του Avi Lerner και της Millenium (που προσπαθεί να σοβαρέψει την επική ιστορία straight-to-DVD παραγωγών της με αστέρους μεγέθους Van Damme και Seagal όπως ξαναματάπαμε), αυτή τη φορά μαζεύει τον Al Pacino από το επίπεδο του Gigli (2003) για να τον ρίξει ακόμα παρακάτω. Προς τιμή του ο τελευταίος στέκεται πάνω από το ύψος των περιστάσεων, έστω κι αν χρειάζεται να προσθέσει είκοσι πόντους μαλλί για να παίζει όντας 60φευγάρης τον πάρτι- και σεξ- άνιμαλ δίπλα σε ένα μπουκέτο γκομενάρες που όχι μόνο βιολογικά αλλά και σεναριακά, μετά από σαρωτικές αλλαγές και επαναληπτικά γυρίσματα, δε ξέρουν τι θέλουν, τι κάνουν, ποιον σημαδεύουν, και ποιος τις σημαδεύει με μαχαίρια σφαγείου όσο είναι κρεμασμένες ανάποδα από το ταβάνι. Όπως ξέρεις βέβαια και από την πρεμιέρα, όλος αυτός ο προκλητικά προσβλητικός αχταρμάς (με εξαίρεση κάποιες σκηνές του τέλους που προήλθαν από τον δεύτερο γύρο προφανώς, και τη σκηνή της αρχής με την Leah Cairns που είναι όλα τα λεφτά προφανέστερα) λειτουργεί ικανοποιητικά σε ακροατήριο που δε το απασχολεί η νοητική και νοηματική συνέπεια όλων των thrills που περιμένει ανά minute (οπότε δεν ξενίζει η διανομή που κατάφερε τελικά να βρει φέτος στις Κάνες).

Μέσα στον ορυμαγδό από family-friendly trailer που ανταγωνίζονται για μια θέση πριν τη τελευταία μεγάλη οικογενειακή ταινία του καλοκαιριού, τον πέμπτο Χάρι Πότερ, η Warner παρέδωσε στο MSN(!) τον ανιχνευτή της επίλεκτης μονάδας της στη φετινή οσκαρική μάχη.

Ανιχνευτή που ψάχνει το δολοφόνο ενός στρατιώτη που γύρισε από το Ιράκ όπως μπορείς να δεις και μόνος σου, αν δε τυφλώθηκες από το χρυσάφι του καρέ των Academy Award® Winners που κουβαλάει. Και τον ψάχνει εδώ και δυο εβδομάδες στις αμερικάνικες αίθουσες, με το λόγο για τον οποίο η προώθηση διάλεξε τη σημερινή μέρα για τη διχτυακή του πρεμιέρα να παραμένει άγνωστος, όσο και ο δολοφόνος, προς το παρόν. Οι εταιρείες προσπαθούν ακόμα να προσαρμοστούν σε μια οσκαρική περίοδο που δε ξεκινάει πια το Δεκέμβρη όπως χώνεψαν μετά το σοκ και δέος δυο απανωτών απονομών, και από την άλλη να μη κάψουν τα χαρτιά τους με υπερ-έκθεσή τους. Έκθεση από την οποία έφαγε όλο το δίκτυο η Focus για να προστατέψει το Lust Caution (2007) για παράδειγμα, και απέναντι στην οποία φαίνεται να στέκεται ατρόμητο μόνο το κανε-ικό κοενικό No Country for Old Men (2007).

Με το τελευταίο η Κοιλάδα μοιράζεται περίπου το μισό καστ, ξεκινώντας από τον Tommy Lee Jones σε ένα ρόλο που ο Haggis ξεκίνησε να γράφει για τον Clint Eastwood, και σα δεύτερο κακό οιωνό πρόσθεσε και το θέμα από τη Ζωή του Ντέιβιντ Γκέιλ (2003) που μοιράζεται το trailer με αυτό του World Trade Center (2006). Από κει και πέρα οι περισσότεροι συμφωνούν ότι φέτος είναι η χρονιά των πολεμο-συνδεδεμένων δραμάτων, μετά τις διδυμοπυργο-συνδεδεμένες προσπάθειες του 2006 που δε φτούρισαν και πολύ (με αποτέλεσμα να φάει η μαρμάγκα και το Against All Enemies που δούλευε ο σεναριογραφο-σκηνοθέτης), το μαγικό ραβδάκι του Haggis που μεταμορφώνει σε ηθοποιάρες ακόμα και πρωταγωνιστές λαϊκών τηλεκωμωδιών φαίνεται να πιάνει μέχρι και στον James Franco, και τα σκοτεινά σερνάμενα υποβλητικά in your face πλάνα του είναι ξανά εδώ. Κι αν εξακολουθείς να νομίζεις ότι τα βραβεία του Crash (2004) ήταν άδικα, καιρός να αλλάζεις τροπάρι.

Όταν οι Ισλανδοί δεν μεθάνε σε σημείο αυτοκτονίας, μεθάνε σε σημείο να πλακώνονται μεταξύ τους και να σκοτώνουν ο ένας τον άλλο. Γενική παραδοχή που κάνει μεσήλικα επιθεωρητή να υποθέτει ότι πίσω από φρέσκια υπόθεση δολοφονίας δεν κρύβεται τίποτα περισσότερο από περιστασιακή διαμάχη που πήγε λίγο πιο μακριά απ' όσο έπρεπε. Μόνο που όπως γίνεται συνήθως σε film-noir περιπτώσεις, διάφορα ασύνδετα στοιχεία δεν του κάθονται καλά.

Κάπως έτσι στήνει ο Baltasar Kormákur του 101 Reykjavic (2000), τον σκελετό του αστυνομικού του θρίλερ, που απ' ότι λέει ο Van Hoeij στο europeanfilms.net, εκτός από υποδειγματικό στα θριλεροατμοσφαιρικά και σεναριακά του, καταφέρνει να λειτουργήσει και ως ψυχογράφημα μιας χώρας πολύ ακριβές και εύστοχο στην αναπαράστασή του, και πολύ εύπεπτο για τους αλλοδαπούς θεατές, καταλήγοντας τελικά σε ένα όχι who, αλλά whydunnit κυνηγητό απαντήσεων. Όλο αυτό το επίτευγμα, μεταφράστηκε σε φοβερές επιδόσεις στα ταμεία της χώρας του όταν βγήκε στις αίθουσες, και την Κρυστάλλινη Σφαίρα καλύτερης ταινίας χθες βράδυ, στο κλείσιμο του 42ου κινηματογραφικού φεστιβάλ του Karlovy Vary. Μαζί με το μεγάλο βραβείο της διοργάνωσης, ο Kormákur πήρε και το βραβείο Δον Κιχώτη της Διεθνούς Ένωσης Κριτικών Κύκλων, που φέτος γιόρτασε 60 χρόνια "οργανώνοντας τις κινηματογραφικές κοινότητες του κόσμου", σε περίπτωση που δεν είχες νιώσει οργανωμένος ακόμα. Όλα αυτά αμέσως μετά την τιμητική βράβευση του Danny DeVito για την συνολική του συνεισφορά στον παγκόσμιο κινηματογράφο. Στ'αλήθεια!

Με τη συμμετοχή εκατοντάδων καλλιτεχνών σε 9 συναυλίες και στις 7 ηπείρους κορυφώθηκε χτες η προσπάθεια του Al Gore να σώσει τον πλανήτη απ' όσους δε δίνουν δεκάρα. Στους τελευταίους βάλε και τα περισσότερα media που με εξαιρέσεις όπως τον γερμανικό τύπο ή την NBC Universal (που χειρίστηκε το event περίπου σαν Ολυμπιακούς για να μην επαναληφθεί η καταστροφική κάλυψη του Live 8 από το MTV) και κανόνα τα ελληνικά παρατράγουδα, αδιαφόρησαν πλήρως ή προτίμησαν να επικεντρωθούν στα κουτσομπολοειδή (σαν τις αντι-οικολογικές επενδύσεις της Madonna).

Όπως είχε κάνει και στην απονομή των φετινών Oscar® όπου το An Inconvenient Truth (2006) πήρε καλύτερο ντοκιμαντέρ και τραγούδι (χωρίς να παιχτεί ποτέ, ως περιττό, στην Ελλάδα της οικολογικής και οικο-φιλικής χλίδας), ο Leonardo DiCaprio παρουσίασε τον Al Gore στο ξεκίνημα της συναυλίας στην Νέα Υόρκη. Και αυτός με τη σειρά του δε ξέχασε να αναφέρει το τρίτο συνεχόμενο οικο-ντοκιμαντέρ παραγωγή του, πράσινου εδώ και χρόνια και νούμερο δύο κατά πως φαίνεται πια στη συγκεκριμένη προσπάθεια, Leo. Που για να το προωθήσει πάγωσε προχτές τη σελίδα του στο MySpace, κάνοντας και την πρεμιέρα του trailer, με προσωπική του εισαγωγή.

Όπως κατάλαβες, η 11η Ώρα δεν είναι φιλμάκι-παρουσίαση σαν τα προηγούμενα που παίζουν στις επίσημες σελίδες του καρδιο- και βραβείο- κατακτητή ιταλογερμανοαμερικανού. Αλλά μια παραγωγή που ξεκίνησε το 2005, με τους ίδιους συντελεστές, να μιλήσει με μερικούς από τους σημαντικότερους οικο-ήρωες του πλανήτη (Wangari Maathai, David Suzuki, Paul Hawken, William McDonough, και βάλε) και εμβληματικές φιγούρες σα τον Stephen Hawking και τον Mikhail Gorbachev. Για να πει με τον πιο σοβαρό τρόπο ότι δεν υπάρχει αναγνωρισμένο επιστημονικό σύγγραμα εδώ και τουλάχιστο είκοσι χρόνια που να αρνείται την επιταχυνόμενη κατάρρευση του οικοσυστήματος του πλανήτη. Ή πράγματα πιο.. επιχειρηματικά, όπως την υπολογιζόμενη στα $35 τρισεκατομμύρια το χρόνο αξία της φύσης (σε υπηρεσίες όπως η απορρόφηση διοξειδίου του άνθρακα και η παραγωγή οξυγόνου) όταν το παγκόσμιο ανθρώπινο προϊόν δεν περνάει τα $18 τρις στην ίδια περίοδο. Και να εξετάσει πόσο δυνατό είναι να σωθεί ο πλανήτης την τελευταία στιγμή.

Με την απόφαση 1718/2006/EC του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και Συμβουλίου υιοθετήθηκε το πρόγραμμα MEDIA 2007 με προϋπολογισμό €755 εκατομμύρια και ορίζοντα εφτά (2007-2013) χρόνων για να συνεχίσει τα MEDIA II (1996-2000) και MEDIA Plus/MEDIA Training (2001-2006) στη χρηματοδότηση διανομής και προώθησης ευρωπαϊκών ταινιών, που φέραν και 9 στις 10 κοινοτικές παραγωγές στην αίθουσα κοντά στο σπίτι σου, σύμφωνα με τα στοιχεία τους. Με την ευκαιρία και με εντολή της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, ετοιμάστηκαν κάποια κλιπάκια με εύγλωττους τίτλους, Χαρά, Θλίψη, Αγάπη και.. Αγάπη 2. Μοντάζ σκηνών από ταινίες υποστηριγμένες από το πρόγραμμα που λάβαν "πολυάριθμα διεθνή βραβεία", τα βίντεο προβλήθηκαν στη Berlinale, στη σελίδα του MEDIA στο EUROPA, στις Κάνες, και στο YouTube (από τις 14 Ιουνίου).

Στις 29 Ιουνίου, τη προηγούμενη βδομάδα, έγινε η επίσημη παρουσίαση του καναλιού της Ευρωπαϊκής Επιτροπής στο site που έφερε το βίντεο στις διαδιχτυακές μάζες, με τον προφανή και γι' αυτό πανέξυπνο τίτλο eutube. Για να διαπιστώσουν όλοι ότι το δημοφιλέστερο φιλμάκι του δεν είχε κράχτη που να λέει Road safety is everyone's business αλλά Film lovers will love this!, και υπόκρουση όχι καμπάνες του ΚΟΚ αλλά βογγητά. Αν και κάποιοι προσπάθησαν να αλιεύσουν αντιδράσεις και να κάνουν θέμα, μόνο γραφικοί εθνικιστές σα τον Maciej Giertych σοκαρίστηκαν ανεπανόρθωτα από τα πισωκολλητά του La Mala Educación (2004) ενώ κάτι (κατά πάσα πιθανότητα αγάμητοι) Βρετανοί κάναν δηλώσεις για προβλήματα σπατάλης και παρωχημένης δημόσιας εικόνας.

Η Αγάπη 2, σήμα κατατεθέν, έτσι ακριβώς, του ευρωπαϊκού κινηματογράφου για δεκαετίες, είχε ένα, δύο και τώρα τρία μύρια θεάσεις στο ΕσυΚουτί. Κόστισε 350 ευρώ και 3 χιλιάδες χρόνια σέξι πολιτισμού. Η χαρτογιακάδικη δημοσιότητά της ξεκίνησε τη Κυριακή με ένα άρθρο των Sunday Times και έκλεισε (μάλλον) χτες με ένα θέμα του Variety.

Η Odeon σας προσκαλεί στην Avant Premiere του θρίλερ 88 Λεπτά. Την Τρίτη 10 Ιουλίου στις 9 το βράδυ στο Odeon StarCity, στο Νέο Κόσμο.

Φρεσκοαποφυλακισμένη μητέρα προσπαθεί να τα βγάλει πέρα με την αναστολή και να ξανάρθει κοντά στην μικρή της κόρη, έστω κι αν χρειαστεί να πηδήξει το μισό μετασωφρονιστικό σύστημα της Αμερικής για να τα καταφέρει.Οι σπουδές χαρακτήρων που προσπαθούν να βγάλουν τη ζωή τους απ' τη χέστρα και να την επαναφέρουν σε κάτι σαν κανονικότητα, όταν δεν είναι τραβηγμένες ρομαντικές μπούρδες, είναι τόσο καλές όσο ο χαρακτήρας που μελετούν κι ο ηθοποιός που τον ερμηνεύει. Κι η πρωτάρα σε φιξιόν Laurie Collyer είναι αρκετά τυχερή ώστε να έχει την Magggie Gyllenhaal, την σημαντικότερη ερμηνεύτρια της γενιάς της τουλάχιστον, να παίζει με ανατριχιαστική ακρίβεια έναν διακριτικά αμφιλεγόμενο χαρακτήρα, στο δράμα της που μπορεί να μην έχει καμιά πρωτοτυπία να επιδείξει, αλλά σε κερδίζει με τον τρόπο που κρατά υπό έλεγχο την τραγικότητα που πάντα κουβαλούν οι ιστορίες μητέρων σε τροχιά επανόρθωσης, μ' ένα σωρό εμπόδια να τους κόβουν το δρόμο. Σκηνοθέτης, πρωταγωνίστρια, κι ένα εξαιρετικό περιφερειακό cast, σου σερβίρουν μια φέτα της αμερικάνικης κοινωνίας που μπορεί να την έχεις ξαναδοκιμάσει, αλλά σπάνια θα την βρεις τόσο καλομαγειρεμένη ώστε όλα τα απανωτά χαστούκια που τρώει η ηρωίδα, παλιά και καινούρια, να αφήνουν ευπρόσδεκτα σημάδια στο δικό σου μάγουλο, η ανηφόρα της να κόβει και τη δική σου ανάσα, ο αγώνας της να γίνεται αγωνία σου και τα αναπόφευκτα παραστρατήματά της εύλογα και δικαιολογημένα όσο κι αναμενόμενα, χωρίς στιγμή να αμφιβάλλεις για την ειλικρίνεια των εικόνων που βλέπεις, ή των συναισθημάτων που σου προκαλούν.

Τρεις Αμερικανίδες που φοιτούν σε Σχολή Καλών Τεχνών στη Ρώμη αποφασίζουν να το ρίξουν έξω με προορισμό την Πράγα, αλλά αντ’ αυτού καταλήγουν σε σλοβάκικο ξενώνα και γίνονται στόχος ντόπιου και πανίσχυρου δικτύου το οποίο εμπορεύεται την... ανθρωποκτονία! Déjà vu τρελό; Ακριβώς. Το μόνο πράγμα που έχει αλλάξει ο Eli Roth στο sequel του Hostel (2005) είναι τα φύλα. Μαζί με έναν γλυκά παράλογο αποχαιρετισμό σε οτιδήποτε αθώο...Ζυγίζοντας συγκριτικά τις δύο ταινίες (αναπόφευκτη επιλογή του πιο ενημερωμένου και gore freak θεατή), μπορούμε να δούμε με ευκολία πως ο Roth χάνει σε αρκετά και διαφορετικά μεταξύ τους σημεία, ώσπου να πετύχει μια ισορροπία που θα εξασφαλίσει και σε τούτο το Hostel τη σταθερή αξία των... τριών αστέρων. Το πρώτο ημίωρο είναι πιο μεστό και λιγότερο ανόητο από τις σεξο-ονειρώξεις των πρωταγωνιστών του 2005, οι λεσβιακοί υπαινιγμοί είναι αρκούντως προφανείς και διασκεδαστικοί, το αίσθημα της απειλής στάζει γνήσιο σαδισμό και το σχόλιο με τη σεκάνς του διαδικτυακού "πλειστηριασμού" για τα τρία μελλοντικά θύματα ξύνει πιο βαθιά την πληγή της ταξικής αλαζονείας. Στη μέση του φιλμ, το σασπένς χωλαίνει εξαιτίας της απουσίας του στοιχείου της έκπληξης, τα πάντα δείχνουν γνώριμα (κι ας έχουν μασκαρευτεί λιγότερο φτηνιάρικα από άποψης καλλιτεχνικής διεύθυνσης) και μέχρι να φτάσουμε στη μαύρη κι άραχνη υπόγα όπου θα λάβουν χώρα τα βασανιστήρια - εκτελέσεις, φτύνουμε αίμα με το ανατολικοευρωπαϊκό "κουλέρ λοκάλ" εξαθλίωσης που έχει κλείσει σπίτια και τουριστικά πακέτα για τις επόμενες δύο δεκαετίες τουλάχιστον... Το ζουμερό τρίτο μέρος παίζει με καλύτερα κρυφά χαρτιά και μπαλαντέρ ανατροπών απ' ότι το πρώτο Hostel, έχοντας επεξεργαστεί με μεγαλύτερη φροντίδα σεναριακά τους δύο βασικούς πλειοδότες (εξ Αμερικής, παρακαλώ). Ο καυλωμένος businessman που βγήκε για κυνήγι και το ανθρωπάκι που τρέμει τη σύζυγό του θα ξεγυμνωθούν απόλυτα την ώρα που θα πρέπει να διαλέξουν τα φονικά τους εργαλεία ή θα βρεθούν αντιμέτωποι με τη θέα του αίματος που ρέει ζεστό ακόμη. Εκεί κερδίζει καλύτερα και πιο παιχνιδιάρικα από ποτέ ο Eli Roth, με ένα σατιρικό κλείσιμο του ματιού πάνω στην απανθρωπιά της εποχής και έναν επίλογο που μας διδάσκει πως τα πάντα έχουν την τιμή τους - πλην της ανθρώπινης συνείδησης, η οποία μας έχει αφήσει χρόνους προ πολλού.

Αν και καλύτερο στα σημεία (με έμφαση σε σενάριο και σκηνοθεσία), τούτο το sequel αδυνατεί να πάρει κεφάλι-α και να ζητωκραυγάσει για τα κατορθώματά του, καθώς οι σκηνές δέλεαρ στερούνται originality και οφθαλμολάγνου κανιβαλισμού, με εξαίρεση ένα κλου που θα πονέσει και θα σφάξει το άρρεν κοινό σε... ευαίσθητη ανατομικά περιοχή! Αλλά... την κράτηση να την κάνετε. Και να μας ξανάρθετε, μη σας χάσουμε από πελάτες!

Γερουσιαστής ζητά απ' τον Θεό να τον φέρει κοντά στην οικογένειά του, κι Αυτός τον ξεπληρώνει με μούσια που δεν ξυρίζονται, μανδύα που δεν ξεφοριέται, και αποστολή που δεν αποφεύγεται: να φτιάξει τη δεύτερη Κιβωτό του Νώε και να σώσει τους πιστούς από επερχόμενο Κατακλυσμό.Και κάπου εκεί βέβαια χάνεται όλο το νόημα της ελεύθερης επιλογής που με τόση μανία περιφρουρούσε το Bruce Almighty (2003) (έστω απλά και μόνο για να στήσει το σιρωπένιο του συναισθηματικό κρεσέντο), και το sequel του μας μεταφέρει από έναν τύπο που μπορούσε να κάνει τα πάντα (σχεδόν) επειδή ήταν Θεός, σε έναν τύπο που δεν μπορεί να κάνει απολύτως τίποτε (σχεδόν), επειδή δεν τον αφήνει ο Θεός. Χμ, αναρωτιέμαι πώς θα το έχουν πάρει αυτό οι αμερικάνικες χριστιανικές οργανώσεις που είχαν ενθουσιαστεί την πρώτη φορά. Όχι ότι έχει και πολύ σημασία, όποιος ψάχνει να βρει θρησκευτικά σχόλια σε όποια απ' τις δύο ταινίες, πρέπει να έχει σοβαρά ζητήματα για κοίταγμα, αλλά είναι ένα θεματάκι που ίσως σε μαγκώσει απ' την αρχή, ίσως πάλι και όχι. Όπως και να 'χει, έχει ένα σωρό άλλα προβλήματα πιο κάτω η ταινία, για την οποία οι Έλληνες μεταφραστές επέδειξαν την άποψή τους κάπου στα μισά της, αποδίδοντας (στη δημοσιογραφική κόπια τουλάχιστον) το "let's finish this sucker" ως "ας τελειώσουμε αυτή τη μαλακία".

Μια μάλλον υπερβολική λεκτική αβρότητα, που κάπως ανατρέπει το "κατάλληλο για όλους" πνεύμα της μαζεμένης ετούτης κωμωδίας δίχως γέλιο, με τις (λόγω ενδεχόμενης επίκτητης χοντροπετσιάς του θεατή) οριακά περισσότερες απ' το ανεκτό προσφυγές στο χιούμορ τουαλέτας (ζωικής προέλευσης, ιδού η πρωτοτυπία της), και τις εσωτερικής κατανάλωσης αναφορές σε προηγούμενες δουλειές των συντελεστών, οι οποίες δεν εξυπηρετούν και πολλά περισσότερα απ' το να είναι απλώς εκεί. Περίπου όπως οι δεύτεροι χαρακτήρες, που δεν εξυπηρετούν τίποτε περισσότερο απ' το να γεμίζουν το κάδρο γύρω απ' τον Carell. Ο οποίος θα μπορούσε άνετα να κουβαλήσει ολόκληρη την ταινία και να κρύψει την συνοχή επιπέδου Διαταραχής Ελλειμματικής Παρατηρητικότητας, αν δεν ήταν απασχολημένος σε όλη της τη διάρκεια, χτίζοντας μια κιβωτό. Και πόσα να κάνεις χτίζοντας μια κιβωτό, σε ένα high-concept σενάριο που δεν κάνει και πολλά περισσότερα απ' το να παρουσιάζει το high-concept του στο πρώτο τέταρτο, και μετά κάθεται πίσω σαν τον Θεό, και το χαζεύει να πνίγεται σε έναν κατακλυσμό αμηχανίας; Ήδη ο άνθρωπος κόβει και χτυπάει τα δάχτυλα των δυο χεριών του, περισσότερες φορές απ' όσες μπορεί να μετρήσει με τα δάχτυλα των δυο χεριών του...

Ευυπόληπτος επιχειρηματίας με alter ego που ξυπνά τον serial killer μέσα του αντιμετωπίζει δύο μεγάλους μπελάδες που πάνε αγκαζέ με τις νευρώσεις της μέσης ηλικίας: η κόρη του ανακοινώνει πως είναι έγκυος (η πιθανότητα να ευθύνεται για δολοφονική ενέργεια αποσιωπάται...), ενώ ένας αυτόπτης μάρτυς στον τελευταίο διπλό φόνο που διέπραξε του ζητά να τον μυήσει στο όλο "άθλημα"!Προτού συνειδητοποιήσεις πως όλος αυτός ο τραγέλαφος είναι συγκεντρωμένος στο ίδιο σενάριο, η σεκάνς όπου ο διπολικά psycho Kevin Costner συνομιλεί με τον πλέον ορατό "εαυτό" του (στο πρόσωπο του William Hurt!), σε έχει πείσει ανησυχητικά για τον όλεθρο που πρόκειται ν’ ακολουθήσει... Όλως περιέργως, το εγχείρημα, που θα μπορούσε να συντηρήσει με τα subplots του κανονική περίοδο τηλεοπτικής σειράς με περιθώρια ανάπτυξης και για συνέχεια, καταφέρνει και επιπλέει πάνω στους αυτοσαρκαστικούς τόνους ιστορίας και ατακών, διατηρώντας ένα κάποιο μπριόζο φλερτ με το νουάρ. Η αστοχία στη μακαβριότητα του χιούμορ χρεώνεται με άνεση στην καθοδήγηση του καστ, που παίρνει την υπόθεση αρκετά στα σοβαρά και επιδιώκει να θέσει προβληματισμούς ψυχαναλυτικού επιπέδου, οι οποίοι διώκονται μέσω του σχετικού τζέρτζελου ανατροπών. Από πλευράς σεναρίου, οτιδήποτε περιστρέφεται γύρω από την Demi Moore σκάει σαν φούσκα στο κενό, σε αντίθεση με την "it runs in the family" εξιχνίαση της διπλής ζωής της θυγατέρας. Στις πιο αβανταδόρικες στιγμές του φιλμ, όπου ο κύριος Brooks βγαίνει σε τσάρκα με τον "μαθητή" του, ο Bruce A. Evans καταφέρνει (έστω κι από λάθος) να υπογραμμίσει σαρδόνια την κρίση του απέναντι στη μη ενοχοποίηση των εγκλημάτων του αστισμού και της πανάκριβης βιτρίνας του. Φτηνός εντυπωσιασμός η... ψαλιδιά κοντά στο φινάλε κι άδικος κόπος από τον σκηνοθέτη, διότι η ετυμηγορία έχει ήδη επιτρέψει στον ήρωά μας να κυκλοφορεί αλώβητος, ελεύθερος ηθικής και τόσο γλυκά αρρωστημένος, σε βαθμό εξιδανικευμένης ταύτισης.

Μάγος β΄ κατηγορίας με ακόμη χειρότερη σταδιοδρομία σε ξενοδοχεία του Las Vegas παρακολουθείται στενά από πράκτορες του FBI, οι οποίοι θα βασιστούν σε κρυφό του χάρισμα ώστε να προλάβουν τρομοκρατικό χτύπημα με πυρηνικά όπλα στο Los Angeles!Κρατήστε τα «σοφά» τελευταία λόγια του Nicolas Cage ("Here’s a thing about the future. Every time you look at it, it changes. Because you looked at it. And that changes everything else!") από άλλη μια καταστροφική μεταφορά έργου του Philip K. Dick στη μεγάλη οθόνη. Ο χαρακτήρας που υποδύεται μπορεί και βλέπει το μέλλον. Για την ακρίβεια, μόλις μέχρι δύο λεπτά αργότερα επί του παρόντος χρόνου. Εγώ, πάλι, θα ήθελα να βλέπω μέχρι ενενήντα έξι λεπτά αργότερα, έτσι ώστε να μη βίωνα ποτέ τούτο το εξευτελιστικό δράμα αυθαιρεσιών και ασυγχώρητης έκθεσης ταλέντων που, έστω, προσφέρει γέλιο ως αυτο-παρωδία, αν και δεν ήταν αυτές οι προθέσεις, σας το ορκίζομαι εγώ και πιθανότατα ολόκληρο το καστ που παίζει... στο γάμο του Καραγκιόζη. Η λακωνικά μονολιθική έκφραση του Cage θα αυξήσει τα ποσοστά μίσους προς το πρόσωπό του, η Jessica Biel δεν θα ξυπνούσε το ενδιαφέρον ακόμη κι αν έκανε τούμπες γυμνή επάνω σε πυρηνικές (φαντασίωνε φαλλικά σύμβολα εσύ...) κεφαλές, ενώ η Julianne Moore περιφέρεται με αλεξίσφαιρο χιούμορ, υποδυόμενη ελάχιστα πειστικά το κακό σκυλί του Νόμου. Ακόμη μεγαλύτερη εντύπωση (αν σκεφτεί κανείς πως έχει σκηνοθετήσει κι έναν James Bond) προκαλεί η αφλογιστία του Lee Tamahori στις σκηνές δράσης, όπου εφεδάκια, αυτοκίνητα, ελικόπτερα, κατολισθήσεις κι εκρήξεις σκοντάφτουν στα πόδια του καστ μπας και επέλθει ο απαιτούμενος ορυμαγδός. Όνειρα γλυκά ως την επόμενη παράσταση...

Η έφηβη Pauline με χτένισμα της εποχής και αθλητικό μαγιό προσπαθεί να μυηθεί στα ερωτικά παιχνίδια των μεγάλων κατά τη διάρκεια των διακοπών της παρέα με τη διαθέσιμη ξαδέρφη της.Ίσως η πιο ενδιαφέρουσα ταινία της σειράς Comédies et Proverbes, που έχει ως επίγραμμα ένα γαλλικό γνωμικό του τύπου "η σιωπή είναι χρυσός", εναλλακτικά "μην κάνεις τον έξυπνο" κτλ. Με σιγουριά, έχει την πιο μυστηριώδη πρωταγωνίστρια, την Pauline που είναι ακόμη στη δίβουλη φάση ανάμεσα σε παιδί και γυναίκα συγχρόνως ως ηθοποιός και ως χαρακτήρας, κάτι που την κάνει απίστευτα γοητευτική, αφού ξεφεύγει από κάθε προβέψιμο τύπο. Όπως το συνηθίζει ο Rohmer η περίπλοκη γυναικεία ψυχολογία ορίζει τον άξονα της ταινίας, σε δυο αντιθετικές εκφάνσεις της: την ανήλικη, άμαθη, γήινη πλευρά της και τη ώριμη, πλην όμως νεραϊδένια και απόκοσμη. Η Amanda Langlet συγκρούεται σε όλα σχεδόν --συμπεριφορά, παρουσιαστικό και κοσμοθεωρία-- με την τακτική ξανθομαλλούσα του σκηνοθέτη Arielle Dombasle. Και οι δυο, τουλάχιστον, καταφέρνουν να συγκροτηθούν, έστω και ύστερα από μια ήττα. Οι άντρες είναι αυτοί που εμφανίζονται αδύναμοι, φτερά στον άνεμο της περίστασης και της σπίθας του πόθου τους. Αφήνονται να τους επιλέξουν και ασφυκτιούν κάτω από τα γυναικεία δεσμά, ή τρέχουν σα τα σκυλάκια, μήπως και το αντικείμενο του πόθου τους, χαρίσει την αγάπη του. Η επιβολή της λογικής στα συναισθήματα είναι λέξη άγνωστη γι' αυτούς.

Γραφικό entourage σε καλοκαιρινή παλέτα από λευκό, μπλε, πράσινο εξυπηρετεί με ζωντάνια ως background για το ερωτικό γαϊτανάκι που όμως δεν ξεμπλέκεται εντέλει. Απλώς οι παίκτες αποχωρούν με μικρά πηδηματάκια.

Η Rosebud σας προσκαλεί στην Avant Premiere της κωμωδίας Ο Κολλητός Μου. Τη Δευτέρα 9 Ιουλίου στις 11 το βράδυ στο ΑΜΟΡΕ, στο Πολύγωνο.

Το τελευταίο trailer του τελευταίου μέρους της τριλογίας του Bourne κυκλοφόρησε χτες στην Apple. Προσθέτοντας αυτοκίνητα στα κυνηγητά με πόδια και μοτοσυκλέτες, και βιβλία στα κοπανητά με χέρια του teaser. Αλλά κυρίως την αποκάλυψη ότι ο Jason όχι μόνο αποκτά το "entire playbook" του Operation Treadstone αλλά και "θυμάται, θυμάται τα πάντα". Και δε πρόκειται να συγχωρήσει τίποτα, όπως προσθέτει η ατάκα του ενός από τα δυο ασπρόμαυρα πόστερ που βγήκαν πριν καναδυό βδομάδες για διεθνή κατανάλωση (και σε κοιτάνε σκοτεινά ήδη και στις ελληνικές αίθουσες).

Σε όλα αυτά πρόσθεσε επίσης ότι ο αμερικάνικος τόνος προώθησης του φιλμ είναι πιο μπλε και πιο κουνημένος, σύμφωνα με τις δικές του αφίσες, και στην παράδοση της χοροπηδηχτούλας κάμερας που έκανε mainstream η τριλογία και κλείνει μάλλον μαζί της τον κύκλο της, αφού η γενική παραδοχή είναι ότι έγινε κατάχρησή της για να κρύβονται αδυναμίες και να δημιουργούνται τεχνητά εντάσεις (και τάσεις εμετού ενίοτε). Και να περιμένεις η σειρά που επανακαθόρισε τις κατασκοπικές ταινίες να κλείσει στο επίπεδό της, όπως αγωνιά να σου δείξει το τρέιλερ αραδιάζοντας όλα της τα εμπορικά σήματα. Και να μη περιμένεις, όπως συνήθως και ακόμα περισσότερο, πολλά στοιχεία από το βιβλίο αφού θεωρείται και το χειρότερο από τα σχετικά του Ludlum, γραμμένο μετά τη καταστροφική μίνι σειρά The Bourne Identity (1988) που έθαψε, προσωρινά, τα άλλα δύο.

Ε και επειδή τίποτα δεν είναι οριστικό, μπορείς να περιμένεις σε καμιά δεκαριά είκοσι χρόνια καμιά ακόμα συνέχεια, με τον Matt Damon να έχει τελειοποιήσει την τεχνική (χρήσης όπλων συνέχεια στα χέρια ώστε στο τέλος να τα υποκαθιστά οτιδήποτε) του Kali σε τέτοιο βαθμό, ώστε να βγάζει λαγό από το καπέλο του και να κοπανάει με τις πατούσες του (λαγού) τις μύτες των αντιπάλων. Υποψήφια ονόματα είναι Jason Bourne (σκέτο) ή The Bourne Legacy όπως το τέταρτο βιβλίο (της τριλογίας) που δεν ολοκλήρωσε ποτέ ο συγγραφέας (αλλά κυκλοφόρησε φυσικά).

Με την ανακοίνωση της συμμετοχής του φιλμ στη Βενετία, και την έξοδο του trailer στις αμερικάνικες αίθουσες πριν το ψιλοθαμμένο από την κριτική γυναικείο Evening (2007) της, η Focus παρέδωσε τον προπομπό του Lust Caution (2007) και στην ψηφιακή δημοσιότητα. Η Ποθοπροφύλαξη είναι η πρώτη δουλειά του Ang Lee μετά το διαβόητο βουνό, και βασίζεται επίσης σε γραπτό λόγο, αυτόν της Eileen Chang, γύρω από μια ιστορία περίπου τόσο πρωτότυπη όσο και το μίσος δισεκατομμυρίων Κινέζων για την Ιαπωνία. Φωτογραφημένη από τον Rodrigo Prieto που φαίνεται να έχει ακόμα περισσότερες οσκαρικές πιθανότητες φέτος με το να καταφέρνει να κάνει ξεχωριστό ταϊβανέζικο σκηνικό Σανγκάης εποχής, η πρωτάρα πρωταγωνίστρια Tang Wei παίζει μια πρωτάρα κατάσκοπο που δε περιμένει να τη βιάσει κανένας ιαπωνικός στρατός κατοχής αλλά προσφέρεται εθελοντικά και με συναίσθημα. Και με αποστολή φυσικά.

Το φιλμ είναι ακόμα σε post-production αλλά οι Ταϊβανέζοι κριτικοί το έχουν φορτώσει ήδη με χρυσά Λιοντάρια, σύμφωνα με τον πάντα ψαγμένο Δελτίο Τύπου. Ενώ ο σκηνοθέτης που το ολοκληρώνει στη Νέα Υόρκη, μάλλον δε θα αφήσει καθόλου την πόλη, αφού το τρίτο του συνεχόμενο δημιούργημα για την Focus θα μεταφέρει στο Brooklyn το θεατρικό Un Petit Jeu sans Conséquence (που έχει γίνει ήδη ταινία στη Γαλλία).