Μετά το poster και μερικά clips στην περασμένη Comic-Con, αποκαλύφθηκε σήμερα και το trailer της επόμενης κινηματογραφικής μεταφοράς του Stephen King, δια χειρός μάλιστα του μάλλον καλύτερου μεταφραστή του --αν κρίνεις απ' τις επιδόσεις των The Shawshank Redemption (1994) και The Green Mile (1999) σε βραβεία και ταμεία τουλάχιστον--, Frank Darabond.

Απ' το trailer δεν μένει και πολύ πλοκή να περιμένεις, κάτι δικαιολογημένο θεωρητικά, αφού το βιβλίο είναι απ' τα πιο αγαπητά των fans απ' ό,τι καταλαβαίνω, γεγονός που μάλλον εξηγεί και όλη αυτή την οργή που έχει ξεχυθεί στα φόρα τους. Κυρίως γιατί, ο Darabond, που κατάφερε να βγάλει το project απ' τις καταψύξεις κι έγραψε και το σενάριο, έφερε για το φιλμάρισμα διευθυντή φωτογραφίας και οπερατέρ απ' το τηλεοπτικό Τhe Shield, ελπίζοντας να πετύχει μια σινεμαβεριτέ κατάσταση για να αναδείξει τον αληθινό τρόμο, που απ' ό,τι φαίνεται θα ψάξει να τον βρει περισσότερο στους ανθρώπους που βρίσκονται εγκλωβισμένοι μέσα στο σουπερμάρκετ, παρά στην ομίχλη με τα τέρατα που τους εγκλωβίζει εκεί. Και βέβαια υπάρχει και η μόνιμη (και δικαιολογημένη) γκρίνια γι' αυτήν την καινούρια μόδα να βγαίνουν τα trailer με μισοτελειωμένα τα ψηφιακά.

Η κεντρική διαμάχη που προκύπτει πάντως, είναι ανάμεσα στη θρησκεία (που θέλει θυσία του Αβραάμ) και τον ορθολογισμό (που φέρνει θυσία του μαύρου), η οποία χωρίζει τους εγκλωβισμένους σε δυο στρατόπεδα με κοφτερά μαχαίρια. Κι όλα αυτά είναι ωραία στο χαρτί (ή τα κάνει ωραία ο King συνήθως), αλλά στην οθόνη ίσως χρειαστεί να δούμε και κάτι παραπάνω από υπερμεγέθεις μύγες, δεινοσαυράκια με φτερά και πλοκάμια στην ομίχλη, για να δικαιολογηθούν όλα αυτά τα περί αληθινού τρόμου που αναφέρουν οι συντελεστές, και το R-rating που λέει ο σκηνοθέτης ότι θα πάρει. Αλλά πάλι, το συγκεκριμένο του King δεν το έχω πιάσει στα χέρια μου, οπότε αν ξέρεις τίποτε περισσότερο για το πού είναι το ζουμί, μη διστάσεις να το μοιραστείς.

Μπορεί ακόμα εκατοντάδες κάθε βδομάδα να ανακαλύπτουν τα βυζιά της Monica Belluci στο κόκκινο χαλί της Ρώμης (αφού είναι πρώτο αποτέλεσμα στο Google) αλλά η Βενετία επιμένει και φέτος, όπως και πέρσι, σε εικοσάρες. Και η Keira Knightley, πιο αδύνατη από ποτέ, στήθηκε για τα φλας και στο photo call και στο κόκκινο χαλί της διπλής πρεμιέρας του Atonement (2007) και του γηραιότερου κινηματογραφικού φεστιβάλ του πλανήτη.

Το φιλμ ενθουσίασε λιγότερο τους Ιταλούς και περισσότερο τους υπόλοιπους που ψοφάνε για δράματα εποχής, όπως λέει ο φίλος μας ο Boyd van Hoeij και κάθε ανταπόκριση από το Lido. Και σε αυτά (τα εποχής, ξέρεις) φαίνεται να ειδικεύεται, δυστυχώς, το πιο αυθάδικα σέξι μουτράκι των δύο (και βάλε) ημισφαιρίων. Με εξαίρεση κάτι αναλαμπές στιλ The Jacket (2005) και Domino (2005), η Κίρα πάει από εποχή σε εποχή, και φέτος πρωταγωνιστεί και στο (το μάντεψες) εποχιακό δράμα Silk (2007) ενώ για του χρόνου ετοιμάζει την δραματικά εποχιακή The Duchess (2008) για μια δούκισα του 18ου αιώνα και πρόγονη της Diana, λέει. Τουλάχιστο μπορείς να ελπίζεις στο The Edge of Love (2008) που βασίζεται σε κομμάτια από τη ζωή του, μόλις πενήντα χρόνια πεθαμένου, Dylan Thomas και για το οποίο τα κουτσομπολιά επιμένουν για μήνες ότι είναι πήχτρα στα λεσβιακά όργια, της σέξι κοκαλιάρας με την Lindsay Lohan αρχικά και με τη Sienna Miller όταν η προηγούμενη πήρε πόδι από την παραγωγή (ή για άλλους αποσύρθηκε για να μην ενισχύσει το καλά κρυμμένο στα εξώφυλλα πολυσεξουαλικό προφίλ της). Τα κουτσομπολιά και οι φαντασιώσεις οργιάζουν βέβαια παρά τα όσα λέει η σεναριογράφος Sharman Macdonald που είναι και λίγο, εδώ και 22 χρόνια, μάνα της πρωταγωνίστριας.

Όσο για την ανορεξία, όπως αναφέρει και η Daily Mail, η Keira πυροβολάει τις φήμες εδώ και κάνα χρόνο, χωρίς να κάνει και τίποτα, πέρα από ρετουσαρίσματα, για να τις διαψεύσει.

Ο Homer καταφέρνει όλο το Springfield να μπει από την κυβέρνηση σε απομόνωση, εξαιτίας του.Είκοσι (20) χρόνια και καμιά τετρακοσαριά (400) επεισόδια μετά, είναι δύσκολο να περιγράψεις τι paradigm shift ήταν οι Simpsons, για όλο τον πλανήτη, σε κάποιον που δεν είδε Thundercats να παίζουν βραδινές, ακατάλληλες για ανηλίκους, ώρες στην ελληνική τιβί. Αλλά είναι και αποδεδειγμένα αργά πια για μια από τις σημαντικότερες σειρές του 20ου αιώνα να κάνει σημαδιακό το πέρασμά της στη μεγάλη οθόνη. Πριν ακουστεί το πρώτο αστείο με μπρατσάκια, στο μακροβούτι της οικογένειας στο πανί, με τον Homer να ρωτάει ποιος πάει να δει στο σινεμά ότι βλέπει τζάμπα στην τηλεόραση (και η απάντηση να είναι κωλοδάχτυλο στους άπιστους ή αυτοπαρωδία, ανάλογα με τον απολογισμό του μποξόφη), η Ταινία μαγειρεύονταν καμιά δεκαριά χρόνια, είχε σπάσει τα κοντέρ στα σεναριακά credits με δεκαπέντε (15) ονόματα, και σταμάτησε στο 166ο draft μάλλον γιατί καταλάβανε όλοι ότι ούτε το 666ο θα καταφέρει να βγάλει αστείο που να μεγαλώσει γενιές. Έτσι το αποτέλεσμα περιορίζει τις φιλοδοξίες του σε επεισόδιο μακράς διαρκείας με δουλεμένα στο μικροσκόπιο και καταδικασμένα να κρατάνε όσο.. η διάρκειά τους αστεία, σε μια σκυταλοδρομία όπου οι στόχοι είναι μεγάλοι και εύκολοι (περιβάλλον, κυβέρνηση, d'oh) και ο στόχος χάνεται όσο ο καθένας (σεναριογράφος) τρέχει το κομμάτι του.

Μ' άλλα λόγια από τη μυστικοπάθεια της προώθησης μέχρι το προσεγμένα συνηθισμένο animation οι κινηματογραφικοί Simpsons έχουν ακονιστεί, με μεράκι κάπου, μόνο για να κόψουν εισιτήρια χωρίς να κόψουν το κέφι κανενός. Και φυσικά θα γελάς όσο οι παραγωγοί γελάνε στο δρόμο για τη τράπεζα, αλλά δε θα περίμενες περισσότερες θερμίδες στην XXL συσκευασία, από την zero του Bart να ζηλεύει μια ώρα τους Flanders?

Σοβαρός δημοσιογράφος συναντά σταρ σαπουνόπερας για συνέντευξη που εξ' ορισμού είναι προσβλητική και για τους δυο.Ο Ολλανδός Theo Van Gogh γύρισε πρόχειρα το Interview (2003) στο διαμέρισμα της πραγματικής τηλεστάρ Katja Schuurman για να αναδείξει το.. μεγάλο ταλέντο της. Αργότερα είχε συμφωνήσει να είναι το πρώτο από τα τρία φιλμ του που θα ξαναγύριζε στην Αμερική, λίγο πριν δολοφονηθεί από φανατικό μουσουλμάνο στο Amsterdam. Ο Steve Buscemi που θα είχε τον πρωταγωνιστικό ρόλο, ανέλαβε έτσι και τη σκηνοθεσία σε μια παραγωγή στη μνήμη του που πέρασε φέτος (και) ως τέτοια από Sundance, Βερολίνο και άλλα φεστιβάλ.

Από τα λίγα που μπορείς να βρεις για την πρώτη εκδοχή, βγάζεις ένα συμπέρασμα ότι το remake τις ελευθερίες του τις πήρε και, όσο ερασιτεχνικό και να ήταν το πρωτότυπο, η φρεσκάδα της σύλληψης έχει πάει περίπατο μαζί με την όποια επίφαση ρεαλισμού σε σημεία της πλοκής που δύσκολα χωνεύονται και ακόμα πιο δύσκολα περιγράφονται χωρίς spoilers (αφού δεν έχουν σχέση με τη Τροία ή τον Μεγαλέξανδρο). Όχι ότι το υπόλοιπο, κάτι σα κόμικ σε θεατρική σκηνή, μπορεί εύκολα να περιγραφεί συμβατικά κινηματογραφικά δηλαδή. Στα πιο καθαρά, ο Buscemi διατηρεί τις ψηφιακές κάμερες του Van Gogh και σπάει τη θεατρικότητα ζουμάροντας συνεχώς στα πρόσωπα, προσθέτοντας μια σπάνια και γι' αυτό εξαιρετική χρήση του χώρου σαν σκηνικά (και όχι σαν σκηνή). Στα πιο ειδικά, η ιστορία ξεκινάει σα δράμα, περνάει από μαύρη κωμωδία και καταλήγει ψυχολογικό θρίλερ, στο θεμέλιο του αφορισμού (που θα περίμενες από τον προκλητικό μέχρι θανάτου συμπατριώτη του Verhoeven) ότι στις σχέσεις δεν υπάρχει ισότητα αλλά κερδισμένος και λούουουζερ. Και στις ερμηνείες η Miller είναι ασυνήθιστα λαχταριστά ανθρώπινη και στρουμπουλή ενώ ο Buscemi συνηθισμένα επαγγελματικά γλοιώδης και αναιμικός.

Ημιαποτυχημένος μουσικός συναντά τη γυναίκα των ονείρων του στα όνειρά του, και προσπαθεί να μάθει πώς να τα διαχειρίζεται για να κρατάνε περισσότερο και να περνάει καλύτερα. Μέχρι που καταλαβαίνει ότι η ζωή είναι πολύ μικρή κι ωραία, για να την περνάς στο κρεβάτι. Μόνος.Ο Jake Paltrow (της γνωστής οικογενείας) στην πρώτη του σκηνοθετική απόπειρα, χάνει πολύ νωρίς τη δροσιά και τη φρεσκάδα του, παραδίδοντας μια ταινία που ασθμαίνει ψάχνοντας τον ρυθμό της, για να πάθει σύντομα ασφυξία όταν γίνεται σαφές ότι πρέπει να τη βγάλει απ' τη μέση και μετά με ένα σενάριο που δεν πηγαίνει πουθενά. Δανειζόμενος στοιχεία απ' τα οποία ο Richard Linklater έχει βγάλει ολόκληρη ταινία με το Waking Life (2001) και τεχνικές που ο Michel Gondry ξέρει ακριβώς πώς και γιατί τις χρησιμοποιεί, ο Paltrow χώνει μέσα και τυπική καρδιά ρομαντικής ιστορίας, για να φτιάξει ένα φρανκεσταϊνικό κολάζ, που σε κάνει σχεδόν να το συμπαθήσεις, κυρίως χάρη στην ερμηνεία του Martin Freeman στο ρόλο του απελπιστικά loser Εγγλέζου που ψάχνει να βρει τον εαυτό του στη Νέα Υόρκη.

Ένας υπουργός κάνει διάφορα υπουργικά όσο είναι υπουργός και μετά αναγκάζεται σε παραίτηση από την υπουργική καρέκλα (ο υπουργός). Και παίζει κι ένας γέρος που κάνει τη γριά. Στη πραγματικότητα είναι γέρος αλλά στη ταινία είναι γριά δηλαδή. Χαχα.Περίπου συνομήλικος και περίπου συμμαθητευόμενος του Tarkovsky και του Konchalovsky ο Γεωργιανός Otar Iosseliani τους ακολούθησε στην εξορία και τα φώτα της δημοσιότητας την εποχή της ΕΣΣΔ αλλά δεν ανταπέδωσε ποτέ τα κομπλιμέντα του πρώτου ούτε τα δέχτηκε από το Χόλιγουντ σα τον δεύτερο. Καταδικάστηκε έτσι, γεροπαράξενος, να παίζει μετά τα μεσάνυχτα στην κρατική τηλεόραση και να του κάνει ρετροσπεκτίβα το Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης. Το τελευταίο από τα σπάνια πονήματά του έχει όλα τα χαρακτηριστικά της δουλειάς του, ειδικά αυτής στη Γαλλία όπου κατέφυγε. Λατρεία (στα λόγια τουλάχιστο) για τον Tati και τις κοινωνίες που καταστρέφει η τεχνολογία, απέχθεια για τον Stanislavsky και τους μιαρούς ηθοποιούς που μπορεί να αναπτύξουν άποψη, γκόμενες γκόμενες και ξανά γκόμενες σα τις σκνίπες να περιτριγυρίζουν τη λαμπρή διάνοια, και ενίοτε (όπως εδώ) μια διεστραμμένη (από την τοποθέτησή της και μόνο) αντίληψη της κοινωνικής κριτικής του Buñuel ως φόντο. Αν σε ενδιαφέρει τι παίζει στα περιφερειακά φεστιβάλ του πλανήτη ή θεωρείσαι μετενσάρκωση μεγάλου (ή και μεγάλων, τσιγκουνιές θα κάνουμε?) auteur, μπορείς και χειρότερα, υποθέτω. Αλλιώς το τρέιλερ σκέτο είναι πολύ καλύτερη επιλογή, και μη νομίσεις ότι ο Piccoli σα γριά έχει και πολύ χρόνο ή ενδιαφέρον.

Όσο δύσκολο κι αν είναι να το πιστέψεις, ο Hannibal Lecter ήταν κάποτε παιδί. Κι ύστερα έφηβος. Και πάντα πειραγμένος.Σε βοηθούν να το εμπεδώσεις, τα συνεχή flashbacks των ίδιων και των ίδιων πραγμάτων, προφανώς σχεδιασμένα έτσι για να καλύψουν όσους δεν έχουν προσωρινή μνήμη ανώτερη του πενταλέπτου, οι οποίοι μάλλον είναι και το κύριο target group της ταινίας. Πιθανότατα δεν θα έχουν ιδέα ποιος είναι ο Hannibal Lecter, και ούτε θα τους ενδιαφέρει να μάθουν, αφού ο Webber μαζί με τον αυτοκανιβαλιστή Thomas Harris φροντίζουν να μακελέψουν έναν απ' τους πιο εικονικούς χαρακτήρες της μυθολογίας του τρόμου του αιώνα μας, και να τον υποβιβάσουν σε έναν ακόμη φονιά μιας οποιασδήποτε τυχαίας slasher ταινίας, με προσχηματικό σενάριο και ψόφια σκηνοθεσία. Το ότι ο Gaspard Ulliel τον κάνει να φαίνεται περισσότερο φλούφλης σε υπερβολική δόση ζάχαρης, παρά διεστραμμένος ανθρωπόμορφος διάολος, είναι απλά παράπλευρη απώλεια: ο τύπος είναι θαύμα που καταφέρνει να πει τις ατάκες του. Όπως πάνω κάτω κι ολόκληρο το cast βέβαια, μ' αυτές τις ηλίθιες προφορές που τους έχουν φορέσει, σε μια ταινία που ζέχνει από ηλιθιότητες, και δεν έχει καν αρκετό gore για να την κάνει έστω αποδεκτό τρόπο να σκοτώσεις δυο ώρες και να τις φας μετά.

Γραία επισκέπτεται το αγγόνι της που είναι αξιωματικός σε βάση της Τσετσενίας.Φλου ποετίκ στοχασμός στο ήθος του πολέμου μέσα απ' την αντιπαράθεση μιας γυναίκας δυο βήματα απ' το φυσικό θάνατο και μιας στρατιάς ανδρών που σερβίρουν τον πρόωρο απλόχερα όταν δεν τον αντικρίζουν οι ίδιοι, το τελευταίο πόνημα του Sokurov, μοιάζει περισσότερο με αντιπαράθεση του Αλτσχάιμερ κόντρα στη μιλιταριστική πειθαρχία. Κουρασμένος δημιουργικά και θεματικά, ο Sokurov προσφέρει μια φαφλατάδικη δοκιμή των ορίων της κατατονίας, με κρίσεις άνοιας που εκτός απ' την ηρωίδα φαίνεται να παθαίνει κι ο μονταζιέρης, σε μια απ' αυτές τις ταινίες που σου θυμίζουν πόσο πολύτιμη είναι η ζωή, υπογραμμίζοντας απλά ότι είναι πολύ μικρή για τους την χαραμίζεις.

Με μια μεγάλη μπάλα κατεδάφισης χωμένη σ' έναν τοίχο μπροστά απ' το Palazzo del Cinema περιμένοντας να το γκρεμίσει όταν χτιστούν οι πολυπόθητες νέες εγκαταστάσεις του Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Βενετίας, και με το ψαλίδι για το κόψιμο της κορδέλας της έναρξης να βρίσκεται στα χέρια του νεότερου στην ιστορία του φεστιβάλ σκηνοθέτη που ανοίγει τη διοργάνωση, και με ένα καρααγγλόφωνο πρόγραμμα τίγκα στην παγκόσμια πρεμιέρα, ο διευθυντής της, Marco Mueller, τρίβει τα χέρια του περιμένοντας τις διάσημες πατούσες που θα περπατήσουν το κόκκινο χαλί της έκδοσης που αναμένεται ως η πιο λαμπερή της κινηματογραφικής Mostra.

Την 64η Biennale κινηματογράφου, ανοίγει απόψε το Atonement (2007), δράμα εποχής βασισμένο στην ομότιτλη νουβέλα του Ian McEwan για καταδικασμένο έρωτα στην Αγγλία του 1935, που αναζωπυρώνεται μετά το τέλος του Β' Παγκόσμιου, νουβέλα που το περιοδικό TIME συμπεριέλαβε το 2005 στη λίστα του των 100 καλύτερων βιβλίων όλων των εποχών. Η ταινία μπορεί να μην φτάσει τα ίδια ύψη (βέβαια, ποτέ δεν ξέρεις), αλλά τουλάχιστον φαίνεται ικανή να εκτοξεύσει τον σκηνοθέτη της, Joe Wright, στην παγκόσμια αναγνώριση –-σε περίπτωση που είσαι απ' αυτούς που δεν κατάλαβαν προς τι το σούσουρο με την προπέρσινη εκδοχή της Περηφάνιας και Προκατάληψης (2005).

Αν πιστέψεις τις εκστατικές κριτικές που έχουν δημοσιευτεί μέχρι ώρας, το Atonement είναι ήδη απ' τις ταινίες της χρονιάς, με τουλάχιστον τις κατηγορίες κοστουμιών, σκηνικών και ερμηνειών στα Όσκαρ να την περιμένουν, τη σκηνή από το θαύμα του Dunkirk να μένει ως ό,τι πιο φιλόδοξο σε κλίμακα κι αισθητική έχει βγάλει ο βρετανικός κινηματογράφος, και την Keira Knightley με τον James McAvoy να έχουν εξασφαλίσει μια θέση στο πάνθεον των πιο ρομαντικών απ' τα ρομαντικά ζευγάρια. Αλλά και τίποτε απ' αυτά να μην ισχύει, τουλάχιστον μπορείς να την περιμένεις ως τη δεύτερη ευκαιρία σου (μετά το The Jacket (2005)) να χαζέψεις τις ρώγες της Knightley, στην περιβόητη σκηνή του σιντριβανιού (απ' όπου βασικά ξεκινά το όλο δράμα του καταραμένου έρωτα και) που μπορείς να δεις κάτω από το trailer, ευγενική χορηγία του GQ.

Παρακολουθώντας όπως πάντα από κοντά την γήινη επικαιρότητα, οι εξωγήινοι ανακοίνωσαν μέσω του Variety στις αρχές της εβδομάδας στους κατοίκους του πλανήτη, ότι επειδή απ' το 1951 μέχρι σήμερα δεν έχουμε καταφέρει να ακολουθήσουμε τις οδηγίες τους, θα αναβιώσουν τη Μέρα που η Γη Έμεινε Ακίνητη, αναθέτοντας αυτή τη φορά το ρόλο του διπλωμάτη ακινητοποιητή Klaatu, στον μόνιμο επίγειο πρόξενό τους, Keanu Reeves.

Στην προηγούμενή τους επίσκεψη, ο Klaatu, ντυμένος στην απαραίτητη ταξιδιωτική του φορεσιά που περιλαμβάνει κράνος τύπου σκάφανδρο, γάντια λάντζας και διακριτική στολή από αλουμινόχαρτο κι αφρολέξ, πέταξε πάνω απ' την Washington και προσγειώθηκε χωρίς να τον απασχολήσει ιδιαίτερα ο Στρατηγός Άνεμος, για να ζητήσει ταυτόχρονη ακρόαση απ' όλους τους ηγέτες εθνών του πλανήτη, όπου θα τους ανακοίνωνε το μέλλον τους: να σταματήσουν τις βίαιες συνήθειές τους, ή να αντιμετωπίσουν τον αφανισμό. Μια τέτοια ακρόαση φυσικά αποδείχθηκε αδύνατη λόγω προβλημάτων συντονισμού μεταξύ ηγετών που βρίσκονταν στα μαχαίρια. Δεν χρειάζεται να είσαι εξωγήινη μορφή ανώτερης νοημοσύνης για να καταλάβεις ότι δεν έχουν αλλάξει και πολλά.

Τότε βέβαια, ο Klaatu αναγκάστηκε να επιδείξει τη δύναμή του νεκρώνοντας για λίγο κάθε είδους ενέργεια και επικοινωνία σε όλον τον πλανήτη, κάτι που σήμερα μπορούμε κάλλιστα να κάνουμε και μόνοι μας –-και μάλιστα, στη χώρα μας τουλάχιστον, το κάνουμε τακτικά, κυρίως κάθε φορά που χρειαζόμαστε το ηλεκτρικό και τις επικοινωνίες. Οπότε υποθέτω ο Scott Derrickson (του Εξορκισμού της Έμιλυ Ρόουζ (2005)) που θα σκηνοθετήσει την αναμενόμενη στις αρχές του 2009 νέα επίσκεψη, εκτός από άλλη στολή, θα χρειαστεί να βρει και πιο μοντέρνο τρόπο για τον εξωγήινό του να μας πείσει. Όπως, ας πούμε, να τον βάλει να σβήσει τις πυρκαγιές, και να χτίσει κατευθείαν την Ιονία Οδό στη θέση τους, κομπλέ με τα βενζινάδικα και τις λακκούβες της.

Δύσκολο να πεις αν είναι το θράσος της κλειδωμένης υποψηφιότητας που κάνει τους αδερφούς Coen να πάνε κόντρα στις ανησυχίες ότι η αμερικάνικη Ακαδημία δε πρόκειται να ματοβάψει ολοκληρωτικά τις πεντάδες της ή η υπακοή στην απόλυτη πια τάση του marketing που φέρνει ένα ακόμα "ακατάλληλο" κόψιμο στο κοινό που έχει μάθει απέξω την ημερομηνία γεννήσεως και τον ταχυδρομικό κώδικα του George Bush. Οι ένα σωρό καινούριες σκηνές του redband trailer του No Country for Old Men (2007), μαζί με την σοκαριστική συνέχεια όσων το greenband που προηγήθηκε άφηνε στη φαντασία σου, γέρνουν την παλάντζα προς τη μεριά της καλύτερης ταινίας του οικογενειακού διδύμου μετά από μια σειρά άσφαιρων κωμικών (ή κωμικοτραγικών αν θες) προσπαθειών. Από την άλλη, το Young Men Dead των Black Angels μαζί με το εξίσου ηχηρό ψυχεδελικό πρόσθετο μουσικό φόντο, δείχνουν μια τάση κουκουλώματος του ότι η επιστροφή στις αιματηρά απλές ρίζες του Blood Simple (1984) έγινε ριζικά, και η αφιλόξενη για γέρους γη των Coen δεν είχε χώρο ούτε για συνθέτες και τραγούδια (i.e. το φιλμ είναι μουσικά ανένδυτο).

Το σίγουρο είναι ότι η ομιχλώδης μυτάρα και η παρανοϊκή μαλλούρα του Javier Bardem έχουν γίνει σήματα της ταινίας, όχι μόνο γιατί η ερμηνεία του κερδίζει τις εντυπώσεις παντού αλλά ίσως και γιατί το υπόλοιπο καστ παίζει κατά σατανική σύμπτωση και στο, πιο Ακαδημαϊκό, In the Valley of Elah (2007). Από κει και πέρα σημειώνω για την Ιστορία που θα βάλει στο πάνθεον των κακών της και τον μαυροφερεμένο κεφάλα με το αλά Prince Valiant κούρεμα τα πασίγνωστα, ότι η ιστορία προέρχεται από το ομώνυμο προπέρσινο μυθιστόρημα του Cormac McCarthy τον οποίο οι σύγχρονοί του θεωρούν από τους πιο σημαντικούς Αμερικάνους ενώ το φιλμ συμμετείχε στο διαγωνιστικό των φετινών, αρχικά φιλοαμερικανικών και τελικά κάθε άλλο παρά, Κανών.

Με το Ave Maria στο φόντο όπως και το teaser πριν δυο μήνες, το trailer του Hitman (2007) έρχεται περισσότερο να ειδοποιήσει ότι μετακινήθηκε η έξοδός του για τέλη Νοέμβρη παρά να ηρεμήσει τους συνηθισμένα εξαγριωμένους φαν που ακόμα ελπίζουν να παίξει τον καραφλό σιωπηλό εκτελεστή ο Jason Statham, ο Vin Diesel, ο Bruce Willis ή ο Uwe Boll.

Η Fox λοιπόν είδε μεγάλη ηρεμία τη βδομάδα των αμερικάνικων Ευχαριστιών (και παραδοσιακά και ευχαριστημένων ταμείων) και έτρεξε να τη γεμίσει με δράση με (παρα)θρησκευτικές νότες. Και όλοι πια στοιχηματίζουν αν η εταιρεία με τον απεριόριστο σεβασμό στο χαρτζηλίκι των ανήλικων θα αντισταθεί στον πειρασμό να κάνει οικογενειακό το (R-rated) πάρτι που έστησε ο Γάλλος Xavier Gens όταν έμαθε ότι είχε την ευκαιρία να μεταφέρει, χωρίς όρια, το αγαπημένο του παιχνίδι στην μεγάλη οθόνη. Προς το παρόν πάντως ο ξυρισμενοκέφαλος Timothy Olyphant με εμπειρία στο πιπέρι στο στόμα από το Die Hard 4.0 (2007) δηλώνει παθιασμένα, στο κινηματογραφικό site.. της Fox, ότι ο σκηνοθέτης ήθελε απεγνωσμένα να αποδώσει τις πρέπουσες τιμές στο παιχνίδι. Και στον John Woo επίσης, όπως βλέπεις και μόνος σου παραβλέποντας ότι το τρέιλερ δίνει έμφαση στην καταγωγή και την αποστολή ζωής(!) του ήρωα και τις σχέσεις του με παπάδες και γκόμενες που στο παιχνίδι είναι υποσημειώσεις (το πολύ). Στο σενάριο που κυκλοφορεί στα διαδίχτυα πάντως, οι γκόμενες παραμένουν υποσημειώσεις και οι καταστάσεις κοντά σε πραγματική πραγματικότητα, ενώ οι πολλές ατάκες και το τέλος του έχουν τεθεί ήδη υπό αμφισβήτηση.

Ένα χρόνο και βάλε μετά το teaser και λίγο πριν βάλει πλώρη για τη Βενετία, πετάξει στο Τορόντο και βγει μισόκρυφα στις αμερικάνικες αίθουσες, κυκλοφόρησε το trailer της Δολοφονίας του Άντριου Ντόμινικ από τον Παραγωγό Μπραντ Πιτ Δολοφονίας του Τζέσι Τζέιμς από τον Λέιμερ Ρόμπερτ Φορντ (2007) στο Moviefone.

Update: Μια βδομάδα μετά κυκλοφόρησε στο Yahoo! Movies και μια εντελώς διαφορετική εκδοχή του τρέιλερ, υπέρτατο δείγμα της σχιζοφρένειας που χαρακτηρίζει την παραγωγή που βρίσκεται σε στάδιο χασαποραψίματος εδώ και πάνω από ένα χρόνο. Από τη μια ο σεναριογράφος και σκηνοθέτης Andrew Dominik υποστηρίζει λυσσαλέα το όνειρό του να κάνει το τερενσμαλικό γουεστερνικό έπος που θα βάλει το όνομα του στον ορισμό των ατελείωτων θολών σταχιασμένων πλάνων με αργόσυρτα υπνωτικά μουγκρίσματα στην υπόκρουση. Από την άλλη ο παραγωγός και πρωταγωνιστής Brad Pitt, με τα δικά του λεφτά αυτή τη φορά σαν επιπλέον κίνητρο, χορεύει αδιάκοπα το χορό της βροχής στο όραμα ενός ακόμα δημιουργού, έχοντας ήδη φουσκώσει χείμαρρο που ξέβρασε το The Fountain (2006) του Darren Aronofsky σε ερημικές αίθουσες στα εδάφη άναρθρα κραυγάζοντων ιθαγενών κριτικών. Και στη μέση η Warner, προσπαθεί να βγάλει κάνα φράγκο αυτή τη φορά, προβάλλοντας τα άπειρα κοψίματα των δυο πλευρών (ή και δικά της ή και καθενός προσφερόμενου να μάθει το Avid στου κασίδη το καπελοσκέπαστο κεφάλι) σε όποιον είχε και δεν είχε (κυρίως) διάθεση να τα δει.

Από όλο το μπαστάρδεμα, στο ένα τρέιλερ περιμένεις ότι ο Jesse James και ο Robert Ford είναι το ίδιο άτομο και στο τέλος κυριαρχεί η δεύτερη περσόνα δολοφονώντας τη πρώτη με μια σφαίρα ανάμεσα στα δόντια, υπό τις σκηνοθετικές ευλογίες του Terence Malick. Eνώ στο δεύτερο ότι είναι παιδικοί φίλοι που διασχίζουν πελάγη σιτοβολώνων για να επιτεθούν σε τραπεζικά κάστρα μέχρι που κάποιος χρησιμοποιεί το πτώμα του δεύτερου για να φυτέψει μια σφαίρα στο μοναδικό τρωτό σημείο της πλάτης του πρώτου, Gore Verbinski θέλοντος. Πάντως οι κριτικοί, πιο προσεχτικοί αυτή τη φορά και πιθανά έχοντας δει ο καθένας το προσωπικό του κόψιμο (έστω και αν χρειάστηκε να περιέχει και giant fucking robots ή ιρανικές ερήμους), φαίνονται κατενθουσιασμένοι. Η Warner πάλι φαίνεται να διστάζει να ξοδευτεί να ανοίξει την ταινία σε ευρεία διανομή στην Αμερική. Αλλά στην Ελλάδα, το βασίλειο της σινεφιλίας και του Malick, όπου το The New World (2005) έκοψε καμια 60αριά χιλιάδες εισιτήρια σε 3 βδομάδες (σύμφωνα με τα στοιχεία του ενημερωμένου mans) με ένα κάποιον Colin Farrell πρωταγωνιστή, η Village προφανώς και τη περιμένει σα κάτι ανάμεσα σε Πεντέξι του Τζέσι και 300 του Αχιλλέα.

Σε ένα νησί της Παπούας-Νέας Γουινέας, δέκα θανατοποινίτες από τις φυλακές του πλανήτη συμμετέχουν σε ριάλιτι που μεταδίδεται στο δίκτυο. Νικητής θα είναι όποιος μείνει ζωντανός.Πολλοί βλέπουν στο φιλμ αντιγραφή του γιαπωνέζικου Batoru Rowaiaru (2000), λίγοι στοιχεία του επικά γελοίου Άτρωτου (1987) με τον Schwarzenegger (αν και είχε βασιστεί στο μυθιστόρημα του Stephen King από το οποίο "επηρρεάστηκε" ο συγγραφέας του βιβλίου που κάναν ταινία οι σχιστομάτηδες φετιχιστές της βίας) και κανένας πουθενά τον Χαϊλάντερ τον Αθάνατο ή την Maya Plisetskaya. Πράγμα περίεργο αν σκεφτείς ότι όπου μπλέκεται έστω και στα ψιλά γράμματα η πρώην WWF και νυν WWE το δεδομένο είναι ότι θα παρατηρηθεί το σκηνοθετημένο του πράγματος (παρατήρηση εξίσου διορατική με αυτή ότι το ποδόσφαιρο παίζεται με τα πόδια) ή στην καλύτερη η υστέρηση των χορογραφιών του σε σχέση με τις παραγωγές της Λίμνης των Κύκνων από το Bolshoi.

Με άλλα λόγια, με την WWE Films στην παραγωγή και πρωταγωνιστή τον μεγαλύτερο αστέρα της μητρικής της εταιρίας στα τέλη της προηγούμενης δεκαετίας, μέτρο σύγκρισης δεν μπορεί να είναι παρά κάτι τερατουργήματα τύπου The Marine (2006) ή καμιά ταινία του Hulk Hogan όταν το είχε γυρίσει σε "κακός". Και σε σχέση με αυτά ο Τελευταίος Επιζών μακροημερεύει άνετα σε ένα επίπεδο που δικαιολογεί την έξοδό του στις αμερικάνικες αίθουσες. Το πρώτο του τρίτο είναι κάτι παραπάνω από αξιοπρεπές, με έξυπνο θέμα, διαλόγους που ακούγονται και σκηνοθεσία που προσλήφθηκε για την ικανότητά της να κάνει τα λίγα να φαίνονται περισσότερα (και κάνει τα κάποια ακόμα πιο πολλά). Μετά φυσιολογικά αρχίζουν να εφαρμόζονται οι κανόνες του tag team και ο SAS με το τόξο πρέπει να περιμένει μέχρι ο καρατίστας με τα μαχαίρια κουζίνας που τον κοπανάει ο πεζοναύτης με τα αρθριτικά να έχει δυο χέρια ένα πόδι και ένα πρησμένο στρουμπουλό μάγουλο στο χώμα. Και όπως κατάλαβες ήδη από τη προηγούμενη πρόταση, η κινηματογραφική κάμερα από κει που ψιλοειρωνεύεται την τηλεοπτική ξαδέρφη της αρχίζει ξαφνικά να κουνιέται και να ζουμάρει αλαφιασμένα, είτε για να απαλύνει "χοντρές" εικόνες είτε γιατί ο κάποτε Stone Cold Steve Austin φαίνεται να είναι πια stone cold πτώμα (που κι αυτό χοντρή εικόνα είναι βέβαια). Ε και στο τέλος απαγγέλλεται, σε λεπτό σιγής των υπολοίπων, το νόημα για όσους δε κατάλαβαν ότι οι ριαλιτοπαραγωγοί είναι απάνθρωπα κακοί, και η ιστορία κλείνει έχοντας παραμείνει υπεραπλουστευμένα θεατρική μεν χωρίς προκλητικές ηλιθιότητες δε.

Ο Hitler με τους φίλους του τον Goebbels και τον Bormann και τους συνοδούς τους, φτάνουν σε κάστρο στην εξοχή όπου τους περιμένει η Eva Braun, για να περάσουν όλοι μαζί μια μέρα χαλάρωσης.Στο πρώτο από ένα ανολοκλήρωτο κουαρτέτο πορτρέτων τεσσάρων μεγάλων ανδρών (ακολούθησαν τα Taurus (2000) για τον Lenin και The Sun (2005) για τον αυτοκράτορα Hirohito), ο Sokurov μαγειρεύει κωμωδία για διανοούμενους, παίζοντας με το (αγαπημένο του) θέμα της Ιστορίας και πώς θα μπορούσαν να είναι πτυχές της σε διαφορετικές οπτικές. Στο Molokh (1999) (που φτάνει με καθυστέρηση στη χώρα μας απ' τη New Star που έχει τον Sokurov εργολαβία), ο Hitler είναι γεροξεκούτης υποχόνδριος με εξάρσεις παράνοιας, που προσαρμόζει την σχιζοφρένεια του αλλόκοτου χαρακτήρα του ανάλογα με το κοινό του, και δεν διστάζει πάνω από ένα πιάτο αηδιαστική χορτόσουπα, να μοιραστεί την αποφασιστικότητά του για το πώς θα κηρύξει πόλεμο στον Duce επειδή φυτεύει πολλά δέντρα στην Ιταλία και σ' εκατό χρόνια δε θα φτάνουν ζεστοί αέρηδες στη Γερμανία. Η ελεγειακή οπτική του Sokurov συνδυάζεται απρόθυμα με το σενάριο με screwball στραβοκοιτάγματα και ανατρεπτικές φιλοδοξίες, με την υψηλή αισθητική του Ρώσου να προστατεύει βέβαια το αποτέλεσμα απ' το να γίνει άκομψο, αλλά παρ' όλ' αυτά δίχως να αποφεύγει το γενικότερα άβολο του παντρέματος, που έχει περίπου τόση πλάκα όση το να πετάς βρεγμένες χούφτες από κωλόχαρτο στο ταβάνι, και σίγουρα τους ίδιους κινδύνους: οι περισσότερες απ' τις χλαπάτσες να γυρίσουν και να σκάσουν στη μούρη σου. Είναι λιγότερο δροσιστικό απ' όσο ακούγεται, ακόμα και με 42 βαθμούς έξω.

Μια βάρκα. Μια νέα ξαπλωμένη. Η νυχτικιά. Τα βράχια. Μια γριά όρθια. Η ίδια νυχτικιά.Από το ξεκίνημα ή ακόμα χειρότερα από τον ελληνικό τίτλο, η Τελευταία Νύχτα εκδηλώνει τις προθέσεις της να σε κάνει να κοιμηθείς μέχρι θανάτου. Να βαριέσαι αυτοκτονικά ακόμα και αν σε πάρει ο ύπνος δηλαδή, πράγμα διόλου ευκαταφρόνητο ως φιλοδοξία. Απαιτείται βλέπεις μια ηλικιωμένη στο νεκροκρέβατο να αναπολεί παραληρηματικά στιγμές του πιο συναρπαστικού σαββατοκύριακου της ζωής της. Σαββατοκύριακο στο οποίο δεν έγιναν και πολλά πράγματα (κάθε βράδυ εκατοντάδες εκατομμύρια πιτσιρίκες κάνουν ότι διακρίνουν τ' άστρα για να παραδοθούν σε πιο γήινες απολαύσεις) οπότε βλέπει και όσα γίναν εκεί κοντά που δεν ήταν παρούσα, για συμπλήρωμα. Και για να γεμίσει με ενδιαφέρον και το υπόλοιπο φιλμ, βλέπεις και τις κόρες της να κλαίνε τη μοίρα τους από την έλλειψη τέτοιας συναρπαγής στο δικό τους βίο.

Όπως καταλαβαίνεις κύριοι υπεύθυνοι για δυο ατελείωτες χαμένες ώρες από τη ζωή σου είναι οι σεναριογράφοι. Ο Michael Cunningham, που έγραψε το βιβλίο στο οποίο βασίστηκαν οι κινηματογραφικές Ώρες (2002) και μετέφερε ο ίδιος το δικό του Σπίτι στο Τέλος του Κόσμου (2004), διασκευάζει αυτή τη φορά μαζί με κάποια Susan Minot μια νουβέλα της. Και πάλι φαίνεται να κρατάει μόνο τα υποκριτικά μυξοκλαματικά συγκινησιακά highlights της ιστορίας χωρίς να λέει τίποτα, σε εντονότερο βαθμό αφού ο κοινός τόπος ενός gay συγγραφέα και μιας συναδέλφου του που αφιέρωσε short story σε μια πίπα καταλήγει να είναι η εκτός πραγματικότητας και εντός συμβατικών μύθων (εύθραυστη, αφοσιωμένη, κτλ.) γυναικεία φύση. Στην όλη πομπώδη μικρότητα συμβάλλει και το καστ που, με εξαίρεση τη Meryl Streep (αλλά όχι την κόρη της που κάνει ντεμπούτο), έχει πειστεί ότι συμμετέχει σε κάτι μεγαλειώδες αλλά και η σκηνοθεσία και η φωτογραφία που δεν αποφασίζουν αν θα αποχωρήσουν ή θα περιμένουν μπας και βγει στο τέλος ο Χάρος να παίξει σκάκι στα όνειρα της γριάς.

Ο Voldemort συγκεντρώνει στρατό για να βρει κάτι που είχε ξεχάσει την προηγούμενη φορά (όχι, δεν ψάχνει τη μύτη του), κι ο Potter με τους φίλους του προσπαθούν να τον σταματήσουν, αντιμετωπίζοντας παράλληλα μια απροσδόκητη χούντα του Υπουργείου Μαγείας στη σχολή του Hogwarts.Ο κινηματογραφικά άγνωστος David Yates, δεύτερος Βρετανός σκηνοθέτης της σειράς και με καινούριο σεναριογράφο, βγαίνει σαν ο πιο διαβασμένος στα βιβλία της Rowling, καταφέρνοντας να ξεχωρίσει με ακρίβεια τα νήματα απ' τα σελιδότουβλα της pubόβιας συγγραφέως, για να προσφέρει με εντυπωσιακή ευκρίνεια την εξέλιξη του ήρωά της απ' την επιφυλακτικότητά του απέναντι στους καθηγητές όπως είχε εκφραστεί στο Κύπελλο της Φωτιάς, στην ολοκληρωτική επανάσταση ενάντια στην αφτιασίδωτη πια καταπιεστικότητα των συμβόλων εξουσίας, ενώ παράλληλα ωριμάζει την εσωστρέφεια του Potter σε πίστη στη δύναμή του όχι ακριβώς να κατακτήσει τις ικανότητές του (κόντρα στη θέληση των μεγαλύτερων), αλλά τουλάχιστον να βρει μόνος του τον τρόπο να το κάνει.

Κάπως σαν να τον περνάει απ' το λύκειο στο πανεπιστήμιο, ο Yates παίρνει τον όχι και τόσο μικρό πια μαθητευόμενο μάγο, και τον φέρνει πιο κοντά από ποτέ σε αυτάρκη ήρωα μιας αναμφισβήτητα βαριάς μυθολογίας, ακριβώς επειδή διαλέγει να αφήσει μεγάλο κομμάτι της απ' έξω. Με την μικρότερη ταινία βασισμένη στο μεγαλύτερο βιβλίο της σειράς, ο Yates μπορεί και να 'χει φτιάξει την πιο στιβαρή απ' όλες τους, χρησιμοποιώντας με τσιγκουνιά τα εντυπωσιακά του εφέ (για να φαίνονται έτσι κι εντυπωσιακότερα), έστω κι αν η οικονομία του τού σκάει στα μούτρα σε μερικές υποπλοκές που περνάνε στο fast forward. Κερδίζει όμως χρόνο να επενδύσει σε δυο-τρεις καινούριους χαρακτήρες (όπως ο εκστατικός της Imelda Staunton που καταρρακώνει τη σημειολογία του μαύρου εγκαθιδρύοντας το ροζ ως νέο χρώμα του κακού), και κυρίως στην ογκώδη κεντρική ιστορία, που κυλά επί το πλείστον ομαλά, για να καταλήξει σ' ένα επιτέλους ολοκληρωμένο φινάλε, που μπορεί να κάνει ακόμα και τον πιο δύσπιστο (όπως τον υπογράφοντα), να πιστέψει ότι οι μάχες με ραβδιά μπορούν όντως να τα σπάνε. Στην κυριολεξία.

Μπορεί η Paramount να αποφάσισε να αναβάλλει την έξοδο του φιλμ στην Αμερική για τον Απρίλη που οι Rolling Stones θα έχουν τελειώσει την περιοδεία τους, αλλά η φίλη μας η Marina του Mad About Movies ξετρύπωσε το trailer του Shine a Light όπου o Martin Scorsese ρίχνει φως στη σκηνική τους παρουσία, στην επίσημη ισπανική σελίδα που ακόμα παραμένει προετοιμασμένη για 21 Σεπτεμβρίου.

Στις 29 Οκτωβρίου και 1 Νοεμβρίου του 2006 λοιπόν, οι Stones δώσανε δυο συναυλίες για προνομιούχο κοινό στο μικρό (2800 θέσεων) Beacon Theater της Νέας Υόρκης στα πλαίσια της τρίχρονης μαμούθ περιοδείας τους για την προώθηση του A Bigger Bang στην υφήλιο, προώθηση που τους έφερε να παίζουν ακόμα και στο Μαυροβούνιο (αλλά όχι στην Αθήνα). Ο Keith Richards δεν είχε ανέβει στη μηλιά να κόψει ένα μήλο (και να σπάσει ότι του 'χει αφήσει η οστεοπόρωση), ο Bill Clinton περίμενε (μάλλον κρύβοντας το σαξόφωνό του) στο ακροατήριο, και ο Martin Scorsese στα παρασκήνια δεν είχε απολύτως κανένα άγχος. Φυσιολογικά αφού, παρόλο που το συγκρότημα τον επηρέασε σε μεγάλο βαθμό και με τον Sir Michael Phillip Jagger συζήταγαν κάτι αφιερωματικό για καμιά δεκαετία τουλάχιστο, είχε φέρει να του κάνουν τον καμεραμάν περισσότερους και κάπου σημαντικότερους κινηματογραφιστές ακόμα και από αυτούς που είχε χρησιμοποιήσει στο πιο θρυλικό μουσικό ντοκιμαντέρ και κομμάτι της προθήκης της ιστορίας του Ροκ, το The Last Waltz (1978).

Μια εντεκάδα βραβευμένοι διευθυντές φωτογραφίας (Robert Richardson, Emmanuel Lubezki, Robert Elswit, Andrew Lesnie πιο τρανταχτά) βάλαν τη κάμερα στον ώμο και κυνήγαγαν φωτιές και πλάνα του Jack White να συμμετέχει στο Loving Cup και της Christina Aguilera να τρίβει τον κώλο της στον γερο-φρόντμαν. Και αν δεν εντυπωσιάστηκες, θυμήσου ότι φιλοδοξία του φιλμ είναι να σε φέρει τόσο κοντά στο συγκρότημα που να σου κοπανάει η τελευταία τα απλωμένα χέρια (και όχι μόνο).

Στο διαβόητο σκάνδαλο Pellicano που η τελική του έκβαση πάει από αναβολή σε αναβολή όσο ξεφουσκώνει, στηρίζει τις ελπίδες του να αναδειχτεί σε Fatty Arbuckle του 21ου αιώνα ο αναμφισβήτητος διάδοχος του John Candy στο χώρο των κινηματογραφικών πολεμικών τεχνών, Steven Seagal, απευθυνόμενος στους LA Times.

Στο δημοσίευμα που έκανε το γύρο του κόσμου μέσω των διεθνών πρακτορείων, ο αναγνωρισμένος μετενσαρκωτής δεκάδων Βουδιστών πνευματικών ηγετών, ζητά από το FBI να απολογηθεί επίσημα για την εμπλοκή του ονόματός του στην αρχή των ερευνών που οδήγησαν στην αποκάλυψη του σκανδάλου. Σύμφωνα με τον εκ των λαμπρότερων θεραπόντων της συγγραφής και της υποκριτικής της 7ης τέχνης (ταλέντα που η εκτυφλωτική σεξουαλική του γοητεία άφησε δυστυχώς στο περιθώριο, παρ' ελπίδα του ιδίου), οι κατηγορίες της δημοσιογράφου Anita M. Busch ότι προσπαθούσε να την τρομοκρατήσει για να αποτρέψει τη δημοσίευση άρθρου της μη κολακευτικού γι' αυτόν και τον συνεργάτη του Julius R. Nasso, αποδείχτηκαν εντελώς ανυπόστατες εν γνώσει του FBI που συνεχίζει ακόμα την έρευνα. Και η εμπλοκή του ονόματός του προφανώς δημιουργεί ένα παραμορφωτικό πρίσμα, υπό το οποίο τη συνεχή επέκταση της πνευματικής του αύρας από την ομοίως συνεχή βουδιστική μελέτη και πρακτική του, κοινό και βιομηχανία του θεάματος θωρούν ως υπερσυγκέντρωση λίπους και υγρών.

Όπως δε κουράζεται να αφηγείται ο μέγιστος ανήρ, παρά τις αμφιβολίες και το γέλωτα των απίστων, στην Ιαπωνία λατρεύεται ως θεότητα έχοντας εξυψώσει την παραδοσιακή ευγενική αμυντική τέχνη του Aikido σε οικουμενικά οικολογικά φιλάνθρωπα επιθετική με τη χρήση μέσων ειρηνικού διαλογισμού (βλ. σαρανταπεντάρια και οπλοπολυβόλα). Αφού δε, χρησιμοποιώντας μόνο το μικρό δάχτυλο του αριστερού του χεριού, αποτέλεσε το κύριο όργανο της CIA εις την πάταξη του οργανωμένου εγκλήματος και την εγκαθίδρυση αιώνιας δημοκρατίας στην ασιατική ζώνη και εκπαίδευσε, επανιδρύοντάς το ουσιαστικά, το επίλεκτο σώμα SEAL του αμερικάνικου πολεμικού ναυτικού, βρέθηκε να εκδηλώνει διαφορετικές πτυχές του αστείρευτου ταλέντου του στο Χόλιγουντ στα τέλη της δεκαετίας του '80. Εκεί, φυσικά, ανέτρεψε κάθε στερεότυπο, στις ταινίες πολεμικών τεχνών, αδικημένου και ξυλοφορτωμένου που έπειτα από επίπονη εκπαίδευση ζητά δικαίωση. Καθιερώνοντας το πρότυπο του ήρωα που, ακριβώς όπως και στον πραγματικό του βίο, παραμένει ατσαλάκωτος ακόμα και όταν απρόσεκτος οδηγός πατήσει τον αγαπημένο του σκύλο και εξαναγκαστεί (ο ήρωας) να τον νουθετήσει (τον απρόσεκτο) περνώντας οστά του σώματός τους από τις εσοχές του κρανίου τους, σε συγγενείς φίλους και συμπολίτες (και των δύο).

Τα τελευταία χρόνια, υπό διωγμό όπως κάθε προφήτης, ο Steven Seagal ανατρέπει κάθε σύμβαση πρωταγωνιστή σε φιλμ, χρησιμοποιώντας αντικαταστάτη σε οποιαδήποτε σκηνή απαιτείται να παραμένει όρθιος ή να ομιλεί. Παράλληλα εξακολουθεί να είναι αγαπητός στους συνεργάτες του, κλωτσώντας τους φιλικά στους όρχεις σε κάθε ευκαιρία και περνώντας τους από εξαντλητικό casting στο ειδικό χαλί του γραφείου του αν τυχαίνει να μη διαθέτουν (όρχεις). Επιπλέον περιοδεύει ανά τον κόσμο δίνοντας συναυλίες σε αχανή bar και pub, έχοντας αποκαλύψει τον διαπλανητικό ροκ σταρ που έκρυβε, από σεβασμό, βαθιά μέσα του όσο ο Ντέμης Ρούσσος ήτο εν ενεργεία. Επεκτείνοντας τις κοινωφελείς (για τον ίδιο) επιχειρηματικές του δραστηριότητες, έχει προσθέσει τους τίτλους "energy drink formulator" και "world's first antiperspirant aftershave inventor" στο ανυπέρβλητο βιογραφικό του. Στο παρελθόν έχει κατηγορήσει οποιονδήποτε, από Μαφία και Sony μέχρι ηλικιωμένους που προκάλεσε σε πάλη και τον άφησαν αναίσθητο και χεσμένο, για επίδειξη υστεροβουλίας απέναντι στην ανωτερότητά του.

Αιώνιος έφηβος και loser... στρουμπουλός "χτυπάει" ανερχόμενη τηλεοπτική παραγωγό σε ντίσκο του Λος Άντζελες. Φλερτάρουν, γίνονται τύφλα, εκείνη τον παίρνει (κανονικά) στο σπίτι της και μερικές εβδομάδες αργότερα ένας γυναικολόγος τους πιστοποιεί ότι το σεξ δίχως προφυλάξεις εγκυμονεί κινδύνους, παραδίδοντάς τους το ενσταντανέ του εμβρύου...Από την πρώτη στιγμή που θα δεις το Knocked Up (2007) του Judd Apatow συνειδητοποιείς πως, εκτός από τον τίτλο της καλύτερης αμερικανικής κωμωδίας της χρονιάς (που κερδίζει επάξια και χωρίς πολλή σκέψη), βρίσκεσαι μπροστά σε ένα instant classic το οποίο πρόκειται να γίνει μελλοντικό σημείο αναφοράς για μια ολόκληρη γενιά! Παίρνοντας όλα τα καλά συστατικά του Παρθένος Ετών 40 (2005) (αξιοζήλευτη γραφή στο σενάριο, λειτουργικό casting και καταιγισμός από trivia για τους καλοαναθρεμμένους geeks της pop κουλτούρας), η ομάδα του Apatow κάνει εδώ αλματώδη βήματα μπρος και... ολοκληρώνει (μέσα σε 129 λεπτά που για άλλους θα μετατρέπονταν σε ολέθρια καρμανιόλα) κωμικό εγχειρίδιο ετεροφυλοφιλικών σχέσεων με στιγμές αληθινού τρόμου (γιατί αυτά που σχολιάζει είναι τόσο αληθινά). Η μεγάλη μαγκιά του φιλμ; Κάτω από τα ασταμάτητα, επιδερμικά γέλια ή τις "χοντράδες", αναπτύσσει έναν απρόβλεπτα ελεγειακό τόνο πάνω σε ώριμες σκέψεις γύρω από τη χαμένη νιότη, την "υποχρέωση" της συντροφικής συμβίωσης και το γκρεμοτσάκισμα των ονείρων που έκανες, πως δε θα μεγαλώσεις ποτέ, με τον ερχομό του δικού σου παιδιού. Στην αρχή γελάς. Μετά κάπου λες πως το αστείο έχει και τα όριά του. Και γυρίζοντας στο σπίτι, μόνος ή κρυφά από τη γκόμενα, μπορείς να μπήξεις τα κλάματα!

Επιπλέον, ο σεναριογράφος Apatow έχει τη σπάνια αρετή (αν όχι υπευθυνότητα) να ψυχολογεί τα δύο φύλα ξεχωριστά αλλά και στο ζευγάρωμά τους, διατηρώντας μια εξαιρετική ισορροπία ανάμεσα στον κανιβαλισμό και το ρεαλιστικό. Κόντρες, φοβίες, ανασφάλειες, ιδιαιτερότητες, θετικά και αρνητικά σημεία, τα πάντα αναλύονται πάνω σε καταστάσεις και συμπεριφορές του ανθρώπινου είδους, αποφεύγοντας σχεδόν πάντα τις κακοτοπιές. Δεν θα μου κάνει καμία εντύπωση αν το φιλμ τρυπώσει στις υποψηφιότητες για το Όσκαρ πρωτότυπου σεναρίου (από το Writers Guild την έχει... δαγκωτή).

Ένας κυνικός συγγραφέας βιβλίων για υποτιθέμενα υπερφυσικά φαινόμενα, αποφασίζει να περάσει τη βραδιά σε ένα κακό δωμάτιο ξενοδοχείου παρά τις προσπάθειες του υπεύθυνου να τον μεταπείσει.Και αν συμπληρώσεις άλλη μια πρόταση στη παραπάνω, τελειώνει και η ταινία. Πρόταση που δεν είναι διόλου δύσκολο να μαντέψεις, αφού από τη μια η ιστορία βασίζεται σε ομώνυμο σύντομο διήγημα του Stephen King και από την άλλη αποτελεί τη δικιά του εκδοχή μιας παραφυσικά πλέον ανακυκλωμένης πλοκής. Επιπλέον καταδικαστικά οποιασδήποτε πρωτοτυπίας, ο συγγραφέας που κάποτε επέλεγε να διασκευάσει ο Kubrick αρέσκεται να ανακατεύει προηγούμενες δουλειές του βουρτσίζοντας τα δόντια (ευφημισμός αυτό) στη τουαλέτα όσο απέξω περιμένει ο εκατοστός και βάλε που θα εικονοποιήσει το αποτέλεσμα, και μόνο φέτος έχουν γυριστεί αποτυχημένες χολιγουντιανές εκδοχές τόσο του σκεπτικιστή που του 'ρχεται ο ουρανός στο κεφάλι στο The Reaping (2007) όσο και του αφιλόξενου δωματίου στο Vacancy (2007) που δεν έχει παιχτεί στην Ελλάδα (ακόμα?). Χειρότερα (yep γίνεται), και το βασικότερο εντελώς αδικαιολόγητα, το σενάριο του 1408 όχι μόνο διατηρεί χάρτινους τους χαρακτήρες - φράσεις ("χωρισμένη γυναίκα", "πεθαμένη κόρη") του διηγήματος, αλλά αφήνει ξεκρέμαστες κάποιες περιφερειακές πλοκές (το πρώτο βιβλίο και τον πατέρα του πρωταγωνιστή) ενώ δεν έχει ουσιαστικά καμία βασική να ακολουθήσει και ξεχειλώνει τους πίνακες, τις βρύσες και τα χαλιά του δωματίου. Το τελειωτικό χτύπημα σε μια σχεδόν ιδανική σειρά μη ανατροπών δίνει η καταλληλότητα για 13χρονους των σκηνών, που περιορίζει την τρομο-κρατία σε χρωματισμένες χοντρές-φαντάσματα να οδεύουν προς πήδημα από παράθυρο σα να είναι ζυγαριά ακριβείας.

Αντίθετα με ότι θα περίμενες, ο John Cusack στον πρωταγωνιστικό ρόλο κάνει φιλότιμες προσπάθειες να συγκρατήσει την κατρακύλα του σε κιλά και δουλειές, ο Mikael Håfström στη σκηνοθεσία έχει όρεξη παρά το θάψιμο που 'φαγε το Derailed (2005) του, και κριτική και κοινό στην υποδοχή αποφάνθηκαν (περίπου ή ακριβώς) ότι πρόκειται για την καλύτερη ταινία του είδους φέτος στην Αμερική. Προφανώς το είδος είναι βιντεοσκόπηση βραδιάς μόνου άντρα σε δωμάτιο ξενοδοχείου χωρίς τσόντα στις επιλογές της τηλεόρασης.

Από τα αρκετά αξιόλογα τρέιλερ που κυκλοφόρησαν με το ελάχιστα άξιο λόγου Rush Hour 3 (2007), αυτό της φθινοπωρινής επιστροφής του Steve Carell που η Touchstone προσπαθεί να προωθήσει σαν 40something Year Old Former Virgin και αρκετοί φαν (μάλλον γι αυτό το λόγο) έχουν ήδη ξεγράψει σαν τυπική κομεντί, διάλεξε να σχολιάσει ο Dark Tyler που τον έπρηζα να γράψει τίποτα για το Superbad (2007) για μήνες (μέχρι που το 'γραψα μόνος μου) και ήταν σε ασφυκτικό κλοιό από την ελληνική πρεμιέρα του Knocked Up (2007) τη προηγούμενη βδομάδα. Με την ευκαιρία ανέλαβε και την πρώτη ματιά στο μπλοκμπαστερικά κωμικό Get Smart (2008) της Warner και του επόμενου καλοκαιριού.

Ακόμα στο δρόμο προς αυτή την καταραμένη την A-list, o Steve Carell επανέρχεται μετά το ναυάγιο του Evan Almighty (2007) με ένα ρόλο στα μέτρα του Frank από το Little Miss Sunshine (2006). Ο Dan in Real Life μεγαλώνει τις τρεις κόρες του και ζει μια μάλλον μοναχική και μελαγχολική ζωή, σε ένα μοτίβο που ο Carell δείχνει να κατέχει καλύτερα από οποιονδήποτε άλλο σύγχρονο κωμικό. Από τον προσβλητικά ηλίθιο και ανίκανο Michael Scott του τηλεοπτικού The Office μέχρι τον κοινωνικά απροσάρμοστο 40 Year Old Virgin (2005) Andy, o βραβευμένος με Χρυσή Σφαίρα ηθοποιός μοιάζει πάντα να αναζητά την ανθρωπιά ακόμα και στην πιο ξεδιάντροπη καρικατούρα, παρά να ξεπέφτει στην ευκολία μιας χονδροειδούς απεικόνισης που πολλές φορές μοιάζει η προφανής επιλογή.

Ο ρόλος, λοιπόν, του χήρου Dan Burns σε αυτό το δεύτερο σκηνοθετικό πόνημα του σεναριογράφου Peter Hedges μοιάζει κομμένος και ραμμένος για τον πρωταγωνιστή. Και χωρίς απόκλιση από τυπική ρομαντική κομεντί, η γυναίκα των ονείρων του, όταν τη γνωρίζει, έχει σχέση με τον αδερφό του. Η εν λόγω ονειρεμένη δεν είναι άλλη από την Juliette Binoche, που πλάκα-πλάκα έχει πάνω από δεκαετία από την τελευταία φορά που έκανε καλή επιλογή στο Hollywood, και ο εν λόγω αδερφός είναι ο Dane Cook, κωμικός που απέναντι σε κάθε έννοια λογικής απολαμβάνει μεγάλη επιτυχία στην από κει πλευρά του Ατλαντικού. Το trailer πάντως μοιάζει ζεστό και όσο πρέπει αστείο, ενώ ο σεναριογράφος/σκηνοθέτης παραμένει αλάνθαστος στις δημιουργίες του. Αφού δεν στραβοπάτησε σκηνοθετικά με πρωταγωνίστρια την Katie Holmes στο Pieces of April (2003), θα αστοχήσει τώρα με τον Steve Carell?

Το Get Smart (2008), από την άλλη, δείχνει να είναι ακριβώς το είδος της ανώριμης (αλλά περιστασιακά ικανοποιητικής) πλάκας που υπόσχεται το όνομα του σκηνοθέτη Peter Segel. Εδώ ο Carell επανενώνεται με τον βραβευμένο με Όσκαρ συμπρωταγωνιστή του στο Little Miss Sunshine, Alan Arkin, σε ένα καστ που περιλαμβάνει αρκετούς ακόμα ανθρώπους τους οποίους χαίρομαι να βλέπω στη μεγάλη οθόνη. Δε μοιάζει με κάτι που θα ανεβάσει το πρεστίζ κανενός από όσους εμπλέκονται, αλλά ενδέχεται να ανεβάσει το κασέ τους, οπότε πάω πάσο. Σε κάθε περίπτωση, από το Evan Almighty αστειότερο θα είναι.

Δες/Κρύψε το teaser του Get Smart (2008)

Ότι οι διακοπές σου είναι στα τελευταία τους, είναι το βασικότερο που καταλαβαίνεις όταν ανακοινώνονται οι Λεοπαρδάλεις, τα βραβεία του μεσαυγουστιάτικου κινηματογραφικού φεστιβάλ του Λοκάρνο, το οποίο στην 60η του διοργάνωση τήρησε την φετινή ευρωπαϊκή πάραδοση δίνοντας το Χρυσό του για καλύτερη ταινία, στο Ai No Yokan (2007) του Masahiro Kobayashi. Ασιατική ταινία με Γιαπωνέζους που ξυπνάν το πρωί, πάνε στη δουλειά, γυρνάνε σπίτι, τρώνε, κοιμούνται και πάλι απ' την αρχή, για να σε τρομπάρουν με την αποπνιγμάρα της μονοτονίας και της επαναληπτικότητας που στραγγίζει τη ζωή ανθρώπων ντυμένων με πανοπλίες ρουτίνας για να επουλώσουν τα συναισθηματικά τους τραύματα.

Εκεί παραδίπλα κατέληξε και η Ασημένια Λεοπάρδαλη, που απονεμήθηκε στην Νοτιοκορεάτικη σκηνοθετική τριπλέτα του Memories (2007), γιατί είναι "έργο που προωθεί την κατανόηση ανάμεσα σε λαούς και κουλτούρες", ενώ μακριά απ' τα τελωνεία έμεινε το βραβείο σκηνοθεσίας, που κέρδισε ο Phillipe Ramos για τον Capitaine Achab (2007), μια ελεύθερη απόδοση του Moby Dick. Το φεστιβάλ που είχε πέρσι φέρει στην Ευρώπη το Half Nelson (2006) και βραβεύσει με το κοινό του τις Ζωές των Άλλων (2006) και με την επιτροπή του την Φροϊλάιν (2006), φέτος βοήθησε την μαύρη κωμωδία του Frank Oz, Death at a Funeral (2007), να εμπλουτίσει το δικό της μπαζ με το βραβείο κοινού, και το Extraordinary Rendition (2007), την άλλη ιστορία εξαιρετικής έκδοσης, να δείξει τα αδύναμα πόδια της με χλιαρή υποδοχή στην προβολή της. Και κάπως έτσι, η ώρα της Βενετίας πλησιάζει απειλητικά.

Κάποια χρόνια μετά τον αμερικάνικο εμφύλιο, ένας άντρας κυνηγά έναν άλλον σε βουνά, πεδιάδες και ερήμους, με τη μισθωμένη βοήθεια κάποιων ακόμα.Ο (συν)σεναριογράφος και σκηνοθέτης David Von Ancken έχει παρελθόν δουλειάς στην τηλεόραση και επιρροές που δηλωμένα περιλαμβάνουν τον θρυλικό Jeremiah Johnson (1972) και τα πρώτα του Clint Eastwood, κυρίως στη μυθική τριλογία του Sergio Leone. Οπότε περιμένεις ένα γουέστερν εκδίκησης που ξεκινάει χωρίς να σου λέει τίποτα, συνεχίζει σε αυτόν τον περίεργο επιτόπια τρεχαλατζίδικο τηλεοπτικό ρυθμό με σφαίρες να σφυρίζουν άλογα να ψοφάνε από την κούραση και τα βογκητά του Pierce Brosnan να αποτελούν το μοναδικό στοιχείο που προωθεί την πλοκή, αναφέρεται σε διαφορετικά κλασικά σε κάθε πράξη φροντίζοντας να προσθέτει το μοντέρνο twist, και καταλήγει να καταφεύγει σε Buñuel και βάλε για να κλείσει. Και φυσικά περιλαμβάνει σκηνές ξεκοιλιάσματος πτωμάτων χωρίς κανένα προφανή λόγο, αν και τα επακόλουθα φαγοπότια φαίνεται να λογοκρίθηκαν.

Ο δρόμος πάντως καταφέρνει να χορτάσει τόσο τη γενιά του Lost όσο και αυτή που μεγάλωσε με John Ford, John Wayne και James Stewart κάθε Τρίτη στην ΥΕΝΕΔ. Με μεγάλο σύμμαχο την κινηματογραφία του βετεράνου John Toll (που σε κάποια σημεία εκθέτει τα έμψυχα αντικείμενά της, στη προσπάθεια να πιάσει το φως και το φόντο), την αίσθηση ρυθμού του σκηνοθέτη, τις ερμηνείες του ιρλανδικού πρωταγωνιστικού διδύμου κόντρα σε ένα κάρο αντίξοες συνθήκες, και φυσικά την βασική.. βασική προδιάθεσή του. Οπότε δες το σαν πρώτη γεύση της μίνι αναβίωσης του είδους που συνεχίζει από Σεπτέμβρη, και feel free να αποκοιμηθείς ή να σηκωθείς σε οποιοδήποτε σημείο, ειδικά στο τρίτο μέρος, χωρίς να χάσεις τίποτα.

Μείγμα ντοκιμαντέρ και φιξιόν, το Κράτησέ Με είναι οι δραματοποιημένες ιστορίες ενός μάτσου ανθρώπων που έχουν βιώσει την απώλεια.Δείγμα του πόσο κακό μπορεί να κάνει η πολλή ελευθερία στους σκηνοθέτες, το Κράτησέ Με παίζει να ήταν η πιο απελπιστική εμπειρία που μπορούσες να πετύχεις σε αίθουσα στο περασμένο φεστιβάλ Θεσσαλονίκης. Όχι ακριβώς κινηματογραφικό έργο αλλά περισσότερο ένα project με κάμερες, είναι το αποτέλεσμα του πειράματος της Ρικάκη με τη συλλογή εμπειριών απώλειας απ' όποιον έβρισκε πρόθυμο να τις μοιραστεί μαζί της. Οι ιστορίες δένονται με τον κεντρικό χαρακτήρα μιας ριαδιοφωνατζούς (με ωραίο κορμί που το δείχνει συχνά), alter ego της σκηνοθέτιδας, και δραματοποιούνται με ασυγκράτητο μελοδηθενισμό, μονταρισμένες με κομμάτια απ' τις γκρουπθεραποειδείς συζητήσεις των εθελοντών, οι οποίοι μαζεύονταν και παίζανε το παιχνίδι της αφής. Στο οποίο, λέει, σου δένουν τα μάτια, πασπατεύεις ένα αντικείμενο και ξερνάς ένα βίωμα. Μέχρι το πασπάτεμα καλά τα πηγαίναμε. Το παιχνίδι της γεύσης άραγε, πώς να παίζεται;

Κάτοικοι χωριού κοντά σε αμερικάνικη βάση (του θανάτου) ερωτεύονται, τσακώνονται, παίρνουν μάτι, παίρνονται, βρίζονται, χαϊδεύονται, βρίζονται, βιάζονται, σκοτώνονται και κλέβουν σκυλιά για να τα πουλήσουν σε φαστφουντάδικο. Στα διαλείμματα πλακώνονται κι οι Aμερικάνοι, πίνοντας κόκα κόλα κι LSD.Φολκλορικού ενδιαφέροντος και περιορισμένης αφηγηματικής υποστήριξης ιστορία μίσους σε κοινωνία στριμωγμένη σε κύκλο αυτοκαταστροφικότητας και φαγωμάρας απ' την κακουχία της κατοχής, ένα απ' τα λιγότερο προβεβλημένα έργα του Kim Ki-Duk (που ξέθαψε η ντόπια διανομή μπας κι αναβιώσει την λατρεία που είχε ξεσπάσει πριν μερικά χρόνια για τον Κορεάτη στην Αθήνα), λέει απ' το πρώτο μισάωρο περίπου, όσα έχει να πει για τους ανθρώπους που έχουν ξεχάσει την αξία της ζωής γιατί τους έχουν στερήσει τη δική τους. Αν μετά έχεις την υπομονή να παρακολουθήσεις για μιάμιση ώρα την ποιητική επαναληπτικότητα του σκηνοθέτη που είναι ασυγκράτητος όσο ποτέ στη μιζέρια που πετάει στους ήρωές του, μπορεί μέσα στον απαράδεκτο ήχο, τη φτηνή φωτογραφία και την ανελέητα κουραστική ροή, να υποψιαστείς την τόσο προβεβλημένη σε άλλες ταινίες του ικανότητα στο να στήνει κάδρα που λένε περισσότερα απ' όσα κρύβουν οι σιωπές των ηρώων του. Η αδυναμία του στην τραβηγμένη τραγωδία είναι (ξανά) τόσο εκτυφλωτικά προφανής, όσο εκκωφαντικά άφαντη είναι η εφευρετικότητα στο να την διαχειριστεί, που τον φτάνει να ξεκάνει χαρακτήρες με συνοπτικές διαδικασίες. Για κακό όλων μας, αρχίζει να σκοτώνει όσους παίζουν ψιλοκαλά, αφήνοντας τους ερασιτεχνίζοντες να βασανίζονται βασανίζοντάς μας.

Το θεωρητικά μεγαλύτερο από τα αρκετά φετινά οσκαρικά χαρτιά της Focus αποκαλύφτηκε, και αυτό μετά το Lust, Caution (2007) σχετικά περίεργα, στο Amazon(!) όπου το ξετρύπωσε ο JoBlo.

Ένα φιλμ χωρίς ιδιαίτερα χλιδάτη παραγωγή, ούτε τρανταχτά ονόματα στο καστ (παρά το συνηθισμένο, σε τέτοιες περιπτώσεις, γαϊτανάκι υποψηφιοτήτων και βραβείων) παίζει από τον Μάρτη στα φαβορί λοιπόν. Και ο λόγος είναι απλά ότι έχει ολοκληρωθεί, έχει προβληθεί και έχει προγραμματιστεί φιλόδοξα, πράγματα ιδιαίτερα σημαντικά σε ένα χορό σπεκουλαρίσματος. Αν προσθέσεις ότι είναι χαρακτηριστικά απολίτικο και ελαφρόγδουπο σε μια χρονιά γεμάτη.. καυτά ερωτήματα, βλέπεις να αυξάνονται οι πιθανότητες να ξεχωρίσει, με αντίστοιχη μείωση των προσδοκιών απόδοσης (i.e. μάλλον θα περιοριστεί σε υποψηφιότητες, αφού τα βραβεία αναγκαστικά θα πρέπει να έχουν θέση) που ενισχύεται από την αδιαφορία για χρυσάφι των πρωταγωνιστών του (Joaquin Phoenix, Jennifer Connelly), και σαν ειδικός πια μπορείς να αρχίσεις να ποντάρεις κι εσύ.

Το αγροτικό του στα κοινωνικοπολιτικά το έχει κάνει και με το παραπάνω ο Terry George, σκηνοθέτης του Hotel Rwanda (2004) και σεναριογράφος του Εις το Όνομα του Πατρός (1993), που έχει βάλει κι εδώ, όπως συνηθίζει, το χεράκι του στη διασκευή του ομώνυμου βιβλίου του John Burnham Schwartz από τον ίδιο (τον συγγραφέα). Διασκευή που είχε κινήσει το ενδιαφέρον διάφορων χρυσοθύρων αν το πιστεύεις, παρά την αναμενόμενη τραχιά, ντοκιμενταρίστικη εικόνα που.. δεν απογοήτευσε (τις προσδοκίες) όπως βλέπεις.

Τις πιθανότητες αξιοπρέπειας για φέτος του Marc Forster πάτησε διθυραμβικά με ανάλογη ασυγκράτητη φανφάρα στη φωνή του εκφωνητή, το τιζεροτρέιλερ του The Kite Runner (2007) που κυκλοφόρησε νωρίτερα στο Yahoo! Movies, λίγες ώρες μετά τη διάθεση της αφίσας από τους φίλους μας του Rotten Tomatoes. Δυστυχώς δε πάτησε οριστικά ολόκληρη την καριέρα του πιο επίπεδου δηθενιάρη σκηνοθέτη των τελευταίων χρόνων, αφού (αυτός) έχει εξασφαλίσει γυρίσματα και για τον 22ο Bond μέσα σε φήμες ότι θα τον γυρίσει στις "χρυσές" εποχές του Roger Moore.

Μετά την παρένθεση του ψιλοχωνέψιμου κόντρα στις προσπάθειές του Stranger Than Fiction (2006), o Forster συνεργάζεται και πάλι με τον σεναριογράφο David Benioff όπως και στο απύθμενο Stay (2005), για να κάνουν κάτι που πασάρεται με την υπερσυνεπή προβλεψιμότητα και την υπεργλυκερή αχρωματοψία του οσκαρικού Finding Neverland (2004). Και πολύ πιθανά να έχει και τη σεσημασμένη εθελοτυφλία του τελευταίου, αφού σκηνές βιασμού μικρών παιδιών και δημόσιου άγριου μαστουρώματος ενηλίκων μεταξύ άλλων, δεν ήταν ικανές να στερήσουν το Κατάλληλο-13 από την.. οικογενειακή ταινία, όπως βλέπεις και στην πράσινη μπάντα της αρχής του βίντεο. Σκηνές του βιβλίου Χαρταετοί Πάνω απ' την Πόλη του Khaled Hosseini δηλαδή, που αποτελεί και το πρώτο αφγανικό που μεταφράστηκε εκδόθηκε στα Αγγλικά λέει και σίγουρα είναι από τα πιο αγαπημένα, παγκόσμια, της δεκαετίας.

Πάντως ο συγγραφέας φέρεται ικανοποιημένος από την όχι και τόσο ακριβή μεταφορά, και οι πρώτες εντυπώσεις του κοινού έχουν καταγραφεί θετικές. Οπότε, βραβειακά τουλάχιστο, μην ετοιμάζεσαι να χορέψεις σε άλλη μια κηδεία του Γερμανού ακόμα, έστω κι αν δε φαίνεται (ίσα ίσα) κανένα λαμπρό ταλέντο στις έρημες σκηνές ικανό να σώσει οτιδήποτε από παρτίδα, αυτή τη φορά.

Με τη καλύτερη κωμωδία της χρονιάς, Με τη Πρώτη (2007), ανοίγει η UIP τη νέα κινηματογραφική σεζόν στην Ελλάδα την επόμενη Πέμπτη 16 Αυγούστου, φιλοδοξώντας μάλλον να επαναλάβει τον άθλο του Μονομάχου (2000) που στις αρχές της δεκαετίας και για ένα φεγγάρι είχε δείξει ότι μπορείς να κόβεις εισιτήρια στη χώρα του Δεκαπενταύγουστου ακόμα και τη βδομάδα του. Μια μέρα μετά το Knocked Up κατά τους Αμερικάνους, ανοίγει στη χώρα τους μια ταινία που φέρει φαρδιά πλατιά την υπογραφή του σκηνοθέτη του στη παραγωγή και του πρωταγωνιστή του στο σενάριο. Και όλα δείχνουν ότι το Superbad (2007) μπορεί να μαζέψει άπειρα δολάρια, έστω και για λογαριασμό τρίτων (αφού το R στο rating θα εξαναγκάσει, ως συνήθως, τη πιτσιρικαρία να βγάζει εισιτήριο για πιο κατάλληλες ταινίες και να μπουκάρει στα κρυφά) και να δημιουργήσει κληρονομιά τουλάχιστο αντίστοιχη του πρώτου American Pie (1999).

Ο Seth Rogen λοιπόν, ξεκίνησε να γράφει το σενάριο από τα 14 του μαζί με τον φίλο του Evan Goldberg, για να ανακαλύψουν τώρα αυτοί ότι οι ιστορίες με teenagers που ψάχνουν να γαμήσουν θα είναι πάντα ξεκαρδιστικές, και όλη η παρέα του Judd Apatow ότι η εποχή επιτέλους τους έφτασε και ότι κάναν εδώ και χρόνια βρίσκει πια μεγάλο κοινό που να το εκτιμάει. Εσύ που είσαι πάντα πιο μπροστά, σημείωσε ότι το κλιπ βγήκε στα γιουτούμπια, χωρίς να συμπεριλαμβάνεται στα επίσημα ή αυτά του press kit, οπότε είναι ή πολύ καλό στημένο viral ή πεταμένη σκηνή. Ή και τα δυο.

Όλες οι μεγάλες σκηνές με τα κανόνια, τις εκρήξεις, τα ελικόπτερα και τα κυνηγητά που λείπανε από τον πειραχτήρικο, περιέχονται στον μεγάλο προάγγελο των Λιονταριών για Αμνούς που κυκλοφόρησε στο Yahoo! Movies. Αλλά και πάλι η πρώτη παραγωγή της νέας United Artists εξακολουθεί να μη φαίνεται τόσο εντυπωσιακή όσο θα περίμενες.

Αυτή τη φορά δε σου σερβίρονται μόνο στιγμές κορύφωσης με δραματικές ατάκες που δεν έχεις ιδέα γιατί ακούγονται τόσο βαρύγδουπες. Και η εικόνα δεν έχει κοπεί (δεξιά αριστερά) σε 16:9, πλαταίνοντας έτσι την εντύπωση ότι ο Redford είχε κάνει γυρίσματα σε 4:3 χωρίς ασφάλειες και μετά δεν ήξερε τι να κόψει (πάνω κάτω). Όμως το μόνο που ενισχύεται είναι η αναμονή για ένα χαμηλών τόνων δράμα στο στιλ του σκηνοθέτη που πήρε όσκαρ με Συνηθισμένους Ανθρώπους (1980) απέναντι σε Οργισμένο Είδωλο (1980) (ή Μαινόμενο Ταύρο αυθεντικότερα), και η πιθανότητα ο Tom Cruise να μην εγκατέλειψε στα γυρίσματα το γραφείο με τη φωτογραφία του εξώφυλλο στο TIME. Το σίγουρο είναι ότι ο Redford έκανε και πάλι ατελείωτες επαναλήψεις μέχρι να πετύχει το αποτέλεσμα που ήθελε, ο πρωτοδευτεραγωνιστής του εξακολουθεί να είναι από τους μεγαλύτερους και σταθερότερους σταρ του Χόλιγουντ, και η ταινία δε θα πάει στο Τορόντο, προτιμώντας να φτιαχτεί ή να λυγίσει κατευθείαν στα ταμεία.

Σημείωσε ότι η παραγωγή δε χρεώνεται σε Cruise & Wagner αλλά στον σεναριογράφο Matthew Michael Carnahan (αδερφό του Joe) και τον Andrew Hauptman που είχαν ξεκινήσει πριν "δει" η UA υλικό με βραβειακές προεκτάσεις. Τις ίδιες προεκτάσεις ισχυρίζεται ότι είδε η Universal και στην άλλη φετινή ιστορία του Carnahan, το The Kingdom (2007), που έχει καθυστερήσει για Σεπτέμβρη και κυκλοφόρησε και 3ο τρέιλερ (που λέει και 3η ιστορία διαφορετική από τα άλλα δύο) στην Apple.

Κατ' εξαίρεση έκδοση (extraordinary rendition) είναι μια μορφή έκδοσης κατ' όνομα που εφαρμόζει η CIA από τη προηγούμενη δεκαετία για να μεταφέρει υπόπτους σε χώρες όπου χρησιμοποιούνται προηγμένες μέθοδοι ανάκρισης (ξερίζωμα νυχιών, καρφίτσωμα πεών, και λοιπά) χωρίς ξεπερασμένα κολλήματα σε νόμους, συνθήκες και δικαιώματα. Με αφορμή τη πρακτική, που στην Ευρώπη τουλάχιστο είναι πια ανοιχτά ανεπιθύμητη, γυρίστηκαν φέτος ένα ντοκιμαντέρ από το BBC και δυο ταινίες μυθοπλασίας, μια βρετανική και μια αμερικάνικη, με (αρχικά) τον ίδιο τίτλο, Rendition.

Στην αμερικάνικη εκδοχή, ένας Καναδός επιστήμονας Αιγυπτιακής καταγωγής, κατά τη διάρκεια επαγγελματικού ταξιδιού, προσκαλείται με χρήση όλων αυτών των κοινωνικών μεθόδων που σε καταϋποχρεώνουν (κουκούλα, χειροπέδες, και λοιπά) σε ταξιδάκι αναψυχής στο Κάιρο για τα περαιτέρω, ενώ η γυναίκα του προσπαθεί να βρει τι έγινε και ο επικεφαλής της διαδικασίας έχει τις αμφιβολίες του. Με πρωταγωνιστές Jake Gyllenhaal, Reese Witherspoon, Meryl Streep, Alan Arkin κι έναν άλλον που δεν είναι καν Academy Award® Nominee (οπότε δε τον αναφέρει το τρέιλερ), το φιλμ όχι μόνο φαίνεται, όπως βλέπεις, εξαιρετικά καλογυρισμένο αλλά και είναι, απ' ότι λέγεται. Σε βαθμό η Fox να έχει κλείσει, με βάση την απόδοσή του, τον σκηνοθέτη Gavin Hood, τιμημένο με όσκαρ για το Tsotsi (2005), να γυρίσει τον Wolverine (2009). Τώρα πόσο καλό είναι να γυρνάς superhero movie για την Fox, και ακόμα πιο κρίσιμα, πόσο έθαψε ή σιγούρεψε από τώρα τις οσκαρικές πιθανότητες της Witherspoon η πανηλίθια κραυγή της στο τέλος του βίντεο, θα τα δείξει ο χρόνος υποθέτω.

Η βασική ιστορία μοιάζει πολύ με αυτή του Maher Arar, Καναδού Συριακής καταγωγής που το 2002 τον απήγαγαν κι αυτόν από το αεροδρόμιο της Νέας Υόρκης και τον βασάνιζαν για ένα χρόνο στη Συρία, ενώ πρόσφατα η καναδική κυβέρνηση τον αποζημίωσε με $10 εκατομμύρια για τη συμμετοχή της στο φιάσκο. Το τρέιλερ βγήκε στο Moviefone.

Αρκετά πράγματα άλλαξαν από το Πάσχα που κυκλοφόρησε το teaser του remake από τον Rob Zombie της Νύχτας με τις Μάσκες (1978), και λιγότερο από ένα μήνα πριν βγει στις αίθουσες, όπως φαίνεται και στο trailer που κυκλοφόρησε χτες στο Yahoo! Movies, στον απόηχο κι αυτό του San Diego.

Μετά τις φασαρίες με την MPAA και το πρώτο κιτρινοκόρδελο βίντεο στην ιστορία, ο τόνος είναι πιο κλασικός προετοιμασίας διάθεσης, παρά μαχαίρας στα μούτρα σου. Μετά τις συγκρίσεις των φαν με.. άλλες μάσκες (βλ. Leatherface), ο σκηνοθέτης που αποδεδειγμένα παρατηρεί όλες τις αντιδράσεις του κοινού, άλλαξε τα χρωματικά φίλτρα σε πιο χρησιμοποιημένους μπλε αλλά και γκρι τόνους. Μετά τα πρώτα screenings και την εποχή των κηδειών του τρόμου, γίναν επαναληπτικά γυρίσματα, επίσημα επειδή οι αντιδράσεις ήταν θετικές και οι Weinsteins αποφάσισαν να χώσουν κι άλλο χρήμα για να γίνει το αποτέλεσμα καλύτερο χωρίς μεγάλες αλλαγές, κι αν πιστέψεις τις φήμες για να χυθεί πολύ περισσότερο αίμα στο πνεύμα των προηγούμενων ταινιών του Zombie. Τον τελευταίο, οι κολλημένοι θέλουν να τον κρατήσουν και για τις συνέχειες του ανανεωμένου franchise, πλέον.

Το 1985, ένα επαρχιωτόπουλο, με μόνη κληρονομιά από τον χρόνια πεθαμένο πατέρα του το πάθος για τα τρίβια και τη σειρά του BBC University Challenge, πάει στο Πανεπιστήμιο του Bristol να κάνει πραγματικότητα τα όνειρά του.Με περήφανη την υπογραφή της Playtone του Tom Hanks (και του My Big Fat Greek Wedding (2002)) σε παραγωγή με βρετανικότατο ωραιοποιημένο σπασικλάκικο θέμα, περιμένεις, από το τρέιλερ ακόμα, τη φωνή του Μαστοράκη να σου πουλάει τη κασετίνα με τις μεγαλύτερες επιτυχίες των 80s. Και κάπως έτσι εκτυλίσσεται όλη η ταινία, αποστειρώνοντας ολοκληρωτικά τη δεκαετία από βάτες και μαλλούρες μέχρι punk και goth, για να χωρέσει στο εξώφυλλο Wham! και Bananarama με Cure και Smiths (και κατηγοριοποίηση new wave). Αυτό που μένει, μετά τον ατμό και το αιθυλένιο, είναι η κατά φαντασία αυτοβιογραφία του David Nicholls, βασισμένη στη δημοφιλή ομώνυμη νουβέλα του από το 2003, που εμπνεύστηκε στις ατελείωτες ώρες της παιδικής του ηλικίας μπροστά στην τηλεόραση ονειρευόμενος από τη μια ότι ξέρει όλες τις απαντήσεις στα nerdy τηλεπαιχνίδια και από την άλλη ότι οι λαχταριστές ξανθιές καριερίστριες και μελαχρινές επαναστάτριες συμμαθήτριές του είναι στα πόδια του (κι ας του ρίχνουν και καμιά δεκαριά πόντους εκτός των άλλων). Οι ερμηνείες μοιάζουν εξίσου ατελείωτα προβαρισμένες (στην παιδική ηλικία) σε κλισέ πρότυπα ή μπορεί και να είναι αυθεντικά καλές, κρίνοντας από τα ονόματα. Παρόμοια υποψία αφήνει και το σύνολο, σε κάποιες αναλαμπές προς το τέλος, που πνίγονται γρήγορα στη στερεοτυπία και τη καταναγκαστική νοσταλγία.

Ο Πρωτάρης της Χρονιάς (2006) παραδόξως υμνήθηκε στις κριτικές και το ίδιο αναπάντεχα πάτωσε στα ταμεία. Και είναι από αυτές τις ταινίες που βλέπεις αν δεν έχεις τίποτα καλύτερο να κάνεις.

Εφτά ιστορίες, μια ηλιόλουστη μέρα, στο Hampstead Heath.Ιστορίες που όπως καταλαβαίνεις είναι περισσότερο φυσικής φύσης, σε τοποθεσία που καταφεύγουν, όπως και σε κάθε άλλη παρόμοια, διάφορα ζευγάρια. Και φευγαλέα έχουν κάποιο ενδιαφέρον αλλά γενικά είναι προκλητικά κακογραμμένες (για παράδειγμα γκέι ντούο συζητάει πρώτα να υιοθετήσει παιδί και μετά με την ευκαιρία αναρωτιέται πόσα βγάζει ο καθένας του) όσο αυθάδικα γυρισμένες. Σχετικά άγνωστος σκηνοθέτης με σχετικά άγνωστο σεναριογράφο πείθουν ένα κάρο ονόματα να πεταχτούν μέχρι το πάρκο, για μια φτωχή παραγωγή που στήθηκε στα πεταχτά να τους συμπεριλάβει. Και όλοι κάτι ψιλοκερδίζουν, εκτός από σένα που χάνεις το χρόνο σου.

Τι κάνεις όταν πέντε gay φαντάσματα που φοράνε παντελόνια καμπάνα και πλατφόρμες, χορεύουν στους ρυθμούς των Boney M και έχουν στοιχειώσει το υπόγειο του σπιτιού σου;Εσύ, καταρχήν, πας τοίχο τοίχο, ενώ η γυναίκα σου σε χωρίζει, το αφεντικό σου σε απολύει, οι φίλοι σου σε περνάνε για τρελό όσο ένας πρωτοεμφανιζόμενος Γάλλος σκηνοθέτης προσπαθεί να βγάλει γέλιο. Not even close. Το Poltergay (2006) είναι κωμωδία όσο η Μασσαλιώτιδα είναι disco hit.

Στον απόηχο της Comicon, μια από τις ιστορίες επιτυχίας της ανέβασε στην επίσημη σελίδα της ένα από αυτά τα βίντεο με την κόκκινη κορδέλα που κοντεύει να γίνει αντίστοιχη του μεγάλου προειδοποιητικού UNRATED στα ντιβιντιά (βλ. για το μόνο που προειδοποιείσαι με σιγουριά είναι ότι προσπαθούν να σου τραβήξουν τη προσοχή). Κάπως έτσι και η φιλόδοξη προσπάθεια του κάποιου Michael Davis, με ένα σενάριο που ξεκινάει στη μέση πιστολιδιού και δε προλαβαίνει να ασχοληθεί με τιποτάλλο, στόχο να γίνει το φιλμ των ονειρώξεων του John Woo, και πρωταγωνιστές τα πιο cool άτομα στον κινηματογραφικό πλανήτη (τώρα που ο Christopher Walken έχει γίνει μαϊντανός), έχει περάσει ακόμα και από παρουσιάσεις προγράμματος ελληνικής διανομής.. από πέρσι, ατελείωτα screenings και recuts, και επαναληπτικά γυρίσματα μέχρι και πριν 3-4 μήνες, για να καταφέρει να προκαλέσει ενδιαφέρον.

Οι αντιδράσεις από το San Diego όπου το φιλμ προβλήθηκε φυσικά ολόκληρο (και πιθανά σε μια μορφή κοντά σε αυτή που θα κυκλοφορήσει στις αίθουσες) ήταν από θετικές μέχρι διθυραμβικές, πράγμα σπάνιο μετά από τόσα κύματα αλλά αναμενόμενο από την άποψη ότι τελευταία λείπουν ταινίες τύπου Crank (2006) και Smokin' Aces (2007) και περισσεύουν ατάκες τύπου "Yipee-ki-yay, παλιοχάκερς". Oπότε αν (σε ρητορική υπόθεση) φτιάχτηκες από τον Clive Owen να κάνει τον Max Payne on steroids, τον Paul Giamatti να ξερνοβολλάει κραδαίνοντας μπιστόλες μανιακά ατάκες στιλ "guns don't kill people.. but they sure help", και τη Monica Bellucci να κάνει την Dairy Queen που.. εξυπηρετεί άτομα με μητρικά και θηλαστικά φετίχ, ετοιμάσου για το action movie της χρονιάς.