Μετά τις φωτογραφίες της Αντζελίνας από τα γυρίσματα στην Πράγα σε διάφορα συμπλέγματα με μια κόκκινη Dodge Viper που βγήκαν τον Αύγουστο, και τις φωτογραφίες της Αντζελίνας από το φιλμ σε διάφορα συμπλέγματα με τα μάτια σου που βγήκαν το σαββατοκύριακο, κυκλοφόρησε τα ξημερώματα και το trailer της Αντζελίνας του Wanted (2007) για να ολοκληρώσει(ς).

Το φιλμ που φιλοδοξεί να επαναλάβει κάπως τα κατορθώματα των 300 (2007) ανοίγοντας την Άνοιξη, με "σκληρό" rating και απευθυνόμενο στο ίδιο κοινό, είναι κι αυτό βασισμένο σε κόμικ, το ομώνυμο του Mark Millar. Βασισμένο κατ' όνομα ακριβέστερα, αφού ο.. θρύλος λέει ότι γράφονταν σχεδόν παράλληλα από την αρχή, με κοινή αναφορά το πρώτο τεύχος. Και ξαναγράφτηκε στη συνέχεια στα μέτρα της (το μάντεψες) Αντζελίνας που ανέλαβε ρόλο δευτεροπρωταγωνίστριας, με λίγο χρόνο στα γυρίσματα και πολύ στην προβολή. Η αρχική σύλληψη του Millar είχε κέντρο έναν υπερκακούργο εκτελεστή με στοιχεία από Eminem, και δορυφόρο-μέντορα κάτι σε Halle Berry ως Catwoman (2004), σε ένα σύμπαν όπου οι υπερήρωες ήταν όλοι νεκροί και κατοικούνταν από αναφορές σε άλλους, κόμικ και μη, χαρακτήρες. Αλλά στο δρόμο της μεταφοράς προέκυψε ότι βλέπεις, για λόγους που μπορείς εύκολα να καταλάβεις (για παράδειγμα, οι υπερ- καταστάσεις θέλανε και υπερ- προϋπολογισμό, η Χάλι έχει συνδεθεί ήδη με αρκετές υπερ- ηρωίδες, και ο Marshall Bruce Mathers III υπερ- αρνήθηκε να συμμετέχει). Όμως τελικά για όλα φταίει, σύμφωνα με όλους, η (yep) Αντζελίνα και ότι απαίτησε.

Η παραγωγή της Universal εξαργυρώνει και όλες τις δάφνες που μάζευε ο Κοζάκος σκηνοθέτης Timur Bekmambetov στη Ρωσία σε απομιμήσεις μπλοκμπαστεριών στιλ Dnevnoy Dozor (2006) και ο Σκωτσέζος James McAvoy στην Αγγλία σε δράματα εποχής στιλ Becoming Jane (2007). Και το αποτέλεσμα είναι ο (ημιτελής ίσως) αχταρμάς που βλέπεις, με ίσες πιθανότητες να βρει γι' αυτόν ακριβώς το λόγο μεγάλο κοινό ή να συναντήσει παγερή αδιαφορία. Με άλλα λόγια, όλα εξαρτιόνται από την Αντζελίνα.

Απ' την αποκλειστικά ιντερνετική πλέον εκδοχή του, έβγαλε προχτές το Premiere την 18η Power List του, με τους 50 πιο ισχυρούς ανθρώπους του Hollywood, δίνοντας στους Έλληνες έναν λόγο κατάτι καλύτερο απ' το El Greco (2007) να περηφανεύονται για την καταγωγή τους, ανεβάζοντας στην πρώτη (απ' την τρίτη περσινή) θέση, το διευθυντικό δίδυμο της Fox, Tom Rothman, και Jim Gianopulos.
Παίρνοντας την πρωτιά απ' την Disney/Pixar, η Fox έστειλε την περσινή δεύτερη Warner στην τέταρτη θέση μιας πεντάδας που γέμισε με μικρομετακινήσεις προεδροδιευθυντάδων, και την είσοδο φέτος της Sony και της Universal, αντί για την περσινή διπλή παρουσία της Disney με την Buena Vista και του Steven Spielberg ως μόνου creative talent. Με δύο θέσεις μείον, ο Spielberg έμεινε στο #6, μακράν μπροστά από τον αμέσως επόμενο σκηνοθέτη, ο οποίος τυχαίνει να είναι ο πιο δυνατός πρωτοεμφανιζόμενος της λίστας, και συγχρόνως αυτός με τη μεγαλύτερη ανοδική πορεία της χρονιάς. Ο Judd Apatow, με τα σερί των 40 Year Old Virgin (2005), Knocked Up (2007) και Superbad (2007), μπήκε κατευθείαν στο #13, στη θέση δηλαδή που ήταν στην περσινή κατάταξη ο ισχυρότερος ηθοποιός του 2006, Tom Cruise.

Ο οποίος Cruise, βρέθηκε στην #20, χάνοντας εκτός από επτά θέσεις στη συνολική λίστα και τα λογικά του την πρωτιά των ηθοποιών, άλλες τέσσερις στην κατάταξη των συναδέλφων του, με τον Tom Hanks (#18), τον Brad Pitt (#15) και τον Johnny Depp (#14), να δείχνουν τον δρόμο προς τον προαναγγελθέντα ισχυρότερο ηθοποιό του πλανήτη και #9 στη γενική κατάταξη, τον έτοιμο για θρυλοποίηση Will Smith. Εντός εικοσάδας έμεινε ο προπέρσινος #1, περσινός #11 και φετινός εξαφανισμένος Peter Jackson στο #19, ενώ για άρωμα γυναίκας, πρέπει να χώσεις τη μύτη σου μέχρι το #32 για να βρεις την Angelina Jolie, με τις Julia Roberts (#37), Reese Witherspoon (#38) και Jodie Foster (#45), να συμπληρώνουν την τετράδα μόλις γυναικών ηθοποιών στη συνολική λίστα, που πέρα απ' τους συνήθεις υπόπτους, φέτος υποδέχεται μετά τιμών τελευταίας και προτελευταίας θέσης, τις αποκαλύψεις της χρονιάς, ψάρακες Shia LaBeouf (#50) και Sacha Baron Coen (#49).

Για τουλάχιστο το μισό της δεκάχρονης διάρκειας του sitcom του, ο Jerry Seinfeld ήταν με διαφορά ο πιο αγαπημένος και ακριβοπληρωμένος διασημότητος της Αμερικής. Αλλά αντί να περάσει στη συνέχεια στη μεγάλη οθόνη όπως κάναν φτωχότεροι σε όλα συνάδελφοί του, προτίμησε να ψιλοαράξει και να ξαναγυρίσει στις περιοδείες και τη stand up comedy. Δέκα χρόνια μετά, κι ενώ οι περιφερειακές επαναλήψεις του Seinfeld είναι ακόμα πιο δημοφιλείς από τις περισσότερες τρέχουσες σειρές στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού, έχει κάνει εκεί τηλεοπτική κατάληψη και ζωντανά, προωθώντας την πρώτη του μη εμφάνιση στο πανί, το Bee Movie (2007), το νέο κινούμενο της Dreamworks όπου είναι συνσεναριογράφος, συμπαραγωγός, και η φωνή του μέλισσου που βγαίνει από την κυψέλη, πιάνει φιλίες με μια ανθοπώλισσα και μηνύει την ανθρωπότητα για την εκμετάλλευση του είδους του και του μελιού του.

Ο συνδυασμός εξωγήινης επαγγελματικότητας του Seinfeld και αντίστοιχης ικανότητας της Dreamworks να μετατρέπει τις παραγωγές της σε χρυσωρυχεία στα ταμεία έχει δώσει μέχρι τώρα, επιπλέον, δυο teaser (#1, #2) με ζωντανή δράση και εμφανίσεις του Chris Rock (μέλος του all star cast) και του Steven Spielberg (που έπεισε τον ζάπλουτο κωμικό να κάνει και κάτι κινηματογραφικό), εντυπωσιακά ακροβατικά στις Κάνες, ένα κλιπάκι για την Dolby, και δυο trailer που προβάλλουν το animation και την ιστορία. Εκτεταμένη εκδοχή του πρώτου (trailer) μπορείς να πεις και το εξαμινίτικο κλιπάκι με την πρώτη έξοδο του μέλισσου με το μοντέρνο πουλόβερ από την κυψέλη που κυκλοφόρησε ξημερώματα στο Yahoo! Movies. Και αυτό που μπορείς να πεις με σχετική σιγουριά είναι ότι αρκετοί ακόμα δε χώνεψαν ότι η διάρκεια θα είναι όλη κινούμενη (μάλλον επειδή δε φαίνεται και τόσο άσχημη ιδέα τελικά) και η ταινία θα επαναλάβει, απέναντι στο American Gangster (2007) την ερχόμενη βδομάδα, την περσινή ταμειακή γιγαντομαχία Happy Feet (2006) και Casino Royale (2006). Σύμφωνα με το tracking που τις φέρνει και τις δυο πάνω από τα $40 μύρια, και για το πρώτο weekend τουλάχιστο.

Ημερολόγιο ανήλικης που πεθαίνει γεννώντας, οδηγεί μαία σε δίκτυα εμπορίας λευκής σαρκός και κατά συρροή βιασμών, και θεατή στο κέντρο του Λονδρέζικου κλάδου της Ρωσικής Μαφίας.Συνεπής στη θεματική των μεταμορφώσεων, ο Cronenberg μεταμορφώνει (εκτός των άλλων) ένα ρουτινιάρικο γκανγκστερικό θρίλερ, σε μια υποβλητική κάθοδο στην συναρπαστικά σκοτεινή και ύποπτη ψυχή ενός χαρακτήρα διφορούμενου, που περιφέρει με ρώσικη φονική υπερηφάνεια, το λιγομίλητο, μυώδες, κατασημαδεμένο με μελάνια και λάμες σαρκίο του, σε ένα κομμάτι του Λονδίνου λίγο πιο ομιχλώδες απ' τα υπόλοιπα. Από τις αψεγάδιαστες ερμηνείες (κυρίως του ανδρικού πρωταγωνιστικού διδύμου), το καλοκουρδισμένο σενάριο και την ζυγισμένη υπόκρουση του Howard Shore, μέχρι τη μεθυστικά μετρημένη, αλλά ασυμβίβαστα τολμηρή όταν χρειάζεται κι έτοιμη να δώσει σκηνές ανθολογίας σκηνοθεσία του Cronenberg, το Eastern Promises λειτουργεί στην τρίχα ως το καλύτερο μεσαίου βεληνεκούς θριλερόδραμα που μπορείς να πετύχεις στη μεγάλη οθόνη εδώ και πολύ καιρό. Ακόμα κι αν σου φανεί λίγο βιαστικό το μάζεμα στο τέλος κι υποβιβαστικό των προσδοκιών που μπορεί να είχες μπαίνοντας (σε ταινία του Cronenberg), σε κάνει να επαναπροσδιορίζεις τις προσδοκίες σου για όλες τις υπόλοιπες μετρίου βεληνεκούς που έχεις δει μέχρι τότε, ρίχνοντάς 'τες δυο σκάλες πιο κάτω. Και σε κάνει να εκτιμάς τις ικανότητες και τις δυνατότητες ενός πραγματικού βιρτουόζου, με πλήρη επίγνωση της τέχνης του, ακόμη και σε κάτι φαινομενικά απλό, όπως ένα ενήλικο θρίλερ παρασκευοαπογευματιάτικου χαλαρώματος. Μακάρι όλα τους να ήταν τόσο καλά.

Ραδιοπαρουσιάστρια πέφτει θύμα επίθεσης σε πάρκο. Ο αγαπημένος της είναι νεκρός, η ίδια μετά βίας ζωντανή, και ο σκύλος της κλεμμένος. Τι άλλο χρειάζεται για να πάρει το νόμο στα χέρια της, ε?Κατά βάση.. βασικό θρίλερ εκδίκησης, τόσο παλιό όσο οι πεντέξι έξοδοι στοιβάγματος πτωμάτων του Εκτελεστή της Νύχτας στα 70s που οδήγησαν σε ατελείωτες μιμήσεις στα 80s, το νέο όχημα της Jodie Foster σώζεται κυρίως χάρη στη παρουσία της στο 99% των καρέ του φιλμ (το 1% είναι τα βυζάκια της αντικαταστάτριάς της στη σχετική σκηνή) και τον εξαιρετικό επαγγελματισμό του συμπρωταγωνιστή της και του σκηνοθέτη της. Όχι ότι δε διακρίνεις κι εδώ, όπως και στα Nanny Diaries (2007) αυτής της βδομάδας, μια σχιζοφρένεια στη στόχευση κοινού, με όλους πλην των (αλλιώς μαθημένων) σεναριογράφων να κάνουν ότι περνάει από το χέρι τους για να δώσουν μια κάποια εγκεφαλική διαστροφή στην ιστορία, να θολώσουν τη διαχωριστική γραμμή καλού κακού και να μελετήσουν τους χαρακτήρες πίσω από τις πράξεις. Η Foster ολοκληρώνει ένα μεγάλο κύκλο που ξεκίνησε από ρόλο περίπου θύματος στον περίπου παρόμοιο Ταξιτζή (1976) για να φτάσει σε ρόλο θύτη φυσικά, και εγκαταλείπει σχεδόν μέχρι και την συριχτή προφορά της (και λιγάκι και τον λεσβιο- ανδρογυνισμό της) για να παρουσιάσει πειστικά τρεις διαφορετικές περσόνες (μια πριν το νοσοκομείο και μια διχασμένη μετά). Και ο Neil Jordan την εκμεταλλεύεται στο έπακρο, στήνοντάς την εύθραυστη στα πλάνα μιας Νέας Υόρκης που την ακολουθεί στη κόλαση, και γυρνώντας την κάμερα σε γερμανικές γωνίες όπου χρειάζεται να ενισχύσει τις εκφράσεις της. Χωρίς να ξεχνάει να σου παρουσιάσει τους σκοτωμούς όπως, ωμά τρεμουλιαστά χαμένα, θα τους βίωνε αντί να ικανοποιεί τις πορνορεβανσιστικές σου ανάγκες μεγαλύνοντάς τους.

Στα σύνορα της βικτοριανής Αγγλίας με το μαγικό βασίλειο του Stronghold νεαρός υπόσχεται να τα διασχίσει για να φέρει στην αγαπημένη του πεφταστέρι. Αλλά το τελευταίο έχει γυναικεία μορφή και ξυπνάει παντός είδους επιθυμίες σε κακές μάγισσες, πρίγκιπες διαδόχους και gay συνεφοπειρατές.Ιδιοσυγκρασιακό παραμύθι παλιάς κοπής, από αυτά που πια θεωρούνται σπλατεριές για μικρά παιδιά, η Αστερόσκονη (2007) του Neil Gaiman φιλοδοξούσε να γίνει η πρώτη κινηματογραφική μεταφορά έργου του που δε θα ξένιζε το μεγάλο κοινό και θα έλεγε Τρελές Ιστορίες Έρωτα και Φαντασίας (1987) στη γενιά των ζίρος. Αλλά τελικά έγινε μια περίεργη ιστορία επιτυχημένης αποτυχίας που από το καλοκαίρι ψάχνει σε όλο τον πλανήτη να βρει ταυτότητα στα μάτια του θεατή που θα ξεχωρίζει στην πλατεία από το χαμένο βλέμμα και το μόνιμο εκστασιασμένο χαμόγελό του.

Η μεταφορά έγινε υπό την επίβλεψη του Gaiman διατηρώντας την ταυτότητα πολίτη της Παραμυθοχώρας που περηφανεύεται να ξεχωρίζει από τους γείτονές του της Φαντασίας επειδή στη πατρίδα του οτιδήποτε μπορεί να συμβεί χωρίς εξήγηση και χωρίς να υπακούει σε φευγάτους αλλά καθορισμένους κανόνες. Και αρκετά από τα οπτικά στοιβάγματα του Charles Vess στο κόμικ διατηρήθηκαν και από τον Vaughn στην επίβλεψη σκηνών υπερφορτωμένων για να σε πείσουν ότι κρύβουν πολλά περισσότερα απ' όσα προλαβαίνουν να πουν οι διάλογοι. Αλλά αρκετές από τις υπερβολές του αρχικού υλικού, που κάπου το ξεχώριζαν στην δεδομένα δυσδιάκριτη ανανέωση χώρου με αιώνες παρελθόντος, χάθηκαν στο δρόμο (περισσότερο για λόγους προϋπολογισμού) και αντικαταστάθηκαν από κοινά υπερβολικές που, εκτός από το campy του θεάματος του De Niro με φουστάνια να κανκανίζει, δε προσφέρουν και πολλά πέρα από βιασμένα κωμικά διαλείμματα. Το ίδιο βιασμένοι φαίνονται και οι από μηχανής θεοί που σκάνε στη μέση της σκηνής συνεχώς και σα να τους σπρώξαν προτού δεθούν με το σκοινί ασφαλείας. Και το ασυνεπές στιλ του σκηνοθέτη σε κάθε ενότητα, το υπερεπικό soundtrack που καλπάζει ακόμα και όταν οι πρωταγωνιστές κοιμούνται, και η πολύ μεγάλη και πολύ άσχημη για ενσαρκωμένη αστρούλα Claire Danes (που επιπλέον σε πήζει στη διαφορετική γκριμάτσα για κάθε φθόγγο κάθε λέξης που προφέρει, για να αναπληρώσει) μπορούν να έχουν τελικά απήχηση μόνο σε κοινό με λίγες απαιτήσεις.

Η ζωή επιζώντος απ' τη σφαγή του Δίστομου, απ' τα δύσκολα παιδικά χρόνια μέχρι σήμερα, κι ο αγώνας του κατά του γερμανικού κράτους που αρνείται να αναγνωρίσει το έγκλημα πολέμου.Ανασφαλές για το αν πρέπει ή όχι να ξεστρατίσει απ' το κεντρικό βιογραφικό μοτίβο για να προσεγγίσει ευρύτερα και πιο καθολικού ενδιαφέροντος ζητήματα, το υποψήφιο καλύτερο ντοκιμαντέρ της περασμένης χρονιάς στην Ελβετία, εξελίσσεται σε άνισο πορτρέτο ενός ανθρώπου που μπορεί να σε εμπνεύσει με την πορεία του, την επιμονή, το κουράγιο και την αποφασιστικότητά του, αλλά δεν δικαιολογεί ούτε την τραβηγμένη διάρκεια, ούτε την ατολμία της ταινίας να ακολουθήσει μερικά νήματα που θα μπορούσαν να ρίξουν άπλετο φως στους λόγους και τα αίτια που διαμόρφωσαν το δικό του δρόμο και το τοπίο στο οποίο χαράχτηκε. Δίνει ωστόσο, αν και σαν παράπλευρο αποτέλεσμα, μερικές χαρακτηριστικές εικόνες της φονικής παράνοιας που έπρεπε να ανεχτούν οι Έλληνες την περίοδο της γερμανικής κατοχής, ιδίως μέσα απ' τις γλαφυρές περιγραφές του Μίκη Θεοδωράκη, και τον ανακουφιστικά ελληνικό σαρκασμό με τον οποίο τις ποτίζει.

Πιγκουινάκι με όνειρα και φιλοδοξίες, μεταφέρεται απ' το παγωμένο του ψαροχώρι σε ειδυλλιακό νησί, για να δείξει στις παραλίες του τις ικανότητές του στο σερφ.Μακριά απ' το σκηνοθετικό εύρος και τη μαεστρία του Happy Feet (2006), ή τον συναισθηματικό πλούτο που ξεχωρίζει το animated σιτάρι απ' το άχυρο, το Surf's Up της Sony είναι ένα περιορισμένων δυνατοτήτων κινούμενο, που κάνει αυτό ακριβώς που υπόσχεται, χωρίς πολλά-πολλά: διασκεδαστικό για παιδικό, χωρίς φινέτσα στο σχεδιαστικό, με το χαριτωμένο εύρημα της ντοκιμαντερίστικης προσέγγισης του ήρωα στη σκηνοθεσία, στήνει διαδικαστικά το στόρι του, το εμπλουτίζει με μερικά εμπνευσμένα gags εδώ κι εκεί, κοτσάρει και ηθικά διδάγματα περί φιλίας κι επιμονής, και ρίχνει και το απαραίτητο ρομάντζο ως το κορυφαίο των ανθρώπινων στοιχείων που πασχίζουν οι animators να κολλήσουν στα γουτσουγούτσικα ζωάκια τους για να μην πάει χαμένο το ζάχαρο που σου ανεβάζουν, κι από 'δω παν κι άλλοι. Το γιατί ξέμεινε η ταινία να βγει στα πρωτοβρόχια, το αφήνω στην κρίση σου.

Απόφοιτη κολεγίου συναντά μια μέρα στο πάρκο δουλειά νταντάς για πλούσια νεοϋορκέζικη οικογένεια.Το έγκλημα μιας νταντάς είναι να γαντζωθεί συναισθηματικά με το παιδί που φροντίζει, όπως φιλοδοξεί να σου μάθει με τη βραχνή φωνούλα της η Scarlett. Και το έγκλημα μιας δημιουργικής ομάδας είναι να θέλει κάνει mainstream ταινία ένα βιβλίο που συνοψίζει σε στερεότυπα την εμπειρία δύο νταντάδων από τις πλουσιογειτονιές του Manhattan, όπως σου μαθαίνουν με τη βαρύτονη φωνάρα τους οι Μάσες. Αυτό λοιπόν που βλέπεις σε κάθε πάνινη σελίδα των Ημερολογίων δεν είναι ο κώλος της πιο αφράτης πιτσιρίκας σταρ όπως σε αφήνει να ελπίζεις η προώθηση, ούτε ο πιο κώλαρος της Alicia Keys όπως σε αφήνει να ελπίζεις η φαντασία σου. Αλλά το ντουέτο του επιτυχημένα περιθωριακού American Splendor (2003) να κοντράρεται με τους παραγωγούς των πιο φιλόδοξα αποτυχημένων και των πιο αποτυχημένα προωθημένων φιλόδοξων προσπαθειών των τελευταίων χρόνων στην Αμερική. Έτσι αυτό που θα μπορούσε να είναι η αιχμή της ταινίας, η περιγραφή του τυπικού δείγματος εκ των έσω στο στιλ του Thank You for Smoking (2005) για παράδειγμα, αμβλύνεται σε βαθμό να μη μπορεί να σφάξει ούτε καρδιά μαρουλιού προσπαθώντας να γίνει το this year's Devil Wears Prada (2006). Και αυτό που παραδίνουν οι Springer Berman & Pulcini στη διανομή των Weinstein είναι εγκληματικά φορμουλαϊκοί χαρακτήρες που ουσιαστικά δεν έρχονται από πουθενά και δε πάνε πουθενά (με αποτέλεσμα να ξεχωρίζει σα τη μύγα στο γάλα η μαύρη Alicia με τη... ζωή) και από πάνω χολιγουντιοποιούνται (βλ. αμετανόητες σκύλες μετανοούν για ψύλλου πήδημα), ένα κάρο "έξυπνες" εκβιασμένα εμβόλιμες πολιτιστικές αναφορές που δε πιάνει κανένας και δε χρησιμεύουν σε τίποτα (ξαφνικά εμφανίζεται μια ομπρέλα και πετάει η νταντά στο πουθενά), απαράδεκτα μέσου όρου ενδυματολογικές επιλογές, και ένα απόλυτο συναισθηματικό κενό που το κάνει κενότερο η φυσικά κακή ψυχρή κι αχώνευτη Laura Linney σε ταιριαστό ρόλο (σκύλας που λέγαμε).

Τίποτα δεν έγινε με τον τρόπο που έπρεπε να γίνει, και από σήμερα υπάρχουν δύο trailer να σου το διευκρινίσουν, και να σου εξηγήσουν γιατί ο Will Smith σε πέντε χρόνια θα είναι ο τελευταίος άνθρωπος στον πλανήτη (όχι, δεν είναι οικολογικό το μήνυμα, νομίζω), και να σε προετοιμάσουν για τη συντροφιά που θα βρει, μετά από τρία χρόνια μοναξιάς σε μια ανακουφιστικά άδεια Νέα Υόρκη, όπου λιοντάρια κυνηγάνε ελάφια στις λεωφόρους και καλαμπόκια θεριεύουν στα πάρκα.

Λειτουργώντας σχεδόν σαν teaser του αμερικάνικου trailer, το διεθνές που έκανε πρώτο πρεμιέρα, αναμασάει σε αλλιώτικη σειρά αυτά που είχες δει στο πρώτο teaser στις αρχές του καλοκαιριού, και είναι λίγο τσιγκούνικο στα φωτοφοβικά πλάσματα με την βαριάς μορφής ξηροδερμία που θα πρέπει να προικίσει με την ανοσία του στην ιδιάζουσα πανούκλα ο Will Smith, δίνοντας περισσότερο βάρος στο δυνατό premise και την αναγνωρισιμότητα του πρωταγωνιστή και την κακή συνήθεια των Ευρωπαίων να διαβάζουν βιβλία (και άρα να έχουν ίσως υπόψιν τους και το συγκεκριμένο). Λίγο αργότερα ξεμύτισε στο IGN, και σε υψηλές ποιότητες στο MySpace της ταινίας, η αμερικάνικη εκδοχή, με περισσότερο στήσιμο, πληρέστερη γκάμα συναισθημάτων, πιο χορταστικές ποσότητες βαμπιροειδών, μερικές εκρήξεις και αυτούς τους πολύ εξυπηρετικούς μεσότιτλους που σε βάζουν σε μια σειρά αν δεν ξέρεις το βιβλίο και δεν θες να μάθεις. Και βέβαια το θέμα του Clint Mansell για το The Fountain (2007), που προφανώς έχει αρχίσει να αντικαθιστά το θέμα του Clint Mansell για το Requiem for a Dream (2000) στα trailer.

Η ταινία θ' ανοίξει στην Αμερική στα μέσα του Δεκέμβρη, σε στρατηγική ημερομηνία δηλαδή για να γράψει το θρύλο της ψηλά στις γιορτινές εισπράξεις, με το βοήθημα του ανοίγματος και σε IMAX και το έξτρα μπόνους ενός φημολογούμενου μοντάζ γνωριμίας με τον Joker του The Dark Knight (2008), που θα προηγείται της προβολής. Στην Ελλάδα πάλι, η Village έχει προλάβει το στρατηγικό άνοιγμα της πρωτοχρονιάς ανήμερα και το βοήθημα των σινεμάδων μέσα σε εμπορικά κέντρα ως γνωστόν, και από 'κει κι έπειτα, πολλά θα εξαρτηθούν και στις δυο χώρες απ' το τελικό rating της ταινίας, που μάλλον πάει για το ψιλοασφαλές PG-13, να κρατήσει τους βαμπιροφανς υπό έλεγχο, και να μη χάσει και την πιτσιρικαρία.

Μια μέρα πριν κυκλοφορήσει επίσημα, πετάχτηκε με σουφρωμένα χείλια, κρεμασμένα μάγουλα και ορμονωμένα σαγόνια, πίσω από τη πλάτη του διαδίχτυου, έτοιμο να του (ξαναματα)χαϊδέψει την καρωτίδα με μαχαίρα ισοπέδωσης ζούγκλας, το trailer του Rambo (2008). Αν έχεις παρακολουθήσει όλη την ιστορία εδώ, μαζί με καμιά κατοστή χιλιάδες άλλους, από τότε που βγήκε το production trailer, θα ξέρεις ότι και το Rambo και το 2008 αισθάνονταν μέχρι πολύ πρόσφατα τόσο σίγουρα όσο Βιρμανέζος στη μπούκα οπλοπολυβόλου που γράφει πάνω "κιμαδοκόφτης του Σταλόνε", και το κατά πάσα πιθανότητα greenband φιλμάκι (παρόλο που προορίζεται να ανοίγει το Saw IV (2007)) δεν έχει πολλά καινούρια να σου προσφέρει και τα έχεις αποστηθίσει ήδη. Αλλιώς δες και τα προηγούμενα όσο ψάχνω να βρω τη κορδέλα που είχα φορέσει στο κεφάλι και φώναζα "Κάτω ο Σάχης" έφτυνα μέσα απ' τα δόντια "when you 're pushed, killing's as easy as breathing" προτού πάω για ύπνο.

Η Audio Visual σας προσκαλεί στην Avant Premiere της δραματικής ταινίας Το Σκάφανδρο και η Πεταλούδα. Την Κυριακή 28 Οκτωβρίου στις 12 το μεσημέρι στo ΙΝΤΕΑΛ, Πανεπιστημίου 46.

Ο πιο πολυαναμενόμενος τίτλος του φετινού, δεύτερου διεθνούς κινηματογραφικού φεστιβάλ της Ρώμης, ή τουλάχιστον ο μεγαλύτερος κράχτης και δάχτυλο στο μάτι της Βενετίας, έκανε το Σάββατο την παγκόσμια πρεμιέρα του, προκαλώντας ζόρικες αντιδράσεις, και ξεκινώντας την αληθινή κουβέντα γύρω απ' τη διοργάνωση, δυο μέρες μετά το επίσημο σήκωμα της αυλαίας με την ριψοκίνδυνη επιλογή του Le Deuxième Souffle (2007), remake του ομότιτλου γκαγκστερικού του Melville, για ταινία έναρξης, αλλά με το ατού της Monica Bellucci στον πρωταγωνιστικό ρόλο και τα βυζιά της ξανά στο κόκκινο χαλί.

Το Youth Without Youth (2007), βασισμένο στη νουβέλα του Mircea Eliade, ήταν ένα project πάθους του Coppola που προέκυψε στα διαλείμματα εκείνου του άλλου, καταραμένου project πάθους, το πολύπαθο Megalopolis, όταν ένας παιδικός φίλος του σκηνοθέτη, του σύστησε την ιστορία ενός ιδιοφυούς καθηγητή, που βλέπει το δικό του project πάθους και ζωής, να χάνεται κάτω απ' τα γηρατειά του. Και μετά τον χτυπάει κεραυνός και ξανανιώνει. Απ' ό,τι λέει ο Coppola, η ταινία χρηματοδοτήθηκε αποκλειστικά απ' τα κέρδη των αμπελώνων του στην Καλιφόρνια, οι οποίοι απ' ό,τι φαίνεται δεν πρέπει να είχαν μεγάλη απόδοση, αφού το μικρό budget τον ανάγκασε να κρατήσει το συνεργείο του σε locations της Ρουμανίας και λίγης Βουλγαρίας, που παίζουν το ρόλο της Ελβετίας, της Μάλτας και της Ινδίας (!), με το ψεύτικο αποτέλεσμα να είναι αρκετά ενοχλητικό, αλλά όχι το πιο σημαντικών των προβλημάτων της ταινίας, αν πιστέψεις τις κριτικές που μιλάει για φλύαρη ζούγκλα ασυμμάζευτης πλοκής.

Σχόλια κομματάκι απογοητευτικά να τα ακούς στην επιστροφή σου στη μεγάλη οθόνη μετά από μια δεκαετία, αλλά ο Coppola δε φαίνεται να το πήρε βαρέως, αφού στο Q&A που ακολούθησε την προβολή για το κοινό, τόνισε πως η ταινία θέλει το χρόνο της, και μια δυο θεάσεις παραπάνω κακό δεν θα της κάνουν, για να'χεις βγάλει, τις δυσκολίες της πρώτης εντύπωσης από πάνω σου, και να μπορέσεις να επικεντρωθείς σε λεπτομέρειες πιο χαριτωμένες και νοήματα πιο μεθυστικά. Και προσπάθησε να βγάλει από πάνω του και τον άλλο αρνητικό προβολέα που του είχαν ρίξει τις τελευταίες μέρες, για δηλώσεις του περί βολέματος και ατολμίας των παλιών του φίλων Robert De Niro, Al Pacino και Jack Nicholson στο GQ, χαρακτηρίζοντας το περιστατικό τερατώδη παρερμηνεία, και επιβεβαιώνοντας ότι η τριάδα είναι τέρατα του κινηματογράφου ιερά, για τα οποία αισθήματα μόνο τρυφερά τρέφει.

Στο βελγικό δράμα για τις απειλούμενες από κατάρα μονγκόλικες στέπες Khadak (2006)[update] Στο Daratt (2006), την ιστορία ενός πιτσιρικά που αναλαμβάνει να βρει και να σκοτώσει τον φονιά του πατέρα του, που μόλις αποφυλακίσθηκε μαζί με όλους τους κρατούμενους στο Chad του 2006, απένειμε η κριτική επιτροπή της FIPRESCI, το βραβείο του διαγωνιστικού τμήματος του φετινού Ευρωπαϊκού Πανοράματος της Ελευθεροτυπίας, που μετά από 120 ταινίες, μπόλικες πρεμιέρες και μερικά μπερδέματα με τους καλεσμένους του, έκλεισε το πρόγραμμά του απόψε, με την διπλή πανηγυρική προβολή της βραβευμένης στα παράπλευρα της Βενετίας νέας ταινίας του Ken Loach, It's a Free World (2006). Άνευ παρουσίας του προγραμματισμένου να παρευρεθεί σκηνοθέτη της βέβαια, που είχε "προβλήματα υγείας". Πέρα από το βραβείο της FIPRESCI, δικές τους πλακέτες έδωσαν η Ελευθεροτυπία, που διάλεξε την βρετανική κομεντί Someone Else (2006) για έναν φωτογράφο που ξενοκοιτάζει, και η "κριτική επιτροπή του Αθηνοράματος", που βράβευσε το δράμα με νουάρ χροιά A Casa Nostra (2006) της Francesca Comencini. Και κάπως έτσι το Πανόραμα έκλεισε τα 20 χρόνια, παρά τις προσπάθειες του φετινού λογότυπου να σε παραπλανήσει ότι ήταν το 2ο. Και εις άλλα με υγεία.

Όπως θα έχεις, ελπίζω, ενημερωθεί, ο Οκτώβριος είναι μήνας ενημέρωσης για τον καρκίνο του μαστού, όπως μας είχε θυμίσει στις αρχές του η stella, και μας ξαναθύμισαν αργότερα οι εργατικοί του FilmThreat, με τη λίστα των 50 καλύτερων βυζιών της κινηματογραφικής Ιστορίας, λίστα που είχα σκοπό να λινκάρω και να παρουσιάσω, αν δεν είχα τόση δουλειά που να τραβάω τα βυζιά μου, μέχρι που κάποια στιγμή τα μισά βίντεο που είχαν ανεβάσει, σταμάτησαν να δουλεύουν. Οπότε σήμερα που πιάσαν οι βροχές κι οι αργοσχολίες, μάζεψα όσα βυζιά μπορούσα να πιάσω στα χέρια μου (μεταφορικά μιλώντας), και σου τα 'βαλα στη σειρά. Η λίστα δεν είναι ούτε πλήρης, ούτε αντιπροσωπευτική, είναι απλώς οι εικόνες που βλέπω όταν κλείνω τα μάτια μου (και σκέφτομαι στήθη), αλλά αρκεί νομίζω να θυμίσει πόσο ωραίο κάνουν τον κόσμο μας. Εσύ κάνε το δικό σου κομμάτι, με τον πιο απλό των προληπτικών ελέγχων, κι αν χρειαστείς βοήθεια, σε περιμένουμε με παλάμες ανοιχτές.

Με τον αριθμό ρεκόρ των 63ων συμμετοχών στη λίστα των μη αγγλόφωνων, εγκαινιάζουμε επίσημα το πανηγύρι των φετινών Όσκαρ, (με στρωμένο το χαλί από καιρό βέβαια, αν παρακολουθείς) αν όχι για κανέναν άλλο λόγο, τουλάχιστον για να ρίξουμε μια γενικότερη ανασκόπηση στη δική μας, το Eduart (2006) της Αγγελικής Αντωνίου, έστω κι αν η θέση στην πεντάδα είναι χλωμή.Με τα 11 βραβεία του Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης να αποδεικνύονται (παρά τις ελπίδες της σκηνοθέτιδας) αχρείαστο επιπρόσθετο βάρος στην εγκληματική απόφαση των διανομέων να ανοίξουν την ταινία τέσσερις (4) μήνες μετά το buzz τους και απέναντι στην απείρως μεγαλύτερου ελληνικού ενδιαφέροντος ταινία-event των 300 (2007) του Snyder, ο Eduart δεν άντεξε πάνω από δύο βδομάδες στο top 10 των ελληνικών εισπράξεων, και μετά από έξι, άφησε τα ντόπια ταμεία με το απελπιστικό εισπρακτικό συνολάκι των 15.000 εισιτηρίων, για να ξεκινήσει ταξίδι στους διεθνείς φεστιβαλικούς κύκλους. Ικανοποιώντας τον πραγματικό μεγάλο πόθο της Αντωνίου, ο Eduart έχει ήδη περάσει απ' το διαγωνιστικό της Μόσχας, του Μοντρεάλ και της Κοπεγχάγης, έκανε την εμφάνισή του στα ξένα πειρατομάγαζα (που πέρα από ζημιωτικό, αν με ρωτάς, είναι και πολύ κολακευτικό), ενώ έχει εξασφαλίσει τη θέση του στο πολύ δυνατό πρόγραμμα του διεθνούς του Σαο Πάουλο, και αυτές τις μέρες βολτάρει στην Ισπανία για τα φεστιβάλ της Βαλένθια και της Σεβίλλης. Με άλλα έξι φεστιβάλ στο πρόγραμμα, μαζεύει επαίνους για την τελική αναμέτρηση στα Ευρωπαϊκά Βραβεία την πρώτη του Δεκέμβρη. Όπου βέβαια και πάλι σκούρα μάλλον θα τα βρει, με ταινίες όπως το La Môme (2007), τον Molière (2007), και το βασιλικό ζεύγος The Queen (2006) και The Last King of Scotland (2006) να περιμένουν τις υποψηφιότητές τους. Αλλά τουλάχιστον δεν υπάρχουν ακόμη κλειδωμένες θέσεις όπως στα Όσκαρ, όπου ακόμα και στην αλφαβητική κατάταξη, δύσκολα ξεχωρίζει ανάμεσα στο γερμανικό Auf der Αnderen Seite / The Edge of Heaven (2007) του Fatih Akin και το Fong Juk / Exiled (2006) του Johnnie To απ' το Hong Kong.

Κι όσο δύσκολη κατηγορία κι αν είναι να την προβλέψεις, ειδικά τόσο νωρίς στην κούρσα, είναι αρκετά προφανές ότι το Persepolis (2007) απ' τη Γαλλία έχει σχεδόν κερδίσει, ταινίες όπως το φοινικούχο 4 Months, 3 Weeks and 2 Days (2007) απ' τη Ρουμανία και το πολυαναμενόμενο El Orfanato (2007) απ' την Ισπανία, έχουν σαφώς μεγαλύτερο βάρος, και τα Beaufort (2007) και Lian xi qu / Island Etude (2006) που αντικατέστησαν αντίστοιχα το ισραηλινό Bikur Ha-Tizmoret / The Band's Visit (2007) (που έμεινε εκτός γιατί είναι πολύ αγγλόφωνο) και το ταϊβανέζικο Se Jie / Lust, Caution (2007) (που έμεινε εκτός γιατί δεν είναι πολύ ταϊβανέζικό), είναι, λόγω σούσουρου, ασφαλές να υποθέσεις ότι έχουν προτεραιότητα θέασης στη λίστα των ψηφοφόρων. Αλλά, πέρα απ' τα μεγαθήρια, κι ένα σωρό άλλοι δυνατοί παίκτες είναι πρόθυμοι να κονταροχτυπηθούν φέτος, έτσι για τη φάση, κι υπάρχει και το ενδεχόμενο βέβαια να μας προκύψει κάνα αυθεντικό αριστούργημα κρυμμένο στη λίστα των 63ων, στις παρθενικές συμμετοχές του Αζερμπαϊτζάν και της Ιρλανδίας, ας πούμε.

Το κόλλημα με τους στίχους, οι μουσικές επιρροές, η μπάντα, η υπαλληλική αγγαρεία για το μεροκάματο, ένας βιαστικός γάμος, ένα παιδί, το συμβόλαιο, οι περιοδείες, η άλλη γυναίκα, οι κρίσεις επιληψίας, τα φάρμακα, τα αδιέξοδα, το "χάσιμο" πάνω στη σκηνή, η κατάθλιψη, ο βρόγχος που του δίνει τη μόνη ελπίδα: να πει το μεγάλο αντίο στα 23 του...Αιχμηρά απαισιόδοξη καταγραφή της ζωής του ιδανικού αυτόχειρα μιας ολόκληρης γενιάς, το σκηνοθετικό ντεμπούτο μεγάλου μήκους του Anton Corbijn (όχι τυχαία, ο φωτογράφος που απαθανάτισε τις πλέον κλασικές πόζες των Joy Division στις αρχές του '80) απαλλάσσει από το λούστρο του ροκ μύθου τη μορφή του Ian Curtis και περπατά χεράκι χεράκι με το Jude (1996) του Winterbottom στην κατηγορία... θανατερό βρετανικό ψυχόδραμα. Τα υλικά μοιάζουν τόσο! Αποπνικτική ατμόσφαιρα "επαρχίας", γήινα κόμπλεξ που σιγοτρώνε κάθε εσωτερική δύναμη, αποχρωματισμένη αίσθηση τραγωδίας στον αέρα. Και, πάνω απ’ όλα, το πένθος που ταίριαξε στον Curtis σα σκιά του κορμιού του, για ν' αποδοθεί ιδανικά από τον Sam Riley, τόσο όταν η κάμερα τον παρακολουθεί σχεδόν άστοχα, στις πιο αμέριμνες στιγμές της καθημερινότητας, όσο και στις σχεδόν τρομακτικές συναυλιακές σεκάνς, όπου η ομοιότητα του πρωταγωνιστή προκαλεί ρίγη.

Με καδραρίσματα που μαρτυρούν την καλλιτεχνική του καταγωγή, ο Corbijn αποφεύγει κάθε παγίδα βιογραφικής τυμβωρυχίας, σκοτεινιάζει με φυσικότητα το τοπίο της ψυχής του ήρωά του και θυμάται πως πρέπει να σε συγκινήσει πάνω στην κόψη του νήματος με τη ζωή, υπό τους ήχους του Atmosphere κι ένα σχεδόν μεταφυσικό φευγιό που τα κάνει όλα στάχτη. Ναι, ο Ian Curtis ήταν μόλις 23ων ετών. Και το πέρασμά του από τούτο τον κόσμο δεν ήταν από εκείνα που γεννούν ιστορίες συναρπαστικές, που φτιάχνουν είδωλα, που αξίζουν μια θέση στη μνήμη σου. Η πορεία του (μαζί με το φιλμ), όμως, σ’ αυτή την απομίμηση ζωής, θα σου μάθει αρκετά για το τι σημαίνει να χάνεις τον έλεγχο. Μπας και βγεις από την εφηβική σου "παραμύθα", που σου λέει πως οι στίχοι του Curtis αρκούν για να βρεις την απάντηση. Εάν ανήκεις σ’ εκείνους, το Control δεν είναι μια ταινία που θα σου ανήκει. Ποτέ.

Η μη επικοινωνία του πολίτη με το «ανθρώπινο», αστικά φορεμένο πάνω μας σύνολο, δημιουργεί αμέτρητες βινιέτες ελάχιστων λεπτών, που φωνασκούν ενορχηστρωμένα προς τη συνείδηση του θεατή: Που πάμε;Επτά ολόκληρα χρόνια μετά τα Τραγούδια από το Δεύτερο Όροφο, ο Roy Andersson δεν κάνει τίποτε περισσότερο από το να ρίχνει μια από τα ίδια... μπετά φουτουρο-παλιακού στιλιζαρίσματος, για να προσθέσει περισσότερους ορόφους σ’ ένα οικοδόμημα που αμφιταλαντεύεται με τα ρίχτερ συνοχής για μεγάλου μήκους ταινία, αλλά, και πάλι, σε σώζει διότι το σουρεάλ του χιούμορ δεν το κουνάει από το ρετιρέ!

Ακριβώς όπως και με την προηγούμενη ταινία του, αυτό το zombie nation Tati-κού συμπεριφορισμού δίνει ρέστα εκκεντρικότητας, θλίψης, φαιδρότητας και downbeat τόνων, αλλά στα 95 λεπτά κοπιάζει ν’ ανέβει τις σκάλες ως το τέλος και χτυπάει κουδούνι για να ξαποστάσει όπου βρει. Μέσα στην όλη παραζάλη της αποσπασματικότητας, τα θετικά ευρήματα μπλέκουν με την πλήξη ως θεσμό, πια. Λιγοστές είναι οι φιγούρες που θα κάνουν ταίρι με τη συμπάθειά σου, αλλά από το χλόμιασμα θα αποδράσεις με μιάς στην... εν κινήσει σεκάνς της νιόπαντρης ονείρωξης μιας καρδιοχτυπημένης για έναν rock star κοπελίτσας.

Ως ρεζουμέ, συνεπής σ’ αυτό που κάνει ο Andersson και μοναδική η εικαστική του γραφή στο παγκόσμιο σινεμά. Ευτυχώς, όμως, που δε βγαίνει να παραστήσει και τον μέγα «εργολάβο», γιατί εκεί το μπουζούριασμα και την απόχη δεν θα τα γλίτωνε...

Λίγο πριν αντιμετωπίσει την Ιερά Εξέταση, ο Δομήνικος Θεοτοκόπουλος θυμάται τα νιάτα του.Αφημένος ολοκληρωτικά στον αφηγητή του, ο Γιάννης Σμαραγδής αφαιρεί την αφηγηματικότητα απ' τις εικόνες του, υποβιβάζοντάς τες σε δραματουργικά ανεπαρκή καρτποσταλικά ενσταντανέ στιγμών-κλειδιά της ζωής του μεγάλου Έλληνα ζωγράφου, που φροντίζουν να υπογραμμίζουν το "Έλληνα" μέχρι ν' αρχίσουν να ματώνουν τ' αυτιά σου. Μπας και πάψεις να δίνεις σημασία στο τουρλουμπούκι των γλωσσών, που αλλάζουν απ' τα Ισπανικά στα Αγγλικά στα ελάχιστα Ελληνικά και πίσω στα βλαχοεγγλέζικα χωρίς συνοχή ή σχέδιο (που να βγάζει νόημα τουλάχιστον), ή τον άπλετο χώρο για κανιβαλισμό του λανθάνοντα ομοερωτισμού ανάμεσα στον Greco και τον Ιεροεξεταστή του.

Έχοντας βάλει την ταφόπλακα στις όποιες ελπίδες για συμμετοχή στα Όσκαρ στην κατηγορία του μη αγγλόφωνου, ο Σμαραγδής μάλλον οδεύει για παρόμοιες φουρτούνες περί ελληνικότητας (αν ισχύει ακόμη) και στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης, περιορίζοντας την ταινία σε δευτερεύον τεραίν ευρωπαϊκών βραβείων, που αμφιβάλλω αν θα συγκινηθούν μονάχα απ' τον ζήλο και την αφοσίωση του δημιουργού, την συγκρατημένα πλουσιοφανή σε σημεία παραγωγή, τις σχιζοειδώς άνισες ερμηνείες, ή τα απαράδεκτα ψηφιακά εφέ που σου βγάζουν το μάτι με το ερασιτεχνίζον κιτς μεγαλείο τους στις λίγες, αλλά αξέχαστες εμφανίσεις τους, και ζημιώνουν ανεπανόρθωτα μια δουλειά που αποκτά σποραδικά παλμό, βασικά χάρη στο μεγαλόσχημο της έμπνευσής της όπως την εκκρίνει το βιογραφούμενο υποκείμενό της, και μερικές χαριτωμένες σκηνές που συνδυάζουν το οπτικό στυλ της ταινίας, με κορυφαίες στιγμές του Δομήνικου Θεοτοκόπουλου.

Πράκτορας του FBI προσπαθεί να εκδικηθεί μυστήριο εκτελεστή, ο οποίος με τη σειρά του προσπαθεί να ξεκινήσει πόλεμο ανάμεσα στους Triads και τους Yakuza.Προεφηβικών προδιαγραφών αστυνομική περιπέτεια, με υπεραναλυτικό επαναλαμβανόμενο σενάριο αναμενόμενης πλοκής, τίγκα στα φτηνά κολπάκια του μοντάζ για πετύχει αυτό το κουλ βιντεοκλιπίστικο, μπας και μαζί με τα μπαπαμπούπα του soundtrack γίνει πιο ευκολοχώνευτο το βασανιστικό πρώτο μισό, για να καταφέρεις να φτάσεις στο δεύτερο που ψιλοαρχίζει η πραγματική δράση. Η οποία πάλι νερωμένη με την αργά εξελισσόμενη διαπλεκόμενη πλοκή είναι, αλλά τουλάχιστον βλέπεις λίγο αίμα και μακελειό, περιμένοντας την ξενέρωτη τελική αναμέτρηση Statham – Li που είχες πάει να δεις εξ αρχής και σου την κρατάνε για μιάμιση ώρα, σχεδόν όση είναι δηλαδή η αμείλικτη συνολική διάρκεια της ταινίας, που μοιράζει περισσότερα μαυρισμένα μάτια απ' τους δυο πρωταγωνιστές της μαζί.

Σε αντίθεση με το αποστειρωμένο για ασφαλέστερη θέαση βρετανικό trailer του DVD, το ασυμβίβαστο της κόπιας εργασίας (που αν θυμάμαι καλά είχα πετύχει πέρσι στις γύρες για τις ταινίες του φεστιβάλ του Toronto), είναι από μόνο του αρκετό για να εθιστείς στην ταινία, ή για να φρικάρεις τελείως. Κι αν είχες την τύχη να το πετύχεις στο περασμένο φεστιβάλ Θεσσαλονίκης σαν κι εμένα, τότε ξέρεις ακριβώς για τι μιλάω, και ξέρεις επίσης εντελώς ή καθόλου, γιατί αδημονούσα τόσον καιρό την ώρα να ασχοληθώ μαζί του.

Αμετανόητα ειλικρινές κι εντυπωσιακά ευκρινές στον τρόπο που παρουσιάζει την ιστορία και το ύφος της, από το πέος της φωτιάς στο χωνευτήρι εμετού και τον σταφιδιασμένο ταρριχευτή παύλα καλλιτέχνη, το trailer του Taxidermia (2006) είναι τόσο θαρραλέο όσο κι η ταινία του, που μέσα από ένα αναζωογονητικά απροσδόκητο οικογενειακό πορτρέτο της τριών γενεών εξέλιξης μιας γενετικής ανωμαλίας, φιλοδοξεί να σκιαγραφήσει την πρόσφατη ιστορία της Ουγγαρίας. Το αν το πετυχαίνει και πώς, θα το δεις και μόνος σου (ή με το πλασουάν σου) στην προβολή του απόψε στο Πανόραμα, ή τουλάχιστον όταν η Seven Films βγάλει (επιτέλους) στις αίθουσες την ταινία, που παρεμπιπτόντως είναι και η πρόταση της Ουγγαρίας για την κατηγορία ξενόγλωσσης στα ερχόμενα Όσκαρ.

Η PCV και το mftm.gr σας προσκαλούν στην Avant Premiere της μεταφοράς του κόμικ Περσέπολις. Την Κυριακή 21 Οκτωβρίου στις 2 το μεσημέρι στην ΕΛΛΗ, Ακαδημίας 64.

Την ίδια ώρα που η Walden γίνεται όλο και κολοσσότερη και ετοιμάζεται να πατήσει τη Disney, γιγαντωμένη από την επιτυχία του πρώτου από τα Χρονικά της Νάρνια η οποία στηρίχτηκε σε μεγάλο μέρος στα (παρα)χριστιανικά κυκλώματα (όπως έχουμε ξαναματαγράψει), η New Line προσπαθεί να επαναλάβει (κάποια από) την επιτυχία της τριλογίας του Άρχοντα των Δαχτυλιδιών στηριγμένη στην τριλογία του Κόσμου του Philip Pullman την οποία τα ίδια κυκλώματα ρίχνουν στην πυρά σε κάθε ευκαιρία. Κοινός παρανομαστής όλων των παραγωγών είναι και ο σχεδόν καλοκαιρινά μπλοκμπαστερικός Δεκέμβρης που απέχει πια πεντέξι βδομάδες. Και έτσι τη προηγούμενη βδομάδα κυκλοφόρησαν, σαν βρυχηθμοί, και ένα ακόμα (το "πλήρες") trailer και δυο ακόμα (τα "τελικά") posters για τη θεωρητικά μεγαλύτερη ταινία του χειμώνα.

Για το The Golden Compass (2007) έχω βαρεθεί να γράφω, οπότε ο Dark Tyler παίρνει τη σκυτάλη από την estelle στο σχολιασμό, έχοντας διαβάσει ολόκληρη την τριλογία και αποστηθίσει το BridgeToTheStars.Net το σαββατοκύριακο, για να συνοψίσει όσα προηγήθηκαν και να προβλέψει όσα έπονται, χωρίς να έχει μαντέψει ότι αυτή τη φορά το κείμενό του δε θα υποστεί το καθιερωμένο Μαζικό edit:

Απαντώντας στη φυσιολογική απορία, τι δουλειά έχει η New Line να στοχεύει στη Χριστουγεννιάτικη αγορά με την κινηματογραφική μεταφορά ενός τόσο αντικληρικού κειμένου, ο σκηνοθέτης Chris Weitz μας πληροφόρησε αρχικά οτι θα απαλειφθούν οι απευθείας αναφορές στην θρησκεία και τον Θεό από την ταινία. Kι έρχεται τώρα και το νέο trailer για να τονίσει για μια ακόμα φορά τις επιφανειακές ομοιότητες της saga με το προηγούμενο χρυσωρυχείο (βαλε κανα LOTR link) της εταιρείας, σφυρίζοντας όμως αδιάφορα για τα σημεία που άπτονται του καθολικισμού, όπως αναμένεται εξάλλου να κάνει και το ίδιο το φιλμ.

Λεπτά σημεία που μπορεί να κάνουν μικρή διαφορά στη μεταφορά αυτού του πρώτου κεφάλαιου της τριλογίας βιβλίων His Dark Materials του Philip Pullman (επειδή ο εισαγωγικός του χαρακτήρας επιτρέπει το ελαφρό editing που θα μετατρέψει τα subtle στοιχεία σε... ανύπαρκτα) αλλά που αδυνατώ να φανταστώ πώς θα καλυφθούν στο απροκάλυπτο τρίτο και τελευταίο. Ως εκεί όμως ο δρόμος είναι μακρύς και περνάει μέσα από <strike>την οικονομική επιτυχία της παρούσας ταινίας<ξε-strike> δεκάδες παράλληλα σύμπαντα που εδώ ακόμη δεν κάνουν την εμφάνισή τους, χάρη και στην απόφαση για μεταφορά του φινάλε στην αρχή του δεύτερου μέρους, σκηνές από το οποίο όμως εμφανίζονται σε αυτό το trailer.

Κι ενώ η εικόνα δύο αρκούδων να μονομαχούν φορώντας πανοπλίες, του Daniel Craig ως σκληροτράχηλο ευγενή ή της Nicole Kidman στο ρόλο που γεννήθηκε για να ερμηνεύσει μπορεί κάλλιστα να φέρουν τις ορδές πιτσιρικάδων (και μη) στην αίθουσα περιμένοντας να ζήσουν αυτό που πριν 6 χρόνια ήταν ίσως πολύ μικροί για να απολαύσουν (ή που άλλοι θέλουν σε επανάληψη), εσύ μπορείς να διατηρείς τις επιφυλάξεις σου. Γιατί η απουσία αφηγηματικής κλιμάκωσης ή της ίδιας της θεματικής που ορίζει την όλη ύπαρξη αυτής της ιστορίας, ενδέχεται να στερήσει από το Golden Compass την δυνατότητα να είναι κάτι πιο ενδιαφέρον από τις απλοϊκές περιπέτειες εκείνων των πιτσιρικάδων μέσα σε εκείνη τη ντουλάπα. Ή και όχι, αν οι συγγραφείς είναι τόσο μάγκες ώστε να κατάφεραν να ισορροπήσουν σε τόσο λεπτό σκοινί. Κοντός ψαλμός, αλληλούια, που δεν θα έλεγε και ο Pullman.

Τα τρία προηγούμενα χρόνια το franchise του Saw ήταν ο αναμφισβήτητος βασιλιάς του σαββατοκύριακου του Halloween με εισπράξεις που συνεχώς αυξάνονταν. Και καμία αμφισβήτηση δεν υπάρχει ούτε για φέτος, ούτε για το 2008, ούτε για το 2009 που θεωρητικά θα σημαδευτεί από την τελευταία εμφάνιση του Billy και των διεστραμμένων ανθρωποπαγίδων. Οπότε αν δεν είσαι φαν ξέρεις τι να περιμένεις, κι αν είσαι ακόμα περισσότερο. Και σε αυτή τη λογική βασίζεται και η προώθηση της Lionsgate, με τρία trailer για τις αίθουσες που αρκούνται γενικά σε μηνύματα τύπου "if it's Halloween, it must be SAW" από τη μια, και με ένα μπαράζ από κλιπάκια που έχουν βγάλει τη μισή 90λεπτη διάρκεια του τέταρτου φιλμ online από την άλλη.

Μετά λοιπόν τις διάφορες εκδοχές του Comicon clip και του Autopsy clip που ήταν αρκετά βίαιο για να αρνηθεί να το προβάλλει το όλο και πιο family-friendly κομιξόφιλο (κατά βάση) συνέδριο, δυο νέα trailer δόθηκαν στη διαδιχτυακή δημοσιότητα δυο βδομάδες πριν την έξοδο της ταινίας στις αίθουσες. Το ένα στο IGN έχει συμπιεσμένη τη σκηνή του πρώτου (απ' ότι κατάλαβα) βασανισμού υπό την εποπτεία του Jigsaw, ενώ το άλλο στην επίσημη σελίδα αποκαλύπτει τη γουρουνομούρα κοκκινοσκουφίτσα της αφίσας. Κι αν έχεις βγάλει κάνα συμπέρασμα απ' όλα αυτά πες το και σε μένα που ακόμα και η επίσημη σύνοψη, ότι κάτι πράκτορες του FBI κάπου μπλέκουν και όλοι οι άλλοι είναι νεκροί αλλά ξαναματεμφανίζονται, με έχει αφήσει μπερδεμένο (λόγω παγερής αδιαφορίας μπορείς να υποθέσεις άνετα). Πάντως, ακολουθώντας το παράδειγμα των πιο ενημερωμένων κινηματογράφοντων, την καταέψαξα την παραγωγή κάνοντας κλικ στα full credits του IMDb και μπορώ να σου πω αποκλειστικά ότι ο Darren Lynn Bousman ήταν στη σκηνοθετική καρέκλα όπως και στα δύο προηγούμενα, ενώ οι original δημιουργοί James Wan και Leigh Whannell έχουν μόνο χρέη executive producer αυτή τη φορά (για να μη τους ξανασκοτώσουν όλους μπας και ησυχάσουν όπως στο περσινό Saw III), πράγμα που σημαίνει ότι πέρασαν καμιά μέρα να πάρουν τα ποσοστά τους και να χαιρετήσουν τους υπόλοιπους, κατά πάσα πιθανότητα.

Με ένα μικρό bang φαίνεται να κλείνει ο κύκλος των παραυπερφυσικών ασιατικών θρίλερ και των αμερικάνικων remake τους, όπως μπορείς να δεις από σήμερα στο Yahoo! Movies. Με αρχή το υμνημένο και καραπετυχημένο γιαπωνέζικο Ringu / Ring (1998), η επέλαση του είδους φτάνει στο τέλος της (όσο ζεις ελπίζεις), ενώ έχει ήδη στερέψει στην πηγή, με την αμερικάνικη εκδοχή του εξίσου εικονικού Gin Gwai / The Eye (2002) των χονγκογκέζων αδερφών Pang. Αδερφών που η απόβασή τους στην Αμερική με το The Messengers (2007) προαναγγέλθηκε ακριβώς ένα χρόνο πριν και κατέληξε να τους ψάχνουν οι ναυαγοσώστες Φλεβάρη μήνα.

Φλεβάρη θα βγει στις αίθουσες τελικά και η παραγωγή των Cruise/Wagner έχοντας ήδη περάσει από τρικυμίες. Τρικυμίες που αν κάθεσαι να διαβάζεις όλες αυτές τις εκδηλώσεις προθέσεων και αρχικές συμφωνίες της βιομηχανίας και τις θυμάσαι κι ένα λεπτό μετά, θα ξέρεις ότι προκάλεσαν μια αλλαγή πλεύσης από Renée Zellweger (που δεν ήταν καν και η πρώτη επιλογή) για πρωταγωνίστρια και Paramount στη διανομή, σε Jessica Alba και Lionsgate αντίστοιχα, την εποχή που ο Υιός και η ατζέντης του είχαν πέσει στη δυσμένεια του Sumner Redstone και άρχιζαν τα θαύματα. Ευτυχώς δεν είχαν κι αυτοί τη φαεινή ιδέα να βάψουν ξανθιά την πιο σέξι θηλυκιά του 2007, για να είναι οφθαλμοφανής και η αναγκαιότητα του remake ως προσαρμογή της ιστορίας στην δυτική κουλτούρα. Και είχαν τη φαεινή ιδέα να προσλάβουν το σκηνοθετικό δίδυμο των Ils (2006) για να απεικονίσει σκηνές σα τη θρυλική "γκόμενα μπαίνει στο ασανσέρ, έχει πίσω έναν αιωρούμενο μισοκέφαλο, ανεβαίνει τους ορόφους και βγαίνει" με τρόπο που να μη προκαλεί το γέλιο της περιγραφής της αλλά να τη κατατάσσει στις πιο τρομαχτικές του τρομοχώρου.

Η σκηνή του ασανσέρ φυσικά θα είναι και στο remake όπως δείχνουν τα ίχνη της στο βίντεο, μαζί με τα πράσινα φίλτρα των Ασιατών και τη δουλειά των Γάλλων David Moreau και Xavier Palud που φαίνεται να βγάζει μάτι κυριολεκτικά και ξανά. Η Τζέσικα όντως θυμίζει κάτι από παρωδία της Sarah Michelle Gellar σε scary movies, δεν έχει κάτι στραβό το μάτι σου και το περίμεναν όλοι (και παίζει και πραγματικά σέξι Parker Posey, όπως και να 'χει). Η ταινία πήγαινε για Δεκέμβριο, τόλμησε να μετακομίσει Οκτώβριο, και αποσύρθηκε διακριτικά όπως και άλλες μπροστά στον βασιλιά Saw. Τον Αύγουστο γίνανε επαναληπτικά γυρίσματα χωρίς τους σκηνοθέτες, επίσημα για να εξομαλύνουν το editing (i.e. για καλό, τελειομανή, σκοπό).

Με ένα σωρό ελπίδες φορτωμένες στην ταινία που ιχνηλατεί, και μετά από μηνών κοψίματα με αλλαγές ύφους και μερικά ανεβοκατεβάσματα στα τιούμπια, κάνει σήμερα πρεμιέρα (αποκλειστικά στη σελίδα που κοιτάς), το trailer για τους Κλέφτες (2007), την καινούρια δουλειά του καταβραβευμένου στο ντεμπούτο του, Μάκη Παπαδημητράτου. Follow up του Τσίου... (2005) που δυο Θεσσαλονίκες πριν είχε ενθουσιάσει ένα σωρό κόσμο (για λόγους που δεν έπιασα) και είχε γυρίσει στην Αθήνα με θερμαϊκές δάφνες FIPRESCI, σεναρίου, και σκηνοθεσίας πρωτοεμφανιζόμενου, οι Κλέφτες, με σαφώς καλύτερα production values, κινούνται στα ίδια κοινωνικά σκοτάδια ενός χαβαλεδιάρικου υπόκοσμου με καλή καρδιά, ακολουθώντας δύο (το μάντεψες) κλέφτες, με σχέδιο για τη μπάζα την καλή, που στραβώνει ολοσχερώς, κι οι εμπνευστές του κινδυνεύουν να χάσουν τη ζωή τους, όταν βρίσκονται αντιμέτωποι με την αλαζονική καταστροφική παράνοια του μαστουρωμένου κεφαλαίου (της Εκάλης).

Και όχι, η ταινία δεν είναι δύο τύποι που μιλάνε στο σκοτάδι, ενώ πετάγονται εικόνες άσχετες με την ιστορία που λένε, όσο κι αν προσπαθεί να σε πείσει γι' αυτό το κρυπτικό της trailer. Είναι θρίλερ τύπου ψυχολογικό στη βάση του, με μπόλικες κωμικές αποφορτίσεις, βασισμένο σ' ένα απ' τα πιο ενδιαφέροντα σενάρια που πέσαν σε τραπέζι φέτος (αν κάνεις την υποχώρηση να πεις ότι πέσαν κι άλλα ενδιαφέροντα), που είναι ενδιαφέρον όχι μόνο για την εξέλιξη της πλοκής και το twist στο τέλος του που έχει διχάσει κόσμο, αλλά και βασικά γιατί ο Παπαδημητράτος έχει την ευτυχία και την ικανότητα να διαχειρίζεται μια ράτσα εντελώς αληθινών κι εντελώς ασυνήθιστων χαρακτήρων, που μιλάνε γλώσσα ντόπια και κανονική, και κάνουν την ταινία του να είναι ελληνική στην πραγματικότητα, κι όχι μόνο στην καταγωγή. Η ταινία θα κάνει την πρεμιέρα της στο φετινό φεστιβάλ Θεσσαλονίκης το Νοέμβρη, και θα βγει στις αίθουσες στις αρχές του Δεκέμβρη. Θεωρητικά, μέχρι τότε θα 'χουμε καταφέρει να φτιάξουμε κι εκείνο το set visit από τότε που είχαμε έρθει κι εμείς στο χώρο σου μαζί τους, οπότε κάνε όρεξη.

Το τελευταίο trailer μεγάλου οσκαρικού χαρτιού, σε μια χρονιά με λίγα φαβορί και πολλούς φερέλπιδες, κυκλοφόρησε πριν λίγο στο Yahoo! Movies. Και χωρίς να μπορείς να πεις ότι μειώνει τις αρκετές και μέχρι τώρα βασισμένες σε καλά κοπανισμένο αέρα πιθανότητες για υποψηφιότητες του φιλμ (ειδικά του Philip Seymour Hoffman), αυτό που καταφέρνει περισσότερο είναι να εκπλήσσει παρουσιάζοντας κάτι προς Afghanistan Gump εκεί που θα περίμενες θανατηφόρα σοβαρό εθνικίστικο δράμα. Αλλά περισσότερα το πρωί που θα συμβουλευτώ και τον ονειροκρίτη μου.

Σκληροπυρηνικός μπάτσος του Λονδίνου παίρνει "δυσμενή" για κωλοχώρι με μηδέν εγκληματικότητα, αλλά με αυξημένο αριθμό φρικωδών "ατυχημάτων". Δικαίως του μπαίνουν ψύλλοι στ' αυτιά περί οργανωμένης πλεκτάνης με μυστηριώδη συμφέροντα ή πρέπει να τον μαζεύουν με την απόχη; Προτού απαντήσεις, περίμενε να δεις από τι αποτελείται το αστυνομικό Τμήμα του Σάντφορντ...Παντελώς άγνωστοι στο ελληνικό κοινό (η τηλεοπτική τους σειρά Spaced ουδέποτε προβλήθηκε στη χώρα μας, ενώ το φιλμικό τους ντεμπούτο Shaun of the Dead (2004) καταδικάστηκε να κάνει πρεμιέρα στο βίντεο), οι Simon Pegg και Nick Frost αποτελούν όχι απλά ένα από τα καλύτερα ερμηνευτικά δίδυμα που είδαμε ποτέ στο είδος της κωμωδίας, αλλά και τη νέα μεγάλη ελπίδα μιας παράδοσης δεκαετιών που δε λέει να σβήσει στη Μεγάλη Βρετανία. Αν προσπαθήσεις να τους περιγράψεις, μάλλον δε θα βρεις τις σωστές λέξεις. Μετεξέλιξη μιας "ούφο" γενιάς που τράφηκε από απάθεια, καταναλωτική υπεροψία και ψίχουλα pop trivia (βλέπε τη συντριπτική πλειοψηφία των thirtysomething του σήμερα), σαφείς απόγονοι της παρέας των Python, οι Pegg και Frost είναι τα απόλυτα σύμβολα για το slacker ξεχαρβάλωμα του κωμικού timing. Από την ίδια "χύτρα" ξεβράστηκε και ο μόνιμος συνεργάτης τους στα σενάρια και τη σκηνοθεσία, Edgar Wright, στον οποίο πρέπει να λαχαίνει ο κλήρος εκείνου που επιβάλλει την τάξη στο όλο μπάχαλο. Μαέστρος στην ενορχήστρωση πλείστων όσων στοιχείων, από το σπλάτερ, τις σατυρικές αναφορές, τα καρα-ψαγμένα λεκτικά αστεία, το κοφτερό μοντάζ κατηγορίας μπλοκμπαστερικής αμερικανιάς, το αγκαθακριστικό whodunit της πλοκής, αλλά και τον κυνισμό που συνθλίβει οτιδήποτε εθνικιστικό, ο Wright στρώνει το έδαφος στους πρωταγωνιστές του για να δώσουν τα σόλο τους και να εγκαταλείψουν την οθόνη αφήνοντας πίσω τους μονάχα εξαντλημένους από τα γέλια θεατές. Κάνε πως τολμάς ν’ απαριθμήσεις τις σκηνές ανθολογίας μετά το τέλος της ταινίας. Κανονικός άθλος!

Δεν είναι, όμως, μονάχα το εξοντωτικό χάχανο η αιτία για την οποία δεν θα έπρεπε να χάσεις το Καυτοί και Άσφαιροι(!). Πίσω από όλη αυτή την καλομελετημένη κατασκευή που επιδεικνύει τη γλώσσα της (και μερικά δάχτυλα...) με αρτιότητα προς την απέναντι όχθη του Ατλαντικού, υπάρχει μια διάσταση σοβαρότητας που βλέπει τους χαρακτήρες των Pegg και Frost με στοργή, επιχειρώντας να τους εξιλεώσει από τις κακοτοπιές της καθημερινότητάς τους, τα κληρονομικά στερεότυπα του βίου... αβίωτου που χαρακτηρίζει τις προσωπικές τους σχέσεις και τα τραύματα της μη συντροφικότητας, τα οποία αρνούνται πεισματικά να πνιγούν μέσα στα λίτρα των άπειρων pints. Αφού το συνειδητοποιήσεις κι αυτό, θα μπορέσεις να μπεις στο νόημα της αληθινής μαγκιάς τούτης της ταινίας. Bring the noise, mate!

Το Hairspray (2007) άνοιξε κατακαλόκαιρο στην Αμερική, και παίζει ακόμα έχοντας μαζέψει $120 εκατομμύρια. Και όλη αυτή την (όχι άδικη) χρονίζουσα φασαρία για το πόσο κουνιστά είναι τα μιούζικαλ την ξεφορτώνεται σα να μην υπήρχε, με μια καταγκέι δημιουργική ομάδα που πουδράρει ένα αποτέλεσμα απλά παραδοσιακά καταδιασκεδαστικό.Το φαινόμενο είναι τόσο σπάνιο λοιπόν που εγώ σηκώνω τα χέρια ψηλά και θα πρέπει να ρωτήσεις τη μάνα σου αν ξέρει τίποτα να το συγκρίνει. Αλλά κι αυτό χλωμό, εκτός αν είναι και φαν του John Waters, στο πέρασμα του οποίου στο (σχετικό) mainstream με το ομώνυμο φιλμ του '88, μέσω του ομώνυμου μιούζικαλ που παίζει εδώ και μια πενταετία στο Broadway, βασίστηκε η παραγωγή (σε σπειροειδή δρόμο που είχαν ήδη ακολουθήσει το Little Shop of Horrors και οι Producers). Και είναι αυτή η λαμπρή αντισυμβατικότητα του Waters νερωμένη για το μεγάλο κοινό σταδιακά και περισσότερο σε κάθε απόδοση, μαζί με τις συνθέσεις του Marc Shaiman που "έγραψε" αντίστοιχα και στο South Park: Bigger Longer & Uncut (1999), τα θεμέλια που αντέχουν να χοροπηδάει πάνω τους ο John Travolta in drag. Αφού άμα κοίταζες το παρελθόν σκηνοθέτη και σεναριογράφου θα 'βλεπες κυρίως λόγους να προτιμήσεις ακόμα και τον Eddie Murphy (ξαναμανά) in drag.

Έτσι, μπορεί να μην ελπίζεις σε πολλές σκηνές όπως αυτή της αρχής με τη χοντρούλα πιτσιρίκα πρωταγωνίστρια να χαιρετά, όπως κάθε μέρα, τον φιλικό επιδειξία της γειτονιάς της (στο πρόσωπο όχι κανενός άλλου άλλα του Waters φυσικά) τραγουδώντας στο δρόμο προς το σχολείο, όμως το κέφι της συνεχίζεται μέχρι το φινάλε που είναι απογειωτικό όπως θα 'πρεπε και κόντρα σε ότι έχεις συνηθίσει. Στο ενδιάμεσο, σοφά ή αθέλητα, ο Adam Shankman έχει φροντίσει να αποφύγει τα βιντεοκλιπίστικα αφήνοντας τα άρτια χορευτικά του να χορεύουν μόνα τους, τα τραγούδια να σε κοπανάνε το ένα μετά το άλλο χωρίς να ψάχνεις να κρυφτείς πίσω από κανένα διάλογο χωρίς ρυθμό, τον Travolta να δίνει στο ρόλο του ανθρώπινη ποιότητα κάτω από ένα τόνο makeup και προσθετικά (και να λαχανιάζει από τη πρώτη νότα βέβαια), και την Michelle Pfeiffer και τον James Marsden να κλέβουν τη παράσταση σε δεύτερους ρόλους (με τη θεία να έχει και ψιλοκαβούρικο τραγούδι αντίπαλο). There you have it, η φιλοσοφική λίθος του είδους παραψάχτηκε και μετά από αμέτρητες απύθμενες προσπάθειες, άμα ακούς τραγούδι να βγαίνεις. Χωρίς να αισθάνεσαι ότι είσαι σε καμιά ντουλάπα.

Ο Michael Moore συνθέτει τρία χρόνια έρευνας, καμιά εικοσαριά χιλιάδες περιπτώσεις και πεντακόσιες ώρες υλικού, σε δυο ώρες περιγραφής του τι συμβαίνει όταν η υγεία ιδιωτικοποιείται στη γη της ελευθερίας των μεγαλοεταιρειών.Το στιλ του Moore είναι εδώ πιο χαμηλόφωνο και όσα λέει πιο συγκαταβατικά απ' ότι συνήθως. Και η παρουσίαση επικίνδυνα κοντά σε τελεμάρκετινγκ, ξεκινώντας από το ότι το αμερικάνικο σύστημα υγείας ρουφάει, και μένοντας εκεί σε όλη τη διάρκεια προσπαθώντας να σε πείσει. Στη διαδρομή o σκηνοθέτης περνάει από Καναδά, Αγγλία, Γαλλία και Κούβα, προσποιούμενος συνέχεια αφέλεια και έκπληξη με αυτά που βλέπει, με την επαγγελματικότητα προωθητή που δε πρόκειται να κερδίσει και κανένα Όσκαρ υποκριτικής τέχνης, αφήνοντας τους συνομιλητές του να το κάνουν ακόμα περισσότερο. Περπατάει έτσι σε λεπτό σχοινί, με πρακτικά μόνο τον Tony Benn να συνεισφέρει στην ωμή ευρεία (i.e. πολιτική) προοπτική προσπαθώντας συνειδητά κι αυτός να το κάνει για αμερικάνικο ακροατήριο. Αλλά το αποτέλεσμα δικαιώνει για μια ακόμη φορά τον δημιουργό, περιγράφοντας την κατάσταση αδρά αλλά απερίφραστα και σθεναρά για ένα μεγάλο κοινό που αποκλείεται να μη γελάσει, να κλάψει, να αντιμετωπίσει τα φαντάσματά του και να μισοσυνειδητοποιήσει πόσα άλλα, σοσιαλιστικά, του δημιούργησαν με απώτερο στόχο να το κρατάνε στη θέση του. Καταλαβαίνεις λοιπόν γιατί στις Κάνες τον αντιμετωπίζουν σαν ροκ σταρ, κι αν πιστεύεις ότι υπήρχε κι άλλη πλευρά να παρουσιάσει, βρες κάποιον χαρούμενο να πληρώνει ξέροντας ότι όταν χρειαστεί βοήθεια να σώσει τη ζωή του θα έχει να αντιμετωπίσει κομάντος ειδικευμένους στο να μη του τη δώσουν για να γλυτώσουν τα λεφτά της ασφαλιστικής.

Ο εικονικός δολοφόνος με τη μάσκα, ξανασηκώνεται απ' τον τάφο, αυτή τη φορά για να ξαναγεννηθεί, να γυρίσει στις ρίζες του, και να ξανασκοτώσει την οικογένειά του κι ένα σωρό περαστικούς.Σε ένα ύπουλο ξεκίνημα, ο Zombie απομυθοποιεί τον (αντι)ήρωά του παρουσιάζοντάς τον όχι ως ανατριχιαστικό παιδί που του 'στριψε απότομα γιατί στην πραγματικότητα είναι η ενσάρκωση του κακού, αλλά σαν προϊόν διαλυμένης οικογένειας που περνούσε δύσκολα στο σχολείο, σκότωνε ζωάκια για να περάσει την ώρα του, και πάνω απ' όλα αγαπούσε τη μαμά του, για την τιμή της οποίας έκανε τον πρώτο του αληθινό φόνο. Κι έτσι, σου σμπαραλιάζει σαδιστικά όλη εκείνη την ιστορική εναρκτήρια σεκάνς του Carpenter, σκοπίμως και βάσει σχεδίου, για να δώσει ρέστα στη δική του εκδοχή του βαπτίσματος πυρός του μικρού Myers με το οικογενειακό ξεπάστρεμα, και θέτει το ρυθμό στον οποίο κινείται όλη η ταινία, συνεχίζοντας να δίνει ρέστα με τις trademark θολοκουνημένες σκηνές βίας και παράνοιας κι ανθρώπινης ασχήμιας του Zombie, φωλιασμένες μέσα σε (κομματάκι απότομα καμιά φορά) διαλείμματα καρπεντερικά διακριτικής έντασης. Αν και χαμένο δεν θα έβγαινε από λίγο ψαλίδισμα σε αρκετές βασικές σκηνές, το πάντρεμα των παλιών κομματιών του μύθου με τα καινούρια του backstory, εκτός του ότι δίνει ταυτότητα (έστω και σχιζοειδή) στην ταινία, την κάνει να ξεχωρίζει απ' τα γνωστά remakes του συρμού, όχι απλά επειδή είναι καλύτερη, αλλά και γιατί ακολουθεί μια πολύ διαφορετική διαδικασία. Που δεν βγάζει απαραίτητα νόημα (η παιδοψυχολογία περιπτέρου για κάποιο λόγο δε μου δένει με τις υπερφυσικές ικανότητες του Myers), αλλά βγάζει ένταση και αίμα, που είναι βασικά και τα ζητούμενα. Αν είχε και λίγο περισσότερο pole dancing απ' την Sheri Moon Zombie, θα μιλούσαμε για μεγαλεία.

Ένα ενενηντάλεπτο ταξίδι στον πλανήτη μας και την παρούσα του κατάσταση, με κεντρικούς άξονες τα ταξίδια ενός ελέφαντα στην Αφρική, μιας φώκιας στην Ανταρκτική και μιας πολικής αρκούδας στον Αρκτικό.Όταν κοιτάς από ψηλά, μοιάζει η γη με ζωγραφιά, και πουθενά δεν το 'χω δει να επιβεβαιώνεται καλύτερα, απ' ότι στο Earth, ένα εντυπωσιακής κλίμακας και φιλοδοξιών ντοκιμαντέρ (φυσικής ιστορίας), που καταγράφει με εικόνες εξωπραγματικής ομορφιάς τούτο τον κόσμο μας τον μικρό τον μέγα, ξεκινώντας απ' τον έναν πόλο και καταλήγοντας στον άλλο. Αν υπήρχε 3D εκδοχή θα μιλούσαμε για την απόλυτη ζεν εμπειρία, κι είναι πολύ κρίμα που είναι πολύ πιθανό, όταν η τεχνολογία γίνει αρκετά ευέλικτη, ο πλανήτης να μην είναι πια αρκετά εντυπωσιακός. Αν και κρατιέται μακριά από πεσιμιστικά κηρύγματα (για λόγους που εξηγούν και οι δημιουργοί του στη συνέντευξη), πέρα από ιδανικό date movie για να χουχουλιάζει η γκόμενα πάνω σου με τα γουτσουγούτσου ζωάκια και να σου κολλάει όταν τα λιοντάρια την πέφτουν στο καημένο το ελεφαντάκι, είναι σχεδόν ανατριχιαστικό το ότι το Earth πιθανότατα θα λειτουργήσει άψογα και σαν κιβωτός εικόνων για να σταλεί στο διάστημα την 11η ώρα, να δουν οι εξωγήινοι τι ωραία που την είχαμε εδώ κάτω μέχρι που μας βαρέθηκε ο πλανήτης μας και μας τίναξε από πάνω του.

Ώρα να ξεσκονίσεις τον Márquez σου, με άλλο ένα πλασαρισμένο ως σίγουρο στοίχημα για τις φετινές υποψηφιότητες των Όσκαρ, να εμφανίζει το trailer του σήμερα στο MSN.com, μετά από ώρες αναμονής, μια αφίσα, ένα behind the scenes απ' την Κολομβία που γίναν τα γυρίσματα (προς μεγάλη τέρψη όλων των εμπλεκομένων), μια παγκόσμια πρεμιέρα στο διεθνές φεστιβάλ του Ρίο, τη θέση της ταινίας κλεισίματος στο AFI Film Fest, και τους τίτλους έναρξης που είχαν διαρρεύσει και μαζεύτηκαν πίσω, για να περιμένουν, μαζί με τις κριτικές, μέχρι η ταινία ν' ανοίξει επίσημα στην Αμερική στις 16 Νοέμβρη, που ΄ναι παχιά τα considerations. Αν και το σπρώξιμο το 'χει αρχίσει ήδη η Oprah, που ξανάφερε το βιβλίο στις λίστες των best sellers την προηγούμενη Δευτέρα, προτείνοντάς το στα κορίτσια στην εκπομπή της την προηγούμενη Παρασκευή.

Το project ήταν στο ψήσιμο εδώ και πάνω από μια τριετία, απ' όταν ο παραγωγός Scott Steindorff (που έχει και το καινούριο Rififi (2009) στο πιάτο του), ο go-to guy του Hollywood για ταινίες βασισμένες σε βιβλία, κατάφερε να σπάσει τις αντιστάσεις του Gabriel García Márquez καταδιώκοντάς τον για άλλα τρία χρόνια και να αγοράσει στις αρχές του 2004 τα δικαιώματα της κινηματογραφικής μεταφοράς του βιβλίου που ο βραβευμένος με Νόμπελ συγγραφέας κρατούσε σα θησαυρό απ' το 1985. Για να τα πουλήσει μετά στη New Line και να αναθέσει το σενάριο στον οσκαρούχο γραφιά του Πιανίστα 200(), και του επίσης εντυπωσιακού φετινού Le Scaphandre et le Papillon, Ronald Harwood. Οπότε μια θέση σε πεντάδα μάλλον την έχεις ήδη εκεί. Βάλε μετά στους πρωταγωνιστές τον Javier Bardem που με το No Country for Old Men και το Things We Lost in the Fire φέτος έχει πάρει φωτιά, την Catalina Sandino Moreno στα support, ένα τεχνικό team με έντονη λατινοαμερικάνικη μυρωδιά για να πιάσει τους πατριώτες στο LA, και το γεγονός ότι η ταινία καλύπτει πέντε δεκαετίες ιστορίας στο μακιγιάζ, κι έχεις άλλες τρεις-τέσσερις υποψηφιότητες να περιμένουν. Την ίδια ώρα βέβαια υπάρχουν κι οι Shakirάνθρωποι που πανηγυρίζουν τη συμμετοχή της με μπόλικα OMG και WE ARE GOING TO WIN AN OSCAR, αλλά αυτό είναι ένα άλλο θέμα μόνο του.

Αμερικανοευρωπαιογιαπωνέζικο ντοκιμαντέρ με Έλληνα παραγωγό, γυρισμένο από Άγγλους και ντουμπλαρισμένο στα Γαλλικά, τη γλώσσα της χώρας που αναγνωρίζει ως νονό του είδους του, το Earth (2007) πιάνει ήδη το μισό πλανήτη απ' τα τεχνικά του μόνο. Και μετά τον πιάνει ολόκληρο με εικόνες που σε πάνε ένα ταξίδι απίστευτης ομορφιάς σ' αυτό το μέρος που καλείς σπίτι σου στο σύμπαν και το αφήνεις να πέφτει να σε πλακώνει. Χρόνια σχεδιασμού και γυρισμάτων, με 40 συνεργεία παρατημένα για βδομάδες σε 250 σημεία του χάρτη να ελπίζουν να πετύχουν κάτι σαν κι αυτό που τους ζήτησε ο σκηνοθέτης, κι ένα παραγωγό κλεισμένο στο γραφείο του να προσεύχεται ότι δεν θα φάει αυτούς καμιά φάλαινα κι αυτόν η μαρμάγκα, το Earth ήταν ένας συνδυασμός λεπτομερούς σχεδιασμού και στωικής αναμονής η φύση να κάνει τη δουλειά της. Μια απαιτητική διαδικασία που αποτυπώθηκε σε 1500 ώρες υλικού, που αν κάποιος καθόταν να τις δει για να τις μοντάρει, παίζει να του έπαιρνε 4 μήνες καθημερινής 12ωρης δουλειάς, μόνο και μόνο για να βάλει ετικέτες στις κασέτες. Οπότε ο παραγωγός βασίστηκε καλή τη πίστη στη μνήμη των δημιουργών, ελπίζοντας ότι δεν του κρύβουν μια δεύτερη, εντελώς διαφορετική ταινία στο βουνό με τις εικόνες, και το μόνο που μπορείς να πεις για να τον καθησυχάσεις, είναι πως αν υπάρχουν και εικόνες πιο όμορφες απ' αυτές που μάζεψαν για το 90λεπτο κινηματογραφικό ταξίδι του Earth, τότε θα 'ναι μάλλον από άλλο κόσμο.

Κυκλοφόρησε τη βδομάδα που πέρασε σε όλη την Ανατολική Ευρώπη το trailer της καινούριας ρώσικης υπερπαραγωγής με τον προχρονολογημένο τίτλο 1612 (2007), όπως γράψανε οι φίλοι μας του Twitch που ξεκίνησαν την ίδια περίοδο και συνεργασία με το AICN, οπότε να περιμένεις να μας λινκάρει και η παρέα του χοντρο-Χάρη οσονούπω (πως λέμε fat chance?).

Το φιλμ αναφέρεται στα κωμικοτραγικά γεγονότα που ακολούθησαν το θάνατο του Ιβάν του Τρομερού και του ψιλοανίκανου διαδόχου του στη Ρωσία, με άπειρους ψευτο- Δημήτριους να ισχυρίζονται ότι είναι ο πεθαμένος στην εξορία γιος του πρώτου τσάρου του βασιλείου, και να καταλαμβάνουν το θρόνο με συμμαχίες και πολέμους Πολωνών, Σουηδών και ντόπιων, σε μια περίοδο που έμεινε στην ιστορία ως Εποχή των Αναστατώσεων και ξεκλήρισε τον μισό πληθυσμό. Οι Πολωνοί εκδιώχθηκαν από το Κρεμλίνο που είχαν καταλάβει στις 4 Νοεμβρίου του 1612, και τσάρος ανέλαβε ο Μιχαήλ Ρομανόφ, πρώτος της δυναστείας που κράτησε μέχρι την Οκτωβριανή Επανάσταση του 1917.

Η κωμικοτραγική (από το trailer τουλάχιστο) παραγωγή, στη μόδα των ιστορικών επών που πλημμυρίζουν την Ανατολή τώρα που η τεχνολογία επιτρέπει ψηφιακούς κομπάρσους, είναι της TriTe του Nikita Mihalkov, σκηνοθετημένη από τον Vladimir Khotinenko με πείρα στα ρώσικα ταμεία και βραβεία από τον Μουσουλμάνο (1995) και τα 72 Μέτρα (2004). Αν και είναι πανδύσκολο να το υπολογίσεις ακριβώς (εδώ στην Αμερική και δε βρίσκεις άκρη) το κόστος φέρεται κοντά στα $10 εκατομμύρια, με τις έτερες εγχώριες μεγα-παραγωγές Night Watch (2004) και Day Watch (2006) μαζί να έχουν κοστίσει γύρω στα $6, και το Wolfhound (2006) εκεί γύρω και παραπάνω ($11-12 μύρια). Οπότε καταλαβαίνεις ότι η πείρα του σκηνοθέτη που μετράει είναι αυτή στον πατριωτισμό, με τις ιστορίες για γυρισμούς από το Αφγανιστάν και την τραγωδία του Kursk να εξαργυρώνονται σε μια ταινία που δηλωμένα σκοπεύει να μάθει τους Ρώσους γιατί η εθνική τους επέτειος είναι στις 4 του Νοέμβρη και όχι στις 7 (της Οκτωβριανής) πια. Ανεπίσημα το χεράκι τους στην ιστορία και βαθιά στην τσέπη έχουν βάλει ο δισεκατομμυριούχος Viktor Vekselberg που συνηθίζει κάτι τέτοιες εθνικές προσφορές και ο πρόεδρος Vladimir Putin που προφανώς θέλει να συνδέσει το όνομά του με μια ακόμα δυναστεία μετά από εποχή αναστατώσεων. Η πλάκα είναι ότι καμιά σύγκριση δε φαίνεται να μπορεί να γίνει, τόσο σε επένδυση όσο και σε αποτέλεσμα, με τα.. καζακστανικά έπη Nomad (2005) και Mongol (2007).

Σε είδα που παραλίγο το ξέχασες, αλλά μη νομίζεις ότι σε ξέχασε κι αυτό. Το Πανόραμα Ευρωπαϊκού Κινηματογράφου κλείνει φέτος τη δεύτερη δεκαετία ζωής, και θέλει εσένα για να ξεκινήσει την τρίτη. Και μετανιωμένο απ' το περσινό του άνοιγμα στην αμερικάνικη αγορά, επιστρέφει φέτος με τίτλους ευρωπαϊκούς στις πρεμιέρες του, και κλίση στην ανατολικομπλοκίτικη ποικιλία, προκαλώντας σε να αντέξεις την κινηματογραφία της ηπείρου σου, χωρίς να ρευτείς το δυνατό roster αμερικάνικου ανεξάρτητου που χλαπάκιασες την προηγούμενη βδομάδα. Το πρόγραμμα προβολών του, μπορείς να το βρεις online από σήμερα, στην ανενεωμένη (κι ας μην της φαίνεται) σελίδα του.

Τη δεκαήμερή του διάρκεια, το φεστιβάλ θα την ανοίξει την Πέμπτη 11 Οκτωβρίου στις 20.00 στην πλατεία Δικαστηρίων με συναυλία της Φιλαρμονικής του Δήμου Αθηναίων, που σε μιάμιση ώρα θα παίξει "ένα απάνθισμα αντιπροσωπευτικών μουσικών από γνωστές κινηματογραφικές ταινίες όπως Δόκτωρ Ζιβάγκο, Μπεν Χουρ, Οι Πειρατές της Καραϊβικής, Ζορμπάς αλλά και αφιερώματα στον Νίνο Ρότα, Τσάρλι Τσάπλιν και πολλά ακόμα," κι αμέσως μετά, όλοι μαζί θα περάσουμε απέναντι, για την επίσημη πρεμιέρα της διοργάνωσης με το φετινό Χρυσό Φοίνικα, 4 Μήνες, 3 Εβδομάδες και 2 Μέρες (2007). Η τελετή λήξης θα γίνει πάλι στο Ιντεάλ, την Κυριακή 21, με το βραβευμένο στα παράπλευρα της Βενετίας It's a Free World (2007) του Ken Loach. Ας ελπίσουμε οι αιθουσάρχες να έχουν ρυθμίσει το ηχείο που τρίζει πάνω απ' την είσοδο.

Στο ενδιάμεσο, εκτός από 17 πρεμιέρες σημαντικών επί το πλείστον παραγωγών --μεταξύ των οποίων το Lust, Caution (2007) του Ang Lee και το Elizabeth: The Golden Age (2007) που δε θα χάσεις, το Factory Girl (2006) που μπορείς και να χάσεις, αλλά και το Taxidermia (2006) που δεν πρέπει να χάσεις-- το Ευρωπαϊκό Πανόραμα θα σε χορτάσει και με αφιερώματα, σ' έναν πιτσιρικά που λέγεται Orson Welles και το έργο του δεν έχει αναλυθεί αρκετά, μία συλλογή από cult ταινίες τις μισές εκ των οποίων θα 'χεις δει έτσι κι αλλιώς και τις μισές απ' αυτές σε μεγάλη οθόνη κιόλας, την ενότητα Make Love Not War με αντιπολεμικές "και άλλες ταινίες" όπως το MASH (1970), το Easy Rider (1969) και το Zabriskie Point (1970), μερικές επιλογές απ' τη φιλμογραφία του Ken Loach και του παραγωγού Monte Hellman, πνευματικού τέκνου του Roger Corman, κάποιες (υπερ)ειδικές προβολές προς τιμήν των Antonioni και Bergman, και το μάλλον πιο ενδιαφέρον απ' όλα πρόγραμμα, με τίτλο Επίμαχος Ελληνικός Κινηματογράφος, που καλύπτει ένα ευρύ φάσμα ταινιών ανορθόδοξων, αιρετικών, ή τέλος πάντων αμφιλεγόμενων Ελλήνων δημιουργών.

Ως μη trekkie και κρίνοντας εξ ιδίων, μπορώ με ασφάλεια να χαρακτηρίσω τον παραπάνω χαιρετισμό που εφηύρε ο Leonard Nimoy για τον αξέχαστο χαρακτήρα του Βολκάνιου (εκ του πλανήτη Βόλκαν) Mr Spock, ως ανέτως την πιο αναγνωρίσιμη αναφορά στην τηλεοπτική σειρά που --σε διάφορες μορφές και με μερικά διαλείμματα-- για σχεδόν μισό αιώνα, με θάρρος μας πήγαινε εκεί που κανείς άνθρωπος δεν είχε πάει πριν. Η χειρονομία, που προκάλεσε κράμπες σε ουκ ολίγους συναδέλφους του εμπνευστή της, εκτός από έναν κώδικα που υπερέβη το πλαίσιό του και πέρασε μαζί με πολλά άλλα στοιχεία του Star Trek στο πάνθεον της pop κουλτούρας, γέννησε ταυτόχρονα και το νέο είδος του trekjew, αφού βασιζόταν σε εβραϊκή κίνηση ιερατικής ευλογίας, και αρχικά συνοδευόταν απ' την ελεύθερη αγγλική ερμηνεία "peace and long life" του επίσης εβραϊκού χαιρετισμού shalom aleichem (γνωστό και ως σαλάμ αλέκομ, κυριολεκτικά "ειρήνη και μακροζωία"), πριν αντικατασταθεί απ' το πιο εξωγήινο "μακροημέρευε και ευημέρευε". Πράγμα που απέδειξε ότι τελικά οι Εβραίοι κυβερνούν και το διάστημα.

Και ο λόγος που σου τα λέω όλα αυτά, σε περίπτωση που δεν το 'χεις ψυλλιαστεί ακόμη, είναι γιατί τον ίδιο χαιρετισμό προβάρω για να απευθύνω στον κινηματογράφο Τριανόν, που ξετρύπωσε μια πολύ ιδιαίτερη εκδοχή του αστερόπλοιου Enterprise, μια εκδοχή που φτιάχτηκε από fans και προσφέρεται σε fans (κι όσους αυτοί σούρουν μαζί τους), στην ειδική, one night only προβολή της. Απ' την πώρωση αρχικά του James Cawley, ενός επαγγελματία μιμητή του Elvis και προφανώς άρρωστου trekkie, το Star Trek: New Voyages μετέτρεψε το υπόγειο του εμπνευστή σε άντρο καμένων που έσπευσαν να διαθέσουν τον εθελοντικό τους χρόνο και ό,τι ταλέντο διέθεταν σε ένα project αγάπης και αφοσίωσης, το οποίο αργότερα τίμησαν και τα μέλη του αρχικού cast, George Takei και Walter Koening, παίρνοντας ξανά τη θέση τους στο αντίγραφο της γέφυρας του Enterprise. Απ' τα πέντε επεισόδια που προέκυψαν (συν ένα που βρίσκεται στην προπαραγωγή), τα δύο με τα παλιά μέλη του πληρώματος παίζουν απόψε μετά τα μεσάνυχτα σε ψηφιακή κόπια στη μεγάλη οθόνη του Τριανόν, και αν υπολογίσεις ότι η είσοδος είναι ελεύθερη και θα 'ναι κι άλλοι εκεί με κολλητά χρωματιστά μπλουζάκια και μυτερά αυτιά, νομίζω θα 'ναι καλύτερη φάση να πας κι εσύ εκεί, απ' το να τα δεις στο πισί σου. Αν μη τι άλλο, εκτός από καλό ζέσταμα για την επερχόμενη ταινία του J.J. Abrams, θα δείξεις στον αιθουσάρχη ότι έχεις όρεξη για κάτι τις διαφορετικό στην αίθουσα, και θα του δώσεις θάρρος την επόμενη φορά να σου φέρει και τίποτα χαμένο από Doctor Who και Candy Candy.

Με τα τραγούδια στο minimum για να μην μπερδέψει το κοινό με το concept του musical όπως σημειώνει η Anne Thompson, κυκλοφόρησε χθες βράδυ στο Yahoo! το trailer της υπεραναμενόμενης νέας συνεργασίας Tim Burton – Johnny Depp, η κινηματογραφική βερζιόν του slasher musical του Stephen Sondheim, που είχε αρχίσει να μαζεύει Όσκαρ απ' την Άνοιξη περίπου, μέχρι που η παραγωγή έκανε αναγκαστικές διακοπές για να μπορέσει ο πρωταγωνιστής της να συμπαρασταθεί στην άρρωστη κόρη του, κι οι έτοιμοι από καιρό πολέμιοι να αρχίσουν να πετάνε τα βέλη τους για προβλήματα και κόντρες και δυσκολίες έγκαιρης ολοκλήρωσης και αιτήματα της Warner για λιγότερο αίμα και PG-13 αντί του R rating.

Ο Burton βέβαια, είχε κι άλλες σκηνές να γυρίσει στο μεσοδιάστημα, κι η Warner διέψευσε κατηγορηματικά τις φήμες για κοψίματα και μάλιστα άλλαξε το άνοιγμα από περιορισμένο τα Χριστούγεννα με βλέψεις για διεύρυνση το Γενάρη, σε full-on επίθεση τη βδομάδα που η Αμερική γεμίζει ζαχαρωτά, ενθουσιασμένη με το ιδανικό για counter-programming υλικό της. Η ταινία έκανε τα πρώτα αποκαλυπτήρια με επιλεγμένα κλιπάκια που προκάλεσαν παράκρουση στην Βενετία, και τώρα μπορείς κι εσύ να δεις το γιατί. Ο Depp, που αυτή τη φορά λέει τα τραγούδια του αντουμπλάριστος, φαίνεται έτοιμος να επιβεβαιώσει τις πρώτες ανταποκρίσεις περί μνημειώδους ερμηνείας της πιο σκοτεινής ποικιλίας, στο ρόλο του σαλεμένου μπαρμπέρη που εγγυάται πιο βαθύ ξύρισμα απ' τους συναδέλφους του, και παρέχει και πρώτη ύλη στην τρελή κυρία του ισογείου για τις κρεατόπιτές της. Κι ο Burton που τον καθοδηγεί για έκτη φορά, αποφασισμένος να τεντώσει σαγόνια περισσότερο από ποτέ με τις απίστευτες εικόνες του, και να κλείσει από τώρα την πρόσκλησή του για εκείνο το μεγάλο χειμωνιάτικο κόκκινο χαλί.

Ένας αποστρατευμένος στρατονόμος πληροφορείται ότι ο γιος του γύρισε από το Ιράκ αλλά εξαφανίστηκε και κινδυνεύει να κηρυχτεί λιποτάκτης."Freedom is on the march and America is more secure" ακούγεται να λέει, στην αρχή, o Dumbya σε μια από τις φορές που πιπίλαγε τη γλυκιά καραμέλα της οξυμωρής φράσης-σύλληψης για τους στρατιώτες του που χάσανε τη ζωή τους στο Ιράκ. Και ο Paul Haggis που ξέρεις πια ότι προτιμάει να έχει νόημα από το να το προσποιείται, καταλαβαίνεις και με τι θα αναμετρηθεί στη συνέχεια της Κοιλάδας του Ηλά (2007). Συνέχεια μη ενδεδειγμένη για όσους προτιμάνε να διακρίνουν σοβαρότερα θέματα στους αντικατοπτρισμούς (των χιλιοτραγουδισμένων από τις Μάζες) ιρανικών ερήμων.

Βασισμένο σε πραγματική ιστορία, το σενάριο του Haggis ρέει σαν αστυνομικό θρίλερ και είναι το πιο ώριμό του μέχρι τώρα, με χαρακτήρες που δε χρειάζονται παρελθόν για να (παρα)γίνουν αληθινοί, δεν έχουν μονοδιάστατες προσωπικότητες, έχουν διακριτά ήθη και αρχές (χωρίς απαραίτητα την αγνότητα που συνοδεύει συνήθως τέτοιους όρους) και μπλέκουν σαν αποτέλεσμα σε συνεχόμενες εσωτερικές και εξωτερικές συγκρούσεις, μεταξύ τους και με την πραγματικότητα. Προσθέτοντας και μικρές παράλληλες ιστορίες που ξέρει να χειρίζεται όσο λίγοι, ο σκηνοθέτης δε χάνει ποτέ το focus αν και με λιγότερη συνέπεια απ' ότι στο Crash (2004), παρόλο που ήταν τελικά το ισχυρότερό του ατού (αλλά και αυτό που δέχτηκε τις περισσότερες επιθέσεις). Πιο εξώφθαλμα στον τίτλο που θα πρέπει να έχεις περάσει μια εκπαίδευση με παραλλαγή ερήμου για να διακρίνεις τι υπονοεί. Στους πιο χαμηλούς τόνους βοηθάει και ο συγκλονιστικότατος Tommy Lee Jones που μόνο με τα θλιμμένα μάτια, το σκαμμένο πρόσωπο και την κουρασμένη αλλά σταθερή φωνή έχει ήδη παρουσιάσει όλο το παρελθόν του ήρωά του και προχωράει την ιστορία του ακόμα και στα πλάνα που παραμένει αμίλητος. Στο ρόλο του βέβαια, ο εκτός των άλλων και συμπαραγωγός, προόριζε τον Clint Eastwood και απέναντί του έχει βάλει αντίστοιχα την Charlize Theron βάζοντας και μια αχρείαστη και κάπου κουραστική (και ξανασερβιρισμένη) προσπάθεια να τη νορμαλοποιήσει.

Αν έφτασες κατευθείαν στο συμπέρασμα, αυτό είναι ότι ο Haggis καταπιάνεται με θέμα μη αρεστό περισσότερο κι απ' το Flags of Our Fathers (2006) κι έχει το θάρρος να το υπογράψει και σκηνοθετικά. Και ότι τα καταφέρνει άριστα, απέναντι σε έτοιμους να χαρακτηρίσουν μελόδραμα και τσόντα με τον Γκουσγκούνη με την οποία συνδέεται μέσω έξι βαθμών συγγένειας, είναι ένας μικρός θρίαμβος. Που μπορεί και να μεγαλώσει. Πάλι.

Ο απεμπολημένος πράκτορας με την προβληματική μνήμη ξεκινά ταξίδι εκδίκησης για το φόνο της αγαπημένης του απ' τις αμερικάνικες υπηρεσίες πληροφοριών.Και στην πορεία θυμάται, θυμάται τα πάντα, χάρη και στη βοήθεια ενός ρεπόρτερ που αποδεικνύεται πιο δαιμόνιος απ' όσο του επιτρέπει η υγεία του, σε μια σκηνή πεζής καταδίωξης που αν και σκάει πολύ νωρίς για να είναι τόσο καλή, είναι μια απ' τις πιο ανορθόδοξες, αληθοφανείς και έντονες τέτοιες που θα δεις ποτέ. Κι εκεί που νομίζεις ότι κλείνει το πεντάλεπτο, έχει ήδη περάσει μισή ώρα, κι έχεις τόσο κι άλλο τόσο σε ένα ιδανικά ζυγισμένο στην δράση και την ένταση κατασκοπικό θρίλερ, με συνοπτικές αλλά σαφέστατες αναφορές στην παντοδυναμία των αμερικάνικων μυστικών υπηρεσιών του σήμερα, να του προσθέτουν πολιτικές προεκτάσεις και διαχρονικό υπόβαθρο χωροχρονικής αναφοράς στην παραγωγή. Στο μεσοδιάστημα του λαβύρινθου των στρατηγικών, ο David Strathairn ραφινάρει με την ερμηνευτική του κομψότητα το χαρακτήρα του πανίσχυρου σκακιέρη που βρίσκει αναπάντεχα το δάσκαλό του, κι όταν οι στεντικαμάδες με το Parkinson πατάνε πάλι γκάζια, ο Greengrass αποσαφηνίζει τη διαφορά του να κουνάς την κάμερα για να μη βλέπουμε τι (δεν) κάνεις, και του να κουνάς την κάμερα και να νιώθουμε τη δράση στα μηνίγγια.

Γιος υποψιάζεται ότι η μάνα του αυτοκτονήθηκε και οδηγείται φυσιολογικά σε κατασκοπείες παντός είδους.Το τέταρτο φιλμ του David Mackenzie του Young Adam (2003) έχει μια συνέπεια στην προσπάθειά του να μην τυποποιείται και να ξαφνιάζει σε ότι αφηγείται. Αλλά και πάλι πρωταγωνιστής του είναι η hip ψιλοπορνοδιαστροφή και την παράσταση κλέβει ο.. πρωταγωνιστής (του Billy Elliot (2000)), περισσότερο με το όνομα παρά με την ερμηνεία. Βασισμένος στο ομώνυμο πρώτο βιβλίο ενός Σκωτσέζου δημοσιογράφου ο Young Hallam ξεφεύγει εντελώς, υπερβάλλοντάς το για την οθόνη σε βαθμό παρωδίας. Καταφέρνει έτσι και να μη ξεφεύγει από την αποσπασματικότητα (συνέπεια όσων πρέπει να αφήσει απέξω) και να μην σου προξενεί καμιά συμπάθεια για ένα αδικαιολόγητα περίεργο ήρωα, πράγμα καταστροφικό για το word of mouth, το ιερό δισκοπότηρο κάθε παρόμοιας παραγωγής. Το πράγμα σώζει κάπως η κατακαρακαυτή παρουσία της Claire Forlani (που καταφέρνει ακόμα και να δικαιολογεί κάποια από τα αδικαιολόγητα) σε ρόλο μητριάς που αποτρελαίνει. Και όλα τα υπόλοιπα στοιχεία (παρόμοια φιλόδοξης ανεξάρτητης παραγωγής) είναι στη θέση τους, από υποδειγματικές για τις συνθήκες ερμηνείες και υποδειγματική ηδονοβλεπτική κινηματογράφηση πάνω σε δέντρα και ταράτσες μέχρι indie υπόκρουση από Franz Ferdinand. Συνταγή τελικά καλή για τρίλεπτο υπόγειο mega-hit ή φεστιβαλικές γύρες χωρίς πολλά παραπάνω.

Υστερικιά που ζηλεύει τον γκόμενό της κι έχει βαρεθεί τη μούρη της, τον παρατάει σύξυλλο και πάει σε πλαστικό να την αλλάξει.Κι ο τύπος μένει μπουκάλα και την ψάχνει και μετά του την πέφτουν διάφορες και τις φτύνει, και πιο μετά του την πέφτουν διάφορες και τον φτύνουν αυτές, γιατί είναι κολλημένος και περιμένει την πρώην του να γυρίσει. Κι εμείς υποθέτω σε όλο αυτό πρέπει ν' αγωνιούμε ποια απ' αυτές που παίζουν στα φτυσίματα, είναι η πρώην του που γύρισε κι αν θα το καταλάβει, γιατί εξ αρχής ήθελε να αλλάξει φάτσα για να τον κάνει να την ξαναερωτευτεί, και με την πλαστική που έκανε μπορεί να είναι οποιαδήποτε, κι είμαστε μπερδεμένοι. Που προσωπικά θα ήμουν μπερδεμένος και χωρίς την πλαστική, αφού όλες ίδιες μου φαίνονται, λίγο το μαλλί αλλάζει. Αλλά το θέμα είναι βέβαια πως ο έρως δεν είναι κάτι που κατοικεί στη μάσκα που φοράς κάτω απ' τη μάσκα που φοράς προφανώς. Και το άλλο θέμα είναι το πώς μπορείς να τον νιώσεις για κάποιον αρκετά σχιζοφρενή για να σου κάνει όλη αυτή την ιστορία, αλλά επίσης προφανώς, ο έρως είναι και παράφρων. Και αν είσαι το κορίτσι που θέλει να δει πώς είναι να το ξαναερωτευτεί το αγόρι της ενώ είναι μια άλλη, ίσως να σου βγάλει και κάνα νόημα παρπάνω. Κι ίσως να σου βάλει και ιδέες, αν και το απεύχομαι, και για των δυο σας το καλό.

Γιος πολιτικού με αμερικάνικη ανατροφή, ταξιδεύει στην Κρήτη για να βαφτίσει αντ' αυτού παιδί πολιτικάντη, με στόχο να φέρει τη δημοκρατία στη λεβεντογέννα.Σε ντοπιολαλιές απάνω, ταινίες ολόκληρες δεν στήνονται, και αυτό τουλάχιστον θα περίμενα να το έχουν υπόψιν τους και η Μαλέα και ο Παπανδρέου που υποτίθεται ότι συνεργάστηκαν για να βγάλουν το σενάριο της ταινίας από ένα διήγημα του τελευταίου, και με το "υποτίθεται" δεν αμφισβητώ καθόλου το ότι συνεργάστηκαν, αλλά εντελώς το ότι έβγαλαν σενάριο. Η ανιαρή επαναλαμβανόμενη ιστορία με παιχνιδιάρικες αναφορές στα σπαγγέτι γουέστερν που επιβιώνουν στα κρητικά χωριά των Βροντάκηδων και των Φουρτουνάκηδων, ξεχειλώνεται απελπιστικά για να καλύψει τα μια κι έξω αστεία της ταινίας (που βασικά είναι ο Ακάλυπτος, μουδιασμένος σε κρητική βράκα, και το πιτσιρίκι που στουμπώνεται με καλτσουνάκια και χοχλιούς), με γαρνιτούρα αφόρητη προβλεψιμότητα στα gags και τις ανατροπές, πολιτικά μαθήματα του στυλ what would daddy do, και, αν έχεις όρεξη μετά απ' αυτά, μπορεί στο αμερικανάκι γιο που θέλει απλά να παίξει μπάσκετ, να δεις αμερικανάκι γιο που απλά θέλει να κάνει ποδήλατο. Κι η ουσία ανάγεται στο χρέος της δημοκρατίας να προστατεύσει το μινόριτυ (ναι, καλά το γράφω) των σκατζόχοιρων. Το μινόριτυ των θεατών που θέλουν να βλέπουν κι ελληνικές ταινίες, ποιος το προστατεύει;

Πριν λίγες μέρες στα γαλλικά και χθες βράδυ στα αγγλικά, βγήκε στο δίκτυο το ολοκληρωμένο teaser της επόμενης δουλειάς της Pixar, που από τούδε θα αναφέρεται εδώ ως η θεία εταιρία, ή σκέτο θεία. Σκηνοθετημένο απ' τον Andrew Stanton, τον άνθρωπο που έκανε τον βυθό έναν απ' τους πιο συναρπαστικούς και φυσικά κατοικήσιμους χώρους του animated κόσμου με το Finding Nemo (2003), το WALL•E όπως θα 'χεις ακούσει, είναι η ιστορία ενός μικρού ρομπότ σχεδιασμένου να μαζεύει τα σκουπίδια της ανθρωπότητας, που δεν έχει και πολύ δουλειά πέρα απ' το να τα πηγαίνει από 'δω κι από 'κει, όταν μένει ο μόνος ενεργός μηχανισμός μετά την εγκατάλειψη του πλανήτη απ' τους ανθρώπους. Αυτός κι οι κατσαρίδες.

Κι όπως είχαμε ξαναπεί όταν είχε βγει στο δίκτυο ένα υλικό των είκοσι δευτερολέπτων, ο WALL•E δεν θα 'χει και κανέναν να μιλάει αν υποθέσουμε ότι μπορεί να αρθρώσει πρόταση ιδιαίτερα ευκρινή, πράγμα που 'χει κάνει τους μαρκετίστες της Disney να τρίβουν τα χέρια τους περιμένοντας εκδίκηση για την απόρριψη τους απ' τη θεία, ως ανεπαρκείς στην προώθησή τους για τον Ρατατούη (2007). Γιατί άντε να πουλήσεις ταινία μ' ένα ρομπότ σ' έναν άδειο πλανήτη, που δεν υπάρχει κανείς για να μιλήσει. Είναι όμως μάλλον βέβαιο πως οι ποντικοί θα φάνε την ίδια φόλα που απέφυγε ο αρουραίος στην κουζίνα, αλλά τουλάχιστον θα έχουν πιο εύκολη δουλειά στο να σχεδιάσουν τα κουκλάκια του merchandise. Κι αν έχεις κι εσύ την ίδια αγωνία για το σχεδόν άφωνο, δεν χρειάζεται να σου θυμίσω τον Chaplin, ούτε να σου επιβεβαιώσω ότι η εκφραστικότητα του WALL•E έχει κι ανώτερες ακόμα δυνατότητες, ούτε να σου εξηγήσω πως η θεία με το αλλοιωμένο λογότυπο κλείνει το μάτι ότι ετοιμάζεται να γράψει ιστορία. Εκτός του ότι οι επιδώσεις της μιλάνε από μόνες τους και το ίδιο και το teaser, οι άνθρωποι που δουλεύουν εκεί, έχουν τη μαγική ικανότητα να μετατρέπουν αυτά που φαίνονται ως αντιξοότητες σε δημιουργικές προκλήσεις, κι ακόμα χειρότερα, να τις ξεπερνάνε κιόλας, κάνοντας το κέφι τους. Φοβού τους απ' το χόμπι τους σιτιζομένους.

Μετά από το teaser, το international teaser και το Comicon teaser που αποτέλεσαν τη πρώτη φουρνιά εικόνων με τις δόσεις βίας και γυμνού που θα περίμενες από το καθένα, και το trailer, το international trailer και το internet trailer που ανεβάσαν το ποντάρισμα, την πρώτη ολοκληρωμένη εικόνα για τη πιο φιλόδοξη προσπάθεια του Robert Zemeckis σου δίνει ο δεύτερος "διεθνής" προπομπός της που παρουσιάζει σήμερα το MSN UK. Το σενάριο, το πρώτο στο οποίο βάζει ολοκληρωμένα την υπογραφή του ο Neil Gaiman, ξεκαθαρίζει τη σκοπιά των χαρακτήρων που δε πρέπει να πολυπιστεύεις τι λένε, με την οποία σκοπεύει να αφηγηθεί τον μύθο. Τα CGI φαίνονται πιο δουλεμένα στη συνεχή (και απαραίτητη για να μη φαίνονται ψόφια) κίνησή τους, και ακόμα και τα μάτια (το ευαίσθητο σημείο του motion capture όπως ξαναματάδαμε), φαίνονται σχεδόν μπιρμπιλωτά. Ε και ένα μάτσο καινούριες σκηνές έχεις να παγώσεις να βρεις τα υπόλοιπα και μόνος σου.

Αλλά ενώ η προώθηση δε χαλαρώνει και η διαφορά στα επίπεδα, από το ξεκίνημά της μέχρι τώρα, είναι περίπου τόσο εμφανής όσο και ανάμεσα στον χαρακτήρα του Ray Winstone στο πόστερ του προηγούμενου θέματος με αυτόν εδώ παρακάτω, τα πράγματα δεν είναι εντελώς ειδυλλιακά στο βασίλειο που τρομοκρατεί το Grendel. Το rating δεν έχει ακόμα ανακοινωθεί (ή αποφασιστεί ίσως), η MPAA δεν επιτρέπει να κυκλοφορούν στην αγορά της εκδόσεις και PG-13 και NC-17 όπως είχε σχεδιαστεί αρχικά αν πιστέψεις τις φήμες, και που να ξέρεις τι θα γίνει και στις υπόλοιπες (αγορές). Οι σκεπτικιστές, πιάνοντας από σεναριακές άδειες μέχρι αναγκαιότητα ύπαρξης, και με κύριο όπλο αυτό το φαινόμενο του "uncanny valley" που ξαναματαλέγαμε, συνεχίζουν τις επιθέσεις, ενώ το κοινό δεν έχει ξεκαθαρίσει ακόμα και οι εισπράξεις δε φαίνονται καθόλου σίγουρες. Σίγουρο είναι μόνο ότι ο Zemeckis βουτάει πρώτος στα βαθιά που θα κολυμπήσουν κι άλλοι (όπως ο James Cameron στο υπεραναμενόμενο Avatar (2009)), και δεν ξέρεις αν θα φέρει τελικά στην επιφάνεια κάτι σε κλασικό όπως το Toy Story (1995) ή αξιοπερίεργο όπως το Final Fantasy (2001).

Με το προτεινόμενο απ' την Αργεντινή για τις υποψηφιότητες ξενόγλωσσου Όσκαρ και βραβευμένο πριν κάνα μήνα στο Εδιμβούργο XXY της Lucía Puenzo να παίρνει τη Χρυσή Αθηνά καλύτερης ταινίας, έκλεισε χθες βράδυ το 13ο Διεθνές Κινηματογραφικό Φεστιβάλ της Αθήνας Νύχτες Πρεμιέρας (Κόνεξ), σε μια τελετή όχι τόσο λαμπρή, όσο τα διαμαντένια κουμπιά στο πουκάμισο του καλλιτεχνικού διευθυντή του. Φυσικά, οι διοργανωτές φρόντισαν να φέρουν όλους τους νικητές να πάρουν τα βραβεία τους, που δεν είναι καθόλου λίγο πράγμα, αν έχεις πάει μια βόλτα απ' της Θεσσαλονίκης ας πούμε. Απ' την Γαλλίδα Céline Sciamma του Naissance des Pieuvres που πήρε το βραβείο κοινού και τον Μεξικάνο Rodrigo Plá, σκηνοθέτη του La Zona, που παρέλαβε το βραβείο σεναρίου για λογαριασμό της γυναίκας του (οι οποίοι ήταν ούτως ή άλλως εδώ), μέχρι τον Ισραηλινό σκηνοθέτη του The Band's Visit που κέρδισε το βραβείο σκηνοθεσίας εν μέσω των διαπραγματεύσεων για το αν η ταινία του θα προταθεί για τα ξενόγλωσσα Όσκαρ, και τον πρωταγωνιστή του ΧΧΥ που παρέλαβε για λογαριασμό όλων των εμπλεκομένων στην αργεντινογαλλοσπανιόλικη ταινία για τον 15χρονο ερμαφρόδιτο (και οι οποίοι απ' όσο ξέρω, δεν ήταν προγραμματισμένοι να έρθουν από πριν).

Ένστικα αυτοσυντήρησης με κράτησαν μακριά από το διαγωνιστικό φέτος, οπότε πολλά-πολλά για τις ταινίες δεν έχω να σου πω. Ξέρω πάντως πως το βραβείο κοινού του συγκεκριμένου φεστιβάλ, σοβαρό αντίκρισμα δεν πρόκειται ν' αποκτήσει όσο (διαρρέουν φήμες ότι) εκτός απ' το κοινό, αποφασίζεται απ' τα logistics των καλεσμένων κι από προτιμήσεις άλλων, όσο πολλοί απ' το κοινό αναρωτιούνται που 'ναι οι κάλπες (οέο), ποιοι ακριβώς είναι οι υποψήφιοι (οέο), και σε ποια ταινία προσμετρούνται οι ψήφοι που μαζεύονταν σε κάλπες παρατημένες μέχρι ας πούμε και μετά τις προβολές των grindhouse. Κι όσο κι αν μπαίνει στην εφηβεία του, δεν το βλέπω να ωριμάζει, όσο οι υπότιτλοι έχουν τάσεις φυγής, οι προβολές βουβαίνονται στη μέση (ή στην αρχή), οι ψηφιακές αναπηρίες των συστημάτων έκδοσης εισιτηρίων δεν αφήνουν να γεμίσουν σωστά οι αίθουσες, κι οι τελετές γίνονται με μικρόφωνα που δεν δουλεύουν σωστά (δεκατρία χρόνια τώρα, κανείς δεν έχει βρει πώς ρυθμίζεται μια κονσόλα) και χωρίς έναν ψωροπροβολέα στη σκηνή του Αττικόν, να βλέπουμε ποιος διάολο μιλάει. Αυτά, θα μου πεις, είναι ψιλά γράμματα γι' αυτόν που πάει για τις ταινίες και θέσεις για τις τελετές δεν έχει (ούτε και για τις ταινίες βέβαια πολλές φορές), αλλά έλα, εγώ αυτά είχα να πω, κι αυτές τις συμβουλές να δώσω, αν δεν σ' αρέσουν, πέτα τες. Κατά τα άλλα, μια χαρά περάσαμε όπως βλέπεις και στο βίντεο, κι ευχαριστούμε το φεστιβάλ για τις ταινίες που μας έδειξε και τους καλεσμένους που μας γνώρισε, και βέβαια τα κορίτσια της artache για την υπομονή τους στις απαιτήσεις και τις καθυστερήσεις μας στις συνεντεύξεις. Και του χρόνου καλύτερα.

H Odeon σας προσκαλεί στην Avant Premiere του Θρίλερ Στην Κοιλάδα του Ηλά. Την Τετάρτη 3 Οκτωβρίου στις 9 το βράδυ στο Odeon Kosmopolis στο Μαρούσι Odeon StarCity στο Νέο Κόσμο.