Μπανγκ μπανγκ, ρατατά, μπουμ, ουά, σλουρπ σλουρπ, ααάργκχ.Το μόνο κακό που μπορείς να βρεις στο Shoot 'Em Up (2007) είναι ότι κινδυνεύει να τυποποιήσει έναν από τους πιο κουλ πρωταγωνιστές της μεγάλης οθόνης στη προστασία μωρών (διαφόρων ειδών). Αλλά από την άλλη δε θα μπορούσες να περιμένεις τίποτα λιγότερο από ένα φιλμ που φιλοδοξεί να συνδυάσει ότι καλύτερο στη βία του John Woo και του Bugs Bunny για μια γενιά που γεννήθηκε με ένα Wiimote στο χέρι και δε μπορείς να καταλάβεις αν σε κοπανάει με αυτό να την ταίσεις ή απλά παίζει. Όπως ακριβώς λοιπόν, θρυλικά πεισματικά, πούλησε την ιδέα του σκιτσάροντάς την καρέ καρέ πάνω από tagline που μίλαγε για ασιατικά υγρά όνειρα, ο Michael Davis τη μεταφέρει και σε φιλμ ρίχνοντας στο καζάνι όπλα σεξ βασανιστήρια λέρα και νεκροφιλία, και ξεχνώντας στην κωλότσεπη οτιδήποτε ορεκτικό για να ξεκινήσει από τη μέση και να συνεχίσει καίγοντας ιδρώτα αίμα και σπέρμα.

Παίρνοντας τη σκυτάλη από το Running Scared (2006) κυρίως και το Crank (2006), το φιλμ συνεχίζει την τάση για στιλιζαρισμένη βία που αγνοεί το στιλιζάρισμα και δε παίρνει τον εαυτό της στα σοβαρά, αφήνοντας τα βιντεοκλίπ και πιάνοντας τα βιντεογκέιμ. Και όλη η μαραθώνια προβληματική και υπερφιλόδοξη παραγωγή του, γράφει τελικά υπέρ του, όσο και η προτίμηση της Μόνικας στη μητρική της γλώσσα, αποπνέοντας απλυσιά και μπιμουβίλα σα τη γκαρσονιέρα που θα πας τη γκόμενα τα ξημερώματα.

Δυο αδέρφια με oικονομικά προβλήματα, στρέφονται στο έγκλημα υπό την παραίνεση εύπορου θείου. Ο ένας αντέχει τις τύψεις, ο άλλος όχι.Με τον Phillip Glass να του βγάζει τη μισή δουλειά απ' την ηχητική μπάντα, ο Woody Allen ρίχνει μια διαφορετική ματιά στο θέμα του θανάτου, αναζητώντας τον στο εσωτερικό του ζωντανού, μέσω της αλλαγής που επιφέρει στο εξωτερικό του, η δολοφονία της ηθικής του καθαρότητας. Δεν βρίσκει και πάρα πολλά, αφού αυτό που τον ενδιαφέρει περισσότερο είναι το σκαρίφημα ενός θρίλερ μαζεμένου αλλά αποτελεσματικού, και δεν έχει και άδικο, αφού μένοντας σ' αυτό, ισορροπεί χωρίς πολλά ρίσκα, ανάμεσα στο εγκεφαλικά και το συναισθηματικά συναρπαστικό. Σπρώχνει αδιάκοπα τους ήρωές του απ' το πολύ κακό στο πολύ χειρότερο, και χρησιμοποιεί τις αντιστίξεις στον τρόπο που διαχειρίζονται την κόλασή τους τα δυο αδέρφια, για να υπογραμμίσει συνεχώς την απόσταση που τους χωρίζει. Mέχρι το σκατό να χτυπήσει τον ανεμιστήρα, και να μετατραπούν στις δυο συγκρατημένα μανιχαϊστικές περσόνες που φαινόντουσαν απ' την αρχή πως είναι, και να οδηγηθούν στην αναπόφευκτη, αλλά και απλουστευτική σύγκρουσή τους, η οποία δίνει ωστόσο είναι πολύ προσεγμένο και εντυπωσιακά καθαρό φινάλε, διεστραμμένα αντιπροσωπευτικό της οικογενειακής εχεμύθειας που κρατούσε εξ αρχής την ταινία στις ράγες της.

Γενετικά βελτιστοποιημένος και εξαντλητικά προγραμματισμένος εκτελεστής, ανακαλύπτει ότι η εταιρεία του προσπαθεί να τον παγιδέψει μετά από απόπειρα δολοφονίας Ρώσου ηγέτη που κρύβει πίσω της πολιτική ίντριγκα.Υποπλοκές που προσπερνιούνται στα γρήγορα με δυο γραμμές διαλόγου για να διευκολυνθεί το πέρασμα στην επόμενη πίστα, χαράζουν ίχνη σεναρίου σε μια ταινία που κανονικά δεν πολυψάχνεις για σενάριο, αλλά στην προκειμένη θα βοηθούσε πολύ αν υπήρχε. Όχι απαραίτητα για να βγάλουν νόημα οι στυλάτες εικόνες που μοιράζονται ανάμεσα σε Χονγκ-Κονγκ-έζικο σφαιρομπαλέτο, ψυχρό βιντεοπαιχνίδι και υπόνοιες νουάρ, αλλά περισσότερο γιατί θα μπορούσαν να βοηθήσουν τη μεταφορά του θρυλικού third-person shooter να είναι κάτι παραπάνω από μερικές αξιομνημόνευτες σκηνές, ατάκτως πεταμένες σ' ένα τσουβάλι χαμηλών προσδοκιών (που τα κάνει σαλάτα σε ένα σωρό ρωσικές εικόνες, από λάθος αλφάβητα σε πινακίδες, μέχρι ανάποδα έθιμα στις εκκλησίες, αλλά αυτά είναι ψιλά γράμματα), και την υπέρκαυτη Olga Kurylenko ως αντιπερισπασμό (που μπορείς να την πετύχεις και πιο ζωντανή στο L' Annulaire (2005)). Διαψεύδοντας όσους ανησυχούσαν για τον ήρωά τους πάντως, ο εκτελεστής με το barcode προκύπτει χάρη στον Timothy Olyphant αρκούντως εικονικός, έστω κι αν όσο προχωράει η ιστορία του, οι σεναριογράφοι του αποδεικνύονται όλο και πιο αναποφάσιστοι για το αν η επιτυχία του είναι αποτέλεσμα ιδιοφυούς σχεδιασμού, χρόνιου προγραμματισμού, συνδυασμός των δύο, ή απλά επιθυμία του δημιουργού, δίχως ιδιαίτερο ενδιαφέρον για τη λογική του θεατή.

Νεαρός ερωτεύεται νεαρά, τη ζητάει σε γάμο, ο πατέρας της δεν εγκρίνει, τη μετακομίζει και την δίνει σε γιατρό, αλλά ο νεαρός συνεχίζει να την αγαπά και να την ποθεί, μερικές δεκαετίες και κάποια εκατοντάδες πηδήματα μετά.Περισσότερο σαν Forest Gump στα Χρόνια της Γεροντολαγνείας και λιγότερο σα μεταφορά του μυθιστορήματος του Márquez, η κινηματογραφική εκδοχή του Έρωτα στα Χρόνια της Χολέρας είναι μια απελπιστικά απογοητευτική πλουσιοπάροχη παραγωγή, που αποτυγχάνει σε πολλά επίπεδα, απ' τις εικόνες, στη διαχείρισή τους, στην τοποθέτησή τους στη σειρά, και στο ζωντάνεμά τους με κάτι που να θυμίζει συναίσθημα χωρίς να βρωμάει χολεριασμένα βεβιασμένο κι εύκολο, με τον Bardem να δίνει μια απ' τις πιο ενοχλητικές ερμηνείες του, μετριασμένη μονάχα απ' τις αλλού 'ντ' αλλού παρουσίες του John Leguiziamo και του Benjamin Bratt. Χοροπηδώντας άτσαλα από σκηνή σε σκηνή κι από πράξη σε πράξη, ο Mike Newell, δίχως καμιά υποστήριξη απ' τον βραβευμένο με Όσκαρ σεναριογράφο του Πιανίστα (2002), ζωντανεύει στην οθόνη ένα αθεράπευτα μη ρομαντικό ταξίδι, άλλοτε βιαστικό να καλύψει τις δεκαετίες της ζωής δυο χαρακτήρων που συνήθως μετατρέπει (άθελά του, ελπίζω) σε καρικατούρες, κι άλλοτε αργό κι ανιαρό όσο σε προδιαθέτει ο όγκος της πηγής της έμπνευσής του, σημειώνοντας τελικά ως μόνο του κατόρθωμα, να σε κάνει να μη βιάζεσαι ιδιαίτερα να διαβάσεις το βιβλίο στο οποίο βασίζεται.

Οδοντίατρος με κολλητό βυζοπλαστικό ανακαλύπτει ότι κάθε θηλυκό της πόλης θέλει να την ακουμπήσει με το μαγικό καυλί του για να τη μεταμορφώσει σε νύφη μετά πρίγκηπα.Δεν είναι δύσκολο να καταλάβεις γιατί οι Αμερικάνοι (και όχι μόνο) κριτικοί θάψανε τον Ένα για Όλες (2007) με την ίδια μανία που ο ανταποκριτής του Guardian έψαχνε κάτι να μοιάζει σε Δήμητρα Ματσούκα για να το πνίξει με τα ίδια του τα χέρια στη Θεσσαλονίκη. Πρόστυχη (θεωρητικά) κωμωδία, ανάμεσα σε αυτές του Judd Apatow και των αδερφών Farrelly, πιάνει μια καλή ιδέα και την ξεδοντιάζει αντιγράφοντας μηχανικά και άτακτα στοιχεία και καταστάσεις, προσβάλλοντας τελικά και τις δυο σχολές με τον επίπεδο φεμινιστικό.. μισογυνισμό της. Βγάλε λοιπόν ότι έκανε πετυχημένη όποια ενήλικη κωμωδία έχεις δει, βάλε μέσα κάποια ζευγάρια (και τρία ενίοτε) βυζιών και σπυριάρες χοντρές, περίμενε παιδική βοήθεια στην πλοκή (τι κάνεις για να αποφύγεις κάποιον? τον άρρωστο), μη περιμένεις να γδυθεί καμιά Jessica, και έχεις τον Γουρλή Τσακ. Που διατηρεί ωστόσο ένα σωστό ρυθμό και βγάζει γέλιο εκεί που δε το περιμένεις χάρη στον πρωτάρη στη σκηνοθεσία αλλά βετεράνο της μονταζιέρας Mark Helfrich, αποτελώντας έτσι σχεδόν ασφαλή, μέσου όρου όσο και οι πρωταγωνιστές της, επιλογή.

Πιθανότατα θα μπορούσα να το θέσω πιο ευγενικά, αλλά υποθέτω δεν θα με παρεξηγήσεις αν σου πω στα ίσα ότι το μεγαλύτερο ατού του Das Wilde Leben (2007), της βιογραφίας της Uschi Obermaier που βγαίνει αύριο στις αίθουσες, είναι δυο ταλέντα που έχει η πρωταγωνίστριά της κάτω απ' τη μύτη, κι άλλα δύο ανάμεσα στους ώμους. Στα υπόλοιπα, όσο καθημερινή χρειάζεται για να μπορέσει να βολτάρει στην Πλάκα και να χαθεί χωρίς να της την πέσει η μισή Αθήνα ζητώντας να υπογράψει το δισκάκι του Summer Wine και να τη βγάλει για κρασί, αλλά αρκετά εντυπωσιακή όταν φτιαχτεί για να κρεμάσει μερικά σαγόνια στο κόκκινο χαλί της, η Natalia Avelon είχε έρθει πριν λίγο καιρό για να παρουσιάσει την ταινία της στο κοινό των Νυχτών Πρεμιέρας, και να εξηγήσει στις Μάζες τι άλλο θα πρέπει να προσέξουν, πέρα από την ίδια.

Με τον Σταμάτη Κραουνάκη επι κεφαλής μιας τελετής που δίνει ορισμό στο αντίθετο του live, κύλησε αργά και βασανιστικά η διοργάνωση που τιμά τον ελληνικό κινηματογράφο, παίζοντας όλα τα κλιπάκια του σε λάθος διαστάσεις, και κάνοντας έτσι όλους όσοι πέρασαν απ' τη σκηνή, να φαίνονται φαρδύτεροι απ' τον παρουσιαστή της. Ενδεικτικό της διαστρεβλωμένης αντίληψης μιας αυτιστικής σέκτας που αφού πρώτα εξορίσει απ' τις τιμές της όποιον εξωτερικό παράγοντα τύχει ν' ασχοληθεί μαζί της (οι πρωταγωνιστές του El Greco φέτος και του Eduart πέρσι, για παράδειγμα), μετά δεν της φτάνει μία καλύτερη ταινία ανά χρονιά, αλλά θέλει να έχει και δεύτερη και τρίτη, και βέβαια να μοιράσει αναλόγως τα λοιπά βραβεία, για να δικαιολογήσει καταλλήλως τις τρεις πρωτιές.

Έτσι, για να σταθούν η διόρθωση (2007), η Uranya (2006), κι ο El Greco (2007) στην τρίτη, τη δεύτερη και την πρώτη θέση αντίστοιχα, των Κρατικών Βραβείων Ποιότητας για Ταινία Μυθοπλασίας Μεγάλου Μήκους (και μόνο που το λες, χασμουριέσαι), χρειάστηκε να μοιραστούν το σενάριο η Uranya (2006) με τη διόρθωση (2007), για να πάρει ο El Greco τη σκηνοθεσία, το μοντάζ, και τη φωτογραφία απ' τα πρωτεύοντα, μαζί με τα άλλα 4 πιο τεχνικά βραβεία του τελικού του συνόλου, που προδιαγραφόταν μαζικό, παρά τις απουσίες του από κατηγορίες ερμηνευτικές, και θα ήταν μαζικότερο αν βραβευόταν και μη Έλληνες συντελεστές. Αξιοσημείωτο είναι πάντως, πως η διόρθωση (2007), εκτός από "πρώτη ανεξάρτητη ελληνική παραγωγή που φτάνει τόσο ψηλά" όπως είπε ο σκηνοθέτης της, Θάνος Αναστόπουλος (λες και υπάρχουν κι εξαρτημένες, στουντιακές ελληνικές παραγωγές), είναι και η μόνη Καλύτερη Ταινία φέτος, που συνοδεύεται και με βραβείο πρώτης ερμηνείας.

Δεν ξέρω κατά πόσο μπορεί να αλλάξει το σκηνικό της μοιρασιάς η προτεινόμενη απ' την ΠΕΚΚ αναδιάρθρωση του τρόπου της ψηφοφορίας για τα συγκεκριμένα βραβεία, μέσω της διεύρυνσης της πενηνταμελούς επιτροπής για την αποδυνάμωση των κλικών, αφού η ετήσια φιλμογραφία πάντα κάπως έτσι κινείται, με μία ταινία ουσιαστικά να ξεχωρίζει για το μέγεθος της παραγωγής της και τις άλλες να ελπίζουν. Κι αυτό το τελευταίο σίγουρα δεν πρόκειται να αλλάξει, όσα ενάμιση τοις εκατό κι αν δώσει το κράτος, αν δεν χωθούν ακόμη περισσότεροι ιδιώτες στην παραγωγή. Κατά προτίμηση, βέβαια, όχι οι ίδιοι ιδιώτες, γιατί μετά μπορεί να μιλάμε για περισσότερους τσεπωμένους εκλέκτορες. Αυτό που έχει σημασία βέβαια, δεν είναι το πόσα Κρατικά Βραβεία θα βάλει μια ταινία στην αφίσα της, αλλά αυτά τα βραβεία να διαφημίζουν μερικές παραπάνω ταινίες της προκοπής.

Οι μέρες που είχαν γεύση από καραμέλα κανέλας τελείωσαν για το 48ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, το διεθνές φεστιβάλ με τις τούρκικες τουαλέτες στα γραφεία καλωσορίσματος, διαπίστευσης και δημοσίων σχέσεων, αλλά και στο πιο διεθνές και για δεύτερη χρονιά σε δική του αποθήκη Industry Center, με την παγωνιά και τον πανάκριβο καφέ του.

Αν και περισσότερο ενδιαφέρον θα είχε να μάθει κανείς πόσα από τα πληρωμένα εισιτήρια έμειναν έξω απ' τις προβολές τους επειδή οι δικαιούχοι τους δεν κατάφεραν να φτάσουν στις αίθουσες μέχρι και δέκα λεπτά μετά τις ενάρξεις των ταινιών (απαγόρευση εισόδου που παρουσιάζεται ως αποτέλεσμα παραπόνων για ενοχλητικούς αργοπορημένους, αλλά δεν συνοδεύεται από αντίστοιχη για πρόωρη έξοδο απ' την αίθουσα που θα μπορούσε να προκαλέσει ίδιες και χειρότερες οχλήσεις), στο γενικό σύνολο το φεστιβάλ σημείωσε αύξηση της τάξης του 10% περίπου, δείγμα ότι η ολοένα και αυξανόμενη καλεσμένη γκλαμουριά που έφερε η διοίκηση Μουζάκη, έχει τα αποτελέσματά της. Όπως είχαν και τα τρία κεντρικά αφιερώματα στον Νικολαΐδη (απ' το Ελληνικό Πρόγραμμα), τον Ναρούσε (απ' τις Ημέρες Ανεξαρτησίας) και τον Καρανφίλ (απ' τις Ματιές στα Βαλκάνια), που έδωσαν την ευκαιρία στους θεατές να ανακαλύψουν (ή να θυμηθούν) εικόνες και ιστορίες που τους έκαναν να βγαίνουν εκστασιασμένοι απ' τις αίθουσες.

Πάλι καλά δηλαδή, γιατί στις καινούριες ταινίες, αν τα πράγματα πέρσι ήταν απογοητευτικά, φέτος είναι μάλλον ανησυχητικά, και πριν το ρίξεις στη δική μου γκαντεμιά, δεν νομίζω ότι θα βρεις κανέναν να σου πει, ότι όση απ' τη φετινή παραγωγή έκανε βόλτα στις προβλήτες, ήταν κάτι καλύτερο από φτωχή. Πολύ περισσότερο βέβαια για την ελληνική, στην οποία, απ' την Αθήνα ακόμη, ξεχώριζαν το Valse Sentimentale (2007) της οικογένειας Κωνσταντίνας Βούλγαρη και η διόρθωση (2007) του (πιο badass με το κοντό μαλλάκι φέτος) Θάνου Αναστόπουλου, που παρά τους φανατισμένους επαίνους που μάζεψαν, άφησαν τον υπογράφοντα παγερά αδιάφορο, αλλά σύμφωνο με την άποψη ότι είναι οι καλύτερες του τσουβαλιού, με τον ίδιο τρόπο που μπορείς να θεωρήσεις καλύτερο της χαβούζας, το πρώτο σου σφιχτό κομψοτέχνημα μετά από περίοδο διάρροιας.

Αυτές είναι πάντως οι ταινίες μας κι απ' αυτές θεωρητικά πρέπει να διαλέξεις, αν και στην ΠΕΚΚ, την ώρα της ψηφοφορίας για το βραβείο της, παραλίγο να κυριαρχήσει μια άλλη άποψη, πιο κοντινή στην πραγματικότητα του θεατή απ' όσο θα μπορούσε να αντέξει η αρτηριοσκλήρυνση της Ένωσης: η αποχή. Κι αν οι κριτικοί μπορούσαν να μην δώσουν βραβείο αλλά έδωσαν (σε κάτι πειραματικό, που μάλλον δε θα δεις κι ούτε πρόκειται να θυμηθείς), η επιτροπή του DigitalWave 02 έπρεπε να δώσει αλλά δεν, ακυρώνοντας στην ουσία το βραβείο κόβοντάς το στα τρία (και μαζί το ξεροκόμματο των 15 χιλιάδων ευρώ σε ψίχουλα των τριών τάλιρων). Οι δε κριτές του διεθνούς τίμησαν την ελληνική διαμονή τους με το βραβείο σεναρίου στη διόρθωση, με το γυναικείας ερμηνείας στην Άννα Λαλασίδου και την ταινία Έλλη (2007), και με το ανδρικής και το ειδικό της επιτροπής, στον Σπύρο Σταθουλόπουλο και το PVC-1 (2007). Το τελευταίο κέρδισε και το διεθνές βραβείο κοινού, με αυτό της επιτροπής να πηγαίνει όπως αναμένονταν στο Ώριμο Στάχυ (2007) του Τσάι Σανγκτζούν, και με το αντίστοιχο (κοινού) του ελληνικού τμήματος να πηγαίνει εύλογα στον El Greco (2007), του οποίου η Ποιότητα αναμένεται να εξυμνηθεί και αύριο στα Κρατικά. Στα οποία περιμένουμε ως πολυπόθητη έκπληξη την ανακήρυξη του Σάκη Ρουβά όχι μόνο ως ερμηνευτή, αλλά και ως καλύτερου τέτοιου της χρονιάς.

Σηκώθηκε χτες η επίσημη σελίδα του Be Kind Rewind (2008). Και ο λόγος που άργησε λιγάκι είναι γιατί o Jack Black, ο Mos Def, και η παρέα τους έσβησαν κατά λάθος το internet και έπρεπε να το σουιντάρουν πρώτα. Σε μια χρονιά λοιπόν που ανακάλυψε ότι το user-generated περιεχόμενο είναι κατά βάση ένας σωρός από σκατά και θέλει επαγγελματικό σπρώξιμο και οι viral προωθήσεις έχουν βυθίσει τους δικτυο-περιφερόμενους σε παρόμοια χαβούζα και θέλουν κι αυτές τον Γερμανό τους, άλλη μια ολόδροση, καρδιακή ιδέα του Michel Gondry αποκτάει όχι μόνο κινηματογραφική αλλά και διαδιχτυακή υπόσταση, από αυτές που δε χρειάζονται δεύτερη σκέψη να συστήσεις στους φίλους σου για να φτιάξεις και τη δική τους μέρα.

Ο cinemad, που είχε ξετρελαθεί και με το trailer και.. δροσίζει τις μέρες του στη Θεσσαλονίκη, θα έχει περισσότερα όταν επιστρέψει.

H Odeon σας προσκαλεί στην Avant Premiere της δραματικής ταινίας Ο Έρωτας στα Χρόνια της Χολέρας. Την Τετάρτη 28 Νοεμβρίου στις 9 το βράδυ στο Odeon StarCity στο Νέο Κόσμο.

Υποψήφιος για τέσσερα (4) Tony, διαφημισμένος σαν ο πρώτος μετά τον Shakespeare που τέσσερα (4) έργα του παίζανε ταυτόχρονα στο Λονδίνο, ο Ιρλανδός Martin McDonagh είναι πιο γνωστός για τρία-τέσσερα (3-4) λογάκια που πέταξε στα μούτρα του Sean Connery στα Evening Standard Theatre Awards το 1996. "In your face" μαμετοταραντινικό στιλ είναι και το καινούριο που έφερε στο θέατρο, αν κατάλαβα καλά, ο, εκτός των άλλων, Academy Award® Winner για το μικρό Six Shooter (2005). Αλλά τα στιλιζαρισμένα κωμικοβίαια εκτελεστικά φιλμ δεν είναι και καμιά πατέντα στο πανί και πιο δύσκολα προφανώς βρίσκει ο δημιουργός αμερικάνικες αίθουσες πρόθυμες να ανεβάσουν το πρώτο του μεγάλου μήκους φιλμ απ' ότι τα έργα του στο σανίδι, κρίνοντας από το ότι η Focus βγάζει το In Bruges (2008) τον ψόφιο Φλεβάρη.. σε περιορισμένη διανομή, και η παραγωγή τώρα θυμήθηκε να βγάλει σελίδα με το trailer που παίζει (περιορισμένα) στις αίθουσες από την προηγούμενη βδομάδα και το ψάχναν όλοι πριν κάτι μέρες που ανακοινώθηκε ότι το Sundance θα ανοίξει με την ιστορία δυο εκτελεστών που κάνουν αναγκαστικές διακοπές στη Μπριζ.

Πάντως το φιλμ, που νωρίτερα ήταν γνωστό σαν φόντο σε ένα ακόμα ιλαρό σεξοσκάνδαλο του Ralph Fiennes, φαίνεται ικανό να σε σκοτώσει από τα γέλια, όχι μόνο από το trailer αλλά και από τις αναφορές από τα πρώτα screenings.

Με διαφορά η καλύτερη ταινία του φετινού Digital Wave στη Θεσσαλονίκη, και πιθανότατα η καλύτερη ελληνική ταινία γενικότερα που μπορείς να πετύχεις φέτος (κρατάω μια πισινή για το Valse Sentimentale (2007) της Κωνσταντίνας Βούλγαρη που προβλήθηκε χθες στο φουλαρισμένο Ολύμπιον και προκάλεσε μερικές εκστατικές αντιδράσεις μαζί με τις χλιαρόθερμες που την είχαν συνοδεύσει απ' την Αθήνα), Το Μήλο Μέσα στο Κεφάλι Σου που λατρέψαμε στην προκριματική του τμήματος, είναι η νέα ταινία του Άγγελου Σπάρταλη, του εικαστικού απ' τον Άη Νικόλα της Λεβεντογέννας, που και πέρσι είχε αφήσει πολύ καλές ψηφιακές εντυπώσεις με την Αρπαγή της Ευρώπης. Αν ξέρεις για ποιόν σου μιλάω, είμαι σίγουρος πως θα'χεις ήδη κλείσει θέση για την αποψινή προβολή, διαφορετικά μάθε πως φέτος, είναι ξεκάθαρα η χρονιά του, με μοναδικό ενδεχομένως αντίπαλο τον Γιώργη Φωτόπουλο και τη Γερμανική και γερμανόφωνη παραγωγή του, Άκου (2007). Η οποία τυχαίνει να είναι και η μόνη ολοκληρωμένη (διάβαζε κανονική) ταινία του ψηφιακού προγράμματος που να βγάζει κάποιο νόημα. Αλλά ποντάρω στο ότι θα ήταν εξαιρετικά άτολμο αυτό να λειτουργήσει κατά του Σπάρταλη, και τα μέλη της επιτροπής, μέχρι τώρα άτολμα δεν έχεις λόγο να τα πεις. Γιατί εκτός του ότι ψιθυρίζεται ήδη τιμή για τον Γιαγκόναν 3 (2007), ένας απ' αυτούς είχε κάνει κάποτε και ταινία για ένα μουσακά. Για όνομα δηλαδή.

Ατρόμητος τερατοφάγος φτάνει σε βασίλειο της μεσαιωνικής Δανίας, για να το απαλλάξει από τέρας που μισεί την ηχορύπανση, αλλά τον αποπλανεί η τερατομάνα και του χαρίζει το θρόνο του βασιλείου, μαζί με την απειλή καινούριου μπάσταρδου.Δεν ξέρω πόσο μπορεί να χάνει στην κανονική οθόνη (φαντάζομαι αρκετά), ή πόσο μπορεί να κερδίζει στην τρισδιάστατη IMAX (φαντάζομαι αρκετά), αλλά στην Real D που (για ευνόητους λόγους) μας την έδειξε η Village, η συνέχεια του αγώνα του Zemeckis να φτάσει στα άκρα το motion capture που είχε δοκιμάσει στο The Polar Express (2004) κι αργότερα βελτιώθηκε στο Monster House (2006), προσφέρει ένα απολαυστικό υπερθέαμα που εκτός του ότι το παίρνεις μαζί σου στο βιβλίο των εμπειριών σου, δικαιώνει την επιλογή της τεχνικής ως εργαλείο απόδοσης του απαιτητικού fantasy του μεσαιωνικού αγγλικού ποιήματος, για μια πιο συγκρατημένη στο budget και πιο αυστηρά οριζόμενη απ' τον σκηνοθέτη κατάσταση, όσο το δυνατόν κοντινότερη στη μεγαλειώδη υπερπαραγωγή τύπου Δαχτυλιδάρχοντα, και όσο το δυνατόν μακρινότερη από το μπιμουβιάρικο χάος των προηγούμενων αποπειρών απόδοσης του μύθου.

Στοχευμένος στο κοινό του multiplex με συγκρατημένες σεναριακές προθέσεις και όσο το δυνατόν περισσοτέρη φάση κι αφασία δράσης, ο Beowulf είναι αρκούντως ατμοσφαιρικός και επικός, με μια γοητευτική ισορροπία παραμυθιού και γοτθικού ξεκοιλιάσματος γύρω απ' την εύπεπτη αλληγορική προσέγγιση του θελκτικού της εξουσίας και του βρώμικου της υστεροφημίας. Με κάποιες επιλογές να βγαίνουν κατά λάθος κωμικές (ή homage-ικές στον Austin Powers αν θες), και το ενδεχόμενο να μπερδέψει το κοινό όντας συγχρόνως ματωμένο και χρωματιστό, το παραμύθι του Beowulf δείχνει ότι η τεχνική του Zemeckis έχει κάνει τεράστια βήματα μπροστά, και ακόμα περισσότερο ότι μπορεί τεραστιότερα στο μέλλον. Για την ώρα, περνάει σίγουρα το όριο του φιλμικού αξιοπερίεργου, σου μεταφέρει όμως μια αύρα τεχνολογικής αμηχανίας.

Η ισοπέδωση του Racoon City στο Resident Evil: Apocalypse (2004) δεν απέδωσε και o τυρανοϊός έχει εξαπλωθεί σε όλο τον γήινο πληθυσμό. Και σε πεδιάδες και ποτάμια (yep, πεδιάδες και ποτάμια).Το threequel του Resident Evil (2002) μαρτυράει και μόνο από την ύπαρξή του ότι η σειρά είναι η πιο πετυχημένη παιχνιδομεταφορά, γεγονός βέβαια που κανένας άσχετος δε μπόρεσε να καταλάβει ούτε από το πρώτο ούτε από το δεύτερο μέρος της. Το τρίτο κάπου προορίζονταν να είναι το τελευταίο, κάπου υπήρξε και δεύτερη σκέψη, και τελικά το franchise φαίνεται ότι θα συνεχίσει σε τρεις και ψηφιακές διαστάσεις. Απόφαση μάλλον σοφή, αφού ενώ το ένα έπιασε την ατμόσφαιρα του υπερπετυχημένου παιχνιδοτέτοιου (franchise) χωρίς πολλές προσφυγές στην ιστορία του, και το δύο συνέχισε την πλοκή του σε γαμηστερότερο σκηνικό μεταφέροντας κι άλλα μπούτια στοιχεία από τις κονσόλες, το τρία μοιάζει σα τις πρώτες αμήχανες προσπάθειες των 3D FPS να βγουν στην επιφάνεια από τους κλειστοφοβικούς διαδρόμους και τα μπουντρούμια όπου τα περιόριζε αναγκαστικά η τεχνολογία της εποχής. Η προοπτική του Extinction λοιπόν είναι απέραντη αλλά.. έρημη, και από πάνω αναμιγνύει τα χειρότερα των δύο προηγουμένων με κάκιστα CGI (σα πίστες που δεν είναι τόσο έρημες αλλά με υποτυπώδες σκηνικό που δεν αντέχει η κάρτα σου) και κάκιστες "αναφορές" σε Mad Max 2 (1981), Πουλιά (1963) και δε συμμαζεύεται.

Το φιλμ έχει ελάχιστη σχέση τόσο με τα δύο προηγούμενα όσο και με τα παιχνίδια, οι αναδρομές του σε αυτά είναι τόσο βιασμένα γελοίες όσο τα γυαλιά του Albert Wesker (που μεταφέρεται), οι υπόλοιπες είναι τόσο καταστροφικές όσο το χειμερινό κουκούλωμα της Ali Larter και της Ashanti (που συμμετέχουν), το σενάριο είναι επιπεδικό και φανταχτερό (η Alice ξεπερνάει και τη.. Jean Grey σε δυνάμεις), η σκηνοθεσία βετερανικά τηλεοπτική, και το μοντάζ ή έχει να ανταποκριθεί σε υπερβολικές απαιτήσεις (βλ. να παρουσιάσει σκηνές που δε βλέπονται) ή έγινε από ζόμπι με απέραντη όρεξη για τρυφερό φιλμ. Το ότι τελικά κάπου βλέπεται μπορείς να το αποδώσεις στη δυναμική του κουφαριού να κάνει μεγάλη μέχρι και τη ταφόπλακά του.

Με ανανεωμένο site που φοράει τη δάφνη της εκτός συναγωνισμού συμμετοχής του στο διαγωνιστικό του Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης, καινούριο trailer που αποσαφηνίζει τα θριλερικά του στοιχεία, και σε διαφορετικό λεηάου που υπονοεί το ροουντμούβικο της υπόθεσης, το Small Gods του Ελληνο(απ' τον πατέρα)βέλγου(απ' τη μητέρα) Δημήτρη Καρακατσάνη, ήρθε στη Θεσσαλονίκη, έκλεψε τις εντυπώσεις όσων είχαν την υπομονή να του ανοιχτούν και τα χασμουρητά των υπολοίπων, κι έφυγε αφήνοντας την ανάμνηση μιας απ' τις πιο ενδιαφέρουσες ταινίες του προγράμματος. Το δεύτερο (κατά το σκηνοθέτη του) φλαμανδικό φιλμ με διεθνή καριέρα (μετά το βραβευμένο πρόπερσι με Χρυσό Αλέξανδρο Someone Else's Happiness (2005)) και το πρώτο που παίρνει τέτοια ρίσκα στη γλώσσα, το casting και τη θεματική του, γυρισμένο σε άξονα road movie με παρενθέσεις ψυχολογικού θρίλερ, κρεσέντο slasher και ενέσεις λυρικού συμβολισμού, το Small Gods κρύβει πίσω απ' το φαινομενικά ασύνδετο storyline του ένα παράδοξο σαρκασμό της ποιητικής του άποψης αν έχεις διάθεση να τον δεις, αλλά πάνω και γύρω απ' όλα, είναι τυλιγμένο σε φανταστική φωτογραφία απ' τον αδερφό του σκηνοθέτη, Νικόλα, που δίκαια κέρδισε και τους περισσότερους επαίνους στην Εβδομάδα Κριτικής της Βενετίας, όπου και πρωτοπροβλήθηκε. Κι αν δεν το πρόλαβες στις αίθουσες, ρίξε μια ματιά στο αποκλειστικό κλιπ που σου εξασφάλισαν οι Μάσες, τη σκηνή που είχαν γυρίσει πριν χρόνια τα αδέρφια σκοπεύοντας να στήσουν ταινία τρόμου και τους βγήκε καλύτερο απ' όσο περίμεναν, να πάρεις μια καλή ιδέα.

Το teaser της τερατώδους μίνι παραγωγής του J.J. Abrams, που έπαιξε το καλοκαίρι πριν τους θρυλικούς πια Transformers (2007), έπαιξε σωστά και με τη περιέργεια του κοινού, χρησιμοποιώντας σκοτάδι, μουσική, οινόπνευμα, μεθυσμένες γκόμενες να κουνάνε τα βυζιά τους για την κάμερα, και τεράστια ιπτάμενα κεφάλια αμερικάνικων εμβληματικών αγαλμάτων να σκάνε στη μέση του δρόμου. Από κει ξεκινάει τώρα το trailer, για να σου αποκαλύψει ότι Cloverfield είναι ο τίτλος του project που όλο το δίκτυο λέει από τότε (και νωρίτερα).. Cloverfield, ότι η κάμερα που ακολουθεί τα βυζιά την παρέα κατά πάσα πιθανότητα έχει την ικανότητα να αποχαιρετάει τους φίλους της να φεύγουν με το ελικόπτερο και μετά να τους φιλμάρει χαιρέκακα από μέσα όσο περιδινίζεται στη πτώση του, και όχι πολλά ακόμα.

Έτσι, εκτός αν είσαι από αυτούς που βρήκαν μια ακόμα εναλλακτική πραγματικότητα να γεμίσει με διάσπαρτες εικόνες τη ζωή τους, παρακολούθησαν όλα τα στοιχεία στις περίεργες slushoσελίδες, διάβασαν όλα τα διάφορα "major spoilers" που δημοσιεύτηκαν εδώ κι εκεί, είδαν όλες τις εκδοχές του τρέιλερ που "εμφανίζονται" από τη Πέμπτη στα γιουτούμπια (ξεκινώντας από ένα γραμμένο σε κινητό κομμένο σε τρία μέρη με κενά ανάμεσα, και συνεχίζοντας με όλο και καλύτερη ποιότητα), ζωγράφισαν τέρατα σε καπνούς και σκιές του βίντεο, και διαβάζουν λάθος blog αντί να πάνε σε κανένα πιο σχετικό, καταλαβαίνεις ότι η προώθηση έπιασε κορυφή πολύ νωρίς, θα ήταν καλύτερα ίσως να κολλήσει το τίζερ στα ντιβιντιά των καλοκαιρινών μπλοκμπαστεριών που κυκλοφορούν (έστω και αν δε τα πάνε και τόσο καλά) από το να συντηρεί ένα διχτυακό θόρυβο που δεν έχει τα φόντα ούτε τον προϋπολογισμό να κάνει ενδιαφέροντα από μόνο του, και δε πρόκειται να σου αποκαλύψει χωρίς αντίτιμο (και αν) την αμερικάνικη εκδοχή του Γκοτζίλα που οραματίστηκε ο Αbrams να κληροδοτήσει στις επόμενες γενιές των συμπατριωτών του. Αν πάλι σκέφτεσαι να αρχίσεις να ασχολείσαι τώρα, το Empire που διατείνεται και αποκλειστικότητα για το trailer (που βγήκε και στην Apple) έχει και την σχετική εισαγωγή στο τι θα πρέπει να αναρωτιέσαι σε κάθε καρέ του.

Δύσκολες στο σμπρώξιμο αποδεικνύονται οι μεγάλες ταινίες των γιορτών, σε μια αγορά κάπου κουρασμένη (και ξεφραγκιασμένη) από το καλοκαίρι. Ο Sweeney Todd (2007) από trailer σε trailer προσπαθεί να κόψει με μπαρμπέρικη λεπίδα το λαρύγγι οποιουδήποτε τραγουδάει έστω και στο μπάνιο, και μετά από κάποια δοκιμαστικά screenings ξαναγύρισε στα εικοσάλεπτα που 'δειχνε και στη Βενετία για να δημιουργήσει εντυπώσεις. Και ο Charlie Wilson δεν εμφανίζεται πουθενά, κρατάει μακριά τους δημοσιογράφους, κυνηγάει με αντιαρματικά (και βάλε) όσους διαδίδουν ότι έκανε επαναληπτικά γυρίσματα, και από trailer σε trailer κοιτάει να πνίξει (στο γέλιο) όσους περίμεναν έστω κάτι μαυροχιουμοριστικό, πνευματώδες, εριστικό από Mike Nichols και Aaron Sorkin.

Ο Charlie Wilson, γερουσιαστής του Τέξας, ήταν ο κύριος υπεύθυνος για τη χρηματοδότηση του μοναδικού πετυχημένου ιερού πολέμου (i.e τζιχάντ) της πρόσφατης ιστορίας, αυτού των Αφγανών Μουτζαχεντίν ενάντια στους κομμουνιστές που είχαν καταλάβει την εξουσία και τα στρατεύματα της τότε Σοβιετικής Ένωσης που τους στήριζαν. Σύμφωνα με την αφίσα, ο καλοπερασάκιας πολιτικός "έριξε την σοβιετική αυτοκρατορία". Σύμφωνα με την Ιστορία, έριξε τα αεροπλάνα στους δίδυμους πύργους και τις κεφάλες του Πενταγώνου (και είχε μια κάποια ευθιξία να ζητήσει μια κάποια δημόσια συγγνώμη από τους συμπατριώτες του). Αφίσα και Ιστορία πάντως συμφωνούν ότι η ιστορία είναι τόσο κουλή που μόνο στην αλήθεια θα μπορούσε να βασιστεί, ενώ τα κουλότερα δεν αναβιώνουν καν στο φιλμ αν πιστέψεις τις φήμες. Και σε όλη αυτή τη κουλαμάρα στηρίζεται και η προώθηση που μάλλον προγραμμάτιζε να αποτελέσει το συντηρητικό και κωμικό αντίδοτο στις υπόλοιπες πολεμοθεματικές. Και προφανώς, μετά την αδιαφορία του κοινού (για τις άλλες), της έμεινε μόνο το κωμικό και το "War" στον τίτλο για ξεφόρτωμα.

Βραβευμένος ως πρωτοεμφανιζόμενος σκηνοθέτης πριν μερικά χρόνια στο 8ο Πανόραμα Ανεξάρτητων Δημιουργών Φιλμ και Βίντεο για το πρώτο μέρος της τριλογίας των δυο επεισοδίων του μύθου του Γιαγκόναν, ο Γιάγκος Ραυτόπουλος έφτασε στη Θεσσαλονίκη χειμαρώδης όσο και η ταινία του, και γεμάτος ασυγκράτητο ενθουσιασμό απ' τη συμμετοχή του και μόνο στο φετινό τμήμα του Digital Wave, με το Γιαγκόναν: Οι Σκοτεινές Μέρες του Χαμού. Μια απ' τις πιο εναλλακτικές προτάσεις του τμήματος, και σίγουρα η πιο κοντινή στο πνεύμα του προγράμματος, αν την ψηφιακή επανάσταση στον κινηματογράφο την ερμηνεύσει κανείς με την έννοια ότι ο οποιοσδήποτε μπορεί να φτιάξει ταινία. Ο Γιαγκόναν θα παίξει απόψε στο ταιριαστό με το ύφος του μεταμεσονύχτιο slot της αίθουσας Τόνια Μαρκετάκη, αναζητώντας το κοινό που θα το λατρέψει για να το ανεβάσει στο cult βάθρο του, ή τουλάχιστον θα βοηθήσει να γίνει το απαιτούμενο τζέρτζελο στην προβολή. Κι αν ανησυχείς που έχασες την πρώτη γνωριμία με τον μυθικό ήρωα, προλαβαίνεις να κατεβάσεις, ή να δεις κατευθείαν τον Θρύλο του Γιαγκόναν (2003) στη σελίδα του.

Από το trailer, η πιο πρόσφατη δημιουργική δουλειά του τεράστιου Sean Penn (screenplay and directed by, κάτω από τον τίτλο στην αφίσα) μοιάζει λίγο σαν τηλεοπτική παραγωγή αληθινής ασυνήθιστης ιστορίας από αυτές που λατρεύουν οι καναπέδες στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού, με επιμελημένες εξάρσεις (πιο χαρακτηριστικά στην κινηματογραφία) να κλείνουν το μάτι στα μέλη της Ακαδημίας® (ή να τους το βγάζουν αν προτιμάς), και γι' αυτό δε το πολυαναφέραμε στις Μάζες από το καλοκαίρι που βγήκε. Από την υποδοχή, στο Telluride στο Toronto (κυρίως) και σε όλα τα φεστιβάλ που γύρισε από τότε (χωρίς η σημερινή στάση στη Θεσσαλονίκη να έχει προγραμματιστεί να είναι η τελευταία), σε glossy ανακυκλωμένες και online σελίδες, και στα αμερικάνικα ταμεία όπου έχει συνεχή αξιόλογη παρουσία από τον Σεπτέμβρη, το Into the Wild (2007) φαίνεται παραπάνω από ικανό να γίνει το φετινό οσκαρικό indie hit όπως αναφέρουν πια από Variety μέχρι Esquire.

Η ιστορία βασίζεται στο ομώνυμο best-seller που περιγράφει τη σύντομη ζωή του Christopher McCandless στο δρόμο και τις ερημιές από τη Virginia μέχρι την Alaska. Το σενάριο φέρεται αρκούντως δραματοποιημένο, σε αντίθεση με το ντοκιμενταρίστικο στιλ του βιβλίου. Το καστ έχει δημοφιλείς παρουσίες (Vince Vaughn, Marcia Gay Harden, Catherine Keener), βετεράνους (William Hurt, Hal Holbrook), και.. πρωταγωνιστή (Emile Hirsch). Τα τραγούδια του Eddie Vedder είναι μάλλον το πιο σίγουρο στοίχημα στις υποψηφιότητες. Και η παραγωγή, που μοιάζει κάπως σαν την αμερικάνικη απάντηση στη περσινή Βασίλισσα (2006) στα φετινά βραβεία, δίνει αν θες κι ένα στίγμα του 48ου Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης σε σχέση με το 47ο (που είχε ανοίξει με τη τηλεταινία του Frears).

Φρέσκος απ' την πρόταση της ταινίας του για τα ξενόγλωσσα Όσκαρ εκπροσωπώντας τη Γερμανία, κι όχι τόσο φρέσκος απ' τη βράβευση του σεναρίου του στο φεστιβάλ των Φοινίκων, ο Fatih Akin, ίσως το μεγαλύτερο ταλέντο της χώρας του αυτή τη στιγμή και σίγουρα ένα απ' τα σημαντικότερα της Ευρώπης, έκανε την περατζάδα του απ' τη συννεφιασμένη Θεσσαλονίκη, για την προβολή του Auf der Anderen Seite του στο παραμελημένο απ' τους ντόπιους κομμάτι Ματιές στα Βαλκάνια. Και φυσικά τον έπιασαν οι Μάζες, και τον έβαλαν να τους πει για την ταινία του, τη διαφορετικότητά της απ' την υπόλοιπη φιλμογραφία του και πώς αυτό λειτούργησε ως φάρος στο στήσιμό της, και βέβαια για τις ελπίδες του για το μεγαλύτερο κόκκινο χαλί του πλανήτη κινηματογράφου, λίγες ώρες πριν την προβολή στο Φεστιβάλ (20.15 στον Σταύρο Τορνέ), και το σχετικό πάρτι που θα ακολουθήσει (στο it's only, Βενιζέλου 17), με τον ίδιο στα ντέκια. Η ταινία του θα βγει στις αίθουσες στις 17 Γενάρη.

Έχοντας άπλετο χρόνο από πέρσι, ο stams, ο επίσημος κρυφός καμεροκασκαντέρ μας, αποφάσισε την περασμένη βδομάδα να βάλει στη σειρά τις 13 ώρες υλικού που είχε μαζέψει απ' το προηγούμενο φεστιβάλ, και αφού προσπέρασε με χαρακτηριστικό μπρίο καναδυοτρία deadlines που του είχα βάλει, κατάφερε μετά από ένα 12ωρο μάχης σώμα με σώμα με φόρμες και φορμάτ, να βγάλει έναν δεκάλεπτο οδηγό επιβίωσης, όπου οι άνθρωποι πίσω απ' τα προγράμματα πίσω απ' τις εκατοντάδες ταινίες που γεμίζουν τις αίθουσες και οι υπεύθυνοι των υπόλοιπων τμήματων που δίνουν στους καλεσμένους δουλειά να κάνουν όταν δεν βλέπουν ταινίες, εξηγούν τα τί και πώς των τμημάτων τους, και σου δίνουν μια ιδέα του τί χάνεις αν δεν είσαι εδώ, ή τί σε περιμένει αν έρθεις. Φέτος, ή όποια άλλη χρονιά. Enjoy.

Μέρα πρεμιέρας σήμερα για το τεσσαρακοστό όγδοο, και διόλου επετειακό κατά συνέπεια, φεστιβάλ της Θεσσαλονίκης. Με το πρώτο αγγλόφωνο φιλμ του Wong Kar-Wai να σηματοδοτεί την χαμηλόφωνη τάση της φετινής διοργάνωσης, έχοντας ανοίξει τις Κάνες μέσα σε συγκρατημένη ως αδιάφορη υποδοχή.

Αδιαφορία που φυσικά ακολούθησε και την αποκάλυψη του trailer τον Σεπτέμβρη, όταν τα περισσότερα διεθνή media είχαν ασχοληθεί με το teaser τον Μάη, και συνεχίζεται και στη διανομή με καμιά εταιρεία να μη φαίνεται και πολύ ορεξάτη να ανοίξει το φιλμ πριν το κάνει άλλη αλλού (και κάπως έτσι η προγραμματισμένη αρχικά για αυτή τη βδομάδα έξοδος στις ελληνικές αίθουσες πήρε αναβολή, υπό τον φόβο να γίνει παγκόσμια πρώτη I guess). Έτσι, όσοι ανησυχούσαν για μετακόμιση του σκηνοθέτη σε εμπορικές ηπείρους, παρόλο που η παραγωγή είναι γαλλοχονγκογκέζικη και η Jet Tone (του Wong) είναι από τους μεγαλύτερους παίχτες στην (έστω και σε κρίση) αγορά της (δεύτερης) πατρίδας του, μπορούν να είναι πιο σίγουροι ότι εκ των πραγμάτων δε μπορεί να συμβεί. Και όπως κάνει ξεκάθαρο και το trailer, εκτός από το ότι.. συμμετέχουν και η Natalie Portman με την Rachel Weisz (που δεν εμφανίζονταν στο πειραχτήρικο) και υπάρχει και road στο road movie, αν ένας ολόκληρος δημιουργικός κύκλος έκλεισε με το 2046 (2004) τα ιδιόρρυθμα χαρακτηριστικά του δημιουργού, από την ελαφρά αποσπασματικότητα των σκηνών που κάνει κόλαση τη ζωή του μονταζιέρη και θέλει βαριά voice overs, μέχρι τις νέον αντανακλάσεις στις τζαμαρίες, παραμένουν αναλλοίωτα παρά την αλλαγή χώρων, χρόνων, πρωταγωνιστών και διευθυντών φωτογραφίας.

Στα 43 του ο Jean-Dominique Bauby, δημοσιογράφος και εκδότης του γαλλικού ELLE, έπαθε εγκεφαλικό που τον άφησε εντελώς παράλυτο. Παρολαυτά, το βιβλίο για την ιστορία το κυκλοφόρησε.Αν όχι τιποτάλλο τρελά και κάπου προκλητικά (αν κάτσεις να σκέφτεσαι ποιους βάζει να του κάνουν τι) εφευρετικός, πίσω από την κάμερα εδώ και μια δεκαετία όσο και μπροστά στον καμβά στα 80s, ο Julian Schnabel καταπιάνεται μετά τον Jean-Michel Basquiat (Basquiat (1996)) και τον Reinaldo Arenas (Before Night Falls (2000)) με έναν ακόμα δημιουργό που παλεύει να εκφραστεί. Και μάλλον βάζει τελεία, αφού για να ξεπεράσει τον αγώνα καταπαράλυτου που κουνάει μόνο το αριστερό του μάτι θα πρέπει να στραφεί στη μετεμψύχωσή του σε γκαβό σαλιγκάρι με αρθριτικά. Και επιπλέον γιατί θα πρέπει να προσπαθήσει ακόμα περισσότερο για να ξεπεράσει μια από τις καλύτερες ταινίες της χρονιάς και πιο φρέσκιες της δεκαετίας.

Με τη συνηθισμένη του υπερβολική αυτοπεποίθηση που αποπνέει από το ότι τις περισσότερες φορές ξέρει τι κάνει και κάποιες μεγαλουργεί, ο δημιουργός (λεξούλα που σπάνια έχει τόση βαρύτητα όταν τη πιπιλάμε στις Μάζες) φορτώνει με χρώματα την ξεθωριασμένη παλέτα του καταβραβευμένου διευθυντή φωτογραφίας του Spielberg, Janusz Kaminski, κάνει χαοτικό πάρτι με τις εικόνες που η φτωχή φαντασία του σεναριογράφου του Πιανίστα (2002) τολμάει να συνθέσει, τρίβει ασυμβίβαστα τον ρεαλισμό την πικρή ευθυμία και την ιλουστρασιόν κοφτή αφήγηση του ήρωά του σε χολιγουντιανά και μη δράματα καθυστερημένων παραπληγικών, και σου γεμίζει την οθόνη με δροσερά παιχνιδιάρικα σέξι γκόμενες που θα 'θελες να τις βλέπεις μερικούς μήνες τουλάχιστο να σου κουνάνε γραμματοκαρτέλες και να σου βγάζουν τη γλώσσα στο μάτι. Ο Schnabel έμαθε Γαλλικά για να μπορέσει να γυρίσει στη γλώσσα αλλά η πραγματική του φιλμ είναι οπτική, ειδικά στη πρώτη πράξη όπου αγγίζει σχεδόν τον βικιπαιδευμένο ορισμό του σκοπού της τέχνης του, "να δημιουργήσει μια συναισθηματική κατάσταση στην οποία μπορείς κυριολεκτικά να περπατήσεις και να σε καταπιεί", με σκηνές αποκλειστικά από τη σκοπιά του δεξιού ματιού σου, μέχρι που στο ράβει ο κακούργος χειρούργος. Το άλλο στο αφήνει ανοιχτό να το καταβροχθίσει η καθημερινότητα του Bauby, κουβάρι τυχαίων αναμνήσεων από το παρελθόν, ονειρικών επιθυμιών από το παρόν και κατάφωτων πυλών στον ουρανό από το μέλλον.

Το Σκάφανδρο και η Πεταλούδα πήραν βραβείο σκηνοθεσίας και τεχνικό μεγάλο βραβείο φωτογραφίας στις Κάνες. Αδικήθηκαν λοιπόν.

Το πουλί φλογοβόλο, ο πρωταθλητής της αγωνιστικής ταχυφαγίας, κι ο καλλιτέχνης ταριχευτής, τρεις γενιές μιας οικογένειας, σε πάνε ταξίδι στο πιο ανατριχιαστικά όμορφο είδος σωματικού τρόμου που μπορείς να πετύχεις.Όπως αναφέρει και το Variety, το Taxidermia είναι η πιο φυσική επιλογή που μπορεί να κάνει ένα φεστιβάλ για τις μεταμεσονύχτιες προβολές του, κι είναι ενθαρρυντικό κι αξιέπαινο για την ντόπια εταιρία που ρισκάρει να το βγάλει σε "κανονική" διανομή. Γιατί ακόμη κι αν σε πείσω να πας να το δεις, επαινώντας την εξωπραγματική σκηνοθετική του ευρηματικότητα, με την εντυπωσιακή οικονομία κι αποτελεσματικότητα στη χρήση ψηφιακών βοηθημάτων, το αναζωογονητικό οπτικό στυλ και τον μεθυστικό εσωτερικό ρυθμό που καταφέρνει και βρίσκει ο Palfi (που ίσως θυμάσαι απ' το βραβευμένο στο Sundance, Hukkle (2002)) δίνοντας ζωντάνια και νόημα στα Béla-Tarr-ικά του traveling και τις διαδρομές τους στο χωροχρόνο, ακόμα κι αν σε ψήσω για τον τρόπο που βρίσκει ομορφιά στην αηδία και την υπογραμμίζει με το ξεκαρδιστικό αρρωστημένο χιούμορ του και την ασυγκράτητη σάτιρα για το human condition, και σου κρεμάσω πάνω απ' το αίμα, το σπέρμα και τον ανθρώπινο εσωτερικό πλούτο του (της ποικιλίας του χασάπικου) τον τίτλο υβριδίου Cronenberg και Monty Python που σαν μεταλλαγμένος κοριός ροκανίζει τις βασικές ορμές και τις λαίμαργες τάσεις που μας κλειδώνουν στην αποξένωση και τη μοναξιά, πάντα υπάρχει περίπτωση να ξεπεράσεις το φόβο σου στη λέξη "αλληγορία", να πας να το δεις, και να ξερνάς στους διαδρόμους, όπως ο cinemad, και να με πεις και παπάρα με το δίκιο σου. Γιατί το Taxidermia, αν είναι κάτι, είναι ο ορισμός της ταινίας που διχάζει, ακραία. Κι αν είναι κάτι άλλο, είναι ό,τι πιο κοντινό έχω να σου προτείνω στον ορισμό της κινηματογραφικής εμπειρίας.

Βαμπίρ ανακαλύπτουν πόλη που βυθίζεται στο σκοτάδι για 30 μέρες και στήνουν μπουφέ.Τα πιο ζόμπικα βαμπίρ, πολλoύς κουβάδες αίμα, και γρήγορο βούτηγμα των δοντιών του στο ψαχνό σου μέσα στο ημίφως της αίθουσας πριν προλάβεις να κατεβάσεις τις πρώτες γουλιές του ανθρακούχου σου, μπορείς να περιμένεις και να φχαριστηθείς απ' το follow up του David Slade στο αγαπημένο των κριτικών Hard Candy (2005). Αλλά όχι και πολλά περισσότερα, από ένα άνισο θρίλερ που μπαλατζάρει ανάμεσα στη μπιμουβιάρικη αναπολογητικότητά του και τη μπαντμουβιάρικη εκτέλεσή του, και δίχως να μπορεί να αναπαραστήσει πειστικά την κομικίστικη αισθητική της πηγής έμπνευσής του, παραπατάει με επιλογές που του προκύπτουν κατά λάθος κωμικές, και ξενερώνουν και τις πιο αγνές προθέσεις σου. Ακόμα και να μη θες να το κατηγορήσεις που στηρίζεται σε δεκανίκια έντασης με τη μορφή καδραρισμάτων και μονταρισμάτων απ' το 28 Μέρες Μετά... (2002), οι ήρωές του που σου προκύπτουν απελπιστικά μπούφοι, και οι εφιαλτικοί τους αντίπαλοι, που από τα εν δυνάμει πιο κουλ βαμπίρια που είδες ποτέ, πολύ σύντομα σού γίνονται ασθματικοί χάνοι ευνοούμενοι από σεναριακά ταχυδακτυλουργικά, κάνα δυο ρόγχους απογοήτευσης θα τους βγάλεις, αν γλιτώσεις το νευρικό γέλιο. Και μπορεί να του αφαιρέσεις και το μισό αστεράκι που του χάρισα για την προσπάθεια.

Νιόπαντρος που πιστεύει πως βρήκε τη γυναίκα της ζωής του, συλλαμβάνει το μέγεθος του λάθους του στο ταξίδι του μέλιτος, όπου γνωρίζει και το ιδανικό του ταίρι! Μάλλον...Οι "ευαίσθητοι" θεατές μπορούν να απέχουν όχι μόνο από την αίθουσα αλλά και από την ανάγνωση αυτής της κριτικής! Μιλάμε για την καινούρια ταινία των αδελφών Farrelly, ένα ελαφρώς κλωνοποιημένο Κάτι Τρέχει με τη Μαίρη (1998), που στέκει ως έκλαμψη στη φιλμογραφία τους εδώ και κάμποσα χρόνια. Ίσως επειδή ο σεναριακός σκελετός καλύπτει μια ιδέα την οποία τσαλαπατούν με... μεστότητα και ανατρεπτική συνέπεια. Εάν τότε είχαμε τις πολλαπλές μορφές της έννοιας "politically correct", σήμερα στο σημάδι βρίσκεται ο θεσμός του γάμου... από τη ρίζα του κακού μέχρι το "βίον ανθόσπαρτον"! Η κλασική χυδαιότητα των Farrelly αποδεκατίζει τα βέλη του έρωτος και μας ρίχνει στεγνά και πιστευτά το ηθικό δίδαγμα: δεν είναι η αγάπη η κινητήρια δύναμη, είναι η λαγνεία (για να μη χρησιμοποιήσω περισσότερο μπανάλ ή προκλητικές εκφράσεις...).

Μέχρι τέλους, τη διδακτέα τους ύλη τη σκίζουνε στα δύο, αλλά στο δρόμο βρίσκουν και μερικούς σκοπέλους που εμποδίζουν την επιθυμητή απογείωση. Αρχικά, το σενάριο έχει δουλευτεί πάνω σε διασκευή του Neil Simon από τα 1972, το οποίο δεν κάνει το καλύτερο πάντρεμα με τη φαιδρότητα στα γκαγκ των αδελφών. Οι δεύτεροι ρόλοι (έξω από το σόι του Ben Stiller) περιορίζονται σαν αποσπασματικές φιγούρες κι εξυπηρετούν ως background στα κωμικά καταστασιακά. Και ο ρυθμός ενίοτε πλατειάζει στο γεμάτο δίωρο, χωρίς, όμως, να πλήττει ολέθρια τον παράγοντα διασκέδαση. Τα παραδοσιακά βρωμερά αστεία δίνουν το παρών και ανταγωνίζονται με σθένος τα παρελθόντα ρεκόρ κακού γούστου (βλέπε τις σκηνές ερωτικών περιπτύξεων των νιόπαντρων μέχρι την αποθεωτική λεπτομέρεια με το "γουνάκι") από τα φιλμ των Farrelly, ενώ η σεκάνς της λαθραίας φυγής από το Μεξικό αποτελεί στιγμή ανθολογίας. Προσωπικά, θα αποκάλυπτα πως κόντεψα να φύγω από το κάθισμα μόλις άκουσα το ring tone της κλήσης από τη σύζυγο στο κινητό του Rob Corddry, αλλά είναι τόσο trivia η έμπνευση που δεν τολμώ να σας υποχρεώσω σε επιπλέον σινεφίλ πονοκεφάλους. Απλά, αφήστε πίσω σας κάθε σκοτούρα και... γυναίκες. Το Επτά Μέρες Φαγούρα είναι το απόλυτο anti-chick movie! Και για το θράσος του αυτό, αξίζει ενός στοιχειώδους επαίνου.

Ογδοντατέσσερα λεπτά με τον John Waters.Σχεδόν από την αρχή της καριέρας του ο δημιουργός των Pink Flamingos (1972) έδινε, λιγότερο αφοσιωμένα, παραστάσεις επί σκηνής κυρίως σε χώρους που.. τις άντεχαν, παρουσιάζοντας τις ταινίες του με τη συνοδεία της Divine. Όπως λέει ο θρύλος (βλ. οι σημειώσεις της παραγωγής), σε μια από αυτές, το 2005 στο Pittsburgh, τον πέτυχε, μόνο του πια, ο Ted Sarandos της Netflix και έπεισε τον σκηνοθέτη να τον κάνει movie star. Οι κάμερες δούλευαν για δυο βράδια του 2006 στο Harry De Jour Playhouse της Νέας Υόρκης, με τον Jeff Garlin (του Curb Your Enthusiasm) να ρίχνει κάνα βλέφαρο αν είναι ανοιχτές.

Όπως καταλαβαίνεις λοιπόν, το This Filthy World (2006) δεν είναι ταινία του John Waters, δεν είναι παράσταση κανενός επαγγελματία κωμικού και δεν ρισκάρει να κάνει ούτε ελαφρό ζουμ παραπέρα από το μέσο πλάνο (αν και καταγράφει μια στο τόσο το τρομοκρατημένο κοινό). Και δεν έχει, φυσιολογικά, τίποτα να το συστήνει για μεγάλη οθόνη πέρα από το πλήθος που θα πιάνει περισσότερα αστεία και ποπ αναφορές από σένα (βλ. θα σε βοηθάει να γελάς σα χαμένος). Αναφορές και ανέκδοτα που είναι εκπληκτικά ζωντανά, ειδικά αν σκεφτείς ότι τα περισσότερα κρατάνε χρόνια, παραγεμισμένα με λεπτομέρειες ενδιαφέρουσες ακόμα κι αν είσαι μεγαφάν, και με απόδοση άμεση που αναγνωρίζει ότι δεν είναι πια εξαιρετικά προκλητική, υιοθετώντας μια πιο διδαχτική στάση. Έτσι ο πατέρας της πολιτισμικής κιτς αναρχίας έχει ακόμα πολλά να σου πει, και σε περιμένει με το χαμόγελο στα χείλη, ειδικά άμα είσαι ανήλικος τον ξέρεις κι εσύ από το Hairspray (1988) που χρησιμοποιεί ακόμα σαν κράχτη στις αφίσες του show για να σου κάνει πλάκα (ειδικότερα άμα μπεις).

Μπάτσος κι ιδιοκτήτης club περνούν αδερφικό τσακωμό και μετά ενώνουν δυνάμεις για να εξουδετερώσουν Ρώσο μικρονονό.Σε μια βδομάδα πλούσια σε κινηματογραφικά déjà vu, το We Own the Night είναι το σκορσεζικό τέτοιο, με τον James Gray 13 χρόνια μετά το Little Odessa (1994) να επιστρέφει σε παρόμοια μονοπάτια, με το πρωταγωνιστικό δίδυμο του The Yards (2000) του, να σηκώνει στις πλάτες ψιλογκαγκστερικό ψιλοθρίλερ με ψιλοοικογενειακό ψιλοδράμα στην παράλληλη, χωρίς όμως να μπορεί να κάνει και πολλά με δυο χαρακτήρες που θα μπορούσαν άνετα να περάσουν αρκετό χρόνο ακόμα σε σκοτεινά συρτάρια, μπας και μπορέσουν να σκοτεινιάσουν αρκετά οι ίδιοι για να μεταμορφωθούν σε κάτι έστω ενδιαφέρον αν όχι διαφορετικό, ή τουλάχιστον μήπως και ξεχάσουμε οι απ' έξω τις ομοιότητές τους με τους μισοψημένους χαρακτήρες που βλέπουμε κάθε τόσο να προσπαθούν να γεμίσουν κακόφημους δρόμους. Και, εντάξει, μετράει η διάθεση του Gray για αναδόμηση των αναφορών του, κι ακόμα περισσότερο το ότι, σκηνοθετικά, του βγαίνει, αλλά σαν αυτοσκοπός δεν αρκεί, κι ούτε καλύπτει την αφόρητη προβλεψιμότητα του. Αλλά όταν ανοίγει με τον Phoenix να βάζει δάχτυλο στη Mendez, πώς να του κρατήσεις κακία;

Τρεις μικρές πράξεις δημοκρατικού λόγου και αρχών που τέμνονται μεταξύ τους, με κοινό σκοπό την αφύπνιση του μέσου Αμερικανού απέναντι σ’ έναν πόλεμο που κανείς δεν καταλαβαίνει γιατί δεν έχει τελειώσει..."If you don't STAND for something, you might FALL for anything", λέει το tagline της μεγαλύτερης σκηνοθετικής ήττας του Robert Redford για τον κινηματογράφο μέχρι σήμερα. Δυστυχώς, η λανθάνουσα "τόλμη" του σημερινού Hollywood να φέρει τον... όποιο πόλεμο της Μέσης Ανατολής στην πατρίδα παγιδεύει τον τόσο δημοκράτη δημιουργό και τον μετατρέπει σε ιδεολογική ντουντούκα που ενίοτε αυτοαναιρείται από το πατριωτικό εμβατήριο, πάνω στο οποίο υποχρεώνεται να ισορροπήσει.

Σε αντίθεση με τους παλαιότερους πολέμους στους οποίους ενεπλάκη η Αμερική, προκαλώντας και το αντίστοιχο εθνικό τραύμα, τα τελευταία χρόνια παρατηρούμε έναν διχασμό απέναντι στον τρόπο προσέγγισης ενός προβλήματος που ολόκληρη η χώρα βιώνει δίχως να έχει συνειδητοποιήσει ακριβώς το γιατί! Και, ακόμη χειρότερα, χωρίς να έχει καταλάβει ποιος κέρδισε, για ποιο λόγο και αν έχει τελειώσει η αγωνία για την ασφάλεια στα δικά της σύνορα ή ο θρήνος για τα "παιδιά" της που έπεσαν στο βωμό μιας σύγκρουσης φημολογιών, δορυφόρων και πετρελαϊκών συμφερόντων. Δεν είναι τυχαίο ότι οι περισσότερες κινηματογραφικές απόπειρες που δεν εμπλέκουν τα πάτρια εδάφη συμπληρώνουν το... χάος και την αμφισβήτηση με σαρκαστικές διαθέσεις, ενώ οτιδήποτε άλλο ακουμπάει την πατρίδα, μετατρέπεται σε θρίλερ πολιτικό ή αποτολμά να δικάσει τη συνείδηση του - Αμερικανού - θεατή, βάζοντάς τον μπρος σε ισχυρά διλήμματα... ελευθεριότητας. Να σου το κάνω λιανά αυτό το τελευταίο; Η σωστή "αντιπολεμική" ταινία του σήμερα είναι εκείνο το δράμα όπου ο σεναριογράφος παίρνει τις σωστές θέσεις ανάμεσα στις δύο πλευρές, ζυγίζει καλά τα σωστά και τα άδικα του κάθε πολεμοχαρούς ή εισβολέα και προσπαθεί να αποδείξει πως από τη στιγμή που έμπλεξες σε τούτο το αδιέξοδο και κακό πράγμα το οποίο αποκαλούμε πόλεμο, έχεις φταίξει. Έτσι, ο θεατής σηκώνει τα χέρια ψηλά όταν μια ταινία του δείχνει πως και ο εχθρός έχει ψυχή, ή όταν τα δικά τους κυβερνητικά παιχνίδια της συντήρησης δεν τα ξεπλένει ούτε ωκεανός...

Στην περίπτωση του φιλμ του Redford, η αυτοκριτική είναι το ζητούμενο, παραδίπλα σε ένα αίσθημα αφύπνισης του πολίτη που πρέπει να συμμετέχει και να παλεύει γι’ αυτό που πιστεύει. Η Δημοκρατία είναι ένα μεγάλο αγαθό του αμερικανικού λαού, λοιπόν. Και για να το διαφημίσουμε καλύτερα, δεν αρκούν τα ντοκιμαντέρ εκείνου του γραφικού κυρίου Moore. Η Δημοκρατία είναι κτήμα των celebrities, του all star cast που αγγίζει τις μάζες καλύτερα από τους πολιτικούς. Αν οι τελευταίοι παρασύρουν τους ψηφοφόρους τους σαν τα πρόβατα, κρατώντας και από μια Βίβλο στο δεξί, γιατί να μη μπορούν και οι Cruise, Streep και Redford; Οι οποίοι δεν έχουν λόγο να κατεβούν σε εκλογές, το επάγγελμα που επέλεξαν, προφανώς, τους αμείβει καλύτερα και από τον πρωταθλητή της μίζας Γερουσιαστή και βάλε, την εξουσία τους στα media την έχουν στο τσεπάκι κι αν επιθυμούν να δώσουν και ένα επιπλέον πολιτικό στίγμα, φωνασκούν σε μια απονομή των Όσκαρ, ρίχνουν κανένα τροχάδην για σκοπό πανανθρώπινο κι οργώνουν τα talk shows με το εκάστοτε μήνυμά τους. Ή, δυστυχώς για εμάς, κάνουν κι από μια ταινία... δημοκρατικού χαρακτήρα.

Στην προκειμένη, το έγκλημα το οποίο πρέπει να υποστείς επί της οθόνης πλασάρεται σε ζεύγη τριών debate (η άκαμπτη δημοσιογράφος και γαλίφης πολιτικός, τα δύο φανταράκια που ξεμένουν ως στόχος των Ταλιμπάν στα όρη του Αφγανιστάν και ο πρώην καθηγητής τους που εκβιάζει σπουδαστή ζαμανφουτίστα) και σερβίρεται με μια θεατρινίστικης πλήξης στατικότητα δικάμερου, με τον διάλογο να χασμουριέται από τα στερεότυπα πολιτικού λόγου, μέχρι να χτυπήσει ντουβάρι από την ποσότητα των ερωτηματικών και μόνο. Και καλά, πες πως η μικρή του διάρκεια δε θα σου το μπήξει το μαχαίρι της υπομονής, πως Cruise και Streep κάνουν καλό παιχνίδι με το φακό κι ότι ο σκοπός αγιάζει τα μέσα. Πάνω εκεί, λοιπόν, χτυπά η ολέθρια κατακλείδα στο επί του πρακτέου δράμα των δύο κομάντο και μαζί με κάτι πινελιές ενοχικές στο χαρακτήρα της Streep (βλέπε πλάνα στρατιωτικού νεκροταφείου...), υψώνεται το λάβαρο της αστερόεσσας και ο Redford χάνει πλήρως το μπούσουλα! 88 λεπτά αργότερα, εξέρχεσαι της αιθούσης με ένα βαθύ κενό (στο μυαλό και την τσέπη) και μια σίγουρη εντύπωση πως τούτο το σενάριο θα έστεκε καλύτερα σ’ ένα θεατράκι της πλέον off περιφέρειας. Εκτός κι αν είσαι πρόβατο...

Ψάρι μένει ορφανό, μετακομίζει σε ύφαλο, πιάνει παρέες και τις σώζει από ωραιοπαθή καρχαρία.Τετριμμένα gags κι αδύναμες υποπλοκές που εμφανίζονται κι εξαφανίζονται χωρίς συνοχή ή συνέπεια, προσπαθούν απεγνωσμένα να γεμίσουν τη διάρκεια ενός animation απάτη, σκανδαλωδώς βασισμένο στο στόρι του Shark Tale (2004) και το σουξέ του Finding Nemo (2003), δίχως χιούμορ ή σοβαρότητα στους διαλόγους και τους χαρακτήρες, και για φαντασία κι εφευρετικότητα ούτε λόγος στην πλοκή ή το σχέδιο. Αν θέλεις να αδειάσεις κάπου πιτσιρίκια να χαζέψουν χρωματάκια, δε θα πάθουν τίποτα, αλλά μην περιμένεις να σε ευγνωμονούνε κιόλας.

Γυμνή από τη μέση και πάνω εμφανίζεται στο τεύχος Δεκεμβρίου του αμερικάνικου Maxim η Sarah Michelle Gellar. Που εγκαταλείπει λιγάκι το συνηθισμένο υγιεινό look της για μαύρο στηθόδεσμο, κόκκινες τιράντες, ψηλόμεσες πανταλόνες και Louboutin γόβες στο ένα εξώφυλλο του περιοδικού που κάνει από χτες το γύρο του διχτύου, και γάντια και φούστα και not much else στο άλλο που θα το περιτυλίγει όταν βγει στα περίπτερα την άλλη βδομάδα.

Με τρεις (3) εξόδους τους μήνες που πάνε οι ταινίες να πεθάνουν (το The Air Ι Breathe (2008), το ταλαιπωρημένο ακόμα και από αλλαγές τίτλων ασιατικό not-horror remake Possession (2008), και το straight-to-dvd Suburban Girl (2007)) και μια ακόμα καθυστερημένη και περιορισμένη αυτή τη βδομάδα (το Southland Tales (2006)), η βαμπιροσφαγέας ανταλλάσει δυο εξώφυλλα και τον τίτλο της γυναίκας της χρονιάς για κάτι γαντάρες να κρύβουν κάτι βυζάκια καμιά δεκαριά χρόνια μετά από τότε που μέτραγε. Όπως καταλαβαίνεις λοιπόν η περίοδος της κυριαρχίας των αντρικών περιοδικών του είδους είναι παρελθόν, το FHM έκλεισε, και το Maxim που άλλαξε χέρια και διευθυντή το καλοκαίρι (και απορρόφησε και το Stuff) είναι πιο απελπισμένο για πιο σοφιστικέ σέξι καθαρό look από την αισίως τριαντάρα Σαραμισέλ. Αν σκεφτείς ότι περσινή κάτοχος του τίτλου ήταν το λείψανο της Αντζελίνας, τότε η τυπικά στημενοαϊλαϊνεροξανθισμένη εμφάνιση της πιο καλτ φαντασίωσης των geeks και των υποτακτικής ψυχολογίας αρσενικών του πλανήτη, πολλή του πέφτει. Ή μπορείς και να υποθέσεις ότι η καυτότερη γυναίκα στον κόσμο για το FHM στα τέλη της προηγούμενης χιλιετίας, άλλαξε (πάλι) ατζέντη για κάποιον που κάτι ξέρει να κάνει.

Κάτι οι συνεννοήσεις με τη Village, κάτι οι αποστολές, κάτι τα ψαξίματα στο δίκτυο, κάτι άγνωστες λέξεις για τον verbal (όπως PAL, NTSC, interlace, pixel ratio) το ψιλομπίπησαν το θέμα. Όμως από την άλλη δε μπορούσαν οι Μάζες να μείνουν χωρίς αποκλειστικά κλιπάκια του Beowulf (2007), τη στιγμή που όλο το δίκτυο έχει πλημμυρίσει από τέτοια το σαββατοκύριακο. Γι' αυτό όσο βλέπεις τις πιο διαβόητες σκηνές (i.e. τη γυμνή πάλη με το γυμνό τεράστιο τέρας, και τις γυμνές περιπτύξεις με τα γυμνά τεράστια βυζόμπαλα) του πρώτου τρισδιάστατου κινηματογραφικού θρύλου, αναλογίσου ότι μπορεί και να υπάρχει άνθρωπος που δε καταφέρνει να τσεκάρει το κουτάκι που λέει de-interlace όσες μέρες και να το πατάει ακόμα και η Αντζελίνα σοκάρεται από τη βία τους.

Κατά τα άλλα, αν έχεις μείνει στα θρυλικά teaser και τα θρυλικά trailer από πλευράς ενημέρωσης, τα νέα είναι ότι υποσχέθηκαν περισσότερα απ' όσα μπορούσαν να παραδώσουν, αφού όπως ψιθυρίζονταν (και μας είχε επιβεβαιώσει ανεπίσημα και ο Jimmy Skodras του επίσημου podcast) η παραγωγή στόχευσε τελικά σε ψιλοπαιδικά ratings (και μεγαλύτερο κοινό). Η προώθηση ανέβασε τις στροφές στο φουλ από τη προηγούμενη βδομάδα, με πρεμιέρες αποκλειστικά τρισδιάστατες, και εκτός από τις αποκλειστικότητες μοίρασε απλόχερα και αστρολάμψεις με τους Μπραντζελίνους να μονοπωλούν και τα κουτσομπολιά με την εκδρομή τους στο Λονδίνο, δίνοντας παράλληλα και το στίγμα των θεατών-στόχων. Η ταινία ανοίγει από αυτή τη Πέμπτη το βράδυ (σε επιλεγμένες ψηφιακές και IMAX αίθουσες) στην Αμερική και από την επόμενη στα μέρη μας, μέσα σε αμφιλεγόμενες κριτικές (βλ. Variety vs. Hollywood Reporter πιο χαρακτηριστικά) και ακόμα περισσότερο αμφιλεγόμενες πιθανότητες στην κατηγορία του κινούμενου στα Όσκαρ. Αφού με την επίσημη ανακοίνωση του shortlist για τις υποψηφιότητες (της κατηγορίας) ξέσπασε περίεργος πόλεμος ανεπίσημων δηλώσεων από τα στρατόπεδα της Pixar και του Zemeckis, με και τους δυο περίπου να.. συμφωνούν ότι ο Beowulf είναι μια κατηγορία μόνος του.

Ξεπερνώντας μέσα στη βδομάδα τα δύο (2) εκατομμύρια εισιτήρια η Επίλεκτη Διμοιρία είναι επίσημα η μεγαλύτερη φετινή βραζιλιάνικη παραγωγή (κατά τι πάνω από ένα A Grande Família - O Filme (2007)). Ανεπίσημα με πάνω από έντεκα (11) εκατομμύρια Βραζιλιάνους να υπολογίζεται ότι είχαν δει τη πειρατική κόπια, πριν καν ανοίξει εσπευσμένα στις 5 Οκτωβρίου, το Tropa de Elite (2007) είναι η πιο δημοφιλής ταινία όλων των εποχών στη χώρα του (ξεπερνώντας τα 10,7 μύρια θεατών του Dona Flor e Seus Dois Maridos (1976)).

Το σενάριο του Bráulio Mantovani που έγραψε και την έτερη πιο αμφιλεγόμενη ταινία ever στη Βραζιλία και μια από τις σημαντικότερες του παγκόσμιου κινηματογράφου, την Πόλη του Θεού (2002), βασίστηκε στο βιβλίο A Elite da Tropa από τον κοινωνιολόγο κι ένα φεγγάρι υπουργό Δημόσιας Τάξης του Lula, Luiz Eduardo Soares, και δυο πρώην αξιωματικούς της BOPE, της επίλεκτης και κάποτε αδιάφθορης ένοπλης αστυνομικής μονάδας του Ρίο. Η ιστορία περιγράφει την πραγματική επιχείρηση εκκαθάρισης μιας φαβέλας κοντά στη βιλάρα (μπορείς άνετα να υποθέσεις) του αρχιεπισκόπου της πόλης, το 1997 που ήταν να την επισκεφτεί ο τότε Πάπας (Ιωάννης Παύλος ΙΙ). Επιπλέον στοιχεία από τα μέσα έχει προσθέσει ο σκηνοθέτης José Padilha που είχε ξεκινήσει να κάνει ένα ακόμη ντοκιμαντέρ μετά το πολυβραβευμένο του Ônibus 174 (2002), μιλώντας με καμιά εικοσαριά στελέχη της BOPE, για να διαπιστώσει ότι κανένας δεν είχε διάθεση να τα πει και στην κάμερα.

Ένα πρώιμο cut βγήκε στα διαδίχτυα τον Αύγουστο από τους υπεύθυνους των υπότιτλων, και πριν παιχτεί επίσημα στο φεστιβάλ του Ρίο τον Σεπτέμβρη το φιλμ είχε γίνει ήδη μέτρο μαγκιάς στη μεγαλούπολη, ανάλογα με το πόσες φορές το είχες δει. Και είχε αποκτήσει και.. συνέχειες σε κάποια αξιόλογα σχετικά ντοκιμαντέρ που οι πειρατές βάφτισαν Tropa de Elite 2, 3 και 4. H BOPE προσπάθησε, δικαστικά, να κρατήσει το φιλμ μακριά από τις αίθουσες (και ο σκηνοθέτης κλήθηκε να δώσει.. ονόματα και διευθύνσεις όσων του μίλησαν) για να μην αμαυρωθεί η εικόνα της. Χωρίς επιτυχία και χωρίς αιτία μάλλον αφού τα πλήθη πανηγύριζαν κάθε φορά που έπεφτε "ανάκριση" στην οθόνη πιο πολύ και από το ελληνικό κοινό στα κατορθώματα των 300 (2007). Πάντως, χωρίς κανένας να αμφισβητεί την ακρίβεια των όσων δραματοποιούνται, στα ρεπορτάζ που κάναν το γύρο του κόσμου (ενδεικτικά NY Times, Washington Post, Guardian) το μόνιμο πρόβλημα της χώρας έχει αλλού έμφαση στην αστυνομική βία, στους εμπόρους ναρκωτικών ή στη νιρβάνα των μεγαλοαστών που τροφοδοτούν. Ενώ η έμφαση του φιλμ που δε πρόκαμε τα φετινά Όσκαρ και θα βγει στις Πολιτείες λίγο μετά την ανακοίνωση των υποψηφιοτήτων, είναι υπό αμφισβήτηση από τους Weinsteins που το διανέμουν και σκοπεύουν να το ξαναματακόψουν, σύμφωνα με κάποια δημοσιεύματα.

Ένας επιχειρηματίας στοιχηματίζει τη ζωή του στον ιππόδρομο. Ένας γκάνγκστερ βλέπει το μέλλον. Μια ποπ σταρ πέφτει θύμα ενός αφεντικού του εγκλήματος. Ένας γιατρός πρέπει να σώσει την αγάπη της ζωής του. Μια ταινία χωρίς απολύτως κανένα λόγο ύπαρξης ήταν η πιο άξια διανομής στο φετινό Tribeca.

Για να εξηγήσει τον κινέζικο κύκλο αγάπης, ευτυχίας, απόλαυσης και λύπης που έχει καταλάβει από χτες τα φόρα των μπαφοφάν και λοιπών πιστών της Sarah Michelle Gellar, ο Dark Tyler βυθίστηκε σε εικοσιτετράωρη λατρευτική περισυλλογή και μεταφέρει τον λόγο της οσίας βαμπιροφόνισσας έχοντας μόλις εξέλθει αυτής. Αναλύοντας ότι μέσα στις ιερές εκσπερματώσεις από την αιθέρια αγνή εμφάνιση της περικαλλούς νεανίσκης στον προπομπό, ξεσπά πικρό παράπονο για την γεναριάτικη έξοδο της ταινίας που αποκλείει κάθε συμμετοχή της στον διονυσιακό χορό των βραβεύσεων.

Βασισμένο στο concept μιας αρχαίας κινέζικης παροιμίας (την οποία εγώ και οι ταπεινές μου googlοψαχτικές ικανότητες αποτύχαμε να εντοπίσουμε) το σκηνοθετικό ντεμπούτο του Jieho Lee ακολουθεί τη συνδυαζόμενη πορεία τεσσάρων χαρακτήρων, ενσάρκωση ο καθένας τους ενός εκ των θεμελιωδών συναισθημάτων (σύμφωνα με την προαναφερθείσα κινέζικη σοφία), θλίψης, ευτυχίας, ευχαρίστησης και αγάπης, και υπογραμμίζει πώς το ένα συμπληρώνει το άλλο στο παζλ της ζωής. Κι εκεί που από περιγραφής περιμένεις ένα χαμηλών τόνων πολυσυλλεκτικό δράμα σχηματιζόμενο από βινιέτες χαλαρών αν όχι επιφανειακών σημείων τομής, το trailer έρχεται να προετοιμάσει για κάτι πολύ πιο δυναμικό από όσο δικαιούται να είναι μια ταινία με πρωταγωνιστή τον Kevin Bacon στο ρόλο ενός γιατρού ονόματι Love, πλήρες με τραπεζικές ληστείες, ποπ σταρ στο στόχαστρο της μαφίας, και τον Brendan Fraser να ισχυρίζεται πως βλέπει το μέλλον.

Kι αν το The Air I Breathe (2008) έκλεψε την παράσταση στην Tribeca αποσπώντας ολόθερμα θετικές αντιδράσεις, το καστ κατοικείται από πρωτοκλασάτα ονόματα σε φαινομενικά ζουμερούς ρόλους, και το trailer καταφέρνει να στοιχειώνει χωρίς να απαιτεί να βρίσκεσαι σε τριπάκι για να το πιάσεις, εσύ αξίζει να εστιάσεις στην παρουσία της Sarah Michelle Gellar στην πρώτη γραμμή ερμηνευτών του φιλμ ανάμεσα σε ογκόλιθους σαν τον Forest Whitaker ή τον Kevin Bacon. Η μετά-Buffy κινηματογραφική της καριέρα έχει υπάρξει αδικαιολόγητη, και ίσως το μόνο πράγμα που με τσάκιζε περισσότερο από ορισμένες ερμηνείες της στην σημαδιακή εκείνη σειρά να είναι οι επιλογές της αφότου αυτή ολοκληρώθηκε, με εύκολους μισθούς σε τρομοριμέικ και κωμωδίες της κακιάς ώρας να απειλούν να σβήσουν ένα άστρο που δεν πρόλαβε καλά-καλά να λάμψει. Επιχειρώντας να επανεφεύρει τον εαυτό της ως indie star (με δυο ταινίες στην Tribeca), η Gellar ενδέχεται να βρήκε στο σπονδυλωτό δράμα του Jieho Lee και στο πρόσωπο της pop queen Sorrow τον πρώτο ουσιαστικό της κινηματογραφικό ρόλο, εκείνον που θα υποχρεώσει το κοινό να την προσέξει ξανά. Ποτέ δεν είναι αργά;

Η Eurovision της Αθήνας ήταν μόνο η αρχή ενός τερατώδους ταξιδιού για τους Lordi, όπως ξαναματάπαμε, και σειρά έχουν όλοι οι υπόλοιποι χειρότεροί σου φόβοι, γι' αυτό καλύτερα να μετακομίσεις το τεμαχισμένο πτώμα της γιαγιάς σου που ισχυρίζεσαι εδώ και χρόνια ότι τη φάγαν οι κροκόδειλοι στη στάση του τρόλεϊ. Για να σου ανεβάσει το δείκτη πανικού, μετά τον πρώτο γύρο φωτογραφιών από την παραγωγή όπου εμφανίζονταν μόνο κάτι γρίλιες, ασανσέρ και φορεία, και τον δεύτερο όπου κάναν την εμφάνισή τους κάτι πατώματα διαδρόμων καταφωτισμένα, εκεί που βλέπεις σε όλες τις μαζοσελίδες τον χοντρoύλη της διαφήμισης του Superbad (2007) να ανεβοκατεβαίνει χοροπηδηχτούλικα και χαίρεσαι, πετάγεται το πρώτο τίζερ των Σκοτεινών Πατωμάτων (2008) και όχι μόνο σβήνει επιτέλους τα φώτα αλλά σωριάζει, σαϊλεντχιλικά, και ότι περίσσεψε από το μεσημεριανό του συγκροτήματος.

Συγκρότημα που δε κάνει βέβαια ακόμα την εμφάνισή του αλλά είναι ο κύριος λόγος που μια χώρα με τον μισό πληθυσμό της Ελλάδας και μονίμως μεθυσμένο για να αντέξει παγωνιές και νύχτες καταφέρνει να βγάλει τρομο- παραγωγή €4+ εκατομμυρίων (ενισχυμένη ακόμα και από τον κρατικό κορβανά) στις αίθουσες. Παραγωγή που όπως λέει ο θρύλος (διάβαζε η επίσημη σελίδα της) ξεκίνησε όταν ο Mr. Lordi εκεί που τα 'πινε στα επινίκια της Αθήνας (λες και χρειάζονταν λόγο) έστειλε δημόσιο μήνυμα στον Mr. Rebirth of Popular Finnish Cinema να τον βρει να συζητήσουν την τρομαχτική του ιδέα. Σύμφωνα με τα αρχικά σχέδια το φιλμ της ιδέας ήταν να κυκλοφορήσει τον περασμένο Μάιο (για να συμπέσει μάντεψε με τι), μετά τον Δεκέμβριο, και πιο πρόσφατα ημερομηνία εξόδου στη Φινλανδία ορίστηκε η 8η Φεβρουαρίου, και σειρά έχουν σίγουρα και όλες οι υπόλοιπες σκανδιναβικές χώρες από τη σχετική συμφωνία Solar Films και Nordisk Film. Εκτός από τους Lordi με στολή εργασίας, που μάλλον θα αποτελούν και το comic relief του φιλμ (αν δε παρατήρησες τη γελοιότητα των κουστουμιών τους), το καστ είναι κυρίως τριτοτέταρτα αγγλοαμερικάνικα ονόματα και η σκηνοθεσία του πρωτάρη Pete Riski που τους έχει γυρίσει όλα τα βιντεοκλίπ. Το rating, ιδιαίτερα σημαντικό αν σκεφτείς το υποψήφιο κοινό, παίζει ακόμα από Κ-11 μέχρι Κ-18 (και οι Φινλανδοί έχουν όλη τη γκάμα, με K-13, K-15 και πιθανά Κ-16,5).

Πάντως το συγκρότημα ήταν event και στις Κάνες που εμφανίστηκε, και έριξε και το σχετικό σμπρώξιμο στην παραγωγή και κατά τη συμμετοχή του στo περιοδεύον Ozzfest το καλοκαίρι. Με αποτέλεσμα το πεντάλεπτο πρόμο που δείξανε τη προηγούμενη βδομάδα στο American Film Market να ήταν υπεραναμενόμενο. Και η είδηση είναι ότι στάθηκε και στο (όποιο) ύψος του.

Δεκαπέντε περίπου χρόνια από τη ζωή μιας κοπελίτσας που βιώνει Σάχηδες και Χομεϊνήδες όσο μεγαλώνει στο Ιράν, παρουσιάζονται σαν (κυρίως) ασπρόμαυρο, χειροποίητο, κινούμενο σχέδιο.Οι επιρροές της Marjane Satrapi στο κόμικ της που μεταφέρει στο πανί δεν είναι καθόλου κρυφές. Maus στην πικρή ιστορικοπολιτική σάτιρα και την αφοπλιστικά ειλικρινή βιογραφία, και David B. στο οικογενειακό ασπρόμαυρο στιλιζαρισμένα μη ρεαλιστικό σκίτσο, ζεσταίνονται από τη γυναικεία, εγκάρδια και καθόλου κουρασμένη από το βάρος αιώνων δυτικού πολιτισμού ανάσα της. Και σε κινούμενη μορφή τα ιμπρεσιονιστικά στοιχεία, τα πλήθη που γίνονται μαύρες μάζες, ο τρόμος του πολέμου που γεμίζει την οθόνη, τα βυζιά και τα κωλομέρια που ξεπετάγονται από το κοριτσίστικο κορμί, βρίσκονται στο στοιχείο τους, ενισχυμένα και σε δεύτερη αίσθηση (αυτή του ήχου). Αλλά κάπου οι πιο προσωπικές και οι πιο ενδιαφέρουσες (για ξένους) λεπτομέρειες από τη καθημερινή ζωή στα ιρανικά καθεστώτα θυσιάζονται αναγκαστικά για να μάθεις τη γενικότερη κοινωνική και πολιτική ιστορία του τόπου που έχασες όταν έκανες κοπάνες. Ενώ και η συμπύκνωση τεσσάρων τόμων του κόμικ σε ένα τόξο "παιδικά χρόνια στο Ιράν - εφηβικά στη Βιέννη - πρώτα ενήλικα ξανά πίσω" υπακούει τυπικά μόνο στους κινηματογραφικούς αφηγηματικούς κανόνες, χωρίς να ξεφεύγει από την αποσπασματικότητα.

Εγγενείς και μόνο αδυναμίες λοιπόν, με πιο χαρακτηριστική ότι η ιστορία δεν είναι τυπικής μικρούλας Iρανής αλλά κάποιας με πλούσιους γονείς, ευρύτερη μόρφωση, δυτικές επιρροές, και αναπολόγητα μαρξιστάρες συγγενείς (όμως αν ήταν δε θα μπορούσε να πει την ιστορία, see?), κάνουν την Περσέπολη να μη μπορεί να κερδίσει τους πόντους που χρειάζεται για να τη χαρακτηρίσεις σεισμογόνα ή προχωρημένη αν είσαι στριφνιάρης Μάσας. Αλλά είναι οι περισσότερες από αυτές, μαζί με τη ξεριζωμένη καρδιά της δημιουργού που ξεμαυρίζει λιγάκι κάθε καρέ, που κάνουν το φιλμάκι αγαπησιάρικο, οικουμενικό, απροσποίητο, ακέραιο και περήφανο όσο και την επιλογή της Γαλλίας να την εκπροσωπήσει στα φετινά Όσκαρ.

Κατά τη διάρκεια των τελευταίων σχολικών τους ημερών, δύο αγάμητοι geeks αντιμετωπίζουν το σεξ, τον αποχωρισμό και την ενηλικίωση με μια ωριμότητα που δεν περίμεναν ποτέ, sober ή μη!Το νέο δημιούργημα της παρέας του Judd Apatow (Με την Πρώτη (2007)) φαινομενικά δε διαφέρει σε τίποτε από τις ανόητες νεανικές ταινίες της σειράς, όπου ο πρωταγωνιστής μπορεί να αυνανίζεται με μια μηλόπιτα ή να λιμπίζεται τη μάνα του καλύτερού του φίλου. Και, ναι, η πλοκή της μπορεί να συνοψίζεται σε μια πρόταση αρκούντως αφελή και... horny. Το αποδεικνύουν οι δύο κεντρικοί ήρωες με το που ανοίγουν το στόμα τους, κουβεντιάζοντας μονάχα για porn sites, οτιδήποτε... στοματικό μπορεί να περνάει από το νου ενός γυμνασιόπαιδου και τρόπους με τους οποίους ένα αγόρι μπορεί να κρύψει τη στύση του! Αληθινές, χωρίς προσποιήσεις, καθημερινές κουβέντες, που μέσα σε λίγα λεπτά καταφέρνουν και σε πετάνε μακριά από τη "φούσκα" του σεμνότυφου ή του επικίνδυνα νεο-συντηρητικού (σύγχρονη μάστιγα του χειρίστου είδους). Ο Seth και ο Evan μιλούν τη γλώσσα των ορμών τους, όχι της ηλικίας τους. Και, παραδόξως, αυτή η γλώσσα δεν ορίζεται από το έτος γέννησης που αναγράφεται στην ταυτότητά σου. Αυτό είναι το φυσικό σου γλωσσάριο. Κι αυτή είναι μια βασική αιτία για την οποία το ενήλικο άρρεν κοινό θα παραδοθεί αμέσως στο σύμπαν των δύο συμμαθητών, που η μοίρα και οι κακοί βαθμοί πρόκειται να χωρίσουν με τη λήξη της σχολικής χρονιάς. Σε περίπτωση που δεν το κατάλαβες ήδη, άρχισε να ψάχνεις και για χαρτομάντιλα (δεν καθαρίζουν μονάχα τους υγρούς λεκέδες, εντάξει;)!

Στην παράδοση των καλύτερων κωμωδιών του είδους, οι οποίες θα παίξουν καθοριστικό ρόλο στην αμερικανική - πρωτίστως - κουλτούρα και διαπαιδαγώγηση των μελλοντικών γενιών, το Superbad (2007) διαδραματίζεται σε μια και μόνον ημέρα, κατά τη διάρκεια της οποίας οι ήρωες θα βιώσουν του λιναριού τα πάθη, θα κινδυνεύσουν να χάσουν από την υπόληψή τους μέχρι και τη ζωή τους, κι ύστερα θα καταλαγιάσουν σε αποφάσεις που θα χαρακτηρίσουν τη "μετάλλαξή" τους προς την ενηλικίωση. Όλα αυτά πάνω σ' ένα σενάριο που οι Seth Rogen και Evan Goldberg ξεκίνησαν να γράφουν από τα 13 τους, για να το δουν να γίνεται ταινία χωρίς ημερομηνία λήξης (λέγε με και all time classic), δίπλα σε σταθμούς όπως το American Graffiti (1973), το Fast Times at Ridgemont High (1982) ή εκείνη τη γαμάτη μέρα που ο Ferris Bueller (1986) αποφάσισε να κάνει κοπάνα. Μ' ένα καστ τόσο ιδανικό στη λεπτομέρεια της... μη εφηβείας (είναι τόσο παράξενο, αλλά αν προσέξεις καλά τις φυσιογνωμίες των κεντρικών ηρώων θα αισθανθείς πως πρόκειται για φάτσες "μικρομέγαλων ανθρώπων", από εκείνες που σου δίνουν την εντύπωση πως δεν πρόκειται να περάσει - και να δείξει - χρόνος από πάνω τους). Και σαν θαυμαστικό που έρχεται να κάτσει ορεξάτο, bold και φασαριόζικο στα ντεσιμπέλ γέλιου, για τον ύστατο χαμό, υπάρχει κι ο McLovin, το alter ego ενός Στιβ Ντούζου με λάθος DNA που ανυψώνει ολόκληρο το φιλμ σε ύψιστα επίπεδα cult διάστασης!

ΟΚ, θα πεις με ελαφριά καχυποψία. Μια teen sex κωμωδία που ξεφεύγει από τον trash σωρό. Αξίζει τον κόπο να τραβηχτείς, να ξοδευτείς και να χάσεις κι ένα δίωρο από τη ζωή σου για κάτι τόσο... "εύπεπτο"; Μη βιάζεσαι. Περίμενε να δεις πως το κλείνουν το "εργάκι" τα παιδιά και πάρε μάτι μια από τις πιο όμορφες, απλές και βαθιά συγκινητικές σκηνές αποχαιρετισμού που είδαμε ποτέ στο σινεμά, που ξύνει πληγές "παιδικές" ή παντοτινές και σου πετάει μια σφαλιάρα η οποία αρκεί για να κάνει επαφή με τα βάθη της μνήμης και της ψυχής μαζί. Με λίγα λόγια, το Superbad είναι μια ταινία με καρδιά. Και κότσια. Που κρύψαμε μέσα μας μεγαλώνοντας. Κοίταξε, λοιπόν, πίσω για άλλη μια φορά. Και δες αν έχεις κρατήσει ακόμη εκείνο το τηλέφωνο. Μπορεί να το χρειαστείς...

Χρονικό της απαγωγής και της εκτέλεσης του δημοσιογράφου Daniel Pearl από φονταμενταλιστές εξτρεμιστές στο Πακιστάν, το 2002, ιδωμένο μέσα από την εμπειρία της συζύγου του, Mariane.Διατηρώντας το αγαπημένο του ημι-ντοκιμαντερίστικο free style ύφος, ο αρκετά άνισος Michael Winterbottom φανερώνει μάλλον γρήγορα το πόσο λάθος επιλογή ήταν για το ρόλο του σκηνοθέτη αυτής της ταινίας. Και εντελώς ειρωνικά σε σχέση με τον τίτλο, η καρδιά είναι η μεγάλη απούσα από το φιλμ του! Φυσικά, με την ελπίδα ενός αψεγάδιαστου μοντάζ και την υπερκινητικότητα της κάμερας, επιχειρεί να την σκαπουλάρει, αλλά η ομηρία στην οποία έχει θέσει το συναίσθημα, δίπλα σε μια άκρατη διάθεση ειρωνείας απέναντι στα πάντα και τους πάντες, βγάζει στην επιφάνεια μια ψύχρα που δεν ανταποδίδει στη γενναιότητά σου ως θεατή, ο οποίος μάλλον επιδιώκει να συμμεριστεί το δράμα της ηρωίδας (λογαριάζοντας χωρίς τον ξενοδόχο...). Η απολιτική και εκ του ασφαλούς φιλελεύθερη καταγγελία βγάζει γλώσσα στον ίδιο της τον εαυτό όταν ζυγίζει τους Ισλαμιστές, τις δυτικές "κακές" αστικές συνήθειες, το τσίρκο των media, τα δήθεν ισορροπημένα πρωτόκολλα, τις βιοτικές συνθήκες εξαθλίωσης και τους κακούς χειρισμούς της "ντετεκτιβίστικης" ίντριγκας στο ίδιο σακί δίχως διάθεση αναζήτησης του δικαίου. Σόλο και ικανοποιητικός ο αγώνας της Angelina Jolie που δαγκώνεται με μέτρο πριν μπήξει την τσιρίδα, αλλά την έχει πουλήσει κι αυτήν ο Winterbottom με περαστικές φλασιές ευτυχισμένου ζευγαριού δίχως αληθινή υπόσταση.

Τελικά, μια εικόνα μονάχα μένει στη μνήμη, της γυναίκας που κατηφορίζει το παρισινό σοκάκι στο τέλος της ταινίας, κρατώντας από το χέρι το ορφανό από πατέρα τέκνο της, με την πλάτη γυρισμένη σε όλους (σαν τη στάση που κρατά και ο δημιουργός). Κι εκεί, όμως, τη ζεστασιά και την όποια ανθρωπιά από τη διασκευή των Nouvelle Vague στο In a Manner of Speaking (πρώτη εκτέλεση από τους Tuxedo Moon, για την ιστορία) τη δανείζεται...

Στη κατεχόμενη από τους Γιαπωνέζους Σαγκάη, Κινεζούλα που την εκμεταλλεύονται όλοι ξεσκίζεται στο πήδημα με καθεστωτικό που τον κατασκοπεύει.Ο Ang Lee έχει βαρεθεί να δηλώνει εδώ και καιρό ότι η Ποθοπροσοχή (2007) του είναι πολύ κινέζικη για δυτικά ακροατήρια. Και διαβάζοντας και τη συνέχεια, βλέπεις ότι ενώ στη Δύση η ταινία προβάλλεται σε περιορισμένα και σινεφίλ ακροατήρια με περιθωριοποίηση ενισχυμένη από την οριακή ακαταλληλότητα ορισμένων σκηνών της, στην Ασία παίζει σα δράμα εποχής για ευρύτατο κοινό (στην Κίνα έκανε το σαββατοκύριακο ένα από τα μεγαλύτερα ανοίγματα της χρονιάς) αδιαμαρτύρητα λογοκριμένη στα 9 από τα 157 λεπτά της διάρκειάς της. Αν βάλεις τώρα ότι από τη μια ο σκηνοθέτης δηλώνει ότι το σεξ είναι (προσφυώς) η κορύφωση του φιλμ και δε διαψεύδει τις (ευτυχείς) φήμες ότι είναι και απροσποίητο, ενώ από την άλλη καλοβλέπει την κινέζικη αγορά σαν εν δυνάμει τη μεγαλύτερη του πλανήτη (όπως και όλος ο υπόλοιπος πλανήτης φυσικά), αισθάνεσαι λίγο σαν ιθαγενής που του πασάρουν χάντρες για διαμάντια έξι καρατίων.

Το προκρούστειο δράμα έχει βασιστεί σε σύντομη απολίτικη ιστορία της απολίτικης Eileen Chang και την παραγεμίζει με σκηνές όπως τις διαβόητες στο τραπέζι του mahjongg. Εκεί, μέσα από μαεστρικές αδιάκοπες κινήσεις της κάμερας, παρακολουθείς τις λεπτομέρειες των κομματιών και τις στρατηγικές των χαρακτήρων που τα κινούν, όσο φλυαρούν, για κάνα τέταρτο κάθε φορά. Και το πρόβλημα είναι ότι η κάθε γαμημένη λεπτομέρεια που μετράει, σύμφωνα με το επαναλαμβανόμενο μότο του φιλμ, δεν έχει απολύτως τίποτα πίσω της και παραμένει γυμνή όσο το μαραζωμένο τσουτσούνι του Tony Leung την ώρα που υποτίθεται γαμάει ασυγκράτητα σαδιστικά τη πιτσιρίκα. Έτσι, στο πρώτο δεκαπεντάλεπτο του παιχνιδιού το φόντο είναι απλούστατα ότι η μικρή είναι άσχετη και στο δεύτερο ότι η κυρία παρεμποδίζει τον κύριο να.. σπρώχνει τη δεσποινίδα. Κι αν ατύχησες και δε ξέρεις από ματζόγκια καρντιά μου και δε μιλάς και κινέζικα να υπερβείς την αλλού γι αλλού μετάφραση (τουλάχιστο στη προβολή του Πανοράματος), μην ανησυχείς, θα 'χεις την ευκαιρία να αποκοιμηθείς σε τουλάχιστο μιάμιση ώρα ακόμα όσο ο Ang Lee χρησιμοποιεί μια ολόκληρη περίοδο και μια ολόκληρη μεγαλούπολη σα θέα από το παράθυρο της κρεβατοκάμαρας όπου οι πρωταγωνιστές του βγάζουν τα μάτια τους.

Η εξαιρετική φωτογραφία του βασικού συνεργάτη του Alejandro González Iñárritu, Rodrigo Prieto, η ερμηνεία της πρωτόβγαλτης Tang που επιλέχτηκε από χιλιάδες για να τη βασανίζει ατελείωτα ο Lee στα γυρίσματα, και το κάπου ενδιαφέρον ασιατικό σαδομαζοχιστικό twist σε ένα μοτίβο που έχει στηρίξει από Notorious (1946) μέχρι Black Book (2006) δε μπορούν να σώσουν ένα φιλμ που θεωρεί πιο απαραίτητο να επιδείξει καμιά κατοστή φορές σημάδια από κραγιόν σε ποτήρια και φλυτζάνια αντί να υποθέσει τουλάχιστο αν οι αντιστασιακοί είναι μαοϊκοί ή του κουομιτάνγκ και τι παθιάζει τον δοσίλογο. Α, και οι επίμαχες σκηνές, παρά τα αεροπλανικά της κάμερας και το καμασουτρικό του στησίματος, είναι εξίσου αδιάφορες.

Αρουραίος καταδιωκόμενος από αρουραία, χάνει το σκουλήκι του και καταλήγει σε κοτέτσι με ασχημόπαπο, το οποίο αποφασίζει να πάρει μαζί του στο καρναβάλι των γλάρων να το βάλει να χορέψει, αλλά υπάρχει μεγάλη πιθανότητα να του προκύψει κύκνος.Βασισμένο ανάλαφρα στο γνωστό παραμύθι του Hans Christian Andersen, Γαλλογερμανοϊρλανδοδανοεγγλέζικο κινούμενο σχέδιο με στόχο να χαϊδέψει βρεφικά αυτιά με μηνύματα περί διαφορετικότητας, εγκαρτέρησης, πίστης και επιμονής στο κυνήγι και την ανακάλυψη της εσωτερικής ομορφιάς του ασχημόπαπου που κρύβει κύκνο, το συγκεκριμένο πουλερικό δεν κρύβει ούτε σπιρτάδα στο χιούμορ και τους διαλόγους, ούτε ενδιαφέρον στην πλοκή που θα μπορούσε να το βοηθήσει να υπερβεί τους περιορισμούς της εικόνας. Το σχέδιο προσεγγίζει την στρογγυλάδα της πλαστελίνης για να καλύψει την ανεπάρκεια του απελπιστικά ερασιτεχνικού animation, σε ένα θέαμα φτωχό και κουραστικό, αν δεν βρίσκεσαι κάτω απ' την ηλικία της προπαίδειας, ή δεν ζεις στα '90s ας πούμε.

Εκτελέστρια τσιμπάει μπούφο που έχει επιβιβαστεί κατά λάθος στο πλοίο για τη Σίφνο και τον παίρνει μαζί της για να του φορτώσει φόνο διαπλεκόμενου επιχειρηματία. Αλλά, λες να τον ερωτευτεί στην πορεία;Δεύτερη ελληνική ταινία σε μια χρονιά για τη Village Films, που καλά κάνει και ρίχνει λεφτά στη ντόπια παραγωγή να την ενισχύσει, αλλά από τη μπλόφα του Alter Ego (2007) στη μούφα του Φιλιού της Παπουτσάκη, η πορεία είναι απ' το κακό στο χειρότερο, και ίσως πρέπει να σκεφτούν πώς ακριβώς τα επενδύουν. Αν τα προβλήματα της πρώτης ταινίας καλυπτόταν κάτω απ' το ιλουστρασιόν της εικονογράφησης του Δημητρόπουλου, εδώ η παπάρα είναι γυμνή, και δεν είναι καθόλου θελκτική, σε αντίθεση με την πρωταγωνίστρια (που είναι γυμνή επίσης, για λίγο). Δεν ξέρω αν το κόστος της παραγωγής το απορρόφησε η Παπουτσάκη, ο Αγούδημος, ή τα rooms to let της Σίφνου, αλλά έτσι κι αλλιώς τα τεχνικά ζητήματα είναι τα μικρότερα, σε μια ταινία με ψευδαισθήσεις νουάρ πλοκής και κατεψυγμένου φαρσοχιούμορ που βρωμάει σα καλαμαράκι παρατημένο στον ήλιο από κάποιο καλοκαίρι των '60s, κι όσο αξιέπαινοι κι αν είναι οι πρωταγωνιστές που κρατάνε σοβαρό πρόσωπο με τα μαργαριτάρια που πετάνε, το μόνο που καταφέρνει η ταινία τελικά, είναι να σε κάνει να υποφέρεις τόσο, ώστε να επαναπροσδιορίσεις όσες ελληνικές μπούρδες έχεις δει μέχρι στιγμής, και να σου φανούν μεγαλειώδεις στη σύγκριση. Οι μόνοι που σώζονται απ' το ναυάγιο του Ζαπατίνα που έχει κράχτες στο κατάστρωμα τους δημοφιλής guests Μπουλά και Ζουγανέλη και τον Θέμο Αναστασιάδη σε σουίτα executive παραγωγού, είναι ο Λαέρτης Μαλκότσης που καταφέρνει να κρατήσει μια κάποια ερμηνευτική αξιοπρέπεια απ' το σχηματικό ρόλο του μπούφου, η Έλενα Παπαρίζου που θα παιχτεί το τραγούδι της διακόσιες πενηνταοχτώ χιλιάδες φορές παραπάνω μέσα απ' την καμπάνια της ταινίας, και η Σίφνος που αν δεν έχεις πάει θα σου φανεί σαν ωραίο μέρος να τραβήξεις καρτ ποστάλ. Αν έχεις πάει, μπορεί να τη θυμάσαι και πιο όμορφη.

Μετά τη χθεσινή συνέντευξη τύπου για την 48η έκδοση του Διεθνούς Κινηματογραφικού Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης (που χαρακτηρίστηκε απ' την άξαφνη φυγή του Υπουργού Πολιτισμού Μισέλ ντε Λιαπί αμέσως μόλις τα μικρόφωνα άνοιξαν για τους δημοσιογράφους), ζωντάνεψε και το φρέσκο site της διοργάνωσης, με έξαλλο καινούριο λουκ, ένα μάτσο γράμματα για τις εκδηλώσεις και τους καλεσμένους, και φυσικά, το πλήρες πρόγραμμα που κατεβάζεις και μ' ένα κλικ. Για να μην ψάχνεσαι όμως στην υπερπροσφορά του, να σ'τα πω εγώ μαζεμένα.

Μετά τις Κάνες, ο Wong Kar Wai θα ανοίξει και τη Θεσσαλονίκη με το My Blueberry Nights (2007), και ο Wes Anderson με το The Darjeeling Limited (2007) θα μας στείλει στο τρένο του γυρισμού κλείνοντάς την. Στο ενδιάμεσο, από τις 27 ταινίες του Διεθνούς Προγράμματος, 14 θα διαγωνιστούν για το διεθνές βραβείο, με 2μιση απ' αυτές να είναι ελληνικές (το μισό μόριο στο PCV-1 (2007) του Σπύρου Σταθόπουλου λόγω συμπαραγωγής με την Κολομβία, και η Διόρθωση (2007) του Θάνου Αναστόπουλου και το Valse Sentimentalle (2007) της κόρης Βούλγαρη από ένα), και μία να είναι του γιου του Alfonso Cuaron, Jonas, με προ προβολής προβάδισμα, έτσι για να γιορτάσουμε τον νεποτισμό της τέχνης. Στα εκτός συναγωνισμού, το μάτι πέφτει στο βελγικό Small Gods (2007), πάλι λόγω ελληνικού ονόματος του δημιουργού Δημήτρη Καρακατσάνη σε πρώτη φάση, και λόγω της φημολογούμενης εξαιρετικής δουλειάς στη φωτογραφία της απ' τον αδερφό του, σε δεύτερη. Το πολύ χαρτί βέβαια θα το μαζέψουν οι Ειδικές Προβολές, με άλλες 12 ταινίες να ετοιμάζονται για τα sold out τους, ξεκινώντας απ' το Irina Palm (2007) του Βερολίνου, περνώντας στο The 11th Hour (2007) των Κανών, τα Into the Wild (2007) και Juno (2007) του Telluride, το Fugitive Pieces (2007) του Toronto και κλείνοντας με το The Assassination of Jesse James (2007) της Βενετίας, για να αναφέρουμε τα μισά, που είχαμε ξαναναφέρει κάτι μήνες πριν.

Στο ημεδαπό κομμάτι, μην αφήσεις να σε ξεγελάσει το φαινομενικά συγκρατημένο νούμερο των 14 ταινιών στη λίστα της μυθοπλασίας (και μόλις 7 να μην έχουν ήδη παιχτεί) γιατί δεν ξέρεις τι σε περιμένει αργότερα στη χρονιά, ενώ στο DigitalWave 02, απ' τις 11 που διαγωνίζονται, μπορώ να σου πω εκ προσωπικής πείρας (μέλους της προκριματικής επιτροπής) ότι κι εκεί 7 είναι αυτές που αξίζουν τον κόπο να κινήσεις να τις δεις, με προσωπικό αγαπημένο βηταριό τον Γιαγκόναν (2007). Επίσης, η φιλμογραφία του Νίκου Νικολαΐδη θα έχει την τιμητική της παράλληλα με μια συλλογή ελληνικών φιλμ νουάρ απ' το '58 μέχρι σήμερα παραπρόπερσι, ενώ θα τιμηθούν και οι μνήμες του Νίκου Κούρκουλου, του Σωτήρη Μουστάκα και του Σωτήρη Καψάσκη, αλλά και του Νίκου Καζαντζάκη, με τον Χριστό Ξανασταυρώνεται (1958) και τον Τελευταίο Πειρασμό (1988) να αναμένεται να προκαλέσουν και σχετικό αντιβλασφημικό τζέρτζελο έξω απ' την αίθουσα.

Από 'κει και πέρα, αφιερώματα μέχρι σκασμού, με τον κλήρο της εθνικής κινηματογραφίας να πέφτει φέτος στην Ισπανία και το El Orfanato (2007) να ξεχωρίζει στη λίστα που δεν περιλαμβάνει το [REC] (2007). Οι Αλέξανδροι συνεισφοράς γυαλίζονται για τους John Sayles και William Klein, στο παράλληλο πρόγραμμα του Ανεξάρτητου σημείωσε από τώρα την προβολή του Hannah Takes the Stairs (2007) του John Swanberg (που θα κληθεί και σε αντίστοιχο masterclass να υπερασπιστεί το αμφιλεγόμενης ισχύος κίνημα του Mumblecore), κύκλωσε και το ντοκιμαντέρ Joy Division (2006) σαν συμπλήρωμα του Control (2007), κι άμα θες γεύση από Βαλκάνια, σημάδεψε και το Auf Der Anderen Seite (2007) του Fatih Akin, που είναι και στις προτάσεις για τα Όσκαρ. Ε και βέβαια φόρα το καλό σου χαμόγελο, γιατί ως γνωστόν, εκτός απ' τους John Malkovich, David Strathairn, Chris Cooper, Danny Glover, Alfonso Cuaron, Sam Rockwell και Diego Luna, στο λιμάνι και τις αποθήκες του Φεστιβάλ θα κυκλοφορήσουν φέτος η Asia Argento (μετά από ασφυκτικό κόρτε του Άκη Καπράνου, λένε οι φήμες), και ο ισχυρότερος άνθρωπος του Hollywood, Jim Gianopulos. Ε κι αν δεν σου κάτσει κανένας απ' αυτούς, έλα να δεις εμάς στη στρογγυλή τράπεζα για τους movie bloggers. Πέφτουμε πιο εύκολα.

H Village Films σας προσκαλεί στην Avant Premiere της ταινίας τρόμου 30 Μέρες Νύχτα. Την Τρίτη 13 Νοεμβρίου στις 8 το βράδυ στα Village 9 Cinemas @ Φάληρο.

Σε διπλό στοίχημα έπεσε ποντάρισμα πριν λίγο στο Yahoo! Movies. Από τη μια ο Denzel Washington, έχοντας μόλις κάνει (κι αυτός) το μεγαλύτερο άνοιγμα της καριέρας του με τον σαρωτικό American Gangster (2007), φιλοδοξεί να γίνει ο this year's George Clooney, με σκηνοθετική και πρωταγωνιστική υποψηφιότητα για διαφορετικές ταινίες. Και από την άλλη η Weinstein Co. με υπο- προωθημένα και περιφερειακά τα άλλα φετινά χαρτιά της (Grace Is Gone, Control, Sicko) δεν έχει άλλη επιλογή από την.. μαύρη, στην οσκαρική κούρσα.

Με τις ταινίες για πολέμους, πολιτικές και δικαιώματα, που το καλοκαίρι φαίνονταν να καλπάζουν, να έχουν πνιγεί στις φθινοπωρινές μπόρες ακόμα και χωρίς να ανοίξουν καν (βλ. Lions for Lambs), οι Weinsteins είδαν συνωστισμό μπλοκμπαστεριών και τελευταίων μεγάλων οσκαροφιλόδοξων την εποχή των γιορτών και.. χώθηκαν και αυτοί, μεταφέροντας τους Μεγάλους Διαλογικούς από τις αρχές του 2008 στην 25η Δεκεμβρίου του 2007. Χωρίς απολύτως καμία προηγούμενη στήριξη λοιπόν, όλο το βάρος της προώθησης πέφτει στην Oprah που φιγουράρει σα μπαρουτοκαπνισμένη μεγαλοπαραγωγός δίπλα στους Academy Award® Winners στα credits και ετοιμάζεται να αντικαταστήσει τον Seinfeld στις ρομποτικές ολοήμερες και ολονύχτιες καναλότσαρκες. Σέρνοντας από κοντά μάλλον και τον Washington που αρχικά ήθελε να περιοριστεί στα σκηνοθετικά καθήκοντα αλλά, όπως περίπου και με τον Antwone Fisher (2002) του, δεν βρήκε ανοιχτές τσέπες να υποδεχτούν την ιδέα ο μόνος Denzel στην αφίσα να είναι ο στρουμπουλός μικρός Whitaker.

Ξαναμασώντας τη κλασική με τους Harlem Globetrotters να κερδίζουν τους Boston Celtics που η ιστορική μνήμη επιβάλλει να παίζει κάθε χρόνο σε αδιευκρίνιστη ημερομηνία (βλ. για παράδειγμα το Glory Road (2006)) η ιστορία βασίζεται σε αυτή του Melvin B. Tolson που προπολεμικά οδήγησε μια ομάδα μαύρων debaters να κατατροπώσει όλες τις άλλες (μαύρες) στο δρόμο για τελική επικράτηση απέναντι στο (λευκό) Harvard. Και αν πιστέψεις τις αναφορές από τα screenings είναι πολύ πιο light και ανατατική, και με περισσότερα ψιλοάτεχνα ζουμαρίσματα σε κεφάλες, απ' ότι στο trailer. Και παρά τις κάποιες καλές στιγμές, αν σου φαίνεται υλικό που αξίζει βραβεύσεις μάλλον είσαι ξεμωραμένος γέρος της Ακαδημίας με ενοχικά συμπλέγματα ή μαύρος υποψήφιος της Ακαδημίας με παρενδυτικά συμπλέγματα.

El Orfanato (2007) μπορεί να μην είναι και τον προστατευτικό μανδύα κανενός del Toro μπορεί να μη φοράει, αλλά το [Rec] (2007), το άλλο θρίλερ από την Ισπανία, δεν πάει πίσω σε διεθνείς δάφνες. Έχοντας τη σφραγίδα του προγράμματος της Βενετίας στην αφίσα του, το [Rec] έχει ήδη καταφέρει να πλήξει καίρια τον συντοπίτη συναγωνιστή του στην έδρα τους, σαρώνοντας το Sitges, το καταλανικό διεθνές φεστιβάλ του φανταστικού, που του χάρισε τα δύο βραβεία των ερμηνειών, ομόφωνα το βραβείο των κριτικών, το βραβείο σκηνοθεσίας, μια εύφημο μνεία για ικανοποίηση φαντασίωσης περί live θανάτου reality παρουσιαστή και το βραβείο του κοινού, που έδωσε στην ταινία το καλύτερο διαπιστευτήριό της μέσω της καταγραφής των αντιδράσεών του κατά τη διάρκεια της προβολής.

Και έχοντας σταθεί απέναντι και στο À L'Intérieur (2007) στο ίδιο φεστιβάλ, το horror δυο Ισπανών σκηνοθετών με αδιάφορο προς βεβαρημένο pedigree, για μια καβλίτσα τηλε- παρουσιάστρια που ξεκινά να ακολουθήσει με ξανθά κοτσιδάκια και αναμμένη κάμερα μια ομάδα πυροσβεστών σε άλλο ένα καθημερινό νυχτοκάματο και βρίσκεται στη μέση της πρώτης ισπανικής εξέγερσης ζόμπι, μπορεί να ξεκίνησε με ένα όχι ιδιαίτερα εντυπωσιακό teaser πριν από κάτι μήνες που το 'χαμε ξαναπετύχει, αλλά όσο περνάει ο καιρός, φαίνεται ότι ίσως και να μην πρόκειται για μακρινό τριτοξάδερφο της φετινής ευρωπαϊκής τρομαχτικής παραγωγής. Τουλάχιστον έτσι φαίνεται να νομίζουν και οι Εγγλέζοι της Sky Flmworks που έσπευσαν να το αγοράσουν όταν το πέτυχαν σε κάτι προβολές στο Toronto, αλλά και οι Αμερικάνοι της Screen Gems (διάβαζε Sony), που έσπευσαν να αγοράσουν τα δικαιώματα του αγγλόφωνου remake, και το έχουν ήδη σε pre-production, με τη δράση να μεταφέρεται στο Los Angeles, και την ημερομηνία εξόδου να στοχεύεται για το 2008, ρίχνοντας χωματάκι στις πέρα απ' τον Ατλαντικό ελπίδες για κανονικό release του original. Και ανεβάζοντας τις ανησυχίες για Blair Witch exploitation project, όχι μόνο γιατί είναι εγγενείς και στο αυθεντικό, αλλά και λόγω της ανάθεσης του remake στον John Eric Dowdle, που το σκηνοθετικό του ντεμπούτο, The Poughkeepsie Tapes (2007), είναι ακριβώς αυτό.

Είναι αυτή η εποχή του χρόνου που βγαίνει trailer του Viy (2009), όπως μας πληροφορεί ο φίλος μας ο Todd Brown του Twitch και αντιγράφει εξ' ολοκλήρου παίζοντάς το ενημερωμένος ειδικός ο Γ.Α. του ΣΙΝΕΜΑ (που στο Twitch ανακάλυψε νωρίτερα και ότι οι Γάλλοι κάνουν sci-fi, πάνω από 100 χρόνια μετά απ' όλο τον υπόλοιπο πλανήτη).

Το Viy βασίζεται, σύμφωνα με την παραγωγή, στην αρχική εκδοχή της ομώνυμης ιστορίας του Gogol, πριν την ξαναγράψει κάτω από κατηγορίες για μυστικισμό από τον φοβερό και τρομερό κριτικό της εποχής Vissarion Grigoryevich Belinsky (που τον είχε περιλάβει και για αντιδραστικό στο διαβόητο Γράμμα στον Γκόγκολ αργότερα). Κάτι που σημαίνει ότι το σενάριο έχει περάσει από εκατονπενήντα κύματα, ξεκινώντας πριν αρκετά χρόνια σαν remake του Viy (1967) και ανταγωνιζόμενο μια παράλληλη παραγωγή που ξεπήδησε στο δρόμο, το Vedma / The Power of Fear (2006). Το τελευταίο διαφημίστηκε κι αυτό σαν "η πρώτη ρώσικη ταινία τρόμου"(!) αμερικανοποιώντας την ιστορία κομπλέ με άθλιους αγγλικούς διαλόγους, και πρόλαβε να έχει παιχτεί (ντουμπλαρισμένο φυσικά) από πέρσι στη χώρα του (και πουθενά αλλού φυσικά) κόβοντας και αρκετά εισιτήρια. Έτσι εκτός από τον τεράστιο προϋπολογισμό που όσο πάει και μεγαλώνει με συμμετοχές και άλλων εταιριών εκτός της RFG, τα γυρίσματα κυρίως στην Τσεχία σε εφτά διαφορετικά χρονικά στάδια, τη δυσκολία στο να βρεθεί πρωταγωνιστής (δεν έχει ανακοινωθεί ακόμα το όνομά του, έχουν ακουστεί διάφοροι από Andy Garcia και Ralph Fiennes μέχρι Vincent Cassel και Sean Bean, με τον τελευταίο να ήταν μισο-επισημοποιημένος πριν κάνα χρόνο) και την πολλή δουλειά που απαιτούν τα εφέ, η παραγωγή είχε ακόμα ένα λόγο να μεταφέρει κάθε 2-3 μήνες την ημερομηνία εξόδου του φιλμ στις αίθουσες. Η τελευταία.. πρόβλεψη ανακοινώθηκε τον Ιούνιο και μιλάει για Μάρτιο του 2009 που θα συμπληρώνονται και διακόσια χρόνια από τη γέννηση του συγγραφέα.

Το trailer του πιο "τρομαχτικού ρώσικου φιλμ" (όπως είναι η ατάκα στις καινούριες αφίσες του) είναι το τρίτο που βγαίνει στη δημοσιότητα και το δεύτερο που απευθύνεται και σε διεθνές κοινό. Προηγήθηκε, τέλη του 2005, ένα ανακοινωτικό που ξεδίπλωσε τον κύκλο και το φάντασμα που κουνιέται σα να παίζει σε ταινία του βωβού, περήφανες αναφορές στο Ringu (1998) του σκηνοθέτη Oleg Stepchenko που κάποιοι στη πατρίδα του βλέπουν σαν Ρώσο Uwe Boll και ο ίδιος λέει ότι κάνει "παγκόσμιο" σινεμά. Τέλη του 2006 (όταν έβγαινε και το Vedma) κυκλοφόρησε ένα ακόμα ανακοινωτικό βίντεο, σε ρώσικη και αγγλική βερσιόν, με τις πρώτες σκηνές από πραγματικά γυρίσματα στην εκκλησία που στήθηκε στην Τσεχία. Το πιο φρέσκο ανακοινωτικό μοντάζ δίνει έμφαση στις σκηνές των καλοκαιρινών γυρισμάτων που είχαν αποτυπωθεί και στις σχετικές φωτογραφίες που δημοσιοποιήθηκαν με το τέλος τους, χάνοντας έτσι αθέλητα αρκετό από το τρομο-στοιχείο των προηγούμενων. Kαι το μόνο που επιβεβαιώνει είναι ότι σε κάθε κύκλο γυρισμάτων θα βλέπεις και καινούρια τέτοια ("trailer").

Η Audio Visual και το CINEMaD σας προσκαλούν στην Avant Premiere της κωμωδίας Superbad. Το Σάββατο 3 Νοεμβρίου στις 2μισι το μεσημέρι στo ΙΝΤΕΑΛ, Πανεπιστημίου 46.

Μετά από μια επίθεση αυτοκτονίας κάπου στη Βόρεια Αφρική, Αμερικανός Χημικός Μηχανικός και οικογενειάρχης απαγάγεται και μεταφέρεται στον τόπο του εγκλήματος για να ανακριθεί.. επιστημονικά.H Έκδοση Κρατουμένου ξεκινάει από θεμέλια βαθιά στη πραγματικότητα. Εντελώς αθώοι βασανίζονται με βάση αυθαίρετες υποψίες σε μυστικές φυλακές των αμερικάνικων υπηρεσιών ανά τον πλανήτη, πέρα από κάθε σύγχρονη πολιτισμένη και νόμιμη διαδικασία, στο όνομα του πολέμου ενάντια στην τρομοκρατία. Και αναπτύσσει τη θέση ότι τα πράγματα δεν είναι τόσο απλά όσο το δίλημμα "μια ζωή έναντι εφτά χιλιάδων" και άντε να πεις και κάνα συγγνώμη λάθος άμα καταεξαναγκαστείς, αλλά οι συνέπειες είναι περίπλοκα αλυσιδωτές και αυξάνονται εκθετικά όσο διαδίδονται. Το δυστύχημά της είναι ότι η δασκάλα που κρίνει τα επιχειρήματα της έκθεσης, έχει μεγαλώσει μέσα σε βομβαρδισμούς από εικόνες του Jack Bauer να έχει τον τρομοκράτη με τη βόμβα στα χέρια έτοιμη να εκραγεί χωρίς να προλαβαίνει να τον πάει στο δικαστήριο και να αναγκάζεται να του φάει το αυτί για να την αφοπλίσει. Και θεωρεί (η δασκάλα) οτιδήποτε άλλο τόσο απίθανο όσο να μην έχει το Ιράκ μυριάδες αποθήκες με χημικά έτοιμο να τα εκτοξεύσει όλα στο κεφάλι της μάνας της στο γηροκομείο.

Το δυστύχημά σου είναι ότι πρέπει να κάτσεις μέχρι το τέλος για να δεις που το πάει τελικά η ταινία (έξυπνα αλλά όχι τόσο προκλητικά όσο ο τίτλος της), αφού το σενάριο θυσιάζει αρκετή ώρα σιγοβράζοντας για να κάνει εκρηκτική και απρόβλεπτη τη στιγμή που πετάγεται το καπάκι του. Στο ενδιάμεσο ο Gavin Hood ενορχηστρώνει με σιγουριά εντυπωσιακές σκηνές τόσο μέσα σε πλήθος όσο και μέσα σε μπουντρούμια, συντηρώντας μια αίσθηση επείγοντος από το πουθενά. Ενώ οι πολλοί (ακόμα περισσότεροι απ' όσους υπολογίζεις) πρωταγωνιστές του είναι τόσο καλοί όσο θα περίμενες, ισορροπώντας το αλλού χαμηλόφωνο και αλλού κραυγαλέο της ροής με ερμηνείες προς την αντίθετη τάση.

Στο νότιο Αρκάνσας, τρεις αδερφοί έχουν μεγαλώσει μαθαίνοντας να μισούν τον πατέρα τους που τους εγκατέλειψε για να ξαναπαντρευτεί και να σπείρει άλλους τρεις.Αν ο σεναριογράφος - σκηνοθέτης και οι πρωταγωνιστές των Ιστοριών Πυροβολισμών σου φαίνονται παγκοσμίως άγνωστοι, είναι γιατί είναι. Σε όλα τα υπόλοιπα credits όμως θα βρεις την παρέα του David Gordon Green και τον ίδιο στη παραγωγή. Έτσι μπορείς να πεις ότι ο τελευταίος αφού έγινε γνωστός πολύ γρήγορα (ακόμα και στην Ελλάδα) με τον George Washington (2000) και έφτασε στο αποκορύφωμα πολύ γρήγορα (με τις ταινίες του να κινούν το ενδιαφέρον όλο και λιγότερο) δημιουργεί και σχολή πολύ γρήγορα. Σχολή αντιδραστικά αδιάφορη, κρυφά αισιόδοξη, λιγομίλητη, λυρική, γεωργοκτηνοτροφική, επηρεασμένη από τον Terence Malick που κάπου την υιοθέτησε και επίσημα κάνοντάς την παραγωγή στο Undertow / Κύμα Οργής (2004). Αυτό που κάνει τους Πυροβολισμούς να ξεχωρίζουν στην ακολούθησή της είναι η αναπάντεχη συνέπεια και συνοχή της ιστορίας βεντέτας που ο Jeff Nichols έχει τη πολυτέλεια από διπλή θέση να τη συνεχίζει και στην εικόνα, χωρίς διαλόγους. Αναπάντεχη επιπλέον είναι και η εξαιρετική δουλειά στον ήχο που πολλές φορές κυριαρχεί στα... (υπερζητούμενα για τη σχολή) πλάνα, ειδικά στις πιο βίαιες σκηνές όπου ο σκηνοθέτης συνειδητά διαλέγει την οπτική αποχή. Έτσι τελικά έχεις ένα αποτέλεσμα πιο μακρινό από τα περισσότερα που θα δεις φέτος, αλλά η φρεσκάδα του είναι τόσο περιθωριακή όσο και οι ρετρό, αμόρφωτοι και ανίκανοι για πολλά εκφραστικά χαρακτήρες του.

Ντοκιμαντέρ για τα οφέλη της αγιουρβεδικής ιατρικής, του πανάρχαιου ινδικού ιατρικού συστήματος, που θεωρείται ότι έχει επηρεάσει όλα τα σχετικά τύπου ολιστικά και γενικότερα εναλλακτικά των γύρω περιοχών.Τόσο θετικά προδιατεθειμένο όσο προϊδεάζει η ινδική προφορά του, το ντοκιμαντέρ του Pan Nalin παρουσιάζει με τέτοια ζέση την εντυπωσιακή πληθώρα και ποικιλία στα είδη και τις μεθόδους της χρήσης της φύσης για την θεραπεία όλων των ειδών των προβλημάτων υγείας, από στραβά πόδια μέχρι Πάρκινσον, κι από φαγούρες στο χέρι μέχρι λευχαιμίες και εγκεφαλικές αιμορραγίες, που είναι μόνο φυσικό όταν οι παθόντες αρχίζουν να αφηγούνται πώς οι γκουρούδες τούς έσωσαν απ' τον καρκίνο τους, να ψάχνεις να κρυφτείς από τον πράσινο σκορπιό. Κι είναι λυπηρό που ο υπερβάλλων ζήλος του Nalin να προβάλει τις λασποθεραπείες ως αδιαμφισβήτητη πανάκεια δια πάσαν μαλακίαν (ή, έστω, η ακλόνητη πεποίθησή του ότι λειτουργούν), μετατρέπει το ντοκιμαντέρ σε 100λεπτο διαφημιστικό του μυστικού του μπουρμπουληθροποιητή, αντί να προσφέρει και μια σοβαρή εικόνα του περί τίνος πρόκειται και γιατί πρέπει να το πάρεις κι εσύ εξίσου στα σοβαρά. Εκτός κι αν έχεις ήδη αποφασίσει να πας διακοπές στην Ινδία, και θέλεις μονάχα κάποιον να σου δείξει τ' αξιοθέατα.

FBI και βετεράνοι (βλέπε διασωθέντες από τα προηγούμενα) ντετέκτιβ προσπαθούν να λύσουν τα νέα παζλ του... μακαρίτη Jigsaw.Ως fan του είδους, αλλά και του gore αιματοκυλίσματος, τολμώ να ομολογήσω πως τα σίκουελ του Saw στέκονται σαν ταφόπλακες (με déjà vu διάθεση στην υποψία σεναρίου) πάνω από όλους εμάς που λατρέψαμε αυτές τις ταινίες με μια σχεδόν... παιδιάστικη αφέλεια και την ανάλογη έλξη (αν όχι πρόκληση) προς τον φόβο. Ειλικρινά, ύστερα από τόσες δεκαετίες χαράς και πανηγυριώτικων ιαχών, δεν φανταζόμουν πως η φθορά θα ερχόταν σε μορφή αποστροφής από τα δρώμενα στην οθόνη! Η αρχική σεκάνς του Saw IV (η νεκροψία του Jigsaw, με σημασία στη λεπτομέρεια όσον αφορά σε νυστέρια και χειρουργικά ηλεκτρικά πριόνια...) αποτελεί το καλύτερο παράδειγμα για ν' αναλύσει κανείς την άνευ επιστροφής κατάπτωση. Κλινικά παγερά, κοντινά πλάνα υποστηριζόμενα από αρμόζουσας ανατριχίλας ηχητικά εφέ, φανερώνουν σε όλο της το μεγαλείο τη σαδιστική τάση απεικόνισης όχι πλέον της βίας αλλά ενός συναισθήματος που συνορεύει με τον οίκτο, ίσως επειδή αφορά --και ρεαλιστικότατα, μάλιστα-- στο θάνατο.

Το λάθος ή, αν προτιμάτε, η κακή αρχή που έκανε το Saw για το είδος βασίστηκε τόσο στον εντυπωσιασμό των ακρωτηριασμών, αντικαθιστώντας το σασπένς και τον τρόμο με την εκπόρνευση της εικόνας ως βίτσιο. Από κάποια σκοπιά, υπάρχει λογική. Σε μια εποχή όπου η ειδησεογραφία και ο ανοιχτός παράδεισος του διαδικτύου μάχονται για το ποιος θα προσφέρει - με τον πιο ανώδυνο ως προς τους κανόνες της λογοκρισίας τρόπο - το πιο φρικαλέα ή μακάβρια αληθινό θέαμα θανάτου, τότε και ο κινηματογράφος πρέπει να παίξει το ίδιο παιχνίδι. Να παίξει με τα στάνταρ πάνω στα οποία γαλουχήθηκαν σε... ίντσες οι νεότερες γενιές θεατών. Κι επειδή η "παραμύθα" που λέγεται σινεμά θέλει να σου πουλήσει λίγο παραπανίσιο τσαμπουκά (διότι, αντιστοίχως, σου τα αφαιρεί από το πορτοφόλι...), τα εφέ συμπληρώνουν με τον τρόπο τους εκεί που η πραγματικότητα δεν τολμά να εισχωρήσει. Φυσικά, κάπου εκεί χάθηκε το παιχνίδι με την τέχνη και την ίδια της την απάτη. Πλέον, αντί να φλερτάρουμε με την όποια νοσηρή φαντασία και να προσθέτουμε νοητά μαχαιριές πάνω στο κορμί μιας Janet Leigh, βλέπουμε το φακό να παίρνει θέση μέχρι και για... κολονοσκόπηση ακόμη!

Για το συγκεκριμένο φιλμ δεν υπάρχουν και πολλά σχόλια. Είναι τόσο δυνατό το καρμπόν από το προηγούμενο σίκουελ, που καταντά πολυτέλεια να σπαταλήσεις λέξεις για μια πλεκτάνη δύο αράδων και ουκ ολίγους μηχανουργικούς φονιάδες (ξεχωρίζει ο μηχανισμός απεγκλωβισμού με τις λεπίδες στο πρόσωπο), οι οποίοι σου το μπήγουν ως το κόκαλο μπας και νοιώσεις κάτι ή ξεχάσεις πως το' χεις ξαναδεί το έγκλημα... παρεμφερώς (ενίοτε και μ’ ένα θράσος αντιγραφής του Seven (1995)). Περιττό να πω ότι δε χρειάζεται να περιμένεις το πέμπτο για να μουντζώσεις...