Χήρος παίρνει τα κορίτσια του και πηγαίνει στο εξοχικό για να συναντήσει την υπόλοιπη μεγάλη οικογένεια, να γνωρίσει ξανά τον έρωτα και να θυμηθεί τις οικογενειακές αξίες απ' τις οποίες βγάζει το ψωμί του κάνοντάς τες στήλη.Μετά το σκηνοθετικό του ντεμπούτο με το Pieces of April (2004), ο σεναριογράφος του What's Eating Gilbert Grape (1993) και του About a Boy (2002), ο Peter Hedges, παίρνει κάτι που θα μπορούσε να είναι ένα ενοχλητικά οικογενειακό, φλύαρο sitcom ανδρικής εμμηνόπαυσης στο τρελό θηριοτροφείο, και το μετατρέπει χάρη στην ευαισθησία του στον τρόπο που χειρίζεται τους χαρακτήρες και τους προικίζει με ειλικρινές χιούμορ και ατάκες που έχουν πιθανότητες να ξεστομίσουν στην πραγματική ζωή (όπου ο Νταν τρώει το Κόλλημα), σε κάτι αν όχι πειστικά οικογενειολατρικό, τουλάχιστον συμπαθέστατα συναισθηματικό, κι ολότελα χριστουγενιάτικο. Και χάρη στον Steve Carell, που μακριά απ' το φαρσοχαβαλέ της μέχρι τώρα καριέρας του, επιδεικνύει μια πολύ ενδιαφέρουσα κι αξιαγάπητη πτυχή του ταλέντου του, αλλά και με τη βοήθεια της διακριτικά ερωτεύσιμης Juliette Binoche, το Κόλλημα του Νταν προκύπτει κι εντυπωσιακά προσγειωμένο και πιστευτό (στο μεγαλύτερο μέρος του τουλάχιστον), με μια επίστρωση γλυκόπικρου γλάσσου πάντα παρούσα, να καλύπτει τις ελλείψεις στους αρχετυπικούς περιφερειακούς χαρακτήρες και τις σποραδικές συμβατικές εξάρσεις του είδους. Αν είχαν δείξει την ίδια εγκράτεια κι ως το τέλος, θα γλιτώναμε εκείνο το γλυκανάλατο χαστούκι προβλεψιμότητας στους τίτλους, λίγο μετά την παραίνεση του πρωταγωνιστή κιόλας να ποντάρεις στην έκπληξη.

Οικογενειάρχης εργάτης μένει άνεργος και ψάχνει δουλειά χωρίς να θέλει να αναστατώσει την στα πρόθυρα αυτοκαταστροφής οικογένειά του, και τελικά αναγκάζεται να γίνει ζιγκολό στα γεράματα. Τα δικά του και των πελατών του.Επίσημη πρόταση της Φινλανδίας για την πεντάδα των ξενόγλωσσων, η δουλειά του με την ίδια τιμή επιφορτισμένου πέρσι Σκανδιναβού, λειτουργεί περισσότερο σα σειρά επεισοδίων παρά σα ταινία με στρωτή εξέλιξη, με τον ζιγκολό να περνάει από αποστολή σε αποστολή, αλλά τον Salmenperä που κάνει και το σεναριογραφικό του ντεμπούτο, να έχει χαρτογραφήσει την πορεία του με φροντίδα και σοφία, ώστε σε κάθε πίστα να πατάει στη σωστή νότα και να γλιτώνει τις τούμπες της αθέλητης παρωδίας. Τρύπες στην πλοκή κι ορισμένα ενδεχόμενα μένουν ανοιχτά, κι η κατάσταση μελοδραματίζει προς το τέλος, αλλά μέχρι εκεί μετρημένος ρεαλισμός και συγκίνηση, εναλλάσσονται με δροσερό διασκεδαστικό κυνισμό, κι οι χαρακτήρες εξελίσσονται σε γνώριμους και συμπαθείς στην ανθρωπιά των αδυναμιών και των παθών τους, καθώς μοντάζ και φωτογραφία βοηθούν τα μέγιστα να έχεις κάτι οπτικά συναρπαστικό να βλέπεις γύρω απ' τους σαλεμένους απ' τη μιζέρια ήρωες, που συνθέτουν ένα αξιομνημόνευτο μωσαϊκό για την τρέλα και την παράνοια της οικογένειας στον 9 to 5 κόσμο της μόνιμης αντηλιάς τους.

Στη ζωή μιας μικρής γυμνής καφετί αφγανολαγωνικής πριγκήπισσας εμφανίζεται από το πουθενά γυμνή μαλλιαρή άσπρη μονοκέρισσα που της κρατά συντροφιά μέχρι να μεγαλώσει και να γνωρίσει ένα γυμνό μουστακαλή κόκκινο τσιγγανόγατο.Θαυμάσια ιδιοσυγκρασιακό και παραδοσιακά χρωματιστοζωγραφιστό το U (2007) (προφέρεται υυ, οο, ου, ή γιου ανάλογα πιο βαμμένο ζωάκι είσαι) θα ήταν τέλειο σαν υποψήφιο για όσκαρ σύντομου κινούμενου, σε πεντάλεπτες δόσεις στην τηλεόραση, ή έστω για να ανοίγει, στην εκτεταμένη εκδοχή του και όπως στη πραγματικότητα, το New York International Children's Film Festival με διάθεση υποστήριξης ανεξάρτητων παιδικών παραγωγών σαν τα φρουτολαχανικά στα χολιγουντιανά χαμπουργκεροζαχαρωτά. Αλλά στη διάρκειά του γρήγορα αμφιβάλλεις αν ο συγγραφέας Grégoire Solotareff με 120+ βιβλία στη χώρα του και κάποιες εκδόσεις του στην Ελλάδα να είναι χαρακτηριστικά συλλογές ιστοριών (Καλοκαιρινές Ιστορίες, Φθινοπωρινές Ιστορίες), μαζί με τον σκηνοθέτη Serge Elissalde με εμπειρία στα.. σύντομα animation από σενάρια του Solotareff, έχουν την ικανότητα να συντηρήσουν το ενδιαφέρον σου πέρα από μισάωρο το πολύ. Γρήγορα διακρίνεις και ότι η δουλειά στο χέρι είναι εξίσου επίπονη διαδικασία (για feature-length) και έχει διασκορπιστεί στον μισό πλανήτη, με τις παραδοσιακές ρώσικες νερομπογιές και τα παραδοσιακά κορεάτικα κομπιούτερ να δίνουν μια ασυνέχεια στο σκίτσο ενισχυμένη από τα κάπου άγαρμπα ζουμαρίσματα στις λεπτομέρειες (για λόγους οικονομίας υποθέτεις). Την όλη παραδοσιακότητα κλείνει το à la française (ή γαλλικούρικο αν προτιμάς) της προσπάθειας, με "τη κωμωδία ηθών να κυριαρχεί της δράσης, και τη κίνηση στην υπηρεσία των ηθοποιών" σύμφωνα με τους δημιουργούς της, και όχι μόνο.

Όλιβερ Τουίστ με ικανότητες σουπερμότσαρτ, που ζει στη μουσική αλλά πρώτη φορά στα δώδεκά του ακούει άνθρωπο να σφυρίζει, είναι μόνο η αρχή.Αν έμενε μόνο εκεί, στη βγαλμένη από ταινία της σειράς των 40s εισαγωγή, με το κιτσάτο voiceover να περιγράφει πως είναι να ακούς τη μουσική στα στάχυα που φυσάει ο άνεμος και την κοπριά που αερίζουν οι μύγες, και με τις πρώτες σκηνές να απεικονίζουν πως είναι να υφίστασαι την απειλή να σε αφήσουν να κοιμηθείς δυο λεπτά αργότερα όσοι στο ορφανοτροφείο δε διαθέτουν τη δικιά σου γενετική υπεροχή, τότε ο August Rush (2007) θα ήταν απλή διαπίστωση ότι άσχημη μέρα διάλεξες να κόψεις το τσιγάρο και αφορμή να περάσεις γελώντας τα υπόλοιπα από τα εκατό (100) λεπτά της διάρκειάς του. Δυστυχώς η συνέχεια είναι τόσο βασανιστική όσο να βλέπεις στον καθρέφτη τον Hannibal Lecter να σου ανοίγει το κρανίο και να σου τρώει τα μυαλά για πρωινό, με σεναριακές εξωφρενικότητες να διαδέχονται η μια την άλλη, εκβιάζοντας συναίσθημα σα να σου σπρώχνουν λασπωμένη σόλα στον λαιμό, αδιαφορώντας πλήρως για τυπικότητες όπως ανάπτυξη χαρακτήρων και αφηγηματική συνέπεια, με τέτοιο ρυθμό που να μη σ' αφήνει να αποφασίσεις ποιος είναι ο σαδιστικότερος τρόπος να εξοντώσεις τους υπεύθυνους πριν να πρέπει να σκεφτείς ακόμα χειρότερον. Στο ότι δεν υπάρχει ούτε μια σκηνή που να φτάσεις να υποθέσεις ότι μπορούσε να συμβεί σε κάποιο εναλλακτικό χωροχρόνο στα πέρατα του γαλαξία του Douglas Adams συμβάλλει απείρως και η σκηνοθέτρια που προσπαθεί να προσθέσει στον αχταρμά και τη δικιά της πινελιά, ξεπερασμένα αμερικάνικη προπολεμική με "εμπνεύσεις" από βορειοευρωπαϊκό μεταμοντερνισμό, κάτι σαν τον μικρό ήρωα με αυτιστικό βλέμμα να προσποιείται άθλια ότι ανακάλυψε πως να παίζει slap guitar σε μια βραδιά, χωρίς να έχει ξαναδεί στη ζωή του κιθάρα (και χωρίς να ξυπνήσει κανέναν από τους δεκαείκοσι που κοιμόνταν στην ίδια αποθήκη την ίδια ώρα).

Η άνοδος κι η αναμέτρηση ενός καθαρόαιμου μπάτσου κι ενός καθαρόαιμου gangster στην Αμερική της ζάλης και της αφασίας του πολέμου του Βιετνάμ.Ξεκάθαρα πολιτικών αποήχων και με τη διαχρονικότητα που της εξασφαλίζει το θέμα της, η επιστροφή σε φόρμα του Ridley Scott αναβιώνει μαεστρικά το γκανγκστερικό δράμα παλαιάς κοπής, απορρίπτοντας τις σπασμωδικές εξάρσεις βίας κι εκρήξεων, αλλά χωρίς να κρύβει τα ακονισμένα δόντια που δείχνει στο δολοφονικό της ξεκίνημα, που ξεκαθαρίζει ακριβώς τί είδους gangster είναι ο American, σε μια Αμερική όπου η αστυνομία ελέγχει το οργανωμένο έγκλημα, με την μέθοδο που η εφορία ελέγχει τα οργανωμένα επιχειρηματικά καρτέλ: παίρνοντας απλά το μερίδιό της.

Βασισμένο στην αληθινή ιστορία του μοναδικού μαύρου που κατάφερε ποτέ στα χρονικά να οργανωθεί στο νάρθηκα της αμερικάνικης μαφίας και να την ξεπεράσει, το καλοστημένο, μετρημένο, κι αρκετά απλωμένο για να παίρνει ανάσες αλλά όχι τόσο ώστε να παίρνεις κι εσύ σενάριο, απογειώνεται απ' τις αναμενόμενα απογειωτικές (κι οσκαρικές) στιβαρές ερμηνείες του πρωταγωνιστικού διδύμου, και φυσικά απ' την ικανότητα του σκηνοθέτη να τις διαχειριστεί και να τις εναλλάσσει σαν τις όψεις του νομίσματος του αμερικάνικου ονείρου, που περιστρέφεται ες αεί στον αέρα, προσπαθώντας να αποφασίσει σε ποιά απ' τις δύο να προσγειωθεί. Κι αν συνήθως το νόμισμα δεν δείχνει ποτέ την αίσθηση της ιπποτικής δικαιοσύνης που του κολλάει ο Scott στο τέλος, ε, ρίχ'το στην αισιοξία του σκηνοθέτη, και την δονκιχωτική ελπίδα του κάθε δημιουργού ότι στην ανατομία του παρελθόντος μπορεί να βρεθεί μια ιδέα για εξιλέωση και καλύτερο μέλλον. Που καλύτερο μπορεί τελικά να μην σ'το κάνει, και η ταινία να μην φτάνει τις επικές διαστάσεις του στιγμιαίου κλασικού που σε προϊδεάζει η σύνθεση της μαρκίζας, τις διαστάσεις της αξέχαστης όμως, τις ακουμπάει και τις γραπώνει όσο ένας συγκεκριμένος περσινός Πληροφοριοδότης (2006) τουλάχιστον, έστω κι αν θα του πάρει λίγο περισσότερο χρόνο να το δείξει.

Σημειωμένο ως αξιοσημείωτο ανεξάρτητο, το γυρισμένο σε τρία μέρη θρίλερ, ως τρεις διαφορετικές οπτικές τριών πρωταγωνιστών, όπως τις οραματίστηκαν τρεις σκηνοθέτες, για μια περίεργη εμπλοκή των συσκευών επικοινωνίας που δημιουργεί ένα σινιάλο που μετατρέπει όσους το πιάσουν σε μανιακούς φονιάδες, το The Signal (2007) είχε ξεκινήσει απ' το Sundance τις βόλτες του σε μερικά φεστιβάλ του χώρου του στις αρχές του χρόνου, και μετά κατέληξε στην κατάψυξη λόγω προβλημάτων με δικαιώματα μουσικής (που ενδεχομένως έκρυβε μέσα της μυστικές συχνότητες).

Αλλά επέστρεψε το Σαββατοκύριακο που πέρασε, με καινούρια ημερομηνία εξόδου για το Φλεβάρη και φρεσκαρισμένο trailer στην apple με απελπισμένη έκκληση για viral, για να μας θυμίσει αντανακλαστικά κι ανησυχητικά τη φλόπα του ψιλο-cult Kairo (2001), κι ακόμη χειρότερα, την αμερικάνικη μετάφρασή του ως Pulse (2006). Τα quotes που το συστήνουν ως το μέλλον του τρόμου, από ανθρώπους που έχουν χάσει την αξιοπιστία τους εδώ και καιρό, δεν βοηθάνε ιδιαίτερα, και το ότι το μοιάζει με το Crash (2004) σε slasher mode επίσης δεν μου χαμηλώνει το φρύδι, αλλά τα διάφορα reports απ' τις προβολές του, (με πιεστικότερα αυτό του twitch κι εκείνο του efilmcritic που το σταμπάρει ως το καλύτερο θρίλερ του 2007), είναι τουλάχιστον αρκούντως θελκτικά αν όχι εντελώς εκστατικά, οπότε όπως λένε σ' αυτές τις περιπτώσεις, ποτέ δεν ξέρεις, ακόμη κι όταν ξέρεις ότι κάτι ξέρεις.

Ο κόκκινος διάολος με τα κομμένα κέρατα του Mike Mignola επιστρέφει το καλοκαίρι στη μεγάλη οθόνη, μια βδομάδα πριν τον σκοτεινό ιππότη με τα αυτιά νυχτερίδας του Bob Kane, όπως αναλαμβάνει να σου θυμίσει το teaser του Hellboy II (2008) που κυκλοφόρησε στην επίσημη σελίδα του και σε όλο το δίχτυο, με εισαγωγή από τον υπεύθυνο της μεταφοράς του, Guillermo del Toro.

Η εισαγωγή σηματοδοτεί και την προσωπική σφραγίδα του φανταστικού Μεξικάνου στην παραγωγή αφού ο Mignola εκτός από τη συμβολή του στην ιστορία με το να ακούει, υποθέτεις, για μερικές μέρες τις ιδέες του Del Toro στο σπίτι του, δε φαίνεται να έχει αναμιχθεί και πολύ στη μετακίνηση του στιλιστικού κέντρου βάρους από δαιμονολαβκραφτισμό σε φανταστικοντελτορισμό, με ξωτικά να έχουν πάρει τη θέση των Ναζί στη φιλοδοξία να καταστρέψουν τον πολιτισμένο κόσμο χρησιμοποιώντας μυστικά τέρατα για όπλα. Απέναντί τους, σε ένα σενάριο που δεν έχει πια καθόλου σχέση με τα κόμικ (το ένα ήταν χαλαρά βασισμένο στη μίνι σειρά Seed of Destruction) θα βρουν και πάλι την BPRD, χωρίς τον γήινο πράκτορα Myers που η εφεύρεσή του αποκλειστικά για το Hellboy (2004) εξυπηρετούσε την ανάγκη να ταυτιστείς μαζί του στην ανακάλυψη των υπόλοιπων χαρακτήρων, αλλά με τον αέρινο Johann Kraus που η μεταφορά του από το χαρτί εξυπηρετεί την ανάγκη να σπαστεί ακόμα περισσότερο ο δημιουργός του με τη ρομποτοποίηση του σχεδιασμού της στολής του για το φιλμ.

Πέρα από τη (μισο)πλάκα, ο Mignola φαίνεται ενθουσιασμένος και με τη συνέχεια, περιοριζόμενος να δηλώνει ότι ο Del Toro έχει εμφανή προτίμηση στα μηχανικά μέρη στην αγαπημένη του ασχολία (το σχεδιασμό φανταστικών πλασμάτων). Και πως θα μπορούσε να κάνει και τίποτα διαφορετικό αφού, παρόλο που το πρώτο μέρος πήγε σχετικά καλά στα ταμεία ($100 μύρια παγκόσμια με προϋπολογισμό $65) και ακόμα καλύτερα στα home theaters και ο χαρακτήρας πρωταγωνίστησε και σε παιχνίδια και animated ταινίες, η Sony αποφάσισε ότι δεν της έκανε για να διαφημίζει το Blue-Ray στο PS3 όπως ο Spider-Man και με το κλείσιμο της Revolution Studios έβαλε το project στο ψυγείο. Και ήταν ο δημιουργός του Λαβύρινθου του Πάνα (2006) που έπεισε τη Universal να το αναλάβει και να το βάλει και σε fast track μετά τη περσινή του επιτυχία και την άρνησή του να αναλάβει οτιδήποτε άλλο από Halo κυρίως, μέχρι I Am Legend (2007) και Harry Potter. Έτσι με υπόκρουση τα ορχηστρικά του Mein Herz Brennt των Rammstein και τις απειλητικές ατάκες του κάποτε Bros Luke Goss (που αναλαμβάνει ένα ακόμα βαρύ ρόλο όπως στο Blade II (2002)) και χωρίς ίχνος σαπουνοφουσκικού αίματος όπως στο προηγούμενο, ο Guillermo del Toro βάζει μάλλον το μεγαλύτερο στοίχημα της καριέρας του, όχι να κάνει ακόμα κάτι cool (που φαίνεται σίγουρο), αλλά να μη τυποποιηθεί στη δημιουργία τεράτων που φοράνε τα μάτια τους στα μανίκια τους (που δε φαίνεται και τόσο) για να εντυπωσιάζει τους άσχετους. Αν και μάλλον, και μάλλον ευτυχώς, το επόμενο του project θα είναι το Mountains of Madness που έχει μεταφερθεί κι αυτό στη Universal (από τη Dreamworks αν δε κάνω λάθος).

Το παλιό ορφανοτροφείο όπου μεγάλωσε έχει κάνει σπίτι της και ετοιμάζεται να επαναλειτουργήσει, η θετή μητέρα ενός πιτσιρικά με αόρατους φίλους.Ακόμα κι αν δεν έχεις δει όλες τις ταινίες της θεματολογίας "οικογένεια σε στοιχειωμένο σπίτι", ο Juan Antonio Bayona φαίνεται να τις έχει μελετήσει εξονυχιστικά, μαζί με οποιοδήποτε στοιχείο προσθέτει στη συνταγή, από χαριτωμένα και καθυστερημένα παιδάκια μέχρι θαλασσοδαρμένους φάρους και σπηλιές. Επιπλέον γνωρίζει άριστα (με τη βοήθεια του σεναριογράφου του Sergio G. Sánchez υποθέτεις) πως να χειριστεί τον μέσο θεατή, τους φόβους, τις ενοχές και τις ελπίδες του, έτσι ώστε να του αφηγηθεί και μια ενήλικη παραβολή που αντηχεί και αφού παρατήσει (ο μέσος) το άδειο ποπκόρν και τον λιωμένο πάγο της κοκακόλας στη καρέκλα του, χρησιμοποιώντας (ο σκηνοθέτης) από κραυγές στις αναφορές στους χαρακτήρες του Πίτερ Παν μέχρι ψιθύρους για τα μάτια της καρδιάς από τον Μικρό Πρίγκηπα. Φτιάχνει έτσι μια ταινία ύπουλα φρικιαστική στη σωστή πλευρά των ορίων του κλισεδιάρικου και του ιλαρού, ενισχυμένη από την εξίσου ύπουλη ελαφρά χιουμοριστική απόδοση τιμών σε όσους προηγήθηκαν, Ευρωπαίους και Λατινοαμερικάνους, μπιμουβιάρηδες και σοβαρούς, από τους Ισπανούς των 70s που αναφέρει με ρυθμό πολυβόλου στις συνεντεύξεις, μέχρι Argento και Del Toro (που του υπογράφει και την παραγωγή όπως θα 'χεις δει να πρωτοαναφέρεται παντού).

Έτσι κάτι τεράστιες τρυπάρες στην πλοκή, και κάτι απότομες πτώσεις στο λάκο της τυπικούρας των περιφερειακών χαρακτήρων μπορείς μέχρι και ηθελημένες να τις καταλογήσεις, αλλά σίγουρα αποδεικνύονται τελικά ανώδυνες. Και χωρίς να μπορείς να πεις ότι προχωράει κανένα είδος (όπως για παράδειγμα το El Espinazo del Diablo (2001) ή το The Others (2001) στα πιο προφανή), το El Orfanato (2007) δικαιολογεί επαρκέστατα όλο το θόρυβο, τις υποψηφιότητες για δεκατέσσερα (14) βραβεία Goya, και την υψηλότατη θέση στη λίστα με τις εμπορικότερες ισπανικές παραγωγές όλων των εποχών.

Πρώην παντρεμένος και πρώην δημόσιος κατήγορος, από οικογένεια αστυνομικών, κάνει τον διακανονιστή για τις βρώμικες υποθέσεις δικηγορικής εταιρείας ενώ, περίεργα, είναι βουτηγμένος στα χρέη.Στην εισαγωγική σκηνή του Michael Clayton (2007) ο πρωταγωνιστής καλείται να καθαρίσει άλλη μια φορά για λογαριασμό πλούσιου στριμωγμένου από το νόμο. Αλλά προτού μάθεις οποιαδήποτε λεπτομέρεια πέφτει.. φλασμπάκ και όταν στο τέλος ξαναφτάσεις στην αρχή ο στριμωγμένος έχει, περίεργα, ξεχαστεί. Και γεμάτη τέτοιες περιέργειες που χωράνε ακόμα και στην σύντομη περίληψη και στην εισαγωγική σκηνή είναι η ιστορία που αφηγείται ο (βασικός) σεναριογράφος της τριλογίας του Bourne στη πρώτη του προσπάθεια να περάσει και πίσω από την κάμερα. Ιστορία που μοιάζει κι αυτή βασισμένη σε νουβέλα αλλά απλά σου ζαλίζει τον έρωτα με παραληρήματα και πλοκές που δεν φιλοδοξούν να περιορίσουν τον χείμαρρο κάποιας λογοτεχνικής έκφρασης αλλά να σε ψαρώσουν με ακαταλαβίστικες και πομπώδεις παπαριές. Και προσπάθεια που μοιάζει εμπνευσμένη από τη βαριά σχετική κληρονομιά των 70s και τη ματιά του Sidney Lumet ή του Sydney Pollack (που κρατάει εδώ δευτεραγωνιστικό ρόλο) αλλά απλά προσομοιάζει αυτής του Steven Soderbergh (που έχει ρόλο στην παραγωγή) στην ψευτομαεστρική αισθητική και την επίφαση κοινωνικής συνείδησης.

Credit θα πρέπει να δώσεις στον Gilroy για την, θεωρητική έστω, αγωνία γιατί σε συνθήκες βουτηγμένες στην εταιρική διαφθορά δεν υπάρχουν περισσότερα βαθιά λαρύγγια (παρά μόνο στις πίπες) και την, εξίσου χαμένη στο δρόμο της ευκολίας, πρόθεση για κάτι σεναριακά δύσκολο (η σκηνή της αρχής για παράδειγμα υπονοεί την απόφαση του ήρωα να τα παρατήσει, με τον τρόπο που ουσιαστικά δεν κάνει τη δουλειά του). Καλή είναι και η φωτογραφία του Robert Elswit που φαίνεται να κουβαλάει μαζί του τελευταία, και σε καλύτερες προσπάθειες, ο George Clooney (βλ. Syriana (2005), Good Night, and Good Luck. (2005)), ενώ η εξίσου καλή ερμηνεία του τελευταίου φαίνεται επίπεδη απέναντι σε αυτές του Tom Wilkinson κυρίως και της Tilda Swinton που αναλαμβάνουν να ζωντανέψουν, σε λιγότερο χρόνο, τις φιγούρες μεγαλοθεσιτών με και χωρίς συνείδηση αντίστοιχα. Αλλά γενικά το ότι η παραγωγή πλασάρεται, και ταμειακά, ανάμεσα στις καλύτερες της χρονιάς στην Αμερική, μόνο η μετριότητά της μπορεί να το εξηγήσει.

Τύπισσα μαθαίνει ότι το αμόρε της την απατά, και κάνει το γύρο της Αμερικής για να φτάσει πίσω στον εστιάτορα που της το αποκάλυψε και την κέρασε κουραμπιέδες νέας Καρβάης μαγευτική μυρτιλόπιτα.Σπονδυλωτοειδές δράμα υπερστυλιζαρισμένο μέχρι ασφυξίας, χωρίς πολλά-πολλά από ουσία να αναστατώνουν τον ενθουσιασμό του Kar Wai με τα φίλτρα και τα χρώματα και τα φώτα από νέον και τους καπνούς και τις μυρωδιές της Αμερικής, που φιλοξενεί την πρώτη αγγλόφωνη ταινία του, οι Μυρτιλόνυχτες άνοιξαν όπως θυμάσαι τις Κάνες και τη Θεσσαλονίκη, κι έρχονται (μήνες μετά) να ανοίξουν και κανονικά στις αίθουσες, που πιθανότατα θα μαζέψουν τον κοσμάκη που έμαθε τον Kar Wai απ' τις ασιατικές δουλειές του (ή, για τον ίδιο ακριβώς λόγο, μπορεί και όχι), και επίσης πιθανότατα, θα του προκαλέσουν την ίδια χλιαρή υποδοχή που έλαβε η ταινία και στα δύο προηγούμενα ανοίγματά της. Θέμα γούστου αν θα σ' αρέσει το πάντρεμα των αμερικάνικων λοκάλ με το ανατολίτικο ζεν του Kar Wai, θέμα προδιάθεσης πόσο θα ασχοληθείς με τη θεατρικούρα της δομής της ιστορίας που περιβάλλουν (πράξη πρώτη, πράξη δεύτερη, πράξη τρίτη), θέμα υπομονής αν θα αντέξεις τον φωνακλάδικο συμβολισμό των ενοχλητικά ξεκομμένων και καρφωμένων για σημάδια στο χάρτη του ταξιδιού της ηρωίδας χαρακτήρων, και θέμα ηλικίας αν οι φιλοσοφίες τους θα σου ηχήσουν τσίγκινες ή κρυστάλλινες. Το σίγουρο είναι πως τις ερμηνείας των David Strathairn και Rachel Weisz θα τις εκτιμήσεις, η Nora Jones στην πρώτη της θα σε εντυπωσιάσει, η Natalie Portman θα σου φανεί παράταιρη, κι ο Wong Kar Wai δε θα σε κοιμίσει τόσο μελωδικά όσο τις προηγούμενες φορές.

Υπάρχουν κι άλλοι κόσμοι απ' τον δικό μας, που η σκόνη τους ενώνει, και σε έναν, κοριτσάκι βρίσκεται εν μέσω πλεκτάνης απόσχισης παιδιών απ' τα κατοικίδια-δαιμόνιά τους, και προσπαθεί να βρει την άκρη με τη βοήθεια πυξίδας που δείχνει την αλήθεια.Ή αλλιώς, χαραμισμένη ευκαιρία μεταφοράς στη μεγάλη οθόνη διαβόητης τριλογίας μυθιστορημάτων που λανσάρεται μανιωδώς απ' τη New Line και την ντόπια Village ως νέος Άρχοντας των Δαχτυλιδιών, αλλά ο Άρχοντας είναι ένας κι ο αντικαταστάτης του αγνοείται ακόμη. Η μάλλον συγκρατημένη σε σύγκριση με το βιβλίο, ή τουλάχιστον αρκετά νερωμένη για να γίνει απαλή και έτσι κουραστικά αμήχανη και συγκεχυμένη κριτική στο θρησκευτικό σύστημα, δεν παρέχει ούτε κατά διάνοια αρκετό άλλοθι για τους άνω των 16 να ασχοληθούν ιδιαίτερα με αυτήν την υπερπαραγωγή, που έχει αυταπάτες μεγαλείου την ώρα που πάσχει στο ρυθμό και τη συνοχή, λογικά λόγω της προσπάθειας του Weitz να διαχειριστεί και να συρρικνώσει όγκο κειμένου που υπερβαίνει τις δυνατότητές του.

Τα φαντεζί ζωντανέματα των μαγικών πλασμάτων και μυστικιστικών αποχρώσεων της μυθολογίας του Pullman, παρότι θα προσφέρουν στην πιτισιρικαρία ασφαλές και διασκεδαστικό ταξίδι, δεν δικαιολογούν την κλίμακα της Πυξίδας, που αποπροσανατολισμένη πασχίζει να βρει θέμα στην απλοϊκή γραμμική αφήγηση της ασυγκράτητης δίωρης αεροφαγίας της. Σαν παραφουσκωμένο ντόνατ βουτηγμένο σε μπαγιάτικο γλάσο, και χωρίς τη γέμιση που θα του έδινε ταυτότητα, το καλύτερο σημείο της ταινίας είναι εύκολα οι τυροκροκέτες των Golden Class ο βοηθητικός χαρακτήρας του πρίγκιπα πολικού αρκούδου, και οι σκηνές που ξεδιπλώνεται η ιστορία του οι μόνες που η ταινία βρίσκει παλμό καινούριου κι ενδιαφέροντος. Μήπως αντί για άλλες δύο απ' τα ίδια, να πηγαίναμε κατευθείαν στο prequel;

Παιδί θαύμα του πινγκ πονγκ, επιστρέφει στο άθλημα χρόνια μετά την τραυματική αποχώρησή του, για να βοηθήσει το FBI και να εκδικηθεί τον φόνο του πατέρα του.Εγκέφαλος του Reno 911!, της αυτοσχεδιαστικής σειράς που κανιβαλίζει reality τύπου COPS εδώ και μια πενταετία σχεδόν, ο Robert Ben Garant έκανε φέτος το πέρασμά του στη μεγάλη οθόνη με την μεγάλη εκδοχή της τηλεοπτικής του σειράς, και με τους ίδιους πάνω-κάτω συνεργάτες, είπε να σατιρίσει και κάτι πιο κινηματογραφικό. Πιάνοντας στα δοντάκια του πρωτίστως το Karate Kid (1984), και μαζί μ' αυτό ό,τι αντίστοιχο πολεμοτεχνικό μπορεί να σου περάσει απ' το μυαλό, αλλά αντικαθιστώντας τα πριβέ τουρνουά καρατέκα, με πριβέ τουρνουά πινγκ πονγκ. Και κάπου εκεί, τελειώνει κι η ταινία. Χαριτωμένα gags δίνουν και παίρνουν, με το εξόφθαλμο spoofing στο πρώτο μισό να σε αφήνει να ελπίζεις ότι κάπως μπορεί ν' ανέβει στο δεύτερο, αλλά αν έχουν κάτι θετικό αυτά τα οργισμένα μπαλάκια, είναι ότι δεν είναι άνισα. Που σημαίνει ότι στο δεύτερο μισό τα λογοπαίγνια συνεχίζουν να προσπαθούν σε βαθμό λύπησης να σου βγάλουν το χαχανητό, που έρχεται και το καταφέρνει από μόνος του ο Christopher Walken, αφήνοντάς σε να ξύνεις το κεφάλι σου προσπαθώντας να καταλάβεις αν σατιρίζει τον εαυτό του, ή απλώς είναι ο εαυτός του. Χωρίς να έχουν αρκετή τσαντίλα ούτε καν για ξεκίνημα, τα μπαλάκια ξεμένουν από πολύ νωρίς, αφήνοντας τη straight to DVDίλα που σου μύριζε στην προχειρότητα του μοντάζ και της σκηνοθεσίας, να καπελώσουν όλο το σύνολο μέχρι το βαρετό φινάλε. (Ξανα)δες καλύτερα το Matrix Ping Pong, πιο καλά θα περάσεις, και πιο γρήγορα θα ξεμπερδέψεις.

Δεκατέσσερις υποψηφιότητες Goya, μια θέση στα φαβορί για τις υποψηφιότητες στην ξενόγλωσση κατηγορία των Όσκαρ, κι ένα αμερικάνικο remake στα σπάργανα, μαζί με ένα σωρό βόλτες σε εκστασιασμένα που το υποδέχτηκαν φεστιβάλ και τις φτερούγες του Guillelmo del Toro να το προστατεύουν και να του βρίσκουν αμερικάνικη διανομή, το λες ότι είναι λίγο παραπάνω απ' όσα μπορεί να περιμένει κανείς για το σκηνοθετικό του ντεμπούτο. Αλλά αυτό το παραπάνω ο Juan Antonio Bayona το είχε συναντήσει από πολύ νωρίς, από τότε που η πρεμιέρα του El Orfanato (2007) του στις Κάνες, χαιρετίστηκε ως το κρυμμένο δισκοπότηρο της διοργάνωσης, οπότε τώρα ο 30άρης Καταλανός, είναι αν μη τι άλλο πιο εξοικειωμένος με τις θερμές υποδοχές, και πιο σίγουρος ότι γι' αυτές ευθύνεται κυρίως ο σεναριογράφος του, κι ο χρόνος που αφιέρωσαν στο να ντύσουν με ψαχνό τον σκελετό της ιστορίας τους. Προετοιμασία κι αποτέλεσμα που σου θυμίζουν ότι τα θρίλερ μπορεί να 'ναι το πιο εύκολο μέρος να ξεκινήσεις την πορεία σου, αλλά δεν είναι καθόλου το πιο εύκολο πράγμα να πετύχεις.

Με τον Tom Cruise να αποσύρεται από το καλοκαίρι ακόμα και μπροστά στη θέα του James McAvoy (το Valkyrie (2008) μετακινήθηκε για Οκτώβριο, όταν το Wanted (2008) πήγε από Μάρτιο στις 27 Ιουνίου) και το I Am Legend (2007) να σπάει τα χριστουγεννιάτικα ταμειακά κοντέρ (εκμεταλλευόμενο τις συνθήκες που φέραν ακόμα και τους Alvin & The Chipmunks (2007) σε θέση μεγαμπλοκμπάστερ) το σαββατοκύριακο, ο Will Smith είναι αναμφισβήτητα ο τελευταίος άνθρωπος στην κινηματογραφική γη. Και έτσι το τίζερ για το τεταρτοϊουλιανό του πλιάτσικο, που αναμένονταν στα τέλη της βδομάδας μπροστά από το δεύτερο National Treasure, γονατίζει εντελώς εδώ και κάτι ώρες τις σελίδες του φίλου μας του JoBlo που το έβγαλε στη φόρα.

To project, γραμμένο αρχικά από κάποιον Vincent Ngo, είχε βρωμίσει κι αυτό για χρόοονια πριν ανατεθεί στον υπερήρωα της μεγάλης οθόνης ο πρωταγωνιστικός ρόλος. Με αρχικό τίτλο Tonight He Comes (με έμφαση στο comes) έχει κεντρικό χαρακτήρα κάποιον με τις συνηθισμένες υπερδυνάμεις (πιο γρήγορος από σφαίρα, πιο δυνατός από ατμομηχανή, πιο πουτσαράς από γαϊδούρι) και την ασυνήθιστη τάση να μένει αξύριστος και άπλυτος, να μπεκροπίνει και να ξυπνάει δίπλα σε σκουπιδοτενεκέδες. Χαρακτήρας που όταν σώζει τη ζωή κάποιου και αυτός προσπαθεί να τον βοηθήσει να αλλάξει εικόνα, του περιποιείται τη γυναίκα ανάμεσα στις πρόβες. Όλα αυτά βέβαια έχουν αλατιστεί όσο φαντάζεσαι με την έλευση του Smith και του μόνιμου (ξε)σκατωτή σεναρίων του Akiva Goldsman, ξεκινώντας με τον τίτλο που έγινε αρχικά John Hancock από το όνομα του "εφευρέτη" της καθαρής υπογραφής που υιοθετεί ο ήρωας όταν του ζητάνε αυτόγραφο με τον σχετικό τρόπο, και στη συνέχεια σκέτο Hancock στα πρότυπα του σκέτο Rambo (2008).

Αλάτι ικανό να παστώσεις φάλαινα έχει πέσει και στο βίντεο που προσπαθεί να πασάρει ένα, θεωρητικά, σκοτεινό σαρκαστικό δράμα σα συνέχεια του My Super Ex-Girlfriend (2006), και να βυθίσει τα σεναριακά κερατουκλιάτικα πιο βαθιά και από ιστιοπλοϊκό που τρακάρει με ιπτάμενο θαλασσινό μεγαθηλαστικό. Η αποξήρανση της Ερυθράς Θάλασσας προς ενίσχυση των αποθεμάτων της παραγωγής σε χλωριούχο νάτριο έχει ήδη ξεκινήσει βέβαια, αφού επιπλέον αυτή έχει να σερβίρει τα διαφυλετικά συμπλέγματα που δημιούργησε, για πρώτη φορά στη καριέρα του Smith, με τη Charlize Theron σε ρόλο.. τούνελ (και γι' αυτό ίσως το βίντεο φαίνεται πετροπλυμένο), και να προσποιηθεί άγνοια για τα σεναριακά μπερδέματα που αποκάλυψε, σε ένα μύριο φωτογραφίες από τα γυρίσματα που κάναν το γύρο των διαδίχτυων, με τη Charlize Theron σε ρόλο γουοντεργούμαν. Ε και μετά απ' όλα, δε χρειάζεται να συμπληρώσω ότι την ούγια παραγωγή-σκηνοθεσία υπογράφει το δίδυμο της συμφοράς του, εύλογα άφαντου στην Ελλάδα, The Kingdom (2007). Ήτοι οι κύριοι κύριοι Michael Mann και Peter Berg.

Μετά το άνοιγμα - ρεκόρ Δεκεμβρίου του I am Legend (2007) που προμοτάριζε παίζοντας μπροστά του, ξεχύθηκε στο δίκτυο το trailer του The Dark Knight (2008) σε όλο το μεγαλείο του, στην ταιριαστά ονομασμένη σελίδα aTasteForTheTheatrical.com, κομπλέ με επιλογές απευθείας κατεβάσματος σε mov υπερμεγέθη. Και όπως θα είχες δει, ή έστω ακούσει μόνο στην πειρατευεμένη εκδοχή, είναι καθαρά Joker-ο-κεντρικό, αναμενόμενα βέβαια αν σκεφτείς ότι η καμπάνια θα πρέπει να μείνει ζωντανή μέχρι το Μάη, κι έχει ήδη φτάσει σε overload την ιντερνετική της εκδοχή με τα κυνήγια θησαυρού που σε πήγαιναν από ιδέα φωτογραφίας σε κομματάκι αφίσας, για να σου χτίσουν μια αίσθηση του παιχνιδιάρικου χαρακτήρα του αντίπαλου του Σκοτεινού Ιππότη.

Ο οποίος χαιρετίζεται άνετα ως ανώτερη απεικόνιση απ' την πρώτη, εικονική, κι εικονικά υπερεκτιμημένη εκδοχή του Jack Nicholson, με τον Heath Ledger πιθανότατα να έχει δημιουργήσει κάτι αρκετά σκοτεινό κι εφιαλτικό στο υπόβαθρο, που να υπερκαλύπτει το παρανοϊκό του μακιγιάζ του προσώπου του. Παράλληλα, ανησυχίες κυκλοφορούν για το πού βρίσκεται το άλλο πρόσωπο, το Διπρόσωπο του εισαγγελέα Harvey Dent, που παραμένει μυστήριο το πόσο μεγάλο ρόλο θα κρατάει στην επιστροφή του Batman, αλλά δεν αποκλείεται να αρχίσει τις εμφανίσεις του στη δεύτερη φάση της προωθητικής εκστρατείας. Για την ώρα πάντως, όλοι χαίρονται και που το trailer δεν αποκαλύπτει "τίποτα" απ' την πλοκή. Αν και μεταξύ μας, με τον Chris Nolan στο τιμόνι, το "ο Batman κι o Joker μπαίνουν σ' ένα μπαρ" εμένα μου φτάνει για πλοκή. Και τώρα με συγχωρείς, πάω να ψωνίσω κόκκινο κραγιόν.

Τριάντα σχεδόν χρόνια απουσίας απ' τις μεγάλες οθόνες, ετοιμάζεται να... συνεχίσει η αναβιωμένη απ' τον John De Mol (της θρυλικής Endemol) θρυλική Hammer, που επιστρέφει απ' το έρεβος με επιστροφή στα rave. Γεγονός που αυτομάτως κατατάσσει το Beyond the Rave (2008) της, στις ταινίες εποχής που πάντα έκανε, κι αυτό σαν απάντηση σε όσους την κατηγόρησαν για προσπάθεια να γίνει hip με σύγχρονες straight to DVD παραγωγές.

Σε νάρκη απραξίας απ' τα μέσα του '80, το διοικητικό της Hammer έβγαζε τα προς το ζειν απ' τα δικαιώματα της τεράστιας παρακαταθήκης της εταιρείας σε B-movies και κλασικές τερατοσυναντήσεις, μέχρι τη μεγάλη μπάζα τον περασμένο Μάη, που εξαγοράστηκε απ' τον #316 της λίστας των 500 πλουσιότερων του πλανήτη του περιοδικού Forbes για το 2004. Ο οποίος, αφού υποσχέθηκε να χώσει τουλάχιστον πενήντα εκατομμύρια δολάρια σε νέες παραγωγές και θα δοκιμάσει την αγορά στο δίκτυο και στα κινητά, πόνταρε για ξεκίνημα στο πρώτο, ως μπαστάρδεμα της τηλεοπτικής και της κινηματογραφικής βιομηχανίας με πέραση στην πιτσιρικαρία. Και τα έκανε πλακάκια με το MySpace, για να σερβίρει απ' την πλατφόρμα του την ταινία με φαντάρο που θέλει να γλεντήσει την τελευταία νύχτα του πριν φύγει για τον πόλεμο, και καταλήγει σε rave party που του προκύπτει βαμπιρομπουφές. Το Beyond the Rave (2008) θα κάνει συνεχόμενες πρεμιέρες στο MySpaceTV με τη μορφή εικοσάλεπτων επεισοδίων, που όλα μαζί στο τέλος θα δεθούν σε ένα DVD. Και αναμένεται να δούμε αν το "you can't help them now, they're already dead" που κλείνει το teaser του, θα ισχύει και για την εταιρεία.

Με προϋπολογισμό καμιά σαραντοπενηνταριά ψωροεκατομμύρια δολλάρια το AVP: Alien vs. Predator (2004) του Paul W.S. Anderson έβγαλε τρειστέσσερις φορές τόσα μόνο στις αίθουσες (και πολλά πολλά στο ντιβιντί), όπου άνοιξε δεκαπενταυγουστιάτικα ξεκληρίζοντας μια ομάδα παλιο(ντο)αρχαιολόγων στην Ανταρκτική. Φυσιολογικότατα το franchise επιστρέφει τρία χρόνια μετά, με τα ίδια και λιγότερα λεφτά (για ταινία της Fox μιλάμε, το μάντεψες), ως AVP2: AVPR: Aliens vs. Predator: Requiem (2007), χριστουγεννιάτικα, να ξεκληρίσει 5476 χαρούμενους κατοίκους του Κολοράντο.

Μαζί του επιστρέφει και το predalien, που κατά την πάγια σικουελιτική του τακτική είχε γεννήσει ο Anderson στο τέλος του προηγούμενου επεισοδίου. Αλλά κατά τη παράδοση όλων των προηγούμενων (Alien, Predator και VS), τη σκηνοθεσία αναλαμβάνουν οι δίδυμοι αδερφοί Strause με παρελθόν στα εφέ και τα ροκ βιντεοκλίπ και μεγαφάν εξωγήινων τεράτων με γκουρμέ προτίμηση σε ανθρώπινο κρέας, και το σενάριο το ένα φεγγάρι παιδί θαύμα των χολιγουντιανών γραφιάδων Shane Salerno. Ενώ επανεμφανίζεται και το R στο rating, παράδοση κάθε Άλιεν και Κυνηγού, που είχε ποδοπατήσει (φυσικά) η εταιρεία του Murdoch στη συνάντησή τους και είναι το μεγαλύτερο δόλωμα που κουνάει τώρα σε όσους κολυμπάνε στα νερά του επιστημονικοφανταστικού τρόμου. Και αυτά, μαζί με την 86λεπτη διάρκεια και τα βίντεο που αποκαλύπτει η Fox στο IGN της, είναι όσα και περισσότερα θέλει η παραγωγή να ξέρεις, αφού ούτε screenings ούτε δημοσιογραφικές έχει προγραμματίσει πριν τις, κατάλληλα επιγησείρηνες, 25 Δεκεμβρίου. Η όλη φάση μυρίζει επαγγελματισμό, χωρίς να πολυβρωμάει, κι έτσι δεν είναι καθόλου απίθανο εκτός από τις έξτρα σκηνές που λένε ότι γύρισαν οι Strause για τη DVD έκδοση να τους δεις να συνεχίζουν κιόλας, για πρώτη φορά στη σημαντική ιστορία των εμπορικών σημάτων.

Εσύ μπορεί να μην το θυμάσαι, αλλά ο Bruce Campbell δεν το ξέχασε το ραντεβού που σου είχε κλείσει στις αίθουσες για τον ερχόμενο Φλεβάρη, κι είπε να σου το θυμίσει μέσα στη βδομάδα που δεν προλαβαίνεις να διαλέξεις τι να πρωτοσημειώσεις στην ατζέντα σου, απ' τη βροχή trailers και clips που πέφτουν στο δίκτυο. Εκ των οποίων, βέβαια, το My Name is Bruce (2008), τυχαίνει να είναι το συμπαθέστερο, για τους προφανείς λόγους αυτοκαταστροφικότητας. Τουλάχιστον.

Από το TerrorFeed, άρχισε να εξαπλώνεται σήμερα το trailer του My Name is Bruce (2008) της B-μουβιάς που σκηνοθέτησε και πρωταγωνίστησε με τα λεφτά του συντοπίτη του Ορεγκονιανού απ' την Dark Horse Entertainment, για ακυροχωριάτες του Όρεγκον που τον απαγάγουν από γυρίσματα για να τον βάλουν να τους παίξει τον ζομποκτόνο Ash (του Evil Dead saga) και να τους γλιτώσει από μπερδεμένο μέλος της Κου Κλουξ Κλαν κινέζικο δαιμόνιο - προστάτη των νεκρών και της φασουλόκρεμας, που τους σκοτώνει έναν-έναν (πιθανότατα για να συνοδεύσει την κρέμα του). Όχι χωρίς δυσκολίες, κι αφού η ταινία του έγινε comic (companion to the smash-hit indy film μάλιστα) κι ο εμπνευστής της πρόξενος του Old Spice, ο (his name is) Bruce φαίνεται και πάλι έτοιμος να κυνηγήσει την έξοδο του ονόματός του σε (περιορισμένο έστω) κινηματογραφικό κύκλωμα, αντί του απευθείας σαπίσματος σε DVD-ο-ράφια, στέλνοντας τα απέθαντα τάγματα των φανατικών ακολούθων του στον έβδομο ουρανό. Και με το δίκιο τους, αφού απ' ό,τι λένε οι ανταποκρίσεις, σ' αυτούς κυρίως απευθύνεται. Οι άλλοι, ούτε καν πιο πέρα απ' το τηλεοπτικίζον trailer δεν θα πάνε.

Κούτελο με κούτελο, όχι μόνο στην αμερικάνικη έξοδο στις 18 Ιουλίου, αλλά από τον Δεκέμβρη και τα πρώτα τρέιλερ ακόμα, αποφάσισε να κοπανηθεί η Μάνα Μου (2008) με τον Σκοτεινό Ιππότη (2008), συνεχίζοντας τον καλοκαιρινό αντι- προγραμματισμό του Διάολου με τα Κόκκινα Πράντα (2006) απέναντι στον Υπεράνθρωπο με το Κόκκινο Βρακί (2006) και της Λακ (2007) απέναντι στον Χάρι Πότερ και το Τάγμα της Μπούκλας (2007). Και όπως καταλαβαίνεις πιο άσχημα απ' όλες την έχει η μάνα μου.

Το jukebox musical που ξανάκανε μόδα τα jukebox musicals χρησιμοποιώντας τα τραγούδια των ABBA για να διαδοθεί με φαινομενική ταχύτητα στον μισό πλανήτη (και τον Μάη στην Ελλάδα) είναι καθαρά γυναικεία υπόθεση με σενάριο, σκηνοθεσία και παραγωγή να υπογράφουν κάποιες Catherine Johnson, Phyllida Lloyd και Judy Craymer αντίστοιχα. Και το δυστύχημα (για τη μάνα μου) είναι ότι οι ίδιες υπογράφουν και την κινηματογραφική μεταφορά που ακόμα δυστυχέστερα (μανούλα μου) έχει αναλάβει η Playtone της γυναίκας του Tom Hanks και της κύριας χορηγίας στις φαεινές ιδέες της Nia Vardalos. Και με τα τίζερ που σκάσανε σε Yahoo! UK και Moviefone οδεύουμε προς κλάμα σε μνήμα, αφού είναι φανερό ότι οι πρωταγωνιστές επιλέχτηκαν για πρωταγωνιστές και οι πρωταγωνίστριες για τα μπάζα, η ιστορία (που εκτυλίσσεται γύρω από ένα γάμο φυσικά, σε ελληνικά νησιά φυσικά) έχει τόση ατελείωτη πλάκα όση μαξιλαροπόλεμος σε πιτζάμα πάρτι και όλη η δημιουργική ομάδα δε μπορεί παρά να απαρτίζεται από λεσβίες (και την Lloyd την καρατσέκαρα).

Έτσι δε χρειάζεται να αναρωτιέσαι αν πρόκειται για τίποτα χεαρσπρεϊκά καλό ή ντριμγκερλικά κακό αφού από τις μεσόκοπες, τους γκέι και τους μαύρους που απάρτιζαν το κοινό των Dreamgirls (2006) θα πρέπει να αφαιρέσεις τους μαύρους, τους γκέι και τις μεσόκοπες κατά πάσα πιθανότητα. Αν συνεχίζεις να διαβάζεις, πράγμα που σημαίνει ότι είσαι εξηντάρα αντρολεσβία ή ψαρωμένη πιτσιρίκα, προσθέτω ότι τη Meryl Streep που δειλά και μόνο το "διεθνές" κλιπάκι παρουσιάζει να τραγουδάει (και προφανώς συμπαθιέται περισσότερο στους κύκλους από τη Madonna που ήθελε ο Hanks που κακώς τον είχες παρεξηγήσει) θα την ακούς και σε όλη τη ταινία. Ενώ τα φαν σα διαλείμματα σε ελληνική ταινία χορευτικά μάλλον θα σου λείψουν αφού, αν κατάλαβα καλά, το μιούζικαλ δεν είναι και τόσο dancey.

Ο Ρωμύλος Αύγουστος, τελευταίος και ανήλικος αυτοκράτορας της Ρώμης αντιμετωπίζει, με πολυσυλλεκτική κομπανία, τριχωτούς βαρβάρους από την Ιταλία μέχρι τη Βρετανία όπου θα μπει με το σπαθί του στον θρύλο του Βασιλιά Αρθούρου.Ευτυχώς υπάρχει και ο Dino De Laurentiis να κρατάει το πνεύμα της Cinecittà ζωντανό και στον 21ο αιώνα. Με τα "δάνεια" που θα περίμενες κάτι χρόνια μετά την έξαρση των ειδών που μπουρδουκλώνει και τα αντιδάνεια από την ζινοηρακλείδικη αμερικάνικη τηλεοπτική υιοθέτησή του, αντιδάνεια που φτάνουν μέχρι και σε σκηνοθέτη με σχετική εμπειρία (από επεισόδια της Xena). Με παλιομοδίτικα εφέ, χαρτινογύψινα αγάλματα και ζωγραφιστό φόντο, και πραγματικούς κομπάρσους που στις "επικές" σκηνές τρέχουν αλαφιασμένοι προς κάθε κατεύθυνση όπου μυρίζουν να ψήνεται κανά καρβέλι. Με μονταζιέρη που κόβει αβέρτα ότι του φαίνεται άχρηστο (υπονοώντας χωροχρονικούς διακτινισμούς) ή ακατάλληλο (υπονοώντας αναίμακτους ακρωτηριασμούς), και πρωταγωνίστριες που μπανιαρίζονται φορώντας τη νυχτικιά τους. Με κακούς που βράζουν από νωρίς στο ζουμί της ανικανότητάς τους (και του σάλιου τους) μέχρι να συνασπιστούν κακότερους, και ήρωες που ποζάρουν ψύχραιμοι με κακές περμανάντ και περούκες μέχρι να αποθάνουν χωρίς προφανή λόγο ή τρόπο (από βαθειά γεράματα στη μέση καμιάς μάχης).

Με όλη αυτή την παραδοσιακή, campy, παιδική, αγνή ηλιθιότητα να αγκαλιάζεται σοβαρά και μερακλήδικα, φτιάχνοντας μια καθαρά.. χριστουγεννιάτικη ταινία όπου μπορείς να πας ότι μπάσταρδο σου 'χουν φορτώσει και να βγεις με μεγαλύτερο χαμόγελο. Και θα σου μείνουν και κάτι στιγμές φαεινών συλλήψεων και κεφιού να υπερέχουν ότι άλλης μαλακίας βλέπεις στην τηλεόραση.

Δυο κλέφτες που επιχειρούν μεγάλη μπάζα σε βίλα, βρίσκονται προ θανάσιμης εκπλήξεως, όταν γίνονται μάρτυρες σε φόνο.Ότι το σενάριο τον υπερβαίνει. έχει δηλώσει ότι ένιωσε πολλές φορές ο Μάκης Παπαδημητράτος στα γυρίσματα της δεύτερης ταινίας του, και δικαίως όπως αποδεικνύεται, απ' το αποτέλεσμα των προσπαθειών του να το δαμάσει. Κι αν το κρατά υπό έλεγχο μέχρι τη μέση σχεδόν της ταινίας, όταν αυτό που ξεκινά σαν χαβαλεδιάρικο buddy movie μπαίνει στα νουάρ μονοπάτια της σεναριακής του αψίδας, ο Παπαδημητράτος χάνεται σε κουραστικές εναλλαγές πλάνων ένα-δύο εν-δυο, σκηνοθεσία που υποβιβάζει τα σκηνικά σε σκηνή, και ερμηνείες απ' το ντουέτο Αλικάκη-Λαγούτη τόσο υπερβολικές και μονότονες, που μόνο σε σκηνοθετικό αίτημα μπορείς να χρεώσεις, και μόνο με πολύ καλή διάθεση να δικαιολογήσεις, ως απόπειρα να προκαλέσει κάτι σε αποκρουστικό εφιαλτικό χωρίς την εφευρετικότητα να το ντύσει με κάτι αποτελεσματικό, ή έστω επαγγελματικά πειστικό.

Παραδόξως, το ευτύχημα είναι ότι το σενάριο όντως υπερβαίνει τον Παπαδημητράτο και τις σκηνοθετικές του ανεπάρκειες, και ο τρόπος που η απλή πλοκή απλώνεται πάνω απ' τα κοινωνικά μπατσάκια διατηρώντας το χιούμορ της, κι ο χώρος που αφήνει στους χαρακτήρες των κλεφτών να αναδειχθούν με τη βοήθεια των ερμηνειών σε δυο αξιολάτρευτες φιλμικές περσόνες, δημιουργεί κάτι το ασυνήθιστα κι αξιοσημείωτα ψυχαγωγικό. Δικαιολογώντας βέβαια έτσι ένα κάποιο αίσθημα ανεκπλήρωτου για μια καλή ευκαιρία χαραμισμένη, αλλά τουλάχιστον δίνοντας και κάτι πίσω σ' όποιον το νιώσει. Κι όπως δείχνουν τα πράγματα τώρα, δύο είναι οι δρόμοι για τον Παπαδημητράτο: ή να συνεχίσει να παλεύει με την κάμερα κι ενδεχομένως την υπομονή μας μέχρι να την ρίξει (την κάμερα, ή την υπομονή μας, όποια πέσει πρώτη), ή να στρωθεί στο γράψιμο και να δικαιωθεί, όταν αποδειχθεί εξαιρετική απάντηση στο χιλιοειπωμένο πρόβλημα της ντόπιας σεναριοπενίας.

Ταινία μιας μέλισσας. Με μέλισσες.Όπως ακούραστα επαναλαμβάνει εδώ και χρόνια η προώθηση και πιθανά ακόμα επαναλαμβάνει ο ακούραστος Seinfeld στις ακούραστες γύρες του για να την ενισχύσει (την προώθηση), ο ακούραστα δημοφιλής στην Αμερική (ακόμα και μετά δέκα χρόνια απουσίας από το προσκήνιο) κωμικός πέταξε για πλάκα την ιδέα μιας ταινίας με μέλισσες στον Spielberg κι αυτός πήρε αμέσως τηλέφωνο τον Katzenberg να τη ξεκινήσει. Κάποια ανθρώπινα έτη μετά, αν ακόμα δεν έπιασες το καλά κρυμμένο υπονοούμενο, αυτό είναι και το μόνο που χρειάζεται να ξέρεις για την Ταινία μιας Μέλισσας (2007). Ένα κιτρινόμαυρο τίποτα πίσω από τον τίτλο, σπρωγμένο από την καλολαδωμένη μηχανή της Dreamworks. Και από τον συσυγγραφέα, συμπαραγωγό και συμπρωταγωνιστή του, που αποδεικνύει αυτό που έλεγε πάντα, ότι χωρίς τους συνεργάτες του είναι ανύπαρκτος. Έτσι το καλύτερο που μπορείς να πεις με τη σειρά σου για μια προσπάθεια που σε οποιοδήποτε βασικό στοιχείο της (σχέδιο, κίνηση, σκηνοθεσία, ερμηνείες, και ειδικά σενάριο) δεν πλησιάζει καν το μέτριο, είναι ότι καταφέρνει να συγκρατήσει κάπως τη σρέκικη σκαιότητα του studio με πιο (διαβόητα σαϊνφελντικό) παρατηρητικό χιούμορ. Κατά τα άλλα τραβάει οποιοδήποτε μελισοαστείο δε μπορούσες να σκεφτείς και όποια αίσθηση λογικής δεν έχεις, μέχρι να γίνει, πολύ σοβαρά, η καλύτερη διαφήμιση της κυβερνητικής ευφυίας στη λύση του ασφαλιστικού. "Are you going to work us to death?". "We certainly hope so!".

Ένας τραπεζίτης χάνει μια περιουσία σε ένα άλογο, ο μπράβος που τον κυνηγάει βλέπει το μέλλον, η τραγουδίστρια που ερωτεύεται έχει σπάνιο αίμα, κι ο γιατρός που το χρειάζεται, μάλλον την ξέρει από παλιά.Κι η ζωή τους κύκλους κάνει, σ' ένα αφόρητης δηθενιάς κι υστερικής φωτοσκίασης σπονδυλωτό δράμα για τη ζωή, το σύμπαν, και όλα αυτά, όπου τέσσερις ιστορίες περιπλέκονται με την χαρακτηριστική, αναμενόμενα προβλέψιμη απιθανότητα του είδους, για να φτιάξουν με το ζόρι, την χρυσή πλεξούδα της ζωής που όλα τα περιέχει, απ' τον πόνο και την εξαθλίωση, μέχρι… τον πόνο και την εξαθλίωση, και μια αχτίδα ελπίδας που τρεμοσβήνει επίμονα, αλλά όλο αναμμένη μένει, απελπιστικά. Αν κι ο εμπνευστής του λέει ότι το εμπνεύστηκε από αρχαίο κινέζικο ρητό που σπάει τη ζωή σε τέσσερα βασικά συναισθήματα (ευτυχία, ηδονή, θλίψη, αγάπη), αυτό που στην πραγματικότητα τους ενώνει -–σε έξι, ή λιγότερα βήματα--, είναι ο Kevin Bacon παντεπόπτης παντοκράτορας μαφιόζος Andy Garcia, που επιπλέει πάνω απ' τις ζωές (και τους θανάτους) όλων τους απειλητικά, σαν το μαύρο σύννεφο του χαμού που όλοι κουβαλάμε μαζί μας, και θα ήταν η μόνη διέξοδος της ταινίας στο δυνατό φως, αν είχε το θάρρος να μην καταφύγει σε εκκωφαντικά παιδαριώδες φινάλε, για να σώσει αδικαιολόγητα την ελπίδα του νέου ξεκινήματος.

Ζημιάρικη καταιγίδα που χτυπά κωμόπολη του Μέιν ακολουθείται από ομιχλώδες νέφος, το οποίο κρύβει μέσα του "πρόβλημα κάποιου μεγέθους"...Η τρίτη μεταφορά βιβλίου του Stephen King από τον Frank Darabont αποδεικνύει στο περίπου το ρητό "κάθε πέρσι και καλύτερα", εδώ, δε, φλερτάροντας όχι με το είδος της ταινίας καταστροφής αλλά με τον όλεθρο τον ίδιο. Καθολικώς υπεύθυνος για την ήττα, ο Darabont υπογράφει και τη σεναριακή διασκευή, γεμίζοντας ένα σούπερ μάρκετ με κακέκτυπα κλισεδιάρικων χαρακτήρων που εξυπηρετούν δύο "μέτωπα": εκείνο του τολμηρού ορθολογιστή ο οποίος παίρνει ρίσκα και δε θέλει να κάθεται με σταυρωμένα τα χέρια μπροστά στην - όποια - απειλή (μάλλον ελάχιστος στο ρόλο ο Thomas Jane) κι εκείνο της θεούσας που προσεύχεται για τα χειρότερα έτσι ώστε να φανατίσει το φοβισμένο "ποίμνιο" και να απαιτήσει έως και ανθρωποθυσία για να κατευνάσει την οργή του Θεού (η Marcia Gay Harden παραμελημένη, σ’ ένα φεστιβάλ μούτας αλαφροΐσκιωτου). Όσο η διαχωριστική γραμμή ανάμεσά τους μεγαλώνει, τόσο περισσότερο βρίσκεται στην κόψη του ξυραφιού κι ολόκληρο το φιλμ, που από απλό b-movie τεράτων εξελίσσεται σε θρησκευτική παραβολή ακραίας αφέλειας και επικινδυνότητας.

Στα 127 λεπτά της Ομίχλης (2007) (τα οποία δεν περνάνε και τόσο εύκολα...), επιπλέον, ο Darabont στέκει άπιστος ακόμη και μπροστά στις δυνατότητές του να χειριστεί το σασπένς, αποκαλύπτοντας στο πρώτο κιόλας ημίωρο δείγματα των πλασμάτων που έρχονται σε διάφορες φυλές και διαστάσεις, από κακές απομιμήσεις του άλιεν ή ακαταλόγιστα πλοκάμια... του τρόμου, μέχρι και κατσαριδοειδή με φτερά ή χωρίς, τα οποία μπορεί να σχετίζονται με γειτονική στρατιωτική βάση ή μια "πόρτα" που άνοιξε από κάποιο παράλληλο σύμπαν ή... της Παναγιάς τα μάτια. Δίπλα σε όλο αυτό το γκροτέσκο τσίρκο, οι ανθρώπινοι χαρακτήρες σχολιάζονται ως ακόμη χειρότερα τέρατα, ανάλογα με την πλευρά που θα σας δελεάσει περισσότερο προς την ταύτιση. Και, επιτρέψτε μου, αλλά το χιούμορ και την κριτική προς την πλευρά των θρησκόληπτων δεν τα μάσησα, αντιθέτως, ενοχλήθηκα αφόρητα από τα διαρκώς κλιμακούμενα κύματα συντηρητισμού και προπαγάνδας υπέρ... Πίστεως, για να μην σας αποκαλύψω και την ανατριχίλα του twist που αποτελειώνει το φινάλε (τύφλα να 'χουν τα ζομπο-πρότυπα του Romero!). Πατρίς, θρησκεία, Stephen King; Δώσε μου το περίστροφο ΤΩΡΑ!

Γαλλάκι επαρχίας του 1860 ερωτεύεται δασκάλα, την παντρεύεται, ταξιδεύει στην Ασία να φέρει μετάξι κι ερωτεύεται Ασιατοπούλα.Και πριν χαρείς που επιτέλους κάποιος βρέθηκε να φτύσει την Keira Knigthley, ρίξε στον εαυτό σου μια μούτζα που σε άφησε να πιστεύεις ότι τα πράγματα είναι τόσο απλά. Tα 116 ατέλειωτα λεπτά της ταινίας που διαστέλλονται σε διάρκεια ενός χειμώνα και μιας μέρας, δεν είναι αρκετά για το εν λόγω Γαλλάκι να αποφασίσει ποια απ' τις δυο θέλει, κι έτσι περνά τις μέρες και τους μήνες μας του ταξιδεύοντας απ' την Ευρώπη στην Ανατολή και πάλι πίσω και πάλι μπρος, με το επαναλαμβανόμενο μοτίβο μιας δολοφονικής πιανόλας να γεμίζει τα κενά των ελάχιστων κι ελάχιστα βοηθητικών για την δημιουργία ψευδαίσθησης πλοκής διαλόγων, σ' αυτή την φιλμική μαύρη τρύπα που στηρίζεται όλη επάνω στο βλέμμα μαστουρωμένου λαγού του Pitt, και κάθε τόσο εμφανίζει λίγο Keira και λίγο Molina, λες και τους βρίσκαν πρόχειρους στα διαλείμματα γυρισμάτων καμιάς κανονικής ταινίας εκεί παραδίπλα. Φυλάξου: ή στα ναρκωτικά θα σε ρίξει, ή στην κατατονία, αν κάνεις το λάθος να την πάρεις στα σοβαρά ως οτιδήποτε άλλο παρά ευκαιρία εξάσκησης των κανιβαλιστικών σου ενστίκτων.

Με πιο συμβατική στρατηγική προώθησης απ' όταν έκανε τις πρώτες του εμφανίσεις πριν δυόμιση μήνες με viral απόπειρες κενών μαύρων καρτών και την ατάκα AnywhereIsPossible(.com), με νέα ημερομηνία εξόδου για να προλάβει το The Spiderwick Chronicles(2008) και το Vantage Point (2008), με σχετικό video game να ετοιμάζεται, με καινούρια αφίσα και με ένα πιο ήσυχο και γενικού appeal trailer, επέστρεψε το Jumper (2008) του Doug Liman, που σε πρώτη ματιά μοιάζει με υποσχόμενη συγκρατημένων φιλοδοξιών εφηβική περιπετειούλα, αλλά μην το αφήσεις να σε ξεγελάσει, γιατί κρύβει από πίσω του επεκτατικές βλέψεις τριλογίας. Κι αυτό.

Η ιστορία που ξεσήκωσε ο David S. Goyer απ' το ομότιτλο μυθιστόρημα του Steven Gould, μιλάει για χαρισματικούς ανθρώπους που λόγω γενετικής τροποποίησης μπορούν να τηλεμεταφέρονται, και μη χαρισματικούς ανθρώπους που λόγω γενετικής μη τροποποίησης, τους κυνηγούν να τους κόψουν τα αρχίδια αδρανοποιήσουν παύλα θέσουν υπό έλεγχο (και όχι να τους βάλουν να κλέβουν τράπεζες, όπως μπορεί να διάβασες, ή να λύσουν το κυκλοφοριακό της Αθήνας, όπως μπορεί να ήλπιζες). Και εκτός από περισσότερο (αδιάφορο;) backstory του κεντρικού απ' τους τηλεμεταφερόμενους, που παίζει ο (ex Sith και όχι ex trekkie, όπως επίσης μπορεί να διάβασες) Hayden Christensen, το νέο trailer έχει αλλάξει το τζενέρικ σαπουνοπεριάρικο voice over με το τζενέρικ Samuel Jackson-ιάρικο, έχει χαλαρώσει την ένταση της δράσης (και το concept του πολέμου), κι έχει αυξήσει τις αγκαλίτσες με την Rachel Bilson, προφανώς προσπαθώντας να ταιριάξει περισσότερο με την νέα, αγιοβαλεντίνικη έξοδό του στην Αμερική, αντί να ποντάρει σε counter-programming και να ρίξει βάρος στους single white teenagers που θα ψάχνουν πού να πάνε να βρυχηθούν και να τραβήξουν τις τρίχες τους. Μαλακία που δεν ρωτάει και πόσο ψηλά μπορείς να πηδήξεις για την αγάπη.

Από τις πρώτες ματιές στις καλοκαιρινές μπλοκμπαστεριές που παραδοσιακά σκάνε μύτη τα Χριστούγεννα, δε θα μπορούσε να λείψει και το "most important movie ever shot in NYC" όπως (ειρωνικά φαντάζεσαι) το αποκαλούν ο Gawker και οι υπόλοιποι από τον Σεπτέμβρη που ξεκίνησαν τα γυρίσματα. Γυρίσματα που κάλυψαν τα κουτσομπολίστικα με παροξυσμό μεγαλύτερο από αυτόν των fan sites για τα αντίστοιχα συγκεκριμένου σκοτεινού ιππότη χωρίς θηλές πλέον στη στολή, γι' αυτό μην απορείς καθόλου που περισσότερος κόσμος ξέρει ότι το Sex and the City (2008) θα βγει στις αίθουσες τέλη Μαΐου απ' όσους περιμένουν τον Dark Knight (2008) τον Ιούλιο. Κατάσταση που αναμένεται να ανατραπεί τους επόμενους μήνες, ξεκινώντας από την ερχόμενη εβδομάδα, αλλά και πάλι η λιγότερο πωρωμένη με τη σειρά που ξέρεις θα εξακολουθεί να είναι η πιτσιρίκα που ξαναβλέπει όλες τις σεζόν στο DVD στα Ισπανικά, για να μάθει και τη γλώσσα. Οπότε μπορείς άνετα να υποθέσεις ότι και την ταινία θα τη περιμένει σχεδόν με τόση ανυπομονησία όση είχε και για τους 300 (2007), έστω και λιγότερο μούσκεμα εκεί πιο χαμηλά.

Πολλά μπορείς να πεις για το τίζερ (ότι αποκαλύπτει τα τέρατα του Cloverfield (2008) π.χ.) αλλά το βασικότερο ήταν ήδη γνωστό από τα γυρίσματα. Η ταινία έχει μάλλον την πιο πολυέξοδη φωτογραφία ποτέ, με καθρέφτες να έχουν στηθεί και σε ουρανοξύστες χιλιόμετρα μακριά για να λούζουν στο φως τις καλοθρεμμένες και καλογυμνασμένες μπουτάρες των φιλενάδων της Carrie, όσο προσπαθούν να την αναδείξουν λιγότερο αλογομούρα στις πανταλόνες της. Το βίντεο προσθέτει, αχρείαστα, και τα μπούτια της Sarah Jessica Parker και.. ξανθά χρωμοφίλτρα παραπέμποντας σε Χρυσά Κορίτσια. Και η stella του Glitter άφησε την προετοιμασία του αφιερώματος στα τελειότερα ρούχα της Κάρυ, ever, για να σου ζωγραφίσει την μεγάλη εικόνα που χάνεις όσο ασχολείσαι με τέτοιες λεπτομέρειες:

Οι μόδες έρχονται και φεύγουν, το ίδιο γρήγορα με τους άντρες και τα κιλά από τις δίαιτες express. Ο αγώνας όμως να βρεις το κατάλληλο outfit και να το σετάρεις με τα σωστά αξεσουάρ, παραμένει. Ευτυχώς, που τα κορίτσια του Sex and the City θα μας δώσουν τις συμβουλές τους για τις σχέσεις και τα ρούχα, καθώς περιδιαβαίνουν στη Νέα Υόρκη, ατσαλάκωτες μέσα σε designer φορέματα. Η Carrie φοράει τις Dior γόβες της (bye bye Manolo’s), και μαζί με τη Samantha, τη Charlotte και τη Miranda κάνουν αυτό που χιλιάδες γυναίκες γνωρίζουν, λόγω DNA: παθαίνουν υστερία ψωνίζουν, ψυχαναλύονται και ονειρεύονται τον τέλειο γάμο, όσο το κοινό κρατάει την ανάσα του: τι γυρεύει η Carrie μέσα σε ένα outrageous νυφικό της Vivienne Westwood; Το μόνο σίγουρο είναι πως οι υπερμεγέθεις μπουτονιέρες και τα τρουκς είναι ξανά στη μόδα!

Μετά από το σχετικό ορντέρβ σκηνών στο τηλεοπτικό Entertainment Tonight και φωτογραφιών στο USA Today χθες, ξεχύθηκε σήμερα στο δίκτυο μέσω του Moviefone, το trailer της πολυαναμενόμενης μεταφοράς του Speed Racer απ' το hall of fame των anime, στο κινηματογραφικό όραμα των Wachowski. Που μοιάζει περισσότερο με χρωματιστό όραμα LSD παραισθήσεων, και ως τέτοιο έχει χαιρετίζεται. Τουλάχιστον, αν όχι το ίδιο το δείγμα της, τότε σίγουρα η απόφασή του πρωτοποριακού αδερφάτου, για τη μεταφορά της ιστορίας πιτσιρικά που φτιάχνει υπεραμάξι με γκατζετιές για να λάβει μέρος σε υπεραγώνα, να δημιουργήσουν το υβριδικό είδος του live action anime. Αυτό απ' τους καλοπροαίρετους βέβαια, που δεν θέλουν να το αποκαλέσουν απλά και κατευθείαν, totally gay.

Κι αν περίμενες να δεις το επόμενο βήμα των απανωτών εικαστικών οργασμών που ήταν τα Sin City (2005) και 300 (2007), μπορείς σιγά-σιγά να ετοιμάζεσαι για κάτι το αναμφίβολα μοναδικό, και κατά πώς φαίνεται, μοναδικά αδιάφορο. Eκτός κι αν είχες ανατριχίλες νοσταλγίας όταν είδες τον Speed να φοράει τη μπότα του, οπότε υποθέτω μπορείς να περιμένεις ένα κάποιο ξεροχύσιμο. Κυρίως βέβαια απ' τα κολπάκια που θα κάνει το υπεραμάξι Mach και θα σου θυμίσει τα παιδικά σου χρόνια, κι όχι απ' το story που πιθανότατα θα σε αντιμετωπίσει σαν να τα διανύεις ακόμα.

Η εξαδέλφη της θέλει να της φάει το στέμμα, οι Ισπανοί της ετοιμάζουν ιερό πόλεμο και η Βασίλισσα Ελισάβετ θυμάται πως είναι και γυναίκα. Παρθένος. Παρακαλώ!Ναι, ακόμη και μια ιστορική ταινία εποχής μπορεί να έχει το... sequel της, με τον σκηνοθέτη Shekhar Kapur και την πρωταγωνίστρια Cate Blanchett να επιστρέφουν από το 1998 για να μας "διδάξουν" (στο περίπου) πως εξελίχθηκε ο βίος της Ελισάβετ της Πρώτης κατά την αποκαλούμενη "χρυσή περίοδό" της. Το αποτέλεσμα μπορεί να διολισθαίνει ελαφρώς οπισθοδρομικά σε σχέση με το προηγούμενο φιλμ, όμως, το glamour ουδείς εμίσησε, τη σαπουνόπερα επίσης!

Το σενάριο των Nicholson και Hirst εστιάζει στο ρομάντζο με τον τυχοδιώκτη Sir Walter Raleigh (ο Clive Owen σαν macho punk μετενσάρκωση του Douglas Fairbanks Jr.) και έχει γυαλίσει αιχμηρά και απολαυστικά τους διαλόγους του με την... ξαναμμένη Βασίλισσα, δημιουργώντας ένα εμπόλεμο ντουέτο που, σαφώς, σε κερδίζει στο πανί, ακόμη κι αν αισθανθείς πως η Blanchett μανιερίζει στο όρια μιας Katharine Hepburn που από λεπτό προς λεπτό πρόκειται να πετάξει στέμμα και γκαρνταρόμπα για να παίξει σε screwball σύγκρουση των δύο φύλων! Μοιραία, όλα τα υπόλοιπα στοιχεία της πλοκής περιορίζονται σε ρόλους background, που ξεπετάγονται στην επιφάνεια μονάχα όποτε ο σκηνοθέτης έχει θυμηθεί να προσθέσει και ολίγη από δολοπλοκία ή "επικό" θέαμα στο φιλμ.

Όλως περιέργως, προτού ωριμάσει οποιαδήποτε αμφιβολία ή αντίρρηση σας γύρω από το φιλμ, εκείνο έχει φτάσει στα credits τέλους και σας αποχαιρετά με μια διάθεση ευχαρίστησης, κάτι σαν στάχτη στα μάτια κοινώς, επίτευγμα που θα χρέωνα κυρίως στα κοστούμια της δώστε - μου - το - Όσκαρ - και - μην - το - κουράζουμε Alexandra Byrne, στην αλά φωτοστέφανο διεύθυνση φωτογραφίας του Remi Adefarasin και, προφανώς, στο καστ το οποίο φροντίζει διαρκώς να απορροφά στοιχεία από την κινηματογραφική μαγεία του περίγυρου. Κι ας λέει το ρητό πως... "ότι λάμπει δεν είναι χρυσός".

Νεαρός skater σκοτώνει νυχτοφύλακα εξ αμελείας. Δε λέει το παραμικρό σε κανέναν, ούτε και αποδέχεται την ενοχή του όταν η αστυνομία βρίσκει τα ίχνη του.Υπάρχει ένα τραγούδι των The The, του οποίου ο τίτλος και μόνο εμπεριέχει ότι μου μετέδωσε αυτό το φιλμ σε σχέση με το δημιουργό του. Λέγεται Jealous of Youth. Εδώ θα μπορούσε να τελειώνει η κριτική του Paranoid Park. Αλλά σηκώνει περαιτέρω συζήτηση το εγχείρημα, που συγγενεύει θεματικά και αισθητικά με το αριστουργηματικό του Elephant (2003). Σαν σταθερή αξία, ο Gus Van Sant δείχνει και πάλι την ανοχή του απέναντι στο ανεγκέφαλο teen angst της εποχής, θαυμάζοντας από μια σκοπιά αυτά τα είδωλα μηδενισμού της νιότης που φθονεί, προσδίδοντάς τους διαστάσεις λατρευτικές μέσω του φακού του Christopher Doyle, αλλά και με ένα contrast λυρισμού που χτυπάει κόκκινο ως αξιοπερίεργο και μόνο στις σεκάνς όπου κάποιες κλασικές φελινικές μελωδίες του Nino Rota συντροφεύουν τον ήρωα. Από δίπλα, σα να θέλει να καταραστεί ολόκληρο το είδος των slackers που σιγοτρώνε οτιδήποτε θετικό από την αμερικανική κοινωνία, λες και έχουν βαλθεί να την ξεκάνουν με την απάθειά τους και μόνο, ο Van Sant σνομπάρει τους νεαρούς ήρωές του και δεν προσφέρει καμία διέξοδο ή ένα ψήγμα λυτρωτικής δύναμης να λάμψει πάνω από το προσκεφάλι τους, αφήνοντας το συναίσθημα του θεατή να αιωρείται στην αμηχανία του.

Σαν μια ωδή στη μη επικοινωνία μιας ολόκληρης γενιάς με τον κόσμο ο οποίος... την έφερε στον κόσμο, το Paranoid Park ναρκισσεύεται με την εικόνα του ακριβώς όπως ένας σημερινός πιτσιρικάς θα ξεφύλλιζε ένα trendy ανάγνωσμα σε αναζήτηση ιδανικών ή έστω αισθητικών προτύπων ταύτισης, αλλά καταλήγει να μοιάζει... συνεργός στο έγκλημα. Σουρεάλ; Σχεδόν όπως η ζωή.

Μια Χιονάτη δίχως νάνους, με δεκανίκια από Σταχτοπούτα, σε τράκο μετωπικό με νεοϋρκέζικο real world αναζητά το φιλί το... ιπποτικό.Θα μπορούσε να ήταν το απόλυτο ντισνεϊκό trip και μαζί ένα ξεκαρδιστικό ξεχαρβάλωμα του συνόλου της animated παράδοσης του στούντιο στον κόσμο του παραμυθιού. Αλλά, μάλλον, κάποιος πέρασε το σενάριο από το λογιστήριο (και το Rating Board)... Από το γλυκερό σύμπαν των κινουμένων σχεδίων στην "κόλαση" της Times Square, η πριγκίπισσα Giselle ψάχνει τον άγνωστο αγαπημένο της, τον άντρα που το ριζικό της ορίζει να τη φιλήσει όπως κανένας άλλος και, εντός ολίγων λεπτών, ο αυτόματος πιλότος έχει αντικαταστήσει το όραμα με ένα κοριτσίστικο καρμπόν στερεοτύπων, από τα οποία επιζεί μονάχα η πρωταγωνίστρια Amy Adams, ειδικά στις πιο "ξανθές" στιγμές της (που είσαι Νίτσα Μαρούδα να τους πάρεις το στέμμα, τον Χυτήρογλου και το κουρτινόξυλο μαζί...). Πέρα από το target group των νεανίδων μαθητριών, θα σκάσουν το χειλάκι και μερικές μεγαλοκοπέλες ή κάτι άλλες "πριγκίπισσες" λιγότερο άτριχες από το κανονικό και... that’s all! Στα θετικά, τα απολύτως camp μουσικά μέρη, η σεκάνς του συγυρίσματος στο διαμέρισμα του μεγαλοδικηγόρου (με τη βοήθεια κατσαριδών, ποντικών και περιστεριών!) και, αν υπήρχε Θεός, η αναξιοποίητη Susan Sarandon στο ρόλο της κακιάς μάγισσας που δε θέλει να γίνει η κακιά πεθερά ο κόσμος να χαλάσει. Κρίμα και πάλι κρίμα, να χαθεί τέτοια ευκαιρία...

"Η ιστορία παρακολουθεί τις παράλληλες, συχνά συμπλεκόμενες ιστορίες και τις κοινές τύχες μερικών πολύ διαφορετικών νέων κατά την διάρκεια ενός καλοκαιρινού εικοσιτετράωρου, από της φυλακής τα σίδερα στους κυλιόμενους διαδρόμους του Ελ. Βενιζέλος κι από τις παραλίες του Σαρωνικού ως τα βοσκοτόπια του Ψηλορείτη.""Όπως οι Σειρήνες στο Αιγαίο και η Ψυχραιμία είναι μια δραματική κωμωδία" συνεχίζει το blurb αλλά το franchise της Λούφας έχει προγραμματιστεί να συνεχιστεί την Άνοιξη και η Ψυχραιμία (2007) είναι μια δραματική (με την έννοια του αναπάντεχου και όχι μόνο) επιστροφή στις δουλειές του ποδαριού για τον Νίκο Περάκη. Κάποια καλά στοιχεία από τα πρώτα 5' των Σειρήνων, τα γυρίσματα σε αυτοκίνηση και τηλεφωνική συνδιάλεξη, και κάποια από τη συνέχεια, οι υπότιτλοι στα Κρητικά και οι φούντες από τα Ζωνιανά, επαναλαμβάνονται μέχρι να μπαφιάσεις, σε μια ιστορία που υποτίθεται ασχολείται με τα τέκνα των γνωστών αμαρτωλών γονέων κάνοντας το αιχμηρό κοινωνικό της σχόλιο στο ξώφαλτσο. Αλλά η οξεία της άκρη χρησιμεύει μόνο για να οξύνεις τα παπάκια σου όσο η αμβλεία της στη καλύτερη σε νανουρίζει και στη χειρότερη σου θυμίζει Δαλιανίδη των 80s χωρίς την καλτιά που του 'χει προσθέσει ο χρόνος. Σα το πρώτο τραγούδι από το soundtrack, το Ένα Σπασμένο Φτερό, η ταινία χάνει κατά κράτος τη μάχη της ισορροπίας σε βλαχομεϊνστριμιές που είχε κερδίσει με αντίστοιχη υπεροχή το Πάνω στη Τρέλα μου, βγάζοντας μια άγαρμπη, εκβιασμένη, άστοχη δηθενιά, ειδικά όσο πλησιάζει το ρεφρέν τέλος και πρέπει κάτι να σου αφήσει εκτός από το απόκομμα του εισιτηρίου.

Όπως αποδεικνύει πάντως το δεύτερο τραγουδάκι (αυτό με τη Τζούλια στις πισίνες) που μάλλον βιαστικά πήρε θέση επίσημου τρέιλερ στη σελίδα της Odeon, η Ψυχραιμία έχει και στιγμές που είναι όλα τα Λεφτά(αα), στα καλοζουμαρισμένα κωλαράκια της, στην εμφανή έλλειψη άγχους της κάμερας μη τύχει και αποκαλύψει καμιά τσιγκουνιά στον προϋπολογισμό, στο περήφανο συντέκνιασμα των μισών διαλόγων, και κυρίως στα νέα παιδιά που βγάζει στο πανί. Ανδρέας Κωνσταντίνου και Ευτυχία Γιακουμή, ντουραντουράν κρητίκαρος και ασφυχτικά φιλόδοξη δικηγορίνα, σοβαροί και σέξι, σε ρόλους που αβαντάρει και το σενάριο και δικαιολογημένα και η σκηνοθεσία, είναι στο ζύγι ο μόνος λόγος να πληρώσεις είσοδο (αντί για ενοικίαση) και υπόσχεση για μέλλον στον ελληνικό κινηματογράφο (αντί για πισωγύρισμα σε επαρχιωτισμό).

Πρώην ροκ σταρ στο Πακιστάν σέρνει μεταλλικό καρότσι- καφεκαντίνα στη Νέα Υόρκη.Γραμμένο και σκηνοθετημένο από τον Ιρανο-Αμερικανό Ramin Bahrani, που διδάσκει σεναριογραφία στο Hunter College έχοντας κάνει το στρατιωτικομάστερ του στη πατρίδα του, το Man Push Cart είναι εγχειριδιακό παράδειγμα του τι μαθαίνουν οι φιλόδοξοι δημιουργοί στη χώρα όπου ζει, και αγαπούν οι κριτικοί όπου υπερισχύει η δύναμη της αδράνειας. Μεταμοντέρνος νεορεαλισμός --πράγμα που σε.. ελεύθερη απόδοση σημαίνει λούμπεν χαρακτήρες, μη σενάριο, μη σκηνοθεσία και μη υποκρισία (κάποιες σκηνές εμφανώς γυρίστηκαν με κρυφή κάμερα)--, έμπνευση από τον μύθο του Σίσυφου όπως τον είδε ο Camus και διαλαλεί παντού ο Bahrani --πράγμα που σημαίνει ότι το ανηφορικό σμπρώξιμο, που ξοδεύει όλη του την ενέργεια σε απόκτηση καλύτερης θέσης για περισσότερο (σμπρώξιμο), καταλήγει ξανά στην αρχή--, και ερασιτεχνικός επαγγελματισμός --πράγμα που σημαίνει συγκινητική προσπάθεια του ερασιτέχνη πρωταγωνιστή να καλύψει το ερασιτεχνικό του σεναρίου με την απελπισία στο βλέμμα του και την εμπειρία του σε πραγματικά καρότσια, του ερασιτέχνη σκηνοθέτη να καλύψει το ερασιτεχνικό των ερμηνειών εκβιάζοντας την οικειότητά σου με κοντινά πλάνα, και του ερασιτέχνη κινηματογραφιστή να καλύψει το ερασιτεχνικό της σκηνοθεσίας ψάχνοντας τυχαίες συνθέσεις στις λεωφόρους και φως στα άγρια ξημερώματα--.

Παρότι θα το 'λεγες υπόδειγμα για πάρα πολλούς φιλόδοξους, το αποτέλεσμα είναι τόσο μακριά από πρωτοπορία όσο και η ακαδημαϊκή βιβλιογραφία (τα open-ended σενάρια ήταν μόδα πριν καμιά πεντοδεκαετία για παράδειγμα) και τόσο μακριά από ρεαλισμό όσο καθηγητής στο Upper East Manhattan από Πακιστανούς μετανάστες (ή το Delivery (2004) από την Ομόνοια).

Με διαφορά την πιο πετυχημένη οσκαρική καμπάνια τρέχει φέτος ακόμα μια παραγωγή του εξυπνότερου ανθρώπου στο Χόλιγουντ. Οσκαρική της πλάκας δηλαδή που ενισχύεται από χτες με Cox Tour σε όλη την Αμερική, και κρυφοφανερά πρόστυχα σλογκανάκια σα το "America loves Cox", για να προωθήσει το spoof των μουσικών βιογραφιών στιλ Walk the Line (2006) και Ray (2005) που εμπνεύστηκε ο Judd Apatow και υλοποίησε με τον Jake Kasdan.

Η περιορισμένη μουσική γύρα του (John C. Reilly σαν) Dewey Cox και των Hard Walkers εξάντλησε τα εισιτήριά της με το που αναγγέλθηκε φυσικά, έχοντας αντιμετωπιστεί από τα media περίπου σαν αυτή των Zeppelin. Και με ανάλογου μεγέθους αστεροφωτισμό, έστω και από την σε μορφή cameo υπερσυγκέντρωση θρυλικών συναδέλφων του Cox, ως δείκτες της θέσης του μεγαλύτερου θρύλου της αμερικάνικης μουσικής ανάμεσα σε ονόματα όπως Elvis Presley, Beatles και Buddy Holly. Κι αν η (αλά Epic Movie (2007), ας πούμε) αγωνία του trailer να σου υποδείξει τις ταινίες που θα κανιβαλίσει, μαγκώνει τον ενθουσιασμό σου, πιάσου απ' το κρυπτικό "Υ.Γ. Το Walk Hard ΓΑΜΕΙ" του cinemad και εκφράσου ελεύθερα.

Χριστουγεννιάτικο σέξι ντέρμπι κορυφής παίζει στα ελληνικά περίπτερα που χάρη στην μίνι(?) άνοιξη της ελληνικής κινηματογραφικής παραγωγής αποκτάνε και τις ανάλογες ημιολόγυμνες εμφανίσεις προσοντούχων δευτεροπρωταγωνιστριών το καταχείμωνο. Από τη μια η Τζούλια Αλεξανδράτου με αφορμή το πέρασμά της, με.. λυγμούς και αναστεναγμούς, προς το τέλος της υποσχόμενα άνισης Ψυχραιμίας (2007) του Νίκου Περάκη (και.. ερμμμ.. "πρώτη υποψήφια για το ρόλο της Ναυσικάς στην υπερπαραγωγή του Χόλυγουντ Οδύσσεια"), αφήνει τις σχετικές υποσχέσεις και στο εξώφυλλο του Playboy. Και από την άλλη η been there, done that (όσο αφορά το περιοδικό με τα κουνελάκια) Μαρία Κορινθίου, απαντάει διπλά, με ντουέτο με τη Ναταλία Λιονάκη στο Status και με "μια από τις καλύτερες φωτογραφίσεις στην καριέρα της", σύμφωνα με το fan club της που κάτι περισσότερο θα ξέρει και τα μάτια σου που βλέπουν ακόμα καλύτερα, στο (πιο σοφιστικέ σέξι πια, σύμφωνα με την παγκόσμια τάση) Nitro.

Διπλή είναι και η κινηματογραφική προοπτική της φιλόδοξης πρωταγωνίστριας που τα πετάει πιο εύκολα απ' όλες και λατρεύεται ανάλογα από τις Μάζες. Το Deep End (2008) όπου συμπρωταγωνιστεί με τη Ναταλία και τον φημολογούμενο αμόρο της Αλέκο Συσσοβίτη ανοίγει στις 15 Ιανουαρίου, ενώ τον Μάη θα έχει την ευκαιρία να δοκιμάσει και άλλους "γεροδεμένους, αρρενωπούς, μεσογειακούς άντρες", σαν τον verbal Κώστα Φραγκολιά και τον Δημήτρη Βλάχο, στη Λούφα και Παραλλαγή:Ι4 (2008). Κατά τα άλλα, όπως ξεκινάει τις εξομολογήσεις της στο σχετικό θέμα του Yupi.gr (που μας παραχώρησε και τις φωτογραφίες), η Μαρία που είχε βγάλει βύζα για την Αμερική και πιτσιρικότερη, μεγαλύτερο μεσογειακό στόχο έχει να.. ξαναδιασχίσει τον Ατλαντικό.

Στην arena στο Βερολίνο, τη φυσική τους έδρα όπου επιστρέφουν κάθε δεύτερη χρονιά, απονεμήθηκαν χτες βράδυ τα πρώην Felix και νυν ανώνυμα ευρωπαϊκά βραβεία για το 2007. Και παρόλο που δε τα σάρωσε κανένα φιλμ τα καθόρισαν οι ρουμάνικες 4 Μήνες, 3 Εβδομάδες και 2 Μέρες (2007), η ισραηλινή Επίσκεψη της Μπάντας (2007), η αγγλική Βασίλισσα (2006) και το γερμανικό Άρωμα (2006), με δύο βραβεύσεις έκαστο.

Όπως καταλαβαίνεις από την απουσία συνδέσμου στους σχετικούς τίτλους, τις ταινίες που ήταν καλύτερες για την Ευρωπαϊκή Ακαδημία των χιλιάδων και ολοένα αυξανόμενων μελών, συνολικά και στη σκηνοθεσία η μια, και σε πρώτη εμφάνιση και ανδρική ερμηνεία η άλλη, όπως και την βραβευμένη με την περίεργη επωδό "επιλογή των μαζών" Άγνωστη (2006), παρόλο που έχουν ήδη παιχτεί στην Ελλάδα, σνόμπαρε ο verbal στις δημοσιογραφικές και και οι δυο μας στα φεστιβάλ. Έτσι αυτό που μπορώ να σου πω, αν δε τις έχεις πετύχει πουθενά, είναι ότι το εκτρωτικό δράμα του Cristian Mungiu είναι αξιολογότατο αλλά από αυτά που θα πήγαιναν στην κατηγορία "παραγωγές κάτω των $500 χιλιάδων" στα Indie Spirits, όπως για παράδειγμα το Shotgun Stories (2007), αν γυρίζονταν στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού, και είναι εξαιρετικά αμφίβολο αν θα βρεθεί καν στη πεντάδα των μη αγγλόφωνων επιλογών των Αμερικάνων Ακαδημαϊκών. Ενώ την Μπάντα δε την άκουσα πουθενά, κέρδισε το βραβείο σκηνοθεσίας στις Νύχτες και θετικά σχόλια από το κοινό όπου παίχτηκε, όμως εξαιρέθηκε των ξενόγλωσσων Όσκαρ επειδή χρησιμοποιεί σε ποσοστό πάνω από το επιτρεπόμενο 50% την διεθνή γλώσσα (τα Αγγλικά εννοώ, όχι καμιά νοηματική ή μουσική).

Κατά τα άλλα οι Ευρωπαίοι Ακαδημαϊκοί ακολούθησαν τις Κάνες όχι μόνο στο μεγάλο βραβείο τους αλλά και σε αυτό του σεναρίου, συνεχίζοντας την κουλαμάρα να συγχαίρουν τον Fatih Akin για μια ροή που έγραψε κυρίως, κόβοντας ράβοντας και αναδιοργανώνοντας κατά βούληση, ο μονταζιέρης του όπως δηλώνουν απροκάλυπτα και οι δυο. Ακολουθητική οποιασδήποτε κινηματογραφικής απονομής στο δυτικό ημισφαίριο ήταν και η βράβευση της Helen Mirren για την υποδειγματική προσποίηση ότι η δημόσια εικόνα της Αγγλίδας μοναρχίδας είναι ίδια και απαράλλαχτη στην ιδιωτική της ζωή. Και αν ψάχνεις να βρεις κάτι να σταματήσεις να χασμουριέσαι, σε ένα θέμα που κατ' εξαίρεση λόγω εντοπιότητας συμπεριλαμβάνουν οι Μάζες στα ενδιαφέροντα της χρονιάς, θα το βρεις στις προεόρτιες δηλώσεις του, τιμημένου για τη.. ζωή του, μεγάλου Jean-Luc Godard ότι ψιλοβούταγε ότι λεφτά έβρισκε, ακόμα και από την οικογένειά του, για να χρηματοδοτήσει τις παραγωγές του και των φίλων του.

Η εποχή των βραβείων, που ανοίγει παραδοσιακά με τα.. Κρατικά Ελληνικά, συνεχίστηκε και φέτος όλη τη βδομάδα, με τους σημαντικότερους ανεξάρτητους αγγλόφωνους θεσμούς, στις δυο αμερικάνικες ακτές και στο μεγαλύτερο ευρωπαϊκό νησί, να μπαίνουν στο χορό.

Το πρώτο (βραβείο) της χρονιάς πήγε στο I'm Not There (2007) από τα Spirit Awards που του δώσανε το Robert Altman Award για σκηνοθεσία, κάστινγκ και καστ. Η μη βιογραφία του Bob Dylan από τον Todd Haynes συγκέντρωσε και άλλες τέσσερις υποψηφιότητες για "ανεξάρτητα Όσκαρ" καλύτερης ταινίας, σκηνοθεσίας και β' ανδρικού και γυναικείου ρόλου, με μόνο την Cate Blanchett του τελευταίου να έχει ελπίδες να δει το όνομά της να συμπεριλαμβάνεται και σε άλλες λίστες στη συνέχεια. Καλύτερες προοπτικές έχουν οι έτερες μεγα-υποψήφιες, Juno (2007), The Savages (2007) και Le Scaphandre et le Papillon (2007), με την τεράστια μικρή ταινία του Julian Schnabel, χάρη και στη σύσσωμη και χαμηλών τόνων προώθησή της, να φαίνεται όλο και πιο πιθανό να κερδίσει κάτι παραπάνω από περιφερειακές υποψηφιότητες από την Ακαδημία® (ειδικά τώρα που αδειάζουν θέσεις στη πεντάδα το Charlie Wilson's War (2007) που συνέχισε τη χλιαρή υποδοχή του από τις Μάζες και στις ακαδημαϊκές προβολές, και ίσως και ο Sweeney Todd (2007) αν τον θεωρούσες ποτέ πραγματικά πιθανό υποψήφιο). Τη πεντάδα υποψηφίων για καλύτερη ταινία και σκηνοθεσία, και άρα de facto αναγνωρισμένο σαν από τις καλύτερες της χρονιάς ελλείψει άλλου, κλείνει για τα Spirits το A Mighty Heart (2007).

Τα πρώτα ουσιαστικά βραβεία της σεζόν, έστω και από ένα θεσμό που ψάχνει ακόμα να βρει κάποια ταυτότητα πέρα από την χρηματοδότηση του 65% των φετινών υποψηφίων από το πρόγραμμα "Made in NY" (όπως επισήμανε ο Michael Bloomberg που τιμήθηκε σχετικά), δόθηκαν από τα Gotham Awards. Κάνοντας σοφή χρήση των χαλαρών κανόνων τους, τα βραβεία της Ανατολικής Ακτής, όχι μόνο δεν είχαν υποψήφιους σα τον περσινό Πληροφοριοδότη (2006) αλλά τίμησαν ως φιλμ και ντοκιμαντέρ της χρονιάς τα Into the Wild (2007) και Sicko (2007) που σνόμπαρε η πιο άγρια Δύση λόγω αμφιλεγόμενου προϋπολογισμού και ανεξαρτησίας. Τα 17α Gothams ανέβασαν στη σκηνή και την indie queen της χρονιάς Ellen "Juno" Page, ενώ στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού, τα 10α BIFAs κατάφεραν, παρότι έδωσαν στο Control (2007) αριθμό ρεκόρ υποψηφιοτήτων (10) και πέντε (5) χρυσά αγαλματάκια, να το αδικήσουν τελικά δίνοντας το βραβείο ερμηνείας στον Viggo Mortensen για το Eastern Promises (2007), και όχι στον Sam Riley. Τα βρετανικά βραβεία είναι πιθανά τα τελευταία που τιμούν τις Ζωές των Άλλων (2006), μέχρι το 2010 που θα γίνουν οι αναδρομές της δεκαετίας και το τέλος του αιώνα που θα τις θυμάται σα μια από τις πιο οικουμενικά αγαπητές ταινίες του δυτικού πολιτισμού.

Το γλυκό της αδέσμευτης δημιουργίας έδεσε το μπαράζ ανακοινώσεων με τις συμμετοχές του πρώτου μεγάλου φεστιβάλ του 2008. Το Sundance που ξεκινάει στις 17 Ιανουαρίου προσπάθησε να δώσει φέτος τη μια μέρα απάντηση στις κατηγορίες για εμπορευματοποίηση ανακοινώνοντας το επίσημο διαγωνιστικό του με έμφαση στην αύξηση των φιλμ από παγκοσμίως άγνωστους σκηνοθέτες. Και την άλλη ανακοίνωσε τη γιγάντωση του τμήματος των επίσημων πρεμιερών του (σε 24 από 17), σε βάρος του "ότι δε μπήκε στα υπόλοιπα" τμήματος Spectrum, δυο χρόνια μετά την αντίστροφη αλλαγή, για να φέρει στο Park City με αντιανεμικές μπουφανάρες δεκάδες παραδοσιακές φιγούρες της ανεξάρτητης σκηνής όπως ο Tom Hanks, ο Bruce Willis και η Sarah Jessica Parker.

Σε περίπτωση που δεν το έμαθες, οι λίστες ισχυρών Χολυγουντιανών (όπως η power list του Premiere, ας πούμε), έχουν πεθάνει (οπότε το ότι ο Jim Gianopulos ήρθε στη Θεσσαλονίκη δεν είναι τελικά και τόσο μεγάλο πράμα), όπως μας ενημέρωσε χθες το Entertainment Weekly, που αποφάσισε να ανοίξει το δρόμο προς το μέλλον, προσεγγίζοντας το θέμα από μια άλλη σκοπιά: την εξυπνάδα. Παραβλέποντας το γεγονός ότι στις Μάσες το είχαμε προβλέψει πριν καμιά τριετία σχεδόν, που αρχίσαμε να σε ωθούμε να επιδείξεις τη δικιά σου (εξυπνάδα) γράφοντάς την, η Daily News την ίδια μέρα αναγνώρισε τη μπλόφα του EW, βγάζοντάς τη δική της λίστα, της ηλιθιότητας. Κι έτσι, η αμεσότητα του Μέσου, επέδειξε την ταχύτητά του στην σφαιρικότητα της κάλυψης. Παραδοσιακά έναντι Νέων media, σημειώσατε 2.

Απ' τη μια μεριά λοιπόν, ο Judd Apatow ηγείται των έξυπνων, που μπορούν να είναι έξυπνοι όχι στο δείκτη IQ (όπου τα δηλωμένα πρωτεία πρέπει να κατέχουν ακόμα η Geena Davis και η Asia Carrera), αλλά στις επαγγελματικές επιλογές τους, στη γκαρνταρόμπα τους, στη διαχείριση της φήμης και της πορτοφόλας τους, στον τρόπο που αντικατοπτρίζουν το σημερινό Hollywood και διαμορφώνουν το αυριανό, ή στα δημητριακά που επιλέγουν για το πρωινό τους. Αμέσως από κάτω του, ο Steven Spielberg κι ο James Cameron συμπληρώνουν την τριάδα, μιας λίστας όπου η Angelina Jolie (#33) είναι πιο έξυπνη απ' τον Sacha Baron Cohen (#34), που είναι πιο έξυπνος απ' τον Guillermo del Toro (#37), που είναι πιο έξυπνος απ' την Cate Blancett (#45). Λίστα που κλείνει ο Ben Affleck στο #50, όντας προφανώς πιο έξυπνος απ' όλους τους υπόλοιπους ανθρώπους του Hollywood που δεν κατάφεραν να μπουν στην πενηντάδα, όπως ο Tim Burton, o Clive Owen, ο Daniel Craig, οι Rodriguez – Tarantino, ή εκείνος ο Paul Haggis που ήταν αρκετά έξυπνος να ξεγελάσει την Ακαδημία δυο-τρεις φορές, αλλά όχι και το EW.

Στην άλλη άκρη, χωρίς πολύ συζήτηση, η Lindsay Lohan είναι η βασίλισσα της βλακείας, χάρη στις επαγγελματικές επιλογές της, στην γκαρνταρόμπα (ή την έλλειψή της), στις φυλλάδες που είναι φυσικό της περιβάλλον, στον τρόπο που αντικατοπτρίζει το σημερινό Hollywood και διαμορφώνει το αυριανό, στο είδος παραισθησιογόνου που επιλέγει για πρωινό, και το κακό της γούστο στους άντρες. Στη εξίσου αμφισβητήσιμη, κομματάκι πεπαλαιωμένη, αλλά σαφώς θελκτικότερη λίστα, που δεν περιλαμβάνει (λόγω βιασύνης;) την Paris Hilton, ή (λόγω τακτ;) τους λιστογράφους του EW, ξεχωρίζουν η Kim Kardashian (#2) γιατί έχει απίστευτα βυζιά δεν έκανε ντόρο με την sex tape της, η Jessica Simpson (#7) γιατί είναι η τέλεια ξανθιά, η Britney Spears (#14), ο Michael Jackson (#19) κι ο David Hasselhoff (#48) για ευνόητους λόγους, ενώ παραδόξως, ο Tom Cruise δεν κάνει εμφάνιση σε καμία απ' τις δύο πενηντάδες. Χμ.