Τον αγαπημένο του Joe και την πολυαγαπημένη του Μελίνα ακολούθησε για τελευταία φορά απόψε, Δευτέρα, ο μαέστρος του film noir και πιο αψήφιστα ανυπόταχτος στις μαύρες λίστες του Hollywood, Jules Dassin. Aναχώρησε από το νοσοκομείο "Υγεία" στο οποίο νοσηλεύονταν τις τελευταίες εβδομάδες.

Τον μεγάλο πολίτη του κόσμου (και όχι μόνο γεωγραφικά), που δεν έπαψε ποτέ να αισθάνεται Αμερικανός και χρίστηκε ντόπιος πρώτης γενιάς από τους Έλληνες, αποχαιρετά ο Γιώργος Ζερβόπουλος.

Δεν χρειάζεται να προσπαθήσω πολύ για να φέρω την εικόνα στο νου. Τον βλέπω σκυθρωπό, να βαδίζει με βήμα βιαστικό τους σκοτεινούς διαδρόμους του μεγάρου, όπου πριν από λίγο πέρασε το μαρτύριο της Ιεράς Εξέτασης, για να αποφύγει τα φλας των ρεπόρτερ, αλλά και τους μύδρους που συνεχίζει να εξαπολύει πάνω του από τα έδρανα ο τιμητής της pax americana. Στο μυαλό του Jules Dassin, ακόμη περιστρέφεται το "όχι" που ψέλλισε στην πρόκληση της διαβόητης Επιτροπής Αντιαμερικανικών Ενεργειών να καρφώσει συναδέλφους του σαν κομμουνιστές, προκειμένου να ξεφύγει της ευθείας βολής που του έριξε ο κουκουλοφόρος Dmytryk, μέλος κι αυτός της συντροφιάς του Kazan. Το μπαλάκι που μόλις κτύπησε και ισορροπεί πάνω στο φιλέ, μοιάζει να επιλέγει να πέσει στην μεριά του. Match point, για έναν τόσο χαρισματικό και ελπιδοφόρο κινηματογραφιστή?

Μετά από δέκα χρόνια σκληρής δουλειάς στα χολιγουντιανά πλατό, έχοντας παρουσιάσει δείγματα της αξίας του στους ασπρόμαυρους Δήμιους των Κολασμένων (1947) και στην Γυμνή Πόλη (1948), πρέπει πλέον να φύγει μακριά, να περάσει τον Ατλαντικό για να γλιτώσει από την βαριά σκιά της μαύρης λίστας. Όλα φαντάζουν δυσοίωνα, μέχρι που η μοίρα θα αποφασίσει να παίξει μαζί του ένα υπέροχο παιχνίδι. Την ώρα που το noir στην πατρίδα του πνέει τα λοίσθια σαν είδος, θα βρει στην Ευρώπη πρόσφορο έδαφος για να αναπτύξει τις ιδέες του. Η Νύχτα και η Πόλη (1950) παρόλη την αρχικά μέτρια υποδοχή της θα εξελιχθεί σε κερδισμένο στοίχημα για τον εξόριστο Jules, ενώ η συνέχεια θα είναι ακόμη θεαματικότερη. To Ριφιφί (1955) θα εξελιχθεί –-εκτός από σεμινάριο για τους καλούς λωποδύτες-– σε έναν πραγματικό θρίαμβο. Και τα καλύτερα δεν είχαν ακόμη έλθει...

Την Μελίνα την γνώρισε στα γυρίσματα του Ο Χριστός Ξανασταυρώνεται / Celui Qui Doit Mourir (1957). Με μια τόσο δυναμική γυναίκα στο πλάι του, ο Dassin θα φτάσει στο απόγειο της δημιουργικότητας του με το Ποτέ την Κυριακή (1960), το φιλμ που υψώνεται σαν γαλανόλευκη σημαία στις συνειδήσεις των Ελλήνων θεατών. Το αέρινο βάδισμα της Μερκούρη, τα χοροπηδητά του ερωτευμένου Γιάνκη, το μαντολίνο του Χατζιδάκι, ο Πειραιάς... Μαζί με την Μελίνα θα κάνει ακόμη δύο ταινίες, την πανευρωπαϊκή Φαίδρα (1962) και το διεθνές Τοπκαπί (1964), πριν φύγουν παρέα στο Παρίσι για να ταχθούν στον αντιδικτατορικό αγώνα. Μάχες δεν σταμάτησαν ποτέ να δίνουν παρέα, μέχρι που εκείνη έφυγε μακριά του, τον Μάρτη του '94. Σήμερα, ο Πυγμαλίωνας του Never On Sunday, αποχαιρετώντας σε ηλικία 97 ετών τα εγκόσμια, ξεκίνησε το μακρύ δρόμο για να βρεθεί και πάλι στην αγκαλιά της αγαπημένης του Ίλια.

Το πρωτότυπο Bangkok Dangerous (1999) καθιέρωσε με τη μία τους αδερφούς Pang σαν κάτι διαφορετικό από τη συνηθισμένη παραγωγή του Hong Kong και τις συνταγές των Shaw Brothers, έστω κι αν οι περισσότεροι τους συγκρίναν με τους 2-3 άλλους που ξέραν από την περιοχή (από την Ινδονησία μέχρι τη Μογγολία), και χρειάστηκε να πεταχτούν μέχρι την Ταϋλάνδη για να το γυρίσουν φυσικά. Το ριμέικ του φιλμ από τους ίδιους, για λογαριασμό του Nicolas Cage που αγόρασε τα σχετικά δικαιώματα και πρωταγωνιστεί φυσικά, ελπίζουν εδώ και καναδυό χρόνια να τους καθιερώσει και σαν κάτι διαφορετικό από τρομοσκηνοθέτες, ρετσινιά που κόλλησαν με την επόμενή τους προσπάθεια, το θρυλικό Μάτι (2002).

Τα (νέα) γυρίσματα γίναν Οκτώβριο του 2006, ανεπηρέαστα ακόμη και από το πραξικόπημα στη χώρα. Από τότε ο Cage φρίκαρε όλο τον κόσμο με τα μαλλιά του τις ταινίες του, οι δίδυμοι πνίγηκαν στην πρώτη τους (τρομο)απόβαση στην Αμερική με τους Messengers (2007), η υποσχόμενη (τρομο)επαναδημιουργία του Ματιού (2008) βούλιαξε στα ταμεία, και το (τρομο)ξανάφτιαγμα του Shutter (2008) --που έκλεψε στη στροφή τον τίτλο της πρώτης μεταφοράς ταϋλανδέζικης παραγωγής στην άλλη πλευρά του Ειρηνικού-- άνοιξε.. άκλαυτο τη προηγούμενη βδομάδα. Ενώ το Bangkok Dangerous (2008) πάει από αναβολή σε αναβολή (από τον Σεπτέμβρη τουλάχιστο), και η Lionsgate η οποία αγόρασε τα δικαιώματα στο Βερολίνο με υποσχέσεις για "καλοκαιρινή" έξοδο και "σημαντική" προώθηση, το βγάζει (διάβαζε το θάβει) τελικά τέλος Αυγούστου. Μάλλον δικαιολογημένα, αν σκεφτείς ότι η αρχική ιστορία περιστρέφονταν γύρω από ένα εκτελεστή ντόπιο, κουφό και αμίλητο, ενώ η καινούρια γύρω από τις τρίχες του πρωταγωνιστή που προφανώς δεν έβαλε τα λεφτά του για να μην έχει.. λόγο στη ταινία. Παρά τον εκατονταπλάσιο προϋπολογισμό, μόνο το πανίσχυρο οπτικό στιλ των αδερφών παραμένει λοιπόν, όπως βλέπεις, κομπλέ με τον μόνιμο φωτογράφο τους. Εκτός από το σενάριο (που δεν ήταν ποτέ και γρανιτένιο αλλά ούτε και λαπάς) και το μεγάλο όπλο του μοντάζ έχει σχεδόν παραδοθεί, σύμφωνα με τα credits, αλλά οι Μάζες που μια ιδιαίτερη συμπάθεια την έχουν (αν δε σου 'χει βγάλει το μάτι ακόμα) επιμένουν να ελπίζουν.

Το (τιζερο)τρέιλερ κυκλοφορεί σε όλο τον πλανήτη εδώ και μήνες, και στο δίχτυο σε μια ισπανική εκδοχή από το Φλεβάρη. Επίσημα ανέβηκε προχτές στο IGN, μάλλον βιαστικά για να μη χρησιμοποιούν όλοι το ανεπίσημο (και δεν ακούγεται η συνηθισμένα υπερεπαγγελματικά σφιγμένη φωνή του Nicolas) σε συνδυασμό με τη φρέσκια (άτριχη) αφίσα. Στις αίθουσες παίζει ήδη μεγαλύτερη έκδοσή του.

Η Odeon σας προσκαλεί στην Avant Première της κωμωδίας Αποστολή στην Μπριζ. Την Τετάρτη 2 Απριλίου στις 9 το βράδυ στo Odeon StarCity στο Νέο Κόσμο.

Νεαρή που (νομίζει ότι) είναι cyborg, καταλήγει στο τρελάδικο με αποστολή να σκοτώσει τους κυρίους με τα άσπρα που πήραν τη γιαγιά της, και γνωρίζει νεαρό που (νομίζει ότι) κλέβει ικανότητες και βουρτσίζει τα δόντια του, για να μην γίνει κουκκίδα.Αποχωρώντας απ' την αμείλικτη υπερστιλιζαρισμένη υπερβία της τριλογίας της εκδίκησής του, ο Park Chan-wook μας φέρνει σε επαφή με μια πιο τρυφερή κι ακόμα πιο παρανοϊκή, αλλά εξίσου στιλάτη πλευρά του εαυτού του, παρουσιάζοντας μια αλλόκοτη ερωτική κομεντί, γλυκιά και συγκινητική σε σημείο λιγώματος, και αρκετά αστεία για να χαχανίζεις σαν παλαβός σε όλη την εξαντλητική της διάρκεια. Διαβολεμένα προβοκατόρικοι χαρακτήρες γεμίζουν ένα τρελάδικο στημένο με ίσες ποσότητες χιούμορ κι ευαισθησίας, παίρνοντας τις θέσεις τους σ' ένα πλαίσιο σχιζοφρένειας που αγγίζει τον θεατή με τις ιδιαιτερότητές του, κάνοντάς τον να γελά μαζί και όχι εις βάρος του, καθώς στη επίκεντρο στήνεται το ρομάντζο ενός απροσδόκητου ζευγαριού, που με την γλυκύτητα και την ευγένειά του, σου δείχνει πως, σ' έναν τρελό κόσμο με αυστηρούς κανόνες και σκληρά αντίποινα σ' όσους τους αψηφήσουν για να προστατέψουν την διαφορετικότητά τους, όλοι χρειαζόμαστε κάποιον να μας κατασκευάσει κι εμφυτεύσει έναν μετατροπέα ρυζιού σε ηλεκτρική ενέργεια, και να μας κρατάει το χέρι όσο κυνηγάμε αυτό που βλέπουμε ως σκοπό της ζωής μας, έστω κι αν το κάνει επειδή ξέρει πως αν τον κατακτήσουμε θα 'ναι η καταστροφή μας.

Νεαροί εισβάλλουν με τρόπο σε εξοχικό καλοβαλμένου ζευγαριού και τους υποβάλλουν στα πάνδεινα, σε πλαίσιο παράξενων, αιματηρών παιχνιδιών.Χωρίς το κυριολεκτικό, αλλά με όλα τα μεταφορικά κλεισίματα του ματιού στο κοινό άθικτα, με ίδιο στόρι, ίδιες λήψεις, ίδια δωμάτια, ίδιο σπίτι αλλά με καλύτερα πατώματα και πιο αναγνωρίσιμους ιδιοκτήτες, το remake της ταινίας του Haneke απ'τον Haneke 10 χρόνια μετά, είναι τόσο ίδιο με το πρωτότυπο, που αξίζει να το δεις μόνο αν δεν το΄χες δει, ή αν θέλεις να το ξαναδείς. Κατασκευασμένο για να διχάσει το αμερικάνικο κοινό που οι Αμερικάνοι παραγωγοί θεώρησαν ότι ενδεχομένως θα ενδιαφέρεται για τον στιβαρό Αυστριακό μετά από μια αναπάντεχη καλή ανταπόκριση που φάνηκε να έχει το Caché (2005) του, το νέο Funny Games είναι σαν δημιούργημα το ίδιο δυνατό όσο ήταν και τότε, αλλά είναι έτσι για το κοινό που το είχε δει και τότε και σήμερα κρατάει τα αγνά του μάτια αγνά από την έξαρση της κουλτούρας της βίας και την κορύφωση στο torture porn, σηκώνοντας αγνά το φρύδι σ' αυτά που θέλει ο Haneke να καυτηριάσει. Όσοι τα καταναλώνουν με βουλιμία απ' την άλλη, πιθανότατα θα βρουν αυτά τα παιχνίδια εκτός από παράξενα, και ξενέρωτα όσο οι soft τσόντες του παλιού (καλού) ALTER, και η μικρότερη μερίδα που θα πάει διαβασμένη και στο είδος και στο επιδιωκόμενο του Haneke, θα μείνει να χαζεύει το πιο χειροπιαστό δείγμα της παθιασμένης ανάγκης των αναγνωρισμένων Ευρωπαίων να φτάσουν στην άλλη μεριά του Ατλαντικού, για να ανοίξουν τα μάτια των Αμερικάνων, χωρίς όμως να έχουν καμιά όρεξη να παίξουν άλλο παιχνίδι απ' αυτό που έχουν μάθει στην πατρίδα τους.

Η δολοφονία του Αμερικάνου προέδρου στη Σαλαμάνκα της Ισπανίας, πριν εκφωνήσει το λόγο του στη παγκόσμια σύσκεψη για την τρομοκρατία, παρουσιάζεται από 7-8, όλο και πιο ευρείες, γωνίες.Το Σημείο Υπεροχής (2008) σφραγίζεται από το όνομα του παραγωγού του και το Ρασομόν (1950) εναντίον 24 pitch που προφανώς αγόρασε. Με καριέρα που ουσιαστικά ξεκίνησε από τα Ξέρω τι Έκανες Πέρσι το Καλοκαίρι και μπροστά μπροστά στη τροπαιοθήκη της αραδιάζει Μαχητές των Δρόμων και xXx, ο Neal Moritz είδε το φιλμ σα την ευκαιρία του να περάσει στην A-list του χώρου αν κρίνεις από τη σειρά ονομάτων (Tom Hanks, Tom Cruise, Will Smith, Jodie Foster και.. βάλε) που ήθελε να έχει πρωταγωνιστές. Αλλά κατέληξε να το βγάλει Φλεβάρη στις αμερικάνικες αίθουσες, με πρώτο όνομα στη μαρκίζα τον Dennis Quaid να βγάζει στο πανί τη πιο σοβαρή περίπτωση δυσκοιλιότητας από τότε που ο Δίας "γέννησε" την Αθηνά. Το σενάριο του πρωτάρη Barry Levy πάντως, ευτυχέστατα (σχεδόν) απολίτικο και (σχεδόν) απαξιωτικό κάθε.. κουραστικής λεπτομέρειας, χρησιμοποιεί έξυπνα τη γενικά σκοτωμένη σύμβαση να ξέρουν οι ήρωες περισσότερα από σένα και παιχνιδίζει με πολλές άλλες χωρίς να περνάει στο γελοίο (τύπου προέδρου υπερήρωα). Και η σκηνοθεσία του τηλεοπτικού Βρετανού Pete Travis ρίχνει σκόνη ακόμα και στον (ψιλογνωστό του) Paul Greengrass, με ρυθμό που δεν αφήνει και πολύ οξυγόνο στον εγκέφαλό σου για να βρει μπαλαφάρες και αδυναμίες σε προθέσεις και εκτέλεση, και άνεση εκπληκτική που δε σε αφήνει απερίσπαστο να τα ξύνεις ούτε στο μεγάλο αυτοκινητοκυνηγητό του τέλους. Εύσημα όμως υποχρεωτικά, αν το καλοσκεφτείς, για κάθε νέα προσπάθεια που φιλοδοξεί να βάλει το χέρι της στη τσέπη σου, και το ότι άλλες έχουν το θράσος να νομίζουν ότι γεννήθηκες χτες δε μπορείς να το μετρήσεις υπέρ της.

Επεισοδιακή διάλεξη για τον έρωτα (με τη ρομαντική και τη σεξουαλική του έννοια) και το ρόλο που (θα έπρεπε να) παίζει στη ζωή.Φαφλατάδικο, ξεκαρδιστικό, κουραστικό, μπριόζικο, ξαναζεσταμένο, επίκαιρο, ξεχαρβαλωμένο, ζουμερό, όλα αυτά μαζί και πάνω απ' όλα χαβαλεδιάρικο, το (αντι)κινηματογραφικό δοκίμιο του Νίκου Αλευρά για τον έρωτα σε παίρνει και σε σηκώνει και σε πάει απ' τους αρχαίους Έλληνες στους σύγχρονους Γάλλους, κι απ' τις διακοπές του στη Μάνη στη χθεσινοβραδινή του ονείρωξη, προσφέροντας ένα πλούσιο (έως παραπλούσιο) ελαφρώς σαλεμένο αλλά εν γένει καλοδεμένο παρεΐστικο κλίμα, που σε κανονικές συνθήκες δεν θα περίμενες να έβλεπες πουθενά αλλού παρά στην ιδιωτική αίθουσα της παρέας του Αλευρά, αλλά στα πλαίσια του μεγάλου back to back αδειάσματος που έχει οργανώσει το ΕΚΚ γι' αυτές τις ήσυχες βδομάδες της άνοιξης, το βλέπεις σε "κανονική" διανομή, κι αν βρεθείς και στην αίθουσα που το παίζει, μπορείς να νιώσεις σίγουρος ότι θα σε πάρει στην παρέα του και θα σε ταξιδέψει. Αλλά μη περιμένεις κινηματογραφική εμπειρία ακριβώς, ή τουλάχιστον όχι πιο κινηματογραφική απ' το να χαζεύεις εμπνευσμένη λογοδιάρροια ευρυμαθούς φίλου και να χαχανίζεις αδιακρίτως.

Πενηντάρης μένει ξαφνικά χωρίς δουλειά κι η ζωή του γίνεται σουρεάλ.Φτηνή σε σύλληψη κι εκτέλεση, η ψευδοντανταϊστική παπαρολογία του Βαφέα, δίνει την εντύπωση ότι γυρίστηκε από ξεμωραμένο δημιουργό που πεθύμισε να δει κάνα γυμνό γκομενάκι, και ξεγυμνώνει ένα μάτσο από δαύτα, βάζοντας το άλτερ έγκο πρωταγωνιστή του να περιφέρεται σε μια απόπειρα κωμωδίας του παραλόγου, που όμως στερείται του λεπτού παράλογου νήματος λογικής, που θα κρατούσε λογική την απόπειρά σου να το παρακολουθήσεις. Δίχως νόημα πέρα απ' το να περάσει την ώρα του ο δημιουργός δημιουργώντας τες, οι Γυναικείες Συνωμοσίες θα μπορούσαν να ιδωθούν σαν ένα μετα-σχόλιο στην ευθραυστότητα της καθημερινότητας και τον βασανιστικό κυκεώνα που συνεπάγεται η ξαφνική της διατάραξη, αν είχε ασχοληθεί κανείς αρκετά για να τις κάνει να βλέπονται και όταν δεν δείχνουν απλώς σάρκα.

Οι 300. Αλλά 13. Και ξεφωνημένοι. Δεκατρείς κουνιστοί που κάνουν τους Σπαρτιάτες στις Θερμοπύλες. Και τα λοιπά.Η ελληνική διανομή του Meet the Spartans (2008) γίνεται προφανώς για το κοινό που επιτέθηκε πέρσι με πάθος στους Τρακόσιους, περιμένει πότε θα βγει η φτερού για να ψοφήσει στο γέλιο στις ελληνικές ταινίες, δεν ξέρει τι είναι το YouTube, και βλέπει φανατικά τα αμερικάνικα ριαλιτοπαιχνίδια, κομπλέ με τις διαφημίσεις ενδιάμεσα. Και για να εξηγήσω, στο διανοητικά καθυστερημένο πνεύμα της ταινίας, το πραγματικό υποψήφιο κοινό είναι ο εξής κανένας, και όσοι και όσες τσιμπήσουν με προσδοκίες για κάτι πέρα από το μοναδικό, επαναλαμβανόμενο αστείο ότι οι Σπαρτιάτες είναι gay, gay, gay, gay, πέρα από ζωγραφιστούς κοιλιακούς, πέρα από πεθαμένα εδώ και κάνα χρόνο mashups ξεχειλωμένα σε 70 λεπτά, πέρα από αστεία καθαρά βλαχοαμερικάνικου ενδιαφέροντος κομπλέ με φωνή αφηγητή που να τα εξηγεί, πέρα από συνολικό επίπεδο που κάνει την Carmen Electra πιο μυθική από τη Greta Garbo, όσοι τσιμπήσουν με τέτοιες υπερβολικές προσδοκίες, το πιο πιθανό είναι να μη σταματήσουν στον ανασκολοπισμό του προβολατζή και το τελετουργικό κάψιμο της αίθουσας.

Με το (πάντα) επίκαιρο θέμα των μεταναστών και της (μη) αφομοίωσης τους στη γαλλική κοινωνία να αποτελεί το στίγμα του προγράμματός του, το 9ο Φεστιβάλ Γαλλόφωνου Κινηματογράφου της Αθήνας, ανοίγει τις πόρτες του Απόλλωνα, του Αττικόν και του Auditorium του Γαλλικού Ινστιτούτου την άλλη Πέμπτη, 3 Απριλίου, και θα τις κρατήσει ανοιχτές μέχρι και την Κυριακή 13 (όπως φαίνεται να φωνάζει η κυρία με το σουτιέν στην παρδαλή αφίσα), με προβολές πενήντα ταινιών προερχόμενων απ' τις χώρες μέλη του Διεθνούς Οργανισμού Γαλλοφωνίας, που θα αναλάβουν να φρεσκάρουν τα σιβουπλέ σου.

Το Cartouche Gauloises (2007) για το ξέσπασμα της επανάστασης στην Αλγερία ιδωμένη μέσα απ' τα μάτια δυο παιδιών, φίλων με καταγωγές απ' τα δυο μαχώμενα στρατόπεδα, θα ανοίξει το φεστιβάλ που θα σου φέρει ταινίες όπως το υποψήφιο για τρία Cesar, L' Ennemi Intime (2007) για γαλλική μεραρχία στον πόλεμο της Αλγερίας, το #7 στις ταινίες της χρονιάς για το Cahiers du Cinema, Avant que j' oublie (2007), το νέο θρίλερ μυστηρίου του Giullaume Nicloux, La Clef (2007), το L' Âge des Ténèbres (2007) του Denys Arcand, και το υποψήφιο για Χρυσό Φοίνικα gay friendly μιούζικαλ Les Chansons d' Amour (2007) του Christophe Honoré, για να κλείσει με το υποψήφιο για Χρυσή Άρκτο Les Temoins (2007) του André Téchiné, για ομάδα φίλων που μαρτυρούν το ξέσπασμα του AIDS στο Παρίσι του '84.

Εκτός από τη φρέσκια παραγωγή, το Φεστιβάλ διοργανώνει φέτος και το πιο φιλόδοξο απ' τα αφιερώματά του μέχρι σήμερα, φέρνοντας δέκα ταινίες απ' το Δεκαπενθήμερο Σκηνοθετών των Κανών, όπως τις επέλεξε ο καλλιτεχνικός του διευθυντής, Olivier Père που θα βρίσκεται στην Αθήνα για να τις παρουσιάσει, ενώ ενδιαφέρον θα έχουν και οι προβολές παλιών κλασικών βουβών, με ηχητικό remix απ' την Olga Kouklaki, που έχει μεγάλο σουξέ στο Παρίσι όπως μας ενημερώνουν οι διοργανωτές. Το Movies for the Masses, χορηγός επικοινωνίας του φεστιβάλ, θα είναι προφανώς εκεί να σου το επικοινωνεί, όπως θα είσαι όμως κι εσύ, με τις μπόλικες προσκλήσεις που θα σου κρατήσει. Γι' αυτό ρίξε μια ματιά στο πρόγραμμα εδώ αν βαριέσαι να το περιμένεις ν' ανέβει στο site της διοργάνωσης, και μείνε συντονισμένος για τα καθέκαστα.

Η πρώτη μεγάλη χοροριά του 2008 έρχεται από τη Dreamworks, αρχές Απρίλη, στο slot του Disturbia (2007). Με ακόμα χαμηλότερο προϋπολογισμό ($8-10 μύρια φημολογείται), πιο άγνωστο καστ και σκηνοθέτη, πολύ βαρύτερο σενάριο, από τον υποψήφιο για Oscar® Scott Smith που μεταφέρει τη πετυχημένη νουβέλα του όπως στο A Simple Plan (1998). Στην (συμ)παραγωγή βρίσκεις τον Ben Stiller που γνώρισε τον Smith όσο περίμενε να γυρίσει τη προηγούμενη δουλειά του (την οποία σκηνοθέτησε τελικά ο Sam Raimi) και εξασφάλισε νωρίς τα δικαιώματα της καινούριας, στο γενικότερο ενδιαφέρον συναντάς τον Steven Spielberg που όλο και κάποιον θα 'χει στο μάτι να κάνει σουπερστάρ μετά τον Shia LaBeouf.

By the numbers επιτυχία φαινομενικά, εκεί που γι' άλλους θα φάνταζε βουνό, για την καλολαδωμένη μηχανή της υιοθετημένης της Paramount, η οποία έχοντας και λεφτά να ξοδέψει κατακλύζει σταδιακά με διαφημίσεις τηλεόραση και δίχτυο, έχοντας περάσει και σε τυπικά έξυπνα viral. Σταδιακή ήταν και η αποκάλυψη κινούμενων εικόνων από το φιλμ, με το τίζερ να λέει την ιστορία για τις αίθουσες, το κόκκινο τρέιλερ να μη λέει και πολλά περισσότερα σε ιστολόγια και φόρα, το πρώτο κλιπ για ενήλικες της επίσημης σελίδας να φαίνεται απλά να ανοίγει την κάνουλα στους διψασμένους για αίμα. Όμως, το δεύτερο κλιπ, σοδειά αυτής της εβδομάδας, του Πάσχα για τους Αμερικανούς, δικαιώνει όσους (i.e. όλους) ενθουσιάστηκαν από τις (σχεδόν.. επίσημες) δοκιμαστικές προβολές και τη κατάτι παραπάνω από τη συνηθισμένη πίστη της προώθησης. Οι περισσότεροι χαρακτήρες με στήριξη από το απόλυτα περιορισμένο σκηνικό ήδη μοιάζουν πιστευτοί χωρίς κανένα παρελθόν, ο Smith είναι γνωστό ότι τους προσάρμοσε κινηματογραφικά με τη ψυχωτική μεθοδικότητά του (κόβοντας και έναν), το score έχει δεύτερη μοίρα στο φυσικό θόρυβο, η σκηνοθεσία υπερθεματίζει στην αυξανόμενη αντερική ωμότητα του είδους χωρίς να στέκεται παραπάνω απ' όσο αντέχει το στομάχι σου. Για το αστέρι που θα προκύψει, πόνταρε στη Laura Ramsey (She's the Man (2006), The Covenant (2006)) που για κάποιο λόγο είναι στο επίκεντρο.

Δες/Κρύψε το teaser

Με τα χρόνια να περνάνε, ψιλοάσχημα, και τίποτα σημαντικό να μη σκάει εκτός Λατινικής Αμερικής (ο μοναδικός κινηματογραφικός πρωταγωνιστικός της ρόλος πήγε straight-to-dvd τελικά μετά από καιρό στον αέρα), μπορείς να πεις ότι η σημαντικότερη στιγμή της καριέρας της Sofía Vergara ήταν το φεγγάρι που έβγαινε με τον Tom Cruise. Φεγγάρι που την έμαθαν οι Μάζες για να τη παρακολουθούν με ιερή αποχαύνωση από τότε, και ήταν αρκετό να αποτρελάνει τον Υιό της Σαϊεντολογίας για να τη παρακαλάει να τον παντρευτεί, χωρίς να είναι καν σίγουρο ότι πλησίασε να τη ψηλαφίσει περισσότερο από σένα που γεμίζεις δαχτυλιές την οθόνη. Καλό κορίτσι που βγήκε στο κλαρί στη τιβί από μικρή για να ταίζει την οικογένειά της, θεοσεβούμενη και προφανώς ευλογημένη, η Σοφία φρίκαρε από τις παπαρολογίες του Τομ και τον κλώτσησε άμεσα μαζί με την τύχη της, για να ξαναγυρίσει στα κανάλια σε Βόρεια και Νότια Αμερική ούσα πια η πρώτη επιλογή για.. φίλημα όλου του πλανήτη.

Η κολομβιανή σεξοβόμβα (το λες και γεμίζει το στόμα σου όπως σε άλλες εποχές) που βάφει το μαλλί.. μαύρο για να 'χει πιο λατινοαμερικάνικο στιλ, έχει ένα δεύτερο ρόλο στο νέο εξάμβλωμα του βασιλιά των μαύρων μικρομεσαίων Αμερικάνων και καλύτερου μαθητή της Oprah, Tyler Perry. Με τίτλο Meet the Browns (2008) και πρωταγωνιστή τον ίδιο να κάνει τη γριά ως συνήθως, το φιλμ ανοίγει σήμερα, Μεγάλη Παρασκευή για τους Καθολικούς, στην απέναντι πλευρά του Ατλαντικού, και σίγουρα θα μαζέψει καμιά $20-30 μύρια το τριήμερο από κοινό εκνευριστικά χαμηλού επιπέδου (αν και δε πρόκειται να κουνήσει τον άπαιχτο Horton από τη πρώτη θέση του μποξόφη). Σαν αφορμή για τη (νέα) ημίγυμνη φωτογράφιση της Σοφίας για το Maxim US, μέχρι και πασχαλινό μποναμά μπορείς να το δεις πάντως.

Δυο αδέρφια σχεδιάζουν να ληστέψουν εύκολο, προαστειακό, οικογενειακό κοσμηματοπωλείο. Της δικιάς τους οικογένειας. Και δεν είναι τόσο εύκολο.Ο Kelly Masterson έχει παρελθόν σε θεατρικά και σπουδές θεολογίας λέει, πράγμα παραπάνω από φανερό στη πρώτη του κινηματογραφική ιστορία. Από τον τίτλο ακόμα που σε πλήρη ανάπτυξη, από την Ιρλανδία, εύχεται "may you be in heaven half an hour... before the devil knows you're dead", ζωντανεύοντας καζάνια με καυτό λαρδί να περιμένουν για κολύμπι όλους (ή αλλιώς, όπως στη διάρκεια του φιλμ, τονίζοντας πως η η συγγνώμη δεν είναι τόσο αρκετή όσο νομίζεις). Τα καζάνια εδώ και αιώνες βέβαια, και η ιστορία επακόλουθα, είναι τόσο απλοϊκά όσο ακούγονται, διανθισμένα από φιλοσοφημένες ατάκες στιλ "the world is an evil place", ενώ ούτε το γκρέμισμα της αμερικάνικης οικογένειας είναι πια καινούριο. Στη πραγματικότητα η μισή (τουλάχιστο) ανεξάρτητη παραγωγή της χώρας από αυτό βγάζει το ψωμί της και εκεί είναι που ο Διάολος διαφοροποιείται, υπό τις οδηγίες του Sidney Lumet. Σε μια χρονιά που η επιρροή του από τα 70s ήταν πιο έντονη από ποτέ (American Gangster, Michael Clayton), 3 χρόνια μετά το τιμητικό Όσκαρ, ο σκηνοθέτης δανείζεται ένα υφάκι από τους σύγχρονους αγαπημένους της κριτικής, από Quentin Tarantino μέχρι Todd Field κυρίως, για να το επιστρέψει προσγειωμένο, μελαγχολικό, συντριπτικό εκεί που μετράει. Μη ξεχωριστές τοποθεσίες, ελαφρά βαριά (i.e. ζαλισμένη) κάμερα, μεθοδική παρακολούθηση των πρωταγωνιστών που γίνονται έτσι συνειδητά καρατερίστες αλλά ξεφεύγουν ταυτόχρονα από την ευκολία με την οποία το σενάριο αποφεύγει τη κοινωνική κριτική για χάρη κλασικής τραγωδίας. Πιο χαρακτηριστικά, η Marisa Tomei που γίνεται όλο και πιο δροσερά καβλιάρικη με τα χρόνια, τα πετάει εδώ (εύλογα) σχεδόν όλα, σε ένα ρόλο ανεκτίμητο στη συνεισφορά του να στέκεται πίσω από παράθυρα (ή στα τέσσερα πάνω σε κρεβάτια) και να αντιδράει σε όσα συμβαίνουν στο προσκήνιο, ενισχύοντάς τα.

Μπορεί τα, πάρα πολλά, χρονικά πηγαινέλα κάπου να σε ζαλίσουν και μερικές, επαναλαμβανόμενες, σεναριακές ασάφειες κάπου να σε εκνευρίσουν, όμως απέναντι σε προσπάθειες σα το Little Children (2006), το Reservation Road (2007) ή το Bug (2006) από την άλλη, αυτά τα καζάνια της κόλασης είναι ανακουφιστικά δροσιστική καταιγίδα.

Οι νεκροί ξυπνούν κι ομάδα φοιτητών κινηματογράφου ηγούμενη από φέρελπι ντοκιμαντερίστα καταγράφει τις προσπάθειές της να επιβιώσει.Ζορίζοντας τα όρια της λογικής, ο Romero θέλει οι ήρωές του να βρίσκονται συγχρόνως και στην εποχή του YouTube και των 3G κινητών, αλλά και στην εποχή της πρώτης του ταινίας, που δεν είχαν ακόμη τεθεί οι κανόνες επιβίωσης από επίθεση ζόμπι, για να δικαιολογείται έτσι το γεγονός ότι φοιτητές κινηματογράφου δεν αναγνωρίζουν αυτομάτως ότι παίζουν σε ταινία τρόμου και δεν μπαίνουν σε αυτόματο πιλότο δοκιμής των συμβάσεών της, για να δικαιούνται περισσότερες πιθανότητες επιβίωσης απ' τους μαστούρηδες του Scream (1996). Αφού συνηθίσεις πάντως το κούνημα της κάμερας στον ώμο του οπερατέρ που σου τα δείχνει σε FPS (ή POV αν προτιμάς) οπτική, θα εκτιμήσεις σίγουρα την ικανότητα ενός μαέστρου να χτίζει στιβαρό σπασπένς και διαρκή ένταση χωρίς να χρειάζεται ηχητικά δεκανίκια κι εύκολα τρομάγματα για να σε κρατήσει στην άκρη του καθίσματος, και παίζει το για πόσην ώρα θα αντέξεις να σου τρίβει στη μούρη το κομματάκι τεχνοφοβικό, ή απλά μηδενιστικό ηθικό δίδαγμα, ότι όποιος έχει μια σύνδεση στο internet δεν χρειάζεται να το παίζει και δαιμόνιος Πίκος Απίκος, γιατί όσο πιο πολλές φωνές υπάρχουν, λέει, τόσο μεγαλύτερη η διαστρέβλωση, λέει, και στο τέλος όλα είναι μια μεγάλη πορδή. Αν και σε στιγμές ασήκωτα αφοριστική πάντως, η μαύρη του σάτιρα της μανίας της καταγραφής και της έξαρσής της σαν αποτέλεσμα της τεχνολογικής εξέλιξης, έχει ένα ενδιαφέρον στον βαθμό που επιζητά το σημείο κάμψης της ικανότητάς μας να ξεχωρίζουμε τη βια πίσω απ' την οθόνη από τη βία παντού γύρω μας, αντί να προσπαθεί να γενικεύσει την δίψα για υστεροφημία που εμποτίζει στους ήρωές του, οι ιδιότητες των οποίων είναι ούτως ή άλλως συνυφασμένες μ' αυτήν.

Φουτουριστικοί στρατιώτες συναντούν έφιππο ιππότη στα δάση κάπου, ψάχνοντας γιατρικό για ιό θεριστή που θα αφανίσει την ανθρωπότητα.Αφού σου πετάξει στη μούρη μερικές απανωτές εισαγωγές για ηλίθιους που σου εξηγούν δυοτρείς φορές ότι υπάρχει πρόβλημα, άλλες τόσες ότι είναι αποτέλεσμα κυβερνητικό της κλασικής ποικιλίας της υπεροπτικής απληστίας, και σε όλες αυτές ότι η Rhona Mitra είναι το καλύτερο πράγμα που μπορεί να σου συμβεί, όχι μόνο για τους λόγους που φαντάζεσαι όταν χαζεύεις από πίσω το μαύρο της κολάν, ο Marshall αναθέτει σε στρατιώτες τόσο άριστα εκπαιδευμένους που τρέχουν στη μέση του δρόμου για να σταματήσουν και να φωνάξουν "φαίνεται εντάξει", την Απόδραση απ' το Μεσαιωνικό Εδιμβούργο του Μέλλοντος, το οποίο διευθύνουν οι άγριοι του Mad Max (1979), με S/M περιβολές και γούστο για μιούζικαλ και μισοψημένο ανθρώπινο κρέας σε σισίτια τύπου show των Hollywood Studios. Αν δεν το κατάλαβες, με budget αρκετές φορές αυτό που είχε την πρώτη του φορά στο Dog Soldiers (2002), ο Marshall ξανακάνει αυτό που είχε κάνει στο Dog Soldiers (2002) κι αργότερα στο The Descent (2005), φτιάχνοντας μια ανελέητη κι αναπολογητική μπιμουβιά, τίγκα στο πιστολίδι, το αίμα, τις εκρήξεις, και τη μονταζιέρα που χτυπάει τα δευτερόλεπτα. Κι αν και τα καδραρίσματά του αρκετές φορές δεν είναι πάνω από δυο κλικ από 'κείνα του Uwe Boll, ο βαθμός που βασίζεται στη μουσική για να βγάλει ένταση είναι στα όρια του εκκωφαντικού και το σφίξιμο των κοντινών του στις σώμα με σώμα αναμετρήσεις κάνει τα μάτια σου να πονάνε, αν έχεις ικανή ποσότητα ανθρακικού στο αίμα σου, του τη δίνεις μια παράταση του Marshall για τη μέρα της δικής του κρίσης και χαζεύεις μια σπηντάτη ψευτοκαλτιά, που ό,τι υπόσχεται στο δίνει απλόχερα. Αν το κολάν της Mitra ήταν άσπρο βέβαια, θα μιλούσαμε σε εντελώς διαφορετικό επίπεδο.

Ένας άντρας, μια γυναίκα, ένα παιδί, όχι ακριβώς μια οικογένεια, και η πόλη της Αθήνας σαν περιβάλλον.Αυτό είναι το concept της ταινίας όπως σου το παρουσιάζει ο ίδιος ο Αναστόπουλος στη σχετική συνέντευξη, και πάνω σ' αυτό το τρίπτυχο του άστεγου, της οικογένειας και της Αθήνας, στήνει το όχι και τόσο ευανάγνωστο πρώτο αφηγηματικό επίπεδο της δεύτερης ταινίας του, που εντυπωσιάζει απ' το καλημέρα, με την τεχνική και αισθητική του ανωτερότητα. Ανωτερότητα όχι μόνο απέναντι σε ό,τι άλλο ελληνικό μπορείς να πετύχεις συνήθως στις αίθουσες (και στα δισκάκια), αλλά και πολλών ευρωπαϊκών και παγκόσμιων παραγωγών, αποσαφηνίζοντας αν μη τι άλλο, ότι ο Αναστόπουλος ξέρει τι να κάνει με τα εργαλεία του. Δημιουργεί με σταθερό κι επίμονο βλέμμα μια αποπνυκτική, απαιτητική, τύπου φιλμ νουάρ επιφάνεια, και με αφήγηση κρυπτική προκαλεί σασπένς που δεν εξαργυρώνεται με λύτρωση γιατί η λύτρωση δεν υπάρχει, ικανοποιώντας την πρόθεση του σκηνοθέτη να σου τονίσει τη ματαιότητα της (σε μεγάλο μέρος ασαφούς για τον θεατή) προσπάθειας του ήρωα που παρακολουθεί και περισσότερο ακόμα, το βάρος της ματαιότητας αυτής. Παράλληλα όμως, κινδυνεύοντας με την αλά Haneke οπτική στον τρόπο που σε εισάγει και σε τοποθετεί απέναντι στο δράμα, να καταπιεί τον ιδιότυπο σαρκασμό της ταινίας, που θα έπρεπε να δίνει ανάσες στη βαριά δραματουργία, για να μη σου σπάσει τα νεύρα με το κυνήγι του θησαυρού που δεν ξέρεις ποιός είναι και αν θα τον βρεις, και σε κλειδώσει έτσι έξω απ' το ζουμερό υπογάστριο της ταινίας. Εκεί που κρατά λεπτές κι επικίνδυνες ισορροπίες, λειτουργώντας ως η καταδίκη του εθνικισμού που θεωρείς λογικό να δεις στην εξίσωση του άλλοτε σημαιοφόρου της ξενοφοβίας, Σημαιοφορίδη (τυχαία άραγε η καταγωγή που προδίδει η κατάληξη του επιθέτου;) με τους αλλοδαπούς που κάποτε μισούσε και τώρα βράζει στο ίδιο καζάνι, αλλά και ως ο λαϊκός ορθόδοξος συναγερμός που μπορείς με την ίδια, αν όχι και με μεγαλύτερη ευκολία, να δεις, να καλεί τους χαριεντιζόμενους με παρελάσεις κι επιτάφιους Έλληνες να ξυπνήσουν, και να πάρουν τα μέτρα τους απέναντι σε μια ξένη κοινωνία ολόκληρη, που οργανώνεται σε σοκάκια και υπόγεια, τρώγοντάς του τώρα το ψωμί, για να του κλέψει και το οξυγόνο αργότερα.

Χοντρο-loser τύπος απομαγνητίζει όλο το stock συνοικιακού video club και, για να μη βάλει λουκέτο το μαγαζί, αντικαθιστά τα πραγματικά φιλμ με handmade versions που, έξαφνα, γίνονται ανάρπαστες σε ολόκληρη τη Νέα Υόρκη!Ένα έξυπνο σεναριακό εύρημα, ένα trailer που μας άνοιξε την όρεξη για πολλά γέλια και... απροσδόκητα μη αστείο το αποτέλεσμα, που, περισσότερο από κάθε άλλη φορά, αποδεικνύει την αδυναμία του Michel Gondry να ελέγξει το ιδιαίτερο σύμπαν των εικόνων του όταν η ιστορία δε μπορεί να υποστηρίξει κινηματογραφικό εγχείρημα μεγάλης διάρκειας. Το στοιχειό από την παρελθούσα και πολύχρονη εμπειρία του στα music videos επιτρέπει κάποιες αναλαμπές, που, όμως, κι αυτές μοιάζουν με αναμασημένη τροφή για τους fans (πάρτε το μικρό ποτ-πουρί από τα σουρεάλ remakes τα οποία τραβάει ο Jack Black και ο Mos Def κι ύστερα ρίξτε μια ματιά στο clip του "Lucas with the Lid Off" από τα μέσα της δεκαετίας του '90, για ν' ανακαλύψετε πως εκτός από το déjà vu, εκείνο ήταν και καλύτερο...). Όταν στοιχεία μελό και κοινωνικά μηνύματα αλά people have the power προστίθενται για να καλύψουν τις τρύπες του σεναρίου, οι όποιες απόπειρες κωμικού timing έχουν εγκαταλείψει τα εγκόσμια και... Ανάσταση δεν θα δεις ούτε με το αγνό στην ψυχή φινάλε της δημόσιας προβολής που συσπειρώνει κάθε πλευρά της ιστορίας. Την επόμενη φορά ας θυμηθείτε πως ένα music promo δεν αντέχει 101 λεπτά στο ξεχείλωμα, αγαπητέ κύριε Gondry...

Εργένης παίχτης του αμερικάνικου ποδόσφαιρου ανοίγει τη πόρτα του σε οχτάχρονη που φιλοδοξεί να φορέσει φούστα μπαλαρίνας στο μπουλντόγκ του. Για αρχή.Τυπικότατη ταινία της Disney, γράφεις γι' αυτή κριτική από την αφίσα ακόμα, ο Μπαμπάς για Γκολ έχει τόση σχέση με κάτι που θα σε ενδιέφερε όση και οι (ανύπαρκτοι) Boston Rebels με το NFL (που απουσιάζει επιδεικτικά από μια παραγωγή πήχτρα στη μαύρη διαφήμιση). Ο Dwayne "The Rock" Johnson καταδιασκεδάζει τη συμμετοχή του σα προφανώς στρατηγική (όσο και του Hulk Hogan με tutu) επιλογή καριέρας, σκηνοθεσία και μοντάζ έχουν εξίσου διαλέξει να κάνουν, με το αζημίωτο, το ταλέντο τους μηχανή που κόβει δολάρια για τον οίκο του πόντικα. Ο χαρισματικός Σαμοανός παραδίδει με διαφορά όγκου τη καλύτερη ερμηνεία όμως, τόσο που όταν χρειάζεται να δακρύσει δεν είσαι σίγουρος αν είναι ψηφιακό εφέ ή τον φτάσαν μέχρι εκεί οι υπόλοιποι, το σενάριο φαίνεται να το 'χουν γράψει οι παραγωγοί με ψευδώνυμα, και οι ίδιοι φαντάζεσαι ήταν αυτοί που επέμεναν στα καλοκαιρινά γυρίσματα για υποθετικά χειμωνιάτικη ιστορία και στον άπειρο χρόνο που ξοδεύεται για να διαπιστώσεις πόσο πραγματικά σπαστικά χαζοχαρούμενη ή απλά σπαστική είναι η πιτσιρίκα που διάλεξαν για πρωταγωνίστρια. Καλύτερα να βάζαν νάνο να τη παριστάνει, να κόλλαγε και κάνας σχετικός τίτλος Άτομο με Ειδικές Υψομετρικές Ανάγκες για Κλωτσιές.

Χωρίς λεπτομέρειες, ο ατζέντης του ανακοίνωσε σήμερα στο Λονδίνο τον θάνατο του Anthony Minghella, "συγγραφέα που τύχαινε να σκηνοθετεί" σύμφωνα με τον προ βδομάδας αυτοχαρακτηρισμό του που μετέφερε στους δημοσιογράφους ο φίλος του David Puttnam.

Η estelle με αρκετή παιδεία και υπομονή για να εκτιμήσει τον χαμηλότονο, μυθιστορηματικό, ελλειπτικό, σοβαρά καλλιτεχνικό τρόπο αφήγησής του, τον αποχαιρετά με την αίσθηση ότι δε ξεδίπλωσε κάθε πτυχή του, ακόμα συνεπαρμένη από τη σκηνή που ο Almásy σκίζει το φόρεμα της Katharine μετά το χαστούκι της:

Ο σκηνοθέτης του Άγγλου Ασθενή (1996), της συγκινητικής μεταφοράς του μυθιστορήματος του Michael Ondaatje που έχαιρε μυθικού status ήδη πριν την έξοδό της στις αίθουσες, λόγω ατέλειωτων γυρισμάτων, διακοπών χρηματοδοτήσεων και άλλων τινών και τελικά σάρωσε τα Oscar® δικαιολογώντας το όλο σούσουρο (και παίρνοντας 9 συνολικά, συμπεριλαμβανομένων αυτών της καλύτερης ταινίας και σκηνοθεσίας), έφυγε αθόρυβα πριν προλάβει να ασθενήσει μακροχρόνια και βασανιστικά, όπως ο ήρωάς του. Ο Anthony Minghella, που πέντε μήνες πριν υποδεχόταν ακμαίος τους καλεσμένους του 51st London Film Festival ως πρόεδρος του BFI και όντας μεταξύ γυρισμάτων για το δικό του κομμάτι του New York, I Love You (2008) και προετοιμασίας νέων project, αποφάσισε να μετοικήσει εν τόπω χλοερώ σε ηλικία μόλις 54 ετών σοκάροντας ανεπανόρθωτα εμάς και ολόκληρη την κινηματογραφική κοινότητα.

Μόλις μια εβδομάδα πριν δήλωνε ότι εμπιστεύεται κυρίως τη συγγραφική και όχι τη σκηνοθετική του ικανότητα, και ξεκίνησε την καριέρα του πράγματι από την ενασχόληση με τις λέξεις και όχι τις εικόνες. Με πανεπιστημιακά credits σε English and Drama, το θέατρο ήταν το πρώτο από τους κλάδους της show-biz που τον διεκδίκησε. Με πιο γνωστά θεατρικά του το Whale Music και κυρίως το Living in Bangkok, στράφηκε αργότερα στη σκηνοθεσία και στη συγγραφή για την αγγλική και την αμερικάνικη τηλεόραση. Κάπως έτσι, ξώφαλτσα, έκανε και την πρώτη του ταινία Truly, Madly, Deeply (1990) που προοριζόταν αρχικά για τηλεταινία και ανέδειξε το ταλέντο του για πλάσιμο χαρακτήρων με βάθος και υπόσταση, ταλέντο που επιβεβαιώθηκε και στην επόμενη δουλειά του με το Matt Dillon στο Mr. Wonderful (1993). Ο θρίαμβος του Άγγλου Ασθενή με τον καυτό έρωτα του Ralph Fiennes για τη Kristin Scott Thomas να γίνεται θέμα εξιστόρησης προς την υπομονετική νοσοκόμα Juliette Binoche, έφερε ζηλευτές χολιγουντιανές παραγωγές στα πόδια του, The Talented Mr. Ripley (1999) και Cold Mountain (2003) με πρωταγωνιστές διαμετρήματος (ή έστω λάμψης) Jude Law, Philip Seymour Hoffman, Gwyneth Paltrow, Nicole Kidman. Το Breaking and Entering (2006) με τη Juliette Binoche ως μετανάστρια ράφτρα από τα Βαλκάνια μένει τελικά (δυστυχώς) ως το κύκνειο άσμα του στο πανί. Οι φίλοι της όπερας θα τον θυμούνται για την, βραβευμένη με Olivier Award, εκδοχή της Madam Butterfly που σκηνοθέτησε στο London Coliseum για λογαριασμό της ENO.

Χειμαρρώδης όσο και η ταινία του αλλά στο πιο εύγλωττο, ο Θάνος Αναστόπουλος είναι ένας απ' τους πιο ενδιαφέροντες ανθρώπους να έχεις απέναντί σου να σου μιλάει, ειδικά αν το θέμα είναι ο ελληνικός κινηματογράφος. Γι' αυτό και η συνέντευξη ξεκίνησε μέρα και τελείωσε νύχτα, όπως μπορείς να δεις στο βίντεο, στο οποίο ελπίζουμε να εκιτμήσεις τη χρήση φυσικών φωτισμών, και να συγχωρέσεις την αγωνία του stams, που αποσύνδεσε στα μισά την ψείρα, γιατι ο ήχος τού "ακουγόταν υπερβολικά καλός". Χρόνια μέσα και δίπλα στα κυκλώματα από διάφορες θέσεις και τελευταία ως υπεύθυνος του ελληνικού τμήματος του Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης, ο Αναστόπουλος διαγωνίστηκε στο διεθνές τμήμα του Φεστιβάλ τον περασμένο Νοέμβριο, και ένα βράδυ μετά την εκεί βράβευσή του για ένα σενάριο που ουσιαστικά δεν υπήρξε ποτέ πριν το τελευταίο cut, μάζεψε και στα Κρατικά ό,τι περίσσευε απ' τον τυφλοσούρτη του El Greco (2007), και το "στουντιακό" ας-το-πούμε-ανίψι της Δέσποινας Μουζάκη, την Uranya (2006). Έχοντας ήδη παιχτεί στο Βερολίνο και με αρκετά ακόμη ταξίδια στο εξωτερικό στην ατζέντα της, συμπεριλαμβανομένης μιας στάσης στο MoMA της Νέας Υόρκης, για να σημειώσει μαζί με το Valse Sentimentale (2007) της Κωνσταντίνας Βούλγαρη την παρθενική εμφάνιση ντουέτου ελληνικών ταινιών στο πρόγραμμα νέων δημιουργών του μουράτου Lincoln Center, και με Κρατικά Βραβεία τρίτης καλύτερης ταινίας, σεναρίου και πρώτης ανδρικής ερμηνείας, τα οποία δεν θα δεις πουθενά στην προώθηση (αν δεις πουθενά την προώθηση), η διόρθωση βγαίνει στις ελληνικές αίθουσες αυτήν την Πέμπτη, ελπίζοντας να διορθώσει την παθογένεια του ντόπιου κινηματογραφικού τοπίου που στερείται ταινιών μεσαίου βεληνεκούς, κι ελπίζοντας βέβαια, να βοηθήσει τον δημιουργό της να αντέξει τα επιτόκια που φορτώθηκε για χάρη της. Κοινού θέλοντος.

Η Rosebud και το mftm.gr σας προσκαλούν στην Avant Première του θρίλερ Funny Games. Την Κυριακή 23 Μαρτίου στις 2 το μεσημέρι στo ΙΝΤΕΑΛ, Πανεπιστημίου 46.

“A feature film is twenty-four lies per second.” — Michael Haneke, Cannes (2005)

Πάντα ψάχνοντας την διαπλοκή κοινού και media, του ζωντανού και της εικόνας του, και της παρηγοριάς που δίνει το ψεύτικο στον άρρωστο απ' το αληθινό (και τον άρρωστο για το ψεύτικο), ο Haneke έκανε πριν δέκα χρόνια το πέρασμά του από πειραγμένο μαύρο πρόβατο της Βιεννέζικης διανόησης της τέχνης, σε τεχνίτη του προχωρημένου, κοφτερού Ευρωπαϊκού κινηματογράφου, με το Funny Games (1997) του, την κορύφωση του ελέγχου του στα όρια του θεατή και του θεάματός του. Μια pop προβοκάτσια της αφηγηματικότητας, που καταργεί την ασφάλεια που σου προσφέρει η γνώση σου ότι αυτό που βλέπεις είναι απλά μια ταινία, με ένα (τότε) ολότελα αναπάντεχο μέσα στη μουδιαστική ένταση που σου είχε δημιουργήσει, κλείσιμο του ματιού. Ένα συμβολικό και κυριολεκτικό παιχνιδιάρικο πείραγμα, που σου ξεκαθαρίζει ότι, πολύ απλά, το ξέρει κι η ίδια η ταινία, ότι είναι απλά μια ταινία. Άρα, είναι, τότε, απλά μια ταινία; Και τί κάνουν αυτοί οι τύποι με τα άσπρα που γυρνάνε και σου μιλάνε;

Χαρακτηρισμένο ως άσκηση αντοχής που πρέπει να υποστείς για να μπορέσεις να περάσεις στο πολύ σημαντικότερο επόμενο στάδιο που είναι το να το συζητήσεις, το Funny Games σε φέρνει αντιμέτωπο με την ικανότητά σου να διαχειριστείς μια ανελέητα ρεαλιστική (στην πραγματικότητα μη-) απεικόνιση πόνου και τρόμου που σκοπό έχει απλά και ολοφάνερα να συνταράξει τα βασικότερα ένστικτα της επιβίωσής σου και να σε βοηθήσει να αντλήσεις απ' αυτά την απόλαυση της εμπειρίας, αλλά την ίδια ώρα αυτοαναιρεί την ρεαλιστική βάση της σπάζοντας τον διάφανο τέταρτο τοίχο της οθόνης, για να σε κάνει συνένοχο των πηγών της διέγερσής σου, και εξίσου κυριολεκτικά να σε καλέσει να πάρεις θέση ανάμεσα στους επί της οθόνης θυτών ή θυμάτων. Ή, καλύτερα, να αποδεχτείς την θέση που ήδη έχεις πάρει. Στην επανασκόπηση, το συμπέρασμα μπορεί να σου φανεί απλό και προφανές, και δέκα χρόνια μετά την πρώτη του προβολή στη συγκεκριμένη του μορφή, το παράδοξο να έχει ξανατεθεί κι απαντηθεί πολλάκις και ποικιλοτρόπως. Όμως, και μάλιστα ακόμα περισσότερο σ' αυτήν την πρώτη σκηνή αποκάλυψης του ψέματος της αφήγησης, που ο ντυμένος στα λευκά της αθώας περιστεράς και του πράου αμνού λύκος, σε κοιτά στα μάτια και σου χαμογελά, απ' ότι αργότερα στην περιβόητη παρακινδυνευμένη δραματουργική αλχημεία του τηλεκοντρόλ που παίρνει το alter ego σου στα χέρια του εφαρμόζοντας τη δική σου πρόθεση να φτάσεις στην κόλαση το ζευγάρι που τρομοκρατεί και μακελεύει για να φχαριστηθείς τη βία, ο ύπουλος, τσουχτερός κι αμείλικτος τρόπος που σου το θέτει ο Haneke, είναι τόσο ζωντανός και ζουμερός σήμερα, όσο και η ερώτηση που σου κάνει: τί κάθεσαι και βλέπεις για να τη βρεις, και πιο είναι πραγματικά το αποτέλεσμα που θα σε φτιάξει. Το γιατί, είναι μια άλλη ιστορία.

Η Odeon σας προσκαλεί στην Avant Première του θρίλερ Doomsday. Την Τετάρτη 19 Μαρτίου στις 9 το βράδυ στo Odeon StarCity στο Νέο Κόσμο.

Εντελώς ευθύ, αφού αρκετό καιρό κρύφτηκε, είναι το teaser προς trailer του Incredible Hulk (2008) που έκανε πρεμιέρα ξημερώματα χτες σε όλα τα δίκτυα του MTV και στην επίσημη σελίδα της Marvel. Διάφορα γίνονται, και στο τέλος πλακώνονται ο Hulk με τον Abomination. Και στο φιλμ το πρώτο πρασίνισμα του ματιού (i.e. η μεταμόρφωση) συμβαίνει 3' μετά την έναρξη, ενώ ο χαμός της λήξης διαρκεί 26', όπως αποκαλύπτει ο Louis Letterier στο Empire. Ο σκηνοθέτης προσθέτει ότι ήθελε αποτέλεσμα στα εφέ που να είναι ικανοποιητικά τελειωμένο πριν τη πρώτη δημόσια προβολή του. Κι αν δε το κατάλαβες όλα, κι ακόμα περισσότερα, είναι εξίσου σαφείς συγκρίσεις με τη προώθηση και το αποτέλεσμα του Hulk (2003) του Ang Lee, το οποίο προφανώς.. δε θα επαναληφθεί.

Ουδέν συνταρακτικό λοιπόν και δε ξέρω αν περίμενες τιποτάλλο. Η παραγωγή είναι ο καλοκαιρινός φτωχός συγγενής του Iron Man (2008) από τον προϋπολογισμό ακόμα. Και φαίνεται, αφού όσο και να βελτιωθούν τα CGI το σκηνικό θα εξακολουθεί να μένει ατάραχο (i.e. τα εφέ δεν έχουν βάρος) και να μοιάζει στη Yonge Street του Τορόντο (όπου γίνανε τα γυρίσματα). Ενώ το αναμφισβήτητα βαρύ καστ, μάλλον επιλογή κι αυτό του Edward Norton, δε φαίνεται να αισθάνεται και πολύ καλά υπό τον έλεγχο κατεξοχή ανάλαφρου και απροσεξιάρη σκηνοθέτη (Transporter 1 & 2, Unleashed). Κι αν δε το κατάλαβες όλα, κι ακόμα περισσότερα, είναι κατ' ευχή για τη Marvel που ενδιαφέρεται να διατηρήσει το franchise μέσω ψιλοριμπούτ, να έχει και τη guest εμφάνιση του Tony Stark, για να μεταφέρει σιγά σιγά το σύμπαν της στο πανί και να καταλήξει στους Avengers (2009). Όσο για τον Norton, ήταν αναγκαίο κακό (το αρχικό σενάριο του Zak Penn δεν ήταν αρκετά.. ευθύ, προφανώς), ότι επακολούθησε ("δημιουργικές διαφωνίες") στις σχέσεις του με τον Avi Arad και τους υπόλοιπους ήταν πασιφανές στις μάζες από την αρχή, και μάλλον δε πρόκειται να αλλάξει τίποτα (ότι και να θέλει να αλλάξει) -- στο American History X (1998) όπου πιο διαβόητα εξάσκησε τη δημιουργική του άποψη, είχε σύμμαχο την παραγωγή.

Εξηντάρης Τυνήσιος εργάτης καρνάγιου της Γαλίας, ωθείται σε υποχρεωτική συνταξιοδότηση και αρνούμενος να πεθάνει, αποφασίζει να ανοίξει εστιατόριο.Ξεκινώντας αργά και σταθερά να σε πηγαίνει σε κάτι που πιθανότατα θα σου θυμίσει όσο τίποτε άλλο την οικογενειακή σου συγκέντρωση γύρω απ' το τραπέζι του ταραμά την περασμένη Δευτέρα, το Σπόρι και το Κεφαλόπουλο που μάζεψε τέσσερα Cesar πριν τρεις βδομάδες στη Γαλλία χωρίς οσκαρικές υποψηφιότητες να το σπρώχνουν, αρχίζει σαν απολαυστικά ανάλαφρη εκδοχή του σινεμά των αδερφών Dardenne που βγάζει νόημα, με ολίγη απ' την επιμονή του Fatih Akin στους πολλούς διαπλεκόμενους χαρακτήρες με τη στιβαρή σιλουέτα αλλά χωρίς τις φολκλόρ εξάρσεις του Τουρκογερμανού (με τον οποίο συγκρίνουν οι Γάλλοι των Γαλοτυνήσιο Kechiche), και σου ανοίγει την όρεξη να μείνεις με τη φωνακλάδικη οικογένεια για ν' ακούσεις τις ιστορίες της που σε προϊδεάζει ότι θα είναι πολλές.

Και το κάνεις για πάνω από δυόμιση ώρες, με την απλή και καθαρή εικονογράφηση του Kechiche να μη σε αφήνει ούτε να κουραστείς ούτε να βαρεθείς, αλλά να νιώσεις τη θέση κακομοίρηδων μεροκαματιάρηδων μεταναστών που είχαν την κακή τύχη να ονειρευτούν κάτι μεγαλύτερο, κι είναι αναγκασμένοι να σκύβουν το κεφάλι σα πεινασμένα σκυλιά σε κάθε λογής χαρτογιακάδες, που πηδάνε παντοιοτρόπως, μεταφορικά και κυριολεκτικά, μια κοινωνική φέτα που προσπαθεί να ανασάνει κρύβοντας τη χαρά των μικρών στιγμών του σφιχτού της κουκουλιού, κάτω απ' το βάρος ενός ξενοφάγου κατεστημένου. Η ξενοφοβία κι η αποξένωση κι ο τρόπος που οδηγούν στην περιθωριοποίηση, την εσωστρέφεια και τη διαστρεβλωμένη αντίληψη της σημασίας της ενδοοικογενειακής αλληλοκάλυψης (μεταξύ άλλων διαστρεβλώσεων), σερβίρονται σχεδόν ύπουλα σε μια σειρά από πιάτα γλυκόπικρης οικογενειακής κωμωδίας ανεπανάληπτα πεντανόστιμης, και καταλήγουν σαν επιδόρπιο, στο ενδεχόμενο ενός ασήκωτα φαταλιστικού φινάλε, όπου η δυσοίωνη στασιμότητα απειλεί να ποδοπατήσει σα να 'τανε παιχνίδι, όλη αυτή την αχτίδα αισιοδοξίας που σου έχτιζε ο Kechiche με τον μελαγχολικό του ύμνο στην επίμονη καρτερικότητα τόσην ώρα, και σε στέλνει αδιάβαστο, κατορθώνοντας να σου χτίσει απ' το πουθενά, σασπένς πιο έντονο απ' όλα μαζί τα θρίλερ που έχεις δει φέτος. Θρίαμβος του σφιχτού σεναρίου με στόχο και άποψη και της απλής κινηματογράφισης με έμφαση στην ουσία της, το La Graine et le Mulet είναι εύκολα απ' τις καλύτερες ταινίες της χρονιάς. Το μόνο χρειάζεται, είναι το θάρρος να μπεις στην αίθουσα, κι ασ' το πάνω της να σε κρατήσει εκεί.

Στην Αγγλία των Νέων Εργατικών, απολυμένη από εταιρεία απασχόλησης, στήνει τη δικιά της με τη συγκάτοικό της.Ο Ken Loach είναι ανίκανος να κάνει κακή ταινία εδώ και σαράντα χρόνια, και το πόσο σε εντυπωσιάζει το γεγονός ωχριά μπροστά στην υπερηρωική ακλόνητη σοσιαλιστική του ακεραιότητα που, μετά από θεούς και θάτσερους, δε μασάει ούτε μπροστά στη φυσική φθορά της ηλικίας. Έτσι ο "Ελεύθερος" Κόσμος του, ίσως η πιο διαβολεμένη σύλληψη της καριέρας του και σίγουρα σημείο επαφής ενός πλήρους κύκλου, μοιάζει μέχρι και χαμένη ευκαιρία στην αξιοποίησή της.

Το σενάριο του Paul Laverty στηρίζει ένα φιλμ που βάζει καθημερινή Αγγλίδα, με λίγη αυθάδεια, πολλή επιθυμία για καλοπέραση, λίγη συμπόνοια, πολλή εμπειρία από σκληράδα, κόρη εργάτη και ανύπαντρη μάνα, απέναντι στη δύσμοιρη γενιά του ηλικιωμένου πατέρα της και αυτή των νέων μεταναστών που τη διαδέχτηκε. Για να δείξει ότι η διαφθορά και ο οπορτουνισμός δεν είναι προνόμιο των λίγων (αλλά, μαρξιστικά, της θέσης), οι καταπιεσμένοι πολύ εύκολα γίνονται καταπιεστές (ειδικά οι γυναίκες της.. φυσικής θρασυδειλίας). Και να κάνει ως συνήθως ένα απέραντο, σχεδόν ντοκιμενταρίστικο και θεωρητικά πάνοπλο σχόλιο στο πολύπλοκο πρόβλημα της οικονομικής μετανάστευσης. Ο κινηματογράφος του Loach δεν είναι ανοιχτός σε ερμηνείες (διάβαζε αρλουμπολογίες) εκ των υστέρων, ούτε προσποιήθηκε ποτέ ακατανόητες ακόμα και στον ίδιο εμπνεύσεις πάνω σε δημιουργικό αμόκ. Σε κοπανάει στο κεφάλι με το νόημα, σε περίληψη αν χρειαστεί για να πάει πιο γρήγορα παρακάτω. Προτιμάει πραγματική περσική οικογένεια να απαγγέλλει τις κακουχίες της, αντί για κάνα βαμμένο κομπάρσο, έστω κι αν το ιντερλούδιο βγαίνει μη μυθοπλαστικό. Κλισέ και μελόδραμα να γαμάει τον εργάτη όποιος μπορεί και όποιος λάχει? Συμβαίνει εντελώς, και το κυριότερο έτσι ακριβώς, κάπου αποτρόπαια ρεαλιστικά. Στη πραγματικότητα η ιδιοφυής ιστορία και η έμπειρη σκηνοθεσία δίνουν ένα αποτέλεσμα τόσο εκφοβιστικά οικείο και σαδιστικά μη λυτρωτικό, που.. φαίνεται ότι δε δουλεύτηκε αρκετά. Λείπει λίγο αυτό το πικρό χιούμορ και η μεγαλοπρεπής συμπάθεια για πιο συμβιβασμένους από αυτόν (i.e. όλους) του σκηνοθέτη, το Λονδίνο είναι περίεργα ηλιόλουστο, κάτι δραματικές υποκρούσεις πέφτουν σε ανεξήγητα σημεία, ο προϋπολογισμός δε βγαίνει. Δικαιολογημένα θα ήταν αυτά, κορωνίδα τα υπόλοιπα, για οποιονδήποτε άλλον.

Στις αρχές του 16ου αιώνα η οικογένεια του Thomas Boleyn κάνει τον νταβατζή ανάμεσα στις κόρες του και τον βασιλιά της Αγγλίας, σαν prequel του Elizabeth (1998).Από αγαπημένα κοινού και θείου Όσκαρ μέχρι που τέλειωσε η προηγούμενη χιλιετία, τα δράματα εποχής περνάνε στο περιθώριο με τον ίδιο ρυθμό που η Άλλη Ερωμένη του Βασιλιά (2008), σχεδόν αξιοπερίεργο δείγμα τους πια, προσπαθεί να συνοψίσει υλικό το οποίο ήδη έτυχε ατελείωτων ιστορικών μελετών και τροφοδότησε εξίσου ατελείωτες κινηματογραφικές μεταφορές και τηλεοπτικές μάξι σειρές. Οι όλο και πιο ξέφρενες ίντριγκες, όσο ο Ερρίκος ο 8ος προσπαθούσε να αποκτήσει διάδοχο, κυριολεκτικά άλλαξαν τον κόσμο (σε μια εποχή που οι κρατούντες αποκτούσαν πραγματικά σφαιρική αντίληψη της έκτασης της δύναμής τους) και η νουβέλα της Philippa Gregory πέτυχε να τους δώσει κουτσομπολίστικο ενδιαφέρον με το να επικεντρωθεί στην (παρασκηνιακή και άρα ελεύθερη σε απόδοση) αντιπαλότητα των δυο αδερφών. Όμως η διασκευή της για το πανί μοιάζει με τηλεοπτική επανεπίσκεψη του Όσα Παίρνει ο Άνεμος (1939) σε ωριαίο επεισόδιο. Εξαιρετικός σχεδιασμός παραγωγής, χρώματα και κουστούμια από εξώφυλλο του Vanity Fair, γοργή σκηνοθεσία, υπερβολικό score, καλές ερμηνείες, αλλά τελικά χάρτινοι υπερσυμπιεσμένοι χαρακτήρες και ανύπαρκτη έστω και υπόγεια σεξουαλική έλξη. Που τυχαίνει να ήταν και τα ζητούμενα, με όλα τα υπόλοιπα, όπως η δημιουργία της Αγγλικανικής Εκκλησίας, να έχουν γίνει φόντο τους. Ο Peter Morgan που έβαλε μια κινούμενη κεφαλή να κάνει τον άνθρωπο στη Βασίλισσα (2006) περιμένοντας κανείς να μη το παρατηρήσει (και δε το παρατήρησε) και έκανε σχεδόν άνθρωπο τον Idi Amin στον Τελευταίο Βασιλιά της Σκωτίας (2006) περιμένοντας εύσημα (που πήρε), φυσιολογικά ξενερώνει εντελώς μια αφήγηση που παρέλαβε καυτή. Ίσως τον προσλάβαν να κάνει ακριβώς αυτό, βοηθάει και το χοροπηδηχτούλικο μοντάζ, το αποτέλεσμα είναι δυο ώρες που δε καταλαβαίνεις πως πέρασαν με απολύτως τίποτα. Αλλά το απολύτως τίποτα το καταλαβαίνεις.

Αντικοινωνικό πιτσιρίκι βρίσκει στην κάμαρη με τα μυστικά, σεντούκι με βιβλίο που ανοίγει τη ντουλάπα της Νάρνια.Μόνο που η Νάρνια αυτή τη φορά δεν είναι μαγικός τόπος μακρυά απ' τον δικό μας, αλλά παραμυθοχώρα που κρύβεται στον Αθέατο Κόσμο του Χαρδαβέλα, κι όπου, για να πάρεις μια ιδέα, εκτός του ότι κατοικούν τα γνωστά περίεργα ξωτικά, καταργούνται ακόμα κι οι πιο στέρεοι κανόνες της πεζής μας λογικής, όπως για παράδειγμα αυτός που λέει ότι όταν παρακολουθείς κακό δράκο στα 20 μέτρα, δεν αρχίζεις να γκαρίζεις, κι αν το κάνεις, τουλάχιστον νιώθεις μια σιγουριά ότι το άκουσε. Σ' αυτή τη χώρα καταργούνται επίσης οι διάλογοι διάρκειας άνω των 10 λέξεων --ή αν υπάρχουν, κρύβονται καλά-- κι η πλοκή άνω της παραγράφου, αφού οι σεναριογράφοι κρατούν την ιστορία των δύο βιβλίων που μεταφέρουν, στα βασικά ενός στρωτού κορμού χωρίς διακλαδώσεις ή ανατροπές, απογυμνώνοντας ακόμη και τον άξονα των δύο δίδυμων παιδιών σε ένα με καρό πουκάμισο και φλωροχτένισμα χαρακτήρα που εξαφανίζεται βολικά όταν χρειάζεται να φανεί το άλλο, το σχηματικά προβληματικό με το τσαγανό. Όπως για παράδειγμα στη σκηνή της τελικής κλιμάκωσης, που γίνεται νύχτα για να βολευτούν τα εφέ, λιγότερο εξώφθαλμα απ' τον τρόπο που βολεύεται η λύση του δράματος ωστόσο. Ο Mark Waters πάντως, που γύρισε στα παιδικότερα μετά από ένα γρήγορο πέρασμα στη ρομαντική κομεντί με το Just Like Heaven (2005), δίνει νεύρο και ένταση πιο κοφτερά απ' ότι θα περίμενες, σε άλλον έναν άτυχο φιλόδοξο μνηστήρα του επερχόμενου κενού του Harry Potter, που σου τρώει μιάμιση ώρα για να σε ταξιδέψει στο ασφαλές συμπέρασμα που είχε ψηλιαστεί στο πεντάλεπτο, ότι η πασιφισμός σαν χαρακτηριστικό του φλώρου, είναι επιλογή μη βιώσιμη, και το καλό για να επικρατήσει, πρέπει να βρει κακό να πολεμήσει και να κατατσακίσει.

Το 10.000 π.Χ. ένας άγριος γίνεται ήρωας ταπεινώνοντας ισχυρή ανεπτυγμένη μακρινή φυλή.Ή αλλιώς, ένα μάτσο κακομοίρηδες σέρνονται στην άμμο και τον ήλιο, σ' ένα φτηνό, πρόχειρο, αφελές και κακόγουστο δείγμα καραμπινάτης γεροντικής άνοιας του Emmerich, όπου πολεμοχαρείς αγριάνθρωποι ασχημάνθρωποι με αλλόκοτη γλώσσα, αλαζονεία ιμπεριαλιστικού τύπου και ιδέες καταγωγής απ' τους θεούς, περιφέρονται σε περιοχή με πολλές φυλές που παίρνουν για τσαρδί τους, και αρπάζουν φτηνό εργατικό δυναμικό για να το μεταφέρουν νοτιότερα στον παραποτάμιο τόπο τους, και να το βάλουν να τους χτίσει την πολιτισμένη πυραμιδωτή αυτοκρατορία. Μέχρι που οι γραμμωμένοι μορφονιοί υπόδουλοι με τις προφορές Ρώσων λιμενεργατών στη Νέα Υόρκη, ενώνονται και επαναστατούν δικαίως, σ' αυτήν την προϊστορική περιπέτεια με μπόλικη προϊστορική φαντασία, που παραπατά στις ψευδαισθήσεις έπους της, και ενδιαφέρον αποκτά μόνο αν δεις παραλληλισμούς με μια κάποια εικόνα των Βαλκανίων, αρκετά προπαγανδίστικη ώστε να βγάζει μάτι. Αν και ο χαρακτηρισμός μιας απ' τις φυλές ως "οι άνθρωποι που ζουν από'κει πέρα", θα μπορούσε ίσως να προωθηθεί και ως πρόταση για τη λύση το προβλήματος που αντιμετωπίζει η περιοχή το 2008 μ.Χ.

Στην Αμερική του καλοκαιριού της κινηματογραφικής παραγωγής, με όλο και περισσότερα φιλμ να συνωστίζονται για μια θέση στο σκοτάδι των αιθουσών, το slot είναι το νέο sequel, φέρνοντας πέρα από πετυχημένη συνταγή και εγγυημένο σερβίρισμα. Μετά το βάρβαρο 10000 BC (2008) που άνοιξε (με σχετική επιτυχία) η Warner τη προηγούμενη βδομάδα αντί των περσινών 300 (2007), στη θέση του υπερπετυχημένου για τις φιλοδοξίες του Ice Age (2002), σε Spring Break και βατήρα για το Πάσχα των Καθολικών, προγραμμάτισε φέτος η Fox έναν, κατάλληλο για όλους, υπερσυμπαθητικό ελέφαντα που ακούει φωνές. Και περίμενε να τρώει με την ησυχία της τη σχετική, οικογενειακή, πίτα για κάνα μήνα. Αλλά προς το παρόν ακούει, έχοντας κουφαθεί όπως όλοι, κάτι αντι-εκτρωτικούς να φωνάζουν στις πρεμιέρες της.

Η estelle που αποφάσισε να ασχολείται περισσότερο με τον κινηματογράφο από το θέατρο πια, και παραμένει βιβλιοφάγα από παιδί, είδε λαθραία, περιμένοντας να ξεπεταχτεί καμία με πλακάτ από κάνα διπλανό τρέιλερ της Juno (2007), το δεκάλεπτο sneak (για.. ευνόητους λόγους) preview του Yahoo! UK (το οποίο μάλλον για τους ίδιους λόγους βγήκε εφταμινίτικο):

"A person's a person, no matter how small", λέει σοφά ο εύσωμος πρωταγωνιστής της νέας ταινίας των Blue Sky Studios –-γνωστά μας κυρίως για τα Ice Age--, έμπνευση του αγαπημένου και μοσχοπουλημένου συγγραφέα παιδικών βιβλίων και σκιτσογράφου Dr. Seuss, που γεννήθηκε Theodor Seuss Geisel (και στην πραγματικότητα δεν πήρε ποτέ το πολυπόθητο PhD που ήθελε ο μπαμπάς του). Ένα λατρευτό ελεφαντάκι που ακούει στο όνομα Horton, ακολουθώντας τα χνάρια του παλιού συγγενή του Dumbo, μάχεται εδώ για χάρη της ανοχής και της διαφορετικότητας, αντί να είναι ο ίδιος o odd-one-out.

Μόλις μια κουκκίδα, ένας κόκκος σκόνης στρογγυλοκαθισμένος πάνω σε μια μαργαρίτα, είναι το αντικείμενο των φροντίδων του Horton. Και αυτό και ο μικρόκοσμος που κλείνει μέσα του τραμπαλίζεται επικίνδυνα, όταν μια ριπή ανέμου ξεκολλάει τον κόκκο από το λουλούδι του. Οι φωνές των κατοίκων της Whoville που μονάχα ο Horton ακούει, τον παρακινούν να σώσει τον κόκκο σε πείσμα πολλών εχθρικών ζώων εκεί γύρω, και η περιπέτεια της διάσωσης δεν είναι εύκολη. Είναι όμως διασκεδαστική και καλοσχεδιασμένη, με χρώματα και σχέδια κατεξοχήν πιστά στην πένα του Dr. Seuss, αφού το animation κατέληξε στη γνωστή του ρευστότητα κίνησης, σχήματος και μορφής του ύστερα από εμβριθή έρευνα των Jimmy Hayward και Steve Martino που κάνουν εδώ το σκηνοθετικό τους ντεμπούτο έχοντας στην πλάτη τους πολύχρονη εμπειρία σε αντίστοιχες παραγωγές της Blue Sky όπως το Robots (2005).

Τη φωνή στο ευαισθητοποιημένο ελεφαντάκι (το motto του οποίου περί small person, χρησιμοποιούν ευθαρσώς, και αντίθετα με τη θέληση του αποθανόντος συγγραφέα, οργανώσεις που μάχονται κατά της άμβλωσης) δανείζει ο Jim Carrey, ενώ στο δήμαρχο της Whoville ο Steve Carell. Για πρώτη φορά χαρακτήρες του Dr. Seuss είναι ζωηρόχρωμα animation και δεν έχουν σάρκα και οστά σαν αυτούς ζωντάνεψαν στο παρελθόν, όχι ιδιαίτερα επιτυχημένα, ο Jim Carrey ως κακομούτσουνος πράσινος κατεργάρης στο How the Grinch Stole Christmas (2000) ή o Mike Myers στο The Cat in the Hat (2003). Μπαμπάδες και μαμάδες δε θα υποφέρουν πια τόσο.

Μέχρι και γαμηστερό μπορείς να πεις το τελευταίο τιζεροτρέιλερ του Speed Racer (2008) που έδωσε στη δημοσιότητα η Warner UK μαζί(?) με ένα φανερά προγενέστερο, κομμένο στο ίδιο στιλ.

Μπορείς να πεις ακόμα ότι η απόφαση να αλλάξει ριζικά ο τρόπος συγχώνευσης των γκρινσκριναρισμένων ηθοποιών με το ψηφιακό φόντο ήρθε μετά τη χαλαρή (στη καλύτερη) υποδοχή της καρτουνίστικης αισθητικής του τίζερ. Μπορεί και να απέτυχε η συνειδητή προσπάθεια όλων, και του Joel Silver (που ανέλαβε την δεκαπεντάχρονα αρτινογιοφύρικη παραγωγή) και των Wachowskis, για το G(!) rating με την τεράστια χρυσοφόρα εμπορική ουρά του, και αναγκαστικά απευθύνονται σε πιο μεγάλο (από 6χρονα) κοινό. Μια άλλη πιθανότητα για επιρροή στη μέχρι τώρα παρουσίαση είναι η πανομοιότυπη και αποφασιστικά oldgen εμφάνιση του videogame (που δε πρόκειται να βγει για Xbox 360 και PS3 λόγω έλλειψης χρόνου, λέει). Ή μπορεί τελικά όντως αυτό το αποτέλεσμα να είχαν στο ανδρόγυνο μυαλό τους οι αδερφοί από την αρχή και χρειάζονταν χρόνο στο rendering. Όπως και να 'χει το στιλ φαίνεται να παγιώθηκε, παρόλο που οι πρώτες αναφορές από το τρέιλερ που παίζει στις αμερικάνικες οθόνες από την Παρασκευή (και αναμένεται στο δίκτυο μες στη βδομάδα) λένε ότι φέρνει στο, ψιλοαπαγίωτο, διεθνές #1. Και θα πρέπει να περιμένεις τον Μάη για να ξέρεις αν το φιλμ θα μείνει εκεί (στο στιλ), σα τις περισσότερες ανήλικες σχετικές προσπάθειες, από Dick Tracy (1990) μέχρι Sky Captain and the World of Tomorrow (2004). Ή αν θα 'χει και καμιά, όχι απαραίτητη (από την αγαπησιάρικα καταγέλαστη σειρά) αλλά ευπρόσδεκτη, ουσία. BTW, η γαμάτη ηχητική επένδυση στα κλιπάκια δεν πολυφέρνει μάλλον σε ότι θα ακούς και σε δυο μήνες, αφού οι Andy & Larry εξουσιοδοτήθηκαν να χρησιμοποιήσουν τα original εφέ και θέμα (πάντως στο #1 παίζει το Iron Fisted Mutha του BT και στο #2 ένα κομμάτι κάποιων Celldweller).

Λίγο να ασχολείσαι, ξέρεις εδώ και πολύ καιρό, πριν κυκλοφορήσει (και αποσυρθεί) το πρόμο της, τι να περιμένεις από τη νέα συνεργασία των "πιο αναγνωρισμένων ηθοποιών της εποχής μας" σύμφωνα με το προωθητικό blurb που δεν θα ακούγονταν ελαφρά ειρωνικό αν είχε χρησιμοποιηθεί την εποχή του Heat (1995). Στο αναγνωρισμένο δράμα του Michael Mann οι δυο πρωταγωνιστές (που δεν είχαν τότε και καμία ανάγκη να υπενθυμίσει κανένας ποιοι είναι) δε μοιράζονταν και πολύ το ίδιο πλάνο, δώσανε πάντως ένα σνακ στους πεινασμένους φαν, αφού στον θρυλικό δεύτερο Νονό, εικοσιένα χρόνια νωρίτερα, δεν είχαν ούτε μια σκηνή μαζί. Δεκατρία χρόνια αργότερα, το Righteous Kill (2008) σου δίνει την εντύπωση ότι γυρίστηκε μόνο για να τους έχει αγκαλιά, ακόμα και στο κρεβάτι αν χρειαστεί.

Ο Jon Avnet έλυσε με τον πιο εύκολο τρόπο το πρόβλημα να έχει απέναντι τον De Niro της φυσικής προετοιμασίας και του αυθορμητισμού στα γυρίσματα με τον Pacino της σκυλίσιας (κομπλέ με σάλια) πρόβας, βάζοντάς τους να τα βγάλουν πέρα μόνοι τους. Ε και στο τρίψιμο, όπως βλέπεις, ο ένας απαξίωσε να χάσει κάνα κιλό κι έφερε προβαρισμένες τις κλασικές γκριμάτσες του, ενώ ο άλλος αρκέστηκε στη φυσικότητα του να μη χτενίζει το μαλλί το πρωί που ξύπναγε (i.e. μάλλον τα χειρότερα δανείστηκε ο ένας από τον άλλο). Το ζητούμενο πάντως επετεύχθη, ο σκηνοθέτης προφανώς έμαθε από τα δεκάδες κοψοραψίματα των 88 Minutes (2007) ποια είναι η βιντεοκλιπίστικη αισθητική που προτιμάνε τα δοκιμαστικά ακροατήρια, και η Millennium του Avi Lerner (όπου πάνε οι αστέροι να πεθάνουν όπως χιλιοματαξανάπαμε) φαίνεται να βρήκε στον Pacino το σταμάτημα της οικονομικής της αιμορραγίας. Από τις Κάνες είχε μοσχοπουλήσει τη διανομή και των δυο παραγωγών, τα μεν Λεπτά στη Sony που τα βγάζει τον Απρίλη, το δε Σκότωμα στη νεοσύστατη Overture που το πάει για Σεπτέμβρη σα σημαία της στη προσπάθεια να γίνει η νέα New Line (ειδικά τώρα που η original σήκωσε λευκή για δικιά της).

Πάντως το (αρχικό τουλάχιστο) σενάριο είναι του Russell Gewirtz του Inside Man (2006) οπότε αυτός o (υπερ)pulp τόνος μπορεί να είναι εσκεμμένος προς το καλό, τα δικαιώματά του είχε ο Avnet που έφερε τον De Niro που φέρεται να πρότεινε τον Pacino (και άρα η αρπαχτή δεν ήταν και τόσο προαποφασισμένη), και οι αναφορές από τα πρώτα screenings λένε ότι μεταφέρθηκε σχετικά ικανοποιητικά. Οπότε τα μόνα κομμάτια που σου λείπουν από το παζλ είναι αυτά που θα γράψει ο Curtis "50 Cent" Jackson (που φαίνεται να έχει μπει κι αυτός στο στάβλο, βλ. Home of the Brave (2006)) και θα δείξει η Carla Gugino (πάντα ελπίζεις για τίποτα υπερκαβλιάρικο σινσίτικο).

Καθημερινός cowboy σκουντουφλάει σε σκηνικό αγοραπωλησίας ναρκωτικών που κατέληξε πολύ, πολύ άσχημα. Και αποφασίζει να περιθάλψει τα αδέσποτα εκατομμύρια δολάρια.Οι Coen βρίσκουν έμπνευση, μετά από μια περίοδο που αρκετοί τους κατηγόρησαν για υπερβολική εμμονή σε σουρεαλιστική κωμωδία χαρακτήρων στο έργο τους, για πρώτη φορά μετά τον Όμηρο στο O Brother, Where Art Thou? (2000), διασκευάζοντας το βιβλικό ζοφερό ομώνυμο πεζογράφημα του βραβευμένου με Pulitzer πέρσι Cormac McCarthy. Και το κάνουν δικό τους αφομοιώνοντας το πυκνογραμμένο απνευστί αντιφανταχτερό στιλ του συγγραφέα, επιστρέφοντας όπως φαίνονταν από τα trailer στις αιματηρά απλές ρίζες του δικού τους Blood Simple (1984), χρησιμοποιώντας την πεκινπαϊκή κυνική ασταμάτητη βία σα το καλύτερο υποκατάστατο των χειρουργικά αφαιρεμένων συνηθισμένων κωμικών μορφωμάτων τους, αναμιγνύοντας πιο ιδανικά από ποτέ τρελά εφευρετική τέχνη και popular entertainment.

Η ιστορία είναι τοποθετημένη χρονικά στο 1980, με όλα τα έντονα χαρακτηριστικά συγκεκριμένης περιόδου να έχουν σβηστεί προσεκτικά για να λειτουργεί σα διαχρονικό σχόλιο για τη δηλητηρίαση της αμερικάνικης Δύσης από το αίμα που το βλέπεις να ποτίζει τη γη. Αίμα που ακολουθούν, εξίσου συμβολικά, οι τρεις ήρωες της παραβολής, ο πρώην ηλεκτροσυγκολλητής του Josh Brolin που νομίζει ότι μπορεί να τα βγάλει πέρα, ο γεροσερίφης του Tommy Lee Jones που ξέρει καλύτερα, και η δύναμη του απόλυτου κακού του Javier Bardem σε ένα ρόλο ιστορικό ήδη από τη μαλλούρα σύμβολο της παράνοιας του χαρακτήρα στον παλαβιάρικο κόσμο των Coen. Αν είχαν (που είχαν ειδικά ο σερίφης-πρωταγωνιστής) παρελθόν στο βιβλίο, και οι άλλοι δυο απλοποιούνται στη ταινία στις κινητήριες δυνάμεις τους, κατά το συνήθειο των αδερφών, κάνοντας τη σύγκρουση ακόμα σφοδρότερη όσο και συνεχώς αναπάντεχη από τις εξωστρακίσεις. Η σύγκρουση κλείνει το ίδιο αναπάντεχα, διαβόητα πια, σε μοιραία σπόντα, σεβόμενη το αντιδοξαστικό πεσιμιστικό τέλος της νουβέλας, αφήνοντας τον Jones να θρηνεί την ήττα του σε μια μάχη που διάλεξε να μη μπει ποτέ, σε ένα κόσμο που δε καταλαβαίνει πια, σε μια σκηνή μονολόγου με εσκεμμένα περισσότερο διάλογο απ' όλου του φιλμ μαζί.

Εξαιρετικά φειδωλή είναι η σκηνοθεσία συνολικά, βάζοντας τον Roger Deakins να φωτογραφεί μαεστρικά άγονη αδιάφορη γη (με κάνα ψόφιο ζώο να θυμίζει την έκταση του φαινομένου και την έλλειψη ουρανού να εντείνει το κλίμα), με κανά μισάωρο το πολύ σχεδόν μουσικού φυσικού θορύβου για soundtrack (που φυσιολογικότατα τσίμπησε οσκαρικές υποψηφιότητες στις ηχητικές κατηγορίες). Χωρίς να χάνει βλεφάρισμα στην ανηλέητη ένταση, στην υπόγεια απειρότητα της λεπτομέρειας, στη μνημειώδη διάνοια που μουσκεύει το σκονισμένο σκηνικό. Τελικά, πιο τρομαχτική στιγμή του φιλμ είναι αυτή που διαπιστώνεις τον απόλυτο έλεγχο της τέχνης τους από τους σημαντικότερους σύγχρονους δημιουργούς. Εμπειρία ζωής αν δε κάνει το μυαλό σου να λιώσει.

Πατριώτης πατέρας που δεν ξέρει πώς να πει στις δυο κόρες του ότι η μητέρα τους μόλις σκοτώθηκε στο Ιράκ, τις πάει εκδρομή.Δράμα σημαντικής εμβέλειας κυρίως λόγω του τρόπου που διαχειρίζεται την μικρή του κλίμακα, το Grace is Gone είχε κερδίσει το buzz του πρόπερσι στο Sundance όντας η πρώτη δραματική ταινία που κατάφερε να βρει αγοραστές (τους Weinsteins που κόντεψαν, λέει, να γκρεμίσουν απ' τα χτυπήματα την πόρτα στο δωμάτιο του Strouse και των λοιπών συντελεστών για να τους πιάσουν στον ύπνο), buzz που επιβεβαίωσε κερδίζοντας μετά και τα βραβεία κοινού και σεναρίου. Έκτοτε κινήθηκε μάλλον υποτονικά (κυρίως με το σπρώξιμο του ονόματος του Clint Eastwood που παίζει στα credits πάνω απ' τον τίτλο του τραγουδιού Grace is Gone), πράγμα διόλου παράδοξο, αφού κι οι Weinsteins τελικά φοβήθηκαν την περίεργη γκρίζα ζώνη όπου κινείται, εξερευνώντας με εξαιρετικά ήσυχο κι ανθρώπινο τόνο, τον βουβό πόνο μιας ολόκληρης χώρας που προσπαθεί να διαχειριστεί τις απώλειές της σ' έναν πόλεμο που χάνει το πρόσωπό του μόλις κλείσεις την τηλεόραση. Απέχοντας σχεδόν ολοκληρωτικά από πολιτική τοποθέτηση (αν και αν το θες αρκετά, θα βρεις θέση σ' όποια μεριά και να την ψάξεις), το σκηνοθετικό ντεμπούτο του Strouse είναι ένα αξιοπρόσεχτο συναισθηματικό ταξίδι, κομματάκι μονότονο αλλά ωστόσο συγκινητικό, που καταφέρνει και τη σκηνοθετική του γύμνια να καλύψει, χάρη στην γοητευτικά καθαρή δραματουργική του απλότητα.

Χιπι-οειδές φεστιβάλ ξεκινάει ακόμα μια χρονιά σε δάσος όπου παλιότερα μικρό παιδί με Ρηγκαν-ικές εμμονές έκανε τατουάζ στο λαιμό περιβαλλοντο-ακτιβιστών. Με αλυσοπρίονο.Πολύ καλός, πολύ κακός, και πολύ έξυπνος για το καλό του προσπαθεί να είναι ο Ταξιδιώτης (2006). Χωρίς προϋπολογισμό ούτε για γύρισμα ξαφνικής συνάντησης βαν με χαντάκι, ο πρωτάρης στη σκηνοθεσία David Arquette εκμεταλλεύεται τη θητεία του σαν ηθοποιός για να μαζέψει καστ επώνυμων κι ανώνυμων τόσο επαγγελματιών που μόνο μπιμουβιά δεν αναδίδουν ακόμα και στα σκατά να πέσουν (που πέφτουν). Οι μάσκες προέδρων στη μεγάλη οθόνη είναι τόσο παλιές όσο κι αυτοί, είχαν κάνει και συμμορία στη Κόψη του Κύματος (1991), και η καταγγελτική πρωτοτυπία του Reagan παρανοϊκού με τσεκούρι εναντίον δικαίων και αδίκων πάσχει ελαφρά στους δίκαιους, αφήνοντας την ικανοποίηση του αιμοδιψούς ενστίκτου σου σε κάτι σε ξαμόλυμα γύπα σε κοράκια (και δίνοντάς σου φυσικά και τις ίδιες επιλογές για να μαζοχιστείς τρομάζοντας ταυτιζόμενος με θύματα). Ακόμα και στα πιο τεχνικά, τα γυρίσματα φανερά γίναν σε φιλμ, όμως αν ο φωτογράφος χρησιμοποιούσε ότι στοκ έβρισκε, αν το διάλεγε τόσο αζήτητα μερακλίδικα όσο και τις τοποθεσίες και τις γωνίες του, αν ήταν επιπλέον επιλογή αναφοράς σε εικονικές τρομοσκηνές των 80s ή (το πιο πιθανό) η πρόθεση χάνονταν στο δρόμο σε κάθε σκηνή, δύσκολα το λες πια. Ο Arquette χάνει τη μπάλα προσπαθώντας να περάσει πολιτικά σχόλια όπως γίνονταν στο είδος στα 70s, να αναβιώσει τα 80s απελευθερωμένα από τη καταπίεση σε σεξ και ναρκωτικά, να επιδείξει ότι έμαθε παίζοντας στα Scream των 90s και να μιλήσει στη χαμένη γενιά των 00s. Κι αν ένα σωρό θετικά μπορείς να βρεις να του καταλογίσεις, αυτό που σου μένει τελικά είναι μπάφιασμα από τη μια, όσο και με τις σκηνές.. επήρειας, πρωτοφανώς λειτουργικές και ταξιδιάρικες μέχρι που τις σιχαίνεσαι. Και αίσθηση ανικανοποίητου από την άλλη, όσο και με τις σκηνές βυζόμπαλων, φευγαλέα προτού τα πιάσεις (με το μάτι σου) καταστρατηγώντας έτσι και όποιο λόγο εμφάνισής τους.

Πιτσιρικάς που μπορεί και τηλεμεταφέρεται, βρίσκεται στο στόχαστρο μυστήριας σέχτας που ξεπαστρεύει το είδος του (γιατί μόνο ο Θεός μπορεί να είναι πανταχού παρών), και θεωρεί ότι είναι η κατάλληλη στιγμή να ερωτευτεί.Αφήνοντας το κινηματογραφικό φιλί του θανάτου που είναι ο Hayden Christensen, να αλληλοεξουδετερώνεται με το φιλί της ζωής που προσπαθεί να του δώσει ο Jamie Bell, ο Doug Liman χαϊδεύει τον πάτο της καριέρας του, χοροπηδώντας στα κομματάκια που του κόλλησε με κόλλα στιγμής το σεναριογραφικό τρίο απ' τη σειρά βιβλίων του Steven Gould, και γλιτώνει τη μαύρη τρύπα σχεδόν αποκλειστικά χάρη στη χαζομάρα της σύνθεσης της ιδέας της ταινίας, που καλύπτει με ένα campy πέπλο την ασυναρτησία της εκτέλεσης. Ένας πειραγμένος παραμελημένος νέος υπερήρωας που μαθαίνει τα κόλπα, ένας προαιώνιος μυστικιστικός πόλεμος, ένα αταίριαστο δίδυμο συμμάχων, ένας κλασικός εφηβικός λυτρωτικός έρωτας, ένα άσπρο σφουγγάρι στο κεφάλι του Samuel L. Jackson, ένα μίξερ και (ιδού) ένα σενάριο, που αρνείται πεισματικά να εστιάσει σε οποιαδήποτε κεντρική ιδέα, κι ο Doug Liman που παραμένει σοβαρός πίσω απ' την κάμερα, καταφέρνοντας τουλάχιστον να στήσει μερικές διάσπαρτες σκηνές δράσης σε ωραία τοπία, που σχεδόν κάνουν ν' αξίζει ο κόπος σου να περιμένεις να εμφανιστούν.

Μανιακή παράνυφος χάνει τον άντρα της ζωής της στα δόντια της αδερφής της αλλά τον βρίσκει σε δημοσιογράφο που θέλει να την εκμεταλλευτεί για να βγάλει εξώφυλλο.Κι αν το blurb δε σου λέει τίποτα και πας στην αίθουσα μαντεύοντας την υπόθεση απ' τον τίτλο και τη σεναριογράφο, μπορεί να νομίσεις πως θα δεις τον Διάβολο να (ξανα)Φοράει Πράντα (27 φορές), ή όταν πάρει μπρος η ταινία, να σου φανεί πως μπορεί και να δεις το τέρας του Φράνκενσταϊν να συναντά την Carrie του Sex and the City. Αλλά η πραγματικότητα (της ταινίας) είναι πολύ πιο απλή, ανέμπνευση και περιορισμένων φιλοδοξιών, αφού τα 27 Φορέματα που κρύβει στη ντουλάπα της η Katherine Heigl, είναι απλά η ασφαλής εκδοχή της προσπάθειάς της να περάσει τις χρυσές της σφαίρες απ' τις αποστειρωμένες φόρμες του Grey's Anatomy στη μεγάλη οθόνη, μέσω μιας επανεκτέλεσης του My Best Friend's Wedding (1997), του The Wedding Planner (2001) και του How to Lose a Guy in Ten Days (2003) μαζί, αλλά με αλλαγές στους βαθμούς συγγένειας (των ηρώων). Το παράδοξο είναι ότι, σ' αυτή την ενοχλητικά προβλέψιμη κι ανιαρά καλογυαλισμένη ρομαντική κομεντί του κιλού, λάμπουν σχεδόν όλοι εκτός απ' το άτομο που σχεδιάστηκε να μεταφέρει, με την Malin Akerman να είναι σαφώς η πραγματικό καμπυλόγραμμη θέλξη της ταινίας, τον James Marsden να είναι σαφέστερα πιο αξιοποιήσιμος πρωταγωνιστής απ' την ξανθιά που μοστράρει στην αφίσα, και ακόμα και τον Edward Burns με την σε-μηχανή-υποστήριξης εκφορά των ατακών του χάρτινου αντικειμένου του πόθου, να κοντράρει σε ενδιαφέρον τον χαρακτήρα που προσπαθεί να ζωντανέψει η Heigl.

Όπως φαίνονταν από τη προηγούμενη βδομάδα που φίσκαρε τους κινηματογράφους του γαλλικού Βορρά (με μέσο όρο κοντά στις 9 χιλιάδες θεατές ανά αίθουσα) και σχετικά λιγότερο από το (ενδέκατο καλύτερο) άνοιγμά του σε όλη τη χώρα με 558.359 εισιτήρια τη Τετάρτη, το Καλωσόρισμα στη Χώρα των Ch'tis (2008) του Dany Boon διέλυσε κάθε μποξοφική επίδοση στη χώρα του Astérix. Με συνολικά 3,6 εκατομμύρια θεατές το πενθήμερο (περίπου χίλιους περισσότερους ανά αίθουσα απ' τους πρώην κατόχους του ρεκόρ, τρίτους Μαυρισμένους) και έσοδα $37,7 μυρίων, το αγκάλιασμα της ιδιαίτερης πατρίδας του από τον καραδημοφιλέστατο κωμικό βρέθηκε στην κορυφή και του πλανητικού μποξόφη, και επόμενο στόχο έχει πια, σύμφωνα με τον Henri Demoulin διευθυντή βόρειας εγχώριας διανομής της Pathé, κανέναν άλλον αλλά τον Τιτανικό (1997) των 20 μυρίων Γάλλων θεατών.

Όπως καταλαβαίνεις και από το trailer το οποίο ξοδεύει τη μισή του διάρκεια σε αστεία προφοράς, η ταινία είναι βαθιά γαλλική, τόσο βαθιά που φτάνει στη περιοχή του Nord-Pas de Calais, κατοικημένη από μυριάδες.. υπερβολικά στερεότυπα που φέρνουν σε Βέλγους του Goscinny, στο πιο μπρουτάλ και στο πιο ανεπιθύμητο για την υπόλοιπη χώρα --στην υπόθεση, ο ταχυδρομικός από την Προβηγκία που μετατίθεται εκεί για "ατασθαλίες", γίνεται ήρωας για τη γυναίκα του που τον είχε στο φτύσιμο. Περήφανος για την καταγωγή του από την επαρχία (το Armentières συγκεκριμένα), ο Boon κατάφερε να ανατρέψει όλα τα κλισέ, κάνοντας τους κατοίκους της πιο αξιαγάπητους και από ανυπότακτους Γαλάτες, τη περιοχή, όπου βρέχει 3-4 φορές το χρόνο, για 3-4 μήνες τη φορά, να φαίνεται ήδη πιο τουριστική από τις παραλίες του Νότου (που φάγαν τόση σκόνη όση και οι Bronzés τους από τους Ch'tis), και τη μικρή πόλη Bergues αγαπημένο προορισμό για.. ταξίδια του μέλιτος. Σε όλα στόχευε από την αρχή ο σεναριογράφος/σκηνοθέτης/πρωταγωνιστής, περιμένοντας πρώτα να καταξιωθεί και κινηματογραφικά, μετά την εξαγώγιμη πρωταγωνιστική επιτυχία σε La Doublure (2006) και κυρίως Mon Meilleur Ami (2006) αλλά και τη σχετική της πρώτης του δημιουργίας, La Maison du Bonheur (2006). Και μπορεί ένα κάποιο θέμα να υπάρχει, με την αντιπροσωπευτικότητα της πόλης που διάλεξε, αλλά ακόμα κι αν έβρεχε μαγικό φίλτρο όσο μεγάλωνε, πιο πολύ θα περίμενες να ζοριστεί να τα καταφέρει.

Η UIP σας προσκαλεί στην Avant Premiere της ταινίας της χρονιάς Καμία Πατρίδα για τους Μελλοθάνατους. Την Τετάρτη 5 Μαρτίου στις 8 το βράδυ στην Odeon Όπερα, Ακαδημίας 57.

Υποψηφιότητα για μεγαλύτερη ταινία του καλοκαιριού βάζει ο Iron Man (2008) με το trailer που έριξε το Trailer Park του MySpace, δυο μήνες πριν το φιλμ βγει στις αίθουσες, ανοίγοντας επίσημα και τη μπλοκμπαστερική περίοδο.

Με σωστές δόσεις χαρακτήρων, αστείων και ατσαλένιων τριξιμάτων (έστω κι αν μερικές σκηνές ακόμα φέρνουν σε πλαστικό) η Marvel προφανώς τοποθετεί τον αποτρελαμένο αδίστακτο γκομενιάρη Tony Stark του Robert Downey Jr. απέναντι στον μισότρελο κατασόβαρο μοναχικιάρη Bruce Wayne του Christian Bale. Χωρίς να αποφεύγει, ίσα ίσα, ούτε αυτή την τραχιά αίσθηση της πραγματικής πραγματικότητας του Batman Begins (2005), ούτε τις συγκρίσεις με τις τεράστιες γαμηστερές σκηνές των Transformers (2007), χάρη στη φανταστική δουλειά στα εφέ (πιο χαρακτηριστικά εκεί που παθαίνεις μεγαλύτερο σοκ από τον Stark όσο διαπιστώνεις τις δυνατότητες της αρματωσιάς) και την αποστροφή του Jon Favreau για 3D κόσμους (με την επιμονή του να "τοποθετεί" την εικονική κάμερα, να κάνει θαύματα στις CGI σκηνές). Επιπλέον, αν βάλεις ότι και ο άφαντος ακόμα Incredible Hulk (2008) θα ανοίξει πριν τον Σκοτεινό Ιππότη (2008), μαζί με την εικοσάχρονη πια ιστορία του τελευταίου στη μεγάλη οθόνη, βλέπεις μια κάποια κούραση, ένα κάποιο ξώφτερνο στην κατά τα άλλα άτρωτη προωθητική μηχανή της Warner. Ενώ η ρέτρο (κομπλέ με απαγόρευση ψηφιακών προβολών) φετινή νέα έξοδος του Indiana Jones φυσικά και δε διεκδικεί καμιά πρωτοτυπία. Έτσι τελικά κάπου διακρίνεις ρεαλιστικές δυνατότητες για ολόφρεσκο franchise που θα διαδεχτεί αυτό του Spider-Man. Και σε αυτό ποντάρει φανερά η Marvel, ξεκινώντας με μικρό αντίπαλο (ο Iron Monger δεν είναι Mandarin), και έχοντας ήδη κάνει ταχτικό επισκέπτη, στιλ Wolverine, τον χαρακτήρα στα μισά της κόμικ, σχεδιάσει νέο τίτλο, και βάλει τον Favreau να γράφει mini-series και (κανένα άλλο αλλά) τον Peter David τη μεταφορά της ταινίας. Βέβαια τα ratings της διαφήμισης στο Super Bowl δεν ήταν και τα καλύτερα, το κόμικ δε πιάνει συχνά το τοπ-50 στις πωλήσεις, η Paramount (της αμερικάνικης θεατρικής διανομής) έχει και δικές της, έστω και παρωχημένες, μπλοκμπαστεριές να σκεφτεί, και φαίνεται απίθανο πια όλα τα εφέ να έχουν την ίδια ποιότητα στο τελικό αποτέλεσμα. Οπότε μη περιμένεις τίποτα τόσο γεωσεισμικό όσο τα ρομποτάκια του Michael Bay.

Κατά τα άλλα, η σκηνή του τέλους, με το τανκ, που κάποιοι προσπάθησαν να πασάρουν για VR εκπαίδευση, είναι σαφώς πιο βελτιωμένη απ' ότι στο σποτάκι του Super Bowl που είχε ξεσηκώσει τις σχετικές κακές αντιδράσεις. Οι χαρντροκιές της υπόκρουσης περιλαμβάνουν πια και AC/DC και Audioslave (εκτός από το Iron Man των Sabbath) και δε νομίζω να έχει κανένας αντίρρηση. Η Gwyneth Paltrow πρώτη φορά φαίνεται φαγώσιμη, με μπουκούλες και καραμελί μαλλάκι, αν έχεις γούστα σα τα (χοντρά) δικά μου. Και οποιαδήποτε ταινία με πρωταγωνιστές Robert Downey Jr. και Jeff Bridges, δυο από τους πιο "καταραμένους", υποεκτιμημένους, χολιγουντιανούς αστέρους, δε θα χρειάζονταν κατεβατά για να την έχεις στα must του καλοκαιριού.