Το trailer για το φιλμ που κλείνει την "τριλογία του ηλίθιου" των Coen με τον George Clooney, κυκλοφόρησε χτες στην Apple που ανοίγει ένα ακόμα κανάλι σμπρωξίματος εγκαταστάσεων του iTunes σε κάθε υπολογιστή του πλανήτη, χρησιμοποιώντας αυτή τη φορά τα "ακατάλληλα" προωθητικά κλιπάκια.

Ακατάλληλη για ανήλικους και ηλίθιους είναι φυσικά και η νέα ταινία των αδερφών, κινούμενη κάπου ανάμεσα στο Fargo (1996) και τον Big Lebowski (1998), όπως λέει ο συμπαραγωγός τους Eric Fellner στο καινούριο Empire. Και βγάζοντας τρελό γέλιο, όπως λέγαν οι εντυπώσεις από το σενάριο (μάλλον του 2005) που αλλάζει χέρια από πέρσι, και μπορείς να το βρεις πανεύκολα πια αν ενδιαφέρεσαι. Οι σκηνοθέτες, που δεν επαναλαμβάνονται αλλά την προσοχή τους στις λεπτομέρειες, ειδικά με ειρωνική διάθεση, δε μπορείς να μη τη προσέξεις, μάλλον κάνουν τη δικιά τους μαυροδραμωδική εκδοχή του all-star movie (στιλ οι Πεντέξι του Όσιαν, ας πούμε): ο Brad Pitt (που ήταν στα σχέδια από την εποχή του ραφοτοποθετημένου White Sea) κρατάει ρόλο που γράφτηκε γι' αυτόν μέχρι να βρουν το πτώμα του στη ντουλάπα, ο φίλος του ο Clooney κλείνει την τριλογία του μια ώρα αρχύτερα (ήταν να κάνει άλλον ηλίθιο στο Hail Caesar (2009?)) και βγάζει το απωθημένο του πηδώντας την Tilda Swinton, ο John Malkovich άμα ξέρεις τι καταχθόνιο σκοπό εξυπηρετεί (εκτός από το να κυνηγάει τον Τζόρτζ με τσεκούρι και να πλακώνει στις μπουνιές τον Μπραντ) γράψτο σχόλιο, η Frances McDormand μπλέκει με τους υπόλοιπους τερατωδώς ανόητους σαν.. ανταπόδοση 25 χρόνων συζυγικού βίου (με τον Joel Coen).

Από το βίντεο, παρόλο που δεν είναι στα ισπανικά από γιουτιουμπιασμένη κάμερα για να το εκτιμήσεις, και από το σενάριο, που όλοι εκτιμούν ότι είναι το μοναδικό με δυνατές οσκαρικές πιθανότητες, ο μόνος συμπαθητικός, και άρα ξεχωριστός, χαρακτήρας είναι αυτός του Pitt, όμως προφανώς η σκηνοθεσία δε θέλησε να περιορίσει τους μανιερισμούς του. Από εικόνες που ενδιαφέρονται να παρουσιάσουν τους χαρακτήρες, δε μπορείς να βγάλεις συμπεράσματα για τη φωτογραφία του Emmanuel Lubezki, που πήρε τη θέση του μόνιμου υπόπτου Roger Deakins (για άλλους επειδή κόλλαγε στη cinéma vérité προδιάθεση και για τους περισσότερους επειδή ο τελευταίος ήταν απασχολημένος με πιο οσκαρικές παραγωγές). Πάντως, φυσιολογικά για τους μεγαλύτερους σύγχρονους Αμερικάνους δημιουργούς, το Burn After Reading (2008) ανοίγει τη φετινή Βενετία, όπου και θα φανεί αν προορίζεται για τίποτα περισσότερο από τεράστιο cult classic.

Πριν από δυο χρόνια παρά κάτι, οι Rolling Stones είχαν δώσει δύο σχεδόν πριβέ (κάτι πάνω από 5μιση χιλιάδες εισιτηρίων) συναυλίες στο Beacon Theater του Manhattan, στα πλαίσια της τρίχρονης περιοδείας του A Bigger Bang. Αυτό, είναι το ντοκουμέντο τους.Μέσα στην αποστολή που φαίνεται να έχει αναλάβει ο Scorsese να αποτυπώσει σε φιλμ τα αγαπημένα του ρεύματα και όσους είναι ζωντανοί απ’ τους θρύλους της μουσικής, αλλά ταυτόχρονα και πιο μακριά απ’ τα προηγούμενα εξαντλητικά ντοκιμαντέρ του για τα blues και τον Bob Dylan που είναι ρεύμα μόνος του, το Shine a Light είναι μια χλιαρά εντυπωσιακή, μινιμαλιστική βιντεοσκόπηση μιας χλιαρά απολαυστικής συναυλίας, που σε φέρνει αρκετά πρόσωπο με πρόσωπο με τον Jagger, τον Richards και τ’ άλλα παιδιά, ώστε να μοιάζει με κάτι που θα μπορούσε να έχει σκηνοθετήσει ο Romero, και σε κάνει να απορείς για το πόσο ξενέρωτοι μπορούν να είναι οι upper-class Νεοϋορκέζοι που στήθηκαν κάτω απ’ τη σκηνή να τους παρακολουθήσουν, σα να στήθηκαν στο Guzel για να ποζάρουν μ’ ένα ποτό στο χέρι. Τα διαλείματα για προβολές επίκαιρων της διαδρομής των Stones από ασπρόμαυρες συνεντεύξεις της εποχής που ήταν ρέμπελοι και γράφαν Ιστορία, παραμένουν επίκαιρα για όποιων δεν τα ξέρει, αλλά δεν αρκούν για να σου ολοκληρώσουν την εικόνα μιας θρυλικής μπάντας που καλύτερα να την αναζητήσεις αλλού. Αναζήτησε πάντως και το soundtrack του ντοκιμαντέρ, που έχει μερικές όντως συλλεκτικές εκτελέσεις τραγουδιών δικών τους και για άλλους, απ’ τους ίδιους και άλλους.

Στις φτωχογειτονιές του Rio de Janeiro, το Beverly Hills του 21ου αιώνα ένα πράμα, δυο φρέσκα 18χρονοι ψάχνουν τους πατεράδες τους και το παρελθόν, όσο στο παρόν παίζει αλληλοσκοτωμός για τον έλεγχο της περιοχής.Όποια κριτική και να διαβάσεις για τη Πόλη των Ανθρώπων (2007) ξεκινάει υποθέτω με τη Πόλη του Θεού (2002), και αρκετές υποθέτω όχι γιατί δε ξέρουν άλλη βραζιλιάνικη πέρα από αυτή (και κάνα ντοκιμαντέρ για τo Mexico 70 ή καμιά σχολή σάμπας) αλλά επειδή το θρυλικό φιλμ του Fernando Meirelles έδωσε την ιδέα για σειρά που έγινε ταινία με τη σειρά της. Όλη η αλυσίδα παραγωγής κουβαλάει την ίδια σφραγίδα ποιότητας αλλά το ίδιο μπορείς να πεις συγκρίνοντας Bentley GT με Škoda βανάκι. Ο φωτογράφος το ξέρει το θέμα του, ο μονταζιέρης συνήθισε να κόβει στο ρυθμό της μουσικής ακόμα κι αν αυτή προέρχεται από ντόπιο που βαράει ντενεκέδια να σκοτώσει την ώρα και τη πείνα του, ο σκηνοθέτης έμαθε να δείχνει τον Βορρά στα γενικά του πλάνα. Ο χαμηλός ρυθμός δίνει την ευκαιρία για κάποιες ομορφούλες όσο και οι πρωταγωνίστριες στιγμές, σπάνιες όσο και οι στιγμές με πρωταγωνίστριες, πνιγμένες στις τηλεοπτικές, για το μάτι του Μέσου Κοινού που παραγγέλνει τη τιβί του με ρυθμίσεις χρώματος καρφωμένες στο 110 (ή την βρίσκει από έβδομο χέρι με τη φωτεινότητα στον ουρανό). Το περίεργο είναι ότι υπεύθυνη για την ιστορία είναι σεναριογράφα, το λογικό είναι ότι μοιάζει με επεισόδιο διάρκειας πολύ μεγαλύτερης από το καλό του, προσπαθεί να αντιγράψει όλο το βιβλίο με τους χαρακτήρες κατοίκων φαβέλας, καταφεύγει εύκολα σε ευκολίες. Εύσημα ότι δώσαν περισσότερα απ' ότι πήραν από τη μεγάλη οικογένεια της Ο2 (την εταιρεία του Meirelles) μπορείς να δώσεις με τη σειρά σου μόνο σε κάποιους από το καστ, στο "συμπληρωματική της Πόλης του Θεού" που χρησιμοποιεί η προώθηση μπορείς να συμπληρώσεις "όπως τη φαντάστηκε η γιαγιά σου".

Νιόπαντροι φτάνουν στην Ιαπωνία για νέα ζωή, αλλά στην επιτροπή υποδοχής τούς περιμένει φάντασμα, που τους χαλάει τις φωτογραφίες για να τους εκδικηθεί για τα παλιά.Παρά τη σχετική απλοποίηση της πλοκής και το σφίξιμό της με το ξεκαθάρισμα, το ψαλίδισμα, ή το εξαφάνισμα βημάτων της που στο ταϋλανδέζικο πρωτότυπο προκαλούσαν μια κάποια πλαδαρότητα στη συνοχή και ασυναρτησία στη συνέχεια, το αμερικάνικο remake που μεταφέρει τη δράση στην Ιαπωνία (γιατί τα σχιστομάτικα φαντάσματα είναι πιο αποτελεσματικά απ' τα δυτικόφατσα, ως γνωστόν), παραμένει εξίσου, αν όχι και περισσότερο φλύαρο απ' την πηγή της έμπνευσής του. Από την οποία κρατά επίσης το μέγεθος των λογικών αλμάτων, οξύνοντάς τα όπου μπορεί για να κλέψει μερικές εύκολες φαντεζί τρομάρες, ενώ ξεπερνά το πρωτότυπο στο επίπονο του μελοδραματισμού του, κάνοντας τη συγκρατημένη (νομίζεις) διάρκεια των 85 του λεπτών, να ξεχειλώνει και να καταπίνει όποια θετικά μπορεί να έχει στην αποτελεσματικότητα των ηχητικών εφέ, που με τη σειρά τους χρησιμοποιούνται μονάχα για να κρύψουν την φορμουλαϊκή ανέμπνευστη σκηνοθεσία, καταλήγοντας τελικά να την υπογραμμίζουν.

Τον φίλο του και συνεταίρο του Anthony Minghella, του οποίου ο θάνατος είχε συγκαλυμμένα αποκαλύψει και τη δική του μάταια μάχη με τον καρκίνο, ακολούθησε τα ξημερώματα ο Sydney Pollack. Ο σκηνοθέτης χωρίς σφραγίδα που σφράγισε το πολιτικό θρίλερ και τη βιομηχανία με την ειλικρινή του πρόθεση να εξετάζει τα δύσκολα, άφησε τη τελευταία του πνοή τα ξημερώματα στο σπίτι του στα Pacific Palisades του Los Angeles, σύμφωνα με την εκπρόσωπό του Leslee Dart.

Έναν από τους πιο συμπαθητικούς (και όχι μόνο γιατί το πρόσωπό του δε κρύφτηκε από τον φακό) ανθρώπους του Hollywood, αποχαιρετάει συννεφιασμένος ο Γιώργος Ζερβόπουλος, απαριθμώντας τις σημαντικότερες στιγμές μιας πολυπρόσωπης καριέρας που άγγιξε καμιά ογδονταριά φορές συγκεκριμένα χρυσά αγαλματάκια.

Η αφίσα έγραφε Οι Τρεις Ημέρες του Κόνδορος (1975). Στο πλάι του τίτλου, δεν έβλεπες τα ονόματα των πρωταγωνιστών, δύο υπέρλαμπρων χολιγουντιανών αστεριών, αλλά εκείνο του δημιουργού - "του Σίντνει Πόλακ" έλεγε (ή ακόμη και Πολάκ, όπως τονιζόταν στην λήγουσα εκείνη την εποχή). Για να το πετύχεις αυτό τότε, να προσπερνάς στην μαρκίζα μύθους διαμετρήματος Redford, δεν αρκούσε ένα απλό δείγμα γραφής, μια και μόνο Έκτη Αίσθηση (1999) ή κάποιοι περαστικοί Συνήθεις Ύποπτοι (1995). Για να μπεις στο κλαμπ των υψηλής αξίας σκηνοθετών όπως ο Lumet, ο Pakula, ο Coppola και ο Kubrick έπρεπε να έχεις δοκιμαστεί, να έχεις ορίσει άποψη. Και μέσα στην επαναστατημένη περίοδο των 70s, του αμερικάνικου σινεμά, ο Pollack ήταν εκείνος που αυτόν το στόχο τον είχε πετύχει με τον πιο υπόγειο και διεισδυτικό τρόπο.

Αν επιχειρήσει να χωρίσει κανείς το έργο του γεννημένου το 1934 δημιουργού –-αλλά και εξίσου επιτυχημένου παραγωγού και ενίοτε ρολίστα ηθοποιού-- σε περιόδους, τότε εύκολα το σπάει σε δεκαετίες. Η πρώτη, η νεανική του, χαρακτηρίζεται από απόπειρες σε σειρές της μικρής οθόνης αλλά και από κάποιες ταινίες, ξεκινώντας με το Slender Thread (1965), που κάνουν σιγά σιγά το όνομα του γνωστό, δίπλα σε επώνυμα πρωταγωνιστών άλφα διαλογής, όπως και στο σύνολο της δουλειάς του. Στα 60s, στο This Property Is Condemned (1966), ξεκινά και η συνεργασία του με τον καλό του φίλο Robert Redford, που μαζί θα κάνουν εφτά (7) συνολικά ταινίες. Έχοντας ήδη δώσει στίγμα ενασχόλησης με τα δύσκολα και αναζήτησης ευρύτερου δημιουργικού ελέγχου, ο Pollack κλείνει τη δεκαετία με το Σκοτώνουν τα Άλογα Όταν Γεράσουν (1969), απεικονίζοντας με απόλυτα διαχρονικό τρόπο μια κοινωνία που τα άτομα της για να πετύχουν έναν σκοπό, μια νίκη, μια επιβράβευση δεν θα διστάσουν να ρίξουν στο βούρκο την προσωπικότητα τους. Πρώτη υποψηφιότητα για Όσκαρ για τον σκηνοθέτη, ανάμεσα στις εννιά (9) της παραγωγής.

Η δεκαετία του '70 φέρνει ένα μεγάλο western, τον Jeremiah Johnson (1972), τα δάκρυα της Barbra Streisand και του κόσμου ολόκληρου για τα Καλύτερά μας Χρόνια (1973), και τον Κόνδορα, που θα γράψει την δική του χρυσή σελίδα και θα γίνει ο μπούσουλας οποιασδήποτε άλλης ανάλογου ύφους ταινίας έκτοτε, ως μια κατασκοπική περιπέτεια με έντονο βάθος και αμέτρητο περιθώριο για κουβέντα πάνω στις ενέργειες των μυστικών υπηρεσιών. Η σατιρική Tootsie (1982) έριξε στο τραπέζι το πρόβλημα της ανεργίας, με αποτέλεσμα θριαμβευτικό, κυρίως για τα ταμεία της Columbia, αλλά και για τον Pollack, που μπήκε για δεύτερη φορά στις υποψηφιότητες της Ακαδημίας. Κατά το καθυστερημένο αμερικάνικο συνήθειο, η τρίτη υπήρξε και η φαρμακερή για τον δημιουργό, που με το Πέρα από την Αφρική (1985), ένα απόλυτα στιλιζαρισμένο ρομάντζο, θα μπει στο πάνθεο των κατόχων Όσκαρ σκηνοθεσίας.

Η συνέχεια, σε ένα Χόλιγουντ που δεν ανέχεται πια δημιουργικούς ελέγχους, φέρνει έμφαση στη παραγωγή (Ο Ταλαντούχος Κύριος Ρίπλεϊ (1999), Cold Mountain (2003), Michael Clayton (2007)) και περάσματα, μικρής χρονικής διάρκειας αλλά αξιομνημόνευτα, μπροστά από την κάμερα (Ο Παίκτης (1992), Μάτια Ερμητικά Κλειστά (1999), Michael Clayton (2007) και πάλι), μαζί με τη Φίρμα (1993) και τη Διερμηνέα (2005) σα τελευταίες, αντιδραστικές, προσπάθειες να κάνουν τη διαφορά στο κοινωνικό και πολιτικό θρίλερ.

Τελευταία στην συμπληρωματική ανακοίνωση συμμετοχών στο διαγωνιστικό, τελευταία και στις προβολές χτες στις Κάνες, η Τάξη (ή Ανάμεσα στους Τοίχους / Entre les Murs) του Laurent Cantet, βρέθηκε επιπλέον (τέτοιων ουρών που συνήθως λειτουργούν θετικότατα στα φεστιβάλ) να έχει αντίπαλο στη τελευταία εντύπωση το Palermo Shooting του Wim Wenders που ήταν με διαφορά η μεγαλύτερη απογοήτευση του προγράμματος, να αποτελεί τη μοναδική ηλιαχτίδα έντεκα ημερών πηγμένων στη βαριά ατμόσφαιρα μέσα και έξω από τις αίθουσες, και να κολλάει απόλυτα με τα γούστα του προέδρου της μεγάλης επιτροπής, Sean Penn, ο οποίος είχε επιμείνει για ειδική επίσημη προβολή του Die Welle / The Wave με θέμα επίσης δασκάλους, μαθητές και εμπειρίες ζωής στα θρανία. Άρα, με εξαίρεση, ίσως, τον καιρό που απλά βοήθησε, ο φετινός Χρυσός Φοίνικας, σε Γάλλο μετά από αμέτρητα χρόνια, δεν έτυχε.

Παρόμοια, και ανάλογα με το αν έβλεπε το ποτήρι άδειο ή γεμάτο, μπορούσες να διακρίνεις και τις προθέσεις σε κάθε φετινή ανταπόκριση από την Croisette, αφού, με εξαίρεση την γιουχαϊσμένη ερασιτεχνική επιστροφή του δημιουργού του Παρίσι, Τέξας (1984) και τη παραδοσιακή πίπα του Serbis, όλες οι υπόλοιπες ταινίες βρήκαν τους πρίγκηπές τους και τους νεκροθάφτες τους ανάμεσα στους δημοσιογράφους, συμπληρώνοντας ένα πρόγραμμα προφανώς μέτριο. Και ανάλογη ήταν και η εικόνα της αγοράς, αυξημένη κατάτι από πέρσι αλλά από πωλητές, με τους δραστήριους αγοραστές να εκφράζονται τυπικά από το IFC και τις πολυάριθμες μικρές αγορές του (για ίδιου μεγέθους διανομή, αν δε το 'χεις ακουστά). Τα πράγματα δε βοήθησαν, ούτε η τυφλή προοπτική της διοργάνωσης, ούτε οι περισσότερες από ποτέ μισοτελειωμένες ταινίες - απόρροια μάλλον απεγνωσμένης αναζήτησης στήριξης που τελικά τις έβλαψε όλες, ούτε η αίσθηση στροφής στο παρελθόν, με το φάντασμα του Μάη του '68 να πλανάται σιωπηλό και τα πολλά φώτα να πέφτουν σε παλιές ιστορίες. Αίσθηση που κορυφώθηκε με την εντύπωση μπανανίας την οποία άφησε η αποθεωτική(!!) υποδοχή του Mike Tyson, πριν καν προβληθεί το πιθανά αξιόλογο αν και μονομερές ντοκιμαντέρ.. Tyson.

Εκτός από το μαγικό, μαγικό, μαγικό, για τον Penn, και ομόφωνα καλύτερο για την επιτροπή του, ημιντοκιμενταρίστικο φιλμ που ανέβασε ένα τσούρμο πιτσιρικάδες για τις κάμερες ζωντανεύοντας και τη τελετή λήξης, το φεστιβάλ τίμησε και την Catherine Deneuve και τον Clint Eastwood (χωρίς τη θέλησή του) που τύχαινε να περνάνε, κατασκευάζοντας Βραβείο 61ου Φεστιβάλ για να κρατήσει τις (ηλικιακές) ισορροπίες. Αποθέωση υποδέχτηκε και τον Robert DeNiro που παρέλαβε το βραβείο πρωταγωνιστή πασίγνωστα αποτυχημένης ταινίας κλεισίματος για το What Just Happened?, και απένειμε τον Χρυσό Φοίνικα. Νωρίτερα, όλα τα σημαντικά βραβεία είχαν πάει σε Ευρωπαίους, ικανοποιώντας υποθέτεις και τις προτιμήσεις των περισσότερων που δεν είχαν φύγει με τις πρώτες πτήσεις του Σαββάτου (το αργότερο) και το όποιο φρόνημα άφησαν άθικτο οι υποκλίσεις των προηγούμενων ημερών. Gomorra του Matteo Garrone και Il Divo του Paolo Sorrentino ασχολήθηκαν (όσο γίνεται πια) σοκαριστικά με Μαφία και Μακιαβελισμό στη χώρα που τα γέννησε, και πήραν Μέγα Βραβείο και Βραβείο της Επιτροπής αντίστοιχα, ενώ οι αγαπημένοι των κριτικών Nuri Bilge Ceylan και αδερφοί Dardenne τιμήθηκαν για σκηνοθεσία και σενάριο αυτή τη φορά. Ο Benicio del Toro, πρωταγωνιστής στον 4ωρο μπερδευτικό και εξαιρετικά αβέβαιου μέλλοντος Che του Steven Soderbergh (που ο Penn έσμπρωχνε για Χρυσό Φοίνικα σύμφωνα με τις φήμες), και η άγνωστη σαραντάρα Sandra Corveloni σχετικά λιγότερο αμφιλεγόμενα, κάναν το δύο στα δύο στις ερμηνείες για τη Λατινική Αμερική.

Χρυσή Κάμερα, βραβείο FIPRESCI, διανομή σε πολλές χώρες, και τη περισσότερη (μάλλον δίκαια) προσοχή από τα υπόλοιπα τμήματα --που φόρτωσαν με ακόμα πιο πολλά βραβεία απ' ότι συνήθως τις ταινίες τους φέτος (μπας και βοηθήσουν καμία)--, πήρε η Πείνα / Hunger ενός κατάμαυρου Steve McQueen, με θέμα τον Bobby Sands σαν ηγέτη της απεργίας πείνας των φυλακισμένων μελών του IRA που κάποτε συγκλόνισε τον πλανήτη. Palm Dog πήρε αναμενόμενα η Lucy, σκυλαγωνίστρια στο Wendy and Lucy, της Kelly Reichardt.

Το Wanted (2008), η πρώτη ταινία του Timur Bekmambetov stateμεριά, προορίζεται για τεραστιότητα στη Ρωσία, που ο σκηνοθέτης φαίνεται να εγκαταλείπει οριστικά, αναμενόμενα χωρίς να είναι και πολύ διαφορετικό από τη προηγούμενη δουλειά του εκεί, όπως φαίνεται στο τρίτο trailer αλλά και στα προηγούμενα (κομπλέ με διαφορετικά κοψίματα για γυναίκες και πλανκτόν) που κυκλοφόρησαν στη χώρα όπου το Day Watch (2006) ήταν μεγαλύτερο από τη Πρωτοχρονιά.

Κατά τα άλλα, από τον Οκτώβρη που κυκλοφόρησε το πρώτο trailer του φιλμ της Universal, όσα έγραφα, και συνοψίζονται στη σχέση με το κόμικ μόνο στον τίτλο (με τις ευλογίες του Millar που πήρε τα λεφτά πριν το αρχίσει) και στη σχέση με μεγάλο ρόλο της Αντζελίνας μόνο στη προώθηση (που κάτι χρειάζεται να πουλήσει), έχουν γίνει κοινός τόπος. Αλλά η έξοδος στις αίθουσες, προγραμματισμένη αρχικά για Μάρτη, αργεί ακόμα ένα μήνα, έχοντας μετακινηθεί για να καλύψει το κενό που άφησε το Valkyrie του Tom Cruise αναχωρώντας για Οκτώβρη τότε και για τόπο χλοερό όπως πάει πια. Απέναντι στο, θρυλικό ήδη στις παιχνιδοεταιρείες, WALL•E (2008) πλέον, η ταινία χρειάζεται αποφασιστικά ενήλικο κοινό και απορείς πως δεν της κατέβηκε να κόψει κάνα redband trailer γι' αυτό, μέσα στα άπειρα που έχει κυκλοφορήσει μέχρι τώρα προς γενική αδιαφορία, αντί να το τρομοκρατεί με σκελετωμένα χέρια στις αφίσες. Πάντως τα χαμηλά (για το Hollywood, και υγρά ονειρικά για τον Bekmambetov) $65 εκατομμύρια του προϋπολογισμού, φαίνεται ακόμα να μπορούν να αποσβεστούν, και οι σεναριογράφοι, Derek Haas and Michael Brandt, φέρεται ήδη να ετοιμάζουν το sequel. Το οποίο προφανώς θα πρέπει να περιμένεις κι εσύ για τίποτα νέο πια, αφού δε φαίνεται να έχει μείνει αδημοσίευτο και πολύ φιλμ που να αξίζει τον κόπο, από μια παραγωγή που φαίνεται να παίρνει τον εαυτό της πολύ αμερικάνικα σοβαρά (μετά και το rating, "R for strong bloody violence throughout, pervasive language and some sexuality", που δε περιλαμβάνει τη μαγική λεξούλα nudity, αν έχεις τάσεις σκελεθροφιλίας).

Το κόκκινο χαλί στο Grand Théâtre Lumière θα στρωθεί απόψε για τη πιο αναμενόμενη πρεμιέρα των Κανών, τουλάχιστο για το ένα τρίτο με μισό του πλανήτη προς τη μεριά που ανατέλλει ο ήλιος όπως κοιτάς, το ασιατικό western του Kim Jee-woon, The Good, the Bad and the Weird (2008) που, μετά το αστροθανατικό Red Cliff (2008) του John Woo, φαίνεται ότι μεγαλύτερο και καλύτερο εξάγει η Ασία φέτος.

Με τα τεραστιότερα ονόματα σε καστ νοτιοκορεάτικης παραγωγής (τα τελευταία 200-300 χρόνια που θυμάμαι τουλάχιστο), έχοντας περάσει από τις δυο μεγαλύτερες εταιρείες της χώρας (ξεκίνησε σαν επένδυση της Showbox για να μεταπηδήσει στη CJ), το φιλμ αποτελεί εκ των πραγμάτων το σημαντικότερο στοίχημα μιας βιομηχανίας που τροφοδοτεί (όπως χιλιοματαξανάπαμε), εδώ και μια δεκαετία, με ποπ κουλτούρα 2-3 ημισφαίρια, όμως το κινηματογραφικό της κομμάτι είδε για πρώτη φορά τα έσοδά του να μειώνονται το 2007. Στοίχημα εκ των πραγμάτων και καλοκαιρινό, αφού τα γυρίσματα στη Μαντζουρία(!), στην έρημο Γκόμπι και την αχανή κινέζικη ενδοχώρα, διήρκεσαν παραπάνω απ' όσο υπολογίζονταν (και κοντά 9 μήνες συνολικά), φουσκώνοντας αντίστοιχα και τα έξοδα (κατά 50%, στα $15 εκατομμύρια), με αποτέλεσμα να αναβληθεί η έξοδος στις αίθουσες για Ιούλιο από Φεβρουάριο.

Το αποτέλεσμα, όπως βλέπεις στο teaser χαρακτήρων που κυκλοφόρησε με την ευκαιρία της πρεμιέρας, φαίνεται μια κλάση ανώτερο, όχι μόνο ανάλογων πρόσφατων ανατολικοδυτικών προσπαθειών (από Tears of the Black Tiger (2000) μέχρι Sukiyaki Western Django (2007)) αλλά και οποιασδήποτε υπερψηφιοποιημένης (και ενίοτε υπέργηρης) χολιγουντιανής περιπέτειας, έχοντας χρησιμοποιήσει, ταραντινικά αντιδραστικά, αποκλειστικά κασκαντέρ και τους ίδιους τους (ενίοτε φρικαρισμένους) πρωταγωνιστές στις σκηνές δράσης, αφήνοντας στους υπολογιστές (και τους Αμερικάνους συμβούλους) ρόλο χορογράφησης πριν τα πραγματικά γυρίσματα. Επιπλέον, ο Kim παραπέμπει τρανταχτά κατευθείαν στον Leone, όχι μόνο στον τίτλο αλλά βάζοντας τον Lee Byung-hun, αστέρα και της έξοχης Γλυκόπικρης Ζωής (2005) του, στη θέση του (πιο) κακού, όπως είχε κάνει ο αυτοκράτορας του spaghetti western με τον Henry Fonda στο Κάποτε στην Αμερική (1968). Σε έπος αλλοτινών εποχών παραπέμπει και το τετράωρης διάρκειας υλικό από το οποίο έβγαλε το τελικό μοντάζ ο σκηνοθέτης, σύμφωνα με τις φήμες, και η ιστορία που θέλει τρεις τυχοδιώκτες να ψάχνουν, χώρια, θησαυρό στο ταραγμένο κινεζογιαπωνεζορωσοαγγλογαλλοαμερικάνικο κοινωνικοπολιτικό σκηνικό της περιοχής στα 30s, και ο προγραμματισμός από το φεστιβάλ της προβολής απέναντι στο τελικό της Eurovision.

Από τις πρώτες εντυπώσεις από το πρώτο προσχέδιο του σεναρίου, δεκαοχτώ μήνες πριν, ήταν γνωστό πως η πρώτη σκηνοθετική δουλειά του Charlie Kaufman ήταν φιλόδοξη πέραν περιγραφής. Από το Βερολίνο, φέτος, όπου προβλήθηκε ένα εκτεταμένο trailer στους υποψήφιους αγοραστές, φάνηκε ότι δύσκολα θα 'βρισκε διανομή. Από τη προηγούμενη βδομάδα, στις Κάνες όπου συμμετέχει στο διαγωνιστικό, οι επισκέπτες με τα χοντρά πορτοφόλια είχαν αποφανθεί ότι δε χρειάζονταν να τα βγάλουν από τη τσέπη, έχοντας προηγουμένως απαιτήσει ειδική προβολή για να μπορούν να φύγουν μια ώρα αρχύτερα.

Ενδιάμεσα, αναμενόμενα για δουλειά του υπεύθυνου για μερικές από τις πιο ξεχωριστές ιστορίες των τελευταίων δεκαετιών, το draft είχε κυκλοφορήσει συνωμοτικά σε κάθε άκρη των διαδιχτύων, μαζί με την εντύπωση ότι πρόκειται για το δικό του 8½ (1963). Το δεύτερο draft με το οποίο περίπου ξεκίνησαν τα γυρίσματα ένα χρόνο πριν, και προσαρμόστηκε στη πορεία όπως περιέγραψε ο Spike Jonze (υπεύθυνος μόνο για τη παραγωγή αυτή τη φορά) στη συνέντευξη τύπου σήμερα, έμεινε μυστικό μαζί με οποιαδήποτε λεπτομέρεια για τη παραγωγή, όσο αυτή βρίσκονταν σε εξέλιξη στη Νέα Υόρκη. Και το μόνο που ήθελε να ξέρεις ο γενικά μυστικοπαθής δημιουργός, ήταν πιθανά.. ο τίτλος - περιγραφή της 40χρονης ιστορίας ενός θεατρικού σκηνοθέτη που στήνει σε αποθήκη μια παράσταση σα συνεκδοχική αναφορά σε όλη τη πόλη της Νέας Υόρκης, ενώ απ' τη ζωή του περνάνε γυναίκες με τη συχνότητα του υπόγειου σιδηροδρόμου της. Ο φανταστικός σκηνοθέτης λέγεται Cotard όπως και ο πραγματικός Γάλλος νευρολόγος που τεκμηρίωσε το σύνδρομο κατά φαντασία θανάτου, και κατάγεται από τη πόλη του Schenectady, New York, που οι γείτονες θα χαρακτήριζαν διεφθαρμένη και χρεωκοπημένη. Οπότε καταλαβαίνεις γιατί ο δημιουργός είχε μια ανησυχία μην και οι τρεις λεξούλες της μαρκίζας ήταν ήδη περισσότερες απ' όσες μπορείς να απορροφήσεις, χωρίς διακοπές για το καλοκαίρι, ακόμα κι εσύ που ξέρεις και κάτι από Ελληνικά.

Τις ίδιες αμφιβολίες φαίνεται να έχουν και οι κριτικοί, που είδαν τη Συνεκδοχή (2008) χτες στις Κάνες και πρόλαβαν να την αναλύσουν διεξοδικά, πριν καν τους βοηθήσει ο σκηνοθέτης λέγοντας για τα μικρόφωνα ότι "δεν έχει να προσθέσει τίποτα, πέρα απ' ότι συμβαίνει στη ταινία". Αλλά με τη κατάλληλη προώθηση, τα Όσκαρ (αν όχι τιποτάλλο) δε φαίνονται καθόλου μακριά, κρίνοντας και από τη προϊστορία (Being John Malkovich (1999), Adaptation. (2002), Eternal Sunshine of the Spotless Mind (2004)) και τη κορυφή στα σχετικά προγνωστικά.. από πέρσι, και τη χολιγουντιανή σκηνοθεσία στα σωστά σημεία (όπως τα κάδρα των διαλόγων) των μάλλον ιδιαίτερα αντιπροσωπευτικών κλιπ.

Ο Ιντιάνα Τζόουνς, ενάντια στους Ρώσους του Στάλιν, που θέλουν το Κρυστάλλινο Κρανίο Απ' το Διάστημα, για να αποκτήσουν τη μεγαλύτερη δύναμη της Φύσης που έχει γνωρίσει άνθρωπος: να ανοίξει το μυαλό τους και να κάνουν έρωτα μαζί σου με τηλεπάθεια.Δεκαεννιά χρόνια μετά την τελευταία του περιπέτεια, ο Indiana Jones επιστρέφει για να μας γυρίσει δεκαεννιά χρόνια μετά την τελευταία του περιπέτεια, που αν δεν το 'πιασες, σημαίνει ότι βρισκόμαστε στα μέσα των '50s, στην ακμή της σημαντικότερης νεότερης πολιτικής αναμπουμπούλας των ΗΠΑ, με τις μακαρθικές αντιαμερικανικές επιτροπές στα φόρτε τους, και τους Ρώσους πράκτορες να κυκλοφορούν κουστουμαρισμένοι ανάμεσα στα οργισμένα ροκαμπίλικα είδωλα. Και τους ένστολους Αμερικάνους, να παίζουν με το καινούριο τους όπλο, την ατομική βόμβα, που ο Spielberg χρησιμοποιεί σε μια εντελώς εκτός του αφηγηματικού πλαισίου σκηνή, η οποία όμως, παραδόξως, πιθανότατα θα μείνει ως η πιο εικονική της ταινίας, όχι μόνο επειδή είναι μάλλον η πιο απολαυστική της, αλλά και ως η πιο ενδεικτική του ύφους της ταινίας, μπερδεύοντας το απροκάλυπτο της ολότελα διασκεδαστικής κι ολότελα απρόκλητης δράσης, και τη διαμάχη του εκρηκτικού κίνδυνου της νέας τεχνολογίας που περιβάλει τον Indiana Jones (είτε είναι η ατομική βόμβα, είτε τα ψηφιακά εφέ), με την αντοχή των παραδόσεων που τον οχυρώνει (είτε είναι το ιπτάμενο, άθραυστο καμπυλωτό ψυγείο, είτε η κινηματογραφική κληρονομιά του ήρωα).

Πιστός στην φόρμα των σήριαλ των απογευματινών κινηματογραφικών παραστάσεων που τον ενέπνευσε, ο Spielberg επιστρέφει στην δομή της ταινίας που θέλει κάθε σκηνή να ξεκινά και να τελειώνει με cliffhanger (περιπέτειας, ή δράματος), στήνοντας έτσι ένα δίωρο υπερθέαμα γεμάτο ένταση και δράση χορταστική, απολαυστική κι αξιομνημόνευτη όσο την πρώτη φορά, που δικαιώνει την καταγωγή της αναβιώνοντάς την, και κερδίζει άξια μια θέση στην δίπλα στην θρυλική τριλογία της. Στηριγμένη ωστόσο σε διεκπεραιωτικό σενάριο του σεναριακού διεκπεραιωτή David Koepp (που ανέλαβε να βγάλει άκρη απ' τις ιδέες και τις ιστορίες καμιάς δεκαριάς σεναριογράφων που είχαν περάσει πριν απ' αυτόν), το δραματουργικό της νήμα είναι αρκετά αδύναμο, ώστε ελλείψει ικανών κινήτρων, να έχει ανάγκη όχι ενός αλλά δύο χαρακτήρων ως δεκανίκια πλοκής (έναν για να προχωρούν οι καλοί κι έναν για τους κακούς να ακολουθούν) να σπρώχνουν απ' το ένα set piece στο άλλο, με την οργανική συνέπεια και διασύνδεση των κεφαλαίων της περιπέτειας, να είναι η σημαντικότερη απώλεια μιας ταινίας που έτσι κι αλλιώς δεν βασίζεται σ' αυτήν, αλλά θα ήταν πολύ δυνατότερη και σφιχτότερη αν την είχε. Απροβλημάτιστο δεν πρέπει να σ' αφήσει βέβαια ούτε ο ζήλος του Koepp (ή όποιων του τον επέβαλαν) να κρατήσει τον ήρωα και το σύμπαν του κλειστό κι αποκομμένο απ' τις προεκτάσεις που θα μπορούσε να έχει η περιπέτειά του με την κοινωνική πραγματικότητα που τον περιβάλλει (12 εξωγήινοι απόστολοι που έφεραν τον πολιτισμό στη Γη και περιμένουν τον 13ο για να αναστηθούν και να εκτοξευτούν σε άλλη διάσταση, δεν γίνεται να περνάει στο ντούκου, στην Αμερική της περιοχής 51), αλλά συγκινητική παραμένει όπως και να 'χει η προσπάθεια των Spielberg και Lucas να κρατήσουν τα πόδια του εξερευνητή τους όσο γίνεται πιο κοντά στο έδαφος, κόπος που αποδίδει καρπούς γάργαρης ροής που δεν σε μπουκώνει στο τεχνητό υπερθέαμα, αλλά αφήνει τον 66άρη σχεδόν πρωταγωνιστή της, να σου κρεμάσει τα σαγόνια με την εντυπωσιακή του ζωντάνια και το ακόμα αιχμηρό στεγνό του χιούμορ. Αν και μεταξύ μας, παρ' ότι το καπέλο του μπορεί να μην το κρεμάει στο τέλος, εγώ πολύ καιρό ακμής δεν του δίνω, αφού καταλήγει κρεμασμένος παντρεμένος με τη μητέρα του γιου του (που φαντάζομαι ξέρεις ποιος είναι). Γιος που δείχνει πρόθυμος φυσικά να γίνει ο πατέρας του παίρνοντας στα χέρια του το μαστίγιο, αλλά το αν θα του το δώσουν, είναι ένα άλλο ζήτημα.

Αποτρελαμένος πατέρας βγαίνει απ' το τρελάδικο και παρασύρει την 16χρονη κόρη του σ' ένα τρελό κυνήγι θησαυρού στις πάλαι ποτέ ερημιές της California.Ναι, όπως φροντίζει να σου διευκρινίσει με υπερβάλλοντα ζήλο ο ελληνικός τίτλος της ταινίας, πρόκειται για κυνήγι θησαυρού, στρατηγικά τοποθετημένο στις αίθουσες τη συγκεκριμένη εβδομάδα όχι βέβαια σαν αντιπρογραμματισμός, αλλά μάλλον σαν ελπίδα προσέλκυσης παράπλευρων απωλειών από ενδεχόμενο τιγκάρισμα των αιθουσών που θα φιλοξενούν τον τύπο με το καπέλο και το μαστίγιο. Και σε περίπτωση που μείνεις απ' έξω, δεν θα σου κακοφανεί υποθέτω παραγωγή του Alexander Payne με τον Michael Douglas στην αφίσα, να σου χαμογελάει τρελιάρικα. Αν την διαλέξεις λοιπόν, καλύτερα απόφυγε τα καφεϊνούχα, γιατί δεν συνάδουν με τους ρυθμούς τούτης της υποτονικής εκδοχής του National Treasure (2004), που αρωματίζεται κατατονία ανεξάρτητου αμερικάνικου, κομπλέ με το φλύαρο voice over για υποκατάστατο της αφήγησης και λίγες ξεκούρδιστες country χορδές στη μουσική υπόκρουση για το σωστό feeling, ιστορίας που μαζί με το θησαυρό των Ισπανών εξερευνητών, αναζητά στην αστικοποίηση των εξοχών της Καλιφόρνιας, την απλότητα της παράδοσης (του να πλένεις τα πιάτα στο χέρι, για παράδειγμα), τη χαρά του να ζεις τη χαρά της ζωής σαν παρανοϊκός που αγνοεί παντελώς σκοτούρες καθημερινότητας (όπως το να σου παίρνουν το σπίτι οι τράπεζες, επίσης για παράδειγμα), και βέβαια την αδιαπραγμάτευτη αγάπη για τους γονείς τους που έχουν εντυπωμένη στο DNA τους τα παιδιά, που φτάνει να τα κάνει να τους ακολουθήσουν σε οποιαδήποτε τρέλα (όπως το κυνήγι χαμένου θησαυρού Ισπανών εξερευνητών, για τελευταίο παράδειγμα). Έχει τις γλυκές και χαριτωμένες στιγμές της, και το παράλογο της πλοκής της δένει με το παράλογο της ατμόσφαιράς της (που σηκώνει στις πλάτες του ο Michael Douglas κυρίως), αλλά θα την κατάπινες πολύ ευκολότερα, αν δεν σου καθόταν στο λαιμό αυτή η δηθενιά της υπερβολικής της αγωνίας να σου το παίξει χαλαρή και easy going.

Μελλοντικός πατέρας που δεν γνώρισε ποτέ τον πραγματικό δικό του, βρίσκεται αντιμέτωπος με τα πλοκάμια της τοπικής μαφίας και την αρχαία ιστορία τους, όταν ένα παράξενο τηλεφώνημα, του υπόσχεται απαντήσεις για το παρελθόν, σε ερωτήσεις που ποτέ δεν έκανε.Προδομένο από την ίδια του την ίντριγκα, το νέο πόνημα του Guillaume Nicloux --ο οποίος δείχνει να προσπαθεί κι αυτός να μάθει όσο προχωράει στο σινεμά φανταστίκ φρανσέ που οι Γάλλοι, όπως λέει, το 'χουν για φτύσιμο (και προφανώς με το δίκιο τους)-- ψάχνει τον αυτοπροσδιορισμό του ανθρώπου στις στάχτες του άγνωστου παρελθόντος των προγόνων του, αλλά δεν βρίσκει παρά υπερδαιδαλώδεις πλεκτάνες που μπλέκονται ακόμη περισσότερο απ' το παράλληλο ξεδίπλωμα πολλαπλών επιπέδων αφήγησης, κουραστικών για τον θεατή που δεν έχει κάνει μια ώρα διαλογισμό πριν την προβολή, για να καθαρίσει το μυαλό του. Ατμοσφαιρικό όσο δεν πάει, και μπερδευτικό όσο δεν αντέχει, δυσκολεύεται να βρει το ρυθμό, κι ασθμαίνει να τον κρατήσει, χτίζοντας για δυο παρά λίγο ώρες την πορεία του προς μια κούφια κορύφωση, που δεν αποκλείεται να είχες μαντέψει πριν καν ανάψεις το πρώτο τσιγάρο περιμένοντας στο φουαγιέ ν' αρχίσει. Κι όταν τη βρίσκει, σκάει σα φούσκα, που το μόνο που μένει μέσα να κρατήσεις, είναι ότι ο Nicloux έχει προβλήματα με τα sex symbols, και μετά τη Belluci, σου στραπατσάρει και την Paradis, ίσως για να σου δείξει ότι η ομορφιά της μπορεί να κρύβεται και στα τζανκιά της Ομόνοιας.

Μετρώντας το ύψος του προϋπολογισμού της ($100-140 μύρια ανάλογα ποιον πιστεύεις), το πλάτος των προσδοκιών (από τον οσκαρικό προγραμματισμό μέχρι τις εντυπωσιακίστικες φωτογραφίες που κάναν το γύρο των διχτύων πριν μερικές βδομάδες) και το τιτανικό βάθος στο οποίο έχει χαθεί το ρομαντικό δράμα τα τελευταία χρόνια, το teaser της Australia (2008), που κυκλοφόρησε χτες στην Apple μια μέρα νωρίτερα απ' ότι είχε προαναγγελθεί, προαναγγέλλει με τη σειρά του χρυσές εποχές για τους καντηλανάφτες στους οποίους αναμένεται να καταφεύγει όλο και περισσότερο η Fox της πατρίδας του Murdoch για να βοηθήσει την παραγωγή της.

Προφανώς κομμένο από το χεράκι (ή έστω το βλέφαρο) του Baz Luhrmann (σκηνοθέτης, σεναριογράφος και παραγωγός όπως πάντα), περιτυλιγμένο από μια κουλή αφήγηση (το ίδιο στημένη και σάπια σέπια όσο και τα φίλτρα στις φωτογραφίες) που προσπαθεί να πασάρει στους Αμερικάνους σα παραμύθι αντίστοιχο του Μάγου του Οζ ένα κάτι σε αβορίτζινο Όσα Παίρνει ο Άνεμος, αποτελούμενο εξ ολοκλήρου από σκηνές που σου θυμίζουν άλλες ανάκατων ειδών (κομπλέ με αντίστοιχη μίξη στην υπόκρουση), μονταρισμένο με το όλο και πιο ξέφρενο στιλ του δημιουργού (αν και υποτίθεται έκλεισε την τριλογία της περιβόητης Κόκκινης Κουρτίνας και πάει για νέα και επική), με μια Nicole Kidman που έχει γίνει ο πάτος του καλαθιού όπου πετάς τα αστεία για τη Jocelyn Wildenstein, το βίντεο συνάντησε υποδοχή.. Χρυσού Φοίνικα στα διαδίχτυα, οπότε σημείωσε τη συνταγή για καμιά διαφήμιση. Το παραπέρα δε φαίνεται τόσο εύκολο, για τους geeks τουλάχιστο, έχοντας κέντρο παλιομοδίτικη ιστορία Αγγλίδας αριστοκράτισσας που καβαλάει ερωτεύεται τον Αυστραλό γελαδάρη της, την εποχή που οι Γιαπωνέζοι αδειάζαν στο Darwin περισσότερες βόμβες απ' ότι στο Pearl Harbor. Οι φήμες για τρίτο άνθρωπο (κι αν είναι μαύρος ακόμα καλύτερα), το αστέρι του Hugh Jackman και το (ολότελα δίκαιο) cult status των προηγούμενων φιλμ του Luhrmann στη πιτσιρικαρία, μαζί φυσικά με το κλειδωμένο Oscar® ερμηνείας κάτω από τόνους BOTOX®, ίσως και να λειτουργήσουν, κάπου, κάπως, κάποτε.

Παρότι δε φημίζεται για τους δημιουργικούς παροξυσμούς του, ο Baz-Mark τα προηγούμενα χρόνια (δεν κάθονταν αλλά) κυνήγαγε αρχικά τον Leonardo DiCaprio για να πρωταγωνιστήσει στον δικό του Αλέξανδρο, μέχρι τη στιγμή προφανώς που αυτός του Oliver Stone χάθηκε στις ερήμους των ταμείων. Και στη συνέχεια τον Russell Crowe και τον Heath Ledger για τη δική του Αυστραλία, με τον δεύτερο να προορίζονταν μάλλον για τρίτος (βλ. παραπάνω), αφού να κάνει το βασικό αμόρε της Nicole θα έκανε και το φιλμ επικό (ή επικότερο απ' ότι διαγράφεται αν προτιμάς) για όλους τους λάθους λόγους. Τελευταία, παραδίδει μαθήματα, με vodcasts στο iTunes, για.. μαθητές και λοιπούς φιλόδοξους σκηνοθέτες.

Το κόκκινο trailer του Tropic Thunder (2008) όχι μόνο επιβεβαιώνει όλο το, γιγαντούμενο από τις πρώτες προβολές για τη βιομηχανία στις αρχές Απρίλη (κι ακόμα νωρίτερα), hype της κωμωδίας του καλοκαιριού αλλά, σαν από τα πιο παλαβά evah και με αναφορές σε 70s και 80s, μάλλον προπέμπει ταινία για (όλες) τις εποχές.

Η σύλληψη ηθοποιών που προσγειώνονται μαζί με το ρόλο τους στη πραγματική ζωή είναι το ίδιο κλασική (βλέπε, για παράδειγμα, ¡Three Amigos! (1986), Galaxy Quest (1999)) όμως όπως είδες, αν ξεκόλλησες από το πάτωμα και ξαναγύρισες στη θέση τους τα εσωτερικά σου όργανα, όλο το στήσιμο και όλο το καστ ξέφυγε εντελώς, μάλλον από την εποχή που ο Ben Stiller, σεναριογράφος και σκηνοθέτης σε μια παραγωγή που ετοίμαζε καμιά εικοσαριά χρόνια, αποφάσισε να βάλει τον Robert Downey Jr. σε ρόλο που είχε γράψει για αράπη. Kαι του βγήκε να παρωδεί τον Russell Crowe. Ο Jack Black κάνει πλάκα στον Eddie Murphy, ο Tom Cruise είναι ήδη γνωστό ότι ρεπλικάρει τον Harvey Weinstein μαζεύοντας το περισσότερο χειροκρότημα της καριέρας του, ο Downey Jr. πάει για οσκαρική υποψηφιότητα με τη φόρα και του αλύγιστου στα ταμεία Iron Man (2008) και των απίθανων αντιδράσεων για ρατσισμό που έχουν σχεδόν τόση πλάκα όσο το trailer, ο Steve Coogan χάνει το κεφάλι του από τους δεκάδες περαστικούς αστέρους σε ρόλο το ίδιο προσβλητικό για τους ασώματους του πλανήτη, και η ταινία βγαίνει στις αμερικάνικες αίθουσες τον Δεκαπενταύγουστο, μια βδομάδα μετά το σχεδόν εξίσου καλολογημένο Pineapple Express (2008).

Ένας ηλικιωμένος άντρας βρίσκεται δολοφονημένος στο υπόγειο διαμέρισμά του. Παράλληλα, στο δωμάτιο ενός ισλανδικού νοσοκομείου, ένας καταρρακωμένος πατέρας νανουρίζει για τελευταία φορά, την νεκρή κόρη του, θύμα μιας σπάνιας γενετικής ασθένειας. Τι σχέση μπορεί να έχουν μεταξύ τους αυτοί οι δύο θάνατοι; Η απάντηση στην μεγάλη οθόνη.Στην Ισλανδία των 300 χιλιάδων κατοίκων, το τοπίο συνθλίβει τους ανθρώπους, όπως υποδηλώνει κάθε έξοχο γενικό πλάνο του Mýrin (2006). Και κάθε φόνος είναι τυπικά χάλια και άσκοπος όπως δηλώνει η εισαγωγή του φιλμ που 'γινε η μεγαλύτερη εισπρακτική επιτυχία της χώρας, παρουσιάζοντας τους κατοίκους της αξύριστους, άπλυτους, ναρκομανείς, εγκληματίες, ταιριαστούς με το μοναχικό ψύχος και τη μπόχα των υπονόμων που ποτίζουν τη γη και εκφράζονται καλύτερα στον Βάλτο του πρωτότυπου τίτλου. Για αρχή.

Βασισμένος στο ομώνυμο (στα Ισλανδικά) best seller του συμπατριώτη του Arnaldur Indriðason που ανακατεύει επιπλέον τη διαβόητη πριν μια δεκαετία ιδιωτική εθνική γενετική βάση της deCODE και την αρρώστια να χάνεις το παιδί σου από την οποία πάσχουν όλοι οι χαρακτήρες (κυριολεκτικά ή μεταφορικά), ο Baltasar Kormákur --του 101 Reykjavík (2000) όπως επισημαίνει η προώθηση λες και ήταν η περσινή διαπλανητική επιτυχία-- φτιάχνει μια δικιά του ταινία, ένα ιδιοσυγκρασιακό κράμα παλιού (ως αρχαίου) αμερικάνικου αστυνομικού και σύγχρονου (ως πρωτοποριακού) ευρωπαϊκού κινηματογράφου, ωμά αναλυτικά ρεαλιστικό εκεί που δε το περιμένεις (και πονάει περισσότερο) και ψυχρά.. κινηματογραφικό όπου το απαιτεί η οικονομία της ροής, που σέβεται τη νοημοσύνη σου ακόμα κι αν δεν έχεις (εισάγοντας, για παράδειγμα, μεθοδικά όλα τα στοιχεία οπτικά, δραστικά και διαλογικά) ισορροπώντας όλες τις υποπλοκές που ξεφυτρώνουν σα παρακλάδια οικογενειακού δέντρου και τα υποχθόνια σχόλια του βιβλίου και προσθέτοντας νέα (όπως τη μετατροπή σε κεράτωμα ενός από τους βιασμούς του μυθιστορήματος, αν κατάλαβα καλά), χρησιμοποιώντας τη μονταζιέρα και τη κίνηση της κάμερας με τρόπο που η δράση να μοιάζει αδιάκοπη σε όλη τη διάρκεια, χωρίς να καταφεύγει στην ευκολία του flashback σε μια ιστορία που απαριθμεί καμιά τριανταριά χρόνια. Αν σκεφτείς ότι τα καταφέρνει με.. Ισλανδούς πρωταγωνιστές και βοηθούς, τυπικά θεατρικά μέτριους αν καταφέρεις να το καλοπαρατηρήσεις, με εξαίρεση τον πρωταγωνιστή Ingvar Eggert Sigurðsson που μόνο ο τρόπος που καταβροχθίζει την take-away καψαλισμένη κρύα προβατοκεφαλή θυμίζει το Grendel του Beowulf & Grendel (2005), τον βάζεις (τον σκηνοθέτη) σε κατηγορία σπάνιου ταλέντου, και του συγχωρείς την αδυναμία να βρει κασκαντέρ της προκοπής για μερικές από τις απαιτητικές σκηνές.

Μια μελαμψή 19χρονη με μια βαριά τσάντα στην πλάτη, κόβει βόλτες στο Times Square ρουφώντας εικόνες και ψάχνοντας το θάρρος που την είχε στείλει εκεί για να κάνει την εκρηκτική της έξοδο απ' το μάταιο τούτο καπιταλιστικό κόσμο.Αγγίζοντας τα χρονικά όρια της επανέκδοσης με την σκόνη που μάζεψε στα ράφια της ελληνικής διανομής, το βραβευμένο στις Κάνες και στα Spirits σκηνοθετικό ντεμπούτο της Julia Loktev φτάνει στη χώρα μας κοντά δυο χρόνια αργότερα απ' την εποχή που γυρίστηκε, --και καμιά πενταετία αργότερα απ' τις μέρες που το ενέπνευσαν-- αν και μπορείς εύκολα να πεις ότι η μυρωδιά που φέρνει μαζί του, κρατάει ακόμα, και δεν φαίνεται να έχει σκοπό να κοπάσει σύντομα. Γυρίζοντας οικονομικά μινιμαλιστικά και (εσκεμμένα) συνεπακόλουθα νατουραλιστικά, η Loktev καταφέρνει, σε αντίθεση με τις Ροζέτες (1999) και τους Keane (2004) των αναφορών της, να σε κρατάει εντυπωσιακά κοντά στην άκρη του καθίσματός σου, ξεδιπλώνοντας σταθερά, υπνωτιστικά και ιντριγκαδόρικα κρυπτικά σε στυλ αναποφάσιστικου ψυχολογικού θρίλερ, το τελευταίο 48ωρο μιας υποψήφιας βομβίστριας αυτοκτονίας, ανατριχιαστικά νέας και συμπαθούς, και ύποπτα μελαμψής κι αμυγδαλωμάτας. Αρκετά ύποπτα για να έχει προκαλέσει εύκολα κατηγορίες προπαγανδίστικης στοχοποίησης ήδη στοχοποιημένων λαών, τις οποίες εξίσου εύκολα μπορεί να αποκρούσει επικαλούμενη την πραγματικότητα της στατιστικής, ή κι αυτήν της κοινής γνώσης και λογικής αν θες. Ύστερα, θωρακίζει την ιστορία της μέσα σε μια αφήγηση που δεν ενδιαφέρεται για το παρελθόν της ηρωίδας της και τα αίτια της διαδρομής της, αλλά περιορίζεται και σε περιορίζει στη στοιχειωτική παρουσία της, που στοιχειώνει με την φονική απειλή που κουβαλάει στην πλάτη της φαινομενικής κανονικότητάς της, την ασφαλή καθημερινότητα ενός αρχετυπικά πολυσύχναστου μέρους. Και παρότι σου ανοίγει αρκετές ορέξεις που δεν μπορεί να σου ικανοποιήσει μέσα στην περιορισμένη δραματουργία της και τις αποκομμένες προεκτάσεις της θεματικής της, σε αποζημιώνει σαν μια άσκηση τεχνικής στην εξερεύνηση της μελλοθάνατης φονταμενταλιστικής ψυχής, που δεν δικαιολογεί βέβαια τον ενθουσιασμό με τον οποίο πέταξαν τις κιλότες τους αρκετοί φανατικοί της αφαιρετικής κινηματογράφησης ανά τον κόσμο του αναξάρτητου, αλλά ούτε πρέπει να περάσει απαρατήρητη, έστω και σαν σποραδικά επιτυχημένη και ακριβής.

Απογητευμένος κι απογοητευμένη πάνε στο Vegas να ξεδώσουν, από λάθος γνωρίζονται, από μέθη παντρεύονται, από τύχη κερδίζουν τζακ ποτ σε κουλοχέρη, και για να το αποκτήσουν, πρέπει να μείνουν παντρεμένοι για 6 μήνες παρ' ότι είναι σίγουροι ότι μισιούνται. Ή μήπως...Η γνωστή ροματική κομεντί που βλέπεις χρόνια τώρα, για τη λεπτή γραμμή ανάμεσα στην αγάπη και στο μίσος (ή την αγάπη που κρύβει το μεγάλο μίσος, αν προτιμάς), το Τζακ Ποτ στον Έρωτα είναι ένα Τζακ Ποτ στα κλισέ που παραδόξως λειτουργεί αναπάντεχα αποτελεσματικά, κυρίως χάρη στην υπερβάλλουσα καρικατουρίστικη απεικόνιση των χαρακτήρων που σε στιγμές φτάνει το ανεγκέφαλα ξεκαρδιστικό και στη χημεία του ζεύγους των ερμηνευτών, με την Cameron Diaz να φοράει το γνωστό της ακαταμάχητο ξανθό γατογουνάκι και τον Ashton Kutcher να επιδεικνύει εξαιρετικό κωμικό ταλέντο, που δεν θα σου κάνει έκπληξη αν τον θυμάσαι ας πούμε απ' το A Lot Like Love (2005) ή το Guess Who (2005), κι όχι απ' τις βασανιστικές του απόπειρες στα πιο δραματικά αργότερα.

Η αληθινή ιστορία κακοποίησης κοριτσιού απ' τη μουρλή γειτόνισσα που προσφέρθηκε να την προσέχει όσο οι γονείς της θα έλειπαν στην περιοδεία τους.Για να μη σου μείνει καμιά απορία, χάρη στην απελπισία των ντόπιων διανομέων, θα δεις όλες τις ταινίες της Ellen Page, το Όσκαρ της οποίας δεν ήταν αρκετό για να εξασφαλίσει στο Αμερικάνικο Έγκλημά της έξοδο στις αμερικάνικες αίθουσες, όπου η ταινία περιορίστηκε στην τηλεόραση, πριν φτάσει στο DVD. Αλλά στην Ελλάδα των δεύτερων ευκαιριών, πάντα υπάρχει χώρος στις άδειες αίθουσες να σου σερβιριστούν τα πάντα. Ιστορία της διπλανής πόρτας που (παρά την περίεργη προσπάθεια του τίτλου να οικειοποιηθεί το έγκλημα τονίζοντας την καταγωγή του) δεν περιορίζεται μόνο στα Αμερικάνικα 60s, αλλά συμβαίνει και παντού και σήμερα, κάτω απ' την προστασία της ηθελημένης γκαβομάρας της γειτονιάς, των αυτοκαρκινοματικών τάσεων των μικρών κοινωνιών και, στη συγκεκριμένη περίπτωση, χάρη στις ικανότητες των παιδιών για τις απεχθέστερες των πράξεων κάτω απ' το αθωωτικό πέπλο του παιχνιδιού που πρέπει να παίξεις γιατί το κάνουν κι οι γύρω σου, κι ας μην βρίσκονται στο νησί του Lord of the Flies. Όχι πως εξερευνεί ιδιαίτερα τίποτε απ' όλα αυτά ο Tommy O' Haver, αλλά η καταλυτικά ακαδημαϊκή εξιστόρησή του, που προβληματίζει με την ιδιάζουσα σαδιστική της χροιά στην παράθεση σοκαριστικών σκηνών βίας δίχως περαιτέρω διερεύνησή τους, αφήνει το μυαλό σου να κυκλοφορεί και να κάνει συνδέσεις μόνο του, με τον ίδιο τρόπο που θα το έκανε κι αν άκουγες για το περιστατικό σε τηλεοπτικό ρεπορτάζ. Μόνο που σου τρώει περισσότερο χρόνο και σου αφήνει μερικές πιο άσχημες αναμνήσεις να συζητάς.

Εξαιτίας λάθους σε κάποιο υπολογιστή, με πήραν στο στρατό πριν γίνω 17 χρονών. Το Σεπτέμβριο του 1982, πριν τα 19α γενέθλιά μου, δε ζύγιζα ούτε 60 κιλά και φαινόμουν πολύ μεγαλύτερος από την ηλικία μου, έχοντας συναντήσει θανάτους και άλλες ασύλληπτες καταστάσεις που βιώνει στον πόλεμο ένα παιδί. Μετά από τρεις μήνες στο Λίβανο, ο εκλεγμένος πρόεδρος Bashir Jumail δολοφονήθηκε τη μέρα της ορκωμοσίας του. Το επόμενο πρωί, έφτασα στη Δυτική Βηρυτό με τον ισραηλινό στρατό: ήμουνα κουρασμένος και στεναχωριόμουνα επειδή δεν είχα καταφέρει ποτέ να βρω στόχο στις καθημερινές μάχες. Άφησα τη Δυτική Βηρυτό μονάχα τρεις μέρες αργότερα, έχοντας γίνει μάρτυρας της φρικτής σφαγής στα στρατόπεδα προσφύγων στη Σάμπρα και Σατίλα. Αυτή είναι η ιστορία μου, μια ιστορία που αποφάσισα να μην αντιμετωπίσω τα προηγούμενα είκοσι χρόνια.

Την ίδια μέρα που ξεχύθηκε στα διαδίχτυα το promo του, διαβόητου ήδη για τα λεσβιακά και τα τρία του, Woody Vicky Cristina Barcelona (2008), με αποτέλεσμα οι Weinsteins να παραδώσουν άμεσα τα όπλα, έχοντάς το κατεβάσει μόνο από καμιά κατοστή σελίδες, και να το ανεβάσουν επίσημα στο Moviefone, Τρίτη και 13 έδωσε στη δημοσιότητα και η Capitol (μέσω Lionsgate των αδερφών) το trailer του τριολέστατου Edge of Love (2008).

Η παραγωγή είναι ακόμα πιο πολυτραγουδισμένη στα internets, από τα χρόνια τα παλιά (διάβαζε 2007) που υπόσχονταν θερμούς εναγκαλισμούς της Keira Knightley με τη Lindsay Lohan, και από τη συνέχεια, όταν η δεύτερη αντικαταστάθηκε από την Sienna Miller μέσα σε βρώμες ότι δε μπορούσε να αντέξει τις σκηνές που πήδαγε και ο Matthew Rhys (στο κρεβάτι). Βέβαια το σενάριο, βασισμένο στη ζωή του Dylan Thomas, τη "φιλία" που αναπτύχθηκε ανάμεσα στη γυναίκα του και μια "φίλη" του από τη παιδική του ηλικία, και τη δυσφορία του όταν προέκυψε κουαρτέτο με το γάμο της τελευταίας, το έγραψε η μάνα της Keira, οπότε ήταν αμφισβητήσιμο πόσο τα εισαγωγικά θα μετακινούνταν από τη θέση τους, και όπως βλέπεις (στη.. θρυλική σκηνή της μπανιέρας για παράδειγμα) δε πήγαν και πολύ μακριά. Αναμενόμενα από τις πρώτες φωτογραφίες ακόμα ήταν και τα χάδια, σε βαθμό που να αναρωτιέσαι τι έκανε η μαμά εκείνη την ώρα, του φακού προς την Βρετανίδα πρωταγωνίστρια που μάλλον βγαίνει πιο μανάρα από ποτέ, αντισταθμίζοντας τη (διαφαινόμενη από το teaser τουλάχιστο, όπως ξαναματάπαμε) γελαδερή γελοιότητα της Duchess (2008).

Η Capitol αιμορραγεί ακατάσχετα τελευταία (σε βαθμό που να ανησυχεί και η ThinkFilm της, όπως επισημαίνει και η φίλη μας η Marina που γράφει πια στο Row Three) και, παρά τις φυτεμένες υπερβολές στις συγκρίσεις με το Atonement (2007) του trailer, ούτε σε αυτό το project μπορείς να τη πεις ανοιχτοχέρα, και μόνο από την άποψη ότι αν τα είχε χώσει χοντρά θα.. φαίνονταν, ενώ αντίθετα αυτό που βλέπεις στα credits είναι ο σχεδιασμός παραγωγής από τον Alan MacDonald των αξέχαστων τσεμπεριών της Βασίλισσας (2006). Η σκηνοθεσία είναι, και φαίνεται κι αυτή, του John Maybury που φάνταζε δυνατοτήτων στο Love Is the Devil: Study for a Portrait of Francis Bacon (1998) και τελείωσε την (αμερικάνικη τουλάχιστο) καριέρα του με το Jacket (2005) και όσα ξεστόμισε για την αντιμετώπισή του, χωρίς να έχει κάνει τίποτα στο ενδιάμεσο. Για τελευταίο οφθαλμοφανέστατο σημείωσε ότι το φιλμ ανοίγει το φεστιβάλ του Εδιμβούργου, κι αν θες να ποντάρεις ότι θα κλείσει με πολλά περισσότερα κάντο χωρίς εμένα.

Μια παράλογη τραγικωμωδία με πολιτική χροιά, σύμφωνα με τον σκηνοθέτη της και το σημείωμά του, είναι η ταινία που αναστάτωνε απ' τις αρχές του Φλεβάρη μέχρι και την περασμένη Παρασκευή που τελειώσαν τα γυρίσματα της, μια ήσυχη πλατωσιά στα στενά του Κολωνού, που μετατράπηκαν σε μικρογραφία της ελληνικής κοινωνίας, για τα γυρίσματα της ιστορίας κλασικού Ελληναρά που χάνει τη γη κάτω απ' τα πόδια του, όταν η μάνα του, μετά από εγκεφαλικό, αρχίζει να μιλάει σε μια γλώσσα που θα μπορούσε να είναι Αλβανικά και να προσπαθεί να τον πείσει ότι ο Αλβανός μπογιατζής μετανάστης είναι ο αδερφός του που είχε αφήσει πίσω σε ορφανοτροφείο όταν έφυγαν απ' την αληθινή τους πατρίδα, ψάχνοντας καλύτερες μέρες στη θετή τους, την Ελλάδα.

Την αναστάτωσε τόσο με τα φώτα και τις φωνές της, όσο και με τον προβοκατόρικο τίτλο που χρειάστηκε να αποσιωπηθεί, όταν προκάλεσε την μήνη τριγύρω κατοίκων και να αντικατασταθεί απ' τον όνομα του Αλβανού ήρωα, που κι αυτό δεν είναι λιγότερο σαρκαστικό σαν σχόλιο, αλλά περισσότερο κεκαλυμένο. Εμπνευσμένο απ' τον Μαρξ, τον Ένγκελς και τον Λένιν, τους τρεις πολιτικούς επιστήμονες που σφράγισαν τη μοίρα του, το όνομα του Αλβανού Μαρενγκλέν είναι χαρακτηριστικό της πρόθεσης του βραβευμένου σκηνοθέτη Φίλιππου Τσίτου, και του ελληνικού του ντεμπούτου μετά από τέσσερις δουλειές στη Γερμανία, "να παρακολουθήσει με κωμική διάθεση πώς οι άνθρωποι άγονται και φέρονται εξαιτίας της Ιστορίας. Πώς οι χαρακτήρες τους διαμορφώνονται χωρίς οι ίδιοι να το πάρουν είδηση. Πόσο σχετική είναι η έννοια «Πατρίδα». Και κυρίως: τι μένει από τους ανθρώπους όταν απαλλαγούν από τα παραπάνω κλισέ; Τι σόι άνθρωποι υπάρχουν πίσω από τις μάσκες του «καημένου Αλβανού μετανάστη» και του «κακού Έλληνα ρατσιστή»". Ο Αντώνης Καφετζόπουλος στο ρόλο του Ελληναρά, ο σπουδαγμένος στην Ακαδημία Τεχνών της Αλβανίας προ τριακονταετίας και μετανάστης οικοδόμος στη χώρα μας την τελευταία δεκαετία, Αναστάσης Κόζντινε, στο ρόλο του μετανάστη μπογιατζή, κι η Τιτίκα Σαριγκούλη στο ρόλο της ζαβωμένης μάνας, είναι μαζί του στην παρακολούθηση, που μπορείς να την περιμένεις στις αίθουσες, "κάποια στιγμή μες στην ερχόμενη σαιζόν", σύμφωνα με ασφαλείς διπλοαδιασταύρωτες πληροφορίες που αποσπάσαμε απ' την artache, που χειρίζεται το publicity για λογαριασμό της Bad Movies.

Το πιο καβλιάρικο πλάσμα του Γαλαξία και παραπέρα βγαίνει ξώβυζο και στάζοντας από γαλαζοπράσινα νερά, στο δάσος που σ' έχει παρασύρει, σου τρίβεται ασυγκράτητα, ανοίγει όσο δε πάει στοματάκι και χειλάρες, και σε δαγκώνει ξέφρενα κι αχόρταγα παντού. Κανένας δεν σ' ακούει να ουρλιάζεις και το μισοφαγωμένο πτώμα σου ποιος ξέρει πότε θα το βρουν. Προς το παρόν μείνε στο πλάσμα, και ευχαρίστησε για την ευτυχέστερη στιγμή της ζωής σου τον καλό σκηνοθέτη Jason Reitman που προειδοποίησε έγκαιρα γήινους και μη για το επικείμενο ξεγύμνωμά του (πλάσματος) στη τρομοταινία που παράγει, καθώς και τον ατρόμητο παπαράτσο που ξεροστάλιαζε από τότε σκυμένος στους δρυμούς του Vancouver, υπομένοντας καρτερικά τις σφήγκες που κάναν φωλιά στην αφάνα του και την αρκούδα που πέρναγε καθημερινά να του τον φορέσει, μέχρι να αναδυθεί (το πλάσμα) όπως ακριβώς το γέννησε η μάνα του, με pasties στις θηλές και top στο χρώμα του δέρματος γύρω από το κωλαράκι.

Περίεργα, το πλάσμα που όταν φωνάζεις Megan ανοίγει, το στόμα και στήνεται για φωτογραφία κοιτώντας σε λοξά, δε βγαίνει από τούνελ απελπισίας σα τα Lohans, ούτε καν απλής αποτοξίνωσης ενός χρόνου σα τα Mendes εσχάτως. Αλλά, ξεκινώντας από μικρή ηλικία, με φυσική διαδικασία πλαστικών και ενέσεων, επίπονο αδυνάτισμα δια τριψίματος παπαριών γκόμενου μέσα σε στενό τζιν κάτω από τραπέζι, αστείρευτο πείσμα και πηγαίο ταλέντο που του 'δωσαν αδιαμφισβήτητα (με κάστινγκ και απέναντι σε γυναίκες όπως είδες στο DVD των Transformers (2007)) το ρόλο της ωραιότερης φιλόδοξης σταρ πέρσι, (το πλάσμα) βρίσκεται στην κορυφή της φετινής λίστας του FHM (όπως είχε προβλέψει φυσικά και το πάλαι ποτέ περιοδικό και ο ενίοτε είρωνας υποφαινόμενος) και του κύματος πόθου αντρικού και γυναικείου πληθυσμού του σύμπαντος. Που προφανώς συνωμότησε να χύσουν όλοι και μια φορά στην ώρα τους, μπροστά στο ενδεχόμενο να καταρρεύσει αν του προκύψει κι άλλη Britney Spears.


Δες/Κρύψε το trailer του How to Lose Friends & Alienate People (2008)

Στο κατα τα φαινόμενα καταστροφικό άνοιγμα του Speed Racer (2008) --που απ' ότι λένε κάτι γνωστοί μας, ο Μέσος Κοινός και ο Μέσος Κρητικός, δε πρόλαβαν να δουν ούτε τη σκόνη του, περίπου από το τρίτο δευτερόλεπτο και μετά, όταν και πάτησε το τούρμπο-- πόνταραν, με νέα trailer, o συμπαθητικός Igor (2008) των Weisteins, τα αγελαδοαρμεγικά Clone Wars (2008) του Lucas και το Kung Fu Panda (2008) της Dreamworks που μοιάζει το πρώτο κινούμενο της εταιρείας πάνω από το χαρακτηριστικά άπατο μέσο όρο της.

Ή τουλάχιστο έτσι λέει το buzz από τη βιομηχανία που υποδέχεται εδώ και μήνες, ειδικά από τη ShoWest και μετά, θριαμβευτικά τη παραγωγή, και φαίνεται αυθεντικό αντί για το αστραφτερά ολοκαίνουριο κεντρικό γρανάζι της πιο καλοσυντηρημένης προωθητικής μηχανής του Hollywood. Το νέο trailer, σε συσκευασία teaser, παίζει σα.. το teaser, παρουσιάζοντας με νέες σκηνές όλους τους χαρακτήρες του συνηθισμένα αστεράτου φωνητικού καστ, και για πρώτη φορά (επίσημα) τον χιονολεοπάρδαλο αντίπαλο του πιο τεμπελόχοντρου πάντα του πλανήτη στη προσπάθειά του να εκπληρώσει την αρχαία προφητεία που τον θέλει αστέρι του κουνγκ φου. Έτσι το απίθανο, χοντρό (κυριολεκτικά) και απανωτό χιούμορ των προηγούμενων περιορίζεται αναγκαστικά, η ελαφρά σρέκικη προδιάθεσή τους αποδεικνύεται ότι δεν ήταν επίπλαστη αλλά έχει ποτίσει και το φιλμ (βλέπε αστεία του κώλου), και ο αφορισμός "Kill Bill των animations" (που σχεδόν σίγουρα φυτεύτηκε από το marketing στις διαδιχτυακές αντιδράσεις) αγκαλιάζεται ολοκληρωτικά στην υπόκρουση, αφήνοντας πίσω το Kung Fu Fighting (που ακούστηκε μιάμιση φορά σε όσα προηγήθηκαν). Παρολαυτά, και παρόλο που η αίσθηση είναι κυρίως Sukiyaki Western Django (2007) σε κινούμενο και από την ανάποδη, το κέφι της χοντροκομμένης κίνησης είναι φανερό και αγνό όσο και η πρωτόγνωρη αυτοσυγκράτηση στις γκριμάτσες (τουλάχιστο) του κεντρικού χαρακτήρα, ο Mark Osborne στη σκηνοθεσία παραμένει εξίσου καθαρό ταλέντο, ο Jack Black (σε.. ταιριαστό ρόλο) κάτι ελπίζεις να 'χει μάθει από τα παθήματα του Shark Tale (2004), και η χρυσή τομή (στιλ Blue Sky ας πούμε) ανάμεσα στις χορδές που σου χώνει η Pixar (πλην Brad Bird) στη καρδιά για να παίξει βιολοντσέλο και το φτερό με το οποίο παραδοσιακά σε γαργαλάει από τη κοιλιά μέχρι λίγο πιο κάτω από τα παπάρια η Dreamworks, φαίνεται ακόμα πιθανή. Για να μη μείνει τίποτα στη τύχη πάντως, ο Black δημιουργεί πανταμόνιο στις Κάνες από χτες, η (φωνή της τιγρούλας) Angelina Jolie θα 'ναι φυσικά εκεί ως ο μαϊντανός κάθε φεστιβάλ τελευταία, και η προώθηση σχεδιάζει να κλέψει και πάλι, όπως πέρσι με το Bee Movie (2007), κάποια από τη λάμψη της πρεμιέρας την Τετάρτη.

Η Videorama και το mftm.gr σας προσκαλούν στην Avant Première του θρίλερ Jar City. Την Τετάρτη 14 Μαΐου στις 11 το βράδυ στο ΖΕΦΥΡΟΣ NEW STAR Artcinema στο Θησείο.

Ότι κι αν φαντάστηκες μπαίνοντας μικρός στον κόσμο του αγαπημένου σου τηλεοπτικού καρτούν, ήταν αποφασιστικά αργόσυρτο, χοντροκομμένο, άχρωμο και δισδιάστατο.
Εικοσπέντε χρόνια μετά το Tron (1982), οι αδερφοί Wachowski φέρνουν στη μεγάλη οθόνη τη πιο αβανγκάρντ μπλοκμπαστεριά του (νέου) αιώνα μεταμφιεσμένη σε ταινία για παιδιά. Και αντίθετα με τον Steven Lisberger (που είχε βυθιστεί στη, σύγχρονη τότε, πρώτη γενιά βιντεοπαιχνιδιών), ζωντανεύουν τη πρώτη γενιά anime (των 60ς), δημιουργώντας ένα ρετροφουτουριστικό κόσμο με προορισμό να παραμείνει αγέραστος.

Από την εισαγωγή, με την ολοζώντανη mise-en-scène σε γεμάτο focus ενώ στο προσκήνιο οι χαρακτήρες της επόμενης σκηνής σμπρώχνουν τη προηγούμενη να φύγει και τα cuts σηματοδοτούν χωροχρονικά πηδήματα στην αφήγηση του παιδικού πάθους του ήρωα για σπιντιές και της σχέσης του με τον αδερφό του όσο στο παρόν που κουβαλάει ακόμα ορατό το φάντασμα του παρελθόντος το κάνει πράξη και την ξεπερνάει μένοντας πίσω, οι δημιουργοί του Matrix (1999) φανερώνουν τη πρόθεσή τους όχι να μουτζουρώσουν το βιβλίο με τους κανόνες της κινηματογραφικής γλώσσας αλλά να το κάνουν αεροπλανάκι και να το πετάξουν από το παράθυρο. Οι σκηνές ταχύτητας μοιάζουν με ονείρωξη του γιου σου για την επόμενη έκδοση του Hot Wheels στο Wii της φαντασίας του όσο σου πηδάει το πόδι σα σκυλάκι αντί να σε κοπανάει στο κεφάλι με τον controller, η δράση είναι προσποιητή --κομπλέ με πολύχρωμες θολές γραμμές κίνησης και χαρακτήρες σε αέναη πτήση--, πλάνα ψευτοματαχρησιμοποιούνται όπως στο κόσμο των φτηνών καρτούν, το χρώμα σου ματώνει τα μάτια, η ηθική έρχεται από ένα πλανήτη που αγνοεί τον κυνισμό και φτύνει τη θρασυδειλία. Ότι σχετικό, ανιμοσουρεαλιστικό, και να προσπάθησαν να κάνουν μέχρι τώρα ο Miike και o Rodriguez γίνεται de facto παλαιολιθικό αν δεν είχε ήδη κόψει και καεί, και η συνταγή των Wachowskis κάπου αργεί να φουσκώσει με κάπου συμβατικά υλικά και χάνει στη γεύση από το εξίσου αναγκαστικό αμερικανιάρικο πασπάλισμα, αλλά το Speed Racer (2008) οι ενήλικοι το χειροκροτάνε στο τέλος, σε όλο τον πλανήτη Γη, κρατώντας παιδιά με όλα τα συμπτώματα υπερβολικής δόσης LSD.

Tα trailer λένε διαφορετικές ιστορίες και μεταξύ τους και με τη ταινία (χρησιμοποιώντας και ανύπαρκτα στοιχεία αν χρειαστεί), τα poster βάζουν και τα ρέστα τους, και στις εισαγωγικές σκηνές κάτι ακαταλαβίστικα παραμύθια με φάλαινες που καταπίνουν βάρκες καταλήγουν στο νησί του Lost όπου η Little Miss Sunshine ζούσε σε όλη της τη ζωή.Υποθετικά, ιστορία άντρα, γυναίκας και παιδιού που παλεύουν μόνοι τους και χώρια με θεούς και δαίμονες (διάβαζε με την ώρα που δε σκοτώνεται με τίποτα), το Nim's Island (2008) παίζει σα φαντασίωση οχτάχρονης (διάβαζε σκηνικό απόλυτου τρόμου) που 'σπασε το νυχάκι της προς παπαρόξυση του πατέρα της και το αντιμετωπίζει δημιουργώντας ξένη (φυσικά) Ιντιάνα Μάνα που 'ρχεται να τη σώσει σε νησί έξω από το χάρτη κάθε σχολικού λεωφορείου όσο πετάει σιχαμερά ερπετά σε ανυποψίαστους περαστικούς και ο παπαροπληγικός βολοδέρνει σε θύελλες για να μάθει. Σε κινούμενο, και σε παραγωγή μη φιλόδοξης παλιάς Disney στη θέση Disney που σέρνεται από τις αλλαγές στις χιλιετίες, μπορεί το βιβλίο, που ξεκίνησε να γράφει μια κάποια Wendy Orr στα εννιά (9) της χρόνια, κάπως να σώζονταν. Όμως σε ζωντανή (τρόπος του λέγειν) δράση (τρόπος του λέγειν), με τη συνυπευθυνότητα σε σενάριο και σκηνοθεσία δύο ζευγαριών, καταλήγει σε πατροπαράδοτο τσίρκουλο για διανοητικά νεκρούς. Αν το Speed Racer (2008) κοιτάει σαράντα χρόνια πίσω για να πάει είκοσι μπροστά, το Φανταστικό Ταξίδι στο Νησί της Φανταστικής Φαντασίας (όπως πολύ ταιριαστά έγινε στα Ελληνικά) κοιτάει είκοσι πίσω (όταν η Orr αποφάσισε ότι ήρθε η ώρα να μεγαλουργήσει συγγραφικά) για να πάει ακόμα σαράντα πισώτερα, αντισταθμίζοντας τη ψυχωτικά αντιμεγαλοεταιρική στάση των Wachowskis με μια φαρδιά πλατιά στάμπα Walden Media στη θέση της υπογραφής.

Στον παθογόνο ιστότοπο που το είχε προαναγγείλει εμφανίστηκε στην ώρα του το δεύτερο trailer του Σκοτεινού Ιππότη (2008), οπότε μπορώ να ακουμπήσω ήσυχος το κεφάλι μου στο βιτριολικό μαξιλάρι μου, όσο θα βουτάς στο κενό του, και τα λέμε το πρωί αν το αντέξεις περισσότερο από τον Heath Ledger.

Τελικά η εντυπωσιακότερη, αν και όχι τόσο προμελετημένη, κίνηση του marketing της Paramount για τον τέταρτο Indiana Jones ήταν το κόλλημα του trailer σε όλες τις κόπιες του Iron Man (2008) που σαρώνει τον πλανήτη από την Πέμπτη. Η ευφορία του πιο καλού πελάτη των αιθουσών, Μέσου Κοινού, από μια ταινία που πραγματικά τον ευχαρίστησε, μπορεί να αποδειχτεί ο ιδανικότερος καταλύτης μετατροπής όλου του ενδιαφέροντος για την μετά 20 χρόνια επιστροφή του αρχαίου αρχαιολόγου, σε πραγματική πρόθεση για στήσιμο στις ουρές των ταμείων. Το trailer, που επιμένει να μην αποκαλύπτει και πολλά και να μη φτάνει χαρακτηριστικά ούτε τα 2 λεπτά σε διάρκεια, σίγουρα κάνει μια προσπάθεια να μη φανεί τόσο γηριατρικό όσο το teaser, έστω κι αν χρειάζεται να χρησιμοποιήσει το βαριεστημένο voice over του Harrison Ford (κομμένο πιθανά από διάλογο της ταινίας) στην εισαγωγή. Περισσότερες εξωτερικές σκηνές απαντάνε στα παράπονα για πολλά στουντιογυρίσματα στα προηγούμενα προωθητικά βίντεο, ακόμα και η Cate Blanchett και ο Shia LaBeouf φαίνεται να ακολουθούν τις οβερδετοπικές προθέσεις του εβδομηντάρη πρωταγωνιστή, το πιο γοργό μοντάζ προσπαθεί να κρύψει το γεγονός ότι και πάλι ο Spielberg θα βγάλει τα μεγάλα πλάνα του με ελάχιστα cuts, αναφορά στον Keaton και τον Chaplin, που έκανε και πάλι υπερμοντέρνα στα 80s αλλά μοιάζουν αντιδραστικά την εποχή των οσκαροτιμημένων αλαφιασμένων bourneικών κοψιμάτων.

Από την άλλη, το "σα να μη πέρασε μια μέρα" στιλ είναι το μόνο που χρειάζεται η παραγωγή για να επιβεβαιώσει τις προβλέψεις για μεγαλύτερη της χρονιάς, μη έχοντας ανάγκη να προσθέσει καινούριους φαν σε μια λίστα που περιλαμβάνει ήδη όλη την υφήλιο, γεγονός που κατανοεί πάρα πολύ καλά ο σκηνοθέτης της, επιμένοντας για παραδοσιακότητα ακόμα και στις μηχανές προβολής. Και παραδοσιακά, ο ίδιος θα 'χει σκυλιάσει με τη Paramount, η οποία φαίνεται να τρέχει μια καμπάνια απλά.. καθυστερημένη, μη έχοντας έτσι κι αλλιώς, πέρα από τη μούρη των μεγάλων εισπράξεων, ιδιαίτερα κίνητρα, εφόσον το 87,5% των δολαρίων πέρα από τα πρώτα $400 μύρια θα πηγαίνει στις τσέπες Spielberg, Lucas, Ford και λοιπών μεγαλοσυμμετέχοντων.

Το ίδιο κρυφτούλι που παίζει η παραγωγή με τον τύπο, ακόμα κι αν πρόκειται για τους NY Times, συνεχίζει με το κοινό και το δεύτερο trailer του Hancock (2008), που απλά συνδυάζει το teaser με το "sneak peek" πριν το American Idol μια βδομάδα νωρίτερα και κυκλοφόρησε τη Παρασκευή στο Yahoo! Movies.

Με ιδιαίτερα προνομιακό slot ανοίγματος (αν σου λέει κάτι η 4η Ιουλίου) και τον μεγαλύτερο διαπλανητικό αστέρα σε ρόλο (έστω και έκπτωτου) θεού, προοπτική που κάνει ακόμα και γλυκιές ηλικωμένες σα την Anne Thompson να μουσκεύουν ανάμεσα στα πόδια, το φιλμ φαίνεται, τουλάχιστο σύμφωνα με τις τολμηρές (διάβαζε ψιλοκουφές) προβλέψεις σαν αυτή του EW, προορισμένο να ξεπεράσει σε εισπράξεις, ακόμα και το I Am Legend (2007), ανεβάζοντας οριστικά ένα σκαλοπάτι τις μέχρι τώρα πάγιες ($40-50 μύρια άνοιγμα, $140-180 κλείσιμο) μποξοφικές επιδόσεις των οχημάτων του Will Smith. Και ίσως, ευκολότερα, την ευνουχισμένη ασκοπιά του χριστουγεννιάτικου μπλοκμπάστερ, αν κρίνεις από τις, κατάτι πιο θετικές, ανταποκρίσεις του κοινού στις δοκιμαστικές προβολές. Προβολές που συνεχίζονται με μάλλον ξέφρενους ρυθμούς, στην προσπάθεια να βρεθεί η χρυσή ισορροπία ανάμεσα στα στοιχεία που βλέπεις στο βίντεο (που μάλλον αποκαλύπτει και σχεδόν όλες, ακόμα και τις όχι και τόσο καλογυρισμένες, σκηνές δράσης) και το καταδραματικό κομμάτι, με βιασμούς, διαφυλετικά, κερατούκλικα, κτλ. που αποτελούν και το μεγάλο αγγούρι για την προώθηση, όπως ξαναματάπαμε, και επιπλέον έχουν πάρει "ακατάλληλη" στάμπα από την MPAA δυο φορές ήδη. Και αν δε το κατάλαβες ακόμα, η μπίλια των κοψοραψιμάτων πολύ δύσκολα θα κάτσει σε κάτι δραματικά καλύτερο από τον Θρύλο, που μάλλον είναι και ο στόχος.

Μετά το Towelhead (2007) με το νέο του όνομα και το Escapist (2008) τη βδομάδα που πέρασε, και όσα είδες στις Μάζες τις προηγούμενες, ακόμα ένα indie ψάχνει με το trailer του δημοσιότητα στα internets, έχοντας ξεκινήσει το Γενάρη από το Sundance που όλοι λέγαν τότε αποτυχημένο, όμως ο χορός από τα χιτάκια του ακόμα ανάβει ενώ τα αποπετάματά του κλείνουν τις Κάνες.

Οι Jay και Mark Duplass φαίνονται παιδιά του μεγαλύτερου ανεξάρτητου φεστιβάλ, όχι μόνο γιατί το no budget κοντινό διαλογικό στιλάκι τους μεγάλωσε εκεί στα τέλη του προηγούμενου αιώνα αλλά και επειδή είναι τακτικοί προσκεκλημένοι του στον καινούριο, αρχικά με μικρομηκάδικα και πριν τρία χρόνια με το πρώτο μεγάλο The Puffy Chair (2005) που κέρδισε το βραβείο κοινού στο.. SXSW (στη συνέχεια) και τους έφερε, εντελώς κατάλληλα, υποψήφιους για το John Cassavetes Award στα Spirits. Η ιδέα για το Baghead (2008) τους κατέβηκε στα γυρίσματα (του Puffy Chair) λέει, όταν κάποιος ρώτησε "ποιο είναι το πιο τρομαχτικό που μπορείς να σκεφτείς?" και κάποιος απάντησε "ένας τύπος με χαρτοσακούλα στο κεφάλι να σε κοιτάει έξω από το παράθυρό σου". Ε και για να γίνει πιο "αστείο, αληθινό, συμπαθητικό, και λιγάκι, λιγάκι τρομαχτικό" το φιλμ, ο τύπος με τη χαρτοσακούλα απόκτησε κι ένα μεγάλο σωσίβιο λίπους, όπως βλέπεις. Αν και υποθέτω το τρέιλερ θα πρέπει να 'χεις δει και το φιλμ για να καταλάβεις πόσο καλά το πουλάει, δε τα καταφέρνει καθόλου άσχημα, οι κριτικές από τα φεστιβάλ είναι ιδιαίτερα θετικές, και η Sony Pictures Classics που ακόμα μαθαίνει την ανεξάρτητη διανομή θα αρχίσει τις προβολές στις αίθουσες στις αρχές του καλοκαιριού, χωρίς να αλλάξει τον τίτλο της παραγωγής, όπως φαίνεται να σκέφτονταν σε κάποια φάση, για προφανείς λόγους (αν διάβασες την εισαγωγή).

Διάσημος έμπορος όπλων βρίσκεται αιχμάλωτος σε διάσημη επικίνδυνη γειτονιά του πλανήτη, όπου φονταμενταλιστές ιμπεριαλιστές που τον βάζουν να φτιάξει υπερπύραυλο από κονσερβοκούτια, τον ωθούν να κατασκευάσει υπερστολή και να γίνει υπερήρωας.Φλερτάροντας με το ιδεολογικά αμφίσημο, ο Favreau ζωντανεύει το δεύτερης γραμμής κόμικ της Marvel σε ένα κυνικό σύμπαν που δικαιολογεί ως κάτι ηθικά φυσικό το εμπόριο όπλων, αλλά κατακριτέους και ένοχους παρανοϊκούς φονιάδες τους φονταμενταλιστές αντάρτες που το εκμεταλλεύονται κλέβοντας επί πληρωμή τους άπληστους εμπόρους του, δημιουργώντας ένα μετρημένα all American περιβάλλον για έναν όχι και τόσο μετρημένα all American ήρωα. Περιβάλλον αναμενόμενο αν έχεις πάρει μυρωδιά την ιστορία που κουβαλάει ο ήρωας έτσι κι αλλιώς (και το γεγονός ότι ταιριάζει σα σιδερένιο γάντι στην ψυχολογία ενός λαού που έχει γίνει το τοτέμ της υφηλίου όχι μόνο λόγω της στρατιωτικής δράσης του στη Μέση Ανατολή), και καθόλου ενοχλητικό, αφού χρησιμοποιείται αποτελεσματικά --αν όχι τόσο διακριτικά-- για να στήσει το απαραίτητο υπόβαθρο της γέννεσης του ήρωα, σε μια ταινία που σχεδιάστηκε ως γέννεση του αντίστοιχου franchise. Και ως τέτοια λειτουργεί και συμπεριφέρεται, φέροντας το δικαιολογημένο άγχος να περάσει γρήγορα τα στάδια της γέννεσης της σιδερένιας στολής για να δείξει τί μπορεί να κάνει η τελευταία εκδοχή της, και χωρίς να έχει, ή να χρειάζεται και πολλά να πει για το μετά, πέρα από ένα έξυπνο τηζεράκι για φινάλε. Χρωστώντας τόσα στην αθωότητα που του κολλάει ο Favreau ισορροπώντας τον ανάμεσα στο παιδικό και το ενήλικο (συνδυασμός που λέγεται και "οικογενειακό"), όσα και στη προσωπικότητα για τα χρονικά που του χαρίζει πίσω απ' τη μάσκα ο Robert Downey Jr. ερμηνεύοντας έναν χαρακτήρα αξιαγάπητα ελαττωματικό κι αφελώς μετανοημένο, ο Iron Man, ανάλαφρα διασκεδαστικό και γάργαρα συναρπαστικό πρωτότυπο επερχόμενου πολυ-ήρωα, σχεδόν αγγίζοντας τις εξάρσεις γαματοσύνης των Transformers (2007) σε στιγμές, είναι ό,τι καλύτερο θα μπορούσε να ανοίξει το χορό των καλοκαιρινών υπερθεαμάτων, που αναμένεται φέτος ιδιαίτερα υπερθεαματικός.

Το 1983, στο Nottingham, δωδεκάχρονος που 'χασε τον πατέρα του στα Falklands γίνεται η μασκότ τοπικής ομάδας επαναστατιάρηδων εφήβων, καλοπερνώντας μέχρι που ο αρχηγός της βγαίνει από τη φυλακή.Τίτλος, ιστορία, πρωταγωνιστής, όλα κραυγάζουν ότι το This is England (2006) είναι η πιο προσωπική ταινία ενός σκηνοθέτη με προσωπικό στιλ, προσωπική θεματολογία και προσωπική εμπειρία, αποκτημένη από δεκάδες φιλμάκια που γύρισε μόνος του, και μόνο. Πολύ Άγγλος για τον υπόλοιπο πλανήτη, πολύ μεσοχωριανός για τους μεγαλοαστούς της πατρίδας του, πολύ αντάρτης για τη βιομηχανία, ο Shane Meadows μάλλον κλείνει, κάνοντας την πιο Shane Meadows ταινία του, ένα τέλειο κύκλο που ξεκίνησε δέκα χρόνια πριν με το πρώτο "κανονικό" Twenty Four Seven (1997), έφτασε στην πιο (σχετικά) εμπορική του στιγμή και υποτιθέμενο τελευταίο ασπασμό στο παρελθόν με το Once Upon a Time in the Midlands (2002), για να ξεκινήσει αμέσως.. επιστροφή στις ρίζες με το Dead Man's Shoes (2004). Οι ρίζες είναι φυσικά στα βρετανικά Midlands και σε δεσποτικές σκιές πάνω σε ευεπηρέαστα μειράκια, και δε κόπηκαν ποτέ. Το κατά βάση αυτοβιογραφικό φιλμ προσθέτει αυτές του χαμοσερνάμενου μέχρι τώρα εθνικισμού και μια μεγάλη αγκαλιά για τους skinheads που είχαν αγκαλιάσει προφανώς με τη σειρά τους τον Meadows στη παιδική του ηλικία οδηγώντας τον μέσω crash course και στον πραγματικό κόσμο. Έτσι το φιλμ, παρά την αναμενόμενη πια ευλαβική προσήλωση σε συναισθηματική αυθεντικότητα, δεν είναι νοσταλγικό αλλά κοινωνικού.. τρόμου, όπως ξεκαθαρίζει το εισαγωγικό ριγκανοθατσερικό μοντάζ του.

Όλες οι κοινωνικοπολιτικές εντάσεις που κάναν τους πιο επιρρεπείς και τους πιο απεγνωσμένους ώριμους για εκμετάλλευση διαγράφονται ολοκάθαρα, μαζί με τις άπειρες αντικρουόμενες τάσεις μιας κατά βάση πολυφυλετικής υποκουλτούρας με μόνα κοινά στοιχεία τις Docs και το ska, και το περίεργο κράμα συντροφικότητας και βαρβαρότητας στον συνεκτικό ιστό της. Οι ερμηνείες βγάζουν την ίδια πατροναρισμένη οικειότητα που ο Meadows προφανώς κουβαλάει ακόμα, το ανακάτεμα θλιμμένων ορχηστρικών και κομματιών της εποχής λειτουργεί άψογα, η βία (εντελώς προσωπική κι αυτή, χωρίς τη διευκόλυνση υπερυποπολυβόλων και drivebys, όπως παρατηρεί ο Roger Ebert) είναι υπόγεια όσο και οι πάμπολλοι σχολιασμοί του δημιουργού, η ταινία ήταν καλύτερη ανεξάρτητη της χρονιάς για τα BIFAs και βρετανική για τα BAFTAs.

Οι σοσιαλδημοκράτες αναλαμβάνουν τα ηνία της Δανίας και εφαρμόζουν στρατιωτικό νόμο για να εξολοθρεύσουν όσους συντηρούνται απ' το κράτος χωρίς να προσφέρουν τίποτε στην κοινωνία.Ακούγεται ονειρικό και φαίνεται να είναι, ή τουλάχιστον σε πείθει η εξαιρετικά εύγλωττη και λακωνική εισαγωγή, και το σασπένς που δημιουργεί η εφαρμογή του, όμως σύντομα το νομοσχέδιο χάνεται σε μελό διακλαδώσεις που δεν φαίνεται να έχουν άλλο σκοπό απ' το να πάρουν αμερικανίστικα κλισέ και να τα γυρίσουν ανάποδα, αλλά τελικά δεν καταφέρνουν και πολλά πέρα απ' το να δηλώσουν τις προθέσεις τους. Η γενικά έξυπνη και εύστοχη μαύρη κωμωδία του Klarlund, χάνει το βάδισμά της αρκετά σύντομα απ' την καλή της έναρξη, και οι στροφές της πλοκής βαλτώνουν όσο οι χαρακτήρες του ψάχνουν την ουσία της ύπαρξης ουσιαστικά καταργώντας την, κι όταν πλησιάζει η γραμμή του τέλος, αν το παράλογο φινάλε δεν σε ικανοποιήσει με το γεγονός ότι σε δούλευε απ' την αρχή και τώρα σου βγάζει γλώσσα, μπορείς να το πάρεις και για άτολμα ανοιχτό, χωρίς να έχεις και πολύ άδικο.

Απογοητευμένη απ' τη ζωή της νοικοκυρά, βλέπει το σπίτι της να διαλύεται, ακριβώς όπως στις βραζιλιάνικες σαπουνόπερες που βλέπει η μάνα της.Μαζική λανθάνουσα νυμφομανία και υφέρπουσα τσουλοσύνη σιγοβράζουν στην εργατική τάξη της Βραζιλίας του σκηνοθέτη, που παρά το υπόβαθρό του στα ντοκιμαντέρ, παρουσιάζει την πρώτη του μυθοπλασία παύλα μελέτη στο τηλεοπτικό μελόδραμα με ασυγκράτητη φαφλατάδικη δηθενιά στο ρεαλισμό της σκηνοθεσίας, ψάχνοντας στα ασφυκτικά κοντινά κολλημένα σε καράφλες, ρυτίδες και χωρίστρες πλάνα, την αλήθεια της ανθρώπινης ύπαρξης υπό κατάρρευση, και βρίσκοντας μονάχα... καράφλες, ρυτίδες και χωρίστρες. Λειτουργώντας μόνο σαν ιστορία συμμόρφωσης σε άτακτες κορασίδες που δεν κάθονται φρόνιμες, το δράμα του Teixeira ξεκινά ενοχλητικά και συνεχίζει στο αφόρητο, πνίγοντας στη αυτοπρόκλητη μιζέρια τους ήρωές του, βάζοντας τους να κάνουν το ένα λάθος μετά το άλλο και να το λούζονται, μέχρι να γίνει μια απ' αυτές τις ταινίες που δεν σε νοιάζει αν εμφανιστεί ένας πιστολάς από το δίπλα γύρισμα να τους γαζώσει όλους, αρκεί να τελειώσει. Και τελικά, κάπως έτσι γίνεται.