Με ένα ψιλοαποβλακωμένο μίνι τρέιλερ, κομπλέ με αντίστοιχο αφηγητή και σκηνές από το πρώτο(!) Hellboy (2004), η Universal έκλεισε ουσιαστικά, τη βδομάδα που πέρασε, τη προώθηση της συνέχειας των περιπετειών, στη μεγάλη οθόνη, του μεγάλου δαιμονούλη με τα λιμαρισμένα κέρατα. Στόχος είναι φυσικά να δελεαστεί η μεγάλη πλειοψηφία, που πήγε να δει το Wanted (2008) της εταιρείας με σήμα την υδρόγειο για την Angelina και το bullet fu, χωρίς να έχει προφανώς και πολύ σχέση με κόμικ. Ώστε να επαναλάβει το ταξίδι από τον καναπέ δυο βδομάδες αργότερα, στις 11 Ιουλίου.

Για κάτι, αυτή τη φορά, με καρδιά και μυαλό. Οργανικά μέρη σε ένα μαγικό κόσμο, σύμφωνα με τις πρώτες εντυπώσεις από την παραγωγή, που άρχισαν να ακούγονται συντονισμένα, και είναι υπερθετικές όπως θα περίμενες, χωρίς να φτάνουν τον πιτερτραβερσικό κουοουτχουυορισμό των αντίστοιχων (πρώτων) για τον Dark Knight (2008). Ο κόσμος είναι αυτή τη φορά ολότελα του Guillermo del Toro, όπως ξαναματάπαμε, γεγονός που εγγυάται ότι επιμελήθηκε προσωπικά κάθε σκηνή και σκηνικό του, και φανερά πια με τον ίδιο παιδιάστικο ενθουσιασμό αφηγείται και την ιστορία του, ακόμα κι αν αφήσεις στην άκρη τις κριτικές και δεις μόνο το εισαγωγικό κινούμενο που σκαρφίστηκε (και κυκλοφόρησε κι αυτό, παράλληλα, στην Apple). Πρόσθεσε καλύτερη (από το τίζερ και το τρέιλερ) άποψη των μεγάλων πλασμάτων που ψάχνουν αέρα σε αυτή τη μίνι παρουσίαση, τη φωνή του Seth MacFarlane πίσω από τον Johann Krauss, και τις ελάχιστες πιθανότητες για τρίτη ταινία (αφού ο GDT θα ξοδέψει, δυστυχώς ή ευτυχώς, τα επόμενα 4-5 χρόνια με το Hobbit, o Ron Perlman πλησιάζει τα τυπικά όρια της συνταξιοδότησης, και όλοι έχουν δηλώσει ότι Hellboy δεν υπάρχει χωρίς αυτόν), και βλέπεις να έρχεται όχι μόνο μια από τις σημαντικότερες ταινίες του καλοκαιριού αλλά καθόλου απίθανα και της χρονιάς ολόκληρης.

Μερικές μέρες πριν κυκλοφορήσει επίσημα στην επίσημη σελίδα του φιλμ, το δεύτερο trailer του REPO! (2008) εμφανίστηκε στο καναδέζικο MSN, στα πλαίσια της προώθησης του φετινού Fantasia, του μεγαλύτερου και παλιότερου βορειοαμερικάνικου ειδικού φεστιβάλ, σύμφωνα με όχι κανέναν άλλον αλλά τον φίλο μας τον Todd Brown που συμμετείχε στον προγραμματισμό του.

Η Γενετική Όπερα θα παίξει στο Montréal στις 18 Ιουλίου πρώτη φορά ανοικτά για το κοινό λοιπόν, όμως από τις αρχές Μαρτίου όταν και άρχισε τις επαφές με τους κριτικούς σε σκοτεινές αίθουσες, έχει εξασφαλίσει status ανάλογο του Rocky Horror Picture Show (1975). Στο (ακόμα) πιο σεξοαιματηροβιομηχανικό, αφού τη σκηνοθεσία έχει αναλάβει ο Darren Lynn Bousman, συνεχιστής του franchise του SAW (2004). Η ιδέα, της επανάκτησης.. μεταμοσχευμένων οργάνων όταν οι κάτοχοί τους δε πληρώνουν τις δόσεις τους, ανήκει στους Darren Smith και Terrance Zdunich που είχαν προσλάβει τον Bousman, το 2002 όταν ήταν παγκοσμίως άγνωστος, για το πρώτο ανέβασμα της πρώτης μεγάλου μήκους (είχαν γράψει και.. δεκάλεπτη) οπερατικής υλοποίησής της. Το οπερατικό της υλοποίησης σημαίνει βέβαια ότι κανένας δε μιλάει, ούτε στο σανίδι ούτε στο πανί, και σε συνδυασμό με τη κακή περίοδο για τον τρομοχώρο και την ακόμα χειρότερη για τις μικρομεσαίες ανεξάρτητες παραγωγές, σε μια αγορά κορεσμένη μιας οικονομίας στα όρια της ύφεσης, θα οδηγούσε στη μαρμάγκα που έφαγε και την άλλη παραγωγή της Twisted Pictures, το Trick 'r Treat (2009?). Αν όλοι δε τη πέφταν στη Lionsgate, πολύ πιο χοντρά απ' ότι για το θάψιμο του Midnight Meat Train (2008), με αποτέλεσμα η εταιρεία να ορίσει ημερομηνία εξόδου για το φιλμ, στις 8 Αυγούστου, και να κανονίσει και τα σχετικά για προβολή στη Comicon (στις 24 Ιουλίου, σύμφωνα με τον Bousman). Για να 'χεις εναλλακτικό στο Mamma Mia! (2008) που πέρασε αυτή τη βδομάδα από το Λαγονήσι και θα σου σκοτίζει τα αυτιά από την Πέμπτη σε Ελλάδα και Αγγλία.

Ένα ακόμα επεισόδιο του Όσο Κοιμάσαι ξεκινάει, κι απόψε είμαστε, κάμερα και ατρόμητη ρεπόρτερ, στον πυροσβεστικό σταθμό του δήμου σου και ελπίζουμε να τηλεφωνήσει κανείς που ψάχνει το σκυλί του.Τράνταξε το κοινό στο Sitges και άδειασε τις αίθουσες στη Βενετία. Αλλά το [REC] είναι ακόμα καλύτερο από όσο ακούγεται, και ότι θα 'θελαν να γίνουν όταν μεγαλώσουν οι σχετικές προσπάθειες από The Blair Witch Project (1999), μέχρι The Zombie Diaries (2006), Diary of the Dead (2007) ή Cloverfield (2008).

Οι υπεύθυνοι, Jaume Balagueró και Paco Plaza, έχουν, ανεξάρτητα, παρελθόν σε άψογα εκτελεσμένες βητοπαραγωγές του είδους, και μια.. τρομαχτική αίσθηση όλων των λειτουργικών συμβάσεων που.. λειτουργούν, τόσο για τα τρομοφίλμ (από τα πιο αρχετυπικά μέχρι τα πιο σαβούρικα) όσο και για τα τρομογκέιμ (πρωτοπροσωπικά ή μη). Και τις αραδιάζουν, έτσι όπως δε τις έχεις ξαναδεί παρά μόνο στους εφιάλτες σου. Ο καμεραμάν έχει πιστευτό λόγο να μαγνητοσκοπεί τα πάντα σα να παλεύει για τη ζωή του (γιατί είναι ο καμεραμάν και παλεύει για τη ζωή του), τα θύματα είναι χοντρές γριές με νυχτικιές, η πρωταγωνίστρια αρκετά άγνωστη και τυπικά βλαμένη, όλοι γυρνάνε πανικόβλητοι γιατί είναι πανικόβλητοι (στα γυρίσματα οι περισσότεροι από τους ηθοποιούς δε ξέρανε τι θα συμβεί σε κάθε σκηνή), το αίμα τρέχει όπως το περιμένεις εκεί που δε το περιμένεις, και η ιστορία γίνεται πιο ξέφρενη (χωρίς να ξεχνάει τις αναφορές της) όσο σε κλείνει στον κόσμο της και κλείνει τον κόσμο της. Σχεδόν απόλυτα κυνικό και ιδανικά ψευτορεαλιστικό, με περιττό λίπος μόνο γύρω από τα εντόσθια που λερώνουν το φακό, το μόνο μειονέκτημα του φιλμ είναι ότι δε μπορείς να το χρησιμοποιήσεις για να ξεπαστρέψεις, από φυσικά αίτια και από το πρώτο τέταρτο, τόσο τη γιαγιά σου που αγωνιά στα ρεπορτάζ από τη λαϊκή όσο και το ανιψάκι σου που γυρνάει με μάσκα του χόκεϊ και μαχαίρα μεγαλύτερη από το μπόι του, αν δε μιλάνε Ισπανικά (και θα τους ψιλοαποσπάνε οι υπότιτλοι).

Ερωτικό τρίγωνο σπάει όταν η μια κορυφή του απομακρύνεται, κι ο άντρας του τριολέ βρίσκει παρηγοριά για τη θλίψη του, στην αγκαλιά γραμμωμένου, άτριχου, ξανθού πιτσιρικά.Η γαλλικότερη των γαλλικών ταινιών που έχουν κυκλοφορήσει εδώ και καιρό, τα Τραγούδια της Αγάπης που κέρδισαν το κοινό και το βραβείο του, στο τελευταίο Φεστιβάλ Γαλλόφωνου Κινηματογράφου της Αθήνας, αποτελούν λόγο ικανό ο εμπνευστής τους να ανακυρηχθεί προστάτης και πρέσβης των προϊδεασμών ημών των υπολοίπων Ευρω-πέων, περί της παριζιάνικης σεξουαλικότητας, και της ανοιχτόσκελης δεκτικότητάς της. Σοκαριστικό όχι για την τόλμη των εικόνων, ή των ιδεών του, αλλά γιατί κατεβάζει τη διαστημική απιθανότητα του να βρεθεί σοκολατούχο γάλα στον Άρη, και σου τη σερβίρει με αυγά και μπέικον, λες και το πιο ανορθόδοξο πράγμα σ' αυτό, είναι ότι το σταυρόλεξο στην πρωινή εφημερίδα είναι τυπωμένο ανάποδα, το φετινό γράμμα του Honoré προς τους θαυμαστές του για να τους πει ότι είναι καλά και τους αγαπάει (όπως θεωρεί πάνω-κάτω όλες τις ταινίες του, απ' ότι μας είχε πει), είναι τόσο επιστημονική φαντασία, όσο και screwball κωμωδία (ή μπλαζέ ειρωνία προς την πέρα απ' τον Ατλαντικό μουσικοχορευτική πανδαισία, αν προτιμάς), και συνάμα ένα γράμμα ερωτικό προς ό,τι μπορεί ένας φυσιολογικός άνθρωπος (με την καλή έννοια) να θεωρεί όμορφο. Όμορφο Παρίσι, όμορφα σπίτια, όμορφα ρούχα, όμορφοι ανοιχτόμυαλοι άνθρωποι που δεν τους νοιάζει σε ποια τρύπα θα βάλουν την όμορφη ανάγκη τους να ξεφύγουν απ' το όμορφα δραματικό πένθος τους, γιατί έτσι κι αλλιώς δεν υπάρχει περίπτωση να μην είναι όμορφη, το όμορφο musical που δεν είναι ακριβώς όμορφο musical --ή τουλάχιστον όχι το musical που πιθανότατα περιμένεις--, δροσερό κι ανάλαφρο (κι αισθητικά κολάσιμο που σου στερεί τη Ludivine χωρίς τύψεις), βρίθει ρομαντικής λυρικότητας στην δραματουργία και την εικονογράφηση, και μπορεί να σε κερδίσει με την καλή του παιχνιδιάρικη διάθεση και μόνο, αρκεί να μην του κακιώσεις που δεν νοιάζεται για τη δική σου κοινή λογική (που βέβαια δεν είναι και τόσο κοινή, όπως ξέρεις ελπίζω), αλλά ποντάρει (ενδεχομένως εκβιαστικά) στην καλή σου πρόθεση να ποντάρεις κι εσύ στη (μη-)λογική της αγάπης που τραγουδάει.

Νταβατζής μπλέκει άσχημα, όταν νεοστρατολογηθείσα λολίτα και παλιά καραβάνα του, κάνουν ζημιά σε μεγάλο του πελάτη και μετά το σκάνε.Φωτισμένο απ' τα πέντε αστέρια του Peter Bradshaw στον Guardian που φυλάει τα αστέρια του πολύ προσεκτικά ως γνωστόν, το μεγάλου μήκους ντεμπούτο του Paul Andrew Williams είναι λίγο-πολύ βασισμένο στο μικρού μήκους του, Royalty (2001), αντλώντας ιστορία, χαρακτήρες και βέβαια πρωταγωνιστές, απ' την ταινία που τού είχε ανοίξει και πόρτες για στρατόπεδο συγκέντρωσης ταλέντων της Fox, και το μεγάλου μήκους που προέκυψε απ' την επιθυμία του να δουλέψει ξανά με ανθρώπους και story που γούσταρε την πρώτη φορά, χαιρετήθηκε απ' την πλειοψηφία του βρετανικού τύπου, ως η σωτηρία του κινηματογράφου τους. Κι όχι ότι δεν έχει πράγματα να θαυμάσεις αυτή η no budget βουτιά στις λάσπες του Λονδίνου, απ' την ατμοσφαιρική φωτογραφία της έντονης επ' ώμου κινηματογράφησης, μέχρι τους αξιοσημείωτα ντεγκλαμουραρισμένους, καταδικασμένους μέσα στα ελαφρυντικά τους, χαρακτήρες και τους ημιερασιτέχνες που τους υποδύονται, αλλά ως συνήθως σ' αυτές τις περιπτώσεις, η ιστορία ξεμένει νωρίς από καύσιμο, μετατρέπεται σε ασήμαντο ανθρωποκυνηγητό με σαπουνοπεραριζέ διαλείμματα, η εξερεύνηση των (αντι)ηρώων δεν πάει και πολύ μακριά απ' την επιφάνεια, και τα παιχνίδια του Williams στα μπρος-πίσω της αφήγησης για να σου φτιάξει σασπένς, δεν κάνουν τίποτε άλλο απ' το να σου τονίζουν πως είναι κατασκευασμένο. Όπως και τα διάφορα βραβεία που μάζεψε η ταινία του, δεν κάνουν τίποτε άλλο απ' το να υποδεικνύουν την ανάγκη για ποικιλία, σε μια χώρα με Mike Leigh και ξερό ψωμί. Όχι πως το ψωμί του Williams είναι και πολύ διαφορετικό, απλώς είναι λίγο πιο... ζουμερό, ας πούμε, χάρη σε διάφορα σωματικά υγρά που θα μπορούσαν να τον κάνουν Guy Ritchie για κουλτουριάρηδες.

Λογιστής που το πιο συναρπαστικό στη ζωή του είναι να βλέπει progress bars στις μεταφορές ποσών, συναντά δικηγόρο που το πιο συναρπαστικό στη ζωή του είναι να βλέπει progress bars στις μεταφορές ποσών στο λογαριασμό του. Ακολουθεί περιήγηση σε πολυτελή sex clubs.Η Αποπλάνηση είναι τυπικά (αν και όχι ακριβώς) το δεύτερο προϊόν της Seed Productions, εταιρείας που έστησε ο Hugh Jackman με τη γυναίκα του και έναν βοηθό (του ενίοτε) σε διάφορες παραγωγές. Το πρώτο (προϊόν) ήταν το τηλεοπτικό Viva Laughlin που το CBS κατέβασε μετά από δύο (2) επεισόδια στον αέρα. Και η απειρία (της παραγωγής) φαίνεται και στο δεύτερο. Ιστορία που θα ήταν hot property στα 80s, pitchable στα 90s, και μπορεί να έπαιζε και στα 00s αν το σενάριο δεν ήταν του τυπικά υπερβλακωτή Mark Bomback (Θεόσταλτος (2004), Πολύ Σκληρός για να Πεθάνει 4.0 (2007)). Πρωταγωνιστές σε κόντρα ρόλους, που οι ίδιοι ονειρεύονται και οι άλλοι δε τους αφήνουν να παίξουν για κάποιο λόγο: ο Jackman υπερβάλλει τόσο στις εκφράσεις που βλέπεις το μουστάκι που λείπει, ο Ewan McGregor ξεφορτώνει όλες τις πρόβες που 'χε κάνει για Peter Parker. Σκηνοθέτης από το χώρο της διαφήμισης που θέλει να γίνει De Palma και να γυρίσει σε φιλμ, φωτογράφος μεταξύ άλλων του Mann στα 90s με όρεξη να τον ακολουθήσει στα παιχνίδια με τη Genesis (τελικά γύρισαν τις βραδυνές σκηνές ψηφιακά με παλιούς φακούς, και τις άλλες σε φιλμ με Prima). Αποτέλεσμα, σχετικά γλασέ και συμπαθητικό όταν εμφανίζεται η Michelle Williams, το οποίο στην Αμερική δε θα 'παιζε στις αίθουσες αν η Fox δεν είχε τον Wolverine (2009) να έρχεται (για να κάνει τα χατήρια του πρωταγωνιστή του). Σε πιο καθυστερημένες αγορές (βλ. Ελλάδα) κολλάει καλύτερα (στη πρεμιέρα για τις Μάζες έγινε ψιλοπατημός), και στο DVD θα σκίσει παντού.

Κάποια teaser, όπως αυτό του Cloverfield (2008), εύχεσαι να μην είχαν γίνει ποτέ trailer, πολύ περισσότερο ταινία. Όμως αυτό του Eagle Eye (2008), που έπαιζε πριν τον πρόσφατο Indiana Jones, είχε κοπεί παραπλανητικά για να αποσπάσει τη προσοχή σου από κάτι πενήντα φορές μεγαλύτερο, τουλάχιστο σύμφωνα με τη μεγάλη του συνέχεια που κυκλοφόρησε στο Yahoo! Movies.

Βιομηχανίες, βραβεία και παουερλίστες, όλα μοιάζουν όλο και πιο ασήμαντα μπροστά στον Steven Spielberg που υπογράφει τη συγκεκριμένη παραγωγή και θα μπλέκονταν από πιο κοντά αν είχε προλάβει. Ο άνθρωπος(?) ψάχνει καναδυο δις μετρητά, έτσι γιατί μπορεί να του 'ρθει καμιά καλή ιδέα, και την άλλη μέρα του 'χουν δώσει τα μισά, μαζί με καναδυο χώρες μπόνους (για σύγκριση αν κάτι Rothman και Gianopuloi ψάχναν το ένα δέκατο με τις ίδιες συνθήκες, θα ψόφαγε όλος ο πλανήτης για δέκα μέρες). Οπότε, το ότι βρήκε έναν πιτσιρικά και τον συμπάθησε και είπε να τον κάνει διαγαλαξιακό αστέρα, περνάει στα ψιλά. Όπως και το ότι αυτή η δουλειά, που την προόριζε για 8/8/8, του βγήκε λίγο καθυστερημένη --απλά θα ανακαλύψει και το φθινοπωρινό μπλοκμπάστερ, έστω και με μεσαίο προϋπολογισμό.

Κατά τα άλλα, το Αετίσιο Μάτι ακόμα θυμίζει σε κάποιους τη Σκιά των Τεσσάρων Γιγάντων (1959), μάλλον γιατί το Disturbia (2007), πάλι με D.J. Caruso στη τελειομανή σκηνοθεσία και Shia LaBeouf στη τελειοκοινή υποκριτική, ανακύκλωνε την ιδέα του Σιωπηλού Μάρτυρα (1954). Και σε πολλούς (ακόμα θυμίζει) το πρώτο Matrix, μάλλον γιατί δεν έχουν δει άλλη ταινία και νομίζουν ότι οι Wachowskis ανακάλυψαν το τηλέφωνο. Το σενάριο πάντως θέλει Syriana (2005) εναντίον WarGames (1983), το trailer το κόβω προς The Game (1997), και η σχετική βαλίτσα πάει πολύ μακριά. Ο Spielberg λέει ότι η ιδέα είναι πρωτότυπη (όσο γίνεται στη τέχνη) και δικιά του, όπως και η τελεία.

Πολλά τρέιλερ με ενδιαφέρον βλέπουμε τελευταία, σαν τις ταινίες που αρέσουν στο κοινό και στον τύπο απ' ότι μαθαίνουμε στην Αμερική αλλά και όλο τον κόσμο. Αλλά το πιο εντυπωσιακό είναι αυτό για το Disaster Movie (2008). Πρόκειται για τη νέα παραγωγή του διδύμου Jason Friedberg και Aaron Seltzer, υπεύθυνων για επιτυχίες όπως Date Movie (2006), Epic Movie (2007) και Σπαρτιάτες για Κλάματα (2008). Και όπως παρατηρούμε κάνανε μια ταινία τη χρονιά αλλά φέτος αποφάσισαν να κάνουν δύο!

Ένα άλλο που παρατηρούμε είναι ότι αυτή δεν είναι μια ταινία της Fox που είναι μια μεγάλη χολιγουντιανή εταιρεία αλλά γράφει Lionsgate που είναι η μεγάλη της αδερφή όπως δείχνει και το όνομα (Αλεπού - Λιοντάρι). Και οι δαιμόνιοι σεναριογράφοι όχι μόνο βλέπουν πάρα πολλές ταινίες όπως ξέρουμε, αλλά και πρώτοι από όλους. Γιατί ο Hancock (2008) που τον βλέπουμε να πετάει και μετά να χτυπάει στον στύλο της ΔΕΗ και μετά να πέφτει κάτω είναι καινούριος και δεν έχει ακόμα κυκλοφορήσει. Και άλλες είναι πολύ καινούριες!

Τα αστεία στο τρέιλερ έχουν πολύ σκέψη από πίσω και μάλλον θα χρειαστεί να δούμε και την ταινία για να τα καταλάβουμε, όπως αυτό με τη Hannah Montana που φαίνεται να πεθαίνει και λέει να αγοράσουμε τον δίσκο της. Τι να εννοεί άραγε?

Η θεματολογία της ταινίας μπορεί να είναι οι ταινίες καταστροφής όπως Iron Man (2008), Ο Απίθανος Χουλκ (2008), The Simpsons: Η Ταινία (2007), Η Μαγεμένη (2007) και Sex and the City (2008). Αλλά επειδή ήταν κανονικά να έχει αστεία από το Superbad (2007) και το Με την Πρώτη (2007) και άλλες κωμωδίες, και αυτά συμβαίνουν στις καλές ταινίες, θα πρέπει να περιμένουμε να τη δούμε για να πούμε με τι ασχολείται.

Τα δράματα εποχής είναι το νέο Ιράκ για το Hollywood, τουλάχιστο σύμφωνα με τον Reporter του, και από την εποχή τους, που αρχίζει με τα πρωτοβρόχια, δε θα λείψουν φυσικά οι Βρετανοί ούτε η βασίλισσα των κουστουμιών Keira Knightley. Η Δούκισσα (2008) αποτελεί από πέρσι το φετινό οσκαρικό χαρτί για την οσκαρική πέρσι και απορροφημένη φέτος Paramount Vantage, τη φετινή προπέρσινη καταποντισμένη Marie Antoinette (2006) για τις Μάζες, την επόμενη ταινία που θα κάναν η Susanne Bier με τον Anders Thomas Jensen μετά το Μετά το Γάμο (2006) μέχρι που η πρώτη άφησε τις ψευτοαμερικανιές και πήγε στην Αμερική να κάνει ψευτο-οσκαριές, την πρώτη ταινία που φαίνεται πιο παρακμιακή στην προώθηση απ' όσο παρακμιακή φαίνεται να είναι στην αναπαράσταση της πιο παρακμιακής ευρωπαϊκής περιόδου.

Η elmord2, επίτιμη υπερηρωίδα του comicworld.gr (και προφανώς η καταλληλότερη να μιλήσει για κουστούμια), το σκέφτηκε καμιά βδομάδα, από τότε που βγήκε το παρακμιακό διεθνές τρέιλερ, έχοντας παγώσει το καρέ με το παρακμιακό κωλαράκι της πρωταγωνίστριας, και κάνει μια προσπάθεια να εξηγήσει πως μια παραγωγή, που ξόδεψε μύρια για να αναπαραστήσει με ακρίβεια τις φωλιές με ψόφια πουλιά στις κομμώσεις της εποχής, κατέληξε να έχει ήδη ως καλύτερη σύσταση το "προορίζεται να διχάσει τους κριτικούς".

Σε κάποιες γυναίκες το κουράγιο αφθονεί. Σε κάποιες οικογένειες η τόλμη είναι κληρονομική. Σε κάποιες περιπτώσεις το δράμα είναι αναπόφευκτο. Ή τουλάχιστον αυτό θα θέλανε να πιστέψουμε οι δημιουργοί του νέου ιστορικού δράματος The Duchess, βασισμένου σε.. μη εξουσιοδοτημένη βιογραφία, με πρωταγωνιστές τους Keira Knightley και Ralph Fiennes. H γνωστή δούκισσα του Devonshire, πριγκίπισσα D-iana, εεεε, συγνώμη, Georg-iana, είχε την πρωτοφανή στα ιστορικά χρονικά ατυχία να κάνει ένα γάμο σκοπιμοτήτων και να βρεθεί στο πλευρό ενός άνδρα που δεν ενδιαφέρεται πραγματικά για εκείνη αλλά επιθυμεί απλά έναν αρσενικό διάδοχο, δεν καλύπτει τις συναισθηματικές της ανάγκες και, το κερασάκι στη τούρτα, την απατά και από πάνω με μια θρασύτατη μελαχρινή.

Παρά την μεγάλη εμπειρία της Knightley στο να οδύρεται μέσα σε κουστούμια εποχής, η συγκεκριμένη δημιουργία φαίνεται να μην έχει την απαιτούμενη ορμή να τραβήξει την ανηφόρα. Το μεγαλύτερο κατά την άποψή μου μειονέκτημα της ταινίας είναι αυτό που προφανώς η εταιρία θεωρεί το μεγαλύτερο διαφημιστικό της πλεονέκτημα: η ταύτιση με την ιστορία της Diana. Αυτό που υπονοείται αρχικά στο teaser, προβάλλεται με τον πιο ακαλαίσθητο και άκομψο τρόπο στο επίσημο βρετανικό trailer. Ο απανωτός βομβαρδισμός με την εικόνα της αποθανούσας, μόνο αμηχανία μπορεί να προκαλέσει ακόμα και σε όσους υπήρξαν φανατικοί θιασώτες του γαλαζοαίματου παραμυθιού. Είμαστε πια περισσότερο εξοικειωμένοι με την εικόνα και την ιστορία της θλιμμένης πριγκίπισσας παρά με το μισό μας σόι που μένει στην ίδια πόλη με εμάς, παρόλα αυτά αυτή η καταναγκαστική σύνδεση που σε μπουκώνει με το ζόρι η παραγωγή, μόνο αποστροφή και ανατριχίλα μπορεί να προκαλέσει. Αν και ανήκω στους φαν των ταινιών εποχής --ειδικά αν έχουν αρκετά άλογα, I know, I'm weird, το εισιτήριό μου είναι εξασφαλισμένο--, εν τούτοις, δεν ξέρω τι θα κάτσω στην πολυθρόνα να δω καθώς αυτή η ταινία που προσπαθεί να πατάει ταυτόχρονα σε δύο αιώνες (παρελθόν αλλά με σύγχρονα πάθη και προβληματισμούς) μοιάζει τελικά να μην στηρίζεται πουθενά και να κολυμπά σε ένα χάος συρραφών. Όταν θα τελειώσει τι θα πρέπει να αναρωτηθούμε: αν είδαμε ένα αξιοπρεπές δράμα εποχής ή αν πέτυχε η μεταφορά της ιστορίας της Diana στον 18ο αιώνα;

Η Odeon σας προσκαλεί στην avant première του θρίλερ Αποπλάνηση. Την Τετάρτη 25 Ιουνίου στις 9 το βράδυ στο Odeon StarCity στο Νέο Κόσμο.

Στην εποχή των Κοζάκων, το μεγαλύτερο από δυο αδέρφια σκοτώνει το μικρότερο από δυο άλλα αδέρφια, απ’ τα οποία το μεγαλύτερο ξεκινά να πάρει πίσω το αίμα του νεκρού του αδελφού.Μια αναζωογονητική ματιά στη δυαδικότητα των αδερφικών σχέσεων και των εναλλαγών τρυφερότητας και έντασης που κρύβουν, όπως τις εντοπίζει και αναδεικνύει με εντυπωσιακή ηρεμία και ευκρίνεια ο 35άρης Βέλγος, στην γαλήνη και την απειλη-τικότητα του πανέμορφου φυσικού τοπίου, στο οποίο δίνει εξίσου σημαντικό με τους χαρακτήρες του ρόλο , σ’ αυτή τη, σε εναλλαγές γοητευτική και βάναυση, συναρπαστική ιστορία εκδίκησης, που κέρδισε δικαίως το βραβείο επιτροπής στο περασμένο Φεστιβάλ Γαλλόφωνου Κινηματογράφου της Αθήνας. Εγκεφαλική ταινία δράσης (αν και όχι όσο ταινία εγκεφαλικής δράσης θα μπορούσε να είναι), χρωστά τα μέγιστα στο κουαρτέτο ηθοποιών που παρέχουν ερμηνείες αρκετά στιβαρές ώστε να εξασφαλίζουν την αφηγηματική συνοχή που θα μπορούσε να θέσει εν κινδύνω ο Micha Wald με την σεναριακή δομή των ξεχωριστών κεφαλαίων του, οι Κλέφτες Αλόγων υποφέρουν από τον προϊδεασμό φολκλορικότητας που πρέπει συνεχώς να μάχονται για να ξεπεράσουν, αλλά αν τον ξεπεράσεις κι εσύ, θα σου αποκαλύψουν αυτό που τελικά έχουν να σου δώσουν να πάρεις μαζί σου έξω απ’ την αίθουσα, που είναι μια ιστορία σκληρής ενηλικίωσης αξιοσημείωτα ουμανιστική μέσα στη μοβοροσύνη της, και διαχρονική μεν, εκ προοιμίου δε, αφού δεν κοντράρεται ποτέ στα σοβαρά με την εποχή στην οποία την τοποθετεί ο σκηνοθέτης της (και η οποία όπως θα θυμάσαι απ’ τη συνέντευξη που μας είχε δώσει πριν κάτι μήνες και φιγουράρει και στη σχετική σελίδα του αθηνοράματος σήμερα, προέκυψε συμβιβαστικά και δεν είχε ποτέ ιδιαίτερη σημασία).

Ξουράφι αναλυτής της μυστικής υπηρεσίας πληροφοριών CONTROL προάγεται σε πράκτορας και καλείται να προστατεύσει το σινάφι του αλλά και την πατρίδα από τα... πυρηνικά καυτά σχέδια του αρχηγού της τρομοκρατικής οργάνωσης KAOS..Σε μια εποχή στέρησης από πρωτότυπες ιδέες και σενάρια, το Χόλιγουντ στρέφεται και πάλι στο τιμημένο τηλεοπτικό παρελθόν, με τη διαφορά ότι για να θυμάστε την ομώνυμη επιτυχημένη σειρά, κάποιων σαφώς μικρότερων και διόλου wide ιντσών, θα πρέπει να είχατε γεννηθεί μερικά χρονάκια πριν από τα μέσα της δεκαετίας του '60... Κοινώς, η σημερινή νεολαία, που κόβει και τα περισσότερα εισιτήρια στα multiplex, δεν έχει ιδέα περί τίνος πρόκειται, πόσο μάλλον να κατεβάσει και... πλερέζα όταν αντιληφθεί πως το πάλαι ποτέ δημιούργημα του Mel Brooks (ο βασικός creator της σειράς) έχει χάσει την κωμική του φόρμα στο βωμό της κασκαντερο-δράσης με τζεϊμσμποντικά πρότυπα. Να γίνω περισσότερο ειλικρινής; Εκεί που περιμένεις να δεις κωμωδία (η συντριπτική πλειοψηφία των αντίστοιχων σκηνών βρίσκονταν ήδη στο trailer) με ένα κάποιο κατασκοπευτικό background, το Get Smart (2008) σου αποκαλύπτει την αστοχία των λυπηρών προθέσεων των συντελεστών, οι οποίοι έχουν βάλει σ’ ένα μίξερ χιουμοριστικής αστοχίας από Ian Fleming μέχρι τον χιτσκοκικό Άνθρωπο που Γνώριζε Πολλά (1934/1956), και τολμούν να τα σερβίρουν με θράσος αλά True Lies (1994), για να φάνε, εν τέλει, τα μούτρα τους σε όλα τα ταμπλό! Η βλακωδώς μη εκφραστικότητα του Steve Carell προστατεύει τον κεντρικό ήρωα από κακοτοπιές ενός σεναρίου που δεν του κόβει ιδιαιτέρως (πόσο σαρκαστική η αντίθεση με τον τίτλο του φιλμ...), αλλά τη διαρκή επανάληψη αυτής της καρικατούρας θα τη βαρεθούν ακόμη και οι πιο ψύχραιμοι, δηλαδή εκείνοι που θα "τσιμπήσουν" με τις σεκάνς καταδίωξης και το εκρηκτικό κρεσέντο. Και για να κλείσω με μια "εξυπνάδα", δεν τους βλέπω για sequel. Με αντιλαμβάνεσαι;

Ο άντρας των ονείρων σου ανακαλύπτει ότι πάντα εσένα αγαπούσε, τη φανταστική του φίλη και μόνη γυναίκα στον πλανήτη που δεν έχει πηδήξει. Η 68η ρομεντί, αυτού του αιώνα, που καταλήγει σε εισβολή την ώρα του "speak now or forever hold your peace". Ο Γάμος του Καλύτερού μου Φίλου (1997) με τα φύλα διεστραμμένα αντεστραμμένα.Υπάρχουν δεκάδες τρόποι να περιγράψεις με ένα δυο κλισέ ολόκληρο το Made of Honor (2008) και προφανώς δεν έτυχε, σε μια ταινία που αποτελούσε υποτίθεται γυναικεία αντιπρόταση στον Iron Man (2008). Όμως είναι αυτή η σιδερένια και μηχανική. Μοναδική της πρωτοτυπία, το ψεκάστε-σκουπίστε στο (συνήθως παρατεταμένο ηδονικό) ξεκαθάρισμα ότι το πρωταγωνιστικό ζευγάρι και αγαπιέται παράφορα και είναι και ιδανικό και χωρίς να το ξέρει: τα όποια αισθήματα κυρίως.. δηλώνονται συνοπτικά (αντί να φαίνονται) όμως αυτό τελικά λειτουργεί, σπρώχνοντας το ρυθμό και δείχνοντας μια κάποια ειλικρίνεια στην αντιμετώπιση και του θεατή και της θεατούς (με τη παραδοχή ότι σερβίρει, κατά παραγγελία, ένα κόσμο όπου οι πράξεις δεν έχουν καμία σημασία αλλά τα αναντίστοιχα λόγια τεράστια). Το (μεγάλο) πρόβλημα είναι ότι μένουν άπειρα λεπτά να ψεκάσει η γενικά ψεκασιάρα σκηνοθεσία και γεμίζουν με σεναριακές εμπνεύσεις ανέμπνευστες όσο ο τίτλος ή η τοποθέτηση του McDreamy σε σκοτσέζικο φόντο. Σε σημείο που όταν βλέπεις στιγμιότυπα από DVD του εμπορίου με οδηγίες για δεσποινίδες επί των τιμών, να μη ξέρεις αν είναι κάνα χοντρό αστείο σα τις κωλομπίλιες που φοράει μια γριά στο λαιμό στη μισή ταινία, μαύρη διαφήμιση, απεγνωσμένη προσπάθεια απόδειξης γνώσης του θέματος ή (το πιο πιθανό) βαρεμάρα να γυριστεί καμιά παραπάνω σκηνή.

Ο Patrick Dempsey κάνει αξιοπρόσεκτα ότι μπορεί για να συνεχίσει το καινούριο του σερί που άνοιξε το Enchanted (2007) για μια γενιά που πιθανά δε θυμάται και πολλά (γιατί έβλεπε μαστούς πάρα πολύ κοντά τότε, όχι γιατί έπαθε Αλτσχάιμερ τώρα) από το superstardom του στα nerdy 80s. Αλλά δεν έχει την εκπληκτική άνεση της Katherine Heigl στη προηγούμενη γαμοταινία που ξεπήδησε από το Grey's Anatomy. Όπως και να 'χει, η σύντομη τελευταία εμφάνιση του Sydney Pollack, να διαπραγματεύεται τον αριθμό από τακτικές υποχρεωτικές πίπες με τη μέλλουσα 7η γυναίκα του, στην εκκλησία του γάμου, αξίζει ένα τουλάχιστο αστέρι από μόνη της.

Διάφορες εγκυμονούσες, σε διάφορα σημεία της Γης, γενούν με διάφορους τρόπους.Σχηματική μελέτη διαφόρων μεθόδων φυσικής και βοηθούμενης γέννας, που δίχως να εξερευνά ιδιαίτερα καμία τους, ή να εντρυφεί στις επιπτώσεις και τα προτερήματα / μειονεκτήματα της μιας επί της άλλης, λειτουργεί περισσότερο σαν ευκαιρία βελτίωσης εκφοράς επιφωνημάτων «αχουτομωρέ» και «τιγλυκοπουείναι», εξασφαλίζοντας την απόστασή του απ’ τα pregophilliac φετίχ στρέφοντας τις κάμερες σε σχεδόν αποκλειστικά μη θελκτικές εγκυμονούσες και εδραιώνει την αξιοπρέπειά του απορρίπτοντας τις γραφικές αναπαραστάσεις της επί του προκείμενου διαδικασίας. Κάπου μέσα παίζει και μια υποπλοκή με έκλειψη ηλίου που δεν αποκτά ποτέ σαφή χαρακτήρα για να δώσει τουλάχιστον μια υφή X-File στο ντοκιμαντέρ, μπας και το σώσει απ’ το σακί με τα υπνωτικά, και μάλιστα τα επικίνδυνα, αφού στις παρενέργειές του έχει και καραμπινάτη ανακατωσούρα γυναικείων ορμονών, με τα γνωστά συμπτώματα του «ποτεθαγινωμάνα». Ωστόσο, αν είσαι στην ανάποδη κατηγορία που προσπαθείς να πείσεις τη σύζυγο να σε κάνει πατέρα, μπορεί να σε βοηθήσει να τη ρίξεις, αφού επί το πλείστον τα πιτσιρίκια πετάγονται απ’ τις κοιλιές πιο εύκολα, πιο γρήγορα και πιο ανώδυνα απ’ ότι βγαίνουν τα παγάκια απ’ τις κυψέλες.

Το πιο αναμενόμενο trailer των τελευταίων εβδομάδων, αυτό για το Miracle at St. Anna (2008) του Spike Lee, κυκλοφόρησε τη Παρασκευή στο Yahoo! Movies. Και ήταν αναμενόμενο με την έννοια ότι και η Μαρία η Κουτσή πια ξέρει ότι ο σκηνοθέτης δεν υιοθετεί απλά τις πιο ακραίες απαιτήσεις για αντιπροσωπευτικότητα, συμπερίληψη και λοιπές αντι- (και όχι μη) ρατσιστικές θεωρήσεις, στιλ "σε κάθε ταινία για σύρραξη στην οποία συμμετείχαν αποκλειστικά λευκοί πρέπει να εμφανίζεται και ο αράπης που τους καθάριζε τις τουαλέτες". Αλλά, τις υιοθετεί στρατηγικά και μάλλον αποκλειστικά για να πουλήσει τις ταινίες του. Και προφανώς αυτή τη φορά έχει πολύ εμπόρευμα να διαθέσει, αν κρίνεις από το ότι τη σχετική διαφήμιση - δημόσια επίθεση διαρκείας, την έκανε με βάση ανύπαρκτα ιστορικά στοιχεία ισχυριζόμενος ανύπαρκτο αποκλεισμό μαύρων. Και την έκανε, για.. προπέρσινη ταινία, το Flags of Our Fathers (2006), στον Clint Eastwood που όχι μόνο πάσχει από απόλυτη αχρωματοψία αλλά έχει και τη τάση να τα λέει χύμα σε όλους με αποτέλεσμα να του λείπουν οι φίλοι σε ψηλές θέσεις που προστατεύουν από κάτι τέτοια.

Το εμπόρευμα, είναι κατά κύριο λόγο ιταλική επένδυση (των Luigi Musini και Roberto Cicutto που είχαν την ανεξάρτητη Mikado) αλλά με συμμετοχή και διανομή της Touchstone, η οποία έχει πια περιοριστεί σε 1-2 ταινίες το χρόνο μετά το γενικότερο scale back της Disney. Επομένως η αμερικάνικη προώθηση δε θα είναι ασήμαντη, και όπως όλες τέτοιο καιρό έχει και οσκαρικές φιλοδοξίες, ενισχυμένες από τις εκστατικές κριτικές που γράφει.. ο Spike Lee (κομπλέ με "joint" αντί για "film") για όποιον ενδιαφέρεται να τις δημοσιεύσει. Οι υπόλοιποι αναφέρουν ότι οι δοκιμαστικές προβολές ακόμα ψάχνουν να βρουν ισορροπία ανάμεσα σε όλα τα, στρατιωτικά, κοινωνικά, θρησκευτικά, πολιτισμικά και φανταστικά, στοιχεία των γυρισμάτων. Στοιχεία όλα δανεισμένα από το μυθιστόρημα του James McBride που υπογράφει και το σενάριο και εμπνεύστηκε την ιστορία από τη σφαγή του πληθυσμού του ιταλικού χωριού Sant'Anna di Stazzema από τους Γερμανούς, αλλά και από την 92 Μεραρχία Πεζικού, τη μοναδική μαύρων Αμερικάνων στην Ευρώπη κατά τον 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο.

Όπως βλέπεις και μόνος σου στο τιζεροτρέιλερ που υποδέχτηκαν με ανακούφιση τα διαδίχτυα --ελπίζοντας να απαλλαχτούν από δηλώσεις τύπου "θα ακολουθήσω το δύσκολο μονοπάτι του Obama" ακολουθούμενες από τη σχετική δύσκολη σιωπή για.. πεντεδέκα λεπτά και καταιγισμό κατηγοριών και προσωπικών χαρακτηρισμών στη συνέχεια--, η φωτογραφία του Matthew Libatique (που ο Lee έμαθε από τον Aronofsky) απέκτησε ένα πιο μεσογειακό φως για να πάει με το τοπίο. Και η Touchstone δε σκοπεύει να σε μπλέξει περισσότερο απ' ότι χρειάζεται για να σε δελεάσει, ούτε φυσικά να αναγνωρίσει τιποτάλλο πέρα από τον πετυχημένο Inside Man (2006), ούτε καν τη δικιά της 25η Ώρα (2002), στην ιστορία του σκηνοθέτη. Σκηνοθέτη που, στη σύνοψη, μπορεί να γυρίσει και καλές ταινίες, φαίνεται να έκανε το σωστό να μην μπλεχτεί στο σενάριο (που με τη σειρά του φαίνεται αρκετά σχηματικό και μπλεγμένο στους στόχους του, χωρίς άλλη.. βοήθεια) και περιμένει τώρα από τον μόνιμο μονταζιέρη του (που δε τα 'χει συνηθίσει λέει αυτά τα ευρωπαϊκά εκτός των άλλων) να κάνει το θαύμα του. Και είναι λίγο πολύ θρασύδειλος μαλάκας κατά τα άλλα.

Ένα κίτρινο χέρι που κλέβει ένα d'oh-nut, έκλεψε και τις ψήφους των φετινών Key Art Awards του The Hollywood Reporter, της διοργάνωσης που κάθε χρόνο τιμά τις προωθητικές εμπνεύσεις του Hollywood, και φέτος τίμησε τις αντίστοιχες του περάσματος των κατοίκων του Springfield, ως best of show στο έντυπο κομμάτι του, με ειδική μνεία στο αντίστοιχο stand του.


Με άλλες δυο πρωτιές για καλύτερο site και ειδική μνεία Νέων Μέσων στην κινηματογραφική προώθηση, το The Simpsons Movie (2007) μοιράστηκε την κορυφή των τεσσάρων βραβεύσεων την Παρασκευή, με το 300 (2007) και το No Country for Old Men (2007), που αναγνωρίστηκαν για καλύτερα trailer δράσης, διεθνή trailer και τηλεοπτικά spot, ειδική μνεία στην έντυπη διαφήμιση και new media οικιακού πακέτου το πρώτο, και για καλύτερη διαφημιστική καμπάνια, καλύτερο trailer δραματικής, καλύτερα motion graphics και μνεία χρήσης οπτικοακουστικών μέσων το δεύτερο. Best of Show ανακηρύχθηκαν και τα Bee Movie (2007) στο οπτικοακουστικό και Borat! (2006) στο πακέτο προώθησης του DVD, ενώ το νοσταλγικό ρετρό του Grindhouse (2007), η φουσκωμένη κοιλιά της Juno (2007), και η μαγική εικόνα του Premonition (2007), μάζεψαν τα βραβεία για καλύτερες αφίσες θρίλερ, κωμωδίας και δράματος αντίστοιχα. Όπως και πέρσι, το βραβείο αφίσας ντοκιμαντέρ πήγε στο βραβευμένο με Όσκαρ ντοκιμαντέρ, που φέτος ήταν το Taxi to the Dark Side (2007), ενώ ο επίσης Οσκαρούχος Ρατατούης (2007) αναδείχθηκε καλύτερη αφίσα οικογενειακής ταινίας και το Knocked Up (2007) βραβεύθηκε για καλύτερη διεθνή αφίσα, ανεβάζοντας τον Judd Apatow στη σκηνή για να αναγνωρίσει ότι κλείνει έναν κύκλο, τιμώμενος από ανθρώπους που παλιά θεωρούσε fucking assholes, και φέτος του έδωσαν και το Βραβείο Οραματιστή, γιατί με τη δουλειά του εμπνέει τους διαφημιστές να κάνουν σπουδαία πράματα.



Δες/Κρύψε όλους τους νικητές

---

BEST CAMPAIGN
-- No Country for Old Men, Miramax

BEST OF SHOW-- AUDIOVISUAL
-- Bee Movie, The Ant Farm/Sameth A.D.V., Dreamworks Animation/Paramount Pictures

BEST OF SHOW -- PRINT
-- The Simpsons Movie, Drissi Advertising, Inc., Idea Planet, LP, Twentieth Century Fox

BEST OF SHOW -- HOME ENTERTAINMENT
-- Borat, CMP Home Entertainment, & Fox Home Entertainment

ACTION ADVENTURE/HORROR TRAILERS -- FIRST PLACE
-- 300, Mojo, LLC, Warner Bros.

ACTION ADVENTURE/HORROR TV SPOTS -- FIRST PLACE
-- War, Ocean, Lions Gate

ACTION/ADVENTURE/HORROR PRINT -- FIRST PLACE
-- Grindhouse, BLT & Associates, Inc., The Weinstein Co. / Dimension

AV TRAILERS - HOME ENTERTAINMENT -- FIRST PLACE
-- Blade Runner, Skip Film, Warner Brothers Home Entertainment

BEST COPY LINE-(ALL MEDIA) -- FIRST PLACE
-- The TV Set, Crew Creative, Think Film

BEST WEBSITE DESIGN -- FIRST PLACE
-- The Simpsons Movie, 65 Media, 20th Century Fox

COMEDY PRINT -- FIRST PLACE
-- Juno, BLT & Associates, Inc., Fox Searchlight

COMEDY TRAILERS -- FIRST PLACE
-- Superbad, Ignition Creative, Sony

COMEDY TV SPOTS -- FIRST PLACE
-- Juno, Seismic Productions, Fox Searchlight

DOCUMENTARY A/V TRAILERS & TV SPOTS -- FIRST PLACE
-- God Grew Tired of Us, Trailer Park, New Market Films

DOCUMENTARY PRINT -- FIRST PLACE
-- Taxi to the Dark Side, Cold Open, ThinkFilm

DRAMA PRINT -- FIRST PLACE
-- Premonition, Ignition Print, Sony Screen Gems

DRAMA TRAILERS -- FIRST PLACE
-- No Country For Old Men, Giaronomo Productions, Inc., Miramax Films

DRAMA TV SPOTS -- FIRST PLACE
-- There Will Be Blood, The Pant Farm, Paramount Vantage

DVD PACKAGING-HOME ENTERTAINMENT -- FIRST PLACE
-- Saturday Night Fever 30th Anniversary Special Collector's Edition, SR3 Solutions, Paramount Home Entertainment

FAMILY PRINT -- FIRST PLACE
-- Ratatouille, Animation Creative Services, The Walt Disney Studios/Pixar Animation Studios

FAMILY TRAILERS -- FIRST PLACE
-- Bee Movie, The Ant Farm/Sameth A.D.V., Dreamworks Animation/Paramount Pictures

FAMILY TV SPOTS -- FIRST PLACE
-- Ratatouille, Craig Murray Productions, The Walt Disney Studios

FESTIVAL/MARKET PRINT -- FIRST PLACE
-- LA Shorts Fest, Crew Creative, LA Shorts Fest

HOME ENTERTAINMENT - SPECIAL RECOGNITION -- FIRST PLACE
-- All Harry Potter Films, 30sixty Advertising+Design, Inc., Warner Home

INTERNATIONAL A/V TRAILERS & TV SPOTS -- FIRST PLACE
-- 300, Mojo, LLC, Warner Bros. International

INTERNATIONAL PRINT -- FIRST PLACE
-- Knocked Up, Crew Creative, Universal Pictures

MOTION GRAPHICS -- FIRST PLACE
-- No Country For Old Men, Matthew Cohen Creative, Buddha Jones, Miramax

NEW MEDIA-HOME ENTERTAINMENT -- FIRST PLACE
-- 300, Hybrid Studio, a Division of The Visionaire Group, Warner Bros. Home Entertainment

OUTDOOR ADVERTISING PRINT -- FIRST PLACE
-- Transformers, BLT & Associates, Inc., Dreamworks SKG / Paramount Pictures

SPECIAL RECOGNITION AUDIOVISUAL
-- No Country For Old Men, Matthew Cohen Creative, Buddha Jones, & Miramax

SPECIAL RECOGNITION NEW MEDIA
-- The Simpsons Movie, 65 Media, 20th Century Fox

SPECIAL RECOGNITION PRINT
-- 300, Mojo, LLC, Warner Bros. International

THEATRICAL STANDEES PRINT -- FIRST PLACE
-- The Simpsons Movie, Drissi Advertising, Inc., Idea Planet, LP, Twentieth Century Fox

TV SPOTS-HOME ENTERTAINMENT -- FIRST PLACE
-- Borat, CMP Home Entertainment, Fox Home Entertainment

Η Audio Visual σας προσκαλεί στην Avant Première της ταινίας τρόμου [REC]. Την Τετάρτη 18 Ιουνίου στις 7 το απόγευμα στα Ster Cinemas στον Αγ. Ελευθέριο.

Δανοβραζιλιάνα ταξιδιάρα ιεραπόστολος επισκέπτεται το αγόρι της, μοναχικό νέο σε μικρή παγωμένη και εξίσου θρησκευόμενη βορειοαμερικάνικη πόλη. Οι συγγενείς του καταλαβαίνουν φυσικά ότι δε μπορεί να κοιμηθεί σπίτι του, ανέχονται ότι τη γνώρισε στο διαδίχτυο και είναι φτιαγμένη από 100% μη βιοδιασπώμενη σιλικόνη, αλλά δυσκολεύονται με το ότι δε μπορεί να πάρει τα πόδια της.Ο Λαρς και η Κούκλα του (2007) δε φιλοδοξούν βέβαια να κατοχυρώσουν τις σχέσεις άντρα και κομματιού πλαστικού, αφού αυτές είναι πια τόσο καταξιωμένες στη συνείδηση μιας κοινωνίας ρατσιστικά βιολογικά στραμένης στο κρέας που ακόμα και ο Will Smith μπορεί να τις έχει (έστω και με απαρχαιωμένα μοντέλα) επί της οθόνης. Ούτε προσπαθούν να σε πείσουν ότι δεν συνοψίζονται όλες οι ψυχικές ασθένειες στην εξής μια, την.. ψυχασθένεια, αφού αυτό δε πρόκειται να σου συμβεί ποτέ. Εξαιρετικά απλά, το φιλμ προτείνει στις ανθρώπινες ομάδες να αντιμετωπίζουν, ας πούμε τις κλινικές αυταπάτες, με τον ίδιο σοβαρό τρόπο που μάθαν (κυρίως δια της ευγενικά προσεγγιστικής μεθόδου γνωστής ως "οι εννιά ουρές" από το εργαλείο που χρησιμοποιεί) να συμπεριφέρονται μπροστά σε σωματικές και διανοητικές παθήσεις. Πολύ περισσότερο εφόσον είναι συνυπεύθυνες, σύμφωνα με την πανάρχαια αντίληψη που επιχείρησε να (επανα)εκλαϊκεύσει μέχρι και μια κάποτε Πρώτη Κυρία στην Αμερική, και εκεί τουλάχιστο δεν υιοθετείται μόνο για μεγάλωμα παιδιών. Δυστυχώς, παντού, ελάχιστοι προσπάθησαν να καταλάβουν, κάποιοι κάτι άκουσαν ανάμεσα στους χτύπους της καρδιάς τους, οι πολλοί περιμένουν το remake με τον Adam Sandler για να συγκινηθούν ανάμεσα στους ήχους μασουλήματος ποπκόρν και να το ξεχάσουν μόλις βγουν από την αίθουσα. Ευτυχώς, στην Αμερική τουλάχιστο, η brilliant φάρα των σεναριογράφων τίμησε, όπως έχεις μάθει να περιμένεις πια από αυτή, τη προσπάθεια με μια οσκαρική υποψηφιότητα.

Και το απίστευτο, μόνο με τη καλή έννοια, σενάριο είναι το πιο δυνατό σημείο της παραγωγής. Με χιούμορ υπόγειο και μορφωμένο όπου χρειάζεται, παραδέχεται ότι κάποιοι θα κορόιδευαν ή θα προτιμούσαν να "λογικέψουν" τον ήρωα, τους εκπροσωπεί όλους με την αρχική αντίδραση του αδερφού του, δείχνει ότι το καλύτερο που θα κατάφερναν είναι αυτό που θα βγάζαν και με το να χτυπάνε το κεφάλι τους στον τοίχο μέχρι η κούκλα να αποσυντεθεί (σε καμιά 500αριά χρόνια για τα πολυμερή), και δε ξανασχολείται. Ούτε χρησιμοποιεί κανένα χαρακτήρα για να περάσει να πει την ατάκα-μαλακία του και να εξαφανιστεί, αντηχώντας αυτό που σκέφτεσαι, ούτε μασάει για σένα "αναπαριστάνοντας" τι βλέπει ο πρωταγωνιστής. Έχει πραγματικές ιστορίες να πει, πραγματικές συζητήσεις να ανοίξει (πότε θα γίνεις καμιά φορά άντρας, για παράδειγμα) και η σκηνοθεσία το ακολουθεί με πραγματική άνεση, περνώντας από τα αστεία στα συγκινητικά, απηχώντας την ευκολία με την οποία μια μικρή κοινωνία (και όχι μόνο Λουθηρανή) συχνά περνάει από.. μικρότητες σε σεβασμό του δράματος κάποιου ανθρώπου της. Αδύνατο σημείο στο σύνολο, ο Ryan Gosling, indie king πια, δε φαίνεται να αισθάνεται και τόσο άνετα στα ζεστά γιαγιαδίστικα πουλόβερ του, σε αντίθεση με το υπόλοιπο καστ. Σαφώς και δε μανιερίζει στις πολύ συγκεκριμένες σκηνές (κάτω από προφανώς συγκεκριμένες οδηγίες) στις οποίες έχει να αναπαραστήσει τις φυσικές αντιδράσεις του σώματος όσο το διχοτομημένο μυαλό του παλεύει να συνθέσει ενιαία πραγματικότητα. Αλλά ψιλοσέρνει την υποκριτική του, σα τα κιλά που πήρε για το ρόλο, φυσικά μεν προσωρινά δε, πιο χαρακτηριστικά στις σκηνές που φανερά του 'χουν ζητήσει να αυτοσχεδιάσει (και καταλήγουν οι μοναδικές άτσαλες).

Η ταινία βασίζεται σε πραγματικά γεγονότα. Το 2003, η αμερικάνικη κοινότητα, γενναία και ανθρώπινα, υποκρίθηκε ότι έβλεπε παντού όπλα μαζικής καταστροφής, όπως ο αγαπημένος της Πρόεδρος, Νταμπλιγιουμπούς.

Ο απίθανος Χουλκ προσπαθεί να κερδίσει αγάπη και κατανόηση παλεύοντας τον Έκτρωμα.Φιλοδοξώντας να ανατρέψει την «αποτυχία» του σκέτου Χουλκ (2003) (που έφτασε τα $245 εκατομμύρια με $137 μύρια budget), ο Απίθανος Χουλκ (2008) ξεκίνησε χαρακτηριστικά απ’ το casting του ακόμα να ξορκίζει οποιαδήποτε συνδεσιμότητα με την πρώτη ταινία, κρατώντας μακριά όποιον ηθοποιό κρατούσε κεντρικό ρόλο την πρώτη φορά, και ολοκλήρωσε φτιάχνοντας μια credit sequence που ξαναγράφει την ιστορία της καταγωγής του πράσινου τέρατος, διαγράφοντας με ιδιαίτερη επιμέλεια, το Οιδιπόδειο σύμπλεγμα που είχε στήσει ο Ang Lee, ψάχνοντας (εναγωνίως ίσως) παραλληλισμούς της κληρονομικής βίας της ταινίας, με εκείνες της οργισμένης Αμερικής του μετά-9/11 υιού Bush. Παραδόξως, το reboot του Leterrier κατέληξε να μοιάζει ανησυχητικά με το non-prequel του, τουλάχιστον στο μέγεθος του σχιζοφρενικού χάσματος στο δίπολο δράμα-περιπέτεια, και όχι μόνο γιατί το δικό του (και του συν-σεναριογράφου και πρωταγωνιστή του, Edward Norton) επιθυμητό τελικό cut θα εστίαζε πολύ περισσότερο στο ψυχολογικό υπόβαθρο του μίζερου ταλαιπωρημένου κλαψομούνη ήρωά τους που θέλει να απαλλαγεί απ’ το πολύ πιο ενδιαφέρον (εικονογραφικά, αν μη τι άλλο) ευερέθιστο και μαχητικό σε βαθμό καταστροφικής δύναμης της φύσης άλλο του μισό. Αλλά και γιατί με το cut που τους έφτιαξε τελικά η Marvel, στην πρεμούρα της να εξασφαλίσει ότι η δραματουργία δεν θα παρασκεπάζει την πυροτεχνουργία, κατάφερε ακριβώς το αντίθετο.

Γιατί με τον Norton που κάλεσαν ως σωτήρα, να συνεχίζει το ερμηνευτικό του σερί όπου αφήνει ακόμα και τα κασώματα απ’ τις πόρτες να του κλέβουν την παράσταση και τους μόνους που αποδίδουν ερμηνευτικά να είναι ο William Hurt, τα πολυβόλα των κομπάρσων του, και το ανθεκτικό στα γαστρικά υγρά USB του πρωταγωνιστή (θα καταλάβεις όταν το δεις), και με τον Leterrier να αποδεικνύεται τόσο ανεπαρκής ώστε σε σκηνές που οι ήρωές του χρησιμοποιούν μόνο τους μύες που χρειάζονται για να μιλήσουν εσύ να απορείς γιατί δεν ακούς βραζιλιάνικα, οι παραγωγοί θα έπρεπε τελικά να κληθούν υπόλογοι όχι που δεν άφησαν τους δημιουργούς να παρουσιάσουν το πλήρες όραμά τους, αλλά που δεν έκοψαν παντελώς τους διαλόγους, αφήνοντας μονάχα τον Lou Ferrigno να γρυλίζει HULK SMASH σε λούπα. Και ok, από ένα πράσινο υπεργραμμωμένο τέρας δεν απαιτείς ρεσιτάλ εκφραστικότητας –-ούτε κι απ’ τα ανθρωπόχρωμα αντίστοιχα, άλλωστε-- αλλά όσο αμελητέα προβληματικό κι αν το βρίσκεις που η ταινία αφήνει σχεδόν όλη την ανάπτυξη χαρακτήρων στο non-prequel που δεν υπάρχει, είναι ολότελα αβάσταχτο η λίγη που κρατάει, να είναι αρκετά χάλια ώστε να εύχεσαι να μην υπήρχε επίσης. Αλλά κι αν την κόβαν, τι θα έμενε; Το crew του Leterrier με άνεση υπερβαίνει τις σκηνές δράσης του Lee (που δεν ήταν λιγότερο άβολες απ’ ότι οι ερωτικές του στο Lust, Caution (2007), εδώ που τα λέμε), με βαβουριάρικα εκρηκτικές, φροντισμένες στα ψηφιακά (που στοιχειοθετούσαν καταδίκη σε εκτελεστικό απόσπασμα την πρώτη φορά) και απλόχερες τεστοστερονικά, αλλά όχι ιδιαίτερα incredible ευρηματικά (παράδοξο, αν σκεφτείς το ξαναγράψιμο της Φυσικής που έκανε ο Leterrier στους Transporters του), παρά μάλλον αναμενόμενες ανιαρά, χωρίς ρυθμό ριγμένες στη σειρά, και ευκολοξέχαστες τελικά. Τη δε τεράστια διαφορά της δυνητικής επιτυχίας απ’ τον τελική αποτυχία του revamp, θα την καταλάβεις και μόνος σου διαισθητικά, όταν το νεύρο θα ανέβει εκθετικά, στην τελευταία σκηνή, που είναι από άλλη ταινία ουσιαστικά.

Ξεκινώντας απ’ τη Νέα Υόρκη, εξαπλώνεται στην Αμερική επιδημία που κάνει τους ανθρώπους να περπατάνε ανάποδα, να χάνουν το νόημα και να αυτοκτονούν. Περίπου emo δηλαδή, αλλά χωρίς το styling και το μελόδραμα.Οι αρχές σπεύδουν να φορτώσουν το ανεξήγητο συμβάν σε τρομοκράτες, η πορεία της επιδημίας που ξεκινά απ’ την πηγμένη στην ιντελιγκέντσια ανατολική ακτή, ανάγει ως γη της επαγγελίας την ηλιόλουστη δυτική, οι ήρωές μας ξεκινούν ένα road trip με συνταξιδιώτες ευαγγελιστές της επανεκτίμησης των hot dogs (ως παρεξηγημένη τροφή, με πρωτεΐνες και cool σχήμα) και η ιστορία τους εξελίσσεται σε κάτι που θα μπορούσα μόνο να χαρακτηρίσω ως οικολογικό θρίλερ, που πηγάζει απ’ το πιο σύγχρονο και της μοδός, οικουμενικό τριπάκι ενοχών. Κι όλα αυτά θα μπορούσαν να αποτελέσουν τη βάση μιας απολαυστικής κανιβαλιστικής κριτικής της Αμερικανικής και όχι μόνο μενταλιτέ (φαντάσου μονάχα ευρείας κλίμακας στρατιωτική επίθεση στην πηγή της επιδημίας), αντί για το ρεσιτάλ ατμοσφαιρικής μαλακίας που είναι, με τα ερασιτεχνικά φυτεμένα θεμέλια των χαρακτήρων και της πλοκής στους διαλόγους, να είναι τόσο τεχνητά και καταστροφικά για την δημιουργία της απαιτούμενης ψευδαίσθησης πραγματικότητας στο θεατή, όσο και τα φυτεμένα ανά τακτά διαστήματα ραδιόφωνα που συναντούν οι ήρωες στους αγρούς και τους κρατούν κι αυτούς κι εσένα ενήμερους για τις εξελίξεις. Τόσο που να ελπίζεις ότι ως το σούρουπο θα ’χουν πετύχει και καμιά plasma τηλεόραση κάτω από κάνα πλάτανο να δουν την Εθνικάρα, αντί να συνεχίσουν αυτό το οδοιπορικό αστειοτήτων, ευκολιών και ενοχλητικών κλισέ, που προσπαθεί ο Shyamalan να περάσει για επεισοδιακή δραματουργία, σε μια εκνευριστικά απογοητευτική απόδοση, που το μόνο που καταφέρνει είναι να δικαιώσει όσους τον έθαβαν απ’ τον Άφθαρτο (2000) και μετά, και να κάνει τύπους σαν κι εμένα να νιώθουν πολύ παπάρες που τον δικαιολογούσαν ως ασταθή αλλά ελπιδοφόρο. Η ελπίδα πεθαίνει, όταν ο Shyamalan σώζει τον κόσμο με το πράσινο της αγάπης και πετυχαίνει την συμπαντική ανασυγκρότηση μέσω της επανένωσης της αγίας οικογένειας, σε μια απ’ τις πιο άκομψες, πρόχειρες και χοντροκομμένες δουλειές που μπορείς να πετύχεις σε αίθουσα.

Μετά το πρώτο teaser που κόπηκε βιαστικά για να προλάβει τη Sarah Marshall στις αίθουσες, δυο ακόμα που προσπάθησαν να δώσουν το πνεύμα της ταινίας (και μπορείς να τα δεις στην επίσης πνευματώδη επίσημη σελίδα), μια καινούρια αφίσα που ξανάπιασε το καροτσάκι της προωθητικής, και αρκετές προσπάθειες για viral, η Sony Pictures Classics έβγαλε στο Yahoo! Movies το θεατρικό trailer του Wackness (2008) για να σου θυμίσει ότι έπιασε καλοκαιράκι και θα ιδρώνεις φρέσκος για σκότωμα. Kαι παράλληλα, νοσταλγικά, εκείνα τα άλλα που πέρναγες σε εξωτικές τοποθεσίες σα το Brooklyn και το Queens.

Η SPC, με ένα μεράκι από τα παλιά να μπλέκει με παραγωγές που πιστεύει (και μια ομόφωνη κατακραυγή από τους πανέξυπνους των διαδιχτύων), καταφέρνει αξιοπρόσεχτα να σμπρώχνει σε κοινή θέα μια ταινία γεμάτη αγαπημένες νεανικές συνήθειες: βρίσιμο, μαριχουάνα, σεξ και λοιπά. Και σε αυτόν το σταθμό δίνει έμφαση στην ιστορία, προσπαθώντας να την ξεκαθαρίσει κάπως, στο soundtrack, βγάζοντάς το πρώτο όνομα, και στη φωτογραφία, που κάνει τα $5-6 εκατομμύρια του προϋπολογισμού (και ειδικά σε φιλμ "περιόδου") να φαίνονται χολιγουντιανά. Μέχρι το μεγάλο ξεκαθάρισμα, στο κόκκινο trailer, τα νέα πίσω από τον προβολέα λένε ότι κόπηκαν ακόμα δέκα λεπτά περίπου από την κόπια που έκανε το γύρο των φεστιβάλ (και ήταν ήδη 40-50 συντομότερη από την αρχική), με αποτέλεσμα ο ρόλος της Famke Janssen να έχει περιοριστεί σε περαστικής για φωτογραφίες και οι 26 θαυμαστές της να έχουν ξεκινήσει τη σχετική διαμαρτυρία.

Για τα 114 λεπτά της τελικής διάρκειας της απόπειρας της Marvel να αναστήσει κινηματογραφικά τον δεύτερο σε πωλήσεις comic ηρωά της, πολλά έχουν ειπωθεί και περισσότερα μένει να ειπωθούν ακόμα, αφού αν εξαιρέσεις τα trolls που εκπσερματώνουν στο AICN χαιρετίζοντας ως Μεσσία τον νέο απίστευτο Hulk, η εταιρεία έχει περιορίσει στο ανύπαρκτο τις διαρροές αντιδράσεων στο επί της οθόνης τελικό αποτέλεσμα της έκθεσης του Ed Norton σε ακτινοβολία γάμμα-τους-τη-μάνα (περιορίζοντας προφανώς και τις αντίστοιχες δημοσιογραφικές προβολές), αφήνοντας την τσαντίλα του ηθοποιού / παραγωγού / σεναριογράφου / σκηνοθέτη / ψαροντουφεκά στα παρασκήνια, να κάνει την προωθητική δουλειά που κάνει πάντα μια ιντριγκαδόρικη διαμάχη, ενώ η βροχή από spots και κλιπάκια μαζεύει όσους δεν θα πετύχαιναν έτσι κι αλλιώς τον Norton ακόμη κι αν δεν αρνιόταν να σπρώξει την ταινία με συνεντεύξεις κι εμφανίσεις, και δεν θα τους λείψει η τζίφρα του στα σεναριακά credits (λόγω επιταγής της WGA, λέει, που έκρινε ότι το τελικό σενάριο, δεν διαφέρει αρκετά απ’ το προσχέδιο του Zack Penn για να δικαιολογεί αναγνώριση αλλότριας συμβολής). Περίπου όλον τον πλανήτη δηλαδή. Ο κύριος λόγος της τελευταίας διαφωνίας του Norton και του σκηνοθέτη Louis Leterrier με τη Marvel (που ρισκάρει πολλά σ’ αυτή την in-house προσπάθεια κινηματογραφικής εδραίωσης κι επέκτασης του Marvel-verse) ήταν περίπου ένα μισάωρο υλικού που απαιτούσε η εταιρεία να κοπεί στο τελικό μοντάζ, περιορίζοντας την ταινία σε κάτι λιγότερο από δύο, σημαντικά λιγότερο δραματικές και αρκετά περισσότερο περιπετειώδεις, ώρες --που μεταφράζεται σε λιγότερο Banner και περισσότερο Hulk, ουσιαστικά. Κι αν θες τις εντυπώσεις μου απ’ τη σημερινή δημοσιογραφική, με τον τρόπο που διαχειρίζεται ο Leterrier το δράμα, κάνοντάς σε να απορείς γιατί οι χαρακτήρες δεν μιλούν Βραζιλιάνικα, προφανώς το μόνο άδικο που είχε η Marvel, ήταν που δεν ζήτησε ο μόνος που θα ακούγεται, να είναι ο Lou Ferrigno σε λούπα.

Αλλά τα κριτικά θα σ’ τα κρατήσω για την Πέμπτη που θ’ ανοίξει η ταινία και θα σ’ αφήσω να δεις το χορταστικό κλιπάκι που σου ετοίμασα από τέσσερα TV spots, πέντε clips και τρία trailers που έβαλα στη σειρά, διατηρρώντας έναν κάποιο βαθμό θεμιτού αποπροσανατολισμού ως προς την ακολουθία των συμβάντων, και συμπεριλαμβάνοντας το προχτεσινό spoiler-ish clip του cameo του Tony Stark που εμφανίζεται στο τέλος της ταινίας, αυτή τη φορά πριν τα credits, σε αντίθεση με την αντίστοιχη εμφάνιση-έκπληξη του Nick Fury στον Iron Man (2008), που ως γνωστόν έφαγε η μαρμάγκα στην πλειοψηφία των multiplex και των σφιχτών προγραμμάτων προβολής τους. Ωστόσο, (οτ)αν πας την Πέμπτη να το δεις, αφού προσέξεις ότι το μοντάζ έφαγε και σκηνές και χαρακτήρες που είχαν συμπεριληφθεί στα προωθητικά, έχε και το νου σου μήπως, εκτός από τον μπλε ορό που θα γεννήσει τον Captain America, πάρει το μάτι σου και τον ίδιο τον Steve Rogers (τον άνθρωπο κάτω απ’ τη στολή), που είχει πει ο Leterrier ότι εμφανίζεται, σε μια συνέντευξή του στο Attack of the Show, όπου κάνει και φιλότιμη προσπάθεια (εφάμιλης επιχειρηματολογίας μ’ αυτήν του Δελτίου Τύπου Norton) να ερμηνεύσει τις εσωτερικές διαμάχες ως φυσιολογικές. Που, με τον Norton στην ομάδα, μπορείς να πεις ότι είναι.

Ένα promo για τις μαρτυρικές Martyrs (2008) του Pascal Laugier ταλαιπωρείται από ανεβοκατεβάσματα τις τελευταίες ώρες στα γιουτιούμπια όσο η παραγωγή προσπαθεί να τις προστατέψει από το μαστίγωμα της γαλλικής λογοκρισίας. Νωρίτερα, στην αγορά των Κανών, το φιλμ κατάφερε να δημιουργήσει σούσουρο, σε ένα χώρο που τα 'χει δει όλα όσο αφορά τον πορνοτρόμο, και αντιδράσεις που έπιασαν τα πιο άκρα των άκρων.

Ο Laugier φαίνεται προστατευόμενος του Christophe Gans και του ατρόμητου παραγωγού Richard Grandpierre (Irréversible (2002), Ils (2006)), οι οποίοι τον γνώρισαν σα βοηθό στα γυρίσματα της Αδελφότητας των Λύκων (2001) και του κάναν τη προηγούμενη ταινία του, το Saint Ange (2004). Που ήταν μάλλον.. τρομάρα. Προφανώς στη συνέχεια έμαθε από τους υπόλοιπους της γαλλικής σχολής (που είναι η νέα ασιατική στον χώρο, αν δε μας διαβάζεις τόσα χρόνια) ότι ο τρόμος είναι στο μυαλό, και βοηθάνε και μερικά ποτάμια αίμα. Ή βρήκε γκόμενα. Έτσι το promo για διεθνείς αγοραστές, παρόλο που το κυνηγάει στα διαδίχτυα να του φορέσει ατσαλένιο κολαροκράνος, και αντίθετα με τα συνηθισμένα, κατά πάσα πιθανότητα δεν αποκαλύπτει παρά ελάχιστα από την πλοκή, φτάνοντας περίπου στο σημείο που οι Μάρτυρες, γυναίκες που είχαν βασανιστεί ανεξήγητα μικρές, αρχίζουν να ανακαλύπτουν ποιοι ταλαιπωρούσαν τη μια τους σε παλιά σφαγεία και γιατί τις λένε έτσι στον τίτλο.

Τα πρώτα reviews υποδέχονται το φιλμ σαν ότι καλύτερο από την εποχή του Προκρούστη και του Μινώταυρου, ενώ τα γνωστά που καταμαρτυρούν όσοι δε το άντεξε το στομάχι τους μόνο θετικά μπορείς να τα μετρήσεις. Οι Γάλλοι σκηνοθέτες του είδους κρατάνε την ίδια περήφανα υποδειγματική στάση και στο θέμα των κοψιμάτων, χωρίς να βάζουν στην άκρη για το DVD ούτε μια σκηνή. Αλλά μέχρι τώρα η λογοκρισία τους έδινε "Κατάλληλο 16" συνοδευόμενο από.. επίπληξη, και έτσι η έξοδος της ταινίας στις Γαλλικές αίθουσες, προγραμματισμένη για τις 18 του μήνα, κινδυνεύει από το "Ακατάλληλο" που πήρε χωρίς δεύτερη σκέψη. Πάντως ο μισός πλανήτης είχε πάρει σειρά για προβολές, πριν καν οι Μάρτυρες παίξουν στις Κάνες. Στην Αμερική οι Weinsteins είχαν φροντίσει σχετικά από τον Νοέμβρη, παρόλο που εκ των πραγμάτων, η διανομή τους θα περιοριστεί περίπου στα όρια συγκεκριμένων μικρών ασημένιων δίσκων. Στην Ελλάδα νωρίτερα απ' όλους ξεσκόνισε το μπουντρούμι της η Σπέντζος.

Με το Βατικανό να έχει αναγνωρίσει την πιθανότητα ύπαρξης εξωγήινων ως... πιθανά υπαρκτή και το Βρετανικό Υπουργείο Αμύνης να δίνει στη δημοσιότητα τους φακέλους του γραφείου παραφυσικών ερευνών του, το σύμπαν φαίνεται να έχει συνομωτήσει όσο καλύτερα μπορούσε, για να διευκολύνει την έλευση του μετά από μια δεκαετία sequel του κινηματογραφικού spin-off της totally 90s σειράς The X-Files, με τον εύγλωττο, αναχρονιστικό κι απογοητευτικά μη αποφασιστικό τίτλο X-Files: I Want to Believe, το φαινομενικά τελειωτικό trailer της οποίας κυκλοφόρησε στα ρώσικα την περασμένη Τρίτη, ξαναζέστανε τον Ψυχρό Πόλεμο μέχρι να κατέβει απ’ το YouTube, και ξαναβγήκε σε αποκλειστικότητα του Yahoo! την άλλη μέρα, με αμερικάνικη προφορά. Το trailer E βάζει στη σειρά τα περισσότερα απ’ τα απόρρητα plot points που συζητιούνται εδώ και κάνα χρόνο στα δίκτυα, επιβεβαιώνει την απόρρητη σύνοψη του βασισμένου στην ταινία μυθιστορήματος, που διέρρευσε απ’ τα μυστικά βιβλιοπωλεία που το προπωλούν, και πήγε ένα βήμα πιο πέρα τη δηλωμένη πρόθεση των Carter και Spotnitz να πετάνε "ψεύτικα" στοιχεία δεξιά κι αριστερά για να αποπροσανατολίσουν το κοινό, βγάζοντας σχεδόν πρώτο πλάνο τους λυκανθρώπους που είχαν διαρρεύσει στους φίλους μας στο JoBlo και μετά αμόλησαν τους δικηγόρους τους να τους βάλουν να τις μαζέψουν απ’ τη σελίδα (του άρθρου και να τις κρύψουν στις backpages), φυτεύοντας κι αμφιβολίες για το αν είναι αληθινά στοιχεία της ταινίας, ή μούφες παραπληροφόρησης.

Η ασυμφωνία των προωθητικών προθέσεων των δημιουργών και των πράξεων της Fox, παραπέμπει βέβαια στο ιστορικό ασυμφωνιών που κουβαλάει το σύμπαν των φακέλων, ξεκινώντας απ’ τις διαμάχες που οδήγησαν στην απαγωγή του Mulder στην 7η σαιζόν αφού ο Duchovny είχε πήγε τη Fox στα δικαστήρια διεκδικώντας αποζημιώσεις άνω των $25 εκατομυρίων για royalties που έχασε απ’ την εταιρεία και τις μαλαγανιές της με τις πωλήσεις των επαναλήψεων της σειράς για ψίχουλα στα θυγατρικά της κανάλια, κατηγορώντας μάλιστα τον Carter ότι τσίμπησε άλλα $4 μύρια κι ένα πράσινο φως για τα 9 επεισόδια της σειράς του, Harsh Realm (που μην την ψάξεις, είχε φάει φούντο με το που είχαν βγει τα πρώτα 3 στο FOX Network και τα υπόλοιπα 6 θάφτηκαν στο FX Networks της εταιρείας). Η σύγκρουση εκείνη είχε λυθεί εξωδικαστικά κι ο Duchovny επέστρεφε ανά διαστήματα στα γυρίσματα το 2000 (κι ο Mulder που αγνοούνταν, βρέθηκε νεκρός κι αναστήθηκε(!)) κι όταν η πεθαμένη απ’ το 2001 σειρά τέλειωσε το 2002, οι δημιουργοί της συμφώνησαν με τη FOX για δεύτερη ταινία, και ξεκίνησαν να δουλεύουν το σενάριο, μέχρι που κάπου προς το 2004 ο Carter θυμήθηκε ότι ούτε αυτοί βγάζουν αρκετά απ’ το syndication κι άρχισε να τους κυνηγάει. Στις αρχές του ’05 ο Spotnitz άρχισε να πανικοβάλει τα πλήθη αφήνοντας hints ότι η νέα ταινία μπορεί και να περιστρέφεται γύρω απ’ τους καινούριους πράκτορες, που είχαν δολοφονήσει την 9η σαιζόν, κι ο Carter το Δεκέμβρη του ίδιου έτους κατέθεσε τη σχετική μήνυση κατά της FOX, καθησυχάζοντας τους fans ότι παράλληλα δουλεύει και το σενάριο.

Στο μεταξύ, με την Gillian Anderson που έβλεπε ότι την έχουν ξεχάσει, να λέει δεξιά κι αριστερά ότι μέχρι να φτιάξουν την ταινία, όσοι ήθελαν να τη δουν θα την έχουν ξεχάσει και με τους fans να ξεκινούν online συλλογή υπογραφών να υποχωρήσει η FOX και να προχωρήσει την ταινία και να μαζεύουν 16 χιλιάδες υπογραφές (24 χιλιάδες υπογραφές έχει αυτή την ώρα η διαμαρτυρία για τη σωτηρία της αμερικανικότητας της Budweiser, για να καταλάβεις), το Μάρτη του 2007, ο Spotnitz ανακοινώνει ότι η διαμάχη λύθηκε, το συμβόλαιο για το sequel υπογράφηκε, κι ο ίδιος με τον Carter επιστρέφουν στο σενάριο που δεν είχαν σταματήσει να δουλεύουν, ο σκελετός για το οποίο στο μεταξύ είχε χαθεί, γεγονός που πήραν θετικά, γιατί το ξανάγραψαν απ’ την αρχή και τους βγήκε καλύτερο, παρότι είναι βασισμένο στην ίδια κεντρική ιδέα. Η οποία επανενώνει τον Mulder με την Scully που έχουν εδώ και έξι χρόνια σταματήσει να δουλεύουν μαζί (και αποζητιούνται), για να λύσουν μια μυστήρια υπόθεση που δεν χρειάζεται να έχεις δει, λέει ο Carter, τη σειρά για να την παρακολουθήσεις, αφού δεν θα ασχολείται με την ταλαιπωρημένη μυθολογία της (για εξωγήινους, συνομωσίες συγκάλυψης, την απαγωγή της αδερφής του Mulder και τη μυστήρια εγκυμοσύνη της Scully), αλλά καλό είναι να πάρεις και την κασετίνα των 8 επεισοδίων που έχει επιλέξει ο Carter απ’ όλη τη σειρά, και κυκλοφόρησε ως καθοριστικός οδηγός για την επερχόμενη ταινία. Οκτάδα που έχει κι ένα πολύ ενδιαφέρον επεισόδιο, που είχε εντοπίσει πριν κάνα δίμηνο ο Dark Tyler στο σχετικό post του, και δένει πολύ όμορφα το παρελθόν της Scully (και το χαμένος της παιδί) με την ιστορία των εξαφανισμένων εγκύων, του πρώην παπά που λαμβάνει μηνύματα (που "ίσως δεν τα στέλνει ο Θεός") και των περίεργων πειραμάτων στα χιόνια, που καλούνται να εξιχνυάσουν οι δύο πράκτορες, οι οποίοι μπορεί μετά από μιάμιση δεκαετία ζωής να μην το’χουν καταφέρει αλλά θέλουν ακόμα να πιστέψουν. Αν το πιστεύεις.

Ό,τι λέει ο τίτλος.Στη τηλεόραση προχωρημένο θεωρείται το να παίρνεις πράγματα που ακονίστηκαν εικοσιτριάντα χρόνια πριν, να τα σερβίρεις με προφυλακτικό, και να τα γυρίζεις γύρω-γύρω καμιά δεκαριά ακόμα, όπως η υπερπετυχημένη σειρά του HBO για κάποτε τριαντάρες. Για τη μεγάλη οθόνη, το μικρό Σεξ νομίζει ότι ξεσαλώνει βάζοντας δυο περαστικές αδερφές να φιλιούνται άξαφνα στο φόντο και οπτικοποιώντας φευγαλέα τον πούτσο που ονειρεύονταν η Kim Cattrall σε κάθε λεπτό κάθε επεισoδίου της σειράς. Ο Michael Patrick King, μόνιμος υπεύθυνος πρεμιέρας και φινάλε από τη δεύτερη σεζόν και μετά, λέει, πέρα από τις επαναστατικές ιδέες που διάβασες και εξαντλήθηκαν εκεί, μπήκε στον κόπο να μελετήσει, στον έξτρα συμπυκνωμένο συνοπτικό οδηγό για κινηματογραφικά σενάρια, τη πρώτη πρόταση της παραγράφου που αναφέρει ότι η ανάπτυξη των χαρακτήρων δεν έχει τη πολυτέλεια να βλέπει αδιάφορη τις βδομάδες να περνούν. Αλλά η δυστυχία του είναι ότι πρέπει να αφήσει τους συγκεκριμένους (χαρακτήρες) εκεί που τους βρήκε (για το sequel), με αποτέλεσμα να τους ψοφήσει στο επιτόπιο τροχάδην, κυνηγημένους από εκβιασμένες ψευτοανατροπές, για δυόμιση μαρτυρικές ώρες (μπαμ του γαμπρού του κάρφωσε να μη πατήσει στο γάμο, δέκα ώρες κλάμα). Άλλα κινηματογραφικά μαθήματα ο King δε πρόλαβε στα τέσσερα χρόνια που η Cattrall αρνούνταν να φιγουράρει στο καστ χωρίς αποζημίωση αντίστοιχη της Sarah Jessica Parker, οπότε η σκηνοθεσία του περιορίζεται στο να ρωτάει τις πρωταγωνίστριες ποια γωνία προτιμούν να φαίνεται σε κάθε πλάνο.

Με λίγα λόγια, το "The Movie" δεν υπάρχει καν στον τίτλο αυτού του πράματος για να μη πέσει καμιά μήνυση για παραπλανητική διαφήμιση. Αλλά δεν έχει καμία σημασία, αφού το ιλαρό (και πιθανά υπόγεια ειρωνικότατο) κράμα αυτοσυγχαιρόμενης αχορταγίας και επίφασης ηθικοπλασίας που μόνο σε κατεξοχήν υποκριτικά πλάσματα θα μπορούσε να απευθύνεται, παραδίδει στις φαν την εξτραβαγκάντζα των αξεσουάρ, υλικών (Manolo Blahnik, Jimmy Choo και λοιπών διαβόητων πια) και μη (ταλέντο, εξυπνάδα, ομορφιά, σεξουαλικότητα, ευαισθησία, και βάλε), που προβάρουν κατά φαντασία στον καθρέφτη. Για να καταλήξει φυσικά ότι τα σημαντικά στη ζωή είναι.. τα απλά. Κι αν πιστεύεις (ή ακόμα χειρότερα διαδίδεις) τις παπαριές ότι κάτι μαθαίνεις για τις γυναίκες από κάτι τέτοια, τότε πρόσθεσε εκατονπέντε αστεράκια στη βαθμολογία, αφού επιπλέον θα μάθεις, για παράδειγμα, πως σύμφωνα με τη Χορδιακή Θεωρία, μια ντουλάπα μπορεί να εκτείνεται αεροδιαδρομικά στο τσιμέντο ανάμεσα σε δυο τούβλα.

Η ιστορία του Γερμανού κανίβαλου που βρήκε θύμα εθελοντή στο internet και του έφαγε το πέος (το υπόλοιπο σώμα το φύλαξε στο ψυγείο και η αστυνομία τον συνέλλαβε πριν προλάβει να το τελειώσει).Η Keri Russell περιφέρεται στο ρόλο αφηγητή εφάμιλλου εκείνου του David Duchovny στα Κόκκινα Παπούτσια, παίζοντας φοιτήτρια που ψάχνει να κάνει τη διατριβή της πάνω στην ψυχοσύνθεση του θύματος και του θύτη της ιστορίας που σόκαρε την Γερμανία (και ανατρίχιασε την Ευρώπη), αλλά αν τα πανεπιστήμια της Γερμανίας είναι τόσο σοβαρά όσο λένε, η εργασία της θα έπρεπει να απορριφθεί ως κακοήθης άνιση pop ψυχολογία που μόνο της μέλημα είναι να αποδόσει όλα τα είδη των ψυχολογικών παρεκλίσεων στο πρωτεύον χωνευτήρι της προβληματικής σχέσης με τη μητέρα. Ανισόρροπος, ψυχασθενής, σχιζοφρενής, αντικοινωνικός, διαταρραγμένος, καμπούρης, καραφλός και γρηγορογαμούλης, κουτσοί στραβοί απαλάσσονται, με όλα τα κακά της μοίρας τους να φορτόνονται στην απεικόνιση της σχέσης τους με τη μητέρας τους ως αντίστοιχη εκείνης που θα περίμενες να είχε ο Norman Bates με τη δική του, πρωτού αναλάβει μόνος του την οικογενειακή επιχείρηση. Στην συγκεκριμένη περίπτωση, ο κανίβαλος έγινε κανίβαλος γιατί η προσκόληση της μάνας του πάνω του τον είχε κάνει να τρώει ό,τι δίποδο έβρισκε μπροστά του (και η αιτιολόγηση είναι αυτή ακριβώς που σου λέω κι εγώ: καμία), κι ο κανιβαλιζόμενος ήθελε να κανιβαλιστεί --συγκεκριμένα, να του φάνε το πέος--, γιατί η μάνα του αυτοκτόνησε όταν τον έπιασε να χαϊδεύει άλλο αγόρι. Σεναριακή εκβάθυνση μηδέν, δραματουργική καμία, κινηματογραφική επίσης, και το μόνο που μένει, είναι η κανιβαλιστική διάθεση των δημιουργών να κανιβαλίσουν το πιασάρικο θέμα τους, πουλώντας μάλιστα και κουλτουριά. Δεν είχαν καν την ευπρέπεια να αποδεχτούν τις προθέσεις (ή την ανεπάρκειά τους) και να πέσουν με τα μούτρα στον (ανθρώπινο) πατσά του συνειδητοποιημένου exploitation.

Ο Γιάννης Ζουμπουλάκης είναι ο ισχυρότερος αλλά και πιο αδίστακτος άνθρωπος της ελληνικής κινηματογραφικής βιομηχανίας, σύμφωνα με τη λίστα δυο ονοματεπώνυμων που κατέθεσε χτες στα δικαστήρια της χώρας η κινηματογραφική εταιρεία Odeon. H δεύτερη θέση ανήκει στον Χρήστο Μεμή, διευθυντή σύνταξης στην εφημερίδα ΤΟ BHMA.

Όπως αναφέρει για το ScreenDaily o Αλέξης Γρίβας από την Αθήνα, την ελληνική πρωτεύουσα, η ανεξάρτητη εταιρεία δημιούργησε την power list στα πλαίσια των ισχυρισμών της ότι ο μεγαλοκριτικός, γνωστός στους τοπικούς κύκλους για την ικανότητά του να κατευθύνει καραβιές ανθρώπων στα ταμεία των αιθουσών προς προσωπικό του όφελος, δημοσίευσε δυσφημιστικά γι' αυτήν σχόλια και ψεύδη, σε άρθρο του για την εφημερίδα του Μεμή, στις 9 Μαρτίου του τρέχοντος έτους.

Στο άρθρο του ο Ζουμπουλάκης χρησιμοποίησε ιδιοφυώς, ατράνταχτα στοιχεία που συνέλεξε μεθοδικά ("κάτι παραπάνω από 300.000 εισιτήρια το Μόλις Χώρισα"), οξυδερκείς παρατηρήσεις υπόγειων σχέσεων ("ο Σήφης Πολυζωίδης σε γ' ρόλο παίζει τόσο στην Ψυχραιμία όσο και στο Μόλις Χώρισα") και βαθύτατη γνώση της παγκόσμιας βιομηχανίας ("οσκαρική Εξιλέωση"), για να αποκαλύψει τη μυστική συνταγή της εγχώριας ("βάζουμε τις τηλεπερσόνες να κάνουν στον κινηματογράφο τα ίδια ακριβώς πράγματα που κάνουν στην τηλεόραση"). Η αποκάλυψη προκάλεσε σάλο στο μεγάλο, λαϊκό κοινό της εφημερίδας αλλά και σε ολόκληρο τον πληθυσμό μιας χώρας με μηδενικούς μέσους όρους τηλεθέασης και μεγάλη κινηματογραφική παράδοση (σε αντίθεση με το Hollywood, οι κινηματογραφικοί δεν απασχολούνται σε τηλεοπτικές και θεατρικές παραγωγές). Σαν αποτέλεσμα τόσο η συγκεκριμένη παραγωγή της Odeon, Μόλις Χώρισα, θύμα και της σνομπ κριτικής, όσο και η επόμενη που εκθειάστηκε, Άι Φορ: Λούφα και Απαλλαγή, δε κατάφεραν να προσελκύσουν παρά ελάχιστους θεατές. Αντίθετα η Εξιλέωση, συμφερόντων ανταγωνιστικής εταιρείας, πασίγνωστης για την "εξωπραγματική" αποτελεσματικότητά της στην αγορά, σημείωσε πρωτοφανή, και μοναδικό στη διεθνή κοινότητα, θρίαμβο. Παρολαυτά, η Odeon φαίνεται να επιδιώκει μόνο ηθική αποζημίωση, εκτιμώντας την στο ελάχιστο ποσό των τρεισήμισι τρισεκατομμυρίων ευρώ.

Το θέμα έρχεται στην επιφάνεια σε μια περίοδο γιγάντωσης των παραδοσιακών εντύπων, και ειδικά των εφημερίδων, παγκόσμια. Επιπλέον, η επιρροή της κριτικής στο μέσο πολίτη ανησυχεί έντονα τη βιομηχανία που βλέπει τις μεγαλύτερες επενδύσεις της να κρίνονται από τη γνώμη ελάχιστων ανθρώπων, δημιουργών ιδιότυπων "θρησκειών" στο βαθμό που κατευθύνουν τα πλήθη. Ο συνδυασμός, ατόμων ευρύτατης αποδοχής και εκδοτών πρόθυμων να τους προβάλλουν πρωτοσέλιδα στο ουσιαστικά απεριόριστο κοινό τους, δημιουργεί πρόσφορο έδαφος για φαινόμενα τύπου Ζουμπουλάκη.

Οι περισσότερες εταιρείες του χώρου, στο έλεος κάποιων με προσωπικότητα ιδιότυπη και στόχο σκοτεινό, ακολουθούν το παράδειγμα της Odeon, στηρίζοντας την ελευθερία της γνώμης και επιχειρώντας να κρατήσουν τις ισορροπίες αλλά να φωτίσουν τις διαδικασίες. Η ίδια η Odeon είχε τιμήσει τον Ζουμπουλάκη με ιδιωτικές προβολές των ταινιών συμφερόντων της, γεγονός που ο τελευταίος φέρεται να παρουσίασε ως δήθεν αποκλεισμό του από τις ευρύτερες δημοσιογραφικές. Πριν ένα χρόνο, η εταιρεία είχε σταθεί στο πλευρό του κριτικού Ηλία Φραγκούλη, που απολύθηκε από εβδομαδιαίο πολιτιστικό έντυπο επειδή δεν εξέφραζε αρκετά επιθετικά τη γνώμη του, πληρώνοντας (στο συγκεκριμένο έντυπο) ολοσέλιδες διαφημιστικές καταχωρήσεις των ταινιών της κάθε βδομάδα έκτοτε.

Στη φωτογραφία, από αριστερά, οι Ελισάβετ Κωνσταντινίδου, Αννα Μονογιού, Γιώργος Καραμίχος, Ζέτα Μακρυπούλια, Σήφης Πολυζωίδης και Μαρία Λεκάκη, μελετούν προσωπογραφία του Γιάννη Ζουμπουλάκη που τους απέστειλε η Odeon να αναρτήσουν σε εμφανές σημείο των γυρισμάτων του Μόλις Χώρισα.

Οι τεράστιοι Transformers (2007) ξανακέρδισαν Χρυσό Ποπκόρν, και μάλλον για πρώτη φορά (έκανε ταινία repeat) στην ιστορία των πιο ευκαιριακών (όσο και τα επίθετα που τους κολλάω κάθε χρόνο) κινηματογραφικών βραβείων. Βραβεία, του MTV, που απονεμήθηκαν ξημερώματα Δευτέρας στο Gibson Amphitheatre των φλεγόμενων, κυριολεκτικά, στούντιο της Universal.

Aλλά θριαμβευτής της βραδιάς ήταν αναμφισβήτητα ο γυμνός Rainn Wilson που έδωσε στη Megan Fox τα δυο παιχνίδια ανάμεσα στα πόδια του ο ντυμένος Ομάδα Δράσης 21 Johnny Depp που πήρε τα δύο παραγεμισμένα κουτιά, καλού κωμικού και κακού τραγουδιστή σκέτο, για τον Captain Jack και τον Sweeney Todd του αντίστοιχα. Και τα δυο.. άδικα, ειδικά το δεύτερο απέναντι στον Anton Chigurh του Javier Bardem, αλλά αναμενόμενα όχι μόνο γιατί οι τρίτοι Πειρατές της Καραϊβικής δε γίνονταν να χαλάσουν την ποπκορνική παράδοση των προηγούμενων (ή σα δώρο γάμου), αλλά γιατί τα βραβεία του πρώην μουσικού καναλιού ποτέ δε πήγαν κόντρα στο κοινό στόχο τους. Κοινό που είναι αδύνατο να φανταστείς ότι θα πέταγε τα κιλοτάκια του μαζικά στη σκηνή για κανέναν άλλο από τους υποψήφιους: ακόμα και οι έτεροι συλλέκτες εσωρούχων και νικητές στις κατηγορίες τους, Will Smith (καλύτερη αντρική ερμηνεία) και Zac Efron (αποκάλυψη της χρονιάς), δεν κατάφεραν να έχουν τόσο ζεστή υποδοχή, όπως μπορείς να δεις και μόνος σου.

Επιπλέον highlights στη φετινή τελετή που για πρώτη φορά μεταδόθηκε ζωντανά (προφανώς κατανοώντας ότι είχε μείνει πιο καθυστερημένη και από την καθυστέρηση στο συγκεκριμένο), ήταν η βράβευση της Ellen Page για την υποκριτική της στη Juno (2007) και του Iron Man (2008) για καλύτερη ταινία του καλοκαιριού μέχρι τώρα. Φυσικά η τελευταία κατηγορία ήταν τόσο κουφή που ο Seth Rogen με τον James Franco άναψαν ένα τσιγαριλίκι για να τη παρουσιάσουν, σμπρώχνοντας βέβαια και το επερχόμενο Pineapple Express (2008) τους. Βραβείο καλύτερου περαστικού για να διαφημίσει την ταινία του πήρε τυπικά ο Adam Sandler (βαφτισμένο Generation Award), αλλά ουσιαστικά η τριάδα του Tropic Thunder (2008). Το απίθανο βιντεάκι της ομάδας, με τον Robert Downey Jr. να κοπανάει τον Jack Black στα παπάρια μέχρι να κοπανιέσαι μόνος σου από τα γέλια, έκανε το γύρο των διαδιχτύων ακόμα και σε περιοχές που δε "πιάνουν" MTV ούτε με σφαίρες.