Χωρίς διαμαρτυρίες κι αυτοπυρπολήσεις εμφανίστηκε χθες (μετά από τέσσερις πρώτες φωτογραφίες) στην επίσημη σελίδα της ταινίας, το virtual tour της πλατείας του Αγίου Πέτρου, που λειτουργεί σαν teaser της κινηματογραφικής μεταφοράς του Angels & Demons (πρώτο μέρος της τριλογίας που θα ολοκληρώσει σύντομα με το Κλειδί του Σολωμόντα ο Dan Brown, μετά το ποπ κι εκδοτικό φαινόμενο του Κώδικα Da Vinci) για να προαναγγείλει τον ερχομό της ταινίας στις αίθουσες τον ερχόμενο Μάη και να αποδείξει ότι, τελικά, η πραγματική ύβρις του The Da Vinci Code (2006), ήταν η μαλλούρα του Tom Hanks, που αποκαταστάθηκε κουρεύοντας τον συμβολολόγο Langton του, με απλή ακαδημαϊκή χωρίστρα. Και μιας και η επίσημη εξήγηση της αναστολής των πειραμάτων του CERN, δεν είχε καμία αναφορά στο ότι, στο βιβλίο, ιθύνοντες του σταθμού εμπλέκονται σε τρομοκρατική απόπειρα κατά της εκλογής νέου Πάπα (προσπαθώντας να τινάξουν στον αέρα τα θεμέλια της καθολικής πίστης, αποδεικνύοντας την απάτη της), τα μόνα προβλήματα που μπορεί να καταγράψει στο ενεργητικό της η παραγωγή που πήρε το πράσινο φως λίγο μετά το βιβλικό άνοιγμα του Κώδικα (2006), είναι η άρνηση του Βατικανού να παραχωρήσει τους χώρους του για τα γυρίσματα (σε αντίθεση με το Μουσείο του Λούβρου που είχε ανοίξει για την προηγούμενη ταινία) και η γενικότερη άρνηση να διευκολύνει καθ οιονδήποτε άλλο τρόπο την παραγωγή, κόβοντας όποιες άδειες έφτανε να κόψει το αλάθητο χέρι του Ποντίφικα.

Των θρησκευτικών αντιδράσεων και της κριτικής κατακραυγής βοηθούντων, μαζί με το επίκαιρο της εκδοτικής έκρηξης του βιβλίου, ο Κώδικας Da Vinci κατέληξε να μαζέψει πρόπερσι, περί τα $760 μύρια στις αίθουσες μόνο, έξι φορές το budget του δηλαδή, κι όσοι έχουν διαβάσει το Angels & Demons, εκτός του ότι θα έχουν ήδη κλείσει θέση μόνο και μόνο για να δουν τον Hanks να κάνει sky diving έξω απ’ την Cappella Sistina, θα ξέρουν να σου πουν ότι η πρώτη περιπέτεια του συμβολολόγου Robert Langton, έχει τα φόντα να κόψει ακόμα περισσότερα, όντας από μόνη της όσο γρηγορότερη, εντονότερη, σκοτεινότερη και πιο ιντριγκαδόρικη λέει ο Brian Grazer ότι προσπαθούν να την κάνουν στην ταινία, χωρίς να έχει ανάγκη όλο αυτό το κούφιο hype του Κώδικα να τη σκεπάζει, έναν απ’ τους πιο νερόβραστους μπλοκμπαστεράδες της Ιστορίας του Hollywood να τη σκηνοθετεί (Ron Howard), κι έναν απ’ τους πιο συμβατικούς κι άτολμους σεναριογράφους του να τη μεταγράφει (Akiva Goldsman). Κι όσο για εκείνη την αποκαλυπτική εμφάνιση του Hanks σε κολλητό Speedo που λένε, θα αφήσω τα βίτσια σου (κι εκείνη τη σύντομη γυμνή εμφάνιση του πισινού του στο Charlie Wilson’s War (2007)), να σου πουν αν θα ’ναι καλό selling point ή όχι.

Τέσσερις μήνες, ένα trailer κι ένα επτάλεπτο clip (χορηγία ταιριαστών οφθαλμών από τον J.J. Abrams και το Fringe του) μετά την πρώτη εμφάνιση του Keanu Reeves ως διαχειριστή του πλανήτη με παγωμένο πρόσωπο, και σχεδόν ενάμιση μήνα πριν οι εξωγήινοι τοποτηρητές στείλουν τον εκπρόσωπό τους στις αίθουσες στις 12 του Δεκέμβρη, αφού ο γήινος πληθυσμός φρόντισε να εξαλείψει την κύρια απ' τα trailers διαφαινόμενη πηγή κινδύνου εξωγήινης επίθεσης, αναβάλλοντας επ' αόριστον το ενδεχόμενο ανάδειξης γυναίκας στο αξίωμα του προέδρου των ΗΠΑ, η Fox αποφάσισε να μειώσει όσο μπορεί τις πιθανότητες να τρομοκρατήσει τον πλανήτη για τις εκπομπές ρύπων του, βγάζοντας το νέο The Day the Earth Stood Still (2008) κατευθείαν στο δίκτυο, σε συμπιεσμένη όμως μορφή πεντάλεπτου κλιπ, που είναι πιθανότατα και το πιο ανώδυνο cut του.

Η πολυαναμενόμενη εμφάνιση του Gort, φυσικά, είναι το κύριο πιάτο, αφού όλο το υπόλοιπο υλικό ανακυκλώνεται απ’ τον Ιούλη. Και ο οποίος Gort, ω της εκπλήξεως, αφού πέρασε από φήμες ότι θα έχει εντομοειδή άκρα, ότι θα είναι τετράποδο τοτέμ με κανόνια, ότι θα είναι τοστιέρα με δυνατότητες wi-fi, ή αυτοκίνητο - ξυριστική μηχανή, τελικά είναι ένα ψηφιακό αντίγραφο του αυθεντικού Gort του 1951, το οποίο θα ζωντανέψει η WETA. Και με ενάμιση μήνα για την έξοδο στις αίθουσες, μάλλον δεν έχεις καμιά σοβαρή βάση να περιμένεις ιδιαίτερη βελτίωση στα ψηφιακά της, που μοιάζουν με ρετάλια του προηγούμενου Fantastic Four (2007), ιδίως αν τα συγκρίνεις με τον αρχικό έντιμο βίο της Αυστραλιανής εταιρείας, στην τριλογία του Άρχοντα. Σ’ αυτό το ζωγραφιστό αντίγραφο πάντως, ο Klaatu του Reeves θα απευθύνει εν τέλει και επιπρόσθετα στον αρχικό σχεδιασμό, την ιστορική εντολή Klaatu Barada Nictu, πιθανότατα σαν να μιλούσε σε ένα μάτσο λάσπη, όχι λόγω της μεθοδικής του υποκριτικής, αλλά γιατί τον Gort ντουμπλάριζαν αμμόλοφοι στα γυρίσματα. Οι μόνες σοβαρές αλλαγές απ’ το πρωτότυπο στο remake, φαίνεται να είναι η ενδυνάμωση του γυναικείου χαρακτήρα με ένα πανεπιστημιακό δίπλωμα (αστρολόγου) και ο εμπλουτισμός των κοινωνιολογικών ευαισθησιών με μαύρισμα του πιτσιρικά, σοβαρές μόνο σε σύγκριση με τις δηλωμένες προθέσεις του Scott Derickson να αποδώσουν μια «βιολογική» αίσθηση στα υλικά εξωγήινων κοστουμιών (!), οχημάτων και μηχανημάτων γενικότερα.

Δυο μέρες μετά την ανακοίνωση έξι (6) υποψηφιοτήτων του στα BIFAs, δώδεκα (μέρες) πριν βγει στις αμερικάνικες αίθουσες, και αυτή που έκλεινε το φεστιβάλ του Λονδίνου, διάλεξε η Fox Searchlight για να αποκαλύψει το trailer του Slumdog Millionaire (2008), της καινούριας ταινίας του Danny Boyle που λατρεύτηκε όπου παίχτηκε, πιο ρουφηχτά στο Τορόντο, και συγκεντρώνει τις περισσότερες πιθανότητες να γεμίσει την indie καλοδιάθετη θέση στα Oscar®, συνεχίζοντας το σερί της εταιρείας με Juno (2007) και Little Miss Sunshine (2006) τις προηγούμενες χρονιές.

Το feelgood του πράγματος αμφισβήτησε βέβαια η λογοκριτική μηχανή της αμερικάνικης βιομηχανίας τη προηγούμενη βδομάδα, κοτσάροντας οριστικά ένα λίγο πολύ "ακατάλληλο" χαρακτηρισμό στη ταινία, και κάνοντας όχι μόνο το σκηνοθέτη αλλά και σύσσωμα τα διαδίχτυα να αγανακτήσουν. Το R προήλθε από "some violence, disturbing images and language" στο ταξίδι ενός Ινδού πιτσιρικά από τις τρωγλοσυνοικίες του Mumbai στα πλατό του ντόπιου Εκατομμυριούχου με κακό σκοπό να εντυπωσιάσει μικρούλα φαν του τηλεπαιχνιδιού. Κι αν η ιστορία, βασισμένη σε δημοφιλή νουβέλα, δε σου λέει πολλά από μακριά, την ίδια άποψη έχει και ο Boyle, που μπήκε στον κόπο να διαβάσει και το σενάριο μόνο από εκτίμηση στον Simon Beaufoy του Full Monty (1997). Για να βρει προφανώς ακόμα μια αφορμή να στείλει τον καμεραμάν του να τρέχει με μια γυροσκοπική SI-2K όπως εξηγεί η θεία Άννα, δημιουργώντας ένα υπερκινητικό φιλμ που πάλλεται αυτή τη φορά συντονισμένα με το μεγάλο κοινό. Και με τη προώθηση να βρίσκει έμπνευση στο Hoppípolla για να συντονίσει ένα μάλλον αντιπροσωπευτικό trailer, μετά από μια μάλλον αποκρουστική αφίσα, το μέλλον της παραγωγής διαγράφεται τόσο φωτεινό όσο το χαμόγελο της μοντελίτσας πρωταγωνίστριάς της.

Μωσαϊκό της Camorra, της ναπολιτάνικης μαφίας.Η τρανταχτή στιλιστική απόσταση των μαφιόζων της νότιας Ιταλίας απ’ τους Αμερικάνους συναδέλφους τους στις ταινίες του Coppola και του Scorsese (ή και τα τηλεοπτικά ξαδερφάκια τους της οικογένειας Soprano), είναι το πρώτο πράγμα που θα σου κάνει εντύπωση στο πολυσχιδές όσο και απαιτητικό μωσαϊκό που κράτησε ο Garrone, απ’ το εκτενέστερο και πιο επικεντρωμένο σε ντοκουμέντα και καταγγελίες βιβλίο, του νούμερο ένα στόχου της Camorra (και υπό αστυνομική προστασία τα τελευταία δύο xρόνια), Roberto Saviano. Δεν θα σου πάρει πολύ βέβαια να το αναγνωρίσεις ως ρεαλιστική απεικόνιση των εργατών πεδίου (όπως θα το έθετε ίσως κι ο Β. Πολύδωρας) του οργανωμένου εγκλήματος, μακριά απ’ τα καλοζωισμένα κέντρα της εξουσίας τους, υπεύθυνοι να κρατούν στα όρια της εξαθλίωσης την εξαθλιωμένη περιοχή τους, και να κρατούν μέσω ωμής και άμεσης βίας, υπό έλεγχο της ανερχόμενες φιλόδοξες φράξιες πιτσιρικάδων, που έχουν δει περισσότερες φορές απ’ όσο θα τους έκανε καλό τις γυαλιστερές απεικονίσεις του οργανωμένου εγκλήματος και κάνουν όνειρα για ελεύθερη αγορά στην παρανομία.

Μέσα από μια χαρακτηριστική επιλογή πέντε παράλληλων και διαπλεκόμενων ιστοριών, χωρίς καμία ιδιαίτερη έμφαση στα σημεία επαφής τους, ο Garrone σκαρώνει ένα μεθοδικό πορτραίτο της μαφίας και του τρόπου δράσης της, που κάνει τη βία να φαίνεται και να γίνεται άλλη μια καπιταλιστική επιχείρηση. Απαισιόδοξο, γκρίζο και νιχιλιστικό, όσο κι η πανταχού παρούσα ανάσα του θανάτου που απλώνει ο διευθυντής φωτογραφίας του πάνω απ’ το άλλοτε ομιχλώδες κι άλλοτε αποπνικτικά φωτεινό αστικό και φυσικό τοπίο, στο οποίο ο σκηνοθέτης ανακαλύπτει κι αποκαλύπτει με το αποστασιοποιημένο και καθαρό βλέμμα ντοκιμαντερίστα, μια εφιαλτική Γομόρα, σε αέναη κατάσταση ακήρυχτου πολέμου, αδιαπέραστη από αχτίδα ελπίδας έστω και με τη μορφή διαπλεκόμενης δικαιοσύνης κι εξουσίας. Μια υπαρκτή δυστοπία, όπου ο υπόκοσμος έχει ανέβει στην επιφάνεια κι έχει καταπιεί την εικόνα της ευνομούμενης κοινωνίας, όπως απειλεί να σε καταπιεί κι εσένα το επικό μέγεθος των φιλοδοξιών και των διαστάσεων του πορτρέτου, αν προσπαθήσεις να σταθείς απέναντί του και να εντοπίσεις και να συνδέσεις τα νήματα και τις διαδρομές του, αντί να αφεθείς να σε τυλίξει και να σε παρασύρει στη γκρίζα κι αδυσώπητη πραγματικότητά του, απ’ το φλύαρο αφηγηματικό ξεκίνημά του, μέχρι το αμείλικτο τελείωμά του, όπου τα λόγια τα λένε τα όπλα, κι είναι πάντοτε μετρημένα κι αποφασιστικά.

Κυνηγώντας το ρεαλισμό του, ο Garrone γύρισε την ταινία on location στις περί τη Νάπολη περιοχές, χρησιμοποιώντας ντόπιους θεατρικούς ηθοποιούς, επαγγελματίες και μη, συμπεριλαμβανομένων μελών της Camorra, που πέρα του ότι δεν ήθελαν να παίζουν σε σκηνές που σκοτώνονται για να μη γίνουν γέλιο στους συναδέλφους τους, όταν δήλωσαν ότι οι ρόλοι τους είναι ζωής, συνελήφθησαν απ’ την αστυνομία. Η ταινία βραβεύθηκε με το Grand Prix των Κανών, κι η γενικότερη επιτυχία της μαζί μ’ αυτήν του Il Divo (2008), προκάλεσε επερώτηση στο ιταλικό κοινοβούλιο, για το αν αυτή είναι η εικόνα που θέλει η ιταλική κυβέρνηση να προωθεί στο εξωτερικό. Ωστόσο, επειδή, όπως δήλωσε ο Garrone (και) σε συνέντευξη τύπου στις περασμένες Νύχτες Πρεμιέρας, δεν τους παίρνει να προσπαθήσουν να κόψουν τη φοβερή φόρα που έχει πάρει, η Ιταλία πρότεινε την Gomorra για τα ξενόγλωσσα Όσκαρ, στα πλαίσια της προώθησης για τα οποία, η ταινία παίχτηκε στο περασμένο φεστιβάλ της Νέας Υόρκης, με παρουσίαση από τον Martin Scorsese.

Η άνοδος και η αρχή της πτώσης της γερμανικής Ερυθράς Ταξιαρχίας.Όπως η περσινή πρόταση της Γερμανίας για τα ξενόγλωσσα Όσκαρ (οι βραβευθέντες Παραχαράκτες (2007)), έτσι και η φετινή, ζωγραφίζει πορτραίτο Γερμανών με καλές προθέσεις και κολάσιμες μεθόδους, αυτή τη φορά όμως σε πολύ πιο φιλόδοξες, ριψοκίνδυνες, εύκολα ταυτοποιήσιμες με την πραγματικότητα, επικές διαστάσεις. Με μια συγκλονιστική σεκάνς μακελάρηδων αστυνομικών ενάντια σε ειρηνικούς διαδηλωτές, πολύ κοντά στους τίτλους αρχής, που ενδυναμώνεται απ’ την αντίθεσή της με την ειδυλλιακή ειρηνικότητα της παραθερίζουσας μπουρζουαζίας και παθητικά αντιδραστικής ιντελιγκέντσιας που προηγείται, ο Uli Edel, με το βαρβάτο τηλεοπτικό παρελθόν, κάνει ξεκάθαρες από πολύ νωρίς τις προθέσεις του για ντεγκλαμουριζέ απεικόνιση της σικ βίας της εποχής (που ο Mick Jagger είχε χαρακτηρίσει καβλωτική στην εκδήλωση της στην αντιπολεμική διαμαρτυρία στο Chicago, για παράδειγμα) και παραθέτοντας σαφώς τις απαρχές της, στήνει το μεθοδικό οδοιπορικό του στην περίοδο της μετάλλαξης του γερμανικού οικονομικού θαύματος των αρχών των ‘60s, στο γερμανικό πολιτικό εφιάλτη των μέσων του 60 και τελών του 70.

Βασισμένος στο βιβλίο του Stefan Aust που υπηρέτησε στην όλη ιστορία βασικά ως o εραστής της Ulrike Meinhof (ο οποίος σε διάφορα σημεία προσπάθησε ανεπιτυχώς να την επαναφέρει στην αποστασιοποιημένη θεώρηση του κινήματος των Baader – Ensslin, ως αντιφατική απόπειρα επιβολής ουτοπικής κοινωνίας μέσω τυχαίων επιθέσεων αποκρουστικής βίας, μέχρι να στιγματιστεί ως προδότης και εν δυνάμει στόχος της Ερυθράς Ταξιαρχίας και να φυγαδευτεί από Παλαιστίνιους αντάρτες), ο Edel μοιράζει τις δυόμιση ώρες της ταινίας του κυρίως σε στιγμές-κλειδιά της νοοτροπίας του κινήματος και των μεταλλάξεων / μετεξελίξεών της, και υπογραμμίζει κατά διαστήματα την επικαιρότητα της ιστορίας αλλά και τις διαφορές των συνθηκών σήμερα και τότε, πηγαίνοντάς σε πίσω σε παλιές, καλές, γεμάτες ενδιαφέρον εποχές (όπως ερμηνεύεται η έκφραση στο γνωστό κινέζικο ρητό), τότε που οι άνθρωποι είχαν, όχι μόνο ιδανικά να υπερασπιστούν, αλλά και χρόνο και δύναμη πνεύματος να το κάνουν απ’ τη μια, και απ’ την άλλη, ένα πολιτικό σύστημα αρκετά δύσκαμπτο ώστε να μην αφομοιώνει κι εκφυλίζει τις αντιδράσεις, διαστρεβλώνοντας κι εμπορευματοποιώντας τες, ή τουλάχιστον όχι με την ευχέρεια που το κάνει σήμερα.

Αναπόφευκτα πάντως, αν και συναρπαστικό μάθημα νεότερης ευρωπαϊκής ιστορίας σε άψογο τεχνικά περιτύλιγμα έντονου πολιτικού θρίλερ, προσπαθώντας να χωρέσει ένα τόσο μεγάλο και πυκνό χρονικό, σε διάρκεια ταινίας, αφήνει εκτός εστίασης πράγματα που θα άξιζαν ταινιών από μόνα τους, συμπεριλαμβάνομένων της εφαρμογής της τακτικής του αντάρτικου του Che Guevara σε συνθήκες πόλης, όπως καταγράφηκε εκείνη την εποχή στο Minimanual of Urban Warfare απ’ τον Carlos Marighella λόγου χάρη και το οποίο ξεκινώντας απ' το RFA, λειτούργησε ως βίβλος επιχειρήσεων σε αντίστοιχες φράξιες σε όλο τον πλανήτη, ή του εναγκαλισμού των δράσεων της Ταξιαρχίας απ’ τη γερμανική κοινωνία, ιδέες που περνάνε σε βιαστικά μοντάζ. Οι μεταστροφές του χαρακτήρα της Meinhof κατά τη διάρκειά της φυλάκισής της, μεταπίπτουν σε μελοδραματίζοντα κλισέ, χαμένα στη θολωμένη νοητική κατάσταση που εισάγεται ο χαρακτήρας, και το σημαντικότερο, η διαφοροποίηση της Ερυθράς Ταξιαρχίας απ’ τις άλλες επαναστατικές οργανώσεις της εποχής, ως σε σημαντικό βαθμό γέννημα του πρόσφατου φασιστικού παρελθόντος της χώρας και το οποίο οι επαναστάτες έβλεπαν να ξαναγεννιέται στην καπιταλιστική καταπίεση της κοινωνίας, είναι μια άποψη πρακτικά απούσα ολοκληρωτικά, στοιχείο που προβληματίζει περισσότερο απ’ την κατά κύριο λόγο επεισοδιακή δομή του δεύτερου μισού της ταινίας, αλλά και απ’ το απότομο φινάλε, που προσπαθεί να εκβιάσει σκέψεις κι αναζητήσεις απ’ τον θεατή όταν θα φύγει απ’ την αίθουσα, αλλά υπονοεί επικίνδυνα ότι οι επανάσταση έκλεισε τον κύκλο της με το θάνατο των εμπνευστών της --ενώ στην πραγματικότητα, οι στόχοι του κινήματος είχαν χαθεί αρκετά πριν τη φυλάκιση της πρώτης ηγεσίας, όταν η οργάνωσή τους άρχισε να διευρύνεται γύρω τους από όχι ιδιαίτερα αποφασισμένους ή συνειδητοποιημένους νεαρούς, που έβλεπαν τους ηγέτες τους ως rock stars και μετέτρεπαν την τρομοκρατία σε αυτοσκοπό, ενώ οι παραστρατημένες μέθοδοι της δεύτερης και τρίτης γενιάς της Ερυθράς Ταξιαρχίας, διήρκεσαν αρκετά μετά τους πρώτους θανάτους αθώων στο βομβαρδισμό του δεξιού εκδοτικού ομίλου Springer, ή το φιάσκο στη Σομαλία με την αδρανοποίηση της αεροπειρατείας της πτήσης της Lufthansa.

Τέσσερις αστυνομικοί γίνονται κόσκινο από σφαίρες στη διάρκεια εφόδου για ναρκωτικά και όσο το τμήμα τους γαζώνει την Πυροσβεστική στο ράγκμπι. Στην έρευνα που ακολουθεί συμμετέχει, με τον ένα τρόπο ή τον άλλο, ολόκληρη οικογένεια μελών των New York's finest.Το σενάριο για το Ζήτημα Τιμής (2008) μπήκε στο ράφι μετά το βομβαρδισμό των Δίδυμων Πύργων με αεροπλάνα εδάφους-αέρος, αλλά η ιδέα του πάει πίσω μάλλον περισσότερα χρόνια απ' όσα μπορείς να φανταστείς, αφού οι δίδυμοι O'Connor, Gavin στη σκηνοθεσία και Gregory στη παραγωγή, είναι γιοι νεοϋορκέζου αστυνομικού. Με τις συμβουλές ενός ακόμα, του Detective Ropert Hopes, και τη βοήθεια του Joe Carnahan που εκείνη την εποχή έδινε νέα ρέτρο ρυθμική πνοή στο είδος με το Narc (2002) του, γράφτηκε μια ιστορία που φυσιολογικά αντιμετωπίζει λίγο πολύ οικογενειακά τη διαφθορά στο κέντρο της, κάνει τις επιλογές πιο δύσκολες όσο αυξάνουν οι ευθύνες, δυσκολεύεται να βρει καθαρούς ήρωες, και απαριθμεί όλα τα σχετικά κλισέ όσο επιμένει σε πραγματικές διαδικασίες. Από την άλλη, αυτή ακριβώς η εμμονή στη διαδικαστική μιζέρια, τους οικιακούς μπελάδες, τους συνεπαγόμενα αψίθυμους χαρακτήρες, μαζί με την εξίσου ταπερνοκρανία κάμερα και το καμένο γαλανό φίλτρο της, ο πολύ αληθινός πυρήνας δίνει στο φιλμ ένα ρεαλισμό που το κάνει να ξεχωρίζει, όσο και η ερμηνεία του Edward Norton που το κουβαλάει, για τουλάχιστο καμιά ώρα. Από κει και πέρα η παραγωγή κυριεύεται σταδιακά από το άγχος να κλείσει για να πας σπίτι σου, να διαφοροποιηθεί από Departed (2006) και We Own the Night (2007) που πήγαν ακόμα παραπέρα το δρόμο της για τις αίθουσες, να αφήσει στην άκρη το παραδοσιακό ξεκαθάρισμα με περίστροφα, καραμπίνες, ημιαυτόματα, μυδράλια και διηπειρωτικούς πυραύλους, να μη θίξει και πολύ την ακεραιότητα όσων σωμάτων υπηρετεί.

Προτού πεθάνει ο Jigsaw φρόντισε να αφήσει συνεργούς για να συντηρούν συνέχειες μέχρι τον 22ο αιώνα. Όλοι, ο ένας μετά τον άλλο, στήναν το σκηνικό του προηγούμενου, όπως θα ανακαλύπτεις στα φλασμπακικά φλασμπάκ στο παρελθόν πίσω από το παρελθόν, από δω και πέρα.Όσοι ασχολούνται ξέρουν από πέρσι τι να περιμένουν από τη πέμπτη συνέχεια της σειράς που έβαλε το αμερικάνικο Halloween σε μια καρέκλα, του φόρεσε γουρουνοκεφαλή, και άρχισε να το περιποιείται με όλα τα κατάλληλα σύνεργα. Το ποε-τικό ξεκίνημά του δε μπορεί να κρύψει ότι ο Σεβλέπος ο Πέμπτος (2008) έχει περάσει από συνθλιπτική διαδικασία σε όλα τα στάδια της παραγωγής, ξεκινώντας από το σενάριο που γράφτηκε στο ένα πόδι, με το άλλο να τρέχει να προλάβει την απεργία του κλάδου. Ο David Hackl αναλαμβάνει και τη σκηνοθεσία εκτός από το σχεδιασμό των παγίδων οπότε.. προτιμάει τα εκρηκτικά για να ξεμπερδεύει με κάτι ξέμπαρκους που περνάγαν από τα σκηνικά, ο Tobin Bell αποκτάει περισσότερο χρόνο κι από όταν ήταν.. ζωντανός αφού προφανώς μόνο γλάστρες στιλ Meagan Good προλάβαινε το casting, και περίπου τα 80' από τα 90' της διάρκειας ξοδεύονται σε γαμοδελταζήτα διαλογής ντεντεκτιβικό μυστήριο που δε καταλήγει πουθενά, έτσι ώστε.. να μη πιστεύεις πως τελειώνει (όπως υπόσχεται η ατάκα της προώθησης).

Μπουλούκος γόης και emo γκόμενα συνοδεύουν τον φλούφλη φίλο τους σε ταξίδι με κλεμμένο αμάξι για να πηδήξει ξανθιά που έψεισε στο chat πασάροντάς της ψεύτικη φωτογραφία.Το να ανάγονται όλα τα road trips ενηλικίωσης σε σύγκριση με το αρχετυπικό πια Ferris Bueller's Day Off (1986) είναι μια μοιραία πραγματικότητα της ζωής, αλλά για να φτάσεις να βάζεις δίπλα του το Sex Drive, πρέπει ή να μην έχεις δει τον Ferris Bueller, ή να μην έχεις δει το Sex Drive. Εναλλάσσοντας το σαχλορομάντζο με τη χοντροκομμένη χαριτωμενιά και το χιούμορ τουαλέτας, το ντεμπούτο το Sean Anders είναι σαν ευνουχισμένο American Pie (1999) με άδεια οδήγησης και φονική διάθεση να τσαλαπατήσει όποια έννοια σεβασμού στο ίδιο το δημογραφικό της, έχουν αφήσει όρθια τα sequels της ταινίας που εισήγαγαν τη σεξιστική ηλιθιότητα που περνάει για χιούμορ στη σύγχρονη αμερικανική (και δυστυχώς, όχι μόνο) εφηβεία, ενώ τα κάποια πετυχημένα σατιρικά στιγμιότυπα της αμερικάνικης βλακοβλαχιάς, μοιάζουν περισσότερο με σνομπίστικη επίφαση ανωτερότητας, παρά με ακτίδες ελπίδας ότι ο Anders κατάφερε να περάσει ψήγματα ακεραιότητας απ’ το κογκλομεράτο που μόνταρε την ταινία του.

Σε μια βδομάδα παραδοσιακά πνιγμένη στον τρόμο, που επιπλέον πλημμύρισε από τις προσπάθειες παραγωγών κάθε είδους να βγουν στην επιφάνεια όσο η παγκόσμια οικονομία ξανάριχνε μακροβούτι στην ύφεση, και με τον Sumner Redstone να ακολουθεί τον Harvey Weinstein στο χορό του Ζαλόγγου αποδυναμώνοντας ακόμα περισσότερο τη σαλιγκαροκίνητη οσκαρική κούρσα, μέσα στον πανικό, με όλα τα χρόνια του κόσμου στη πλάτη του αλλά αγέρωχος, ο Clint Eastwood κέρδισε αβίαστα τη προσοχή της βιομηχανίας, με το trailer του Gran Torino (2008) που κυκλοφόρησε την Παρασκευή.

Το trailer βγήκε για να παίξει πριν το Changeling (2008) που άνοιξε σε περιορισμένη διανομή από τη Universal το σαββατοκύριακο στην Αμερική, έχοντας πάρει χλιαρές κριτικές στα φεστιβάλ των Κανών και της Νέας Υόρκης και αποφύγει όλα τα υπόλοιπα. Και φυσιολογικά η Warner ανακοίνωσε, για το Gran Torino, μαζί με όλο το σχετικό προωθητικό υλικό, ημερομηνία εξόδου στις 17 Δεκεμβρίου, σε μια κίνηση που μάλλον ετοίμαζε από τις αρχές της χρονιάς όταν τα γυρίσματα δεν είχαν καν ξεκινήσει και οι βρώμες θέλαν έκτο Dirty Harry να ψήνεται. Κίνηση που είχε επαναληφτεί και πρόπερσι όταν οι Σημαίες των Προγόνων μας (2006) δε κατάφεραν να συγκινήσουν ιδιαίτερα το κοινό και παραδώσαν άμεσα τη σκυτάλη των υποψηφιοτήτων στα Γράμματα από τo Ιβο Tζίμα (2006). Κίνηση που έφερε άμεσα όλες τις σελίδες που δεν έχουν άλλη δουλειά να κάνουν (και δεν έχουν και δουλειά να κάνουν φέτος) να προβλέπουν Oscar® αντρικής ερμηνείας για τη ταινία, ανάμεσα στα δεκάδες άλλα, με βάση ότι τέτοιο δεν έχει ακόμα ο Eastwood να βάλει δίπλα στα διπλά, σκηνοθεσίας και παραγωγής, για Ασυγχώρητους (1992) και Million Dollar Baby (2004), και η αμερικάνικη Ακαδημία δε θα έχει άλλη ευκαιρία.

Βέβαια, και για τον ρόλο του στο τελευταίο ο γέρο-Clint είχε δηλώσει ότι θα είναι ο τελευταίος (και δεν ήταν η πρώτη φορά που το έκανε), και το trailer του (τελευταίου) φαίνονταν κι αυτό προπομπός ταινίας πολύ περισσότερο κλισεδιάρικης και macho απ' ότι αποδείχθηκε. Στη πραγματικότητα, και δε θα χρειάζονταν υπενθύμιση για τον ζωντανό θρύλο του αμερικάνικου κινηματογράφου, όλα τα trailer για φιλμ του σκηνοθέτη έχουν τις βραχνές ατάκες και τις πιασάρικες σκηνές που χρειάζονται για να πουλήσουν στο μέσο θεατή. Ο Eastwood ποτέ δεν έκρυψε την εκτίμησή του για τους σκηνοθέτες της εποχής των studio που πηγαίναν από τη μια ταινία στην άλλη χωρίς διακοπή, στην πράξη γυρνάει σε ελάχιστο χρόνο και αφήνει να του μοντάρουν τις σκηνές σε μερικές μέρες (έχοντας κάνει ανθρώπους σα τον Anthony Minghella να κλαίνε όταν το ακούνε), και φυσικά δεν έχει κανένα πρόβλημα να δώσει στη προώθηση περισσότερα απ' όσα χρειάζεται για να κάνει τη δουλειά της. Πίσω από αυτά, η καινούρια δικιά του δουλειά φαίνεται τουλάχιστο τυπικό καλό indie, χωρίς σκηνικά και πολλή ανάπτυξη χαρακτήρων, με προϋπολογισμό το πολύ κάτι εκατομμύρια, και με σενάριο παγκοσμίως άγνωστου που αγκαλιάζει άλλη μια μειονότητα, αυτή των Hmong της νότιας Κίνας, και δεν είναι δύσκολο να καταλάβεις γιατί το αγκάλιασε με τη σειρά του ο άνθρωπος με τη μεγαλύτερη αχρωματοψία στο Hollywood. Ακόμα κι αν πρόλαβες τα M1 βασικό όπλο στα ελληνικά στρατά, δύσκολα περιμένεις πολλές επιπλέον σκηνές δράσης, έστω και από αυτόν που γύρισε μερικές από τις πιο αντρικές ταινίες στη κινηματογραφική ιστορία. Όμως, ακόμα και στις πολύ προσωπικές του επιλογές δεν έχεις κανένα λόγο να αποφύγεις να ποντάρεις, και η αγάπη της ©AMPAS® είναι δεδομένη και απόλυτα δικαιολογημένη.

Στις αρχές του 2009 βγαίνει η πολυαναμενόμενη ταινία για την ζωή και τον θάνατο του hiphop υπερ-ήρωα, Notorious B.I.G.. Executive producer είναι ο άνθρωπος που κέρδισε τα περισσότερα από τον B.I.G., ο φίλος και μάνατζερ του Puff Daddy (με όλα τα ονόματά του).

Η ιστορία του B.I.G. είναι γνωστή στο ευρύ κοινό: από το μικροεμπόριο ναρκωτικών πέρασε στην κορυφή της παγκόσμιας μουσικής βιομηχανίας στα μέσα των 90ς ως το αντίπαλο δέος της Ανατολικής Ακτής στην κυριαρχία της Δυτικής. Η δολοφονία του το 1997 στο Λος Άντζελες τον έκανε θρύλο, προκαλώντας εκατομμύρια πωλήσεων και δημιουργώντας καριέρες για πολύ κόσμο που τον περιτριγύριζε. Η δυσκολία σε τέτοιες περιπτώσεις ταινιών (όπου το ιστορικό είναι τόσο πρόσφατο και τόσο λεπτομερειακά καταγραμμένο αλλά και τα πρόσωπα τόσο σημαντικά για πολύ κόσμο) είναι να βρεθούν οι κατάλληλοι παρουσιαστές: σε αυτό δίνει πολλή προσοχή το Notorious (2009), με αποτέλεσμα οι περισσότεροι ηθοποιοί να μοιάζουν φυσιογνωμικά με τους ρόλους τους (Puff Daddy, Junior M.A.F.I.A., κλπ.). Τον Biggie παίζει ο ράπερ Gravy, ο οποίος του μοιάζει εμφανισιακά και (από τα trailers) φαίνεται να έχει κατορθώσει να αποδώσει σωστά τον τρόπο ομιλίας όσο και τις κινήσεις του. Υπάρχουν και αρκετά κοινά σημεία στις ζωές τους: υπήρξε και αυτός μικροέμπορος ναρκωτικών, έχει βγάλει δίσκους (σε μικρές εταιρείες στα 90ς και έπειτα στην πολυεθνική Warner), τον πυροβόλησαν μπροστά στην είσοδο του περίφημου ραδιοφωνικού σταθμού Hot 97 πριν από 2 χρόνια. Το πιο σημαντικό πρόσωπο στην ζωή του Biggie, την μητέρα του, υποδύεται η καλή Angela Bassett, η οποία όμως δεν φαίνεται να μιμείται την πραγματική μητέρα του Biggie: π.χ. δεν μιλάει την τζαμαϊκανή προφορά. Τη σκηνοθεσία συζητούσε να αναλάβει αρχικά ο Antoine Fuqua, για να καταλήξει στον πιο έμπειρο στο αφροαμερικάνικο δράμα George Tillman Jr. (Soul Food (1997)).

Η ταινία είναι από τις πλέον αναμενόμενες για το μουσικόφιλο κοινό, γιατί μιλάμε για μια εξαιρετικά καλή (μουσικά) εποχή για το hiphop (μέσα 90ς) και έναν καλλιτέχνη που πραγματικά άλλαξε τον ήχο και την πορεία της μουσικής, αλλά και επηρέασε πολύ κόσμο με την ζωή του. Λόγω του P. Diddy στην παραγωγή, υπάρχει πάντα ο κίνδυνος μιας τύπου Ηollywood αγιογραφίας, αλλά πάλι, ο Diddy έχει κάνει πολλά, αποτυχημένα αλλά και επιτυχημένα: και κυρίως, ήταν εκεί όταν αυτά γίνονταν.

Το κείμενο μας παραχώρησαν από το Από τις 4 στις 5

Παρασκευή και 13, τον Φεβρουάριο του 2009, έχει προγραμματιστεί η επανεκκίνηση του μεγαλύτερου τρομο-franchise στην ιστορία, της σειράς ταινιών που όρισε το είδος του μακελέματος εφήβων σε κακοφωτισμένες πρασινάδες, μέσα από λίμνες, πέρα από τάφους, και μέχρι το διάστημα, από τον Μάιο του 1980 που η Paramount τη ξαμόλησε σε ανυποψίαστους Αμερικάνους μέχρι τον Αύγουστο του 2003 που η New Line την έβαλε απέναντι στη δικιά της άδεια να τυπώνει δολάρια, στο Freddy vs. Jason (2003). Και οι δυο εταιρείες συμμετέχουν φυσικά στο νέο κύκλο αίματος, που συνέλαβε και υλοποιεί η Platinum Dunes του Michael Bay με εξειδίκευση σε κάτι τέτοια εδώ και κάτι χρόνια. Εξειδίκευση που παρατηρείς αμέσως στις πρώτες σιχαμεριάρικες κλειστοφοβικές και ελάχιστα πιτσιλιστικές σκοτεινές σκηνές, που χαρακτήρισαν τη δουλειά του σκηνοθέτη Marcus Nispel και στο "reimaging" του Texas Chainsaw Massacre (2003), όπως τις παγίδεψε, με κόκκο και κόπο, η φωτογραφία του Daniel Pearl (που είχε κάνει το ίδιο, επιπλέον, και για το θρυλικό πρωτότυπο πριονοδολοφονικό του '74).

Με τέτοιες συστάσεις, η παραγωγή θα πρέπει να προσπαθήσει πολύ για να μη μπει στο πολύ κλειστό club όσων ξεπέρασαν τις εμπνεύσεις τους. Και οι σεναριογράφοι του Φρέντι εναντίον Τζέισον (που επιστρέφουν) δεν είναι αρκετοί να την αφήσουν έξω, ούτε θα ήταν (αρκετή) ολόκληρη στρατιά φτηνών απομιμήσεων του Uwe Boll, εφόσον το franchise αποτελεί τον ορισμό του exploitation στο χώρο, μια ατελείωτη συρραφή καταματωμένων θανάτων με αθεόφοβη επιμονή στο σερβίρισμά τους, για κοινό τόσο χαμηλών απαιτήσεων που έχει πια ξεχάσει ότι ο μαχαιραφόρος ήρωάς του κάποτε περπατούσε σαν άνθρωπος και ξεσηκώθηκε όταν τον είδε γοργοπόδαρο. Φυσιολογικά, η μόνη πρωτοτυπία της σειράς, η μάνα του Jason (που 'κανε όλους τους φόνους στο πρώτο μέρος, αν θυμάσαι), μάλλον θα 'χει λιγότερο χρόνο συμμετοχής στη ταινία απ' ότι η φωνή της στο teaser και το κεφάλι της στο clip, όσο οι συνιδρυτές της Platinum Dunes, Brad Fuller και Andrew Form, κόβουν τη μια από τις δυόμισι ώρες υλικού στα χέρια τους, στο ρυθμό των δοκιμαστικών προβολών. Προβολές που έχουν φέρει ακόμα στη φόρα, μέχρι τώρα, και ότι τα πτώματα φτάνουν τη ντουζίνα, η κουκούλα της δεύτερης ταινίας (και πρώτης με το γιο της μαμάς Voorhees σε ρόλο χασάπη) θα κάνει ένα πέρασμα, ενώ οι σκηνές όπου τα θύματα βγάζουν τα μάτια τους μεταξύ τους, αντίθετα στη παράδοση των πουριτανικών 80s και ικανές να αποτρέψουν αρκετές φιλόδοξες σταρλετίτσες από τους ρόλους, θα είναι δύο (και θα καίνε αν δε το κατάλαβες).

Από το blog που παράτησε νωρίς η παραγωγή ήταν γνωστό ότι θα εμπνέεται από τις 3-4 σχετικά σοβαρές ταινίες πριν ο Jason γίνει ζόμπι, από τα μοντάζ που έδωσε στη δημοσιότητα βλέπεις ότι έχει επαναχρησιμοποιήσει από το κλασικότατο θέμα του Harry Manfredini μέχρι ήχους ζώων και φώτα που τρεμοπαίζουν για να φτιάξει ατμόσφαιρα. Το clip έπαιξε στα φετινά Scream Awards που ξεκίνησαν τη τρομοβδομάδα βραβεύοντας, προς γενική κατάπληξη, και καναδυό άλλους εκτός από τον Dark Knight (2008). Το teaser παίζει πριν από το Saw V (2008) που ξεκίνησε το Halloween από τη Παρασκευή, με τη Lionsgate να ισχυρίζεται ότι έγινε πια το νούμερο ένα τρομοσήμα, προς γενική κατάπληξη όσων θεωρούν τη περίοδο βασίλειο των ομιλούντων τσιουάουα και των μετροσέξουαλων (στη καλύτερη) παιδικών πάρτι.

Ακολουθώντας βήμα βήμα τη προώθηση του Underworld: Evolution (2006), η Screen Gems παρουσίασε το Underworld: Rise of the Lycans (2009) στη Comicon το καλοκαίρι δίνοντας έμφαση στη δράση, αποκαλύπτει το trailer για το μεγάλο κοινό τέλη Οκτωβρίου, προσθέτοντας διαλόγους και κόβοντας το αίμα, και θα κυκλοφορεί το ολοκληρωμένο προϊόν στις αίθουσες από τη προτελευταία βδομάδα του Γενάρη, ελπίζοντας και πάλι σε εισπράξεις καμιά κατοστή μυρίων ανά τον πλανήτη.

Ο Len Wiseman δεν επιστρέφει πίσω από την κάμερα (μάλλον απασχολημένος με το Gears of War (2010)), ούτε μπροστά της η Kate Beckinsale (που μάλλον τον παντρεύτηκε για να τη βάλει εκεί). Όλη η υπόλοιπη παρέα θα ξανακάνει πάρτι όμως, με πρώτους τους σημαντικότερους εκπροσώπους των δυο πλευρών που φαγώνονται, τους Bill Nighy και Michael Sheen, σε ρόλους βαμπιροδεσπότη και λυκοεπαναστάτη, καμιά πεντακοσαριά χρόνια πριν τις αναμετρήσεις τους στις προηγούμενες ταινίες. Ανάμεσά τους αυτή τη φορά η Rhona Mitra, συμπληρώνει το βρετανικό τρίο αξιώσεων, σαφώς και προφανώς ικανή να σηκώσει στο κωλαράκι της ότι υποκριτικό βάρος της αναλογεί. Τη σκηνοθεσία εμπιστεύτηκε ο Wiseman στον φίλο του τον Patrick Tatopoulos που 'κανε, μεταξύ άλλων, θαύματα, με ελάχιστο προϋπολογισμό και καθόλου ψηφιακά εφέ, στο σχεδιασμό των πλασμάτων στο Underworld (2003). Οι φαν ένα γερό γιουχάρισμα το ρίξαν στην απόφαση, ξεχνώντας ότι και ο Wiseman πρωτάρης ήταν, αλλά οι αντιδράσεις κράτησαν μόνο για ένα φεγγάρι, μέχρι που άρχισε ο Sheen να γρυλίζει "we can be Lycans" στο ρυθμό του If I Was Your Vampire (που βρήκε καλή ιδέα και η Fox για το trailer του Max Payne (2008)) και του soundtrack των 30 Days of Night (2007). Η κόμικ προσαρμογή του σεναρίου θα κυκλοφορήσει σε δύο τεύχη, τέλη Νοέμβρη, γραμμένη από τον Kevin Grevioux που είχε και τη πρωτότυπη τόσο γαμιστερή που απορείς πως δε τη σκέφτηκε κανένας ιδέα (να ρίξει βαμπίρ στα δόντια λυκανθρώπων) και επιστρέφει κι αυτός με κατάμαυρες διαθέσεις όπως βλέπεις στο βίντεο.

Πρόσφατα χηρεμένος πατέρας φεύγει με τις δυο κόρες του στη Γένοβα, για μια μόνιμη αλλαγή τοπίου.Οικογενειακό δράμα σε φόρμα ψυχολογικού θρίλερ που σου διαλύει το μανικιούρ, με στοιχεία μεταφυσικού να διευρύνουν το λυρισμό του, το τελευταίο πόνημα του Winterbottom είναι ασυνήθιστα πιο μικρό κι εσωτερικό απ’ ό,τι έχει κάνει τελευταία, και σου δίνει μια απροσδόκητη εκδοχή, της ιστορίας που σου αναλύει το πόσο εύθραυστες είναι οι οικογενειακές σχέσεις, πόσο ακόμα πιο εύθραυστες γίνονται όταν ένας δεσμός τους σπάσει αναπάντεχα κι οριστικά και πόση αντοχή κι επιμονή χρειάζεται για να τους επαναφέρεις σε βιώσιμη και λειτουργική κατάσταση. Συναρπαστικά αντισυμβατική προσέγγιση, φλερτάρει επικίνδυνα με το μανιπουλάρισμα του θεατή και παρ’ ότι κρατιέται πάντα στη σωστή πλευρά του ορίου, με την μόνιμη και ισχυρή ένταση που χτίζει, μπλοκάρει την υπόλοιπη γκάμα συναισθηματικών επενδύσεων και αντιδράσεων, κι είσαι μόνιμα στην άκρη του καθίσματος, χωρίς να είσαι σίγουρος για το γιατί.

Μια σαιζόν σε πολυφυλετικό γαλλικό σχολείο.Καραντοκιμαντερίστικα σκηνοθετημένο και σε αληθινές εμπειρίες βασισμένο, το βραβευμένο με το Χρυσό Φοίνικα δράμα δωματίου του Laurent Cantet (του Ελεύθερου Ωραρίου (2001)), βασίζεται σε βιβλίο που έγραψε δάσκαλος βασισμένος στις εμπειρίες του, τις οποίες ξαναζεί παίζοντας το δάσκαλο στην ταινία, απέναντι σε παιδιά που είναι μαθητές και παίζουν τους μαθητές, σα να ήταν πάνω-κάτω οι εαυτοί τους. Και είναι θρίαμβος του κινηματογραφημένου (αλλά όχι απαραίτητα κινηματογραφικού) reality, της αισθητικής ενός εκφυλισμένου σινεμά βεριτέ μετεξελιγμένου στον νεονεορεαλισμό, τον οποίο ο Cantet πετυχαίνει με αψεγάδιαστη ευστοχία, αμολώντας τρεις κάμερες να πηγαινοέρχονται με χαρισματική ευλυγισία και χαρακτηριστικά πλαστή αστάθεια, μέσα σε μια σχολική αίθουσα γεμάτη εκρηκτικά μίγματα διαφυλετικών εντάσεων και γυμνασιακών ορμονών, εντοπίζοντας μεν ανάμεσα στους τοίχους τις αλληλεπιδράσεις του παρόντος και του μέλλοντος ολόκληρης της Γαλλίας (και της Ευρώπης και οποιασδήποτε πολυπολιτισμικής οντότητας με ρεπουμπλικάνικων αποχρώσεων προβλήματα αυτοαποδοχής), αλλά χωρίς να τους δίνει και σημασία, για να πλάσει την ακεραιότητα του αμερόληπτου βλέμματός του. Εξαιρετικά εθιστικό το σχολικό του δράμα --που στη μεγαλύτερή του διάρκεια διαγράφει κάθε υπόνοια σχέσης με τις σχετικές (κατά κανόνα μελοδραματικές κι αφελείς) συμβάσεις του είδους, για να τις λοξοκοιτάξει προς το τέλος-- αλλά, παρ’ ότι στην αναποφασιστικότητά του να ασχοληθεί πραγματικά με οποιοδήποτε απ’ τα (είτε της εποχής, είτε δομικά) προβλήματα που αφήνει να εννοηθούν, αντανακλά την αναποφασιστικότητα του δασκάλου και κατ’ επέκταση του σχολικού συστήματος, ο ίδιος ο Cantet δεν έχει τους φορμαλιστικούς περιορισμούς του συστήματος να τον αγκυλώνουν, κι ούτε πετυχαίνει καμιά επανάσταση απλά επιδεικνύοντας το δεδομένο.

Δίδυμο σκηνοθετών τέχνης που ψάχνει να κάνει το ντεμπούτο του, μπλέκει με παλιό τσοντά που ψάχνει το comeback του. Το μίγμα βγάζει Χρυσό Φοίνικα.Ταινία για ταινία μέσα σε ταινία, με αυτοβιογραφικού τύπου στοιχεία εμφανή στις βόλτες των φερέλπιδων δημιουργών σε παραγωγούς που ψάχνουν «κάτι σαν το Safe Sex (1999)» (και όχι κάτι σαν το 5 Λεπτά Ακόμα (2006), ας πούμε) το δίδυμο Ρέπαπαθανασίου κοντράρει (με μέτρο) τη συνταγή των εκατόν τριάντα πέντε γνωστών απ’ την τηλεόραση ηθοποιών που εισήγαγε, δίνοντας τους τρεις κεντρικούς ρόλους σε γνωστούς απ’ το κουτί αλλά όχι αστέρες του, και σπάει πλάκα με την κατάσταση που (βοήθησε να εδραιωθεί και) επικρατεί στη ντόπια σύγχρονη (εμπορική κυρίως) κινηματογραφική πραγματικότητα, όπως μπορεί να την φανταστεί κι ο απ’ έξω της. Κρατά σε λογικό βαθμό πιο σκόρπια τα γέλια απ’ ό,τι σ’ έχει συνηθίσει το δίδυμο, για να προλαβαίνεις να παίρνεις ανάσα κι εσύ και η δραματουργία τους, η οποία όμως υστερεί στον ίδιο βαθμό που χωλένουν και οι αισθηματικοδραματικές υποπλοκές της, αλλόκοτα μπλεγμένες με λυρικές εξάρσεις, εσκεμμένα χοντροκομμένα ενδεικτικές της τρικυμίας εν κρανίο του δημιουργού με όραμα, που βλέπει να του το τσαλακώνουν. Ασαφές πάντως μένει και το όραμα των δικών μας δημιουργών, που ασχολούνται περισσότερο με τα απρόοπτα των γυρισμάτων, αντί για τη μετάλλαξη της δημιουργικής σκέψης κατά τη δημιουργική διαδικασία, πράγμα που λένε ότι ψάχνουν στην ταινία και καταφεύγουν σε τηλεοπτικής ευκολίας συρραφή γκαφών και ατυχημάτων άλλοτε πετυχημένων, άλλοτε όχι τόσο, περιορίζοντας τη σατιρική τους διάθεση στο tagline, για να μην εκθέσουν ούτε τους εαυτούς τους, ούτε τους εν δυνάμει στόχους της.

Πιτσιρικάς που πάντα έκανε ό,τι ήθελε, βρίσκεται να δέχεται εντολές από έναν τηλεφωνητή. Και μια γκόμενα του γίνεται κολιτσίδα.Η εικόνα μιας οργουελικής (μετα- War on Terror) Αμερικής που ξεκάθαρα δεν είναι το καλύτερο περιβάλλον να είσαι τρομοκράτης, αλλά δεν είναι και πολύ καλό ακόμα κι αν δεν είσαι, είναι το μόνο που αξίζει τον κόπο να δεις στο νέο πόνημα του Daniel John Caruso, γνωστού (στη μετά του cult Salton Sea (2002) εποχή) για την αγάπη του στα αντιδάνεια και τις ανακυκλώσεις, που αυτήν την φορά μπλέκει homage Kubrick και (αλίμονο) Spielberg με ρετάλια Tony Scott σε ασμίλευτο στιλάκι Michael Bay (στήσε 5 κάμερες, πέτα αμάξια δεξιά κι αριστερά, τράβα τα όλα, ρίχ' τα στη μονταζιέρα, κι όποιος βγάλει νόημα, μαγκιά του), κυνηγώντας ιντριγκαδόρικο pulpy αποτέλεσμα για ποπ-κορν διασκέδαση, που όπως πάντα, ξεχωρίζει απ’ το σωρό για τα υψηλά production values και το καυτό του γκομενάκι (αν και η Michelle Monaghan δεν είναι και τόσο πρώτης γραμμής όσο οι προηγούμενές του, της Sarah Roemer του Disturbia (2007) συμπεριλαμβανομένης), αλλά πέραν του ότι ανεβάζει απαιτήσεις πολιτικών εκφάνσεων και συνομωσιολογικών λαβυρίνθων, σε σημεία που δεν μπορεί να φτάσει η αφέλειά του, κάνει και το ολέθριο λάθος να ελπίζει ότι δεν θα σε πειράξει που θα σε κάνει να νιώσεις μαλάκας, όταν στη μία ώρα, σου λύσει το δράμα με τρόπο που θα μπορούσε να είχε λυθεί μιάμιση ώρα πριν (ξεκινήσεις καν να πας στην αίθουσα), και σου το τρίβει και στα μούτρα.

«Το στόρι είναι εντελώς συμβατικό...»...και αναπτύσσεται με τους καταιγιστικούς ρυθμούς της αβίαστης βραδύτητας, σ’ ό,τι πιο θεατοδιωχτικό έχει κάνει μέχρι τώρα ο Νίκος Παναγιωτόπουλος, που ποτέ δεν είχε τη φήμη σκηνοθέτη με έγνοια του τον θεατή, κι ούτε πρόκειται να την αποκτήσει τώρα, φροντίζοντας απλώς να αποτελειώσει όποια ελπίδα είχε μείνει ζωντανή απ’ το Κουράστηκα να Σκοτώνω τους Αγαπητικούς σου (2002), μετά το μακελειό του Πεθαίνοντας στην Αθήνα (2006). Ένα road movie δίχως ιδιαίτερη έμφαση ούτε στο road, ούτε στο movie, το ταξίδι απ’ τη Αθήνα στην Κωνσταντινούπολη είναι ένα ταξίδι στη γεωγραφία ηρώων που τρέχουν απ’ το παρελθόν και προσπαθούν να αποφύγουν και το μέλλον, αφήνοντας το παρόν να τους ψάχνει σε μια αδιάκοπη εναλλαγή περιβάλλοντος, μόνο που η ταινία, όπως και οι ήρωες, δεν θέλει να ξέρει από που έρχεται, δεν ξέρει που πάει, και δεν ξέρει ούτε τι ακριβώς να κάνει όταν φτάσει εκεί, ενδιαφέρεται μόνο να σκορπίσει στείρα λυρικότητα ανάμεσα σε μια ακολουθία από fades to black, που αντικατοπτρίζουν εκτός απ’ τη μαυρίλα της ματαιότητας της ύπαρξης και τη μαυρίλα του χαρακτηριστικότερου είδους κινηματογράφου που κάνει τους Έλληνες να ακούν «ελληνικός» και να τρέχουν για τα βουνά.

Μετά από σκληρές διαπραγματεύσεις για το υλικό του making of της νέας ταινίας του Γιάννη Ξανθόπουλου, που είχε αναλάβει φράξια των Μαζών με απώτερο στόχο να το απαγάγει, έφτασαν σήμερα στο mail μας τα λύτρα, τουτέστιν το trailer του Όλα θα Πάνε Καλά (2009), που βλέπεις αποκλειστικά και σε πρωτιά εδώ σήμερα, πριν καν κάνει την πρεμιέρα του στις σκοτεινές αίθουσες (μπροστά απ’ το Αυστηρώς Κατάλληλο (2008) αύριο και το Quantum of Solace (2008) την άλλη παράλλη βδομάδα, τις δυο φθινοπωρινές ναυαρχίδες της Audiovisual δηλαδή, που κυνήγαγε τους παραγωγούς Αργοναύτες να της τελειώσουν το υλικό να το ρίξει στα μέγιστα πλήθη που μπορεί να μαζέψει).

Η τραγικωμωδία με τα στοιχεία περιπέτειας (και τα «χοντρά... (μ)πλεξίματα») του σκηνοθέτη και σεναριογράφου του προπερσινού υπερσουξέ 5 Λεπτά Ακόμη (2006), δεν έχει τον Βασίλη Χαραλαμπόπουλο για πρωταγωνιστή (προς μεγάλη σου ανακούφιση, αν είχες ψηλιαστεί μαζί μας ότι δεν υπάρχει άλλος Έλληνας ηθοποιός αυτή τη στιγμή στον κινηματογράφο), αλλά αντιθέτως φέρνει στο προσκήνιο τον Άκη Σακελλαρίου, που δεν είχε βρει τίποτα αξιόλογο ν’ ασχοληθεί απ’ την εποχή του (οριακά έξω απ’ την ξαφνική άνθιση του ελληνικού εμπορικού χρονικά) Ιλουστρασιόν (2006) κι επιστρέφει στη μεγάλη οθόνη για να παίξει μοβόρο μικροαπατεώνα, που βγαίνει απ’ τη φυλακή πεινασμένος για τη μεγάλη μπάζα. Την οποία οραματίζεται σε απαγωγή μεγαλοδικηγόρου του υπόκοσμου (Δημήτρης Πιατάς), σχέδιο όμως που αφ’ ενός ποντάρει υπερβολικά στη μικρότερων φιλοδοξιών άπιστη γκόμενά του (Φαίη Ξυλά) και τον μικρότερων ικανοτήτων άπιστο κολλητό του (Ορφέας Αυγουστίδης), και αφ’ εταίρου δεν υπολογίζει την θεία Ελενίτσα του μεγαλοδικηγόρου (Έφη Παπαθεοδώρου), η οποία, παραφράζοντας τα λόγια του σκηνοθέτη, αντιπροσωπεύει μια μεταφυσική αχτίδα καλού, σ’ έναν κόσμο που προσπαθεί να πνίξει το σκοτάδι.

Αλλά επειδή το trailer είναι αρκούντως κρυπτικό, τουλάχιστον για τον χαρακτήρα έκπληξη και στοίχημα της ταινίας μαζί, τις αποκαλύψεις θα σ’ αφήσω να τις περιμένεις σ’ ένα ξεγυρισμένο set visit προσεχώς (ελπίζω αρκετά πριν το Γενάρη που βγαίνει η ταινία στις αίθουσες), και μέχρι τότε μπορείς να γράφεις από κάτω, πόσα θα πόνταρες στις ικανότητες της Θεοπούλας του Παρά 5, που θα δοκιμαστεί τώρα και ως μαζομαζώχτρα κινηματογραφική. Για τη rap προς reggae στροφή του Χατζηγιάννη στο τραγούδι τίτλων, κρατάω κι εγώ τις επιφυλάξεις μου μαζί σου.

Η Village Films σας προσκαλεί στην avant première του αστυνομικού δράματος Ζήτημα Τιμής. Τη Δευτέρα 27 Οκτωβρίου στις 8 το βράδυ στα Village 9 Cinemas @ Φάληρο.

Αναμφισβήτητα πια το φανταστικό φιλμ της χρονιάς, πριν καν αρχίσει να προβάλλεται στις σουηδικές, νορβηγικές και (κάποιες) αμερικάνικες αίθουσες αυτή τη βδομάδα, το βαμπιρικό ρομάντζο του Tomas Alfredson απέκτησε στα τέλη της προηγούμενης και κόκκινο trailer, με ολοκληρωμένες τις μοβόρες σκηνές του προ δεκαπενθημέρου πράσινου, που πρόσφεραν βορά στο κοινό των διαδιχτύων οι φίλοι του verbal με τις σάπιες ντομάτες.

Το Let the Right One In (2008), που οι Αμερικάνοι θεωρούν δεδομένο τουλάχιστο από το Lost Boys (1987) και μετά ότι καταλαβαίνεις τι σημαίνει ο τίτλος του (και αν όχι, υπαινιγμούς θα βρεις μόνο στο διεθνές trailer), ξεκίνησε φυσιολογικά από το Göteborg και έδειξε πρώτη φορά τα δόντια του με το βραβείο κοινού στο φεστιβάλ του Rotterdam στις αρχές της χρονιάς. Αλλά ήταν στην αγορά του Βερολίνου κάτι μέρες αργότερα που άφησε ξερούς όσους το πέτυχαν, με αποτέλεσμα να ψιθυρίζεται ταινία του φεστιβάλ με σήμα την αρκούδα στους υποψιασμένους κύκλους, η (σουηδική) EFTI να του αφήνει μήνες και εποχές (από τη σχεδιασμένη αρχικά ανοιξιάτικη έξοδό του) για να πάρει φωτιά, κι εγώ να πικάρω τον cinemad που μου έλεγε ότι δε το πήρε χαμπάρι. Με σημαντικότερους σταθμούς ενδιάμεσα, το Tribeca όπου ο Alfredson παρέλαβε τα $25 χιλιάρικα του μεγάλου βραβείου από τα χέρια του Robert De Niro σα να του το έδινε στις Κάνες, και το Fantasia του Montreal όπου πήρε ότι υπήρχε, το φιλμ έκανε το γύρο του πλανήτη πριν καταλήξει να κάνει τους geeks να παραληρούν σαν καλύτερη τρομοταινία του Fantastic Fest του AICN και να τιμηθεί με το Méliès d'Or των ευρωπαϊκών διοργανώσεων του χώρου στο Sitges.

Η παραγωγή έχει πια διανομή "σχεδόν σε όλες τις ηπείρους" (στην Ανταρκτική ακόμα το σκέφτονται προφανώς) και η εμπλοκή του J.J. Abrams από νωρίς κατέληξε στο να σκηνοθετεί το (αμερικάνικο) remake ο Matt Reeves του Cloverfield (2008), παρόλο που η (βρετανική) Hammer είχε τσιμπήσει τα σχετικά δικαιώματα, και παρά τις αντιρρήσεις του πρώτου σκηνοθέτη. Η Σουηδία έχασε την ευκαιρία να έχει φιλμ που να ξεχωρίζει στον φετινό πανικό από ξενόγλωσσες συμμετοχές στα Oscar®, επιλέγοντας το δεινοσαυρικό (που θα 'λεγε κι ο Bergman) Maria Larssons Eviga Ögonblick (2008) του Jan Troell, όμως ο Guillermo del Toro δεν έχασε αυτή να σπονσονάρει ακόμα ένα αξιόλογο του χώρου σαν "τόσο εκλεπτυσμένο, στοιχειωτικό και ποιητικό όσο πρόκειται ποτέ να δεις".

Νέα Υόρκη, 1994. Στην κάψα του καλοκαιριού, ο Luke Shapiro, απόφοιτος λυκείου, dope dealer και παρθένος, πρέπει να βάλει κάτω το μέλλον του και να πάρει τις σωστές αποφάσεις, έχοντας παραδίπλα μια μικρή βοήθεια από τον ψυχαναλυτή του, τον οποίο ανταμείβει με... "χόρτο"!Η σύσταση του κεντρικού χαρακτήρα αποτελεί μια από τις πιο εθιστικές εμπειρίες για το είδος των νεανικών ταινιών, από εποχής Risky Business (1983). Διόλου τυχαία η αναφορά στο breakthrough φιλμ του Tom Cruise, εξαιτίας των παράλληλων αμοραλιστικών μηνυμάτων. Όπως κάθε teenager με λογική, ευαισθησίες και cult status διαχρονικής αξίας, ο Shapiro είναι κλεισμένος στον εαυτό του, δεν είναι δημοφιλής στον περίγυρό του (εκτός από τις στιγμές που όλοι τον έχουν ανάγκη για να προμηθευτούν τη δόση τους), δεν έχει ιδέα από σεξ ή αγάπη, αλλά γνωρίζει ποιο είναι το αληθινό μότο του ανθρώπινου βίου: Γεννιέσαι, πας σχολείο, πιάνεις δουλειά, κάνεις οικογένεια, πεθαίνεις. Διαφωνείς;

Άσχετα από την αβεβαιότητα και την πεσιμιστική ματιά προς το μέλλον, ο Luke Shapiro του σήμερα έχει δύο ουσιαστικές ανάγκες: χρειάζεται έναν άνθρωπο στον οποίο μπορεί να μιλάει, με τη σιγουριά πως τα λόγια του δε βγαίνουν από το ένα αυτί στο άλλο του "ακροατή", και έναν άνθρωπο τον οποίο θ' αγαπήσει. And be loved in return, που λέει και το άσμα... Πολλές φορές, θέλουμε να βρούμε και τα δύο σε έναν άνθρωπο. Απόπειρα που στέφεται με γκρεμοτσάκισμα (πλειοψηφικά ελεγμένο...). Ο Shapiro δεν κάνει αυτό το λάθος. Ζητά στο πρόσωπο ενός ανορθόδοξου ψυχαναλυτή (ο Ben Kingsley σε τυπικό ρεσιτάλ... άνεσης) το φίλο που δεν έχει στη ζωή, εκεί έξω. Συμπτωματικά, η θετή του κόρη μοιάζει ιδανικά πλασμένη γι' αγάπη, οπότε, οι ρόλοι "κλειδιά" έχουν καλυφθεί. Τι δεν πάει καλά, όμως; Η πραγματικότητα δεν τηρεί συνήθως τους κανόνες του παιχνιδιού και η πάλη με τη συνείδηση του καθενός, πόσο μάλλον εκείνου που επιλέγει να επιζήσει συντροφιά με τη "διαφορετικότητά" του, είναι μια ιστορία τόσο σικέ.

Μέσα από στιγμιότυπα ζωής δίχως πολλές ελπίδες, ενίοτε ιδωμένης με χιούμορ, αλλά πάντοτε θαμπωμένης από το πλούσιο φως της διευθύντριας φωτογραφίας, Petra Korner, ο Jonathan Levine αναπτύσσει σεναριακά τη σχέση του Luke με τον Dr. Squires σα να πρόκειται για τον ίδιο χαρακτήρα, τονίζοντας τα σωστά και τα λάθη σημεία της επιλογής στην παρατεταμένη ανωριμότητα, αφήνοντας στο point of view του θεατή το ρόλο του κριτή. Εκείνοι που θα ευχαριστηθούν περισσότερο το φιλμ είναι, προφανώς, όσοι κουβαλάνε παρόμοια μυαλά, εκείνοι, δηλαδή, που ποτέ δε θ' ασχοληθούν με το έτος γέννησής τους ή την "ασφάλεια" μιας τυποποιημένης, "νορμάλ" ζωής, μεμψιμοιρώντας και προσδοκώντας ταυτόχρονα να κατακτήσουν τον κόσμο με έναν δικό τους τρόπο. Ακόμη κι αν, κατά βάθος, γνωρίζουν πως σε τούτο το χυμαδιό, το "δικό σου" είναι κάτι τόσο ουτοπικό...

Αναπάντεχη επιδημία λευκής τυφλότητας, ξετινάζει τις κοινωνικές δομές.Περισσότερο απ' το "πόσοι τυφλοί φτιάχνουν μια τυφλότητα" και το "τί θα έκανες σ' έναν κόσμο τυφλών αν έβλεπες" του οπισθόφυλλου του --βραβευμένου με Nόμπελ το '98-- μυθιστορήματος του Πορτογάλου συγγραφέα που δεν έβγαλε ποτέ το λύκειο, και των αναλύσεων που ακολούθησαν το έργο του και την κινηματογραφική μεταφορά που γέμισε φαρμάκι τις σελίδες των κριτικών (οι οποίοι προφανώς είδαν εντελώς άλλη ταινία, ή μάλλον, είδαν άλλη ταινία απ' αυτή που ήθελαν) σήμερα, το ερώτημα που βρίσκεις και σου απαντά με ευχαρίστηση και το κείμενο και οι εικόνες που έβγαλε απ' αυτό ο Meirelles, είναι το πόσο άσχημη μπορεί να γίνει μια ανθρωπότητα δίχως ανθρωπιά, αν δεν μπορεί κανείς να δει την ασχήμια της, ή αν το θες αλλιώς, πόσο μπορεί να αντέξει η οφθαλμαπάτη της κοινωνικής ηθικής, όταν δεν μπορεί κανείς να σε δει να την ξεσκίζεις και πηγαίνοντάς το παραπέρα, αν αξίζει (κι αξίζουμε) τελικά τον κόπο, να προσπαθήσεις να την διατηρήσεις. Κι αν θες να μείνεις μέσα στην ταινία, μείνε σ' αυτήν της την πτυχή, γιατί οι προσπάθειες των κριτικών να βρουν αλληγορικές ερμηνείες των πηγών της γκαβομάρας της ανθρώπινης ύπαρξης, εκτός από τελείως εκτός θέματος, θα σου προκύψουν απογοητευτικά ανεδαφικές και ξεκάθαρα ξεκάρφωτες.

Μάλλον αναπάντεχα πάντως, ο κύριος ηθικός προβληματισμός που εγείρει ο Meirelles εικονοποιώντας σου με σκετσάκια τόσο τετριμμένα στην ταινία του, όσο ήταν και στο βιβλίο που ακολουθεί εξαντλητικά πιστά και για καλό και εύστοχο λόγο (όπως είχε, άλλωστε, κάνει και με τον Επίμονο Κηπουρό), είναι το αν η σαδιστική απόλαυση και ηδονή που αντλεί απ' το ξερίζωμα της ανθρωπιάς απ' τους ανθρώπους στη σκηνοθεσία του, είναι για τέρψη δική του, ή για τύπου Haneke μετα-κριτική δική σου ως θεατή απέναντι στο θέαμα, όταν καταλάβεις ότι σου δείχνει την κτηνωδία που ξέρεις ότι περιμένεις και θέλεις και απαιτείς να σου δείξει να κατασπαράζει μια ανθρωπότητα της οποίας νιώθεις υπεράνω. Διχάλα κι αστοχία υλικού, που προκύπτει πιθανότατα επειδή το αντίστοιχο εφέ του βιβλίου, με την επιτηδευμένα ανεπιτήδευτη αφήγηση του Saramago που κρατά τον αναγνώστη σε απόσταση αποστειρωμένης ακαδημαϊκής ψυχρότητας, φιλοδοξώντας να μειώσει την απόστασή του απ' την πραγματική κτηνωδία της καθημερινότητάς του έξω απ' το βιβλίο, αφαιρέθηκε απ' την ταινία μετά τις αντιδράσεις στις Κάνες, ένα γεγονός που χαιρετίστηκε από κριτικούς ως νίκη τους, αλλά μάλλον δεν θα έπρεπε να χρησιμοποιείται παρά ως (άλλη μια) απόδειξη ότι το κριτικό σώμα έχει περιορισμένες ικανότητες στην χειροπιαστή καθοδήγηση του δημιουργού και θολωμένες αντιλήψεις αν νομίζει ότι είναι αυτή η δουλειά του.

Αμερικάνος σουδανικής καταγωγής, με στρατιωτική εμπειρία στα εκρηκτικά και πίστη στον Αλλάχ, συλλαμβάνεται στην Υεμένη να πουλάει το αγαπημένο παιχνίδι των εξτρεμιστών (διάβαζε Semtex), και τραβάει τη προσοχή του FBI.Ανεξάρτητη παραγωγή, βασισμένη σε μια ιδέα λίγο πολύ κοινή πια (πιο χαρακτηριστικά χρησιμοποιημένη στην, αρκετά καλή για να αποκτήσει συνέχεια, μίνι σειρά του Showtime, Sleeper Cell) και σε μια ιστορία όχι κανενός άλλου αλλά του Steve Martin, με θεματολογία που καρατσεκαρισμένα απωθεί το αμερικάνικο κοινό, το Παιχνίδι Θανάτου (2008) δε μοιάζει από μακριά και τόσο καλή ιδέα. Όμως ο Jeffrey Nachmanoff φαίνεται να 'χει κάνει πολλά βήματα από τότε που 'γραφε τη Day After Tomorrow (2004), και καταφέρνει όχι μόνο να αντιπροσωπεύσει, αφιλοδόξα υπερφιλόδοξα, όλες τις βασικές ιδεολογικές στάσεις στον πόλεμο με την τρομοκρατία, αλλά και να ρίξει και καναδυό στροφές στη πλοκή που δεν τις βλέπεις να έρχονται ακόμα κι αν σου κάνει τον ταξιτζή καθημερινά ο Kubica. Πραγματικά διεθνές, σε τοποθεσίες και γλώσσες, και φαινομενικά μελετημένο στο θέμα και τις διαδικασίες, το σενάριο δε μπορεί φυσιολογικά να ξεφύγει από τις απλοποιήσεις και ούτε το επιδιώκει. Από τη καρέκλα του σκηνοθέτη ο Nachmanoff οδηγεί το φιλμ κυρίως σα θρίλερ, με σχετικά γοργό ρυθμό και θολή φωτογραφία, μένοντας μόνο, εύστοχα περισσότερο να παρακολουθεί λίγο παραπάνω τις συνέπειες από τις πράξεις, και άστοχα σε περιφερειακούς χαρακτήρες να μην αντέχουν το βάρος από τις κορώνες που πρέπει να ξεστομίσουν. Οι πρωταγωνιστές του πάντως τον δικαιώνουν, ο Don Cheadle τυπικά αριστεύει στο ρόλο του ήρωα που βλέπει ξέφρενα τις επιλογές του να λιγοστεύουν, ο Guy Pearce συμπληρώνει υπερεπαγγελματικά χωρίς κραυγές, το σύνολο στέκεται άνετα πάνω από τη μετριότητα του είδους.

Σκληροτράχηλος ντετέκτιβ βρίσκεται μπλεγμένος σε σειρά δολοφονιών, που του δίνουν το νήμα που έψαχνε, για την εξιχνίαση του φόνου της γυναίκας του.Καταδικασμένη στο λυκόφως του cult, η εκδοχή του video game κατά John Moore (που μετά από ένα remake κάθε δυο χρόνια τα τελευταία έξι, πέρασε στις μεταφορές με τον Max Payne φέτος κι ετοιμάζεται να ανεβάσει ρυθμούς με το Virulents του χρόνου) είναι η πιο φιλότιμη και φιλόδοξη μετάλλαξη ξένου υλικού που έχει κάνει ως ώρας και γι’ αυτό κι η πιο αποτυχημένη του, δεδομένων των κινδύνων και των απαιτήσεων της πηγής του. Η υπερστυλιζαρισμένη κινηματογραφικότητα που κουβαλάει ο Max Payne ως παράδοση στα video games, στα όχι και τόσο ικανά να τη χειριστούν χέρια του Moore, μετατρέπεται οριακά σε παρωδία, που πλακώνει την ταινία του με μια ακαθόριστα αθέλητη χλαπάτσα δηθενιάς, που επιδεινώνεται απ’ την ανεπάρκεια του σεναριογράφου του να χειριστεί την αντίστοιχη noir κληρονομιά του χαρακτήρα και να απαλύνει το χάλι με πλοκή που να σέβεται τα νήματά της, ή έστω, ατάκες που να δικαιολογούν τους χαρακτήρες ως υπάρξεις βάθους μεγαλύτερου της flat οθόνης που παίζεις το video game, αν δεχτείς ότι η χλαπάτσα που έφτιαξαν, είναι γιατί την είχαν επιλέξει.

Το πιο εύκολο τοτέμ για τα προβλήματα της ταινίας, είναι το κυνήγι που ρίξαν για το PG 13, που απ’ τη μία προκάλεσε το παράδοξο ο Max Payne να μοιράζει λιγότερο μολύβι απ’ τον Πράκτορα 47 του Hitman (2007) (την ώρα που το θεωρητικά βέλτιστο στα αντίστοιχα παιχνίδια, ήταν το ακριβώς αντίθετο) κι απ’ την άλλη κράτησε τις εμφανίσεις της Kurylenko σε επίπεδα teaser για τα κοστούμια της στο Quantum of Solace (2008), αλλά στην πραγματικότητα, ο Max Payne (2008) είναι, δια του αντιθέτου, κλασικό παράδειγμα του πόσο εποικοδομητικό μπορεί να είναι το να έχεις κάποιον (παραγωγό) πάνω απ’ το κεφάλι σου, να (ξέρει να) σου λέει πότε αυτά που κάνεις, δε βγάζουν απολύτως κανένα νόημα.

Θεία επιστρέφει στο χωριό που είχε τρομοκρατήσει μανιακός ταρριχευτής, πάνω στην ώρα για την επιστροφή του μανιακού ταρριχευτή που νόμιζε ότι είχε ξεκάνει.Αδιάφορη κατά τα άλλα μπιμουβιάρικη σεναριοσυρραφή serial killer σπλατεριάς με εξάρσεις gore, λειτουργεί περισσότερο σα μια (σκοτεινή) ματιά στο όχι και τόσο μακρινό μέλλον --αν περπατήσει όλη αυτή η ιστορία του τριδιάστατου όσο λένε οι ευαγγελιστές της που την θέλουν να κατακτά το Hollywood στα επόμενα χρόνια, μπας και του επαναφέρει κόσμο στις αίθουσες--, όπου η πλειοψηφία των ταινιών θα είναι τριδιάστατη, χωρίς την ανάγκη να σου πετάει συνέχεια πράματα στη μούρη για να σου το θυμίσει, όπως λόγου χάρη το πρόσφατο Ταξίδι στο Κέντρο της Γης (2008) (αν και κάνα σπληνάντερο στη μάπα, δε θα’ταν άσχημο στην προκειμένη περίπτωση). Ότι η όλη ιστορία θα πουληθεί σαν ζεστό ψωμάκι, είναι σίγουρο, το αν θα πουλήσει κι αντίστοιχα, είναι θέμα γούστου υποθέτω, αλλά το σίγουρο είναι πως το ότι σου μετατρέπει την οθόνη σε τέταρτο τοίχο ενός κουτιού με ρεαλιστική προοπτική (αντί για αισθητική ψευδαίσθηση τέτοιας), δεν σημαίνει ότι δίνει και βάθος στην ταινία σου, προφανώς, κι αυτά στα γράφω από τώρα, γιατί φέτος σου’ρχεται μεγάλο τέτοιο κύμα, να΄σαι έτοιμος. Κι αν πετυχαίνει κάτι το συγκεκριμένο δείγμα πάντως (πρώτο από πολλά αντίστοιχα που θα’ρθουν), είναι να σου υπογραμίσει την ανάγκη να αναπτυχθεί άμεσα, βιώσιμο σύστημα οικιακού 3D, για να μη μπουκώσουν οι αίθουσες απ’ τη straight-to-DVD-ίλα.

Κάθε γυναίκα λατρεύει τον τύπο που τη πάει πρώτο ραντεβού σε στριπιτζάδικο, τη πέφτει στη μάνα της και βρίζει την πρώην του που παράτησε έγκυο ενώ της εξηγεί τους στίχους του Pop That Pussy. Αλλά στις ταινίες πρέπει και να την ερωτευτεί.Μετά τη Jessica Simpson στον Employee of the Month (2006) και τη Jessica Alba στο Good Luck Chuck (2007), η φετινή χοντρή προσπάθεια του Dane Cook να γίνει σταρ πρώτης διαλογής δε περιλαμβάνει τη Jessica Biel ή έστω τη Jessica Drake, αλλά τη Kate Hudson. Και δε χρειάζεται τιποτάλλο για να καταλάβεις ότι γέρνει περισσότερο προς το σοφιστικέ ζεστό γλυκούλικο απ' όσο παίρνει κάποιον που 'χει καταφέρει η βιομηχανία να τον μισεί περισσότερο απ' ότι οι Εβραίοι τον Hitler και τον Arafat μαζί. Επιπλέον, το σενάριο κάποιου Jordan Cahan μοιάζει όχι μόνο γραμμένο από πρωτάρη στη δουλειά αλλά και στην επίσκεψη σε κινηματογραφική αίθουσα, οι ήρωές του κάνουν ότι κάνουν γιατί.. έτσι λέει (το σενάριο), και φυσιολογικά το βαθύ ρομάντζο είναι για γέλια, όσο απολογείται για τη σλάπστικ κωμωδία που είναι για κλάματα. Στο συνολικό πνεύμα και ο Cook, προσπαθεί να παίξει κάτι πέρα από τον εαυτό του και αποτυγχάνει οικτρά. Η επόμενη ταινία του δε θα 'χει ούτε ανασφαλείς γκομενάρες να περιφέρονται και θα εκτυλίσσεται σε μικρό σπίτι σε λιβάδι.

Με το Halloween να πλησιάζει, το remake του [REC] (2007) να ανοίγει ικανοποιητικά, και τον Ιανουάριο και τον Φεβρουάριο να διαγράφονται από μήνες που πάνε οι ταινίες να πεθάνουν σε αυτούς που πάνε να παλουκώσουν και να πιουν η μια το αίμα της άλλης, το MTV δημοσίευσε, για αμερικάνικη κατανάλωση, στα τέλη της προηγούμενης βδομάδας, το trailer για ένα από τα project που έχει υιοθετήσει, με ημερομηνία κυκλοφορίας 9 Ιανουαρίου.

Η ημερομηνία εξόδου του Unborn (2009) ορίστηκε πριν κάνα μήνα, μάλλον για καλό, μετά από μια σειρά θετικών screenings, και έτσι το trailer συνοδεύτηκε από αρκετό προωθητικό υλικό που έσκασε από το πουθενά για να τονίσει τη μέχρι τώρα ανυπαρξία του. Και τονίζει επιπλέον τη θετική εικόνα των κινούμενων εικόνων, οι οποίες φαίνονται, στη δράση, να κουβαλάνε κάτι, εκτός του Gary Oldman, από τη συμμετοχή του (σεναριογράφου και σκηνοθέτη εδώ) David Goyer στις ταινίες με σήμα τον προβολέα με σήμα τη νυχτερίδα. Βέβαια, η επιμονή σε ψηφιακά εφέ που να μοιάζουν παλιομοδίτικα κάτι σε γελοίο ένα πράμα το βγάζει, ενώ οι αναφορές σε Εξορκιστή (1973), Μωρό της Ρόζμαρι (1968), και λοιπά παρελθουσών σχολών, φαίνεται να έχουν μείνει μόνο στις προθέσεις του Goyer, τουλάχιστο από τις τουρλού ανατολιτικοδυτικές αντίστοιχες (προθέσεις) του μονταζιέρη (του trailer). Στα θετικά σημείωσε την εμφάνιση και την άνεση της Odette Yustman αν δε το 'κανες στο Cloverfield (2008), στα προβεβλημένα άνευ λόγου φυσικά πρώτη μούρη είναι ο Michael Bay, του οποίου η Platinum Dunes δε τα πήγε και τόσο καλά μετά από γερό ξεκίνημα (The Texas Chainsaw Massacre (2003), The Amityville Horror (2005)) και έχει και πιο μουράτο, όσο η μάσκα του χόκεϊ, έργο να ακολουθεί. Η ιστορία εμπνέεται από τα εβραϊκά dybbuk, o Goyer λέει ότι πήγε σε πιο ανεξάρτητα λημέρια για να τη πει όπως τη φαντάστηκε, αλλά το πιο πιθανό είναι το "not yet rated" της επίσημης σελίδας να γίνει PG-13 (ή "κατάλληλο άνω των 13" αν προτιμάς).

Δυο βδομάδες πριν το Valkyrie (2008), ανοίγει στην Αμερική ακόμα ένα πολεμικό δράμα, τοποθετημένο στην ίδια ιστορική περίοδο, με εξίσου καλή υποδοχή στις δοκιμαστικές προβολές και παρόμοια κρυφές οσκαρικές φιλοδοξίες. Το Defiance (2008) βασίζεται κι αυτό σε πραγματική ιστορία και κάπου εδώ τελειώνουν τα κοινά σημεία των δύο έργων, αφού ήρωας αυτή τη φορά δεν είναι κάποιος Γερμανός στρατιωτικός αλλά Εβραίος αντιστασιακός, ο Tuvia Bielski, που στη Πολωνία του Β' Παγκόσμιου οργάνωσε, με τα αδέρφια του, ομάδα παρτιζάνων υπεύθυνη για τη προστασία πάνω από χίλιων ομοεθνών και ομοθρήσκων του.

Η παραγωγή είναι φυσιολογικά "γέννημα αγάπης" όπως δήλωσε ο σκηνοθέτης της, Edward Zwick, ευχαριστώντας το AFI που τη διάλεξε για να κλείσει, σε παγκόσμια πρεμιέρα, το φετινό φεστιβάλ του στις 9 Νοεμβρίου. Ανάμεσα σε Ναζί, συνεργάτες τους, Σοβιετικούς αντάρτες, και Λευκορώσους ντόπιους που δε δίσταζαν να τους προδώσουν για να σωθούν οι ίδιοι, οι Εβραίοι της περιοχής φαίνεται να βρήκαν στην οικογένεια Bielski τους ημίθεούς τους και τους λατρεύουν ακόμα, πολύ περισσότερο από όσους βοηθήθηκαν από τον Oskar Schindler. Αλλά, όπως θα περίμενες, μια τόσο μεγάλη ομάδα, μετακινούμενη συνεχώς υπό διωγμό, δεν είχε και τις καλύτερες σχέσεις με τους γύρω πληθυσμούς, αν όχι τιποτάλλο από τις ανάγκες της για τροφή, και η αδίστακτα πιστή εφαρμογή του οφθαλμού αντί οφθαλμού την έχει φέρει ακόμα να εξετάζεται για εγκλήματα πολέμου από την πολωνική κυβέρνηση.

Σε σχέση με το καλοκαιρινό teaser, το trailer, που κυκλοφόρησε αρχικά από το Variety και στη συνέχεια στο MSN, μετακινεί την έξοδο από φθινόπωρο σε Δεκέμβρη, θυμίζει πρώτα το Last Samurai (2003) και στη συνέχεια το Blood Diamond (2006) (αντί για το δεύτερο και το Glory (1989)), και προσθέτει μερικά όχι και τόσο πειστικά ψηφιακά αεροπλάνα, όλα προφανώς για να αντιπαρατεθεί στον Tom Cruise και την επίμονα δουλεμένη μεγάλη του παραγωγή. Όπως μαρτυράνε οι υπογραφές του, ο Zwick έχει μεγάλη παράδοση στα αξιόλογα αλλά όχι εξαιρετικά του είδους, και στον Daniel Craig φαίνεται να βρίσκει μάλλον τον ιδανικότερο πρωταγωνιστή του (οπότε μην εκπλαγείς αν τον δεις κι αυτόν στα Oscar®, όπως τον Denzel Washington, τον Ken Watanabe, τον Leonardo DiCaprio, και τον Djimon Hounsou). Στο καστ χώρεσαν και τα σχετικά.. αισθήματα, ενώ η προώθηση από τη Paramount Vantage που πνέει τα λοίσθια (ως προώθηση τουλάχιστο), σε ματωμενοδιαμαντικό στιλ, πότε κυνηγάει τις αντιπαραθέσεις και πότε τους συμβιβασμούς, με τη παρούσα φάση να αψηφάει, έντονα αλλά όχι ανήθικα, εχθρούς κι επικριτές, όπως μάλλον και οι ήρωές της.

Η Hollywood Entertainment σας προσκαλεί στην avant première του θρίλερ Παιχνίδι Θανάτου. Τη Τετάρτη 15 Οκτωβρίου στις 9 παρά τέταρτο το βράδυ στα VILLAGE PARK 20 Cinemas στoν Αγ. Ι. Ρέντη.

Αν αναρωτιέσαι τι είναι αυτό το υγρό στο οποίο κολυμπάει ο πλανήτης από τότε που ξύπνησες, τώρα ξέρεις ότι ανάμεσα σε κοριτσίστικα (και μαμαδίστικα) μπουτάκια πηγάζει.

Δυο Αμερικάνες περνάνε το καλοκαίρι τους στη Βαρκελώνη, όπου γνωρίζουν την ελευθερία του ευρωπαϊκού πνεύματος, κάνοντας εναλλασσόμενα τριολέ μ’ έναν ντόπιο ζωγράφο και την τρελαμένη γυναίκα του.Ακούγεται πιο σεξουλιάρικο απ’ όσο είναι βέβαια, και οι σκηνές με το κόκκινο καυτό φίλτρο είναι ελαχιστότερες απ’ όσες θα ήθελες να δεις την Scarlett Johansson στην τελευταία ταινία πριν τον (πρώτο) γάμο της, αλλά κολακευτική για την ευρωπαϊκή σεξουαλικότητα, όπως και να το κάνεις, είναι, και μπορείς πάντα να ελπίζεις ότι θα ανοίξει ορέξεις σε άλλες Αμερικανίδες που της μοιάζουν, οι οποίες θα θελήσουν να διευρύνουν τους ορίζοντές τους και σε άλλες μεσογειακές λιχουδιές, πέρα απ’ τους Καταλανούς ζωγράφους. Όπως και να ’χει, αυτή η πιο πετυχημένη απ’ το Melinda & Melinda (2004) επιστροφή στην αντιπαράθεση δυο διαμετρικά αντίθετων χαρακτήρων που κανείς τους δεν είναι ο αποτελεσματικότερος, κι η πιο πετυχημένη απ’ ό,τι κωμικό έχει κάνει την τελευταία οκταετία μάλλον, επιστροφή στην κωμωδία, δεν είναι απαραίτητα επιστροφή σε φόρμα για τον Woody Allen, αφού χρειάζεσαι μισή ταινία, ατέλειωτο voice over και μια κρυφή πρωταγωνίστρια, για να πιάσεις παλμό, που αποκαλύπτεται μόνο όταν αποκαλύπτει την Penelope Cruz και τις σπίθες που πετάει με το που εμφανίζεται στην οθόνη, για να λειτουργήσει σαν καταλύτης, στις δυο ιστορίες που ψάχνουν στις αντιθέσεις τους την ανάλαφρα, απλοϊκά και χαριτωμένα --αν και ξεκάθαρα μεροληπτικά-- διατυπωμένη κοινή παραδοχή, ότι η ζωή δεν έχει γεύση αν δεν της βάζεις απιστία ποικιλία.

Μηχανοδηγός φτάνει στο όριο συνταξιοδότησης, δέχεται την ασημένια ατμομηχανή και το τελευταίο επευφημητικό τσαφτσούφ των συνεργατών του, και ταξιδεύει στην αφάνεια.Με μεγαλύτερη δάφνη στο βιογραφικό του την αγάπη των Νορβηγών κριτικών (και ότι αυτό σημαίνει), ο Bent Hamer επιστρέφει στη πατρίδα του, μετά την εκδρομή του στην Αμερική με το Factotum (2005), για να αφηγηθεί την ιστορία ενός τύπου που τον λένε Odd, όνομα κοινό στη Νορβηγία αλλά.. παράξενο στα Αγγλικά (με ότι αυτό σημαίνει). Ιστορία εκκωφαντική όσο το χιόνι που πέφτει, και αποσπασματική, σαν απλή αφορμή για κωμικοτραγικά σκετσάκια τα οποία υποτίθεται αναδεικνύουν την παινεμένη ανθρωποκεντρική παρατηρητικότητα του δημιουργού. Στη πραγματικότητα, υπνωτικά αλλόκοτα και πηγμένα στα μουράτα cameos, (τα σκετσάκια) αναδεικνύουν περισσότερο το παίνεμα και, επιπλέον, την αγάπη του Hamer για στιλιζαρισμένη κατήφεια. Συνήθως παίζουν σα Kaurismäki χωρίς κυνικό χιούμορ, στη καλύτερη πλησιάζουν το πλησίασμα του Tati από τον Iosseliani. Αυτόνομο και αυτόφωτο κάθε κάδρο φαίνεται ικανά στημένο, η συνέχειά τους βγαίνει τόσο χοροπηδηχτά επουσιώδης όσο και το σενάριο, η επιμονή του σκηνοθέτη στον ίδιο μονταζιέρη σε όλη του τη καριέρα σε κάνει να ψιλο-υποψιάζεσαι ότι με το υλικό κανείς δε θα 'κανε καλύτερη δουλειά.

Το φιλμ, όπως και όλα τα προηγούμενα πατριδοκεντρικά του Hamer, έπαιξε στα περιφερειακά των Κανών και είναι η υποψηφιότητα της Νορβηγίας για τα φετινά Oscar®, ότι κι αν αυτό μπορεί να σημαίνει. Αξιαγάπητα υποδειγματικός στον κεντρικό ρόλο, ο Bård Owe έχει σκηνοθετηθεί από Dryer μέχρι Trier.

Εξαιτίας μιας εικοσάλεπτης ξεχάσιμης ιστορίας, μοβόρος αρχαίος Κινέζος αυτοκράτορας γίνεται άγαλμα. Για να αναστηθεί σε μια ευτυχώς ακόμα πιο ξεχάσιμη που δυστυχώς διαρκεί πέντε φορές περισσότερο.Τη χρονιά που επέστρεψε ο Indiana Jones χωρίς Ναζί, επιστρέφει κι αυτός ο κεφάλας που τον μιμούνταν στα 90s χωρίς μούμιες, και το ότι πέρασαν δέκα χρόνια δεν εμποδίζει το γιο του να έχει μεγαλώσει είκοσι, για να ξεπερνάει κάπως τον Shia LaBeouf. Ο Stephen Sommers, υπεύθυνος για τη πλακατζίδικη βήτα διαλογής απομίμηση (από τη Μούμια (1999) και την Επιστροφή της Μούμιας (2001)) της πλακατζίδικης βήτα διαλογής απομίμησης (από την Indy τριλογία) των πλακατζίδικων βήτα διαλογής σίριαλ της Republic, είναι αυτή τη φορά παραγωγός, και φυσιολογικά διάλεξε να τον αντικαταστήσει κάποιος που τον κάνει να φαίνεται μεγαλύτερος και από τον Steven Spielberg. Και όπως έχεις πια καταλάβει, η τρίτη μιουμοταινία περνάει στο μετα-γούστο, με πρωταγωνιστές να καταριούνται την ώρα που έμπλεξαν (Maria Bello) ή να υπομένουν ασιατικά στωικά τη μοίρα τους (Jet Li και Michelle Yeoh που επανασυνδέονται μετά από καμιά δεκαπενταριά χρόνια), όταν έχουν καμιά ιδέα που βρίσκονται και τι ψευτοψηφιακά εφέ υποτίθεται τους κοπανάνε. Αλλά όπως είπαμε, δε χρειάζεται να ανησυχείς, ο Rob Cohen ανατινάζει τα κλειστοφοβικά σκηνικά του με πάθος Michael Bay για να μην υπάρχουν αποδείξεις, κόβει τις σκηνές δράσης του με πάθος Paul Greengrass για να μη φανεί καμιά επαγγελματική δουλειά στη χορογραφία τους, και στέκεται στους διαλόγους με πάθος Θόδωρου Αγγελόπουλου για να απολαύσεις την υποκριτική ικανότητα του περουκινιού του Brendan Fraser στα αστεία των σεναριογράφων του Κατσαριδάκι για Πάντα (2005).

Εν μέσω των Πολέμων των Κλώνων, ο Anakin Skywalker αναλαμβάνει να βρει και να επιστρέψει τον γιο του Jabba the Hutt για να εξασφαλίσει μια ισχυρή συμμαχία για την Δημοκρατία.Δεν χρειάζεται και πολύ περισσότερο απ’ τη διάρκεια του trailer για να καταλάβεις περί τίνος πρόκειται, αλλά θα σου το επιβεβαιώσω έτσι κι αλλιώς, για να μην έχεις αμφιβολίες, ότι χωρίς καμιά πρόθεση να πάει τη μυθολογία πουθενά παραπέρα, ο Lucas απλώς στήνει ένα κινηματογραφικής διάρκειας, παιδικού προσανατολισμού επεισόδιο, με αμφιβόλου αισθητικής animation, για να δουλέψει ως launching pad της καινούριας, σεναριακά ανεξάρτητης αντίστοιχης παιδικής τηλεοπτικής σειράς του Cartoon Network, που επίσης δεν έχει καμιά άλλη πρόθεση πέρα απ’ το να πουλήσει παιχνίδια, κι αν ανήκεις στο ηλικιακό (ή το αντίστοιχης νοητικής προδιάθεσης) γκρουπ που θα τα αγόραζε για να τα κοπανάει μεταξύ τους κάνοντας βζόιν και πίου-πίου, τότε αυτό είναι για σένα. Κι ίσως μπορείς και να μου εξηγήσεις πώς μπορεί να έχει ενδιαφέρον, οποιοδήποτε κομμάτι της ιστορίας πριν την ολοκλήρωση του πεπρωμένου του Anakin και την αποκάλυψή του στον Luke Skywalker, μιας και σε τρία Επεισόδια, ακόμη δεν το έχω βρει.

Το road movie για ανθρώπους που έχουν χάσει το δρόμο τους και παίρνουν τους δρόμους, με τα κωμικά διαλείματα και τις απαραίτητες δόσεις ψυχοψαξίματος, που ετοίμαζε ο Νίκος Παναγιωτόπουλος από πέρσι τέτοια εποχή, με τον Λευτέρη Βογιατζή στο τιμόνι και τους Αλεξία Καλτσίκη και Δημήτρη Πουλικάκο στις δίπλα θέσεις, ανοίγει αύριο βράδυ το Πανόραμα Ευρωπαϊκού Κινηματογράφου, που μπαίνει στη δεύτερη δεκαετία της ζωής του φέτος, απ’ την εφημερίδα Ελευθεροτυπία και τον καλλιτεχνικό διευθυντή του, Νίνο Φενεκ Μικελίδη.

Η ταινία παρακολουθεί το ταξίδι, κυριολεκτικό και μεταφορικό, ενός μεσήλικα που με αφορμή τον άρρωστο πατέρα του, βγαίνει απ’ το διαλυμένο του σπίτι και ξεκινά για τη Θεσσαλονίκη, αλλά στη διαδρομή συναντά έναν πλανόδιο κλαρινετίστα και μια γυναίκα που προσπαθεί να ξεφύγει απ’ τη σκιά της. Μαζί τους, χάνεται σε ένα ταξίδι, που τους περνά απ’ όλες τις πόλεις της βόρειας Ελλάδας και τους οδηγεί στην Κωνσταντινούπολη, την πατρίδα των παππούδων του ήρωα και την πατρίδα των παππούδων της Ελλάδας, όπως σημειώνει σε συνέντευξή του στο τελευταίο μοτέρ (τ.12), ο Παναγιωτόπουλος.

Όπως γίνεται συνήθως στα road movies, ο παράγοντας της έκπληξης με τις καταστροφικές συνέπειες, χτύπησε, έστω και το making of της ταινίας μόνο, του οποίου εξαφάνισε μια κασέτα. Οπότε ταξίδεψε να την αντικαταστήσει η δικιά μας, απ' την επίσκεψη στα πρώτα γυρίσματα, σ’ ένα πάρκιν στο Σχοινιά που παίζει το ρόλο της πηγμένης Εθνικής μπροστά σε διαδήλωση αγροτών. Όταν, μερικούς μήνες μετά, η κασέτα γύρισε στα χέρια μας, το υλικό της ήταν σχεδόν ολοκληρωτικά λιωμένο, οπότε η σουρεάλ σκηνή της γνωριμίας του χαρακτήρα του Βογιατζή μ’ αυτούς της Καλτσίκη και του Πουλικάκου, μένει κρυμμένη μέσα στην αίθουσα, αλλά η συνέντευξη του σκηνοθέτη διασώθηκε και φτάνει για να σου δώσει μια ιδέα του τί άλλο θα σε περιμένει στα σκοτάδια, ενώ, γενικότερα, το υλικό που μας απέμεινε, σου δείχνει περισσότερα απ' όσα και το ίδιο το trailer της ακριβοθώρητης προώθησης της ταινίας, ας πούμε. Το road movie του Παναγιωτόπουλου βγαίνει στις αίθουσες στις 22 Οκτώβρη, ενώ το 21ο Πανόραμα Ευρωπαϊκού Κινηματογράφου, που φέτος φτάνει νέα όρια καθυστερημένης επικοινωνίας με τα Μέσα, θα κρατήσει απ' τις 9 ως τις 19 Οκτώβρη και το πρόγραμμα προβολών του κρύβεται στο site του.

Η Seven Films σας προσκαλεί στην avant première της νεανικής ταινίας Το Χυμαδιό. Το Σάββατο 11 Οκτωβρίου στις 2 το μεσημέρι στο ΙΝΤΕΑΛ, Πανεπιστημίου 46.

Μεταξύ σύγχρονης κι αρχαίας Ελλάδας ψάχνουν να βρουν ο Γιώργος Νούσιας, ο αδερφός του, Πέτρος, κι ο μόνιμος συνεργάτης κι αυτών και του Περάκη, Claudio Bolivar, τις απαρχές του προαιώνιου κακού, που απ’ τα μέσα Αυγούστου έχει ξαναρχίσει να μετατρέπει τους πολίτες σε λυσσασμένα ζόμπι που σκορπάνε αίμα κι άντερα σε διάφορα σημεία της Αττικής. Το sequel του Κακού (2005), του πρώτου ελληνικού zombie movie και πρώτου σοβαρού ελληνικού horror comedy που αξίζει ν’ αναφερθεί (που μάλλον είναι και το πρώτο κανονικό ελληνικό κινηματογραφικό sequel, εδώ που τα λέμε), οδεύει προς το τέλος των γυρισμάτων του κι όταν χαλάσει ο καιρός, θα κλείσει τους δημιουργούς του στα μπουντρούμια του μοντάζ και των ψηφιακών επεξεργασιών για κάνα δεκάμηνο περίπου. Αλλά όσο είναι ακόμα έξω, περνάνε καλά λούζοντας με κουβάδες αίμα τους δεκάδες κομπάρσους τους και το μουράτο cast που έχει προστεθεί σ’ όσους επέζησαν στην πρώτη ταινία (Γιώργος Χρανιώτης, Αποστόλης Τότσικας, Ντίνος κι Ορφέας Αυγουστίδης), κι αυτό, ξέρεις, είναι αυτό που θα βγει στην οθόνη, μαζί με τα κρέατα, τα άντερα, τα κομμένα κεφάλια και τα ξεριζωμένα χέρια που σκορπάνε στα σκηνικά τους οι αδερφοί Αλαχούζοι.

Με σαφώς μεγαλύτερο budget και την Audio Visual να βοηθάει την Ekso Productions στην παραγωγή και να ετοιμάζει τη διανομή, οι αδερφοί Νούσια έχουν σαφώς μεγαλύτερα και καλύτερα παιχνίδια να παίξουν (ο Billy Zane σε ρόλο guest είναι μόνο ένα απ’ αυτά), αλλά το βασικό συστατικό που λέγεται μεράκι φαίνεται να είναι το ίδιο, κι η σοβαρότητα με την οποία το αφιερώνουν, ακόμα μεγαλύτερη. Κι αν και δεν το λένε στην κάμερα, ο πόθος τους να περάσουν ξανά τα σύνορα της χώρας κι αυτή τη φορά να ταξιδέψουν σε καλύτερη θέση, είναι σαφώς εντονότερος και τον συμμεριζόμαστε. Άλλωστε με τέτοια προσέλευση κομπάρσων παύλα fans, η επιτυχία στο εσωτερικό είναι δεδομένη απ’ αυτούς και μόνο, κι όπως βλέπεις και στο βίντεο, είναι τόσο πωρωμένοι, που χρειάζονται τουλάχιστον τρία cut για να σταματήσουν να δαγκώνουν τους πρωταγωνιστές. Αν δεν έχεις ήδη αιτήσει κι εσύ να φορέσεις χιτώνα και να κολυμπήσεις στο κόκκινο σιρόπι, το Κακό στην Εποχή των Ηρώων χρειάζεται όσα ζόμπι μπορεί να βρει για την σύγχρονη αντίστοιχη μεγάλη μάχη αυτής που επισκεφθήκαμε στο Τεχνολογικό και Πολιτιστικό Κέντρο Λαυρίου, και σε περιμένει με ανοιχτό κάλεσμα στα γυρίσματα της ερχόμενης Κυριακής, στον παλιό ιππόδρομο του Φαλήρου. Φόρα το πιο σάπιο σου χαμόγελο, πέρνα απ’ το site τους για να μάθεις λεπτομέρειες και τα λέμε εκεί, αν μας γνωρίσεις κάτω από σκισμένα προσθετικά μας μάγουλα.

Ένα ακόμα trailer από αυτά για τα οποία γράφω κατεβατά αναλύοντας την ασιατική, τρομαρική ή ασιατική τρομαρική ιστορία τους για να βάλει μετά ο verbal με συνοπτικές διαδικασίες άσο στη ταινία, έναν ακόμα προπομπό ξαναγυρίσματος για αμερικάνικη κατανάλωση απω- ανατολίτικης χοροριάς από αυτούς για τους οποίους πάντα ελπίζω να είναι οι τελευταίοι αλλά εσύ επιμένεις να καταθέτεις αντίθετη άποψη στα ταμεία, ένα κάποιο μαρτύριο της σταγόνας στο τέλος, έδωσε στη δημοσιότητα η Dreamworks στα τέλη της προηγούμενης βδομάδας.

Αυτή τη φορά, η ιστορία, δυο μικρών αδερφών και μιας κακής μητριάς, βασίζεται σε κορεάτικο μύθο, και η πρωτότυπη παραγωγή, σκηνοθετημένη από τον Kim Ji-woon της Γλυκόπικρης Ζωής (2005) και του The Good, the Bad & the Weird (2008), είναι κορεάτικος μύθος, τουλάχιστο στο χώρο, ούσα η πιο πετυχημένη στη πατρίδα της και η πιο στιλιζαρισμένη ποτέ οπουδήποτε. Και παρόλο που το trailer του remake δε φαίνεται και τόσο άσχημο, με ξανθιά σκύλα Elizabeth Banks απέναντι σε στρουμπουλά αθώα κοριτσάκια, μπορείς από τώρα να παραγγείλεις το DVD μόνο άμα χρειάζεσαι πατάκια για τον εσπρέσο. Η παραγωγή --χωρίς να μπορείς να την αδικήσεις μετά το πάτωμα των Ruins (2008) και το ξεπούλημα τσιχλοφουσκών στο χρώμα του αίματος στιλ Prom Night (2008)-- φαίνεται να δοκίμασε (από τις αρχές της χρονιάς επιπλέον) και "κατάλληλα" και "ακατάλληλα" κοψίματα για να καταλήξει σε PG-13, οι συντελεστές και το καστ είναι τυπικά δευτερότριτα του Lost και του Grudge 2 (2006), οι παραγωγοί κρύβουν έντεχνα ότι ετοιμάζουν Grudge 3 (2009) και Ring Three (2009), η εμφάνιση των σκηνών δείχνει "έμπνευση" αντί αναδημιουργία, και να περιμένεις να επιζήσει τίποτα από τα γιουνγκικά εγκεφαλικά παιχνίδια του αρχικού σεναρίου είναι τόσο μάταιο όσο και να τα εξηγείς σε φαν της Hannah Montana. Φυσιολογικά, ο τίτλος άλλαξε από Janghwa, Hongryeon / A Tale of Two Sisters (2003) σε The Uninvited (2009), που αποτελεί, ανάμεσα σε δεκάδες άλλες περιπτώσεις, και τίτλο άλλης, ψιλομέτριας, νοτιοκορεάτικης ψιλοχοροριάς. Ενώ η έξοδος στις αμερικάνικες αίθουσες έχει μετατεθεί για τον ψιλονεκρό Φλεβάρη (30 Ιανουαρίου ακριβέστερα).

Μετά από ένα χαριτωμένο τσίρκο με τη γερμανική πολιτεία που δεν τους άφηνε να γυρίσουν στο Βερολίνο γιατί ο Tom Cruise είναι σαϊεντολόγος, μια περιπέτεια με χαμένα υλικά, ένα ατύχημα με κομπάρσους να ζητάνε εκατομμύρια σε αποζημιώσεις, αλλαγές στην ημερομηνία εξόδου, δημοσιεύματα να αμφιβάλλουν αν θα τελειώσει ποτέ κι αυτό που θα βγει θα βλέπεται κι ένα άγευστο πρώτο trailer που τους έδινε δίκιο και ξεκίνησε καινούρια αναμπουμπούλα με τις αμερικάνικες προφορές του σε Γερμανούς φαντάρους, έβγαλε το δεύτερό της trailer η κινηματογραφική μεταφορά της αληθινής ιστορίας ομάδας Ναζί που οργάνωσαν σχέδιο δολοφονίας του Hitler στα τέλη του Β’ Παγκοσμίου, με την κωδική ονομασία Επιχείρηση Βαλκυρία, την προηγούμενη Πέμπτη σε ασορτί σελίδα στο Yahoo! και μετά στις αίθουσες, πριν το Miracle at St. Anna (2008) του Spike Lee.

Trailer που σηματοδότησε αλλαγή προωθητικής τακτικής, ή τουλάχιστον αισθητικής προωθητικού υλικού, περισσότερο προσανατολισμένου σε funkiness τύπου Ocean’s Eleven (2001), τόσο στην αφίσα, όσο και στο μοντάρισμα του βίντεο, αλλά και στην αποφυγή του να βαραίνει την ατμόσφαιρα αναφέροντας το όνομα του Hitler ανά δύο ατάκες. Και αν κρίνεις απ’ τους τίτλους που αναφέρει αντί για το όνομα του Bryan Singer, στοχεύει περισσότερο αυτή τη φορά στους θεατές που τον θυμούνται (ακόμη) για τους Συνήθεις Υπόπτους, με τον σεναριογράφο των οποίων συνεργάζεται ξανά, 13 χρόνια μετά, μπερδεύοντας βέβαια κι αυτούς που είχαν κρατήσει το X-Men (2000) απ’ το πρώτο trailer, με την αναφορά του Superman Returns (2006), αλλά αποφεύγει κάθε συνδυασμό με το Apt Pupil (1998), προσπαθώντας προφανώς να δηλώσει προθέσεις για έξυπνη διασκέδαση, που μάλλον είναι κι αυτό που έχει να διαθέσει, αν ακούσεις τα test audiences, που το καλύτερο που είχαν να πουν, ήταν πως «είναι θρίλερ αγωνίας». Το δε φορτσάρισμα της καμπάνιας που ξεκινά δυόμιση μήνες πριν την προγραμματισμένη (για την ώρα) έξοδο της ταινίας, έγινε αφορμή η Nikki Finke να βγάλει πάλι στον αέρα ό,τι βρίσκει στο mailbox της, μ’ ένα αμφιβόλου αξιοπιστίας internal memo της MGM που περηφανεύεται για το buzz που δημιούργησε το trailer, να δημιουργεί περισσότερο buzz κι απ’ το ίδιο το trailer. Πράγμα που, βέβαια, έσκασε στα μούτρα και της MGM που ψάχνει ελπίδες σε σχόλια στα blogs, και της Finke που σε λίγο θα δημοσιεύει και τα spam για το Cialis της.

Το Valkyrie (2008) βέβαια, που εκφέρεται σα ρέψιμο, με το πλασάρισμά του σε αντιπρογραμματιστική θέση μέσα στα Χριστούγεννα, αλλά και παραδοσιακά οσκαρική στο ξεκίνημα της σχετικής περιόδου, παραμένει στην πραγματικότητα η μόνη ελπίδα του Tom Cruise να παραμείνει επικεφαλής studio (έστω κι αν το παίζει μπλαζέ λέγοντας ότι δεν κάνει τίποτα περισσότερο απ’ το να υπογράφει απλά τις επιταγές, που δεν πρέπει να ’ναι και ψέμα), με την United Artists (που του έδωσε ο Harry Sloan να παίζει, το Νοέμβρη του ’06 αν θυμάσαι) να βρίσκεται πρακτικά σε κατάσταση απραξίας (και άρα επενδυτικής αχρηστίας), έχοντας παράγει μονάχα την εισπρακτική και καλλιτεχνική πατάτα του Lions for Lambs (2007) τον πρώτο της χρόνο, κι ό,τι προκύψει απ’ αυτήν την ιστορία των καλών Ναζί στον δεύτερο. Και με την καλή του συνεργάτιδα, Paula Wagner, να έχει ήδη εγκαταλείψει τον Cruise μονάχο καπετάνιο του πλοίου-φαντάσματος, δεν θα ’χεις κι άδικο να υποψιάζεσαι ότι πολύ σύντομα ο Tom θα παίζει τον παραγωγό μόνο σε σατιρικά cameo.

Μανιωδώς αισιόδοξη δασκάλα, δίνει χρώμα στο West End, σα να 'ναι η αποστολή της.Όταν οι φράσεις "βραβευμένη στο Βερολίνο" και "νέα ταινία του Mike Leigh" πάνε μαζί στην ίδια πρόταση με "εκστατικό αισιόδοξο crowd pleaser", ξέρεις ότι κάπου κάποια σκουληκότρυπα έχει ανοίξει και καταπίνει το σύμπαν σιγά-σιγά, αλλά αν είναι να πάμε απ' την κωμωδία που έχει στήσει γύρω απ’ τη θαυματουργή ερμηνεία της Sally Hawkins, χαλάλι του και τουλάχιστον θα πάμε γελώντας. Παραδίδοντας ρεσιτάλ λιτότητας κι οικονομίας, ο Mike Leigh στην επιστροφή του στις αίθουσες τέσσερα χρόνια μετά τη Vera Drake (2004), ζωγραφίζει ένα μυστήριο, αξιαγάπητο και τρομαχτικό συγχρόνως πορτρέτο της ανθρώπινης κατάστασης, με πρόσωπο μιας γυναίκας που σε κάνει να θέλεις να της ζουλήξεις τα μάγουλα την ίδια ώρα που απελπίζεσαι με την εμμονή της να ελπίζει και να συνεχίζει, αφιερωμένη στην ανακούφιση των γύρω της, μια φτιαγμένη από κρέας και κόκαλα (αν και περισσότερα κόκαλα, παρά κρέας) εκδοχή του Always Look on the Bright Side of Life, που σου κόβει σε δυο-τρεις περίτεχνα ισορροπημένες σκηνές το βήχα της καρικατούρας και σε ταξιδεύει με αξιοζήλευτη άνεση και φινέτσα, σε μια ειδυλλιακά φαντασιακή ενσάρκωση της ενδεδειγμένης αντίδρασης κι αντίστασης του ανθρώπου, απέναντι στα μαύρα σύννεφα της Μόρντορ που σκεπάζουν τη ζωή του.

Όπως υπονοεί, αναντίρρητα ειλικρινά, από τον τίτλο του, που παραλείπει το "strike", το Hunger (2008) του Βρετανού Steve McQueen ενδιαφέρεται για την απεργία πείνας του μέλους του IRA Bobby Sands, κυρίως σα σταθμό ανάμεσα στους πυροβολημένους χριστιανούς αγίους και τα ανορεξικά φιλόδοξα κοριτσάκια. Έχοντας αναλάβει το έργο, πριν καμιά πενταετία, από το Channel 4, με βάση το παρελθόν του σε film installations, o McQueen μάλλον ευτύχησε η σύγχρονη φασαρία για το Abu Ghraib και το Guantanamo Bay να κάνουν τις συνθήκες κράτησης στο Long Kesh στα τέλη του '70 πάλι επίκαιρες, και έτσι το πρώτο μέρος του φιλμ επικεντρώνεται στις διαμαρτυρίες, με τη χρήση κουβερτών και σκατοπασαλειμάτων, στις οποίες είχαν καταφύγει νωρίτερα οι φυλακισμένοι παραστρατιωτικοί Ιρλανδοί, στη προσπάθειά τους να αποκτήσουν και πάλι κάποια από τα δικαιώματα αιχμαλώτων πολέμου που είχαν για ένα φεγγάρι. Ενδιάμεσα, για το τρίτο μέρος του έργου, ο δημιουργός παρεμβάλλει ένα θεατρικό διάλογο, γραμμένο από την Enda Walsh, με ένα παπά να προσπαθεί να πείσει τον Sands ότι αποτρελάθηκε και επιχειρεί εγωιστική αυτοκτονία.

Η λιτή δομή του φιλμ ενισχύεται από τη πειθαρχημένη φορμαλιστική ματιά του σκηνοθέτη αλλά, στο μεγαλύτερο μέρος, εξάρσεις υπερκινητικής βίας και ωμών σοκαριστικών εικόνων σου κρατάνε το ενδιαφέρον, παρόλο που οι πιο εκκωφαντικές δηλώσεις γίνονται ήρεμα και φευγαλέα (ο κλειδοκράτορας τσεκάρει το αυτοκίνητο για μπόμπες στη διάρκεια της φαινομενικά ήσυχης πρωινής προετοιμασίας του, αίμα τρέχει από το κεφάλι του έγκλειστου στη διάρκεια της φαινομενικά τυπικής υποδοχής του). Στη ροή, η εντυπωσιακή αρχικά και σίγουρα από τις πιο ενδιαφέρουσες της χρονιάς, συνθετική ικανότητα του McQueen, αναλώνεται όλο και περισσότερο σε δυσδιάκριτους συμβολισμούς (τι θέλει να πει ο ποιητής δίνοντας ατελείωτη έμφαση στο καθάρισμα των σκατών σε σχέση με το χρόνο δημιουργίας τους?) και άκομψες ευκολίες (κλαίει ο ματατζής για το σπασμένο του γκλομπ όσο οι άλλοι ακόμα δοκιμάζουν πόσο αντέχουν τα δικά τους να βαράνε γυμνούς ανθρώπους), θύμα και της βασικής αργόσυρτης αφηγηματικής του επιλογής (που τη κάνει αναγκαστικά απλοποιητική, όσο κι αν ισχυρίζεται το αντίθετο) αλλά και των τεχνικών ικανοτήτων των συνεργατών του (που κάνουν τη κάμερα να τρεμοπαίζει όταν δε θα 'πρεπε). Και το τελευταίο μέρος, το οποίο θα μπορούσε κάλλιστα να εξετάζει και κανέναν που πεθαίνει από ανίατη νόσο, ακουμπάει τα όρια τυπικούρας στην αναπαράσταση νεκροκρεβατικών ψευδαισθήσεων, και ξεπερνάει αυτά του απολιτικισμού, παραλείποντας εντελώς, ακόμα και στα credits, τη μαζική απήχηση που είχαν οι απεργίες πείνας του '81 (αποδεικνύοντας, άσχετα με ότι μπορείς να πεις για την εκμετάλλευσή τους στη συνέχεια, και ενάντια σε ότι διαδίδαν έντεχνα οι Βρετανοί, ότι ο IRA είχε λαϊκό έρεισμα).

Ορφανό από πατέρα παιδί απομονωμένης θεοσεβούμενης οικογένειας, παθαίνει ένα σοκ από αυτά της πρώτης φοράς που σφραγίζουν όσους σφραγίζονται από τη πρώτη φορά, όταν βλέπει πειρατική κασέτα του First Blood (1982).Τυπικό δείγμα της αριστοτεχνικής τελειότητας που πλησιάζει, με χρόνια εξάσκησης, το indie cinema, ο Γιος του Ράμποου (2007), καλογυαλισμένος για πλατφορμική διανομή, εξετάζει προφανώς το όργωμα ευαίσθητων εγκεφαλικών εδαφών, και δη και παιδικών, από ευγενικά αποτυχημένα στη καλύτερη πρότυπα άροτρα. Ξεσπάσματα φευγάτης φαντασίας και επαγγελματικά ερασιτεχνικού κινούμενου, έντεχνα νοσταλγικές αναδρομές σε άλλα χρόνια και άλλους χρόνους, επίμονη μελέτη των λεπτών αποχρώσεων σε απλές συμπεριφορές, και το υποχρεωτικό happy ending, όλα συμπληρώνουν μιάμιση ώρα καλοδεχούμενης αναπόλησης, που αφήνει στην άκρη, κυριολεκτικά στο φόντο της ιστορίας, κατηχήσεις και υπερβολικά πάθη. Μπορείς να πεις βέβαια και ότι ο Garth Jennings, σκηνοθέτης και του Hitchhiker's Guide to the Galaxy (2005), έχει μάθει καλά το παιχνίδι της ιδιότροπης καθημερινότητας για τα κυνικά σου γούστα.

Γηραλέος καθηγητής, στην Ευρώπη πριν τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, συγκρούεται μετωπικά με κεραυνό. Βγάζει δόντια, βγάζει μαλλιά, βγάζει τα ρούχα του, και κάπου εκεί αρχίζεις να ανησυχείς.Δέκα χρόνια μετά το Βροχοποιό (1997), δεκαπέντε τουλάχιστο από τη τελευταία άξια λόγου δημιουργία του --αν όχι τιποτάλλο για ότι πιο γκαβλιάρικο σου 'χει ποτέ σημαδέψει το λαιμό--, τον Δράκουλα (1992), και μια ζωή μετά από ένα απίστευτο σερί ταινιών που σφράγισε τον αμερικάνικο κινηματογράφο, ο Francis Ford Coppola επιστρέφει πίσω από τη κάμερα, έχοντας πάρει απόφαση ότι δε θα κάνει ποτέ τη Megalopolis του. Αντί για το μεγαλεπηβολότατο έργο που σχεδίαζε μια ζωή, αποφάσισε λέει να κάνει κάτι πολύ πιο υλοποιήσιμο, βασισμένο σε νουβέλα του Mircea Eliade, Ρουμάνου ιστορικού και συγγραφέα, αρκετά γνωστού για να σου θυμίζει κάτι το όνομά του ή μπορεί έτσι να λένε και τη μεγάλη ελληνική ελπίδα του Άρη Θεσσαλονίκης. Το δεύτερο φαίνεται να πιστεύει και ο παραγωγός Francis Ford Coppola που εμπιστεύτηκε στον σκηνοθέτη ελάχιστα χρήματα για να οργώνει, με πάθος αναγεννημένου χαρεκρίσνα, τα βουνά και τα λαγκάδια της Βουλγαρίας, προσποιούμενος ότι είναι ο David Lynch στην Ανατολή, και ψελλίζοντας σε νεκρή Σανσκριτική διάλεκτο. Και μπορεί οι πρωταγωνιστές του να προσποιούνται με τη σειρά τους ότι παίζουν σε ταινία, ο φωτογράφος του να κάνει σε σημεία θαύματα με τη ψηφιακή του κάμερα, και ο παλιός του συνεργάτης Walter Murch να κάνει μια προσπάθεια να κόψει επαγγελματικά εικόνα και ήχο, όμως αν η μίξη φασιζουσών θεολογικών θεωριών, ρουμάνικου φολκλόρ και ανατολίτικων μύθων είναι το στοιχείο σου, διάβασε καλύτερα τη νουβέλα. Και μη περιμένεις από τον Coppola να στην εξηγήσει, πολύ περισσότερο να στη ζωγραφίσει.

Διαόλοι μέσα σε καθρέφτες καμένου πολυκαταστήματος, σκοτώνουν κόσμο.Πράγμα που προκαλεί προβλήματα στον καμένο αστυνομικό που αναλαμβάνει το security το ερείπιου τα βράδια κι αναρωτιέται μήπως οι καθρέφτες γενικότερα, μας κάνουν να κάνουμε πράγματα που δεν θέλουμε, αλλά όχι ακριβώς όπως π.χ. το να ξεκινήσουμε δίαιτα. Ίσως εννοεί το πώς το δίδυμο του Haute Tension (2003) βρέθηκε να πέφτει με τα μούτρα στο αδιέξοδο του αναποτελεσματικού, ανέμπνευστου, κλισεδιάρικου, κούφιου, φτηνού σεναρίου, με γραμμένη πάνω του φωσφοριζέ τη στάμπα της κατά παραγγελίαν αρπαχτής, που αναπάντεχα κι ελπιδοφόρα κατάφεραν να αποφύγουν στην πρώτη τους χολιγουντιανή δουλειά με το Hills Have Eyes (2006), για να βρεθούν τώρα να κρατάνε ζωντανό τον Jack Bauer, σ’ ένα remake που όσο πιο πολλά σου λέει, τόσο πιο ηλίθιο φαίνεται. Κι ενώ ο Aja σπαταλάει το ταλέντο του και προσπαθεί με γωνίες κι αγωνίες να γυρίσει την πανωλεθρία, δεν μπορείς να αποφασίσεις αν είναι η κραυγαλεά καθοδηγητική μουσική, ή η αγνή μαλακία της ιστορίας του, που σε κάνει να θέλεις να τελειώσει πολύ πιο πριν απ’ την ατέλειωτη εκατοντάλεπτη διάρκειά του.

Ταϋλανδοί με φτηνά κοστούμια, προσλαμβάνουν εκτελεστή για σειρά δολοφονιών που αποδεικνύονται πολιτικές, πράγμα που ανεβάζει το κασέ του.Κι όπως συμβαίνει συνήθως σ’ αυτές τις περιπτώσεις, τα ανεβασμένα έξοδα κάνουν τους εργοδότες να δουν τα πράγματα αλλιώς, κι αποφασίζουν να σκοτώσουν τον εκτελεστή, τον βοηθό του, τη γκόμενα που έχει βρει στο μεταξύ, τη μάνα της γκόμενάς του, τον αδερφό της μάνας της, το χρυσόψαρο του γείτονα, και τις μπουκαμβίλιες του δημάρχου τους. Τον θεατή που κοίταζε τόσην ώρα, αναλαμβάνουν να τον εκτελέσουν οι ίδιοι οι αδερφοί Pang, μαζί με όποιες αναμνήσεις μπορεί να είχες απ’ το πρωτότυπό τους και τα δάνειά του απ’ τον John Woo, και το οποίο ανέλαβαν επίσης οι ίδιοι να μακελέψουν αντί να το αφήσουν σε κανένα ανερχόμενο βιντεοκλιπά, βάζοντας στην ελεύθερη απόδοσή τους για τη νέα εποχή, τον Nicolas Cage να περιφέρει τις εκτός ελέγχου σαπουνοπερικές του μούτες και τη γελοία μαλλούρα του, σε ένα πομπώδη ποιητικίστικο αχταρμά, που βρωμάει απ’ όπου κι αν τον πιάσεις.

Καταστροφή μεγαλύτερη και από τον κώλο της Kim Kardashian.Κολυμπώντας σε ατελείωτο βούρκο ποπ αναφορών, πιο γρήγορα και από τον Michael Phelps στη θέα χουφτώσιμου κώλου για να προλάβουν το τέλος της μπλοκμπαστερικής σεζόν, οι Friedberg & Seltzer πέτυχαν το ασύλληπτο, να κάνουν τους Σπαρτιάτες για Κλάματα (2008) να μοιάζουν Σκοτεινοί Ιππότες. Χαλαρότατη βάση είναι αυτή τη φορά το storyline του Cloverfield (2008) ισοπεδωμένο από γελάδα, και συνδέει για 75 λεπτά γύρω στα 150 πεντάλεπτα σκετσάκια, τα καλύτερα απ' τα οποία τα βλέπεις στο teaser (που φυσικά δεν απέχτησε ποτέ trailer) και σε κάνουν να βγάλεις τα μάτια σου για να βουλώσεις τα αυτιά σου (ή το ανάποδο) από τα πρώτα δεύτερα. Φυσιολογικά, ακόμα και η Fox, που 'βγαλε τις πατατάρες του καλοκαιριού, προτίμησε να στήσει μνημεία στην auterική κεφάλα του Eddie Murphy ανά τον πλανήτη, αντί να 'χει οτιδήποτε να κάνει με τη παραγωγή. Και κριτικοί και κοινό την έθαψαν σε βροχή μετεωροκουλουριών.