Ο Ιντιάνα Τζόουνς, ενάντια στους Ρώσους του Στάλιν, που θέλουν το Κρυστάλλινο Κρανίο Απ' το Διάστημα, για να αποκτήσουν τη μεγαλύτερη δύναμη της Φύσης που έχει γνωρίσει άνθρωπος: να ανοίξει το μυαλό τους και να κάνουν έρωτα μαζί σου με τηλεπάθεια.Δεκαεννιά χρόνια μετά την τελευταία του περιπέτεια, ο Indiana Jones επιστρέφει για να μας γυρίσει δεκαεννιά χρόνια μετά την τελευταία του περιπέτεια, που αν δεν το 'πιασες, σημαίνει ότι βρισκόμαστε στα μέσα των '50s, στην ακμή της σημαντικότερης νεότερης πολιτικής αναμπουμπούλας των ΗΠΑ, με τις μακαρθικές αντιαμερικανικές επιτροπές στα φόρτε τους, και τους Ρώσους πράκτορες να κυκλοφορούν κουστουμαρισμένοι ανάμεσα στα οργισμένα ροκαμπίλικα είδωλα. Και τους ένστολους Αμερικάνους, να παίζουν με το καινούριο τους όπλο, την ατομική βόμβα, που ο Spielberg χρησιμοποιεί σε μια εντελώς εκτός του αφηγηματικού πλαισίου σκηνή, η οποία όμως, παραδόξως, πιθανότατα θα μείνει ως η πιο εικονική της ταινίας, όχι μόνο επειδή είναι μάλλον η πιο απολαυστική της, αλλά και ως η πιο ενδεικτική του ύφους της ταινίας, μπερδεύοντας το απροκάλυπτο της ολότελα διασκεδαστικής κι ολότελα απρόκλητης δράσης, και τη διαμάχη του εκρηκτικού κίνδυνου της νέας τεχνολογίας που περιβάλει τον Indiana Jones (είτε είναι η ατομική βόμβα, είτε τα ψηφιακά εφέ), με την αντοχή των παραδόσεων που τον οχυρώνει (είτε είναι το ιπτάμενο, άθραυστο καμπυλωτό ψυγείο, είτε η κινηματογραφική κληρονομιά του ήρωα).

Πιστός στην φόρμα των σήριαλ των απογευματινών κινηματογραφικών παραστάσεων που τον ενέπνευσε, ο Spielberg επιστρέφει στην δομή της ταινίας που θέλει κάθε σκηνή να ξεκινά και να τελειώνει με cliffhanger (περιπέτειας, ή δράματος), στήνοντας έτσι ένα δίωρο υπερθέαμα γεμάτο ένταση και δράση χορταστική, απολαυστική κι αξιομνημόνευτη όσο την πρώτη φορά, που δικαιώνει την καταγωγή της αναβιώνοντάς την, και κερδίζει άξια μια θέση στην δίπλα στην θρυλική τριλογία της. Στηριγμένη ωστόσο σε διεκπεραιωτικό σενάριο του σεναριακού διεκπεραιωτή David Koepp (που ανέλαβε να βγάλει άκρη απ' τις ιδέες και τις ιστορίες καμιάς δεκαριάς σεναριογράφων που είχαν περάσει πριν απ' αυτόν), το δραματουργικό της νήμα είναι αρκετά αδύναμο, ώστε ελλείψει ικανών κινήτρων, να έχει ανάγκη όχι ενός αλλά δύο χαρακτήρων ως δεκανίκια πλοκής (έναν για να προχωρούν οι καλοί κι έναν για τους κακούς να ακολουθούν) να σπρώχνουν απ' το ένα set piece στο άλλο, με την οργανική συνέπεια και διασύνδεση των κεφαλαίων της περιπέτειας, να είναι η σημαντικότερη απώλεια μιας ταινίας που έτσι κι αλλιώς δεν βασίζεται σ' αυτήν, αλλά θα ήταν πολύ δυνατότερη και σφιχτότερη αν την είχε. Απροβλημάτιστο δεν πρέπει να σ' αφήσει βέβαια ούτε ο ζήλος του Koepp (ή όποιων του τον επέβαλαν) να κρατήσει τον ήρωα και το σύμπαν του κλειστό κι αποκομμένο απ' τις προεκτάσεις που θα μπορούσε να έχει η περιπέτειά του με την κοινωνική πραγματικότητα που τον περιβάλλει (12 εξωγήινοι απόστολοι που έφεραν τον πολιτισμό στη Γη και περιμένουν τον 13ο για να αναστηθούν και να εκτοξευτούν σε άλλη διάσταση, δεν γίνεται να περνάει στο ντούκου, στην Αμερική της περιοχής 51), αλλά συγκινητική παραμένει όπως και να 'χει η προσπάθεια των Spielberg και Lucas να κρατήσουν τα πόδια του εξερευνητή τους όσο γίνεται πιο κοντά στο έδαφος, κόπος που αποδίδει καρπούς γάργαρης ροής που δεν σε μπουκώνει στο τεχνητό υπερθέαμα, αλλά αφήνει τον 66άρη σχεδόν πρωταγωνιστή της, να σου κρεμάσει τα σαγόνια με την εντυπωσιακή του ζωντάνια και το ακόμα αιχμηρό στεγνό του χιούμορ. Αν και μεταξύ μας, παρ' ότι το καπέλο του μπορεί να μην το κρεμάει στο τέλος, εγώ πολύ καιρό ακμής δεν του δίνω, αφού καταλήγει κρεμασμένος παντρεμένος με τη μητέρα του γιου του (που φαντάζομαι ξέρεις ποιος είναι). Γιος που δείχνει πρόθυμος φυσικά να γίνει ο πατέρας του παίρνοντας στα χέρια του το μαστίγιο, αλλά το αν θα του το δώσουν, είναι ένα άλλο ζήτημα.

Αποτρελαμένος πατέρας βγαίνει απ' το τρελάδικο και παρασύρει την 16χρονη κόρη του σ' ένα τρελό κυνήγι θησαυρού στις πάλαι ποτέ ερημιές της California.Ναι, όπως φροντίζει να σου διευκρινίσει με υπερβάλλοντα ζήλο ο ελληνικός τίτλος της ταινίας, πρόκειται για κυνήγι θησαυρού, στρατηγικά τοποθετημένο στις αίθουσες τη συγκεκριμένη εβδομάδα όχι βέβαια σαν αντιπρογραμματισμός, αλλά μάλλον σαν ελπίδα προσέλκυσης παράπλευρων απωλειών από ενδεχόμενο τιγκάρισμα των αιθουσών που θα φιλοξενούν τον τύπο με το καπέλο και το μαστίγιο. Και σε περίπτωση που μείνεις απ' έξω, δεν θα σου κακοφανεί υποθέτω παραγωγή του Alexander Payne με τον Michael Douglas στην αφίσα, να σου χαμογελάει τρελιάρικα. Αν την διαλέξεις λοιπόν, καλύτερα απόφυγε τα καφεϊνούχα, γιατί δεν συνάδουν με τους ρυθμούς τούτης της υποτονικής εκδοχής του National Treasure (2004), που αρωματίζεται κατατονία ανεξάρτητου αμερικάνικου, κομπλέ με το φλύαρο voice over για υποκατάστατο της αφήγησης και λίγες ξεκούρδιστες country χορδές στη μουσική υπόκρουση για το σωστό feeling, ιστορίας που μαζί με το θησαυρό των Ισπανών εξερευνητών, αναζητά στην αστικοποίηση των εξοχών της Καλιφόρνιας, την απλότητα της παράδοσης (του να πλένεις τα πιάτα στο χέρι, για παράδειγμα), τη χαρά του να ζεις τη χαρά της ζωής σαν παρανοϊκός που αγνοεί παντελώς σκοτούρες καθημερινότητας (όπως το να σου παίρνουν το σπίτι οι τράπεζες, επίσης για παράδειγμα), και βέβαια την αδιαπραγμάτευτη αγάπη για τους γονείς τους που έχουν εντυπωμένη στο DNA τους τα παιδιά, που φτάνει να τα κάνει να τους ακολουθήσουν σε οποιαδήποτε τρέλα (όπως το κυνήγι χαμένου θησαυρού Ισπανών εξερευνητών, για τελευταίο παράδειγμα). Έχει τις γλυκές και χαριτωμένες στιγμές της, και το παράλογο της πλοκής της δένει με το παράλογο της ατμόσφαιράς της (που σηκώνει στις πλάτες του ο Michael Douglas κυρίως), αλλά θα την κατάπινες πολύ ευκολότερα, αν δεν σου καθόταν στο λαιμό αυτή η δηθενιά της υπερβολικής της αγωνίας να σου το παίξει χαλαρή και easy going.

Μελλοντικός πατέρας που δεν γνώρισε ποτέ τον πραγματικό δικό του, βρίσκεται αντιμέτωπος με τα πλοκάμια της τοπικής μαφίας και την αρχαία ιστορία τους, όταν ένα παράξενο τηλεφώνημα, του υπόσχεται απαντήσεις για το παρελθόν, σε ερωτήσεις που ποτέ δεν έκανε.Προδομένο από την ίδια του την ίντριγκα, το νέο πόνημα του Guillaume Nicloux --ο οποίος δείχνει να προσπαθεί κι αυτός να μάθει όσο προχωράει στο σινεμά φανταστίκ φρανσέ που οι Γάλλοι, όπως λέει, το 'χουν για φτύσιμο (και προφανώς με το δίκιο τους)-- ψάχνει τον αυτοπροσδιορισμό του ανθρώπου στις στάχτες του άγνωστου παρελθόντος των προγόνων του, αλλά δεν βρίσκει παρά υπερδαιδαλώδεις πλεκτάνες που μπλέκονται ακόμη περισσότερο απ' το παράλληλο ξεδίπλωμα πολλαπλών επιπέδων αφήγησης, κουραστικών για τον θεατή που δεν έχει κάνει μια ώρα διαλογισμό πριν την προβολή, για να καθαρίσει το μυαλό του. Ατμοσφαιρικό όσο δεν πάει, και μπερδευτικό όσο δεν αντέχει, δυσκολεύεται να βρει το ρυθμό, κι ασθμαίνει να τον κρατήσει, χτίζοντας για δυο παρά λίγο ώρες την πορεία του προς μια κούφια κορύφωση, που δεν αποκλείεται να είχες μαντέψει πριν καν ανάψεις το πρώτο τσιγάρο περιμένοντας στο φουαγιέ ν' αρχίσει. Κι όταν τη βρίσκει, σκάει σα φούσκα, που το μόνο που μένει μέσα να κρατήσεις, είναι ότι ο Nicloux έχει προβλήματα με τα sex symbols, και μετά τη Belluci, σου στραπατσάρει και την Paradis, ίσως για να σου δείξει ότι η ομορφιά της μπορεί να κρύβεται και στα τζανκιά της Ομόνοιας.