The Ruins (2008): Ματοβαμμένα clips
Δες/Κρύψε το 'Stacy Cuts' clip
Η πρώτη μεγάλη χοροριά του 2008 έρχεται από τη Dreamworks, αρχές Απρίλη, στο slot του Disturbia (2007). Με ακόμα χαμηλότερο προϋπολογισμό ($8-10 μύρια φημολογείται), πιο άγνωστο καστ και σκηνοθέτη, πολύ βαρύτερο σενάριο, από τον υποψήφιο για Oscar® Scott Smith που μεταφέρει τη πετυχημένη νουβέλα του όπως στο A Simple Plan (1998). Στην (συμ)παραγωγή βρίσκεις τον Ben Stiller που γνώρισε τον Smith όσο περίμενε να γυρίσει τη προηγούμενη δουλειά του (την οποία σκηνοθέτησε τελικά ο Sam Raimi) και εξασφάλισε νωρίς τα δικαιώματα της καινούριας, στο γενικότερο ενδιαφέρον συναντάς τον Steven Spielberg που όλο και κάποιον θα 'χει στο μάτι να κάνει σουπερστάρ μετά τον Shia LaBeouf.
By the numbers επιτυχία φαινομενικά, εκεί που γι' άλλους θα φάνταζε βουνό, για την καλολαδωμένη μηχανή της υιοθετημένης της Paramount, η οποία έχοντας και λεφτά να ξοδέψει κατακλύζει σταδιακά με διαφημίσεις τηλεόραση και δίχτυο, έχοντας περάσει και σε τυπικά έξυπνα viral. Σταδιακή ήταν και η αποκάλυψη κινούμενων εικόνων από το φιλμ, με το τίζερ να λέει την ιστορία για τις αίθουσες, το κόκκινο τρέιλερ να μη λέει και πολλά περισσότερα σε ιστολόγια και φόρα, το πρώτο κλιπ για ενήλικες της επίσημης σελίδας να φαίνεται απλά να ανοίγει την κάνουλα στους διψασμένους για αίμα. Όμως, το δεύτερο κλιπ, σοδειά αυτής της εβδομάδας, του Πάσχα για τους Αμερικανούς, δικαιώνει όσους (i.e. όλους) ενθουσιάστηκαν από τις (σχεδόν.. επίσημες) δοκιμαστικές προβολές και τη κατάτι παραπάνω από τη συνηθισμένη πίστη της προώθησης. Οι περισσότεροι χαρακτήρες με στήριξη από το απόλυτα περιορισμένο σκηνικό ήδη μοιάζουν πιστευτοί χωρίς κανένα παρελθόν, ο Smith είναι γνωστό ότι τους προσάρμοσε κινηματογραφικά με τη ψυχωτική μεθοδικότητά του (κόβοντας και έναν), το score έχει δεύτερη μοίρα στο φυσικό θόρυβο, η σκηνοθεσία υπερθεματίζει στην αυξανόμενη αντερική ωμότητα του είδους χωρίς να στέκεται παραπάνω απ' όσο αντέχει το στομάχι σου. Για το αστέρι που θα προκύψει, πόνταρε στη Laura Ramsey (She's the Man (2006), The Covenant (2006)) που για κάποιο λόγο είναι στο επίκεντρο.
By the numbers επιτυχία φαινομενικά, εκεί που γι' άλλους θα φάνταζε βουνό, για την καλολαδωμένη μηχανή της υιοθετημένης της Paramount, η οποία έχοντας και λεφτά να ξοδέψει κατακλύζει σταδιακά με διαφημίσεις τηλεόραση και δίχτυο, έχοντας περάσει και σε τυπικά έξυπνα viral. Σταδιακή ήταν και η αποκάλυψη κινούμενων εικόνων από το φιλμ, με το τίζερ να λέει την ιστορία για τις αίθουσες, το κόκκινο τρέιλερ να μη λέει και πολλά περισσότερα σε ιστολόγια και φόρα, το πρώτο κλιπ για ενήλικες της επίσημης σελίδας να φαίνεται απλά να ανοίγει την κάνουλα στους διψασμένους για αίμα. Όμως, το δεύτερο κλιπ, σοδειά αυτής της εβδομάδας, του Πάσχα για τους Αμερικανούς, δικαιώνει όσους (i.e. όλους) ενθουσιάστηκαν από τις (σχεδόν.. επίσημες) δοκιμαστικές προβολές και τη κατάτι παραπάνω από τη συνηθισμένη πίστη της προώθησης. Οι περισσότεροι χαρακτήρες με στήριξη από το απόλυτα περιορισμένο σκηνικό ήδη μοιάζουν πιστευτοί χωρίς κανένα παρελθόν, ο Smith είναι γνωστό ότι τους προσάρμοσε κινηματογραφικά με τη ψυχωτική μεθοδικότητά του (κόβοντας και έναν), το score έχει δεύτερη μοίρα στο φυσικό θόρυβο, η σκηνοθεσία υπερθεματίζει στην αυξανόμενη αντερική ωμότητα του είδους χωρίς να στέκεται παραπάνω απ' όσο αντέχει το στομάχι σου. Για το αστέρι που θα προκύψει, πόνταρε στη Laura Ramsey (She's the Man (2006), The Covenant (2006)) που για κάποιο λόγο είναι στο επίκεντρο.
Δες/Κρύψε το teaser
Previously on Movies for the Masses: The Incredible Hulk (2008): Ευθύ trailer






Στην Αθήνα, η απουσία κριτικών στον τύπο (λόγω.. κακής δημοσιογραφικής κόπιας) δεν έβλαψε καθόλου τον Superhero που βρέθηκε στη κορυφή του τετραημέρου με 16 χιλιάδες εισιτήρια. Και η Αποστολή στη Μπριζ άνοιξε συμπαθητικά, όσο και οι πρωταγωνιστές της, με συνοδεία 12.300 θεατών.
Τάδε έφη
cheaplog @
2:49 μμ, Απρίλιος 09, 2008
Οποιαδήποτε άποψη για το θέμα είναι σεβαστή. Σχόλια των δυο λέξεων είναι σεβαστά εφόσον έχουν βάρος στην υπογραφή (i.e. σε ξέρουν οι Μάζες ή ειδικεύεσαι στο θέμα). Με απλά λόγια, σχόλια που εξυπηρετούν μόνο τον σχολιαστή και κανέναν άλλον δε γίνονται αποδεκτά. Ή μπορεί και να γίνονται.