Τελευταίο από τις κολώνες του καλοκαιριού που απέκτησε τρέιλερ (τη Παρασκευή στο MySpace Trailer Park) αλλά σχεδιασμένο από την αρχή σα το πρώτο σε campiness, το GI Joe: The Rise of Cobra (2009) είναι ήδη.. δεύτερο (σε campiness) με διαφορά μετά το Wolverine (2009), και έτσι ξαφνικά συγκεντρώνει όλες τις ελπίδες κάθε σοβαρού σαβουροφάγου για να ξαναπροσθέσει τις λέξεις που έσβησε η παραγωγή της Fox από το λεξικό των big dumb fun movies: τις "big" και "fun".

Με προϋπολογισμό που πολλοί υπολογίζουν στα $150-170 εκατομμύρια, κοντά στις έτερες τερατώδεις φετινές της Paramount (Star Trek (2009), Transformers: Revenge of the Fallen (2009)), η παραγωγή είχε ξεκαθαρίσει εντιμότατα τις προθέσεις της (που υπονοούνται φυσικά και από την αυγουστιάτικη έξοδο) τουλάχιστο από το 2007 όταν και προσέλαβε τον Stephen Sommers, σκηνοθέτη της Μούμιας (1999) όπως θυμούνται όλοι και του Van Helsing (2004) όπως δε θέλει να θυμάται κανένας εκτός από μένα. Ή αλλιώς, μπορεί το "Real American Hero" της κουκλοσειράς να εγκαταλείφτηκε για πιο διεθνείς προσανατολισμούς και ο τίτλος να μη χρειάζεται να γίνει "Action Man: Είναι σούπερ δυνατός" στην Ευρώπη, όμως το GI Joe είναι ένα real american movie, στο πνεύμα του.. Team America: World Police (2004), φτάνοντας λίγο πριν να σου δείξει τα διαμελισμένα πτώματα από το γκρέμισμα του πύργου του Eiffel (και τον Marlon Wayans / Ripcord να κάνει oops) ή του κτιρίου στο βάθος που πετυχαίνει η ρουκέτα που αποφεύγουν οι τουρμποκίνητοι Joes. Στο ίδιο πνεύμα, η σκηνοθεσία ξεπατικώνει την έμπνευσή της από μπλοκμπαστεριές του παρελθόντος, με ιδιαίτερη προτίμηση σε αυτές του Michael Bay, όχι αλαφρά αλλά τόσο ώστε να το καταλάβει και ο τελευταίος δωδεκάχρονος στο Arkansas.

(to be continued)